Korte beschrijving

Een boek met de spanning van een thriller, de betovering van een sprookje en de lessen van een eerste klas managementboek. 

De auteur groeide op in Swaziland. De wilde natuur en de magie van de plaatselijke stammen maakten op hem een diepe indruk. Later emigreerde hij naar Australië, waar hij ging hij werken als beleggingsadviseur. Op zeker moment raakte hij verslaafd, verloor al zijn geld, zag zijn huwelijk op de klippen lopen en werd ernstig ziek. Zo leerde hij anders naar het leven te kijken. Hierbij liet hij zich inspireren door Robert Fritz en door de hermetische filosofie. In Magisch door het leven deelt de auteur zijn ontdekkingen met de lezer. 

Mark Vale verkeert in een kritieke fase van zijn leven. Een bijzondere golfles, een charismatische handelaar op de beurs, zwoele serveersters in een trendy restaurant en een eigenzinnige miljardair leren hem vertrouwen op wat zijn hart hem vertelt. In het boek opgenomen: een overzicht van de zeven geheimen van de magie

 -'Jonathan Livingston Seagull, maar dan op anabole steroïden!'  Paul Dunn

-'Dit boek opent je hart.' Brandon Bays 

-'Je hoeft er niet, zoals James Redfield, voor naar Peru.' Bhagawati Morriss

Voorwoord

Mijn naam is Mark Vale en het enige wat ik met stelligheid over mijn leven kan zeggen, is dat het nooit saai was.

In Afrika, waar ik opgroeide, had elke jongen een molslang als huisdier. Molslangen zijn vrij onschuldige dieren die, net als de kleine zoogdieren waarnaar ze genoemd zijn, onder de grond op insecten en wormen jagen. Behalve dat ze blind zijn, hebben ze als uniek kenmerk dat je hun kop nauwelijks kunt onderscheiden van hun staart. Je moet echt heel goed kijken als je wilt weten wat wat is.

Al mijn vrienden hadden een molslang. Ze waren heel makkelijk te vinden. Je hoefde maar een rottend stuk hout om te draaien of een braakliggend stukje moestuin om te spitten en dan zag je bijna altijd wel zo'n tweekoppig, op een reuzenregenworm lijkend schepsel zielig liggen kronkelen. Toch kon ik, hoe ijverig ik ook zocht, nooit mijn eigen molslang vinden. Ik was in een omtrek van honderd kilometer de enige jongen van zeven die geen molslang had.

Op een dag had ik meer geluk. Ik was achter ons huis een bal aan het zoeken die in een maisveldje was gestuiterd, toen mijn oog viel op iets dat om een maisstengel heen gekronkeld lag. Een molslang! Ik vergat de bal en terwijl mijn jonge hart van vreugde haast oversloeg, knielde ik op de grond en strekte mijn hand uit, zodat de slang op mijn arm kon klimmen. Van dichtbij zag ik dat er iets raars was aan deze molslang. Hij lag in open terrein en daar kwam bij dat hij groter was en dat zijn vel minder ondoorzichtig was dan bij de andere molslangen waarmee ik had gespeeld. Maar zijn kop zag eruit als zijn staart en hij had dezelfde donkere kleur. Ik nam aan dat hij gewoon een wat groot uitgevallen molslang was.

Deze knaap was niet zo aardig als de molslangen waar ik aan gewend was. Hij draaide van mijn hand weg en begon over een groot maisblad naar een andere stengel te glijden. Ik wilde hem niet zo maar laten ontsnappen. Ik pakte hem zachtjes in het midden vast en tilde hem van het blad af. Voor ik het wist, had de slang zich omgedraaid en me in mijn duim gebeten. Het deed haast geen pijn, maar ik schrok zo, dat ik mijn arm omhoog zwaaide en het dier hoog door de lucht in de tuin van de buren terecht deed komen.

Omdat molslangen niet giftig zijn, was ik alleen maar teleurgesteld dat ik mijn kostbare vondst al weer zo snel kwijt was. Maar als je pas zeven bent, blijf je niet zo lang teleurgesteld en al spoedig liep ik weer vrolijk tegen mijn bal aan te trappen. Pas later die ochtend begon mijn duim te kloppen. Tegen lunchtijd had ik enorm veel pijn. Toen ik mijn vader vertelde wat er was gebeurd, werd zijn gezicht zo wit als een doek. Hij keek heel ernstig naar mijn moeder, die ook bleek was geworden, en fluisterde nauwelijks hoorbaar: 'Gibbonse graafadder!'

Ik had gehoord over twee mensen die door deze meestal ondergronds levende adder waren gebeten. Allebei volwassen mensen. Een was overleden. Ik weet niet precies hoe het gif van zo'n adder het menselijk lichaam te grazen neemt, maar ik kan over de uitwerking ervan uit de eerste hand verslag doen.

Het afschuwelijke van door zo'n adder gebeten worden, is dat er geen tegengif bestaat. Je moet je er op een of andere manier zelf maar doorheen slaan. Ze zeggen dat als je sterft aan de beet, het niet het gif is dat je de das omdoet, maar de schok die je krijgt door de pijn. De volgende achtenveertig uur voelde mijn duim aan alsof hij elke drie seconden door een zware moker werd getroffen. Ik bleef zes uur lang constant gillen, waarna de pijn zo hevig werd, dat ik deze wereld, waar pijn slechts een facet van het leven was, verliet en wegzweefde naar een andere wereld, waar alleen pijn bestond. Mijn ouders zeggen dat ik zesendertig uur buiten bewustzijn was, maar ik kan je vertellen dat ik me elk moment van die hel op aarde duidelijk herinner. Ik stond in brand, wakker gehouden door duivels die me overal met gloeiende poken brandmerkten. En mijn duim, steeds maar weer die duim, klopte constant alsof hij een pijnmagneet was die elke denkbare foltering vanuit elke hoek van het universum naar zich toe trok.

Kennelijk heb ik het overleefd – anders zou je dit niet lezen – maar sommige mensen zeggen dat ervaringen uit je jeugd een sjabloon vormen waar al je latere ervaringen uit voortkomen. Wat mij betreft ben ik het daar wel mee eens. Mijn hele leven pak ik steeds dingen op in de veronderstelling dat ze een bepaald ding zijn, om er vervolgens met een schok achter te komen dat ze heel iets anders blijken te zijn. En dat was het geval in het verhaal dat ik je zo ga vertellen, waarin ik, vele jaren later in een ander deel van de wereld, in alle onschuld een golfclub oppakte, nog onkundig van het feit dat dit mijn leven voorgoed zou veranderen.

1 De magische golfles

Bijna twintig jaar lang was golf mijn steen des aanstoots geweest, mijn meest vertrouwde bron van frustratie en machteloosheid. Het voelde als iets persoonlijks, alsof het golfspel het op mij had gemunt en, hoe hard ik ook mijn best deed, niet toeliet dat ik er iets in bereikte. Ik was op weg naar de golfbaan voor een les met een professionele speler die Steve Addington heette en ik voelde hoe mijn rancune tegen het spel alweer de kop begon op te steken. Het hielp allemaal niet dat ik op een smoorhete namiddag zonder airco vastzat in een file die twintig meter per kwartier opschoof. Waarom doe ik dit in godsnaam? vroeg ik me af. Ik dacht dat ik mezelf een jaar geleden beloofd had om nooit meer een golfclub op te pakken. Hoe vaak moest ik mezelf nog pijn doen?

Maar ik moest erheen. Deze golfles zou mijn redding moeten worden en, hoe sceptisch ik normaal gesproken ook kan zijn, mijn situatie was zo wanhopig dat ik elke strohalm moest aangrijpen. Ieder wiel van mijn bestaan was begonnen te trillen en te schudden en dreigde van zijn as te lopen. In mijn hart wist ik dat het niet lang zou duren, voordat alles waar ik voor had geleefd uit mijn handen gegrist zou worden en voorgoed verloren zou zijn.

Enkele jaren geleden hadden mijn vrouw Kirsten en ik besloten uit de stad weg te gaan en te verhuizen naar een idyllische kustplaats in het noorden, op een afstand van tien uur rijden. Omdat mijn werk als verkoper van onafhankelijke analyses van financiële trends mondiaal gericht was en bijna uitsluitend telefonisch gebeurde, redeneerden we dat we op elke gewenste plek van de wereld konden gaan wonen. Kirsten had ervoor gekozen om van haar aspiratie om interieurontwerper te worden, af te zien en zich te concentreren op het voltijds bemoederen van onze twee jonge kinderen. Bovendien konden we met het vermogen dat we overhielden aan de verkoop van ons miezerige huisje in de stad, in het buitengebied iets veel groters kopen met dezelfde hypotheeklasten als we in de stad hadden. We zagen onszelf al een vredig leven leiden, ver van het manische tempo van de stad, heerlijk wonend in een enorm landhuis, te midden van oneindige landelijke rust. Er zouden kippen zijn op het erf, zeiden we tegen elkaar, fruitbomen vol exotische heerlijkheden, en er zouden paarden zijn die als de zon onderging naar ons toekwamen om haver uit onze hand te peuzelen. Er zouden dagen aan het strand zijn; kleine klassen met persoonlijke aandacht voor onze kinderen, wanneer ze oud genoeg zouden zijn voor school; een apart huisje als gastenverblijf voor onze beste vrienden en een ontspannen, vriendelijke, rijke natuur waar we ons steeds meer verbonden mee zouden gaan voelen. En natuurlijk: wat een cadeau zou het zijn voor onze kinderen om op te groeien in een veilige, wonderbaarlijke wereld!

Het was niet moeilijk om onszelf te overtuigen en tot verrassing en ontsteltenis van onze vrienden en familie, verkochten we ons huis in de stad en verhuisden naar buiten, waar we inderdaad dat landhuis ofwel boerderij kochten midden in een groot gebied met dammen en rivieren en boomgaarden en Engels aandoende knusse bloementuinen. Maar op een of andere manier ging de droom niet in vervulling. We hadden alle ingrediënten, maar de cake wilde niet rijzen – het leven dat we ons hadden voorgesteld, werd nooit werkelijkheid.

Het buitenleven, zo ontdekten we tot onze afschuw, was geen uitzicht of beeld; het was hard werken. Onkruid moest worden bijgehouden, bomen hadden behoefte aan water, dieren moesten worden gevoed, tuinen hadden aandacht nodig, fruit moest worden geplukt, wegen hersteld, leidingen gerepareerd, pompen onderhouden, gras gemaaid. We zaten vast in een zwaardere tredmolen dan die waaraan we net waren ontsnapt. Alles wat we deden was een race tegen de klok. Als de dieren niet gevoederd werden, legden ze het loodje; als …

Colofon

Klein gedeelte van 
Magisch door het leven door 
William Whitecloud 

Oorspronkelijke titel: The Magician’s Way: what it really takes to find your treasure

Oorspronkelijke internationale uitgever: New World Library, 2009

ISBN 97890 77556 191 voor de epublicatie epub drm

NUR 770, 341, 720, 808

Trefw.: psychologie, levensbeschouwing, zelfmanagement, coaching

©2004, 2009 William Whitecloud

©2010 Nederlandse vertaling LezersPoort Uitgevers

Vertaling David Grabijn

Omslagontwerp Robert Nicolai

Omslagrealisatie Ysbrand Cosijn

Omslagfoto Hartwig Kopp-Delaney

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored in a retrieval system, published or transmitted in any form by print, photocopying, microfilm, recording or any other means without prior permission in writing from the publisher.

Samensteller(s) en uitgever spannen zich in een zo betrouwbaar mogelijke uitgave te verzorgen. Niettemin kunnen zij geen aansprakelijkheid aanvaarden voor mogelijk erin voorkomende onjuistheden.

LezersPoort Uitgevers,  Haarlem - NL

info@lezerspoort.nl

www.lezerspoort.nl

LPN 70023-210-01-3311-8014