Korte beschrijving

De toekomst in 2025

Mirrari’s Redding 

Stel, dat je in 2025 tachtig bent. Doe je dan nog mee, of ben je allang afgeschreven? Wat zal er intussen zijn gebeurd en hoe zou de wereld er dan uitzien? 

Een hoogbejaarde babyboomer kijkt terug op zijn leven. De wereld waarin hij leeft is het resultaat van grote veranderingen die zich sinds een jaar of vijftien in de wereld hebben voorgedaan en waarbij bijvoorbeeld de gehele vorige eeuw bleek afsteekt. Hij probeert zich tegelijk te verzoenen met het heden, met zijn leeftijd, met zijn vader, met zijn toekomst en met het leven. . 

Zevende roman in een zevendelige cyclus over de periode 1936-2025: de woelige geschiedenis van de geboortegolfgeneratie. De delen zijn los van elkaar te lezen. 

David Grabijn

Mirrari's Redding

De toekomst in 2025

Colofon

Alle karakters en gebeurtenissen in dit boek zijn verzonnen, behalve waar het algemeen bekende feiten betreft: bijvoorbeeld dat in de toekomst van alles kan gebeuren en dat de Maya's onder meer in Mexico te vinden zijn.

ISBN 97890 77556 962 voor deze epublicatie
NUR 301
Trefw.: Roman; Geschiedenis; Jaren zestig; Toekomst; Babyboomers

c 2007 David Grabijn
Omslagontwerp Antonetta Eilers

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, stored in a retrieval system, published or transmitted in any form by print, photocopying, microfilm, recording or any other means without prior permission in writing from the Publisher.

Samensteller(s) en uitgever spannen zich in een zo betrouwbaar mogelijke uitgave te verzorgen. Niettemin kunnen zij geen aansprakelijkheid aanvaarden voor mogelijk erin voorkomende onjuistheden.

LPN 70.007-207-04-3303-8003

LezersPoort Uitgevers,  Haarlem - NL

info@lezerspoort.nl

www.lezerspoort.nl

Vooraf (ingekort)

Dit verhaal markeert het einde van een cyclus van zeven boeken over de tijd van de geboortegolfgeneratie. Er is sinds 1945 veel gebeurd en niemand zal ontkennen dat de wereld er inmiddels anders uitziet. Iedereen heeft enorm zijn best gedaan, maar je kunt je afvragen of we erop vooruit zijn gegaan en of we op de goede weg zijn. Het probleem daarbij is dat er zoveel meningen zijn en dat je het eerst eens moet zijn over de maatstaven die je aanlegt, voordat je kunt bepalen of we als samenleving voorwaarts dan wel achterwaarts gegaan zijn. Je ontkomt er niet aan om bepaalde ontwikkelingen te beoordelen. Anders kun je net zo goed zeggen: 'Zestig jaar geleden waren er minder auto's en meer vlinders dan tegenwoordig.' Ja, nou en? Of: 'Vroeger gingen de mensen minder ver weg als ze op vakantie gingen.'Oh.'

(--------)

En in de nieuwe eeuw zitten we met de gebakken peren. De babyboomers zijn alweer grotendeels opgehouden met werken of bezweken aan stress of enge ziektes. De politiek vertegenwoordigt vooral zichzelf, de publieke instellingen zijn verkocht aan de markt, de burger zit zich thuis op de bank vol te eten en de wereld is verkleind tot brandhaarden en vakantieparken. En zelfs deze pessimistische analyse is omstreden, want er zijn nog altijd optimisten die erop wijzen dat het nu zo veel beter gaat dan, pakweg, zestig jaar geleden. Of willen we soms weer lopend naar de slager en de bakker in plaats van met de auto naar de supermarkt? En dat poolijs dat smelt, daar kun je toch leuke excursies naar organiseren?

(----------)

In Mirrari's Redding gaan we daarom maar gelijk een stapje verder: meteen door naar het jaar 2025.Hoe ziet het er dan uit in de wereld? En wat is er intussen gebeurd? De geboortegolf is dan tachtig, voor zover er nog adem in zit, tenminste. In dit verhaal blijkt dat we niet zonder de generatie vóór ons kunnen en dat iemand toch van de bank af zal moeten komen om het vuile werk op te knappen. Maar grotendeels zullen de processen die in gang gezet zijn, zich gewoon blijven voltrekken. De mechanismen die we in de vorige zes delen zich in verhaalvorm hebben zien ontplooien, doen hun werk. De vraag of we daar dan blij van worden, is misschien aardig voor een managementtraining of een praatprogramma, maar eigenlijk niet meer relevant. Doemscenario? Valt wel mee. Mirrari's Redding is beslist een mogelijkheid. Maar in wezen is ook dit – geheel los van de andere delen te lezen – verhaal weer een gelegenheid om eens verder na te denken over de tijd waarin we leven en de wereld die we straks over moeten laten aan hen die na ons komen. Wie nu zestig is of wordt, heeft, normaal gesproken, nog een jaar of twintig. Het is 2025 en 'einde verhaal' voor je het weet. 

De uitgever

Hoofdstuk 1

Als eindelijk tussen de bomen het huis zichtbaar wordt, loopt hij er met stramme passen op af. Na de lange wandeling doen zijn voeten pijn. Hij slaakt een zucht die zich oplost in het ijle ruisen van de wind. Het huis is kleiner dan hij het zich herinnert. Uit de schoorsteen boven het golfplaten dak kringelt rook. Door de ramen brandt licht, maar er lijkt niemand aanwezig. De deur is op slot. Ringo staat enkele ogenblikken stil, doet zijn rugzak af, tilt dan een steen op die tegen het huis aan ligt. De sleutel. Nu glimlacht hij. Binnen is het vredig. Het vuur in de houtkachel, het lichte brommen van de koelkast, verder niets. Boven de tafel brandt een lamp. Op de aanrecht van het open keukentje staat een ei in een eierdop met een gehaakt warmhoudertje eroverheen. Hij voelt aan het ei. Het is nog warm. Hij schopt zijn schoenen uit, het zou hem niets verbazen als hij blaren had.

Na enig zoeken vindt Ringo een stuk brood. Het ei snijdt hij mompelend in schijfjes en met deze eenvoudige maaltijd loopt hij op zijn sokken naar buiten. Daar gaat hij zitten op een houten bank. De avondzon werpt zijn laatste stralen tussen een paar grote berken door. Hier en daar staan witte bloemetjes in het gras en de vogels kwetteren er nu op los. Hij zou de telefoon in zijn jaszak kunnen gebruiken,maar hij doet het niet. Hij blijft rustig zitten, tot het donker wordt en afkoelt.

Dan staat hij op, met pijn in zijn schouders en onderrug. Hij beweegt zijn lichaam voorzichtig strekkend en rekkend heen en weer, tot hij zich soepeler voelt. Zijn rugzak zet hij binnen. Hij maakt meer licht en hangt zijn safari-jasje aan de kapstok bij de kleine badkamer.

'Hoe wist je dat ik hier zou zijn?' vraagt hij de volgende dag aan het meisje dat laat in de ochtend bescheiden op de buitendeur klopt. Ze is zeventien of achttien. Hij voelt zich plotseling heel oud, wat hij in feite ook is, maar doorgaans staat hij daar niet bij stil.

'Mijn moeder dacht dat je gisteren zou komen,' zegt ze. Hij ziet nu haar moeder in haar: hoge jukbeenderen, grijze ogen, lichte huid, sproeten en ogen die zich met een lichte verwondering op de wereld richten. Ze houdt een in verschillende kleuren geverfde fiets vast. 

'Hoe is het met je moeder? Ze wilde niet veel zeggen toen ik haar sprak.' 

'Sinds oma dood is, is ze somber.'

'Dat spijt me. Heb je tijd om even binnen te komen?'

Het meisje zet haar fiets tegen de zijkant van het huis en komt binnen met een mandje boodschappen. Hij zet thee en ze praten wat over het eiland en over haar school. Dan vraagt ze: 'Wat kom je eigenlijk doen?'

Hij vindt dat haar directe vraag een eerlijk antwoord verdient:
'Vroeger kon ik hier altijd goed nadenken. Daar ben ik nu weer aan toe.'
'Waarover moet je nadenken?'

'Oh, over alles, over het leven, over de tijd, over mezelf, over de mensen die ik gekend heb.'

'Dan zul je wel veel tijd nodig hebben. Blijf je hier wonen?'

'Als je moeder het goed vindt, zou ik een paar maanden in dit huisje willen blijven, misschien tot de zomer.'
'Hoe oud ben je?'
'Jij houdt wel van directe vragen. Hoe heet je eigenlijk?'
'Nora.'
'En jij bent... achttien?'
Ze knikt.

'Dan ben ik negenenzeventig.' Hij is eigenlijk in januari tachtig geworden, maar hij kan nog niet wennen aan de gedachte dat hij al acht decennia leeft, dus smokkelt hij er een jaar af, heimelijk overtuigd dat Nora geen achttien, maar pas zeventien is. De naam van haar moeder wil hem maar niet te binnen schieten. Zij deed eigenlijk altijd vrij koel tegen hem. In zijn adressenboekje staat alleen het telefoonnummer van 'eiland/dochter'.

Nora haalt de boodschappen uit haar mandje en vertrekt met de belofte dat zij of haar moeder binnenkort langskomt. Ringo zegt dat hij misschien zelf nog naar het dorp komt om hen op te zoeken. Hij gaat buiten op de bank zitten en staart naar de bomen. Het is niet koud. De kachel heeft hij laten uitgaan. Achter het huis ligt een enorme stapel houtblokken en op de een of andere manier zal hij het vuur wel weer aankrijgen als het nodig is. Hij voelt zich vredig en laat gedachtenflarden als wolkjes voorbijtrekken. Hij heeft nog niet gegeten. Zal hij ontbijt maken? Of eerst wandelen? Of Nora's moeder bellen? Zijn vermoeidheid is nog niet weg en misschien kan hij beter eerst nog wat slapen…

Hij denkt terug aan de landschappen van zijn jeugd. Aan de bergen. Aan andere bergen. Andere bossen. Aan de zee. Aan andere kusten. Aan de mensen met wie hij op die plekken was. Je zou er een zaal mee kunnen vullen. Hoe ze allemaal ook weer heetten, is een andere kwestie. Als je boven de veertig komt, begin je 'namen' steeds meer achter je te laten. Hij vindt het niet erg meer. Bovendien komen andere namen soms spontaan weer naar boven, vooral van zestig, zeventig jaar geleden. Klasgenootjes, andere kinderen uit het dorpje waar hij woonde.

Hij mijmert tot er een eind verder in het bos een kettingzaag begint te ronken. Hij gaat naar binnen,maakt iets te eten, trekt zijn schoenen aan en wandelt het bosweggetje af in de richting van de bewoonde wereld.

Na drie kwartier komt hij in een vrij groot dorp. Als zijn geheugen hem niet in de steek laat, moet Nora's moeder aan de andere kant van het dorp wonen. Ook haar naam komt terug: Ilène. De streek en het landschap zijn veranderd sinds hij hier voor het laatst was, al zou hij niet precies kunnen zeggen hoe. Hij ziet meer kleine winkeltjes dan vroeger. De grote supermarkten zijn verdwenen. Onderweg kwam hij langs een hoge constructie met een gouden letter W erbovenop en ook midden in het dorp staat er een. Maar dergelijke torens zie je tegenwoordig natuurlijk overal.

'Twintig jaar geleden,' antwoordt hij op Ilène's vraag. 'Het eiland is veranderd. Toen ik gisteren over de brug kwam, was het strand verdwenen en ik zag palmbomen bij de haven. Het dorp ziet er ook anders uit. Vroeger woonde je dichter bij het bos.'

'Er is veel bijgebouwd,' zegt ze. 'Maar kom binnen, Ringo. Het is nog fris buiten. En ik zou niet willen dat je kou vatte, al zie je er nog goed uit, moet ik zeggen. Niet veel ouder dan de laatste keer dat je hier was.'

'Drie jaar geleden heb ik nieuwe hartkleppen gekregen. Van een varken. Die zullen het nog wel een tijdje houden.' De oude man klinkt opgewekter dan hij zich erover voelt. Verkalking van je hart is een raar idee en ook de vervanging van een onderdeel ervan door dierlijk weefsel is iets, waar hij nog niet aan gewend is. Ze zitten in de kleine keuken en drinken koffie.

'Ik was bang dat ik je niet thuis zou treffen. Ik vergat Nora te vragen of je overdag thuis zou zijn en ik wilde niet bellen. Ik heb tegenwoordig geen zin meer om mijn telefoon te gebruiken. Iedereen weet meteen waar je bent.'

'Een telefoon kan handig zijn, je hebt dan eigenlijk ook geen identiteitskaart meer nodig.' De vrouw haalt haar schouders op. 'Je moet met die moderne technieken leren leven. Je had gezegd dat je gisteren of vandaag zou komen, ik heb de kachel aangemaakt. En ik wist dat je in het zomerhuisje was. Er zit een chip in de deurpost, net als in ieder huis. Ik ken iemand op het gemeentehuis, hij heeft me vanochtend vroeg een seintje gegeven.'

'En die chip reageert ook op mijn telefoon, ook al staat die uit?' 

'Ja, zoiets. Maak je niet druk. Het zou erger zijn als ze wisten dat Nora bij je op bezoek is geweest, maar haar chipkaartje hebben we laten aanpassen, zodat ze hem uit kan zetten, zonder dat ze het merken.' 

'Oh ja? Hoezo erger? Wat doen ze dan?'

'Als een jong meisje in één ruimte samen is met een oudere man en er is verder niemand anders bij, zijn ze allebei strafbaar. Behalve als het een opa of een oom is, maar dan moet zij wel binnen een week langs de huisarts.'

'Echt waar? Nou ja, jullie hebben hier altijd al vooropgelopen met die dingen.'

'Ja, waar ben je al die tijd geweest? Hebben ze dat dan niet waar jij woont?'

'Jawel. Ook chips in lantaarnpalen en stoepranden, hè? Maar waar ik vandaan kom, hebben we ook manieren om ongezien te blijven.' 

'Geniet er nog maar even van. Hier zijn ze van plan iedereen een chipje onder zijn huid te geven, zoals ze dat met huisdieren doen. Voor je eigen veiligheid, zeggen ze.' 

'Godallemachtig. Ik ben blij dat ik al zo oud ben.'

'Je bent nog altijd even strijdlustig. Inge had dat ook.'

'Oh, sorry. Het spijt me dat ze overleden is. Was ze ziek?' 

'Nee, Inge is op een ochtend niet wakker geworden. Je hebt haar eigenlijk net gemist, het is pas twee weken geleden. Ze was vijfenzeventig, maar je zag het niet aan haar.'

'Ze heeft mijn moeder nog gekend.'

'Dat weet ik. Ga je zo mee naar haar huis? Ik heb een paar dagen vrij genomen om haar huis uit te ruimen.'

Ze lopen samen naar een geel gepleisterd huisje in het centrum van het dorp. In de voortuin staat een grote container. In het huisje ruikt het muf en het is er koud. Ilène zet in de keuken en in de woonkamer een paar ramen open. Ringo ziet dozen en stapels spullen die lukraak verspreid door het huis staan. Terwijl Ilène een paar lades leeghaalt, kijkt hij in alle kamers. De bovenverdieping bestaat uit een kleine zolder met een groot tweepersoonsbed. Een roze dekbed ligt half op de grond. Er hangen vergeelde posters van tentoonstellingen aan de muur. Voor het enige raam zoemen vliegen. Hij zet het open om ze eruit te laten.

'Ringo, kom eens!' roept Ilène. Hij daalt de trap weer af en vindt haar bij een boekenkast.

'Wat is er?'

'Ik vind hier een mapje met jouw naam erop! Wil je het hebben?' 

'Geef maar hier.'