Voor Iris:

Zij begon met uitpakken
toen ik het nog niet kon.

zesde druk, 2019

ISBN 9789077556306 voor deze e-publicatie

NUR 734

Trefw.: roman, filosofie, psychologie

© 2002 Rudi de Graaf

Omslagontwerp Esther Zwart

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored in a retrieval system, published or transmitted in any form by print, photocopying, microfilm, recording or any other means without prior permission in writing from the Publisher.

Samensteller(s) en uitgever spannen zich in een zo betrouwbaar mogelijke uitgave te verzorgen. Niettemin kunnen zij geen aansprakelijkheid aanvaarden voor mogelijk erin voorkomende onjuistheden.

LPN 70012-205-05-3302-8002

info 'apenstaartje' lezerspoort nl  
www lezerspoort nl 

LezersPoort Uitgevers 

Het Kado

een spirituele vertelling

Rudi de Graaf

Voor het lezen

In dit boek ontmoet Tom de Oude Man. Tom vertegenwoordigt ons als lezer. Hij is in de veertig en vermoedt dat het leven veel meer biedt aan geluk, innerlijke rust en bijvoorbeeld verbinding met anderen dan hij nu ervaart. Hij werkt hard, voelt zich meestal onvoldoende begrepen en te weinig gewaardeerd. Hij is niet ongelukkig, maar wel een beetje gestrest. Hij wil anders, maar weet niet hoe.

De Oude Man is in de tachtig en vertegenwoordigt onze natuurlijke wijsheid. Hij biedt Tom voortdurend de ervaring om zijn eigen innerlijke rust te vinden. Natuurlijk loopt Tom dan tegen blokkades op. Hoe deze blokkades te zien voor wat zij zijn en iets anders te doen dat eenvoudiger is, ontdekt de lezer samen met Tom.

Het Kado is een leuk, soms uitdagend en uiteindelijk vertederend verhaal. De lezer is uitgenodigd de reis samen met Tom te maken. Daarmee zul je als lezer waarschijnlijk hetzelfde meemaken als Tom. Jij bent zoals Tom en daarmee ook zoals de Oude Man. Daarover gaat dit verhaal: het ontwaken van onze innerlijke rust, warmte en betrokkenheid. Het Kado is er om uit te pakken.

***

‘Je hoeft het alleen maar uit te pakken,’ zei Tom.

Gretig pakte de oude man het pakje uit.

‘Wanneer pak je jouw kado uit?’

Niet-begrijpend keek Tom de oude man aan.

Glimlachend stak de oude man een wijsvinger op en zei:

‘Het mooiste kado heb je al.’

Tom haalde zijn schouders op en keek naar de jonge vrouw. Zij knikte hem toe en vroeg: ‘Ga je nog met hem mee?’

‘Misschien vind ik het kado er wel,’ zei Tom cynisch.

‘Misschien wel, misschien niet,’ lachte de oude man.

Het Kado

Ingepakt

De eerste keer dat Tom in het eethuisje van de oude man verzeild raakte was na een vruchteloze vergadering.

Gefrustreerd ging Tom de stad in en ontdekte deze plek bij een kruispunt in een drukke straat. Hij had even verwonderd naar de naam gekeken: Thuis.

Vreemd, maar het straalde wel een bekende warmte en vriendelijke sfeer uit.

Tom ging naar binnen, bestelde een broodje aan de bar en bekeek hoe de jonge vrouw het bereidde. Zij zette ook een glas melk voor hem neer. Op dat moment draaide een grote rossige beer van een man zich om en snauwde tegen een jongen naast hem aan de bar:

‘Donder op met je rommel.’ De beer zette zijn woorden met een ferme duw kracht bij. Tom hield de omvallende jongen tegen en bracht hem terug in balans. Tom kon echter niet voorkomen dat daarbij zijn glas omviel en melk over zijn eigen broek droop.

De jongen keek verschrikt en zei: ‘Het spijt me, meneer.’

Tom knikte hem vriendelijk toe en zei: ‘Het is niet erg. Jij kon er niets aan doen.’ Vervolgens keerde hij zich naar de beer en vroeg koel: ‘Was dat nodig?’

‘Dat maak ik uit. En niet jij,’ antwoordde de beer agressief.

‘Je hebt mijn glas omgegooid, mijn pak bevuild en je weet je niet te gedragen. Wat moet ik nou met jou,’ sprak Tom peinzend. Hij zweeg even, keek toen gemaakt blij en zei: ‘Ik weet het. Je gaat je excuses aanbieden.’

De jonge vrouw achter de bar stak bezwerend haar hand op en zei: ‘Zo erg is het allemaal niet. Laten we er geen drukte over maken. Ik betaal de stomerij wel.’

Maar Tom liep al op de beer af. Op dat moment verscheen plotseling een oude man van in de tachtig. De oude man hield Tom met zachte hand tegen en zei tegen de beer: ‘Volgens mij maakte jij maar een grapje. Het was een vriendelijk bedoelde duw. Nietwaar? Net als de eerste keer. Er is niets gebeurd. Je bent welkom.’

De oude man legde zijn linkerhand op de schouder van de beer. De beer knikte. Tom streek over zijn natte broek en keek naar de jongen en de jonge vrouw. Het tweetal keek hem stil afwachtend aan. In de rest van de zaak was het ook stil geworden. Het viel Tom op hoe iedereen op hem wachtte, terwijl hij zich op een zachte manier tegengehouden voelde. De oude man liet Tom staan en ging naast de beer op een barkruk zitten.

‘Zal ik een nieuw glas melk voor je inschenken?’ vroeg de jonge vrouw aan Tom. 

‘Geef me maar een espresso en één van die notentaartjes van je,’ besloot Tom.

De oude man had zijn hand nog steeds op de schouder van de beer liggen en vroeg: ‘Doe je wel vaker iets dat niet wordt begrepen?’ De beer knikte.

‘Dat lijkt me nogal eenzaam,’ zei de oude man meelevend.

Het meisje bracht de espresso en het taartje en stelde vragend voor: ‘Je kunt de stomerijbon aan mij geven.’

‘Dat hoeft niet,’ hoorde Tom zichzelf zeggen.

Toen Tom het eethuisje verliet sprak de oude man nog met de beer, die nu huilde. Tom hoorde de beer nog net zeggen: ‘Ik wilde zo graag terugkomen, maar ik durfde niet.’

Misschien had de beer inderdaad wel een vriendelijk duwtje gegeven, bedacht Tom. Even later ging zijn telefoon. Het was Toms secretaresse, die hem vertelde dat de volgende vergadering met een halfuur was vervroegd en iedereen al op hem zat te wachten.

Geïrriteerd snauwde Tom: ‘Waarom weet ik dat niet?’ Het was even stil. Toen zuchtte zijn secretaresse en zei: ‘Ach, Steven had een idee. Hij wil graag iedereen spreken.’ Steven was niet alleen de baas, maar ook de schoonvader van Tom.

‘Waarover wil hij het hebben?’ vroeg Tom bezorgd. 

‘Dat weet niemand, maar ik hoorde van zijn secretaresse dat er weer een nieuwe reorganisatie aankomt.’

Tom gaf geen antwoord, klapte zijn telefoontje dicht, vloekte en begon naar kantoor te rennen. Als hij nou ergens geen tijd voor had, dan was het wel een nieuwe reorganisatie. De organisatie was net redelijk op orde, en nu zou het allemaal opnieuw beginnen. Hij had zich net voorgenomen wat meer thuis te zijn.

Binnen in het eethuisje zei de oude man: ‘Je bent hier altijd welkom. Wat je ook denkt dat je gedaan hebt, het stelt niets voor.’ 

’s Avonds kwam Tom laat, hongerig en gestrest thuis. Zijn vrouw Betty lag op de bank en las een boek. Naast haar op de grond stond een glas rode wijn. Tom vond dat ze te veel dronk. Zij vond dat hij te veel dronk en in het algemeen slecht voor zichzelf zorgde. Hun meningen over elkaar hadden de laatste tijd voor felle ruzies gezorgd. Zij verweet hem bijvoorbeeld dat hij altijd te laat kwam en geen aandacht voor haar had; hij vond dat zij niet erkende wat hij deed voor het gezin.

‘En?’ vroeg Betty, slaperig kijkend over de rand van haar boek.

‘Het begint opnieuw. Van de week was de dreiging er al, maar nu heeft Steven de doelstelling weer verhoogd.’

‘Je zat toch al op vijftien procent?’ vroeg Betty.

‘Dat was twee jaar geleden, schat,’ snauwde Tom. ‘Vorig jaar werd het achttien procent en nu is het dus twintig geworden. Steven stopt er over twee jaar mee. Hij zal nog wel wat extra geld willen hebben.’

‘Pa heeft genoeg. Dat is het niet. En praat alsjeblieft wat aardiger over mijn vader.’

‘Heeft dat soort mensen ooit genoeg?’ vroeg Tom op een onverzoenlijke toon.

‘Ik weet het niet,’ zei Betty nadenkend. ‘Wanneer heb jij genoeg?’

Tom verstrakte en liep, een nieuwe discussie verwachtend, naar de drankkast. Hij schonk zich een ruime scheut whisky in en gooide er twee ijsklontjes bij. Hij voelde aan zijn verkrampte nekspieren.

‘Tom?’ vroeg zijn vrouw.

‘Ja.’

‘Houd je nog van mij?’

‘Waarom vraag je dat?’

‘Omdat ik het wil horen.’

‘Ik houd van je. Maar het lijkt wel of er steeds minder tijd is voor ons.’

‘Kan het niet anders op je werk?’

‘Ik heb geen keuze,’ zuchtte Tom.

‘Je zou kunnen stoppen. Of iets anders kunnen doen. We hebben het eerder gered. En pa kan altijd helpen.’

‘Eén ding staat vast. Ik ga niet weg. Daarvoor hebben we te veel opgebouwd. Maar ik ga zo ook niet verder. Er moet een oplossing komen. Bovendien wil ik Steven niet in de steek laten. We hebben al te veel samen gedaan.’

De volgende ochtend stonden ze te laat op. Tom had pijn in zijn hoofd.

‘Te weinig water gedronken gisteren,’ zei hij.

‘Of te veel spanning,’ merkte Betty op. Ze gaf hem twee glazen verse jus d’orange en daarna nog wat fruit met yoghurt. ‘Je zou weer eens wat meer aan sport moeten doen. Dan raak je je spanning kwijt.’

Tom ergerde zich plotseling heel erg en riep woedend: ‘Ik maak zelf wel uit wat ik doe. Donder toch op.’ 

‘Ik wil alleen maar helpen.’

‘Dat doe je anders niet,’ snauwde Tom. ‘Ik word niet goed van je. Altijd dat bemoederen.’

Op dat moment rinkelde de telefoon in de keuken. Vrijwel direct daarna bromde ook Toms mobiele telefoon. Beide gesprekken kondigden een ingelaste vergadering aan. Over een halfuur zouden ze beginnen.

‘Het zou helpen als Steven eens een dag vooruit dacht,’ siste Tom. Toen realiseerde hij zich dat hij het tegen zijn secretaresse had en zei: ‘Sorry, ik heb het natuurlijk niet tegen jou. Jij kunt er ook niets aan doen.’

‘Weet ik wel,’ zei ze. ‘Probeer toch op tijd te zijn. Als ik het goed begrepen heb, staat er iets op het spel.’

Tom keek treurig naar Betty en zei: ‘Je hebt het natuurlijk al begrepen. Het gelazer gaat gewoon door.’

Boos stond Tom op. Hij pakte nog een paar crackers en rende de gang in. Daar pakte hij zijn koffer en jasje, greep zijn laptop en stormde naar buiten. Hij wierp alles op de achterbank van zijn auto en stapte in. Net toen hij de auto startte, kwam Betty aanzeulen met zijn sportspullen.

‘Vergeet deze niet. Misschien ga je er wel iets mee doen,’ riep ze. ‘Het kon je in die jungle wel eens redden.’

Tom vloekte binnensmonds en sloeg van frustratie op het stuur.

‘Laat me toch eens met rust.’

Betty keek hem aan en zei: ‘Toch houd ik van je.’

Tom zei niets en wachtte ongeduldig tot Betty zijn sporttas en sportschoenen ook op de achterbank had gelegd. Daarna kwam ze naar het open raampje toe en kuste hem zachtjes op zijn voorhoofd.

‘Voorzichtig nu. Denk aan je zelf.’

Een kwartiertje later stoof Tom de vergaderzaal binnen waar Steven, een secretaresse en drie collega’s met elkaar spraken. Steven was mager, grijs en charmant. Hij liep meestal in outdoor kleding, golfde voor het onderhouden van de contacten, maar reed liever paard of zeilde. Een paar jaar geleden was Jessica, zijn vrouw, overleden. Daarna beet hij zich meer dan ooit vast in het verbeteren van het bedrijf. ‘In plaats van dat hij rouwt, moeten wij het berouwen,’ meenden collega’s. Tom vond die opmerking niet acceptabel. Hij had met Steven te doen. Het moest immers vreselijk zijn je vrouw na 39 jaar huwelijk te verliezen. Maar het opjagen van de organisatie ging Tom de laatste tijd ook te ver. Hij had zich al verschillende keren voorgenomen er eens in alle rust met Steven over te praten.

Vroeger gingen Steven en Tom af en toe samen zeilen, maar dat was er de laatste twee jaar niet meer van gekomen. Volgens iedereen was Tom de opvolger van Steven. Ze hadden er met z’n tweeën nooit over gesproken. Tom wist zo langzamerhand niet meer zeker of hij het zelf nog wel wilde. Op een bepaalde manier was dat wel grappig. Je bent vijftien jaar van je leven bezig iets op te bouwen. Dan is het bijna zover en weet je plotseling niet meer of je het wel wilt.