Molly van Meer

Avontuur op Adakadabra

Uitgeverij Village

Colofon

Avontuur op Adakadabra
Molly van Meer

ISBN 978 90 77698 65 5 

november 2010

Vormgeving: Eric Jan van Dorp 
Tekening: Geert Westerhof
Redactie: Marleen Rikkengaa

Uitgeverij Village is een imprint van:
Uitgeverij VanDorp Educatief
Postbus 42
3956 ZR  LEERSUM

Tel. 0343 469972
Fax 0343 469973
info@vandorp.net
www.vandorp.net

Copyright©2010 Uitgeverij Village
Copyright©2010 Uitgeverij VanDorp Educatief  
Copyright©2010 Molly van Meer

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd in welke vorm dan ook zonder uitdrukkelijke en schriftelijke toestemming van de uitgever.

Tekening

Tot hun ontzetting kwam de boomstam in beweging.
Een enorme bek met tanden opende zich.

(hoofdstuk De Oranjerivier)

1. De opdracht.

Bor zegt : hey, hier ben ik! Wie zijn er allemaal on?

Didi zegt: IK!

Luuk zegt: hier Luuk

Serife zegt: hoi hoi!

Roos zegt: w8 ff hoor, moet eerst mijn broertje van de computer...

Amar zegt: laatst! 

Bor zegt: zullen we?

Even later gaan ze door de poort.
Direct springt de nar tevoorschijn.
Op zijn hand staat een flesje.
Er zit een groene vloeistof in.
De nar maakt een sprongetje en steekt zijn hand naar voren.

‘Dit is de Oerdrank!
Het bevat de eeuwenoude oerkracht uit het oerwoud.
Het bevat oersterke, magische krachten!
Zoek de drank !
Ontdek je eigen oerkracht!
De drank mag niet in verkeerde handen vallen.
Pas op! Je bent niet de enige die op zoek is!’

De belletjes aan de punten van zijn muts rinkelen zachtjes.
De punten zijn zwart/wit, net als de rest van zijn pak.
De vloeistof in het flesje verspreidt een groene gloed.
De kinderen kijken geboeid toe.
Plotseling verdwijnt de nar weer.
Hij glijdt weg op zijn zwarte krulschoenen.
Hij draait zich nog even om.
Zacht getinkel.
Het laatste wat de kinderen zien is zijn hand.
Een witte handschoen, met daarop het felgroene flesje.
De kinderen komen terecht in een groot bos.
Gelukkig loopt er een pad doorheen.
Bij een kruising staan ze stil.
Achter een boom wenkt een witte hand.
Ze volgen de hand. Klik.
Opeens staan ze aan de oever van een rivier.
Amar ziet een steen en gooit die in het water.
Het water spat op. Uit de druppels komt een grote, gele banaan tevoorschijn.
Het is een boot! Een kayak. Amar springt erin en de banaan verdwijnt uit het zicht.
De anderen gaan op zoek naar een steen om in het water te gooien.
Even later varen er zes bananenboten achter elkaar aan.
Amar vaart nog steeds vooraan.
Zijn zwarte haren glanzen.
In de boot achter hem zit het lange lijf van Luuk.
Didi is te herkennen aan haar korte, blonde piekhaar.
Serife en Roos hebben allebei lang haar.
Alleen is dat van Serife bruin en dat van Roos blond. 
Bor vaart achteraan.
Zijn ronde hoofd, met grote bruine ogen staat stevig op zijn kleine lijf.
Het water van de rivier stroomt snel.
Ze schieten langs hoge bomen en struiken.
Steeds groener wordt het om hen heen.
Het water van de rivier kleurt oranje.
Felgekleurde bloemen bloeien langs de kant.
Een ervan licht extra fel op.
Didi stuurt haar boot ernaar toe.
Ze raakt de bloem aan.
Een glinsterende spiegel ligt op de plek van de bloem.
Snel laat Didi de spiegel in haar rugzak verdwijnen.
Een papegaai scheert over hun hoofden.
Bor staat op en raakt de vogel.
De papegaai laat een rode veer los.
De veer dwarrelt naar beneden.
Hij komt terecht op de oever en verandert in een fluitje.
Met een sprongetje verdwijnt het fluitje in de rugzak van Bor.
De kano’s varen verder. In de rivier liggen boomstammen.
De boot van Amar botst tegen een stam.
Hij valt overboord.
De boomstam komt tot leven.
Een enorme bek met tanden opent zich.
Amar verdwijnt tussen de blikkerende tanden.
Zijn kayak stuitert leeg verder.

2. Plee mee dia.

Bor zegt: Amar zegt: daar zijn we weer. Was echt vet!

Serife zegt: ik vond het echt spannend Heb nog maar 1 leven !

Roos zegt: Didi zegt: ik vond het eng, die krokodil...

Luuk zegt: maar het oerwoud was VET!!

Didi zegt: zou er niet willen ver- dwalen, veel te groot.

Luuk zegt: shoet ik moet stoppen. Mijn ouders weet je wel..... :( Later !

Voor Bor begon het allemaal op een druilerige dinsdagmiddag.
De regen drupte langs de ramen en de ramen waren beslagen.
Het was rumoerig in het lokaal van groep zes.
Bor verveelde zich.
Hij had zijn werk af en had geen zin in spelletjes.
Hij zou graag op de computer willen, maar daar was een rooster voor.

Juf Laura tikte met een pen op haar bureau.
Tik. Tik. Tik.
“Allemaal monden dicht nu!
Ik wil even jullie aandacht voor iets leuks!”
Al snel was iedereen stil.
Laura kon je beter niet kwaad maken.
Ze was een leuke juf, maar kon ook superchagrijnig zijn.
Laura ging met haar stevige billen op de rand van het bureau zitten.
Luuk stootte Bor aan.
“Zielig voor dat bureau”, fluisterde hij tegen Bor.
Bor grijnsde.
Laura pakte een stapeltje folders.
“Ik heb deze gisteren ontvangen van de firma ‘Plee Mee Dia.”
Ze wapperde met de felgekleurde papieren in haar hand.
“Het gaat om een prijsvraag.”
Bor wachtte ongeduldig tot hij het papier op zijn tafel kreeg.
Hij kreeg een knalgele.
Hij begon direct te lezen.

Beste leerling van groep zes,

Over vier maanden opent een waar kinderparadijs zijn magische poorten!
Wat heb jij daarmee te maken? Wij vragen jou om een naam te verzinnen!

Een naam voor het MEGA GIGA leukste Sprookjes Pretpark Eiland ooit!
Met de aller coolste attracties, waaronder de hoogste achtbaan ter wereld en sprookjes met echte sprookjesfiguren.

Bedenk een naam voor dit unieke Eiland dat voor de Nederlandse kust gebouwd wordt en WIN DE SUPER HOOFDPRIJS!
Een tweedaagse schoolreis voor je hele groep! Met vele verrassingen, waaronder een overnachting in het kasteel van Doornroosje!

Verzin een passende naam voor het Sprookjes Pret- park Eiland.Maak kans op een onvergetelijke schoolreis.

Stuur de naam vóór 7 maart a.s. naar firma Plee Mee Dia BV., Koggerstraat 14, 6534 WC Kraalpolder.

Succes! 

firma Plee Mee Dia BV.

Bor keek omhoog van zijn folder.
Hij gaf Luuk een duwtje.
“Gaaf, hè?”
Luuk knikte.

“GIGA! Ik heb er al over gehoord”, zei hij.
“Het schijnt echt heel bijzonder te worden.
Vooral omdat het op een eiland is gebouwd.
Het enige onbewoonde eiland dat ons land nog had.”
“Wat denken jullie ervan”, klonk de stem van Laura.
“Zullen we er aan meedoen?” “JAAAaaaaaaaa!” gilde de klas.
“Oké, leuk!” zei Laura en ze liep naar het bord.
“We maken even een woordspin, zodat jullie weten waar je aan kunt denken”
Ze tekende met krijt een cirkel op het bord en schreef: ? Eiland

“Wat weten jullie er al van?’vroeg ze.

Fantasie
Waterbanen
Attracties
Sprookjesfiguren
Oerwoud met Oranjerivier
Pretpark
Speelparadijs

Schreef ze op het bord.
De meeste kinderen hadden al gehoord over het nieuwe, SUPER pretpark dat voor de kust gebouwd werd.
Vooral in het jeugdjournaal was er al veel aandacht aan besteed.
“Jullie krijgen een half uur de tijd om een naam te verzinnen”, merkte Laura op.
“Als je daarna nog niets weet, moet je thuis maar verder gaan.
Vrijdag zal ik jullie namen opsturen, dan zijn we zeker op tijd.
Maak er werk van!” besloot ze met een lach.
Iedereen begon te kreunen en sloeg de handen voor de oren.
“Nee, hè, niet weer!”
Het was een van haar favoriete uitspraken.
“Als je werk maakt van je werk, kán het niet fout zijn”, deed Luuk de stem van Laura na.
Zelfs Laura moest daar dit keer om lachen.
Na een paar minuten was iedereen in gedachten.
Overal klonken diepe zuchten.
“Happy Island!” riep Didi opeens door de klas.
“Nee, Magisch Eiland”, snerpte Roos.
“Yo, man, zo kan ik me niet concentreren hoor”, klaagde Amar.
“Zo worden mijn grijze cellen afgeleid.”
“Ach man, alsof jij die hebt”, katte Roos direct.
“SSSsssstttttt”, Laura keek geïrriteerd op.
Bor was verdiept in zijn eigen gedachten.
Hij was een keer naar een pretpark geweest en vond dat het leukste wat hij ooit had meegemaakt.
Wat zou het geweldig zijn om zo’n schoolreis te winnen!

Onderweg naar huis schoten hem allerlei namen te binnen.
- Fairytale IslandFun Eiland , Pret Eiland -. 
Zijn zusje babbelde ondertussen honderduit tegen hem.
Ze sprak Nederlands.
Vier jaar geleden waren zij naar Nederland gekomen en de kinderen praten goed Nederlands nu.
Alleen zijn vader en moeder praten nog in hun eigen taal met elkaar.
Toen ze bij het AZC (asiel zoekers centrum) aankwamen, rende Anna naar het klimrek.
Bor ging naar binnen, naar hun kamer.
Hij zei zijn vader en moeder gedag en klom op het stapelbed dat in de hoek van de kamer stond.

3. Bor.

‘s Avonds kon hij niet slapen.
Hij lag bovenin het stapelbed met zijn handen onder zijn hoofd.
Zijn ouders en zusjes sliepen al.
Hij hoorde zijn vader zachtjes snurken.
Zijn moeder draaide zich om in haar slaap.
Anna en Yasmin moesten altijd het eerst naar bed, die sliepen al een tijdje.
Hij mocht tegelijk met zijn vader en moeder gaan slapen. Bor dacht aan de prijsvraag.
Hij wilde zó graag die prijsvraag winnen.
Twee dagen in een pretpark. Dat moest SUPER zijn!
Hij dacht nog vaak terug aan die ene keer dat hij er geweest was.
Toen woonde hij nog maar net in Nederland.
Hij ging met een bus, met bijna alle kinderen uit het asiel zoekers centrum.
Vanaf die dag wilde hij in dit land blijven.
Vanaf die dag wilde hij nog een keer naar een pretpark.
Nat worden in de wildwaterbaan.
Duizelig in de draaimolen.
Gillen in de achtbaan.
Hij vond alles TOP!
En nu zou hij maar liefst twee dagen naar zo’n park kunnen!
Met zijn hele klas.......
Bor draaide zich om naar de muur.
Het licht van de gang scheen door het raampje naar binnen.
Daar hing de tekening die hij had gemaakt.
Die tekening had hij gemaakt toen hij thuiskwam.
Het was een plattegrond van zijn droompretpark.
Toen hij thuiskwam was hij eerst achter de computer gaan zitten.
Verschillende klasgenoten waren online geweest.
Ze hadden allerlei namen bedacht voor het pretpark.
Bor had daarna een lijst gemaakt.
Maar er zat nog geen naam bij waarvan hij dacht ‘YES!’
Morgen zou hij aan Laura vragen, welke zij het beste vond.
Laura hielp hem altijd graag.
Bor noemde Laura in het begin altijd ‘JOEF,’ in plaats van juf.
Ze moest daar erg om lachen en had hem geleerd om ‘juf’ te zeggen.
Bor lachte in zichzelf.
Hij had heel wat gekke dingen gezegd, in het begin!
Pfffft, wat was het moeilijk geweest om een andere taal te spreken...
Toen hij net in Nederland was, vond hij dat het ergste.
Die taal! Het klonk allemaal zo gek.
Het eerste woordje dat hij leerde was: “huis”.
Het eerste zinnetje: “Hallo, ik heet Bor.”
Zijn moeder vond het nog steeds moeilijk.
Die kende maar een paar woordjes.
Bor draaide weer op zijn rug.
Zijn moeder vond het allemaal moeilijk.
Ze miste haar familie heel erg.
Ze moest vaak huilen.
Nu was zijn oma ook nog ziek geworden.
En zijn moeder kon niet naar haar toe.
Zijn moeder kon maar niet wennen aan hun nieuwe land.
Hij begreep dat wel.
Alles was anders, hier.
De straten, de huizen, het eten, de mensen, DE TAAL.
En zijn moeder was niet mee geweest naar het pretpark!
Anders zou ze het vast leuker zijn gaan vinden.
Zijn vader voelde zich wel thuis.
Die was zo blij dat ze hadden kunnen vluchten.
Weg van het gevaar.
Weg van de oorlog! Bor zuchtte.
Daar dacht hij liever niet aan terug.
Het was het enige waar hij bang voor was.
Dat ze terug zouden moeten.
Terug naar het land waar de oorlog alles kapot had gemaakt.
Zo, wat was hij daar bang voor.
Hij droomde ervan om in Nederland te blijven.
En dan een eigen huis te krijgen.
Niet meer met zijn allen in een kamer, néé, een héél huis!
Bor grijnsde.
Eindelijk een eigen slaapkamer te hebben.
Waar het verboden toegang zou zijn voor zijn zusjes!
Dat leek hem het fijnste wat er was.
Een eigen huis.....
Of het pretpark?
Wat zou hij kiezen als hij kon kiezen?
Ja, een huis!
Hij wist het zeker.
Want daar had je elke dag plezier van.
Maar naar het pretpark was natuurlijk wel ERG leuk......
Hij herhaalde de namen nog eens die hij had opgeschreven.
“Hokus Pokus, Sprookjes Pret Land............”
Opeens schoot hij overeind.
DAT was het.
Dat was een geweldige naam voor het Eiland van Plee Mee Dia.
Die naam zou hij opsturen.
En dan maar hopen dat zijn naam zou winnen........
Bor zuchtte en draaide zich om.
Hij wist dat de kans om te winnen maar heel klein was.