Korte beschrijving

Bestseller in Frankrijk en Wallonië!

Antoine Filissiadis gaf al twintig jaar workshops over thema’s als ‘Hoe maak je de juiste keuzes in je leven?’ en ‘Hoe realiseer je je dromen?’ Op een dag confronteert iemand uit het publiek hem met de vraag of hij zelf eigenlijk zijn dromen wel waarmaakt? De vraag wordt hem gesteld door een excentrieke dansleraar. Deze blijft hem op een magnifieke manier achtervolgen en confronteren. Lees alles over Antoine’s weerstand, ontdekkingen, wanhoop en bevrijding. En ontdek tegelijk hoe je bij de vervulling van je eigen dromen voluit tot het uiterste kunt gaan! En hoe je leven eigenlijk een dans is...

‘Dit boek gaat over je verwachtingen, plannen en dromen. Je begint eraan en het schudt je wakker omdat het over jou gaat. Rolando is onvergetelijk, hij “die zijn leven danst“ ontroert je tot in je diepste gevoelens. En als je het boek uithebt, ervan genoten hebt alsof je iets heerlijks hebt geproefd, wil je nog maar één ding: je wilt het geven aan je ouders, aan je kinderen, aan je vrienden… aan iedereen.’ Françoise Bautmans, in Télévision magazine 

Colofon

fragment uit 

Antoine Filissiadis 
Ga voluit voor je dromen 
De dans van je leven

Oorspronkelijke titel: Va au bout de tes rêves!

ISBN - 9789077556917 voor deze epublicatie

NUR 770

Trefw.: Populaire psychologie; roman; levenskunst

© 1998 Le Souffle d'Or, de oorspronkelijke Franse uitgever

© 2006 Nederlandse vertaling LezersPoort Uitgevers

Vertaling Lucia Sevestre

Omslagontwerp Esther Zwart

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored in a retrieval system, published or transmitted in any form by print, photocopying, microfilm, recording or any other means without prior permission in writing from the Publisher.

Samensteller(s) en uitgever spannen zich in een zo betrouwbaar mogelijke uitgave te verzorgen. Niettemin kunnen zij geen aansprakelijkheid aanvaarden voor mogelijk erin voorkomende onjuistheden.

LPN 70013-206-02-3304-8005

LezersPoort Uitgevers, Haarlem - NL

info@lezerspoort.nl

www.lezerspoort.nl

Vooraf

Schrijven was voor mij een droom uit mijn kindertijd. Ik had alles geprobeerd om die droom te verwezenlijken. Zonder enig succes. Op mijn zesenveertigste was ik vastgeroest in mijn comfortabele leven. Alleen een stevige explosie kon mij in beweging brengen. Rolando Remuto heeft mij genadeloos onder druk gezet en mij zo de noodzakelijke impuls gegeven om deze droom waar te maken. De urgentie heeft de lont doen ontbranden.

Ik bied u hierbij een waargebeurde ervaring. De aansteker van de lont is Rolando. Zijn methode kan iedereen tot actie aanzetten. Mocht er nog een greintje droom in u smeulen… Een vonkje verlangen... Het is nu of nooit.

Voor de panische angst die Rolando Remuto met zoveel vakkundigheid in mij teweeg heeft gebracht, ben ik hem zeer dankbaar. 

Antoine Filissiadis

Een

De workshop was bijna afgelopen. Achthonderdvijftig mensen dansten op de muziek van het prachtige nummer J'irai au bout de mes rêves! van Jean-Jacques Goldman, waarbij ze hardop hun eigen droom kenbaar maakten. Ik gaf het voorbeeld door op het toneel zelf mee te dansen.

Toen zag ik hem voor het eerst...

In een lange grijze regenjas, een fel gekleurde wollen muts op het hoofd, stond hij boven op zijn stoel enthousiast te gebaren en te bewegen. Breed glimlachend gaf hij de maat aan met hoofd, armen en benen. Compleet losgeslagen.

  Aan het eind van elke workshop moedig ik iedereen aan op te staan, bewegingen en gebaren te maken en daarbij zijn of haar droom hardop uit te spreken. Maar deze oudere man was de enige die op zijn stoel was geklommen. In zijn handen klappend spoorde hij de mensen in zijn buurt aan. Aangestoken door zijn enthousiasme, klommen anderen ook op hun stoel. Er waren maar enkele ogenblikken nodig om het publiek nieuwe energie te geven. De helft van de zaal volgde zijn voorbeeld.

  Aan het eind van het lied klapte iedereen. Daarna begon men zich naar de uitgang te begeven. Ik bleef nog even, in gedachten, op het toneel staan.

Een avond lang hadden honderden onbekenden hun eigen leven opnieuw en met andere ogen bekeken. Ze hadden daarbij de dromen uit hun jeugd teruggevonden en deze luid in het openbaar uitgesproken.

  De opdracht was tot een goed einde gebracht: opnieuw had het wonder plaatsgevonden. De meeste deelnemers hadden goed gereageerd, ze hadden meegedaan. Sommigen waren zelfs emotioneel geworden.

In Brussel, Toulouse, Rijsel, Parijs of Amsterdam, overal streven we naar hetzelfde: liefde geven en ontvangen, een gezin stichten, onze kinderen helpen iets van hun leven te maken, een eigen huis hebben, in goede gezondheid oud worden. Soms wordt daar een vleugje avontuur aan toegevoegd, bijvoorbeeld een reis om de wereld. Anderen praten over eenzame zeiltochten over de wereldzeeën of verre expedities...

  Het doel van de workshop is de deelnemers ertoe te brengen zich van deze wensen bewust te worden, er een duidelijk beeld van te krijgen en ze uit te spreken. Drie uur lang worden wij opnieuw de kinderen voor wie alles mogelijk was. We hebben het gevoel dat we, als we het werkelijk willen, onze dromen van vroeger kunnen waarmaken. Het kan nog. Het is nog niet te laat.   Anderen is het gelukt, waarom zou het mij niet lukken? We zetten ons verstand opzij om onze fantasie te volgen. We overwinnen elke hindernis, want we zijn in het land van de mogelijkheden. Een avond lang openen wij voorzichtig de ladekasten op de zolders waar zich de vergeten schatten uit onze kindertijd bevinden. Samen blazen wij er het stof vanaf, laten wij de 'geest van de dromen' uit de fles.

  'Vanavond hebben we geluk. Een magisch wezen is in de zaal: de kleine droomfee! Ze heeft weelderig goudblond haar, geel met zwart gestreepte doorschijnende vleugeltjes en een toverstokje. Ze fluistert ons in het oor: "Van alle dromen die je hebt opgeschreven kan ik er één vervullen. Eén enkele!"'

Dus kiezen alle deelnemers hun meest extravagante wens, die éne waarvan ze weten dat ze op hun oude dag spijt zullen hebben als ze hem niet hebben vervuld.

  'Hebben jullie je belangrijkste wens gekozen? Kom dan op het podium, spreek hem hardop uit, roep hem naar de anderen, naar iedereen.'

  De mensen staan op, nemen het woord. 'Ik heet Maryse. Ik droom ervan een gezin te hebben...' Vaak spreken de mensen met dichtgeknepen keel, met trillende stem, met schitterende ogen. De emotie is voelbaar in de zaal. Het is telkens weer een ontroerende belevenis. 

Die avond in de grote zaal van het Brusselse Métropole hotel, net toen ik iedereen gevraagd had zijn wens uit te spreken, riep iemand me toe: 'En u meneer Filissiadis, wat is uw droom?'
  Deze interruptie verraste me en ik probeerde de vraag te ontwijken. Mijn onmogelijke droom besliste daar anders over: hij baande zich een weg door het obscuur labyrint van mijn onderbewuste en kwam, als buiten mijn wil om, in de menigte terecht.

  'Een boek schrijven!' Al veertig jaar lang droomde ik ervan. Hoeveel keer had ik het al niet geroepen, verkondigd, uitgeschreeuwd? Ik wist niet meer tijdens hoeveel workshops ik die wens krachtig kenbaar had gemaakt.

  Tot dan toe echter zonder resultaat. Het was het enige doel dat ik nooit bereikt had. En toch kwam het daar die avond terug, nog altijd springlevend.

De zaal begon leeg te lopen. Enkele mensen stonden nog om me heen, ze vroegen me om hulp, ik moest een oplossing voor hun problemen vinden, alsof ik op alles een antwoord zou hebben. Zoals altijd wees ik ze op hun eigen verantwoordelijkheid. Ze moesten zelf hun problemen aanpakken.   Sommigen gingen teleurgesteld weg; anderen waren kwaad: ze hadden betaald en kregen te horen dat ze hun eigen boontjes moesten doppen, dat ze het zelf allemaal het beste wisten… Als ze het echt wilden...

  Ik keek op. De vreemde oude man was er nog steeds, hij was gaan zitten. Het was alsof hij op iemand wachtte. Zijn vrouw? Maar nee, hij keek naar mij... Toen we elkaar aankeken, knikte hij even, alsof hij wilde zeggen dat hij alle tijd had. Wat zou hij toch van me willen?

Het was al laat. Ik had afscheid genomen van iedereen en visitekaartjes uitgedeeld. Ik draaide me naar het toneel om mijn tas, de microfoon en de standaard van de microfoon te pakken, maar ik had maar twee handen.

  'Laat mij u even helpen.' De stem was warm en aangenaam. Ik draaide mijn hoofd en zag tot mijn verbazing de oude man naast me staan. Hij was echt heel oud. Zijn gezichtshuid was droog en gerimpeld als na jaren van felle zon. Een kort, grijs, verzorgd baardje sierde zijn kin. Hij glimlachte naar me. Het was moeilijk zijn aanbod af te wijzen. Ik aarzelde een moment. Hij nam kalm de microfoon in zijn ene en de standaard in zijn andere hand.

  Ik bedankte hem. We liepen door de gangen van het hotel. 'Ik heb de indruk dat u op mij wachtte?'

  'Dat is zo...' Hij wees op de bar. 'Ik zou graag even met u praten. Kan ik u iets aanbieden?'

  Ik was moe. Ik wilde naar bed en ik wist zeker dat hij me net als alle anderen over zijn problemen ging vertellen. Ik aarzelde.   Ik zocht een manier om vriendelijk te weigeren. Hij had een half uur op me gewacht... Hij had mijn spullen gedragen...

'Ik wilde met u over uw boek praten,' zei hij. 'Een boek schrijven is toch uw droom?' Hij sprak langzaam, bijna hypnotiserend. Ik dacht een Spaans accent te horen. Ik glimlachte. Hij had precies mijn zwakke plek geraakt en zo mijn aandacht gevangen.

  'Dat houdt me al veertig jaar bezig!' antwoordde ik.

  In de bar zaten een paar mensen die me tijdens de workshop hadden geholpen, ze groetten me. De oude man koos twee stoelen die een beetje achteraf stonden, alsof hetgeen hij me te zeggen had, vertrouwelijk was. Ik begon nu echt nieuwsgierig te worden. Hij zette mijn spullen naast zijn stoel en ging zitten. Ik nam tegenover hem plaats.

  'Ik heet Rolando Remuto. Ik vond uw workshop erg goed.'

  'Dank u. We spreken iets essentieels aan: de wens in ieder van ons om een levensdoel te vinden.'

  'Ik heb al heel vaak meegedaan aan cursussen en workshops rond dit thema. Wat me bij u zo aanspreekt, zijn uw bezielende kwaliteiten. Dankzij u nemen we actief aan het gebeuren deel, u dwingt ons ertoe een andere positie te kiezen, onze dromen op te schrijven en ze luidkeels naar iedereen te roepen, en dan is er al die opwinding aan het eind... Je droom dansen, dat is heel mooi. U heeft vanavond heel wat wakker gemaakt in het publiek. Door u zullen meerdere mensen vannacht niet kunnen slapen.'

De ober kwam bij ons.
  'Wat kan ik u aanbieden, meneer Filissiadis?'
  'Een rode port.'

  De oude man bestelde twee rode port.   'U zult wel moe zijn, ik zal er dus niet omheen draaien. Ik heb u uw droom horen roepen, en het leek mij dat u wanhopig om hulp riep. Laat ik u de vraag opnieuw stellen: Wilt u echt een boek schrijven?'

Ik keek naar hem zonder antwoord te geven. Toen drong hij aan: 'Ik bedoel, is het voor u van vitaal belang?'

  Ik dacht na. Eigenlijk vrat het idee aan me. 'Het zou mijn leven een diepe betekenis geven,' gaf ik toe.

  De ober kwam terug met onze drankjes en we klonken zwijgend. Nadat hij een slokje had genomen, boog de man zich naar me toe en zei op een vertrouwelijke toon:

  'Ik ga u nog een vraag stellen. Ik hoop dat u er geen aanstoot aan zult nemen.'

  Hij wachtte een ogenblik om mijn aandacht beter vast te houden en vroeg me nog iets zachter:

  'Wat heeft u al die jaren belet uw boek te schrijven?'

  Ik schrok op. Een oude wond werd opengereten.

  'Dat is de vraag die ik mezelf iedere dag stel. Ik weet het niet, meneer Remuto. Ik kan die onmacht niet verklaren. In mijn workshops en cursussen zeg ik nog wel altijd dat als je je doel, wat het ook is, maar duidelijk genoeg voor ogen hebt, het uiteindelijk altijd werkelijkheid wordt. Ik ben zeker niet erg geloofwaardig?'

  'Je eigen raad volgen is het allermoeilijkst.' Stilte.

  Ik ging verder: 'Zo eenvoudig is het ook niet... vermoed ik... De droom moet door de kronkels van onze hersens zijn weg vinden... hij moet rijpen... Misschien ben ik er ook bang voor... Ik weet het echt niet. Is het een hersenspinsel? Het vergiftigt mijn leven al sinds ik tiener was. Weet u dat ik op de middelbare school al stukjes voor de schoolkrant schreef? Ik vertelde mijn ouders steeds dat ik schrijver zou worden.' 

  'En wat was hun reactie?'

  'Mijn moeder dacht niet dat het serieus was. Mijn vader waarschuwde me: "...Alle schrijvers komen om van de honger." Hij probeerde me ervan af te brengen.     Misschien heb ik daarom zoveel moeite met schrijven... Ik hoor hem nog steeds commanderen.'

  'Misschien,' zei de oude man, 'misschien... Ik vraag me mijn hele leven al af of je beslist de oorsprong van een probleem moet weten om het op te kunnen lossen. Dat is nog niet zo zeker. Hoe meer je over een probleem weet, hoe meer je erin vast loopt. Dit zeg ik uit eigen ervaring. U lijkt uzelf bijvoorbeeld goed te kennen. Toch komt u er zichtbaar niet uit.'

Hij keek me recht in mijn gezicht. Voor het eerst viel me op hoe prachtig blauw zijn ogen waren. Zijn blik was doordringend, intens, bijna onverdraaglijk. De man was lang, imposant zelfs, hij had iets gedistingeerds. Tegelijkertijd ging er ook iets geruststellends van hem uit, een onverstoorbare kalmte. 

  Het was februari, en erg koud. Onder zijn regenjas droeg hij twee truien, een rode en een oranje, en hij droeg een ribfluwelen broek. Aan zijn voeten had hij goed gepoetste, gevoerde laarzen. Met zijn baardje, zijn wollen muts en zijn dikke wenkbrauwen leek hij nog het meest op een oosterse monnik die zich op zijn westers had opgedoft.
  'Welke nationaliteit heeft u?'

  'Ik ben Argentijn. Mijn naam is Remuto, maar iedereen noemt me Rolando.' Zijn stem was hees. 'Ik ben uw onderwerp,' zei hij ineens. Ik begreep er niets van.

(...)