KEMPhanen

Peter was de man die de chemische wapens voor Saddam Hoessein maakte en er schatrijk mee werd. Peters broer Harry bouwde op basis van corruptie, afpersing en intimidatie aan een megaconcern dat hij onder vage omstandigheden verkocht. Peter vindt een uniek wapen uit dat als het in verkeerde handen valt een nieuwe golf van terrorisme teweeg kan brengen die zijn gelijke niet kent. De broers beginnen een moordspel. Uit verveling, vanwege geld en vooral om het wapen te verkopen. De politie tast aanvankelijk in het duister. maar krijgt hulp uit onverwachte hoek. Maar of ze daar blij mee zijn…

Colofon

ISBN 97890-77787-37-3

NUR 332 thriller

© Michel van Meijer, 2012

Omslagontwerp en illustraties: Roy Korpel

Alle rechten voorbehouden. Geen deel van dit boek mag worden gereprocuceerd, op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande toestemming van de houder van het auteursrecht of Olive Press als zijn vertegenwoordiger.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced in any form or by any means without prior written permission from the owner of the copyright or Olive Press as his representative.

Dit boek kwam tot stand in samenwerking met TenPages.com.

Olive Press, Leeuwerikstraat 4B,, 1021 GL, Amsterdam

Web: http://www.olive-press.eu

Mail: info@olivepress.nl

Dankwoord

Mijn dank gaat uit naar Annet Heijerman voor haar kritisch oog.

Naar Henk van Maas, die mij het vertrouwen in mijn eigen proza teruggaf.

En naar Coby van den Heuvel zonder wie dit boek onmogelijk was geweest.

Ik dank Roy Korpel van wiens hand de schetsen zijn die u in dit boek aantreft; inclusief de omslag.

En natuurlijk dank ik de vele aandeelhouders die via TenPages ervoor gezorgd hebben dat dit boek bestaat.

All my sorrow, all my rage

A teardrop falls on every page

David Gray

Afscheid

Ik heb er een puinhoop van gemaakt. Wie had kunnen denken dat ik mijn eigen broer zou doodschieten? Of dat ik op een soortgelijke manier zal eindigen als mijn directe baas in Irak? Ik, veelbelovend student. Letterlijk en figuurlijk rijk geworden over de ruggen van anderen. Geld zat, maar ik heb er niets aan gehad. Hoe ben ik zo afgegleden? Waar is het misgegaan?

Enfin, ik schrijf mijn woorden in een politiecel. Haastige krabbels die vermoedelijk niemand lezen kan.

Bijna is het af. Bijna. Nog een taak rest. Mijn einde. Haak af, waarde lezer, want mijn verhaal is een zielige verzameling van foute beslissingen. Zielig. Pathetisch. Ik ben een pathetisch verhaal. Als je mijn pagina’s vindt, leg ze weg. Maar als je het foute leven van een domme sukkel wilt lezen, ga dan vooral door. Verknoei gerust je tijd.

Aannames

Op 25 januari 2010 kwam een eind aan het leven van de oorlogsmisdadiger Ali Hassan al-Majid. Ali Chemicali, zoals zijn bijnaam luidde, werd veroordeeld omdat hij in 1988 duizenden Koerden doodde door een gifgasaanval te bevelen. Zijn 68e verjaardag heeft hij in een Iraakse gevangenis gevierd, twee maanden voordat hij werd geëxecuteerd. Hij werd opgehangen. Hij was ooit mijn baas. Ik zal je wat over hem vertellen.

Algemeen werd aangenomen dat Chemische Ali het grote brein was achter het chemische wapenarsenaal van de Iraakse president Saddam Hoessein. Hij kocht de grondstoffen voor het gifgas in de Verenigde Staten van Amerika en China. Zijn leveranciers voldeden gretig aan de bestellingen. Aanvankelijk gebeurde dit om olieleveranties veilig te stellen en de oorlog tegen Iran op gang te houden, later alleen nog maar vanwege de olie. Deze aanname klopt, ik was er zelf bij.

Saddam produceerde chemische wapens op grote schaal met hulp, medeweten en goedvinden van de grootmachten. Hij belastte zijn neef Ali Hassan al-Majid met de productie. Ali wist niets van wapens, laat staan van chemische wapens. Zelfs een pistool was aan hem niet besteed. Maar ook een neef zei geen ‘nee’ tegen Saddam. Wie dat wel deed, kon een natuurlijke dood op zijn buik schrijven. Deze aanname klopt niet. Het was niet die neef die de wapens produceerde, maar ik. En van dat pistool klopt ook niet. Het was een schietgrage klootzak, die Ali.

Maar Ali Hassan al-Majid accepteerde wel de functie als minister van Defensie, gretig zelfs. Terwijl minister van Buitenlandse Zaken Tariq Aziz bij China en Amerika zijn kooporders plaatste en die ruilde tegen aantrekkelijke kortingen op grote hoeveelheden ruwe olie, was het Ali Hassan die zorgde voor de verwerking van de voor zijn dictator zo onmisbare containers met een fantasierijke mix aan chemicaliën. De wapens werden eerst ingezet tegen Iran, later in eigen land. Aanvankelijk moesten alleen de Sjiieten die het Zuiden bevolkten het ontgelden, daarna kregen ook de Koerden in het Noorden op grote schaal de chemicaliën over zich uitgestort. Dit klopt ook allemaal, die Tariq ritselde aardig wat bij elkaar. Chagrijnige man, kon geen lachje af.

Het waren de zakenpartners die de grondstoffen leverden en het waren dezelfde partners die de kant-en-klare receptuur meeleverden om de chemicaliën om te zetten in verschillende soorten gifgassen. En het was Ali Hassan al-Majid, die de Republikeinse Garde, waarover hij het commando voerde, beval de wapens op het doel van Saddams keuze te droppen, wat vaker niet dan wel lukte. De Amerikaanse en Chinese leveringen waren zo genereus dat de Iraakse heersers zich de nodige missers konden veroorloven. Maar het was niet Ali Hassan die de chemische wapens produceerde; dat waren buitenlandse gelukzoekers die door de Amerikanen gerekruteerd werden. En dat, goedgelovige lezer, klopt van geen kant. Receptuur meeleveren. Ga toch weg! Dat heb ik allemaal zelf bedacht! Je vraagt je soms af hoe al die flauwekul de wereld in komt! En gelukzoekers? Nou, wat een geluk had ik!

Elk van de vele buitenlanders die in de diverse faciliteiten van Saddam Hoessein werkten, deed dat vrijwillig. Ieder wist precies wat er van hem verwacht werd en het kostte de Amerikanen weinig moeite voldoende vrijwilligers te vinden. De meesten kwamen uit Europa. Dit klopt zeker, één van hen was ik.

Mijn studententijd

Aan de Universiteit van Leiden haalde ik de hoogst haalbare graad in zowel chemie als elektronica. Maxima cum laude, op beide terreinen. Applaus graag. Op mijn 28e was ik klaar voor een droomcarrière in het bedrijfsleven. De mogelijkheden lagen voor het oprapen. Ik werd al ver voor de afronding van mijn studie voortdurend gepaaid door headhunters van multinationals. Lieden, die mij zonder uitzondering een jaarsalaris van zes cijfers in het vooruitzicht stelden. Sommigen gingen zelfs zo ver om mij tijdens mijn studie al materiële zaken ter beschikking te stellen. Zo reed ik, amper een week nadat ik mijn rijbewijs had gehaald, al rond in een Italiaans raspaardje (wist ik veel dat dit een ronseltruc van de CIA was) en werd de huur van mijn flat maandelijks voldaan door een potentieel toekomstige werkgever. Ik deelde geen flat met studiegenoten. Ik was een eenling en leefde liever op mijzelf. Waarom zou ik een flat delen als een gretige onderneming de huur betaalt? Soms kwam een recruiter een praatje maken en ging dan uitleggen welk bedrijf hij vertegenwoordigde en welke mogelijkheden ik met mijn opleiding allemaal zou hebben om mij als wetenschapper te ontwikkelen. Zo, dat belooft wat. Ik ging het gesprek altijd enthousiast in, stelde geïnteresseerd de juiste vragen en liet mijn enthousiasme voor het bedrijf in kwestie ongenuanceerd blijken. Mijn toneelspel was voldoende om de luxe in stand te houden, uiteindelijk interesseerde het mij geen barst wat die homo’s van mij wilden. Poen wou ik. Gratis geld. Gratis spullen. Dat was mijn ‘cum laude’-incentive.

Het einde van mijn studietijd… Ach ja, ik vergeet je bijna, beste fictionele lezer. Je verwacht natuurlijk meer. Maar er is niet meer. Ik studeerde, ik studeerde af en toen was mijn studietijd afgelopen. Sorry hoor, maar zo interessant is het allemaal niet. Bovendien zit ik in een politiecel, weet je nog? Ik heb geen zin om in dit donkere hok uren over mijn studietijd te oreren. Nogmaals: je kunt vast wel een beter boek vinden.

Maar goed. Het einde van mijn studietijd betekende vrijwel meteen het einde van de eindeloos lijkende welvarendheid. De altijd zo vrijblijvende en mooipratende headhunters werden van het ene op het andere moment heel direct, heel dwingend en uiteindelijk zelfs dreigend. Ik werd meer en meer gemanipuleerd door die rotzakken. Door de druk die de recruiters op mij uitoefenden, voelde ik mij geforceerd om een keuze te maken. Maar ik kon niet kiezen. Ik wilde niet kiezen. Naarmate mijn besluiteloosheid voortduurde, werden de headhunters langzaam maar zeker steeds onvriendelijker en uiteindelijk namen ze mij één voor één mijn privileges af. Die ommekeer kwam hard aan. Naïef als ik was had ik er nooit over nagedacht wat er zou gebeuren als mijn studietijd was afgelopen. Keuzes maken. Dat werd er van mij verwacht. Zo gratis was dat geld dus niet. Ja, noem mij een sukkel. Maar je zult zelf ook wel eens een naïeve periode hebben gehad. Toch?

Als academisch wonder had ik dus nooit ook maar één seconde serieus nagedacht over welke baan dan ook. Zelfs concepten als ‘werken’ of ‘een baan hebben’ hadden nauwelijks mijn aandacht gehad, ik kon mij er geen voorstelling van maken. De exacte wetenschappen die ik gestudeerd heb, die hadden mij helemaal niet voorbereid op het zelfstandig maken van vrije keuzes. Het lukte mij niet om te kiezen en ik stelde maar uit en stelde maar uit. Door niet te kiezen en de boel maar op z’n beloop te laten verviel ik in een periode van apathie.

Mijn schulden liepen op, er was niemand meer die mijn rekeningen betaalde (achteraf blijkt dat ook een opzetje van de CIA te zijn geweest; ‘laat maar bloeden die gozer’, zullen ze gedacht hebben). Een jaar na het afronden van mijn studie pikte mijn huisbaas het niet meer en dreigde mij uit mijn flat te zetten. Mij! De hufter.

Stroom en gas waren al afgesloten. Het waterleidingbedrijf had een eindeloze reeks deurwaarders langsgestuurd. Allerlei figuren wilden beslag leggen op alles wat ik had. Ik liet ze begaan, van een kale kip valt niets te plukken. Bovendien, mijn flat was praktisch leeg. Inclusief de koelkast.

“Wat wil je in beslag nemen”, heb ik wel eens gevraagd. “Een pizzadoos?”

Zo druk als ik was in mijn studietijd, zo nutteloos zat ik nu van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat op de bank. Zo riant als ik had kunnen leven door alle privileges, zo gespeend van luxe leefde ik nu. Dat was niet makkelijk. Ik stel het erg op prijs als je nu wat sympathie voor mij voelt, mij fictief een hart onder de riem steekt.

Anyway. Het begon mij eindelijk te dagen dat ik misschien beter wel op een aanbod in had kunnen gaan, welk aanbod dan ook. Met dezelfde vanzelfsprekendheid waarmee mij alles was komen aanwaaien was het allemaal weer verdwenen. Alsof er een raam openstond en de hele zwik in een keer naar buiten werd geblazen. Een fikse windvlaag, weg toekomst. En zowel bij het komen als het gaan was ik toeschouwer geweest, een passieve toeschouwer. Vroeg je mij wat Koningswater is en hoe je het maakt, dan kon ik het je uitleggen, kon ik het zelfs voordoen. Maar vroeg je mij om een maaltijd te bereiden, dan kon ik niets anders dan hulpeloos naar de ingrediënten staren. Ik zei toch al dat ik een sukkel was.

O ja, schiet mij ineens iets te binnen dat tijdens mijn studietijd gebeurde.

Halverwege mijn opleiding had ik kennelijk de interesse van de CIA gewekt. Dat wist ik toen natuurlijk niet, maar mijmerend in mijn politiecel weet ik nu dat het zo was. Iemand die én een fenomeen is in chemie én een genie in elektronica krijgt automatisch de aandacht van allerlei inlichtingendiensten, ik dus ook. De CIA had klaarblijkelijk meer interesse in mij dan andere diensten, veel meer. Rotzakken. Het was de CIA die een specifieke deurwaarder op mij had afgestuurd, iemand die niet alleen met inbeslagname, maar voornamelijk met lichamelijk geweld dreigde. Zo’n vetnek die al z’n tijd in de sportschool spendeert. Zijn fysieke verschijning was buitengewoon intimiderend, zeker voor een tengere academicus als ik. Ja, lach maar. Ben benieuwd wat jij in mijn geval zou doen. Die ‘deurwaarder’ had mij bij een gelegenheid beetgepakt en van dichtbij op vol volume toegesproken. De brede torso van de man maakte de machtsverhoudingen onmiskenbaar duidelijk. Fysiek contact in gewelddadige vorm was nieuw voor me. Ik voelde mij ernstig geïntimideerd en bovenal: machteloos. Van studeren krijg je nou eenmaal weinig spiermassa.

De keer dat die deurwaarder met een honkbalknuppel langskwam, werd het mijn wankele geest te veel. Ik durfde die gozer niet naar papieren te vragen. Ik durfde niet eens te vragen wie hij representeerde, of hoe hoog het bedrag was dat ik diende te voldoen. Mijn angst maakte mij passief en ik ging er langzaam maar zeker aan kapot. De agressie van die vent. Intimiderende lul.

Terwijl ik verzandde in zelfmedelijden, klopte uit het niets iemand op de deur. Iemand die beweerde een recruiter te zijn die in opdracht van de Iraakse regering handelde, een headhunter, op zoek naar heel specifiek talent. Hij deed een concreet aanbod dat een geschenk uit de hemel leek. De bezoeker bood mij de kans om mijn isolement achter mij te laten en de neerwaartse spiraal te doorbreken. Ik zou zelfs weer vooruit kunnen kijken; er verscheen licht aan mijn horizon. Plus, en dat was nog zo ongeveer het beste, het werd allemaal voor me geregeld. Ik hoefde zelf alleen maar te doen waar ik vreselijk goed in was: mijn kennis en kunde van chemie en elektronica toepassen en exploiteren ten gunste van mijn nieuwe werkgever. Had ik keus? Nee, natuurlijk niet. Ik was als vanzelf van alle ellende af. Halleluja!

Het aanbod

De nacht nadat die bezoeker geweest was, sliep ik nauwelijks. Mij was een leidinggevende positie aangeboden in een fabriek in Irak. In Al Da’im om precies te zijn, hoewel het woord ‘precies’ nogal misplaatst is. Eigenlijk wist ik nauwelijks waar Irak lag. Er was net een nieuwe president, iemand met de naam Saddam Hoessein. Wat ik wist van het televisiejournaal was dat het land op het punt stond om een oorlog met Iran te beginnen (fijne start voor een nieuwe regering) en dat het Westen het nieuwe regime van Saddam Hoessein daarbij van harte steunde. Volgens de bezoeker was Al Da’im een veilige plaats om te werken, bovendien was de fabriek grotendeels onder de grond gebouwd. Het werk zelf was niet honderd procent veilig, daar was de man eerlijk over geweest, maar ik wist als geen ander dat rommelen met chemicaliën nooit helemaal veilig is. En, niet onbelangrijk, ik zou vijftien miljoen dollar per jaar gaan verdienen. Vooral dat laatste hield me wakker: vijftien miljoen dollar?

Wie de recruiter werkelijk was hield mij toen niet zo bezig. Ik wist niet beter of het was een headhunter die door de nieuwe Iraakse regering was ingehuurd. Dat het iemand van de CIA of een andere inlichtingendienst kon zijn, kwam niet in mij op. Ik kon mijn kennis van inlichtingendiensten op de achterkant van een postzegel kwijt. Bovendien gingen mijn gedachten eigenlijk alleen maar uit naar het geld. Vijftien miljoen Amerikaanse dollars? Per jaar? Sorry hoor, maar weersta jij zo’n verleiding maar eens. Jij had zeker nee gezegd? Laat me niet lachen.

Ik voelde mij overvallen. Ik had hem laten praten, zoals ik bij iedereen deed. Toen eenmaal bleek dat deze man serieus was en een eind aan al mijn zorgen zou maken en mij daarnaast ook nog de kans bood om tegen een idioot hoog salaris ergens in Verweggistan mijn expertises te exploiteren, was ik te blij om lastige vragen te gaan stellen. Vooropgesteld dat ik toen lastige vragen had weten te verzinnen. Nadat de bezoeker zijn verhaal had gedaan en een geheimzinnige groene kaart aan mij had gegeven, was zijn exit snel geweest. Bij de deur had de man zich nog omgedraaid en gezegd dat hij de volgende dag om elf uur ’s morgens langs de flat zou rijden. Hing de groene kaart midden op het raam, dan zou ik akkoord gaan.

“Dat is niet nodig”, haastte ik te zeggen. “Ik ga akkoord.”

“Mijn werkgever heeft liever dat u er een nachtje over slaapt, meneer de Haan.”

Hallo, ik was geen kleuter!

De hele nacht lag ik wakker, maar met besluiteloosheid had dat niets te maken. Ik was het in de loop van de nacht als een tweede leven gaan zien. Het eerste leven was mijn geweldige studietijd, waarin ik onophoudelijk werd overladen met complimenten, schouderklopjes en peperdure extra’s. Daarna volgde een kleine terugslag – mijn huidige fase – en dat werd dan als vanzelf weer gevolgd door een enorme kans die mij zomaar kwam aanwaaien. Iemand die gratis en voor niets mijn problemen oploste en die mij een lucratieve toekomst bood binnen mijn beide vakgebieden. Want bijna nog meer dan het geld vond ik juist dat zo bijzonder. Iedere headhunter die mij ooit benaderd had, kwam bij mij uit vanwege mijn kennis van chemie ‘en die elektronicakennis kwam goed uit’, of omgekeerd. Maar deze bezoeker zocht iemand die een expert was in beide. En ja, het betaalde riant. Dat was ook leuk. Heel leuk.

Ondanks de slapeloze nacht hield ik mijn dagelijkse ochtendroutine aan. Met één uitzondering: direct nadat ik uit bed stapte plakte ik de groene kaart pontificaal in het midden van het raam. Twee keer zelfs heb ik nagemeten of hij wel goed in het midden zat, je weet maar nooit.

Ik begon een tweede leven.

Mijn tweede leven

Achteraf gezien moet het ongeveer zo gegaan zijn.

Om elf uur reed de recruiter voorbij de flat en zag hij de groene kaart duidelijk zichtbaar op mijn raam (keurig in het midden). Daarop contacteerde hij een collega. Dat was voor deze man het teken om ergens onder een steen vandaan te kruipen en naar mijn flat te gaan, met in zijn hand een plastic draagtas van de C1000. Hij belde aan. Vanuit een standaardreflex gaf ik een ram op de knop die de benedendeur opent, dat weet ik nog goed. Want snel daarna ging weer de bel. Met tegenzin ging ik naar beneden om te kijken wat er aan de hand was en zag dat een lange, dunne man met donker haar, een donkere zonnebril, gestoken in een donker pak en met een donkere huidskleur mij op de vinger van zijn donkere uitgestoken linkerhand een plastic tasje aanbood, het enige attribuut dat niet donker was. Ik boog iets naar de man toe en pakte het tasje met argusogen aan. De vreemdeling trok zijn arm terug en liep de straat weer op, ik staarde hem wezenloos na totdat hij uit het zicht was verdwenen. Wezenloos, ja. Verbaasd, ook. Er kwamen immers niet zoveel mensen meer langs die geen dreigementen uitten.

Eenmaal boven strooide ik de inhoud uit het tasje op mijn krakkemikkige ‘salontafel’ uit (behangtafel zou ook een prima kwalificatie zijn geweest, sterker nog: het was een behangtafel). Een Iraaks paspoort met mijn foto, op mijn naam. Een bankboekje met codes van UBS AG, een Zwitserse bank. Op mijn naam. Een bankboekje met codes van een filiaal van UBS in Panama met de naam ‘Panama Legal, SA’. Ook op mijn naam. Een bundeltje biljetten van honderd gulden in een half verkreukelde enveloppe met daarop de tekst ‘reisgeld’ geschreven. Een first class vliegticket voor een enkele reis Schiphol-Bagdad. Een reserveringsbevestiging op mijn naam voor een suite in een hotel in Bagdad met de fantasierijke naam ‘Hotel Baghdad’. Een kort briefje met instructies en een machtiging aan een Nederlands advocatenkantoor. In dat briefje stond dat ik die machtiging moest tekenen, waarna het kantoor namens mij de flat op kon zeggen, mijn schulden af kon lossen en naar goeddunken kon handelen als ‘een autoriteit’ naar mij informeerde. Wat dat inhield? Geen idee, zelfs nu nog niet. Onderaan op het briefje stond tenslotte: ‘Leg getekende machtiging en sleutels op tafel. Spreek met niemand. Vertrek morgen’.

Er leek niets te ontbreken. ‘Spreek met niemand’ was quasi-grappig. Ik had niemand anders dan studievrienden en een broer. Geen andere familie, geen andere vrienden. En bij nader inzien had ik met geen enkele studievriend nog enig contact gehad sinds mijn studie was beëindigd. Dat viel mij toen pas op. Waarschijnlijk zijn zij verder gegaan met hun leven, terwijl ik een beetje was blijven hangen. Te laat om nu nog iets aan de studievrienden te doen, maar mijn broer sprak ik gelukkig wel zo af en toe. ‘Vertrek morgen’ was geen probleem. Als er ‘vertrek vandaag’ had gestaan, was het ook goed geweest, hoewel ik nu nog tijd had om een reistas te kopen om mijn schamele bezittingen in mee te nemen (nee, niet de behangtafel). ‘Bezittingen’. Het woord zelf had meer gewicht dan al mijn bezittingen bij elkaar. Papieren, wat kleren en een foto van mijn overleden ouders, meer niet. Voor iemand die de dertig naderde had ik weinig opgebouwd. Logisch, als je eerst alles gratis krijgt en ze je dat daarna weer afpakken hou je weinig over. Geen bezittingen dus, niets om achter te laten.

Van het oude bed, de wankele tafel en de lege pizzadozen hoefde ik geen afscheid te nemen, van mijn broer wel. Met Harry had ik op onregelmatige basis contact. Harry was een druk man die net was begonnen met het opzetten van zijn eigen bouwbedrijf. Hij droomde van een bouwimperium en liet er geen gras over groeien om dat te realiseren. Ik belde Harry en sprak af om ’s avonds een pizza te gaan eten.
Harry weigerde resoluut: “Geen tijd, absoluut geen tijd!”

Typisch Harry.

Maar hij maakte tijd toen hij mij hoorde zeggen dat ik een tijdje het land uit ging. Uiteraard had ook Harry geen ouders meer, geen andere familie en voor vrienden had hij geen tijd. Ik betekende toen kennelijk nog iets voor hem.

’s Avonds zaten Harry en ik samen in de sfeervolle pizzeria te genieten van een smeuïge Quattro Formaggi en een karafje witte Lambrusco, ons vaste recept. Ik vertelde mijn drie jaar oudere broer over mijn toekomst in Irak, over de wijze waarop ik ‘gerekruteerd’ was en over de bezoeker en zijn aanbod. Ik vertelde over het afbetalen van mijn schulden en ook de vijftien miljoen dollar die ik per jaar ging verdienen liet ik niet onvermeld, ik meen zelfs dat ik dat zo’n keer of vijf genoemd heb. Ha! Zat hem niet lekker. Hij werkte zich uit de naad en mij kwam het (alweer) aanwaaien. Geef hem eens ongelijk.

Wist ik veel dat de CIA zat mee te luisteren? Wist ik dat die hufters alles afluisterden wat ik zei en alles volgden wat ik deed? Hoe moeten ze dat afscheidsgesprek hebben opgevat? Het volgende is geen waarheidsgetrouwe weergave, maar als ik mij in de huid van die gladjakkers verplaats (dat kost me nu geen moeite meer) zal het wel ongeveer zo gegaan zijn:

De CIA luisterde in een busje verderop mee. De agenten waren niet blij dat Peter met iemand praatte, de instructie ‘Spreek met niemand’ was toch duidelijk? Tot hun opluchting merkten ze dat hij terughoudend was met details. Het woord ‘gifgas’ viel op geen enkel moment. Bovendien ging het gesprek al snel over het succes van Harry en zijn veel gekoesterde droomwens. Harry praatte ronduit over zijn bouwimperium. De CIA hoorde dat Peter onder de indruk was van wat Harry tot nog toe allemaal voor elkaar gekregen had. Er klonk een lachsalvo in het busje toen Peter zei dat Harry weinig scrupules kende en over lijken ging om zijn droom te realiseren. In het busje werd instemmend geknikt toen Harry Peter adviseerde hetzelfde te doen als hij ver wilde komen in het leven. De CIA-agenten hoorden Peter tot hun genoegen zeggen dat hij inderdaad ver wilde komen.

Hoewel de CIA-agenten aanvankelijk hadden overwogen de broer uit te schakelen zodra hij het eethuis had verlaten en alleen was, merkten ze dat het een onschuldig gesprek was tussen twee slimme en ambitieuze broers, die niemand anders hadden dan elkaar. Bovendien hadden ze alleen al tijdens het eten zoveel vuiligheid over Harry uit hun systemen opgeduikeld, dat ze hem voldoende onder druk konden zetten als dat ooit nodig was. Peter had tegen de instructies in wel met iemand gesproken, maar niets schadelijks prijsgegeven. Na overleg met zijn superieur had de leidinggevende in het busje te horen gekregen beiden te laten gaan. Wie weet kwam de broer ooit nog van pas.

Leuk hè? Heb ik zelf bedacht. Misschien had ik schrijver moeten worden? Had me heel wat ellende gescheeld. Dan had zo’n figuur als ik alleen op papier geleefd.

Oké, ik ga verder. Zoveel tijd rest me niet meer. De volgende dag arriveerde ik bijtijds op Schiphol met niet veel meer dan een kleine koffer en een schoudertas. In de nieuwe koffer zaten overwegend nieuwe kleren. Een nieuw scheerapparaat in de nog ongeopende doos en wat andere verzorgingsspullen had ik in mijn schoudertas. Van de tienduizend gulden had ik er nog dik zesduizend over. Ik kocht wat boeken voor tijdens de vlucht, wisselde mijn guldens voor Amerikaanse dollars en ging de vip-lounge binnen. Amper een uur later steeg de Boeing op om non-stop door te vliegen naar Bagdad. Mijn tweede leven was toen echt begonnen.

Welkom in Irak

Laat in de ochtend van 8 mei 1980 arriveerde ik op de luchthaven van Bagdad. Het was er warm en niet druk. Nog voordat ik door de douane kon lopen werd ik opgevangen door een officier van het leger. Dat nam ik tenminste aan. Aan zijn smetteloze, donkerbruine uniform te zien, voorzien van talloze decoraties, moest hij wel een officier zijn.

“Welkom, meneer de Haan”, zei hij, alsof hij mij al jaren kende.

“U weet wie ik ben?”, vroeg ik naïef.

De officier knikte en liet mij een foto van mijzelf zien.

“Ah”, was alles wat ik uit wist te brengen.

De officier knikte opnieuw en vroeg vriendelijk of ik hem wilde volgen.

Ach, waarom niet? Ik ben er nu toch.

Samen liepen we op een controlepoortje bij de douane af. De officier keurde de douaniers geen blik waardig en gebaarde mij om het poortje heen te lopen. Op het moment dat een douanier opstond, vertraagde de soldaat zijn pas een beetje en keek de douanier recht in de ogen. Hij siste iets met een dreigende klank dat ik niet kon verstaan. Het was of Arabisch, of het was Jabbertalk.

“Sorry”, zei de officier. “Burgerluchthavens zijn nooit erg gastvrij.”

“Militaire luchthavens wel?”, grapte ik.

“Die zijn vrij van gasten”, retourneerde hij.

“Ah.”

Ik werd in een moderne Mercedes (het nieuwste model van de S-klasse, dat had ik niet verwacht) naar het imposante Hotel Baghdad gebracht. De officier liep met mij mee het hotel in. Vrijwel automatisch liep ik op de incheckbalie af maar de soldaat pakte mij voorzichtig bij de arm en begeleidde mij naar de lift. We liepen de lift in en de officier zwiepte een magneetkaart door een lezer. De lift kwam meteen in actie en stopte op de bovenste verdieping, ik volgde de oranje etagelampjes nauwgezet met mijn ogen. De duizelingwekkende snelheid die de lift aannam wekte bij mij de indruk dat het een prototype was, een lift die was uitgevonden om in korte tijd iemands hersenen in zijn schoenen te drukken. De lampjes die de etages aanduidden flikkerden sneller dan ik met mijn ogen kon knipperen.

“Uw suite”, zei de officier terwijl mijn hersens dachten dat we nog aan het stijgen waren. “Via roomservice kunt u bestellen wat u wilt, iedereen spreekt Engels in dit hotel. Vanavond dineert u om acht uur met de minister van Defensie. Gepaste kleding hangt in de inloopkast. Het wordt erg op prijs gesteld als u die aantrekt. Prettige middag.”

Ik wilde reageren maar kreeg de kans niet, de officier had de deur al gesloten.

Mooie kamer, dacht ik. Kamers, eigenlijk. Best groot. Inderdaad een suite. Nieuwsgierig als ik was naar het uitzicht liep ik naar het dakterras en kreeg een enorme klap van de hittedeken, die mij van top tot teen omarmde zodra ik de terrasdeuren opende. Het zweet stond in no-time op mijn voorhoofd, maar mijn nieuwsgierigheid won het van het comfort van de airconditioned suite. Ik wilde dolgraag het uitzicht zien. Bagdad, stad uit de sprookjes van Duizend-en-een-nacht! Van de schuifdeuren naar de balustrade was het nog ongeveer twintig passen lopen. Voelde het bij de deur al aan als veertig graden, bij de balustrade leek het wel vijftig. Maar het loonde. Wat ik zag, was een uitgestrekt verstedelijkt gebied met zandkleurige laagbouw zover het oog reikte. Links zag ik wat hogere gebouwen, maar overwegend zag ik misschien wel honderdduizend kleine huisjes. Onderaan het hotel, in een soort parkje, was een piepklein figuurtje bezig een enorm groot beeld te maken van een of ander tamelijk lelijk individu waarvan het geslacht mij onduidelijk was, tot ik een snor meende te herkennen. In de weidse blik die mijn terras bood vielen enkele brede wegen die de stad doorkruisten meteen op, omdat het zwart van het asfalt scherp contrasteerde met de zandkleur van de stad. Naarmate ik langer keek, kwam er meer variatie in het stadsbeeld. Ik zag de kleurrijke katoenen dakjes van marktkramen, de felle Arabische tinten van handbeschilderde voertuigen en de opvallende schittering van witte kleding. Ik had nog uren willen kijken, maar na een lange vlucht en in deze hitte had ik nu het meest behoefte aan een koel drankje en een middagdutje.

Ik slenterde weer naar binnen en direct liepen de rillingen mij over de rug, toen de kou van de airconditioning mij overviel. Man, buiten of binnen, wat een verschil. Precies het omgekeerde van Nederland. Tegen beter weten in controleerde ik de temperatuur van de airco: 21 graden. Niks mis mee, prima kamertemperatuur, hoewel het aanvoelde als -18. Maar het wende snel en al gauw stuitte ik op een belachelijk goed gevulde koelkast. Een alcoholist zou zich hier wekenlang prima vermaken.

‘Maar dit is toch een islamitisch land? Daar drinken ze toch geen alcohol?’, dacht ik.

Ik maakte een mentale notitie om dat de volgende keer aan de officier te vragen. Het leek me beter maar iets fris te nemen en hoewel de ijskoude Coca-Cola er nu wel heel aantrekkelijk uitzag, hield ik het, met het oog op mijn siësta, toch maar op een flesje Perrier. Cola houdt me wakker.

Met het koude flesje in de hand inventariseerde ik de enorme suite. Drie slaapkamers, de één nog mooier en luxueuzer dan de ander. Marmer hier, marmer daar, voorzien van prachtige handgeweven tapijten. Een badkamer (marmer) met douche en een badkamer (nog meer marmer) met een rond bad voor twee of misschien wel drie personen. Tussen de beide badkamers bevond zich de inloopkast. Puur uit nieuwsgierigheid opende ik de kast en zag in de verte een kostuum hangen, de kast leek wel honderd meter diep. De uitgestrektheid van die ruimte werd ongetwijfeld veroorzaakt door de magnifieke parketvloer die in de lengte was gelegd en de enorme spiegel aan de achterkant. Dit was echt een gigantisch grote inloopkast, misschien wel groter dan mijn hele flat in Nederland. Ik liep er in en toen ik vlakbij was, zag ik dat het een schitterend pak van Armani was. Geen smoking, maar minstens zo netjes. En alles precies in mijn maat. Er stonden zelfs schoenen van Armani, ook in de correcte maat. Vast toeval. Achteraf bedacht ik mij dat de CIA waarschijnlijk een keer terwijl ik sliep mijn maten heeft genomen, ik acht ze er nog toe in staat ook.

Toen de Perrier op was, sloeg de vermoeidheid van de reis toe. Ik koos een willekeurige slaapkamer, kleedde mij uit en ging op het bed liggen. Mijn slaap was diep, ik droomde van zandkleurige mensen die in zandkleurige huisjes woonden.

Bijna herboren ontwaakte ik uit mijn middagdutje, de vliegtocht leek eeuwen geleden. Toen ik het laatste restantje slaap uit mijn ogen had gewreven, zag ik op het lcd-klokje naast het bed dat het drie uur was, nog vijf uur voor mijn diner met de minister. Ik wilde niets liever dan de omgeving verkennen, de zandkleurige droom tot leven wekken. De kans op verdwalen leek mij groot en daarom had ik het plan opgevat om bij de hotelbalie naar een plattegrond te vragen. Misschien kon ik een gids inhuren, dollars zat. Maar eerst moest ik de siësta afdouchen.

Na een goed half uur opende ik de deur van mijn kamer en staarde recht in het gezicht van een soldaat. Een gewapende soldaat.

“Ik wil er graag langs”, zei ik onverschrokken. Ja, ik durf wat!

De soldaat pareerde met: “Ik niet toelaten.”

“Wat?” Waarom sprak die gozer als een analfabeet?

De soldaat ging rechtop staan, alsof ik hem moest inspecteren.

“Niet kamer uit”, stamelde hij.

“Waar is de officier die mij gebracht heeft?”, vroeg ik vriendelijk.

“Kamer in.” De soldaat wees met een vinger richting de suite waarin ik stond.

“Is de officier in mijn kamer?” De verbazing nam rap toe. Dit leek wel een Nazi, met z’n gewijs en z’n geblafte commando’s.

“Nee. Jij kamer in.”

Ik had het gevoel dat dit gesprek nergens toe leidde, en zei: “Jij cursus Engels.”

Ik smeet de deur dicht en pakte pissig de telefoon op.
Nog voordat ik aan de draaischijf van het ouderwetse toestel kon slingeren, hoorde ik een vriendelijke stem: “Roomservice. Wat kan ik voor u doen?”

“Dit is Peter de Haan. Ma…”

De opgewekte stem onderbrak mij: “Dag, meneer de Haan.”

“Dag, meneer Roomservice. Mag ik de balie van u?”

“Sorry, geen balie.”

“Sorry?” Ik snapte er geen snars van. Ik zei toch al dat ik naïef was.

“Geen balie.”

“U mag alleen met roomservice spreken”, voegde de opgewekte stem er op besliste toon aan toe.

“Waarom?” Het lukte mij niet mijn verbazing te verbergen.

“Om bestelling door te geven, meneer.”

“Er staat een soldaat voor mijn deur”, zei ik.

Ik hoopte op een uiting van verbazing. Die kwam niet, in plaats daarvan kopte de opgewekte stem: “Erg veilig” terug.

“Hij zegt dat ik mijn kamer niet uit mag.” Mijn zelfbeheersing werd danig op de proef gesteld.

“Dat zijn onze orders, meneer de Haan.” De opgewektheid had plaatsgemaakt voor zakelijkheid.

“Orders van wie?” vroeg ik zwaar verontwaardigd.

“Orders van de officier.”

Ik wachtte even, haalde rustig adem en vroeg toen: “Kunt u mij doorverbinden met de officier?”

“Nee, meneer. Sorry.”

“Ben ik een gevangene?”, vroeg ik.

“Ik mag alleen uw bestelling aannemen. Wat kan ik u brengen?” De zakelijke stem was nu opeens overgegaan in terughoudendheid.

Bespeurde ik hier angst? Er gingen duizend dingen door mijn hoofd. Ook dit gesprek ging nergens heen en ik zou het liefst de hoorn op het bejaarde toestel smijten, maar mijn verstand zei mij toch voorlopig nog maar even beleefd te blijven. Er was duidelijk een misverstand.

Ik gooide het over een andere boeg: “Ik wil graag een kilo verse aardbeien.”

“Pardon?”

“Aardbeien! Die bestaan toch wel in Irak?” Ik deed niet eens meer moeite mijn ongeduld te verbergen.

“Ja meneer … maar … aardbeien zijn zeldzaam en…”

“Ik mag toch praten met roomservice en dan een bestelling doorgeven?”

“Ja, meneer”, klonk het, nu onderdanig.

“Nou dan! Een kilo verse aardbeien graag.”

Het was meer een commando dan een vraag.

Nu viel aan de andere kant een stilte.

“En een beetje spoed graag”, voegde ik eraan toe en smeet de hoorn erop.

Ik hoopte dat ik die kerel goed had teruggepest. Een kilo verse aardbeien zou je in deze zandbak niet snel vinden, misschien renden ze nu wel naar de markt buiten en kochten ze alle stalletjes leeg. Ik hoopte dat elke aardbei duizend dollar kostte, of roepie, of yen, of wat voor muntsoort ze hier ook hadden.

Ondertussen kneep ik hem wel een beetje toen allerlei rare scenario’s door mijn hoofd schoten. Was ik in de val gelokt? Was ik voor losgeld hierheen gehaald? Bij die gedachte brak het klamme zweet mij uit. Aan de andere kant, wie was er om losgeld te betalen? Harry? Liever niet, Harry had geen cent voor mij over.

’s Avonds bleek de soep niet zo heet gegeten te worden als hij overdag werd opgediend. De officier kwam mij halen voor het diner met de minister en hij maakte wel duizend keer zijn excuses dat hij vergeten was te zeggen dat ik het hotel niet mocht verlaten.

“Het berust op een misverstand, meneer de Haan. Niet meer dan een misverstand.”

Ik nam er maar genoegen mee. Hoewel ik nog steeds geen idee had welk misverstand er nou precies was. Dat ik het hotel uit wilde? Of dat ze mij er niet uit lieten? Ik liet het maar rusten, mijn gedachten waren al half bij het komende diner.

De officier loste ongevraagd toch nog alles op toen we in de foyer waren gekomen: “Buiten is het niet altijd veilig voor toeristen.”

Wat nou weer? Shit, de cel gaat open. Weer zo’n verhoor. Piss off. Duizend vragen, geen antwoorden. Sorry lezer, ik moet weg. Het liefst zou ik doorschrijven, maar veel keus heb ik niet. Als cellen vrije keuzes waren zou er niemand in zitten. Nee, vrije keus heb ik niet meer. Mij rest slechts de keus, als ik de kans krijg, dit verhaal af te maken voordat ik mijn lot in de ogen kijk.

De minister van Defensie

De rit naar het restaurant trok als een mistige gebeurtenis aan mij voorbij. Ik had nog nooit een minister ontmoet. Een chaotische verzameling gedachten vloog tijdens de autorit door mijn hoofd. Hoe spreek je zo iemand aan? Wat wist de minister van Defensie van Irak van Peter de Haan? Was ik zelf wel voorbereid op zo’n gesprek? Terwijl ik steeds nerveuzer werd, slonk de voorraad aardbeien aanzienlijk. Ze waren vlak voor mijn vertrek uit het hotel gearriveerd en ze waren zo lekker, dat ik ze had meegenomen. Ik deelde ze met de officier en de chauffeur van de auto. Een kilo aardbeien is wel erg veel als je op het punt staat te gaan dineren.

Het diner met de minister van Defensie verliep anders dan ik had verwacht, hoewel ik ook achteraf niet precies kan uitleggen wat ik dan wel had verwacht. Ali Hassan al-Majid begroette mij vriendelijk en voorkomend. We zaten samen aan een tafel midden in een verder leeg restaurant. Er waren wel anderen. O, anderen zat. Maar dat waren gewapende militairen die zich op vermoedelijk strategische plaatsen in het restaurant geposteerd hadden. Ik kon door een luikje een klein deel van de keuken zien, en ook daar zag ik de kleuren van uniformen. Hun donkerbruine tinten contrasteerden tegen het melkwit van de muurtegels.

De minister behandelde mij als een gelijke, zo leek het. We wisselden beleefdheden uit en spraken over koetjes en kalfjes. De minister wilde van alles weten over mijn opleiding en hij wilde, tot mijn verbazing, alles weten over de recruiters die ik tijdens mijn opleiding had ontmoet, tot in de kleinste details. Ik vertelde hem alles, verhaalde over mijn opleiding, de recruiters, de traktaten, de resultaten en de complimenten. Ik vertelde over de leegte die erna ontstond en vertelde zelfs over mijn schulden (waarom eigenlijk?). De minister wilde een gedetailleerd verslag over de laatste recruiter, de Irakees. Ik praatte breeduit, alsof ik met Harry zat te praten. Geen detail bleef onbesproken. De taak, het salaris, de expertise die werd verwacht. Alles passeerde de revue.

Uiteindelijk had ik het vertrouwen van de minister van Defensie gewonnen. Dacht ik. Daar heb je het weer, die naïviteit.

“De recruiter sprak goed over u, meneer de Haan. U is door de recruiter verteld wat we van u willen en wat we u bieden. U bent hier nu. We hebben dus een akkoord?” De minister stak zijn hand uit om mij de hand te schudden. Met die handdruk werd het verbond tussen ons beiden bevestigd. Ik voelde dat er geen weg meer terug was. Vraag me niet waarom, maar ik had het gevoel dat ik een point-of-no-return gepasseerd was. Vraag me ook niet waarom ik dacht aan een weg terug. Misschien voelde ik de bui toen al hangen?

De minister leek dat aan te voelen en zei: “Nu is er geen weg terug meer, meneer de Haan. Uw toekomst ligt in Irak, de toekomst van Irak ligt in uw handen.”

Ik knikte beleefd.

Ali Hassan al-Majid vroeg mij om de technische leiding te nemen over een vrijwel nieuwe fabriek in Al Da’im, tegen het al in Nederland afgesproken jaarsalaris van vijftien miljoen Amerikaanse dollars. Daarna had ik hem dus de hand geschud. Het was nu tijd voor details, het is immers prettig om te weten wat die fabriek precies maakt. Magnetrons? Olietechnologie? Kernwapens?

Misschien, heel misschien, had ik dat al in Nederland moeten vragen.

“Het is een grotendeels ondergronds gebouwde chemische fabriek, die goed is uitgerust. Er werken louter Koerden”, zei de minister op een toon waaruit bleek dat hij geen hoge pet van die Koerden op had. “Maar als technisch verantwoordelijke hoeft u uzelf over het personeelsbeleid niet druk te maken, daar zorg ik persoonlijk voor. U hoeft slechts door te geven hoeveel mensen u nodig hebt, dan krijgt u ze hooguit een paar dagen later.”

Het viel mij op dat de minister in het gesprek herhaaldelijk “De voorraad is bijna onuitputtelijk” zei als hij het over de arbeidskrachten had.

“Omdat er met chemicaliën wordt gewerkt en gassen en wapens worden geproduceerd, vallen er af en toe wat doden onder de werknemers”, kreeg ik te horen.

“Maar de voorraad is vrijwel onuitputtelijk”, zei de minister dan weer.

Gassen? Wapens?

“Wat voor gas wordt er gemaakt, excellentie?”, informeerde ik beleefd.

“Nog niks. Het is een vrijwel nieuwe fabriek en we hebben nog geen capabele leider gehad daar. Daarvoor bent u zorgvuldig uitgekozen, meneer de Haan.”

“Ah. Juist.”

De minister van Defensie legde mij uit dat ik vrij was om te doen en te laten wat ik wilde, als ik maar in mijn missie slaagde.

“Hoe bedoelt u ‘vrij om te doen en te laten’?”, vroeg ik op m’n vriendelijkst.

“Vrij om te experimenteren op Koerden, op kleine schaal dan. Vrij om er vrouwen of kinderen uit te kiezen voor het genot van uzelf of het bewakend personeel. Vrij om middelen of fondsen aan mij te vragen. Als u maar slaagt in uw missie!”

Ik begon het warmer te krijgen.

“Wat is mijn missie precies, excellentie?”

De minister keek mij strak aan, hij nam nogal de tijd om zijn antwoord te formuleren.

“Het is uw missie om vanuit chemische grondstoffen het gifgas Tetrodotoxine te maken en deze in te kapselen in een bom, die vanuit een vliegtuig kan worden gedropt en in staat is om een compleet dorp uit te roeien”, zei de minister opgewekt, alsof hij een speelgoedfabriek adverteerde.

“Hoe u het technisch realiseert mag u helemaal zelf weten, als de eerste bom maar over één jaar af is en de massaproductielijn over twee jaar op volle toeren loopt.”

Oké... Productie van chemische wapens. Niet leuk om mee bekogeld te worden, maar vanuit onderzoeks- en ontwikkelingsperspectief gezien een enorme uitdaging.

Toch wilde ik nog even zeker weten wat de doelwitten waren.

“Ze zullen allen doel treffen in de Moeder Aller Oorlogen die onze grote Saddam Hoessein namens Allah gaat voeren tegen Iran”, sprak Ali Hassan, alsof de hele operatie een heldendaad was.

Oké, dat was niet leuk voor de Iraniërs, maar daar had ik weinig affiniteit mee.

“U kijkt wat zorgelijk. U hebt toch geen morele bezwaren?”, vroeg de minister.

“Nee, geen enkel”, zei ik resoluut en zonder twijfel.

“Mooi, als we het zakelijke gedeelte afsluiten, dan kunnen we gaan eten.”

“Mag ik nog één vraag stellen, excellentie?”

“Maar natuurlijk, meneer de Haan.”

Behoedzaam vraag ik: “Waarom is het de vorige leider niet gelukt?”

“Oh, die heeft zichzelf opgeblazen”, loog de minister. Dat zag ik in z’n ogen, hij kneep ze net iets teveel dicht.

“Ah.”

Het eten arriveerde, gebracht door een klein, mager mannetje met een enorme snor die veel te groot voor hem was, het leek wel een vermomming, zo’n opplaksnor. Dadels, lamsvlees, veel lamsvlees. Heel veel kruiden, ontzettend veel kruiden! Een koekjesachtig dessert, knapperig en kruimelig. Drie forse gangen! Gelukkig kwam er met de ober steeds een personage mee die van elk van ons een hapje nam, dat maakte de porties iets kleiner. Waarschijnlijk om te proeven of het wel lekker genoeg was? Geen idee wat het geslacht van de proever was, het had het model van een wijnvat en was van top tot teen gekleed in een zwart gewaad. Maar het smaakte allemaal prima, ik zag de reden niet dat dit aan tafel geproefd moest worden. Dat hadden ze toch in de keuken kunnen doen?

Jaren later hoorde ik van een van mijn ondergeschikten dat de vorige ‘leider’ door deze minister persoonlijk was geëxecuteerd (ik zei toch: schietgraag) omdat hij faalde. Wat hij ook voor zichzelf had gehouden, was dat ik weliswaar de technische leiding kreeg, maar daarbij onder permanente controle van de Republikeinse Garde stond, zoveel is me wel duidelijk geworden. Kwalijk nam ik hem dat niet, maar weinigen begrepen dat zelfs de minister van Defensie geen keus had, hij zou anders zelf door zijn leider geëxecuteerd worden. Ook deze minister was een bange man.

In Irak leefden veel bange mensen.

Ik, de oorlogsmisdadiger

De volgende morgen werd ik door de officier naar een klein vliegveldje gebracht. Samen vlogen we in een eenmotorig toestel naar Al Da’im, dat een eigen landingsbaantje had, met de nadruk op ‘tje’. Aanvankelijk had het mij verbaasd dat ‘mijn’ fabriek een eigen landingsbaan had. Pas later drong het tot mij door, dat als je bommen wilt testen die je uit vliegtuigen moet gooien, dat je dan ook een vliegveld en een vliegtuig moest hebben.

Toen het vliegtuigje was geland, stonden er aardig wat officieren klaar voor inspectie, mijn komst was niet onaangekondigd gebleven. Het viel mij op dat het allemaal replica’s waren van de officier die mij naar de fabriek had gebracht. Het gaf mij wel een kick, dat ik deze tent mocht runnen en dat ik kon doen en laten wat ik wilde. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een rush kreeg van macht. Terwijl ik langs de troepen liep knikte ik steeds goedkeurend. Toen ik de rijen langs was gegaan vroeg ik mij stilletjes af of ik eigenlijk wel de baas was, ik vond het knap intimiderend. Iedereen was tot de tanden toe bewapend. En ik? Ik had alleen een mandaat. Gelukkig bleek dat in de loop der tijd een machtig wapen.

Ik wist dat ik geen lieverdje was, maar ik had niet van mijzelf gedacht dat ik hiertoe in staat was. Als iemand in Nederland mij ooit gevraagd zou hebben of ik chemische wapens zou gaan maken, dan zou ik die persoon in zijn gezicht hebben uitgelachen. Maar zo zwart-wit was de wereld niet. Niet in Irak. Ik was er ingerold, ingetuimeld. Ingeluisd is ook een toepasselijk woord. En nu ik hier was, moest ik er maar het beste van maken. Ik was vastbesloten om in mijn missie te slagen. En ik was al even vastbesloten om alle ellende die mijn slagen zou veroorzaken, heel erg snel te vergeten.

Let op lezer, nu wordt het een lekker fris verhaal. Ik ga je uit de doeken doen wat ik daar deed in Irak, en wat de omstandigheden waren. Als je net gegeten hebt, kun je beter even een uurtje wachten.

Het eerste waar ik mee begon, was het opstellen van een plan om de beschikbare chemicaliën om te zetten in Tetrodotoxine, of simpelweg TTX. Een vloeibaar gifgas met een LD50-waarde van 0,334 milligram per kilo lichaamsgewicht. De LD50-waarde duidde de dodelijke dosis bij vijftig procent van de doelgroep aan. Die LD50-waarde was, zoals zo vaak, op muizen getest. Berekeningen die ik maakte kwamen erop neer, dat 24 tot 32 milligram voldoende was om een mens van maximaal honderd kilo te doden als het middel intraveneus werd toegediend. Maar bij inhalatie volstond 0,18 tot 0,25 milligram. Niet voor niets wou de minister dat ik Tetrodotoxine maakte, het is zoveel effectiever bij inademing dan bij inslikken. En drop je de boel uit een vliegtuig, dan is, zodra het de grond raakt, inademing automatisch de toedieningswijze. Ik was het met de logica van de minister snel eens, mijn berekeningen onderschreven dat.

Ik bedacht om capsules van elk 330 milligram te maken. Zo’n capsule was in staat om ruim duizend kilo mens te doden. Rekende ik dat door voor een mix van mannen, vrouwen en kinderen op basis van populatiegemiddelden, dan resulteerde dat in vijftien tot vijfentwintig doden per capsule. De doelwitten moesten natuurlijk wel in de nabijheid van de capsule zijn als deze vanuit het vliegtuig de grond raakte. Maar een beetje inademen was al genoeg, er was geen ontsnappen aan dit goedje. Kreeg je de juiste dosis binnen, dan was je snel dood. De ademhalingswegen van het slachtoffer verlamden en dus stierf deze de verstikkingsdood, uiterlijk binnen twee uur. Als het slachtoffer geluk had tenminste. Want kreeg je nét te weinig binnen, dan kon het wel 17 tot 24 uur duren. Maar dood ging je. Er bestond en bestaat geen tegengif, ideaal als chemisch wapen. Plus, en dat is een groot voordeel van TTX: het is geurloos en kleurloos. Zintuiglijk onwaarneembaar.

Een beetje dorp in deze regio bestond uit tweehonderd tot vierhonderd personen en in dit deel van de wereld varieerde de oppervlakte van een dorp vrijwel niet. Bijna alle dorpen in Iran waren, net als in Irak, uiterst compact. Mijn mensen en hun kaarten bevestigden dat. Hooguit een paar spaarzame verstedelijkte gebieden vormden een uitzondering, maar ook daar was alles laagbouw, niet wezenlijk anders dan grote dorpen. De bevolking woonde overal dicht op elkaar; landbouwgronden – voor zover van toepassing – lagen dicht om die ‘woningen’ heen aan de buitenkant van een dorp. Ik mocht niet falen, dat was kristalhelder. Ik wou niet falen! Bovendien was de hoeveelheid grondstoffen voldoende om heel Iran drie keer uit te moorden. Er was zo ontzettend veel spul aanwezig, dat ik een wapen kon maken waarvan de doeltreffendheid honderd procent was, gewoon door het veel groter te maken dan strikt noodzakelijk. Zo kwam ik al snel op het idee om een fragmentatiebom te maken. Ik ontwierp een bom die bestond uit honderd capsules TTX. Je gooide hem uit een vliegtuig of helikopter vanaf een, twee of meer kilometer hoogte en op vijfhonderd meter boven de grond zorgde de elektronica er dan voor, dat de bom zich in honderd pakketjes splitste over een compact verspreidingsgebied. Was het dorp groter, dan gooide je er gewoon twee. Of drie. Of vier. Bommen zat.

Het was een eenvoudig concept: snel te maken, goedkoop te produceren – zeker met gratis arbeiders – en eenvoudig in gebruik. Wat wil een mens nog meer? Ik was amper een paar maanden bezig en voelde mij de koning te rijk. Nadat ik mijn concepten met enkele naaste medewerkers had uitgewerkt en iedereen ervan overtuigd was dat we een geniaal en effectief wapen hadden bedacht, trakteerden de technische mensen zichzelf massaal op drank en vrouwen naar keuze. Koerden zat.

De minister had mij destijds verteld, dat ik, en ik alleen op technisch vlak de baas was. Ik had vijftig man van de Republikeinse Garde tot mijn beschikking, die ieder bevel tot in het kleinste detail zouden uitvoeren. Deze mannen zouden hun leven geven voor Saddam, zo beweerde Ali Hassan, zoals ook de minister volgens eigen zeggen zijn leven zou geven voor Saddam. Mooie praat, maar ik ontdekte al snel dat elk bevel dat ik gaf aan hem werd doorgegeven. Als er een kuil moest worden gegraven, dan wist de minister dat nog voordat er een schep in de grond ging, de gardesoldaten gaven alles door. In Irak ontbrak de kennis om chemische wapens te produceren en het regime maakte dankbaar gebruik van mij, maar ik werd scherp in de gaten gehouden. Er waren maar weinig momenten dat er niet iemand naast mij stond. Ik ontdekte dat al snel: de eerste ontwerpen voor een testbom waren nog niet af of ik kreeg een felicitatietelegram van de minister. Huh.

Al na zes maanden was de productie van de TTX-capsules in volle gang. Ik had mij in mijn hele Iraakse periode één keer op de onderste verdieping van de fabriek begeven, dat was in mijn vierde maand. De onderste verdieping was de productievloer waar de Koerden werkten in stofdichte compartimenten met lage luchtcirculatie, vergelijkbaar met de omgeving waarin computerchips werden gefabriceerd. Na een werkdag van tien tot twaalf uur waren ze uitgeput en niet zelden in ademnood door zuurstofgebrek. De Koerden werkten er alles behalve vrijwillig. De officier van de Republikeinse Garde die mij de rondleiding had gegeven (in alles een replica van de officier die mij ooit van het vliegveld had opgehaald), zei dat ze door het ministerie van Defensie geronseld werden. Soms werden ze gelokt met de belofte van een dagloon, soms werd een aantal mannen gevangen genomen en hier te werk gesteld. Toen ik verschrikt opkeek dat er gevangenen werkten, zei de officier dat de Koerden veel aanslagen pleegden op geliefde doelen van Saddam Hoessein en het niet meer dan eerlijk was dat voor elke aanslag een aantal Koerden moesten boeten.

Vloer 2, zoals de verdieping officieel heette, bestond uit een aantal compartimenten die als kleine inpandige glazen bunkers om een soort ‘plein’ waren gesitueerd. In elk compartiment werkten Koerden die werden gadegeslagen door officieren van de Republikeinse Garde. Regelmatig blafte een officier een commando. De Koerden deden gelaten wat er van ze verlangd werd.

In de eerste paar compartimenten werden de ruwe grondstoffen op de juiste manier gemixt. Dat gebeurde met een kleine handschep, zo een die je in Nederland gebruikt om in een snoepwinkel een zak snoep vol te scheppen. De inhoud van de schep werd in een elektronisch instrument gedaan dat zorgvuldig de juiste gewichten en volumes combineerde tot de gewenste samenstelling. Het leken wel kolenscheppers in een stoomtrein. Hun kleding, maar ook hun blote armen, onderbenen en voeten, zaten onder de grondstoffen. Terwijl ik rondkeek, zag ik dat iemand met zijn arm het zweet van zijn gezicht veegde. Ik geloofde niet wat ik zag. De grondstoffen waren stuk voor stuk uitermate kankerverwekkend. Inademing was al niet best, maar contact met de huid was een garantie voor een zwaar gereduceerde levensverwachting. Klaarblijkelijk zag niemand hier de ernst er van in, want ook de officieren zelf zaten er onbeschermd bij. Als een groep uit een compartiment kwam, werd er niet gedoucht. Toen ik daarnaar vroeg, werd mij uitgelegd dat er voor hen een aparte werklift was, die hen direct naar de begane grond bracht, waarna ze gingen eten en slapen in hun barakken. De officier lachte breeduit toen hij mij vertelde dat de ‘arbeiders’ nauwelijks water gebruikten om zich te wassen, ze dronken bijna alles op wat ze kregen!

Eén compartiment was leeg. Daarin stond een enorme machine, een chemisch laboratorium. Zorgvuldig door mij ontworpen. Gefabriceerd en geleverd door China. Ik had deze machine ooit zelf ingesteld en dat was nog niet zo makkelijk geweest, omdat de Chinezen niet de moeite hadden genomen alle knoppen, schuivers, regelaars en meters van een Engelse tekst te voorzien. Ik bleef denken dat ik niet mijn machine had gekregen, maar de kopie die de Chinezen voor zichzelf wilden houden om hun eigen gifgas te produceren. Zij stonden nu waarschijnlijk de Engelse teksten van mijn machine te ontcijferen. De machine maakte het gemixte chemische goedje vloeibaar. De leidingen waar het vloeibare gas uit kwam, liepen via de plafonds van bovenaf naar beneden in het midden van drie compartimenten die zich links van de machine bevonden; je zag de slangen uit het plafond komen. Aan het uiteinde van iedere slang zat een pistoolmond, zoals die ook in tankstations worden gebruikt. Eenvoudig en goedkoop. De kans op lekkage was enorm.

Ik vroeg hoe vaak het voorkwam dat hier iets werd gemorst.

De officier vertelde mij dat dit in de periode dat de productie op volle toeren liep nog maar drie keer was voorgekomen: “De Koerden weten wat er gebeurt. Ze vertellen het elkaar en zijn daarom heel erg voorzichtig. Prima werklui.”

Ik dacht nog, ‘maar’ drie keer. Drie keer TTX morsen. Dat betekende dat iedereen in die ruimte vrij snel morsdood was. Zo luchtig mogelijk vroeg ik aan de officier wat er precies gebeurde als iemand iets had gemorst.

“Ziet u die spleet in het midden van de vloer?” vroeg de officier.

Ik knikte.

“De vloer bestaat uit twee helften. Dat zijn elektrisch bedienbare panelen die door de officier die buiten het compartiment zit, geopend en gesloten kunnen worden. U weet toch wat er fysiek met ze gebeurt als ze iets morsen?”, vroeg de officier.
“Ja”, zei ik met een stem van schuurpapier. Ik had een droge mond en voelde mij misselijk worden. Ik vreesde voor wat de officier ging zeggen.

“Ze gaan dood, soms duurt dat even. We kijken tot ze zijn uitgesparteld en dan openen we de panelen. Kun je leuk mee verdienen!”, lachte de officier en gaf mij een knipoog.

“Verdienen?” schuurde het langs mijn luchtpijp.

“Weddenschap. Makkelijke spelregel. Je zet geld in op minder of meer dan twee uur. Dan gaan we zitten kijken en als het langer dan twee uur duurt, openen we de panelen en heb je gewonnen of verloren. Ik win heel veel!”, kirde de officier als een vrolijke, pasgeboren baby.

“En als de panelen open zijn?”

“Dan vallen ze in de kuil”, zei de officier, die mij met vragend opgetrokken wenkbrauwen aankeek. Alsof juist ik, de baas van deze fabriek, dit allemaal zelf had bedacht.

“Welke kuil?” Het kostte mij grote moeite om nog te praten.

“Onder elk compartiment zit een kuil van honderd meter diep, die is ook door Koerden gegraven, harde werkers. Daar vallen de arbeiders in, samen met wat er nog meer op de grond ligt. Dan gaan de panelen weer dicht, gaat de afzuiginstallatie vijf minuten aan en sturen we nieuwe arbeiders naar binnen.”

Ik moest bijna overgeven. Toch perste ik er nog één vraag uit: “En als ze nog leven terwijl de panelen open gaan?”

“Dan gaan ze beneden wel dood.”

Kotsmisselijk wist ik mijn veilige kantoor op Vloer 1 te bereiken via de aparte officierslift.

Ik ben nooit meer op Vloer 2 teruggeweest.

Pas jaren later realiseerde ik me dat ik mij toen schuldig maakte aan genocide. Volstrekt onschuldige mensen stierven een vreselijke dood en wie bleef leven, werkte onder mensonterende omstandigheden. Ik voelde mij een nazibeul. Een kampdirecteur, onder wiens leiding en verantwoording massagraven ontstonden waarop weddenschappen werden afgesloten. Ik, de man die altijd keurig stil was tijdens de Dodenherdenking in het veilige Nederland, nu een nazi. Het was mij duidelijk door de minister van Defensie te verstaan gegeven, dat ik niet over het personeelsbeleid ging en dat ik mij er niet mee diende te bemoeien. De minister en de president waren trots op mij. Waarom zou ik dat in de waagschaal stellen?

Ik verdrong Vloer 2 met de gedachte aan vijftien miljoen Amerikaanse dollars per jaar. Dat ging mij redelijk goed af.

Precies één jaar na mijn start bij de fabriek hadden op Vloer 1 de chemie- en elektronica-experts waarover ik beschikte, onder mijn leiding een testexemplaar gereed, het eerste exemplaar van een volledig werkende bom. De eerste fase van mijn missie was voltooid, als de bom werkte.

Rond drie uur ’s middags landde een helikopter op het kleine vliegveldje. Twee commando’s stapten uit en betraden kort daarop mijn kantoor.

“Wij feliciteren u namens onze leider de grote Saddam Hoessein met uw fantastische resultaat. Saddam rekent erop dat dit het eerste exemplaar is dat onze overwinning in de Moeder Aller Oorlogen zal bespoedigen. De vijand die ons vreest zal om genade smeken. Allah…”

“Dat zal dan kort zijn”, interrumpeerde ik lachend.

“Pardon?”

“Er valt niet zo lang meer iets te smeken als je dat ding op je kop krijgt.”

De commando’s keken mij strak aan. Die gasten hebben totaal geen humor.

Ik wilde hen snel mijn kamer uitwerken: “Mijn officier zal u de bom wijzen. Wanneer krijg ik bericht?”

“Middernacht.”

Ik knikte naar mijn officier.

De commando’s volgden hem zonder verder iets te zeggen.

Gezellige jongens.

Rond middernacht kreeg ik een telefoontje van Ali Hassan al-Majid zelf.

“Excellentie, wat een eer!”, huichelde ik.

“Het is mij ook een eer, Peter,” huichelde de minister terug.

Dat moest betekenen dat het experiment gelukt is, dacht ik. Anders werd ik niet gebeld door de minister van Defensie en lag ik waarschijnlijk ergens in een kuil onder Vloer 2.

“De bom werkt. Saddam is groot. Allah zij geprezen!”

“Da’s mooi”, zei ik. “Iets anders had ik ook niet verwacht.”

“De eerste vijftien miljoen dollar is op uw Zwitserse rekening gestort. Ik spreek u over een jaar weer.”

Klik.

Einde gesprek.

Dat zullen ze in Iran vast ook gevonden hebben, dacht ik, dat Saddam groot is en dat Allah geprezen zij. Waarom slepen mensen er altijd een god bij als ze met bommen gooien?

Een jaar later ging het niet veel anders. De fabriek liep als een goed geoliede machine en binnen de beloofde twee jaar produceerden wij nu vijftien bommen per dag. Ze verdwenen met hetzelfde tempo uit de fabriek, om ergens in Iran gedropt te worden. En met een nog groter tempo kwamen de grondstoffen, onderdelen, gereedschappen en machines uit Amerika en China de fabriek weer binnen. Het was een eindeloze cyclus van destructie. Van de ongeveer tweehonderd Koerden die twee jaar geleden bij de fabriek ‘werkten’, waren er nog zestig in leven, de andere honderdveertig waren vervangen door wat mijn officieren hier ‘nieuwe exemplaren’ noemden. Ik had mijn missie ook het tweede jaar volbracht. Op verzoek van de minister van Defensie en van Saddam Hoessein zelf bleef ik in de fabriek werken. De productie werd verdubbeld en dankzij uitbreiding van de fabriek konden er nu ook nieuwe bommen geproduceerd worden, zoals clusterbommen met mosterdgas. Jaar in jaar uit werd de fabriek effectiever en de productie hoger. Het regime was zo tevreden over mij, dat ik steeds meer betaald kreeg.

Dankzij mijn efficiëntie en de nieuwe soorten wapens die ik bedacht, zoals chemische mijnen, kon Saddam overal in het land bunkers volstouwen met chemische wapens. Maar na jaren van absolute macht voor het regime was er verandering op komst.

Begin maart 1988 maakte Ali Hassan al-Majid in opdracht van Saddam Hoessein een einde aan het leven van vijfduizend Koerden in een grensstadje, door ze met mijn bommen te doden. De kleine Koerdische stad Halabja, tegen de Iraanse grens aan, was het doelwit. Het werd bijna van de kaart geveegd. Iran zag zijn kans schoon en stuurde cameraploegen die opnames maakten van de ontzielde lichamen die massaal in de straten van Halabja, nu niet meer dan een macabere spookstad, lagen. Iran stuurde die beelden de hele wereld over, ik zag het zelf op CNN. Lijk aan lijk aan lijk, sommigen schouder tegen schouder, sommigen opeengestapeld. Straat, na straat, na straat. Deze domme actie van Ali zorgde voor een omslag in de pro-Saddamhouding die de Westerse wereld en China zich hadden aangemeten en ik zag mijn leveranties langzaam maar zeker opdrogen. Geen leveranties van grondstoffen betekende automatisch dat er geen bommen geproduceerd konden worden en ik vermoedde dat noch Saddam Hoessein, noch de minister van Defensie hiervoor enig begrip konden opbrengen.

Realisme was nooit hun sterkste kant geweest.

Vaarwel Irak

De gifgasaanval op Halabja was het signaal geweest om mijn vertrek uit Irak voor te bereiden. Ik was stinkend rijk. Het enige dat nu nog telde was een veilige aftocht.

Lezer, ik ga hier wat snel doorheen. Mijn vertrek uit Irak was een snelle, eigenlijk impulsieve actie. Bovendien walg ik van mezelf terwijl ik al deze rotzooi opschrijf. Ik was geen geboren oorlogscrimineel, de CIA heeft mij er in geluisd. Hufters. Maar ik ga rap verder, ik wil dit hoofdstuk letterlijk snel afsluiten. Bovendien heb ik slecht licht in deze takkecel en ik wil wat rest van mijn leven bewaren om je mijn tweede fiasco uit de doeken te doen, als de politie mij die tijd gunt.

Mijn fabriek bevond zich iets ten zuiden van de Eufraat. Richting de rivier was al voor het begin van de ‘Moeder Aller Oorlogen’ een ondergrondse tunnel gegraven die naar weg 12 leidde. Daar stond altijd een kleine selectie personenauto’s gecamoufleerd opgesteld. Mijn naaste officieren en ik waren de enigen die op de hoogte waren van deze ontsnappingsweg. Zonder overleg met anderen besloot ik om het er maar gewoon op te wagen. Het was niet meer mijn eerste dag in Irak, die dag waarop ik over de balustrade van mijn hotelterras Bagdad had bewonderd en bang was de weg kwijt te raken als ik in mijn eentje naar buiten ging. Ik had Irak in de loop der jaren goed leren kennen. Gewoon weggaan en alleen reizen, op mijn – vervalste – Iraakse paspoort, was, anders dan toen ik ruim acht jaar geleden in Irak arriveerde, nu wel degelijk een optie voor mij. Ik had de Republikeinse Garde ooit horen praten over een andere tunnel. Een ondergrondse tunnel bij Khana Sor, die de Koerden gebruikten om wapens te smokkelen vanuit Turkije naar wat zij ‘Koerdistan’ noemden. Nu was ik natuurlijk geen vriend van de Koerden, maar wie wist dat? Ik had in al die jaren wel geleerd dat in Irak niets was wat het leek. Dus waarom zou iemand die mij niet kende mij verdenken van verkrachting, mishandeling, marteling, moord en zelfs genocide op die Koerden?

Ik had nog altijd mijn Amerikaanse dollars en dankzij veel gepoker had ik die in aantal fors zien groeien. Ik dacht voor wat Amerikaanse dollars en een stel AK47’s wel een ticket voor die Koerdische tunnel te kunnen bemachtigen. Eenmaal in Turkije zou ik een Turks paspoort kopen waarop ik verder kon reizen, misschien wel helemaal weer terug naar Nederland. Maar goed, één stap tegelijk. Eerst de fabriek uit.

Ik vulde mijn kleine schoudertas met minimale benodigdheden; meer dan de helft van de ruimte gebruikte ik voor water. Daarna pakte ik twee sporttassen en vulde deze vanuit een van de vele wapenruimtes met AK47-machinegeweren en een grote hoeveelheid munitie. Ik liep bepakt en bezakt met de drie tassen, waarvan twee erg zwaar en erg vol, naar mijn kantoor op Vloer 1. Achter het bureau in mijn kantoor opende ik een paneel dat naar een zijgang van de tunnel leidde. Op de plattegrond van de fabriek stond dit paneel niet, en de zijgang ook niet. Maar de vorige ‘leider’ had een andere plattegrond in zijn bureaulade, waar het wel allemaal op stond en die had ik geërfd. De kerel had zich ‘opgeblazen’ en had er weinig aan gehad, maar mij was hij er erg mee van dienst. Ik sloot het paneel achter mij en liep via de zijgang naar de hoofdader van de tunnel. Naar rechts was na drie meter een metalen deur, naar links was er niets anders dan een zwart gat. Naar links dus.

En inderdaad, na een wandeling van een kwartier zag ik licht aan het einde van de tunnel. Vijf minuten later pakte ik de sleutels van een witte Cadillac onder de linkerkant van de achterbumper vandaan, precies zoals in de geruchten. De auto startte vrijwel meteen. Ik gooide de twee sporttassen in de kofferbak en reed de 12 op. Na een probleemloos verlopen, paar uur durende rit kwam ik in de buurt van Khana Sor nabij de Turkse grens. Daar stuitte ik al snel op een groepje rebellen, zoals het Iraakse regime ze betitelde. Kilometers eerder had ik mijn Iraakse papieren al verbrand. Eerst leek het erop dat de Koerden mij wilden beroven, maar mijn ingestudeerde verhaal bleek onweerstaanbaar.

Ik vertelde hen dat ik een Amerikaan was. Een makkie, want mijn Engels was een stuk beter dan dat van de rebellen. De Koerden vroegen al jaren om buitenlandse inmenging om een vrij Koerdistan te bewerkstelligen en ik deed mij voor als een Amerikaanse verkenner die ‘op de troepen vooruit liep’ als de NAVO straks Irak vanuit Turkije binnenviel. De Koerden, onvoldoende bekend met de wereldpolitiek, geloofden mij. Als er al wantrouwen was, en dat was er wel degelijk, dan snoerde ik iedereen de mond met mijn gulle gift van twee sporttassen vol machinegeweren en munitie.

Op de vraag “Waarom geef je dit als de troepen elk moment kunnen binnenvallen?”, antwoordde ik droogjes dat het nog wel enkele weken kon duren en dat Amerika hun graag iets wilde geven om zich zo lang mogelijk het vijandige Iraakse regime van het lijf te houden. De Koerden waren vaak bedrogen met valse beloftes die nooit werden nagekomen, maar ik kreeg het voordeel van de twijfel; ik bood ze immers concrete hulp in de vorm van wapens. In ruil vroeg ik een veilige en ongeziene overtocht naar Turkije.

De rebellen brachten mij naar een klein dorpje dat 3,5 kilometer ten noorden van Khana Sor lag en toonden mij de ingang van een tunnel. Ik, die al mijn dollars had kunnen behouden, ging met mijn schoudertas lopend de ondergrondse tunnel van twee kilometer door. Aan het eind van de tunnel stond een jeep met chauffeur die mij naar Tell Brak Nagar bracht. Voor tweehonderd dollar vloog een Turkse piloot mij naar Istanbul. In Istanbul kocht ik een ticket voor een rechtstreekse vlucht naar Schiphol. Op mijn voor een habbekrats in Instanbul verkregen Turkse paspoort kwam ik zonder problemen, en zonder een woord te zeggen, langs de douane.

Ik was weer in Nederland.

Het bloed kruipt…

Het enige dat ik wist te doen, nu ik terug was, was contact opnemen met mijn broer. Ik had geen woning, geen Nederlandse papieren. Ik had alleen mijn Turkse paspoort, een paar duizend Amerikaanse dollars in contanten en boekjes van de UBS en Panama Legal. Harry was blij mij weer te zien, na mijn verblijf van bijna negen jaar in Irak. We waren er beiden van overtuigd dat ik net op tijd weg was uit dat borrelende vat. Het was geen vraag meer of het regime in Irak de ellende over zich zou afroepen, maar alleen nog maar wanneer. Ik had er goed aan gedaan. Harry kon mij aan een woning helpen. Hij vertelde dat hij was uitgegroeid tot een vastgoedmagnaat en dat hij behoorde tot de top in de bouwwereld. Hij was inmiddels stinkend rijk.

“Meer dan driehonderd miljoen,” meldde hij trots.

Ik verraste Harry totaal toen ik over de boekjes van mijn buitenlandse bankrekeningen vertelde.

Wij ontmoetten elkaar voor het eerst sinds bijna negen jaar in dezelfde pizzeria als waar we destijds afscheid hadden genomen. Om oude tijden echt te laten herleven, bestelden we allebei een Quattro Formaggi met een witte Lambrusco.

“Wauw, je hebt het goed gedaan, vriend. Beter dan ik dacht.”

Harry was oprecht onder de indruk, hij liet het duidelijk blijken.

“Ik hoop het”, zei ik. “Tot op de dag van vandaag heb ik er geen rotsvast vertrouwen in dat het echt geld is dat echt bestaat en dat ook echt op die rekeningen staat. Laat staan dat het echt van mij is.”

Harry kon een zuur lachje niet onderdrukken. “Hoe lang ben je nu weg uit Irak?”

“Een paar dagen.”

Harry pakte zijn mobieltje en blafte enkele korte commando’s.

“Wie bel je?” vroeg ik nieuwsgierig.

Harry stak zijn hand op, palm naar buiten, in een ‘heb geduld’-gebaar. Zonder een woord te zeggen hing hij weer op.

Daarna vroeg hij aan mij:

“Kun je honderdduizend voor een huisje missen?”

“Ja, als mijn geld echt is wel. Heb je iets op het oog?”

“Ik heb een vrijstaande woning in Drenthe. Vrij groot, stukje land erbij. Staat al een tijdje leeg. Leuk huis, prima staat, kun je zo in. Kun jij dat geld van die rekeningen in Zwitserland en Panama halen?”

“Pfff. Geen idee hoe ik dat moet aanpakken”, antwoordde ik zorgelijk.

“Net wat ik dacht. Ik wel”, zei Harry op vermakelijke toon.

Precies op dat moment arriveerde een in het zwart geklede magere man, die zonder een woord te zeggen aan de tafel aanschoof.

“Zeg het eens baas”, zei hij tegen Harry terwijl hij hem aankeek. Mij keurde hij geen blik waardig.

“Open een rekening bij de ABN-AMRO op naam van Peter de Haan. Haal het geld van deze twee buitenlandse bankrekeningen af en stort het op die rekening. Regel daarna een Nederlands paspoort en een Nederlands rijbewijs en breng het naar dit adres in Drenthe. Oh, en vernietig zijn Turkse paspoort inclusief mogelijke papieren sporen die dat paspoort heeft nagelaten. Trek alles na, vergeet niets.”

Terwijl hij naar mij wees, zei hij: “Het moet eruit zien alsof die man Nederland nooit heeft verlaten. Als je alles hebt geregeld, geef je de spullen daarna af aan hem en aan niemand anders.”

De zwart geklede man keek mij aan, pakte een camera uit zijn binnenzak, en mompelde zonder zijn lippen te bewegen iets wat op ‘smile’ leek terwijl hij twee foto’s maakte.

Ik lachte wat geforceerd, ik had geen idee hoe mij te gedragen.

Toen hield de man zijn hand op.

Ik legde er aarzelend de boekjes van UBS en Panama Legal in en terwijl ik dat deed, keek ik Harry vertwijfeld aan.

“Geen twijfel, broer”, zei Harry. “Als ik hem niet volledig vertrouwde, vroeg ik hem dit niet. Voor deze man steek ik mijn hand in het vuur.”

Dat was goed genoeg voor mij.

De zwart geklede man knipte met zijn vingers, zo van: kom op met de rest.

“Wat wil je nog meer hebben?”, vroeg ik gefrustreerd.

“Je Turkse paspoort.”

“O.” Ik gaf hem het paspoort.

Het mannetje verdween zoals hij gekomen was, geruisloos.

“Hoe kom je aan dat soort gasten?”, vroeg ik geïnteresseerd.

Harry keek mij aan alsof ik in een andere wereld leefde. “Ik zit in de bouw Peter, er werken tientallen van dit soort mensen voor mij. Hoort erbij.”

“Ik ben nu platzak, alles wat ik heb opgebouwd heb ik net aan die vent meegegeven. Ik heb niet eens een kwitantie!” Ik rilde over mijn hele lichaam toen ik mij realiseerde dat al mijn inspanningen in Irak tevergeefs zouden zijn geweest, wanneer deze man een simpele dief bleek.

“Zeur niet, man, die vent is betrouwbaarder dan De Nederlandse Bank.”

Harry opende zijn jasje en gaf mij een enveloppe. “Deze was bedoeld voor een gedeputeerde die ik straks ontmoet, maar hier kun je even van leven. Ga naar Drenthe en wacht tot Harry je de spullen komt brengen.”

“Harry?” vroeg ik verbaasd.

“Ja, die gozer heet ook Harry. Misschien is hij daarom zo betrouwbaar?”, probeerde Harry.

“Hoe ben jij in het criminele circuit terechtgekomen?” vroeg ik zachtjes.

“Criminele circuit? Welnee, ik zit in de bouw!” Harry grinnikte terwijl hij zijn vuist voor zijn lippen hield.

“Nou, het komt anders knap crimineel over.”

“Bespaar me je gemoraliseer, Peter. Jij hebt vast en zeker heel nobel werk verricht in Irak.”

Ik liet de opmerking even in de lucht hangen en besloot geen antwoord te geven. Zwijgend begroeven wij ons in onze Quattro Formaggi.

*  

Ik betrok mijn woning aan de rand van Blijham in Drenthe en merkte tot mijn stomme verbazing dat het een schitterende locatie was. In tegenstelling tot wat ik had verwacht, zat ik in een door machtige, oude bomen omgeven vrijstaand huis met een apart gebouw dat als kantoorruimte kon dienen. Het was een enorm contrast met de semigevangenis in Al Da’im en ik voelde mij eindelijk weer vrij. Een verrassend heerlijk gevoel. Mijn verbazing nam nog verder toe toen enkele dagen later rond de middag twee auto’s ‘mijn’ erf opreden. Toen één auto tien minuten later weer wegreed, keek ik vol ongeloof naar hetgeen mij was gebracht: een bankpas van de ABN-AMRO, een Nederlands paspoort, een Nederlands rijbewijs, een vrijwel nieuwe, maar onopvallende Peugeot en een enveloppe met ongeveer vijfhonderd gulden in kleine briefjes. Het had niet veel gescheeld of ik had die Harry een kus op zijn wang gegeven.

Enkele dagen later gleed mijn eerste bankafschrift in de brievenbus en ik opende deze met trillende handen. Ik viel bijna achterover toen ik mijn eigen banksaldo zag: 384 miljoen gulden.

Kriebels

Na een flink aantal jaren van verdiende of misschien onverdiende passiviteit was ik weer tot rust gekomen, het duurde lang voordat ik mijzelf hervond. De stilte van Drenthe en het fraaie landschap hadden hiertoe hun steentje bijgedragen. Het karaktervolle landschap had mijn wandelingen opgefleurd. In Irak had ik geen moment rust en leefde ik in een wereld van dreigementen, geweld en onderdrukking. Ik was hard geworden daar, wat logisch is als je leeft in een wereld die zo zwart-wit is. Onderdrukken of onderdrukt worden. Martelen of gemarteld worden. Doden of gedood worden. Kille keuzes die je niet in de koude kleren gaan zitten. En vrijwel dagelijks vroeg ik mij af hoe ik van een extreem goede student in een oogwenk kon veranderen in een oorlogsmisdadiger. Het bleef, vooral voor mijzelf, een vreemd verhaal, een kwelling zelfs. Langzaam maar zeker werd ik weer een beetje mens, hoewel de sporen door ‘Irak’ achtergelaten nooit meer zouden verdwijnen. Daarvoor had ik teveel gezien. Sterker nog, ik had zo’n beetje de leiding over praktisch de hele rotzooi gehad. Toen ik er destijds mee bezig was leek het iets alledaags, maar hier in Drenthe leek het een absurdistische, bijna surrealistische ervaring.

*

Na een maar liefst vijftien jaar durende periode van rust en afzondering begon het bij mij weer te kriebelen, ik wilde iets gaan doen. Tijdens mijn studie had ik verschillende onderwerpen voorbij zien komen die mijn bovengemiddelde interesse hadden. Na weken van lange wandelingen in Blijham en omgeving besloot ik wat ik ging doen. Ik had geld in overvloed en kon het mij permitteren om aan iets te werken waar eigenlijk niemand zich aan waagde, sterker nog, waarvan iedereen zei dat het ‘onmaakbaar’ was. Tijdens mijn opleiding elektronica had één specifiek onderwerp mij zo oneindig geïntrigeerd, dat ik besloot daar iets mee te gaan doen. Dat onderwerp was de EMP.

EMP staat voor Elektromagnetische puls. Ik moet even terug in de tijd om het ontstaan van het fenomeen uit te leggen.

In 1962 deed het Amerikaanse leger een kernproef. Er werd geen atoombom direct op of onder het aardoppervlak tot ontploffing gebracht, maar juist ver erboven, op 33 kilometer hoogte. Als onderdeel van de fall-out van de nucleaire explosie ontstond een magnetisch veld dat zo krachtig was, dat het stroom opwekte. De spanning was dermate sterk, dat die voor stroomuitval in een enorm gebied kon zorgen. Alles, maar dan ook alles, dat op elektra werkte of waar elektronische componenten in verwerkt waren, raakte beschadigd. Die schade was onherstelbaar. Dat was het moment waarop de mensheid het fenomeen EMP ontdekte. Bij toeval, zoals zo vaak.

Tegenwoordig was het niet meer nodig om 33 kilometer hoog te zitten, er bestonden militaire toepassingen waarmee je gewoon vanaf het aardoppervlak een EMP kon genereren. Maar de controle over de EMP was minimaal. Vrijwel altijd veroorzaakte het schade in een gebied, dat in een cirkel om het epicentrum lag, of in een ovaal, wanneer de wind van invloed was. De schade was vandaag de dag vele, vele malen groter dan in 1962. De technologie was nu aanzienlijk kleiner en daardoor gevoeliger. Bovendien beschikte zo’n beetje ieder huishouden over tientallen, soms honderden meters koperen bekabeling (koper is een geweldige geleider) en dat versterkt de impact van een EMP in hoge mate. En natuurlijk werd elektronica vandaag de dag op veel grotere schaal toegepast dan in 1962. Ik had in Irak al aan een EMP-apparaat willen werken, maar daar was het bijna alleen de overheid geweest die elektronica gebruikte. Daarmee schoot je jezelf dus in de voet. Als er in Irak nou iets niet de bedoeling was, dan was het een wapen ontwikkelen waar alleen het regime zelf last van had.

In de Westerse wereld zou het echter een enorm succes kunnen worden. Een EMP doodde geen mensen, maar nam ze alle elektronica af waarmee ze leefden. Kortom: mensen werden zo’n honderd jaar teruggeworpen in de tijd. Stopcontacten werkten niet meer, energiecentrales vielen uit, computers gingen stuk, harde schijven en ander materiaal voor geheugenopslag waren van het ene op het andere moment leeg en onbruikbaar, auto’s gingen stuk (tegenwoordig meer elektronica dan mechanica), lampen, batterijen, alles ging stuk. Alles. Ik had geen zin in een herhaling van Irak waar mensen bij bosjes dood neervielen, of langzaam crepeerden. Misschien was een EMP ook destructief, maar mensen gingen er niet dood aan, kregen er zelfs geen pijn van. Bovendien wou ik gewoon weer iets doen en er schoot mij niets anders te binnen. En misschien, heel misschien, had ik toch wel een fetisj voor destructie?

De enige manier om elektronica tegen een EMP te beschermen, was om die elektronica in een geaarde metalen doos te bewaren tijdens de EMP. Bescherming door zo’n metalen doos was echter nutteloos als je het apparaat dat de EMP had overleefd nergens in een stopcontact kon stoppen of later weer op kon laden.

Ik wilde niet zomaar een EMP-wapen maken, die waren er al – daarvan was ik overtuigd. Iedereen ontkende het, maar ik wist zeker dat het al bestond. Ik wilde iets veel beters. Ik wilde een richtbaar EMP-pistool maken, een pistool dat je op een doel kon richten en waarmee je alles in een gekozen gebied kon uitschakelen: een honderd procent controleerbare EMP. Je nam bijvoorbeeld een instelbaarheid in reikwijdte van 10 tot 180 graden en dan ook nog een variabele afstand. Een EMP-pistool waarmee je kon instellen tot hoever de EMP moest gaan, bijvoorbeeld een afstand van 10 tot maximaal 1200 meter. En dan, net als bij een echt pistool, recht vooruit zodat de plek waar vandaan je schiet niet het epicentrum is maar het startpunt. Dat zou één van de gevaarlijkste wapens ter wereld worden. Of beter: het zou zonder meer één van de gewildste wapens ter wereld worden; ik zou er miljarden mee kunnen verdienen. De vele miljoenen die ik had waren leuk, miljarden zijn beter. Bijna nog belangrijker vond ik het dat ik eindelijk weer iets te doen had.

Ik ging er eens goed voor zitten om mijn plannen uit te broeden.

De opmaat naar mijn dood

Halverwege 2004 besloot ik om de hulp van Harry in te roepen en deed hem tijdens een wandeling in Blijham mijn hele plan uit de doeken. Hij had hartelijk moeten lachen en was blij dat ik eindelijk weer tekenen van leven begon te vertonen. Ik vroeg hem om ‘een mannetje’ te leveren die mijn toekomstig personeel zou rekruteren en bewaken. Geen probleem, ik kon het mannetje voor een prikkie huren. Huren? Ja, huren. Harry moest die mensen toch ook betalen? Ik ging snel akkoord toen Harry mij de vaardigheden, kunsten en hobby’s van ‘het mannetje’ uitlegde.

Harry’s mannetje legde contact met vier van mijn oud-studiegenoten. Stuk voor stuk mannen die uitstekend presteerden tijdens hun opleiding. Geen maxima cum laude, maar ze waren wel goed. Dit waren ook de mensen waar ik tijdens mijn opleiding goed mee kon praten, prima sparringpartners voor een discussie in de diepte, vooral op elektronicagebied.

Harry nam een papier mee waarop ik mijn aanbod had geschreven. Daarin stond dat ik vier elektronicagoeroes nodig had en dat alleen zij in aanmerking kwamen. Ik wist niet wat ze nu verdienden maar ik bood ze een vermogen, plus een dikke Mercedes. Daarnaast bood ik ze honderdduizend euro tekengeld als ze binnen een week zouden besluiten. Hun contract was voor twee jaar, zonder proeftijd en met een bonus van een miljoen euro de man als ze in die twee jaar hun missie succesvol hadden volbracht. Ik schreef ook dat ik geen details mocht verstrekken omdat het een militaire opdrachtgever betrof en ik een geheimhoudingsovereenkomst met de militaire top had moeten tekenen.

Nog geen week later rapporteerde Harry dat zijn mannetje geen enkel probleem had gehad de mensen op te sporen en dat hij nauwelijks moeite had hoeven doen om de heren te overtuigen. Stuk voor stuk gingen ze binnen een week akkoord. Geld opent alle deuren.

Ik huurde via een bedrijfje waarmee Harry zaken deed vier zwarte auto’s en liet ze voorzien van volg- en afluisterapparatuur, zodat ik vanuit mijn slaapkamer alle bewegingen kon volgen. Harry deed er vier intelligente mobiele telefoons bij, de enige die in de Mercedessen gebruikt konden worden. Alle andere mobieltjes werden vanuit de auto gestoord zodat de werknemers verplicht waren dit toestel te gebruiken. De microfoon van deze ‘smartphones’ kon ik op afstand aan zetten zodat ik ze echt overal kon volgen, ook buiten de auto. Goede zet van Harry, wat mij uiteraard wel, alweer, een fors bedrag extra kostte.

De kantoorruimte in Drenthe werd door werklui van Harry in no time omgetoverd in een kantoor voor vijf personen inclusief een testkamer. Die testkamer was een grote kooi van Faraday die alle elektromagnetische straling buitensloot. De ruimte werd voorzien van prachtige meubels en de modernste computers. Alles kon worden afgeluisterd en iedere toetsbeweging werd op een computer in mijn huis opgeslagen. Zelfs op het toilet hingen camera’s en microfoons. Er was geen privacy. De dag voordat de werknemers zouden beginnen liep ik door de bedrijfsruimte en controleerde alles nauwkeurig. Pas toen ik daarmee klaar was, realiseerde ik mij hoe groot de gelijkenis was tussen deze bedrijfsruimte en mijn fabriek in Irak.

Ik deed die nacht geen oog dicht.

Voor mij braken spannende tijden aan vanaf het moment dat het team van elektronici zich had gemeld. Er waren al snel misverstanden tussen het personeel en mij. Ik moest dingen soms wel vijf of zes keer uitleggen, voordat iemand begreep wat er van hem verlangd werd. Ik kon het op persoonlijk vlak ook niet goed vinden met deze mensen, ondanks de vroegere onderlinge band. Ik was altijd een buitenbeentje geweest, ik was steevast het ultieme studiehoofd terwijl anderen meer aan feesten of vrouwen dachten. Toch respecteerde iedereen elkaar toen nog. Nu was er hoofdzakelijk wantrouwen en onbegrip. Dat kwam primair van mijn zijde. Niemand vertrouwde ik de kennis van het hele project toe en liet ieder aan aparte, losse stukjes werken terwijl ikzelf die stukjes als een puzzel aaneen reeg. Ík zag het eindproduct ontstaan, verder niemand. Argwanend als ik was, luisterde ik iedereen met grote regelmaat af en onderzocht de verrichtingen op hun computers. Niemand wist precies waaraan we werkten en omdat ik weigerde het totaalplaatje uit te leggen of een flauwekuluitleg gaf, verslechterde de onderlinge relatie in rap tempo en werd de situatie praktisch onwerkbaar. Toen de druk zo groot werd dat het succes van het project in gevaar kwam, bezweek ik bijna onder mijn onmacht het proces ten goede te keren.

Op mijn dringende verzoek deed Harry er nog ‘een mannetje’ bij en dat hielp. Ik kreeg daardoor meer tijd voor mijn echte werk; het aan elkaar knopen van de puzzelstukjes tot het eindproduct. Ik liet het aan Harry’s nieuwe mannetje over om mijn personeel in de gaten te houden waardoor ik mijn handen vrij kreeg om mij veel meer op het werk zelf te concentreren. Omdat ik geen keus had, het kon zo niet verder, koos ik er voor om mijn vier technici in alle rust uit te leggen dat wij bezig waren een geheim wapen te maken in opdracht van de NAVO. Ongelooflijk dat zo’n vaag verhaal gezien werd als een plausibele verklaring. Mijn opmerking dat er alleen geld op tafel kwam als we binnen de deadline het eindproduct opleverden speelde ongetwijfeld een grote rol in mijn geloofwaardigheid. De lucht was geklaard en het vertrouwen nam geleidelijk weer toe, evenals de prestaties.

Anderhalf jaar duurde het, maar toen was ‘het wapen’ dan ook af. Vijf maanden later was ook een tweede exemplaar gereed. Ik had, op momenten dat ik volkomen alleen was, beide exemplaren in de testruimte geprobeerd en ze werkten uitstekend. De medewerkers kregen de belofte dat zij hun bonus van een miljoen euro snel uitgekeerd zouden krijgen, de Mercedessen gingen retour en de telefoons werden ingeleverd. Ik was nu in het bezit van twee exemplaren van een uniek wapen waarmee ik dacht miljarden te kunnen verdienen.

Helaas rapporteerde één van de mannetjes aan Harry dat de vier ex-personeelsleden een soort afscheidsdiner voor zichzelf georganiseerd hadden, waarbij er aan tafel hevig gespeculeerd werd over het wapen. Wat hadden ze nou precies gemaakt? Omdat de drank rijkelijk vloeide, werd iedereen met de slok loslippiger en was het acroniem EMP verschillende keren gevallen. Harry had meteen begrepen wat er aan de hand was en had zonder aarzelen ingegrepen.

De volgende dag las ik in mijn ochtendkrant dat tijdens een diner in Assen een groep technici was omgekomen, toen zij in de bar van een hotel-restaurant door brand ingesloten werd en de sprinklerinstallatie niet bleek te functioneren.

Ik had het artikel nog niet uit of Harry belde mij op.

“Vanavond acht uur in de pizzeria”, commandeerde hij.

Klik.

’s Avond legde Harry uit dat wat ik gemaakt had, dreigde uit te lekken. Harry had dat voorkomen. Nee, geen dank, dit soort dingen moest hij in zijn beroep vaker doen. In de bouw? Ja, juist in de bouw. Harry had mij er bovendien van verzekerd dat het bedrijf waar de vier hadden gewerkt niet naar mij te traceren was.

“Jij bent honderd procent veilig,” garandeerde Harry, “volledig gedekt.”

Ik had mijn wapens, bleef buiten schot, was van vier etterbakken af en kon vier miljoen in mijn zak houden. Mooier kon het niet. Ik heb mijn broer nooit beloond voor zijn toch niet onaanzienlijke bijdrage, zelfs niet eens bedankt. Ook toen niet, bedenk ik mij ineens. Geen gemijmer nu. Sorry, lezer. Ik ga snel verder, want ik ben bijna waar ik zijn wil.

Ik had de handen weer helemaal vrij. Ik wist dat de wapens heel wat waard waren en wou ze aan de hoogste bieder verkopen. Ik zag de miljarden al op mij afkomen. Het enige obstakel was dat ik nog niet had bedacht hoe ik de verkoop precies moest aanpakken.

Ik keek nog eens goed naar het wapen. Mijn uitvinding. Het woog zwaar in de hand, maar door de geslaagde verdeling van componenten was het goed hanteerbaar. Het was niet te zwaar en je kon er prima mee manoeuvreren. Het leek een grote versie van een pistool. Het had een kolf, een trekker en een pistoolmond. Het pistool begon slank, halverwege werd het apparaat breder om uiteindelijk te eindigen in een grote open cirkel. Na een paar keer goed gekeken te hebben, doopte ik het instrument ‘De Trompet’.

Een literair wonder

Ik kom net terug van een ‘diner’. Ik ben uit mijn cel gehaald en heb samen met twee agenten zwijgzaam een portie bami en een loempia gegeten.

Lezer, ik ga nu over in de tegenwoordige tijd. Ja, deze sukkel verricht hier een literair wondertje, waarschijnlijk mijn laatste briljante idee. Mijn klok tikt immers genadeloos door.

Mijn Irak-periode, de bouw van het EMP-wapen ... dat is allemaal zo lang geleden dat ik tot nu toe in de verleden tijd heb geschreven. Maar hier, op dit punt in mijn verhaal, begint het einde van Harry en mij. Hier nadert onze onafwendbare dood. Dat staat me nog allemaal zo helder voor de geest dat ik hiervoor de tegenwoordige tijd gebruik. Alsof het allemaal nog moet gebeuren. Maar, waarde lezer, Harry is dood. Ik ben zo goed als dood. Harry is verleden tijd, ik ben onvoltooid verleden tijd. Als je het niet meer kunt volgen, dan snap ik dat, sommige dingen snap ik zelf ook niet.

Het begin van ons einde

Ik verveel me te pletter. Met het proberen van de trompet ben ik nog geen steek verder. Natuurlijk kan ik in mijn auto stappen en ergens het verkeer lamleggen, of een stoplicht mollen. Maar dat zou dom zijn, aandacht trekken met futiele stommiteiten heeft geen zin. Ik moet iets verzinnen wat de aandacht van de hele wereld trekt, waardoor potentiële kopers tegen elkaar op gaan bieden. Helaas heb ik nog steeds niet het gouden idee. Ik kom geen steek verder. Vanavond ontmoet ik Harry. Wie weet krijgt hij een briljante ingeving. Voordat we gaan eten wil ik eerst nog even een praktijktestje doen. Gewoon, om mijzelf nog een keer te overtuigen.

Tegen het einde van de ochtend rijd ik naar het Valtherbos, iets boven Emmen. Een exemplaar van de trompet heb ik in mijn schoudertas zitten. Ik wandel in de schaduw van trotse bomen over smalle zandpaadjes die de stilte van het bos versterken, totdat ik, diep in het bos, op een open plek kom, waar de heide bloeit. In de verste verte is er geen mens te bekennen, dit is puur bos. Er is zelfs geen hoogspanningsmast in de buurt, de laatste die ik gezien heb is een kilometer of twee terug, hier is niets dat elektra of elektronica bevat, auto’s komen hier niet. Volgens mijn apparaatje zit ik praktisch in het midden van het bos, op de gps-coördinaten 52º48' 58'' noorderbreedte en 6º 53' 13.1'' oosterlengte. Niemand in zicht, geen mens te bekennen. Het is een wolkeloze zonnige dag en de omstandigheden voor mijn test zijn optimaal. Windstil. Aan de rand, dicht tegen de bomen, staat een bankje, volgens een opschrift vreemd genoeg gedoneerd door de lokale ijsclub. Ik ga er dankbaar op zitten en luister goed naar wat ik hoor. Vogelgeluiden, geritsel van bladeren en takjes, het bos leeft. Ik leg een goedkoop horloge zo’n twintig meter voor mij op de grond, een beetje schuin naar links; mijn eigen horloge hou ik gewoon om mijn pols. Daarna pak ik de trompet en zet de waaier op honderdveertig graden en de diepte op veertig meter. Nadat ik opnieuw heb gecontroleerd of de gps-coördinaten van de plek correct zijn, richt ik het apparaat recht voor mij uit en haal de trekker over. Een gebied in de vorm van een driehoek, waarvan de punt start vanaf de brede mond van de trompet en die zich verspreid over een gebied van zeventig graden naar links tot en met zeventig graden naar rechts tot een afstand van veertig meter, wordt beschoten met een EMP. Ik ga weer zitten, en luister. Terwijl ik luister, controleer ik mijn gps-apparaat en mijn eigen horloge. Alles functioneert naar behoren. De EMP heeft dus geen achterwaartse schade aangericht, alleen het door mij gewenste gebied is ‘getroffen’, precies zoals het hoort. Als ik het goedkope horloge oppak, zie ik dat het niet meer loopt. Het is stil blijven staan op hetzelfde tijdstip als dat waarop ik de EMP genereerde. Heel goed, want dat horloge lag in het beschoten gebiedje. Terwijl ik luister, hoor ik vogelgeluiden en geritsel van bladeren en takjes. Dit stukje van de wereld is nog precies zoals het was. Het leeft onaangetast voort. Ik draai mij een halve slag om en vuur nog eens, dit keer worden de ritselaars getroffen. Maar er gebeurt niets. Zelfs de metaalachtige klik van de trompet jaagt de vogels niet weg. Als het geritsel onverminderd doorgaat doe ik de trompet tevreden terug in de schoudertas.

Na een kwartiertje loop ik naar de auto terug en rij naar huis. Perfecte test, er is niets gebeurd. Alles is nog zoals het was. Dat is nou het mooie van een controleerbare EMP.

*

’s Avonds zitten Harry en ik weer in ‘onze’ pizzeria. Dit keer willen we eens wat anders en nemen we beiden een Pizza al Tonno, uiteraard begeleid door een witte Lambrusco, sommige gewoontes moet je nou eenmaal in stand houden.

“Hoe staat het leven nu, als werkloos burger?”, vraagt Harry.

“Fenomenaal. En jij, lamstraal?” Ik ben nog wat uitgelaten door mijn test in het Valtherbos.

“Ik vermaak me prima. Beter dan ooit”, liegt Harry. Ik zie het aan hem, hij liegt dat hij barst. Zo’n gezicht heeft hij nou eenmaal. Hij beweert een pokerface te hebben, ik kijk er al van kinds af aan doorheen.

Er volgt een diepe stilte, slechts verstoord door krakende pizzageluiden en het gluk-gluk-gluk van slokjes Lambrusco.

“Eigenlijk …”, begint Harry.

“– is er geen fuck aan”, maak ik af.

Harry begraaft zich diep in zijn pizza. Ik kijk hem indringend aan.

“Ik voel me alsof ik alleen nog maar op mijn dood zit te wachten. Mijn hele wereld lijkt één grote bejaardensoos”, klaagt Harry met volle mond, alsof hij een heel andere opvoeding dan ik heeft gehad.

“Zin in wat pret?”

“Ja”, reageert Harry verbaasd. Peter en pret? Ik zie het hem denken.

“Wil je ook weten wat voor pret?”

“Nee hoor, alle pret is goed.”

Ik laat hem maar even alleen met z’n gedachten. Harry gaat zo heus wel verder.

En inderdaad volgt uiteindelijk: “Wat voor pret?”

Ik glimlach en vraag op fluisterzachte, samenzweerderige toon: “Herinner jij je mijn bedrijfje nog?”

Harry wordt rood van kwaadheid: “Dat teringbedrijf waarvan ik de vuilnis moest opruimen?”

“Ja, dat bedrijfje.” Ik klink, in tegenstelling tot Harry, erg luchtig.

“Ja, dat herinner ik mij maar al te goed.”

Ik zie dat Harry op zijn vingers snel uit zit te rekenen wat die rotzooi hem allemaal gekost heeft, hij mompelt wat als ik zijn kennelijk ingewikkelde rekensommen onderbreek.

“Heb je je ooit afgevraagd wat dat bedrijfje precies deed?”

“Nee, ik had het zelf nogal druk.”

“Wauw, is het alweer zo lang geleden?”

“Leuk.”

Terwijl zijn pizza koud wordt, leg ik uit wat ik en mijn, nu voormalige, studievrienden gemaakt hebben. Ik leg uit wat een EMP is. Het neemt meer dan een half uur in beslag voordat Harry het begrijpt, of doet alsof hij het begrijpt. Ik leg hem de werking van de trompet uit en vertel hem van de tests in mijn voormalige werkruimte in Blijham en van de test die middag in het Valtherbos.

“En wat wil je met die trompet bereiken?”, vraagt Harry, opnieuw met volle mond.

“Ik kan er miljarden mee verdienen.”

“O, heb je nog niet genoeg?” Harry is nauwelijks geïnteresseerd.

“Nee. 160 miljoen euro. Jij?”

“145.”

“Mijn trompet is minstens twee miljard waard.”

“Verkoop hem dan!”

“Hoe? Heb jij de telefoonnummers van terreurgroepen, inlichtingendiensten, dictators?”

“Is dat niet jouw afdeling?”, vraagt Harry lacherig.

En na een slokje wijn: “Zelfs al weet je iemand te vinden, dan nog kun je er eigenlijk niet eens over praten”, overpeinst Harry.

“Waarom niet? Als ik een koper heb moet ik toch uitleggen en laten zien wat ik te koop aanbied?” Denkt die gozer wel mee, vraag ik me af.

Met zwaar gefronste wenkbrauwen vraagt Harry: “Een demo geven?”

“Ja, uiteraard.”

Harry neemt de laatste hap van zijn pizza en zegt, met alweer een volle mond: “Dan krijg je een kogel door je kop en lopen ze gratis met dat ding weg.”

“O.”

Na korte tijd, als de koffie is gebracht, zeg ik: “Ik heb er twee.”

“Twee trompetten?”

“Yep.”

“Even resumeren”, zegt Harry, die zijn lege koffiekopje weer op tafel zet. “We hebben, nee, jij hebt twee unieke wapens waarmee duistere figuren hele bijzondere dingen kunnen doen. Als je de twee trompetten verkoopt aan één partij, dan krijgt die een voorsprong op zijn concurrenten die zijn weerga niet kent. De prijs is erg hoog en als de prijs hoog is, loont het een hitteam op je af te sturen en ben je dood voor je het weet. Ergo, onverkoopbaar.”

“Kom op, Harry, ik zit niet hier met jou om tot de conclusie te komen dat ik een paar miljard moet laten lopen.”

De rekening wordt gebracht en we lopen naar de bar om daar het verschuldigde bedrag te pinnen.

“Samsam?”, probeer ik.

“Nee, geen samsam, krent. Dit was een zakendiner. Jouw zaakje.”

Balend voldoe ik het hele bedrag.

“Jij bent een echte rijke stinkerd, Peter,” zegt Harry, “zo gierig als de pest.”

*

Ik ben vanaf de test in het Valtherbos volledig in de greep van de verkoop. Het is inderdaad een duivels dilemma. Ik moet de koper uit zijn tent lokken. Zorgen dat die mij benadert. Zowel Harry als ik hebben geen idee hoe ik een potentiële koper moet benaderen, die gasten staan niet in het telefoonboek. Het is doodzonde dat die verrekte Amerikanen Saddam Hoessein hebben overrompeld, want dat was een perfecte koper geweest, en ik zou hem wel hebben kunnen benaderen. Hoewel, na zo’n stiekeme aftocht? Of zou Saddam dat vergeten zijn? Waarschijnlijk niet. Haatdragend figuur was dat, die Hoessein. Hoe dan ook, figuren als Hoessein zijn wel de klanten die ik zoek.

*

Harry belt mij op om ’s avonds in de pizzeria een idee van hem door te praten. Hij zegt een geniale inval te hebben gehad. Volgens hem moet ik iets doen dat de aandacht van de juiste mensen zal trekken en moet ik de trompet gewoon in het openbaar gebruiken, op dezelfde manier waarop de kopers dat ding ook zouden gebruiken. Meer wil hij er over de telefoon niet over loslaten. Volgens mij is hij gek geworden. In het openbaar?

*

“Zo brur. Heb je wat bedacht?”, vraag ik met groot enthousiasme, terwijl de ober onze bestelling in voor ons onverstaanbaar Italiaans naar de kok roept. “Want ik weet gewoon niet hoe ik een koper moet vinden. Als Saddam er nou nog zat…”

“Ja, dat had ik ook bedacht”, bekent Harry.

“Ze moeten weten wat ze kopen. En dus moet ik over de EMP vertellen. Over de flexibele instellingen. Over al die unieke eigenschappen die de trompet tot de trompet maken.”

Ik pauzeer even. “En als de demonstratie voorbij is, dan knallen ze mij neer. Einde Peter.”

Droevig zegt Harry: “Wat een treurig verhaal, brur.”

Later, als de lege borden door de ober zijn afgevoerd en de koffie voor onze neus staat, vraag ik: “Jij had toch een idee? De reden voor dit etentje?”

“Dat jij weer betaalt.”

Ik knik zuinigjes.

“Ja, ik heb een idee.” Harry drinkt in een pestende stilte zijn koffie slurpend op.

“Mag ik het ook horen?” Ik ontplof bijna van nieuwsgierigheid.

“Je moet het publiekelijk gebruiken”, zegt Harry trots, op een manier alsof hij zojuist het wiel, het vuur en de drukpers allemaal tegelijk heeft uitgevonden.

“Is het heus?”

“Ja.”

“Je moet doen wat je koper met de trompet zou doen.”

“En dat is?”, informeer ik geduldig.

“Terrorisme. Doden.”

Even valt een korte stilte. We kijken elkaar aan.

“Doden?”, vraag ik bijna verontwaardigd.

“Ja. Geen hele dorpen tegelijk dit keer, maar gewoon een paar mensen, een voor een”, zegt Harry uiterst cynisch.

Ik verweer me: “Dat was Saddam, ik maakte alleen maar wat wapens.”

“En dus ben je net zo schuldig als snorremans. Face it, Peter, je bent net zo’n figuur als hij. Kom op zeg. Ruim vijftien jaar na Irak doe je helemaal niks en je eerste teken van leven daarna is dat je alweer een wapen maakt. Een EMP-trompet nog wel. Ook een sluipwapen.”

“Even dimmen, Harry. Alsof jij zo’n nette vent bent.”

Ik voel me zwaar beledigd, vooral omdat hij gelijk heeft.

“Nee,” zegt Harry beslist, “dat ben ik niet. Ook ik heb mensen op mijn geweten. Maar ik zit er niet mee. Ik deed het voor mijn zaak, en voor jouw zaak.”

“Maar terrorisme… en waarom doden?”

“Simpel. Het is een sluipwapen. Ideaal dus om een hooggeplaatst persoon in deze tijden van hightech te isoleren van z’n beveiliging, of dat nou personeel of apparatuur is, volledig te beroven van alle vormen van communicatie om hem dan in alle rust af te maken. Daarna loop je lachend weg zonder zorgen over camera’s of andere observatiemiddelen.”

“Ja, da’s wel hoe het werkt. Maar hoe vindt een koper mij nou?”, vraag ik.

“Hoe vond die headhunter van Irak jou ooit?”

“Die wist wie ik was. Maar als ik een moord pleeg, ga ik dat niet van de daken schreeuwen, ik wil de bak niet in. Dus doe ik dat in alle stilte. Hoe vinden ‘ze’ mij dan?”

“Peter, als het goede terroristen zijn dan vinden ze jou. Ook de CIA of de Mossad of MI5 of de AIVD weten je heus wel te vinden.”

“Tuurlijk. De AIVD arresteert mij meteen.”

“Welnee, man! Denk toch na! Je hebt één van de meest unieke wapens die ooit gemaakt zijn. Dat is de troefkaart die je eeuwig uit de bak houdt. Vermoord wie je wilt, je loopt daarna gewoon weg.” Harry schreeuwt het bijna uit, maar weet zijn volume met moeite in te tomen.

“Hoe pak ik dat aan?”

“Tja, zover ben ik nog niet.”

Er valt een lange stilte waarbij we peinzend in ons lege glas turen.

“Laten we er nog even over denken. Voor het eerst sinds jaren verveel ik me niet meer”, zegt Harry.

“Inderdaad,” beaam ik, “het is net een denkspelletje voor verveelde miljonairs.”

Plotseling flapt Harry eruit: “Dat is het! Een spel!”

“Een spel? Wat voor spel?”

“Weet ik veel, een spel dat ons een tijdje bezig houdt. Ga ik eens rustig over nadenken.”

*

En jeetje, neemt die zijn tijd zeg! Harry doet er al een paar maanden over om het spel uit te werken. Eerst belde ik hem bijna dagelijks, maar hij laat niets los. Af en toe roept hij iets over ‘incidenten’ en over ‘een vast patroon’ en ‘het zal de interesse van kopers trekken’. Maar veel wijzer word ik er niet van. Frustrerend.

*

Eind november spreken we weer af, dit keer bij mij thuis in Blijham. Na een prima maaltijd, op Harry’s aandringen geheel op mijn kosten door cateraars verzorgd, gaan we er goed voor zitten.

“Zo, dus jij hebt een oplossing?” Opnieuw heb ik de grootst mogelijke moeite om mijn nieuwsgierigheid te verbergen.

“Ja. Durf jij 145 miljoen euro in te zetten als prijzengeld voor een spel?”

Onzeker kop ik terug: “Jij?”

“Je ontwijkt mijn vraag.”

Ik laat een stilte vallen. “Wat voor spel?”

“Een alles-of-niks-spel.”

Ik moet er diep over nadenken. Mijn zuurverdiende geld.

Na enige tijd zeg ik: “Heb ik dan een kans om mijn trompetten te verkopen? Want dan is het ‘ja’.”

“Oké.” Harry klinkt opgelucht.

“En jij?” vraag ik hem.

“Ja. Ik heb al eerder in mijn leven alles-of-niets gespeeld. Dit is net zoiets. Alleen dan leuker.

“Met het risico dat het ‘niets’ wordt, want ik win vaak”, zeg ik.

“O ja?”

“Irak, weet je nog. Ik pokerde me suf en won en won en won.”

“Sukkel.” Harry kijkt vol ongeloof naar me.

“Hoezo sukkel? Omdat ik won?”

“Schei nou toch uit, man. Denk je nou echt dat je al die pokerspelletjes eerlijk gewonnen hebt?”, schimpt Harry. “Ze hebben je toch gewoon laten winnen, man. De officieren scheten in hun broek voor je. Als jij iets slechts over die gasten tegen jouw minister zei, dan werden ze gewoon voor de lol gemarteld door die Ali-whatever van jou.”

Ik verval in diepe overpeinzing. Harry slaat mij geamuseerd gade.

Na een minuut of vijf zeg ik: “Denk je echt dat ze mij lieten winnen?”

“Ja.”

“Jezus.” Het valt mij met terugwerkende kracht zwaar tegen.

“Angst, brur, angst. Dat hele land draaide op angst.” We steken beiden een sigaret op en roken hem in stilte op. Terwijl we vrijwel synchroon de peuken in de asbak uitdrukken, pakt Harry de draad weer op.

“Deal?” Harry steekt zijn hand uit.

“Mag ik, voordat ik je de hand schudt, eerst nog weten over wat voor spel we het hier hebben of moet ik er blind instappen?”

“Fair enough. Er vallen doden, maar niet jij of ik mag ik hopen, en dat doden laten we doen. Daar huren we mensen voor in. Net als vroeger.”

Ik glimlach.

“Ja, terug naar de gouden tijden”, lacht Harry.

Hoofdschuddend schuif ik in mijn stoel naar voren en schudt Harry’s hand.

We drinken een slaapmutsje en spreken opnieuw af voor de volgende dag. En opnieuw in Blijham. Harry gaat dan de spelregels uitleggen.

Twee kinderen

Even na de middag belt Harry weer bij mij aan. Ik verwelkom hem enthousiast. Nadat ik met mijn pruttelpotje twee sterke espresso’s heb opgediend, steekt Harry van wal.

“We gaan een spel spelen waarbij ieder een team leidt. Ik heb Team Stad en jij hebt Team Water.”

“Water?”

“Water. Aqua. Wasser. Eau.”

“Ik heb liever iets droogs. Water, dat associeer ik met nattigheid. Ik heb liever geen nattigheid.”

“Nee, jij hebt Water.”

“O.”

En even later: “Kunnen we dan niet ruilen? Liever stad dan water.”

Harry staat op.

“Waar ga je heen?”

“Naar huis.”

“Naar huis?”

“Ja. Als je bij de eerste de beste regel al als een kleuter begint te zeuren, dan is de lol er snel af.”

“Een kleuter?”

“Ja. Een kleuter.”

“Dus omdat ik liever geen nattigheid voel ben ik een kleuter?”

Harry loopt naar de deur.

“Ah Harry, kom op nou.”

Na een dreigende pauze waarbij Harry de deurknop stevig omklemt gaat hij hoofdschuddend weer zitten.

Even later probeert Harry het nog eens.

“Goed, ik heb Team Stad en jij hebt Team Water.”

Harry pauzeert even, maar ik zeg niets.

“Elk team heeft een leider die op de achtergrond blijft, dat zijn wij. Wij besturen onze teams op afstand. Wij kiezen de doelen en wij bepalen de planning. Ons team bestaat naast ons uit vier mensen. Deze mensen gaan het veld in en voeren onze opdrachten uit. Hoe, dat moeten ze zelf weten, maar er is één verplichting die altijd opgaat: ze moeten de trompet gebruiken. Nu…”

“De trompet gebruiken?”

“Ik hoor een echo.”

“Kom op, Harry. We hebben het wel over de trompet. Moet ik die aan een teamlid meegeven?”

“Sterker nog, je moet er ook een aan mij geven.”

“Want?” Ik ben stomverbaasd.

“Ik heb ook een team, weet je wel.”

“Shit.”

“Shit?”

“Ik voel er niet zoveel voor de trompetten uit handen te geven. Wie zijn die teamleden? Voor hetzelfde geld verkopen ze de trompet en smeren ze ’m.”

“Nee, dat doen ze niet. Jij en ik kiezen ieder onze eigen teamleden. Ik heb een idee hoe we ze gaan vinden, maar daar kom ik straks op terug.”

“Ik weet het niet…”

“Peter, geloof me, dit spel wil je niet zelf spelen en dus moet een ander het doen en dus moet je de trompet meegeven.”

“Waarom wil ik het spel zelf niet spelen?”

“Hoeveel mensen heb jij eigenhandig gedood?”

Stilte.

“Nou? Hoeveel heb jij er persoonlijk doodgeschoten?”

Ik kijk Harry verschrikt aan. “Doodgeschoten?”

“Ja. Kom op. Hoeveel?”

“Nul.”

“En lijkt het je leuk dat nu te gaan doen?”

“Nee.”

“Dat dacht ik al, en dus laten we dat doen want daar heb ik ook geen zin in.”

“Jij hebt toch mensen doodgeschoten?”

“Nee, Peter, daar had ik een kudde mannetjes voor.”

“Ah.”

“Ja, ah.”

Nadat de koffie op is en het mij duidelijk wordt dat er mensen doodgeschoten gaan worden, pak ik een fles cognac en vul twee glazen. Harry neemt een slokje cognac, laat het een paar keer over zijn tong rollen en slikt het vocht luidruchtig door. Daarna kucht hij een keer, strekt zijn vingers waarbij de botjes kraken en haalt diep adem.

Dan knalt Harry zijn idee er in hoog tempo uit: “Elk team moet een x-aantal mensen vermoorden. Bij elke moord moeten ze gebruik maken van de trompet. De EMP legt alle elektronica plat en zorgt er volgens jou voor dat volgauto’s het ook niet meer doen. Kortom, het kan niet zo vreselijk ingewikkeld zijn. Maar doordat de trompet elke keer gebruikt wordt, zal dat een opvallend kenmerk worden. De politie zal er natuurlijk eerst niks van snappen en als ze het doorhebben zullen ze het verzwijgen, maar lang gaat ze dat niet lukken. Het lekt uit, teveel omgevingsschade. En doordat het uitlekt gaat het de aandacht van jouw klanten trekken. Een team beroven om de trompet in handen te krijgen is er niet bij, omdat niemand weet waar een team toeslaat, dat bepalen wij. Bovendien verstoppen we de teams tussen de aanslagen door, knappe jongen die ze vindt.”

“Dus we moorden willekeurig totdat er kopers zijn?”, vraag ik.

“Nee brur, we spelen een spel. Ik heb nooit gezegd dat ik kopers voor jou ga vinden. Ik heb gezegd dat ik, omdat ik me dood verveel, een spel wil spelen. Dat jij kopers krijgt is jouw mazzel. Ik word er niet beter van.”

“Dus er zit een einde aan dat spel?”

“Ja.”

“Ook als er nog geen kopers zijn?”

“Ja.”

Pauze.

“Luister nou even, Peter. Voor elke moord krijg je punten, vermoord je de verkeerde dan gaan er punten af. Je krijgt pas punten als het andere team jouw moord erkent. Het team dat het eerst honderd punten heeft, wint. Het aantal punten hangt van het ‘gewicht’ van de persoon af. Een minister-president is een hoge Piet, dus krijg je daar tien punten voor. Een bekende Nederlander is niet zo’n hoge Piet en daar krijg je dus ook maar vier punten voor.”

“O, makkie. Gewoon wachten op Pinkpop en dan 25 artiesten neerknallen!”

“Beter niet. Je trekt veel meer aandacht van je kopers als je iedereen één voor één neerknalt. Bovendien is dat veel leuker, anders is het te snel afgelopen.”

“Mafketel.”

“Bang voor een paar dooien?”

“Nee.”

“Goed zo, het zullen er minder zijn dan in Irak, brur.”

“Fijn dat je mij daaraan herinnert.” Mijn lach verdwijnt als sneeuw voor de zon.

“Graag gedaan.”

“Lul. Ik probeer dat te vergeten.”

“Het feit dat je dat zegt geeft al aan dat het je nooit gaat lukken, Peter. Irak is een onderdeel van je leven geweest en je hebt daar hele smerige dingen gedaan. Net als ik hier.”

“Pfff.”

“Ik heb gedood, of beter: laten doden. Jij ook. Ik vind dit een prima spel, past goed bij ons.”

Ik kijk hem met verbazing aan.

“O ja,” gaat Harry verder, “de prijzen.”

“Prijzen?”, vraag ik verbaasd.

“Yep. Ieder teamlid van een verliezend team krijgt een miljoen euro. Da’s vier miljoen. Ieder teamlid van een winnend team krijgt tien miljoen. Dat maakt veertig miljoen. Degene van ons twee die leiding geeft aan het winnende team krijgt honderd miljoen. Dus alles bij elkaar 144 miljoen euro.”

Harry pauzeert voor zijn uitsmijter. “En tenslotte: de verliezer betaalt alles. De hele 144 miljoen.”

Ik ben even stil. Ik sla druk aan het rekenen en uiteindelijk zeg ik: “Dan heb jij maar één miljoen voor je kosten.”

“Nee, want jij betaalt alle kosten omdat jij de trompet wilt verkopen.”

“Dan kan ik jou toch ook gewoon een paar miljoen geven om klanten te zoeken?”

“En waar vind ik die klanten dan? Daar is dit spel juist voor!”

“Weet ik veel waar jij klanten vindt?”

“Door hun aandacht te trekken. Daarom doen we dit spel.”

Het gesprek valt stil.

“Pizza, brur?”

“Goed plan.”

En samen gaan we in één auto op weg naar de pizzeria.

Toekomstige doden

‘Vertel me eens wat je voor puntensysteem hebt bedacht”, zeg ik op samenzweerderige toon, terwijl ik mij buig over mijn nimmer tegenvallende Quattro Formaggi.

“Hier heb je het papier.”

Ik leg de scorelijst naast mijn bord en lees hem met grote interesse.

Puntensysteem KEMP

Minister-President +10 punten

CEO bij bedrijf > 10.000 man +9 punten

Gewone minister +8 punten

Bisschop of kardinaal +8 punten

Politicus Tweede Kamer +7 punten

Dominee, pastoor +7 punten

Profvoetballer +5 punten

BN’er +4 punten

Andere bekende sporter +2 punten

Lid koningshuis +1 punt

In mindering:

Ander teamlid -100 punten

Gewone burger -1 punt

“KEMP?”

“Killing using Electro Magnetic Pulse”.

“Ah. Vindingrijk.”

Ik bekijk de lijst nog eens. “Eén punt voor een lid van het koningshuis? Ook voor de troon?”

“Ja. Ik ben republikein, net als jij.”

“Hé, en waarom honderd punten in de min als ik een teamlid van jou omleg? Sorry, laat omleggen?”

“Dan is er toch niks meer aan? Da’s spelbederf! Ik vind dat je met een goed team in staat moet zijn om een cleane moord te plegen zonder dat daarbij onnodige slachtoffers vallen. Het gaat mij er niet om dat er een burger dood gaat. Het gaat mij om een clean kill.”

“Ik snap het.”

“Werkelijk?”

“Ja, je wilt iemand zo eerlijk mogelijk doodknallen en het je team zo moeilijk mogelijk maken.”

“Da’s het spel, Peter. Een clean kill met gebruik van de trompet en dan wegwezen. Jezus, hoe moeilijk kan dat zijn als je net een EMP hebt veroorzaakt?”

Ik kijk nog een tijdje naar de lijst, ik laat zelfs mijn pizza koud worden.

“Dus dit zijn de punten. Wat als mijn team iemand killt die niet op de lijst staat?”

“Hoe bedoel je?”

“Stel, ik knal een brandweerman neer.”

“Ah, da’s dan een burger. Min één punt. Winkelpersoneel, ook een punt eraf per persoon. Bij klanten idem dito.”

“Oftewel, alles wat niet op de lijst staat telt als burger.”

“Juist. Wie er niet op staat is een burger en kost dus een punt. Zoals ik al zei, het moet een clean kill zijn. Akkoord met de regels?”

“Ja.”

“Wat doen die teamleden?”

“Elk team heeft dezelfde expertise. Ik had bedacht dat ieder team als eerste een killer nodig heeft. Hij heeft een .22-kaliber pistool met geluiddemper. Daarmee moet hij het doelwit twee keer in het hoofd en één keer in het hart schieten. Dan…”

“Geluiddemper?”

“Ja, geen herrie. Dan is het makkelijker wegkomen.”

“Ah. En waarom een .22?”

“Ik heb wel eens met een mannetje van mij over pistolen zitten praten. Gewoon voor de gein, weet je.”

“Nee, daar weet ik niks van.”

“Wil je liever dat we chemische wapens gebruiken?”

“Heel grappig, Harry.”

“Als je met een .45 die ze in cowboyfilms gebruiken iemand van dichtbij neerschiet, dan kan het hele team z’n kleding naar de stomerij brengen en dan maar hopen dat ze daar bereid zijn om vastgekoekte hersens van de kleren te pulken. Een .22 kun je tegen iemands hoofd zetten en dan gewoon afdrukken. Niks aan de hand.”

“Die Harry. Eén en al compassie. Hoe bewijs je mij dat jouw team iemand correct heeft neergeknald?”

“Er is nog een extraatje. Een geintje.”

“Ah, nog meer geintjes. Het is allemaal al zo grappig.”

“Mijn team is Team Stad en dus stopt mijn team de monden van de doden vol met rode tafeltennisballen.”

“Hoe origineel!” Ik vind het bijna lachwekkend.

“En jouw team gebruikt gele.”

De ober brengt twee stomende macchiato’s, ik moet echt diep in het kopje kijken om iets van de vloeistof te ontdekken. Een pure stoot cafeïne. De koffie is hier zo sterk dat je er de doden mee tot leven kan wekken.

Als de ober weg is gaat Harry verder. “Die killer fungeert tevens als teamleider ter plaatse, hij is de eindverantwoordelijke. Als hij ‘afblazen’ zegt, dan gaat het niet door, andere keer dan maar. Daarnaast hebben we iemand nodig die de trompet kan bedienen en die kennis heeft van elektronica en dus ook het fenomeen EMP begrijpt. Jij kan dat uitleggen en wellicht een demo geven?”

“Ja, maar ik dring aan op een hele goede screening van de teamleden, Harry.”

“Uiteraard, ik wil ook geen knoeiers. Ik wil professionals! De derde persoon is een hacker. Computerkraker. Computerexpert. Hoe je het maar noemen wilt. Voor technische klusjes.”

“Hmmm. Hebben we zo iemand echt nodig?”

“Ja.”

Ik laat het er maar bij. “En de laatste?”

“Een coureur. Een racer. Iemand die in alles wat vier wielen heeft als een gek kan rijden zonder brokken te maken. Iemand die het team uit elke benarde situatie kan loodsen.”

“Oké, da’s vier. Een killer, een elektronicus, een hacker en een coureur.”

“Yep. Da’s het hele team.”

Vol ongeloof vraag ik: “Denk jij dat het verliezende team dit voor een miljoen de man wil doen?”

“Waarom niet?”

“Omdat ze er tien of vijftien of twintig mensen voor moeten vermoorden?”

“En?” Harry kijkt of hij de vraag niet snapt.

“Als ze twintig mensen vermoorden is dat 50.000 euro de man per doelwit.”

“Peter, Peter, Peter.” Harry buigt hoofdschuddend zijn hoofd.

“Wat? Wat is er?

“Als ik jou wil laten vermoorden huur ik een kerel in en die legt je om voor vijfduizend euro.”

“O.” Ik ben er beduusd van.

Er valt een lange stilte, ik denk diep na. Dan vraag ik: “Zou iemand mij, mij, voor een miezerige vijfduizend euro vermoorden?”

“Ja. Een drugsverslaafde doet het al voor vijfhonderd.”

“Wat een klotewereld.”

Schuilnamen

“Hoe gaan wij acht teamleden vinden?”, vraag ik als de gebruikelijke Sambuca is gearriveerd.

“Ken jij Eva nog?”

“Jouw Eva?”

“Ja, ‘mijn’ Eva.”

“Nee, niet echt. Ik heb haar wel eens gezien, meer niet. Wat ik van haar weet, weet ik van jou.”

“Eva heeft tegenwoordig een eigen bedrijf.”

“Eva? Ze was vroeger jouw secretaresse, en nog wat meer dan dat geloof ik. Hoe komt ze aan geld daarvoor? Wat voor bedrijf?”

“Ze heeft van mij genoeg gehad om te starten en nog wat erbij voor de mazzel.”

“Wat voor bedrijf?”, herhaal ik ongeduldig.

“Eva runt een stel zeer, zeer exclusieve modellen.”

“Een modellenbureau?”

“Als je de dames ziet zou je zeker die indruk krijgen.”

Ik bestel twee cognac, we zuipen wat af. Totdat beide glazen gearriveerd zijn is het stil aan tafel.

“Het is een bedrijf dat tot in het extreme diensten verleent aan wie die betalen wil en kan.”

“Wat voor diensten?”

“Spionage. Voor bedrijven.”

“Duur zeker?”

“Peperduur. Maar gelukkig betaal jij.”

“Ik?”

“Ja, jij zou alle kosten betalen, weet je nog?”

“Ik herinner me daar niets van.”

“Natuurlijk niet. Nou ja, geen KEMP dan. Geen klandizie voor trompetten. Welkom terug afschrikwekkende verveling.”

Harry drinkt zijn glas cognac in één teug leeg en zet het glas met een klap terug. De voet breekt bijna.

“Doei, Peter.”

Harry staat resoluut op en draait zich om, klaar om het restaurant uit te lopen.

“Hé, waar gaat dat heen?”

“We zijn toch klaar?”

“Ga nou toch zitten, man.”

Harry pauzeert even. “Peter, ik heb geen zin in dat gezeur steeds. Jij kunt er een paar miljard euro beter van worden en ik persoonlijk slechts honderd miljoen. Logisch dat jij alle kosten van het spel betaalt!”

Harry is verschrikkelijk kwaad.

“Sorry. Ga alsjeblieft weer zitten.”

Hij kijkt mij strak aan.

“Echt waar!”, gil ik met in onschuld opgestoken handen om mijn woorden kracht bij te zetten.

“Oké. Ober, mogen wij nog twee cognac van u? Neem er zelf ook maar een. Mijn broer betaalt vanavond.”

Als Harry weer zit ga ik verder. “Goed Harry, we gaan dus met Eva in zee. Wanneer praten we met haar?”

“Ik heb een afspraak gemaakt voor morgenochtend, elf uur.”

Hij geeft mij het adres op een memovelletje.

“Nog twee dingen. Communicatie en onze namen.”

“Namen?”

“Yep, iedereen krijgt tijdens dit spel een schuilnaam, een alias.”

“En die heb jij al bedacht, natuurlijk.”

Harry geeft mij een blaadje waarop alle namen staan.

Team Water

Meneer de Noordzee, financier, teamplanner

Meneer de Maas, teamleider, killer

Meneer de Rijn,EMP-expert, elektronica goeroe

Meneer de Waal: hacker, computerexpert

Meneer de IJssel: coureur, racer

Team Stad

Meneer Amsterdam: financier, teamplanner

Meneer Rotterdam: teamleider, killer

Meneer Utrecht: EMP-expert, elektronicagoeroe

Meneer Den Haag: hacker, computerexpert

Meneer Eindhoven: coureur, racer

“Leuk!”

“Is dat cynisch bedoeld?”

“Tut, tut, je moet niet steeds overal iets achter zoeken.”

“Als we eenmaal operationeel zijn, gebruiken we geen echte namen meer. Geen enkel teamlid zal onze echte namen kennen. We communiceren louter via Hotmail en dat nieuwe netwerk dat ze Twitter noemen. Hotmail gebruiken we om foto’s naar elkaar te sturen en Twitter om kills te bevestigen en de stand door te geven.”

“Hotmail? Twitter?”

“Ja, brur. Dat is juist geniaal.”

“Is dat niet makkelijk op te sporen?”

“Niet als we goeie hackers hebben, en reken maar dat we de beste vinden voor een miljoen euro met de mogelijkheid dat te vertienvoudigen. Zo’n gast doet één klus en kan daarna zijn hele leven de beest uithangen. De Hotmail- en Twitteraccounts worden zo opgezet dat als iemand de boel traceert ze bij een fruitstalletje in Afghanistan terechtkomen. Geen probleem met de hedendaagse techniek. Vraag me geen details, maar ik heb me laten vertellen dat het kan.”

“Oké, zien we tegen die tijd wel.”

“Niet helemaal. Ik doe dit echt alleen maar als ik zeker weet dat ik niet gepakt kan worden. Ik ben te oud om de rest van mijn leven in de bajes te zitten. Toen ik een bouwbedrijf had, ben ik altijd aan alles ontsnapt, ik ga nu niet vanwege een spel de bak in. We regelen alles vooraf tot in de puntjes en als één van ons twijfelt, blazen we het af. We wachten op het ‘point of no return’ en als we dan allebei ‘go’ zeggen, dan gaat het door en kunnen we niet meer terug. Eens?”

“Helemaal, brur, helemaal.”

“Oké, slaap goed. Elf uur bij Eva.”

Harry wil weglopen om naar huis te gaan. Maar dan realiseert hij zich dat wij samen in één auto hierheen zijn gekomen en als hij zich plotseling omdraait, ziet hij mij lachend aan tafel zitten, zwaaiend met een sleutelbos.

“Samen uit, samen thuis, brur.”

Rekrutering

Als Harry ’s morgens in Harlingen bij het bedrijf van Eva aankomt, sta ik hem buiten op te wachten. Als hij aanbelt doet Eva zelf open.

“Hoi Harry, da’s lang geleden. Te lang.” Ze geeft hem enthousiast een kus op zijn wang.

“Dag Peter.” Ze begroet mij door haar hand op mijn schouder te leggen.

“Dag Eva. Je bent geen steek veranderd”, zeg ik.

“Tuurlijk. Geen dagje ouder zeker?”, lacht Eva.

“Bij sommigen telt alleen het innerlijk”, zegt Harry als een echte gentleman.

“Geloof mij”, zegt Eva. “In mijn bedrijf geldt dat hooguit alleen voor mij.”

Als we in Eva’s werkkamer zitten, wordt de koffie gebracht door een secretaresse. Het jonge meisje zet zwijgend de koffie voor ons neer en gunt mij een blik in haar diepe decolleté.

“Mooi?”, vraagt Eva aan mij als het meisje weer de kamer uit is.

“Ja”, stamel ik met een schorre stem. Ik hoest even om die weer terug te krijgen.

“Tja, zíj is niet te huur,” zegt Eva.

“Hoe bedoel je? Ik…”

“Ik bedoel dat je niet moet vergeten waar je bent. Je zult hier nog wel mooiere vrouwen zien en die zijn allemaal in te huren voor vele doeleinden. De ene is nog mooier dan de andere, maar niet één van hen zal ooit je vriendin worden. Snap je?”

“Ja, maar waarom zeg je dat?”

“Omdat je zo te zien al zo lang alleen bent, dat je verliefd wordt op de eerste de beste mooie meid die je ziet.”

“Peter verliefd?”, vraagt Harry verbaasd.

Mijn kop is zo rood als een tomaat, ik voel het. En warm heb ik het ook.

“Hoe lang ben je al getrouwd, Peter?”, vraagt Eva.

“Getrouwd?”

“Ah, niet getrouwd dus. Samenwonend?”

“Nee, ik…”

“Vriendin?”

“Nee, maar…”

“Vriend?”

“Nee!”

Eva haalt haar schouders op.

“Oké”, zegt Eva. “Ik vat de opdracht even samen. Jullie zoeken acht mensen, bestaande uit twee killers, twee elektronica-experts, twee hackers en twee snelle jongens die Michael Schumacher tot pylon reduceren. Klopt?”

“Yep.”

“Heeft Harry je dat allemaal verteld? Jeetje, wie vertel je dit nog meer?”, vraag ik aan Harry. Hij kan zijn irritatie niet verbergen.

“Nog meer? Nog meer? Wat bazel je, man?”

“Als zij alles weet, wie weet er dan nog meer alles?”

“Ten eerste weet zij niet ‘alles’ en ten tweede is dit Eva. Ja? En Eva vertrouw ik mijn hart toe. Mijn huis. Mijn geld. Mijn leven. Als ik Eva niet meer kan vertrouwen … ik vertrouw haar meer dan jou!” Harry is pisnijdig. “Bovendien moet zij onze mensen toch zoeken? Dan moet ze toch weten wie ze moet zoeken? Slimbo!”

“Kom op nou, jongens, rustig nou.”

“Maar wie weet er nog meer van?”, vraag ik.

“Niemand. Alleen Eva.”

“En hoezo vertrouw je haar meer dan mij?” Ik voel me aangevallen.

“Haar ken ik mijn hele leven. Zij had mij al honderd keer kunnen aangeven.”

Ik zwijg.

“Nou?” eist Harry.

“Ja, ja, het is al goed.”

Er volgt een ongemakkelijke stilte.

“Vertrouw je mij, Peter? Want als je mij niet vertrouwt, dan doe ik het liever niet”, zegt Eva zachtjes. Ze mag dan al wat ouder zijn, haar stem klinkt jong en zangerig. Een stem waar je vrolijk van wordt.

“Het is geen kwestie van vertrouwen, Eva.”

“Je ontwijkt haar vraag”, zegt Harry.

“O, ik vertrouw je wel. Ik ben gewoon een beetje zenuwachtig dat alles uitkomt en dat ik dan de trompet niet kan verkopen.”

“Trompet? Wat is de trompet?”, vraagt Eva.

“Zie je, slimbo!” sist Harry. “Ik vertel alleen wat nodig is.”

Ik kijk Harry zwijgend aan. Mijn hoofd is alweer vuurrood, dit keer van schaamte.

“Sorry”, zeg ik tegen beiden.

“Geen probleem”, zegt Eva. “En van een trompet wil ik niks weten. Ik weet dat mijn dames acht man moeten zoeken en die zullen ze vinden. Akkoord?”

“Ja”, zegt Harry.

Ik zeg niks. Ik wil wel wat zeggen, maar weet niet hoe.

Eva en Harry wachten rustig mijn antwoord af, ze kijken mij strak aan.

Als het wat lang duurt, vraagt Harry: “Peter? Akkoord?”

“Wat kost me dat?” Ik klink verlegen.

“Aha!”, zegt Harry. “Tuurlijk! Eva, hij wil weten wat je voor het vinden van die acht man vraagt.”

“800.000 euro”, zegt Eva zonder enige schroom.

Ik slik hoorbaar.

En doe dat nog eens.

Pas dan zeg ik met piepende stem: “Akkoord.”

“Ik stel voor dat jij uitlegt hoe je het gaat aanpakken, Eva. Als je daarna Peter en mij even een kwartiertje alleen gunt, dan beslissen we. Goed?”

Eva vertelt dan wat voor bedrijf zij heeft en het beeld dat zij schetst komt overeen met wat Harry eerder aan mij heeft verteld. Ze vertelt dat ze heeft uitgezocht dat er een vrijwilligersorganisatie bestaat met de naam Bonjo. De mensen van Bonjo houden zich bezig met allerlei zaken om de positie van gedetineerden en ex-gedetineerden te verbeteren. Ze zegt dat zij op verzoek van Harry al een paar ‘iets minder knappe’ dames in dienst genomen heeft die zich bij Bonjo hebben aangemeld. Zij bezoeken gevangenen, leggen contact met de beste kandidaten en houden die contacten warm. “Lekker warm”, ze glimlacht er een beetje bij.

“Ex-gedetineerden vinden vrijwel alleen maar baantjes waarin ze worden uitgebuit. Jullie bieden ze een kans op één miljoen of misschien op tien miljoen. Hiervoor heb ik minder knappe meisjes gestuurd, omdat mijn gebruikelijke modellen teveel aandacht trekken. We zijn nu al een half jaar met de rekrutering bezig. Goed bezig.”

Ik kijk Harry vragend aan.

“Dit duurt even. Daarom hebben we dit vast in gang gezet”, legt Harry uit.

“En die ‘go’ dan, waar we het gisteren over hadden?”, informeer ik op rustige toon.

“Dat geldt nog. We beslissen straks.”

“Maar dan zijn we acht ton kwijt.”

“In dat geval trakteer ik”, zegt Harry joviaal.

“Hoe ver zijn ze?”, vraag ik aan Eva.

“Ver. Erg ver”, antwoordt Eva met een lachje.

Tijd voor het finale overleg.

“We gaan even een eindje lopen”, zegt Harry tegen Eva. “Een kwartiertje.”

“Tot straks. De bubbels staan koud.”

We lopen beiden naar buiten.

“Wat vind je ervan?”, vraagt Harry.

“Ik vind het slim. Maar hebben de bewakers niks door? Lapt de ene gevangene de andere er niet bij?”

“Hoe moeten ze dat door hebben? In de gevangenis zelf wordt door de meisjes maar heel weinig besproken. Het gaat onopvallend. Iedereen die wordt benaderd, wordt er beter van. De een krijgt softdrugs, de ander een stapel sigaretten, anderen krijgen cash, sommigen een bankrekening met een paar duizend euro voor als ze vrijkomen. Iedereen krijgt wel iets. Niemand praat, dat doe je niet in de bak. Zeker niet de hard-asses die wij zoeken. En de echte gesprekken vinden buiten plaats. Tijdens verlof, tijdens bezoeken aan advocaten, rechtbanken, whatever. Eva pakt het heel slim aan.”

“Ik geloof het meteen.”

“Niet dan?”

“Ja. Echt. Petje af. Goed bedacht.”

“Niemand is nog concreet gevraagd”, zegt Harry. “Er is alleen gepolst. Er zijn kandidaten, maar we hebben nog niet één man concreet binnengehaald.”

“Waarom niet?”

“Omdat we eerst moeten bepalen of we wel of niet het spel gaan spelen.”

“Ah. De ‘go’.”

“Ja, Peter. To KEMP or not to KEMP, that’s the question.”

Zonder nadenken zeg ik: “Go.”

“Zeker weten?”

“Yep. Go.”

“Oké.”

“Dan zijn we nu twee kemphanen”, zeg ik zonder blikken of blozen.

Harry ligt dubbel van het lachen.

Als we Eva even later op de hoogte brengen en vertellen dat het allemaal verder kan gaan, drinken we een glas champagne op een geslaagde zoektocht. We praten daarna nog geruime tijd over de exacte kwaliteiten waarover iedere rekruut moet beschikken. Harry en ik willen het team in oktober compleet hebben. Eva legt uit dat het een langdurig en complex traject is om mensen te rekruteren en dat het dus niet makkelijk is om iemand af te wijzen. Simpelweg omdat het dan weer enkele maanden kost om een nieuwe rekruut te vinden. Eva garandeert dat haar meisjes de allerbeste kandidaten rekruteren, vooral omdat een paar van haar meest discrete en kundige mannetjes vooraf de juiste mensen hebben geselecteerd. Ze laat wat profielen van kandidaten aan ons zien. Dossiers die door de mannetjes van Eva zijn samengesteld, het meeste materiaal is van een hoge ambtenaar bij justitie gekocht. We zijn beiden onder de indruk en gaan akkoord met de uiteindelijke keuzes die Eva maakt, ook al is er geen mogelijkheid voor Harry of mij om mensen af te wijzen als ze eenmaal gekozen zijn. Daar is geen tijd voor. Als je iemand afwijst, is de rest alweer aan een andere klus begonnen tegen de tijd dat je een nieuwe kandidaat vindt. Ik ben zelfs zo enthousiast dat ik Eva tweehonderdduizend euro als bonus biedt als ze in oktober inderdaad acht man heeft gevonden.

Harry is perplex door mijn gebaar.

Zo vaak maakt hij het niet mee dat ik met geld smijt.

Ik ook niet.

De première

Begin augustus komen Harry en ik op verzoek van Eva weer in Harlingen langs. Er zijn wat complicaties die moeten worden besproken. Mondeling.

“Ik heb zes man. De zevende en de achtste zijn deze.” Ze overhandigt ons ieder een dossier.

We lezen het aandachtig en wisselen daarna van dossier.

Nadat we ook dat gelezen hebben, vragen we bijna synchroon: “Wat is het probleem?”

“Dit zijn goede hackers. Erg goede hackers. Eens?”, vraagt Eva.

“Ja”, antwoorden we allebei.

“Eén komt pas over een jaar vrij. De ander pas een jaar na hem.”

“Zijn er geen anderen?”, vraagt Harry.

“Niet zulke goede.”

“Kunnen we ze vrijkopen?”, vraagt Harry.

“Durf ik niet”, zegt Eva. “Als ik de bewakers wil omkopen en het lukt niet, dan heb ik de aandacht op die hackers gevestigd en krijg ik ze nooit meer te pakken.”

Denkpauze.

“Een uitbraak?”, vraagt Harry.

“Kansloos volgens mijn bronnen”, zegt Eva.

Weer een denkpauze.

“Hier staat dat ze één keer per maand vier uur verlof hebben”, zeg ik.

“Ja, onder gewapende bewaking en met een bracelet”, schimpt Eva.

“Bracelet?”

“Elektronische enkelband”, legt Eva uit.

“Wanneer is het eerstvolgende verlof?”, vraag ik nonchalant.

“Op 25 augustus. ’s Morgens.”

“We bevrijden ze”, zeg ik dapper.

Harry kijkt verbaasd naar mij, net als Eva.

“Trompet”, zeg ik.

“Aaaahhhhhh!”, zegt Harry vol verbazing en bewondering.

Eva kijkt alleen maar verbaasd.

“Laat maar, Eva, dat wil je niet weten.”

“Nee, van een trompet wil ik nog steeds niks weten. Maar jullie gaan die hackers bevrijden?”

“Als wij twee mannetjes van je mogen lenen wel.”

*

Vroeg in de morgen van de vijfentwintigste augustus staan wij en de twee mannetjes van Eva, die zich als ‘Bob’ en ‘Rob’ hebben voorgesteld, te wachten aan de rand van het overdekte winkelcentrum. We staan allemaal naast elkaar met onze ruggen tegen de muur geleund een beetje te kletsen. Gewoon vier mannen die buiten wachten terwijl hun vrouwen de boodschappen doen.

We overzien vrijwel de hele parkeerplaats, inclusief de brede oprit. Als er na korte tijd een wit busje de inrit oprijdt, kan ik al snel de zwarte plakletters zien. Bingo. Ik haal de trompet uit mijn schoudertas en hou het instrument tussen mij en Harry in, we gaan dicht tegen elkaar aan staan, waardoor de trompet niet te zien is.

Het busje parkeert en eerst stappen er twee bewakers uit. Beiden zijn in burger. Daarna stappen de hackers uit, ik herken ze van foto’s uit de dossiers. We lopen twee aan twee richting de ingang van het winkelcentrum. Bob en Rob lopen van Harry en mij weg richting de hackers. Als zij op ongeveer twintig meter afstand zijn, vuur ik de trompet af. Ik doe het ding rustig weer in zijn tas en loop samen met mijn broer Bob en Rob achterna. Bij het kwartet aangekomen geven zij een duw aan de bewakers, die meteen op enige afstand van de hackers staan. De hackers zien Harry en mij aankomen en sluiten zich bij ons aan. Als de bewakers naar hun vuurwapen grijpen, duiken we achter geparkeerde auto’s weg. Een bewaker richt zijn wapen op de plek waar Bob is weggedoken. De bewaker schreeuwt iets tegen hem, niemand reageert. Als hij de trekker van zijn dienstpistool overhaalt lijkt het schot over het parkeerterrein te resoneren. Dat klopt ook wel, want het hele parkeerterrein is stilgevallen. Geen auto waarvan de motor nog draait. Alleen op de straat die naast het parkeerterrein ligt, rijden auto’s. Op de inrit naar het winkelcentrum vormt zich een steeds langer wordende file. De uitrit is leeg.

Harry en ik kijken elkaar tevreden aan. We sluipen samen met de hackers tussen de auto’s door naar een strategisch geparkeerde huurauto en stappen in. Harry start de auto. De motor slaat probleemloos aan. Omdat de trompet naar voren was gericht en het wapen goed was ingesteld, is alleen alle elektronica op het parkeerterrein uitgevallen. En aangezien de hackers daar ook liepen zijn hun enkelbanden door de EMP uitgeschakeld. Doordat die bracelets kapot zijn, kan justitie de heren niet traceren, ze zijn als het ware van de aardbodem verdwenen vanaf het moment dat ik de trekker overhaalde.

Terwijl Harry de uitrit uitrijdt en de weg opdraait, zie ik Bob en Rob wegrennen. Eén bewaker ligt schietklaar op de grond en kijkt onder de auto’s door, de ander praat in een apparaat waarvan hij ongetwijfeld spoedig door gaat krijgen dat het stuk is. Tegen de tijd dat hij dat beseft en een werkend alternatief heeft gevonden zijn wij al lang gevlogen. Ik zie tot mijn immense tevredenheid dat diverse mensen in hun auto zitten en verwoede pogingen doen die te starten. Mensen slaan in frustratie op het stuur en ik kom niet meer bij van het lachen. Het is voor het eerst dat ik de trompet ‘in het echt’ meemaak, het voelt als een triomf.

Een paar kilometer verderop dumpen we de huurauto en stappen op de bus. Drie haltes later stappen we weer uit, lopen de straat door, linksaf, lopen dan nog tweehonderd meter en stappen in Harry’s auto. De hackers zijn bevrijd.

Voorlopig zijn ze mijn gasten. Harry en ik hebben uitgedokterd dat het waarschijnlijk een goed idee is om de hackers in Blijham te laten onderduiken. Beiden hebben de klus aanvaard, beiden moeten onderduiken voor justitie en beiden moeten getraind worden in de effecten van de trompet zodat ze precies weten welke gadgets die wij gaan gebruiken voor en na de EMP nog wel en niet werken. Het is een ideale combinatie, ik kan de mannen goed leren kennen terwijl ik ze leer de trompet te hanteren.

Aanvankelijk belt Harry mij elke anderhalf uur op. Voor de zekerheid. Hackers of niet, het zijn wel criminelen. Ze hadden niet voor niets lange gevangenisstraffen. Maar ze blijken ongevaarlijk. We kunnen het uitstekend met z’n drieën vinden want we hebben immers alle drie oneindig veel interesse in elektronica en computers. Ze leren mij van alles over hacken en ik leer hun nog meer dan wat ze wisten over elektronica. Wat betreft de trompet beperk ik mij tot de bediening. Ik leg niet uit hoe het technisch allemaal in elkaar zit. Ze vragen er ook niet naar.

Onderonsje

Ergens halverwege december komen we met z’n tienen bijeen in het vroegere bedrijfsgebouw van mij in Blijham. Harry had het geen goed idee gevonden (“In je eigen huis!”), maar ik had hem verzekerd dat ik na deze klus in het buitenland ging wonen. Of ik was blut en moest ergens gaan werken, misschien weer ergens in het Midden-Oosten, of ik was stinkend rijk en kocht ergens een stuk land in Zuid-Amerika. Voor drie miljard kun je toch wel een fors stuk van Uruguay of Chili kopen? Hoe dan ook, als het spel is afgelopen en de trompetten verkocht zijn dan vertrek ik naar het buitenland, dus Blijham was net zo goed als ergens anders.

Vandaag is Launching Day. KEMP gaat van start. Het spel begint nog niet echt, maar vandaag worden de teams geformeerd en op pad gestuurd. Ik heb beide hackers goedgekeurd, en daardoor heeft Harry dat ook gedaan. Computerfreaks kan hij toch niet beoordelen. De andere zes zijn op basis van hun dossier al eerder goedgekeurd en nu moeten we het er maar mee doen.

*

Harry spreekt eerst. Hij bedankt iedereen voor zijn deelname. Hij legt de mannen uit dat er geen weg terug meer is. Hij vertelt dat zij een dodelijk spel gaan spelen met de naam KEMP en hij legt de spelregels, om misverstanden te voorkomen, nogmaals uit. Een lijstje met schuilnamen wordt uitgedeeld, alsmede de scorelijst. Nogmaals hamert hij er op dat er ook punten af kunnen gaan. Ik neem de uitleg over en vertel over ‘De Trompet’, zijn eigenschappen en de verplichting de trompet te gebruiken. Geen trompet, geen punten. Bovendien maakt de trompet het de killers eigenlijk makkelijk.

Ik zeg ook: “Geen tafeltennisballen, geen punten.”

Ik vertel over de beloning: een miljoen euro de man voor de verliezers, tien miljoen euro de man voor de winnaars. Daarop volgt een juichkreet.

Vervolgens wordt er geloot. Wie komt er in welk team? Er zijn vier blaadjes met een S en vier met een W. Die blaadjes gaan een hoge hoed in, worden geschud, en ieder expertise-duo mag er beurtelings een papiertje uithalen. Binnen vijf minuten hebben we de twee teams gevormd.

Er wordt vanaf nu niemand meer aangesproken met zijn echte naam. Iedereen mag alleen nog maar de pseudoniemen gebruiken. Het maakt ook niet zo heel veel uit omdat vrijwel niemand elkaars echte naam kent. De hackers die bij mij verbleven hadden van meet af aan al een alias gebruikt. In een opwelling van totale originaliteit had ik ze Bob en Rob genoemd. De hackers hadden erom gelachen en zich de naam aangemeten. Voor een miljoen, en misschien tien miljoen, ben je wel tot wat bereid. De namen van Harry en mij zijn in de bijeenkomst niet gebruikt en ook wij zullen elkaar vanaf nu met onze schuilnaam aanspreken.

“Oké, heren”, vanaf nu is het ‘u’ en geen ‘jij’. We spreken elkaar zo beleefd mogelijk aan. Ook als u boos bent. Ook als u in paniek bent. Zelfs als iemand u wakker maakt. In alle omstandigheden is het ‘u’ en ‘meneer’. Is dat duidelijk heren?”.

De hele goegemeente knikt, of zegt ‘ja’.

“Met twee woorden spreken is beleefd, en dit, wat u nu doet, dus niet, heren”, zegt meneer De Noordzee.

“Sorry, meneer”, klinkt het uit bijna alle kelen. Iedereen lacht er wat bij.

“Het is nu nog wat onwennig, maar het is van groot belang dat u dit vanaf nu consequent gaat doen. Van zéér groot belang!”, voegt meneer De Noordzee eraan toe.

“Meneer Amsterdam, mag ik u hier naast mij verzoeken?”

Harry gaat naast mij zitten.

“Dan is het nu tijd voor uw vragen. Gaat uw gang. Wie eerst?”

“Waarom is…”

“Dat ‘u’ zeggen?”

Meneer Amsterdam staat op en steekt zijn rechterhand op, waarmee hij de twee vragenstellers het zwijgen oplegt.

“Beleefdheid, heren. Door elkaar praten is erg onbeleefd. Iemand interrumperen is erg onbeleefd. We beginnen opnieuw. Wie eerst?”

Meneer De Maas steekt zijn vinger op.

“Ga uw gang, meneer De Maas.”

“Waarom is dat ‘u’ zeggen zo belangrijk?”

“Wie beleefd is, onder alle omstandigheden beleefd, zal niet snel in paniek raken. Beleefdheid maakt beheerst. En aangezien u als team in precaire situaties terecht kunt komen en paniek een zeer ongewenste factor is, is beheersing gewenst. Leer het u aan, en u zult zelf het effect ervan merken. Respect en beheersing laat een team beter functioneren.”

“Het zal wennen zijn, meneer Amsterdam.”

“Zo te horen gaat het u nu al goed af. Ziet u het dan alstublieft ook als een verzoek van de twee dwazen die dit spel bedacht hebben.”

Daardoor ontspant de sfeer wat, er wordt gelachen.

“Meneer De Noordzee, waarom heeft u voor de begindatum van 24 december gekozen?”

“Ah, wat een mooie vraag, meneer De IJssel. Eén van de meest interessante vragen die u kunt bedenken!”

Meneer De IJssel glimt van trots.

“Rond kerst is iedereen in een opperbeste stemming. De politie is minder alert, zo hopen wij. Wij achtten de kans op succes het grootst als ons spel zich rond de feestdagen afspeelt. Bovendien zijn de dagen het kortst. De duisternis zal uw goede vriend zijn.”

Ik neem een slokje water.

“Kortom, wij hopen van de duisternis en de feestelijke stemming gebruik te maken, zodat de pakkans voor ieder van u veel kleiner is dan normaal.”

De acht mannen knikken goedkeurend.

“Dan zijn er nog drie punten over”, ga ik verder als het weer stil is.

“Ten eerste iets over uw verblijfslocatie. Wij hebben voor een periode van twee maanden voor elk team vijf vakantiehuisjes geboekt in verschillende recreatieparken. De huisjes zijn vrijstaand en op elk parkeerterrein staat een auto klaar, een nette onopvallende tweedehands auto die niet te traceren is. Wordt er niet mee aangehouden, want er zijn geen papieren van. De heren coureurs zullen bekend zijn met dit fenomeen. Doe bij een achtervolging, als dat er al ooit van komt, wat u nodig acht.”

“De huisjes zijn bedoeld als uitvalsbasis. Gebruik ze om uit te rusten en gebruik ze vooral om er uw kills te plannen. Verblijf niet in hotels, dan bent u makkelijk te traceren.”

“Voor de kosten die u de komende periode maakt, krijgt ieder van u een geldpakket mee. Dit bestaat uit briefgeld, kleine biljetten uiteraard, en veel munten. Gebruik geen creditcards en pin vooral niet. U maakt uzelf traceerbaar door een digitaal spoor achter te laten, contant geld laat geen spoor na. Het geldpakket moet ruim voldoende zijn als u geen extravagante dingen doet, maar daar heeft u helemaal geen tijd voor. Ik herinner u nog, wellicht ten overvloede, aan de belofte die u heeft gedaan om geen alcohol te drinken en geen drugs te gebruiken totdat u uw een miljoen of tien miljoen heeft ontvangen.”

Ik pauzeer even.

“De communicatie tussen uw teamleider en u als team wordt straks apart besproken. Meneer Amsterdam en ik zullen onze teamleiders daar apart over briefen.”

“Dan rest als laatste punt nog de speeldata. Het is de bedoeling dat wij straks in twee groepen uiteen gaan. Er is een team Water en een team Stad geformeerd. Meneer Amsterdam leidt het team Stad en ik leid team Water, wij zullen ieder ons eigen team briefen. Daarna gaat u naar een van de vakantiehuisjes. U beslist samen welke, denk eraan dat u een team bent. Zorg dat u een hecht team wordt en neem al uw beslissingen samen. De eerste speeldatum is 24 december en de laatste speeldag is één januari. U mag eerder dan 1 januari uw honderd punten gehaald hebben om de winnaar te worden, maar alle punten die na 1 januari worden gehaald, tellen niet meer mee. Op twee januari om 00:00 uur is het spel definitief afgelopen. Wij verwachten beide teams op twee januari om 00:00 uur hier in Blijham terug. Dus op exact deze locatie, in deze ruimte. Wie niet komt, of niet op tijd komt, krijgt zijn deel niet betaald. Op twee januari krijgt u op een Zwitserse bank het juiste bedrag gestort. U krijgt de codes die u toegang tot dat geld geven en daarna gaat ieder zijn eigen weg. Heren, veel plezier. En dat het beste team mag winnen. Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar, tot twee januari.”

Ik ben amper uitgesproken of alle aanwezigen schudden elkaar de hand als een soort van afscheidsritueel. Dat is het natuurlijk ook, tot de tweede januari hebben de teams alleen nog onderling contact en hebben de leiders alleen contact via Hotmail en Twitter.

Harry loopt op mij af. Hij omarmt mij en zegt: “Dat was gisteren toch niet onze laatste Quattro Formaggi, hè?”

“Welnee”, zeg ik. “Hoewel ik de volgende zal moeten betalen omdat jij dan blut bent.”

“We zullen zien, broertje. We zullen zien.”

We nemen afscheid en wensen elkaar veel succes, maar niet te veel succes.

Fictie

En vanaf hier, gewaardeerde doorlezer, vertel ik u de opmaat naar onze ondergang. Ik overwoog een samenvatting. Maar de politie deelt mij zojuist mee dat ik nog een dag, misschien zelfs twee, in mijn politiecel mag doorbrengen voordat ik naar een echte gevangenis wordt gebracht. Ik heb zelfs een stapel nieuw papier van ze gekregen. Ik waag het er op, en ga u de hele rimram tot in het kleinste detail vertellen. Een heleboel dingen weet ik niet. Wist ik niet en weet ik niet. Ik weet niet wat mijn spelmakkers, mijn team, precies allemaal hebben uitgevreten. En ik heb al helemaal geen benul wat Harry en zijn team allemaal hebben gedaan. Ik heb vermoedens, niet meer dan dat.

Ik ga het verhaal opschrijven zoals het ongeveer gebeurd zal zijn. Ik kan u weinig feiten geven, ik was slechts één van de pionnen in dit idiote spel. Vanaf hier wordt het dus, zoals echte schrijvers zeggen: fictie. Ik verzin maar wat. En omdat het allemaal verzonnen is praat ik over mijzelf in de derde persoon, net als in echte fictie. Ik verlaat ‘ik’ en gebruik nu ‘hij’ en ‘Peter’.

Waarom, vraagt u? Welnu, ik wil het verhaal keurig afmaken. Het is wel mijn dood waarover we het hebben! En die van mijn broer natuurlijk. Dat is toch wel wat woorden waard?

Bovendien, wie kan het anders navertellen? Teamleden? Wat weten die nou? Ik ben de enige die over is. En de enige die nieuw papier heeft.

24 december

Peter heeft goed met zijn team overlegd. Ze hebben een scenario opgezet, waarvan ze denken dat het ze de winst zal brengen. Ze willen in elk geval de eersten zijn die toeslaan. En flink ook. De eerste klap is een daalder waard.

*

Zijn team zit in de zilvergrijze Ford Mondeo, die op een steenworp afstand van het huis van hun doelwit staat. De hacker is druk bezig om in het uitgebreide, op paranoia duidende alarmsysteem binnen te dringen. De geavanceerde laptop die hij hiervoor heeft gekregen, is bezig de code van het systeem te kraken, wat binnen een halve minuut lukt.

Wanneer de Mondeo op de poort van de immense villa af komt rijden, klapt deze in twee delen naar binnen open, alsof vanuit de villa op een knop is gedrukt om het hek te openen. De tuinverlichting is uit, evenals de lampen bij het hek. Direct nadat het hek open is, stapt meneer De Rijn uit. Hij vuurt de trompet af, wat geen enkel effect lijkt te hebben. Alles is nog steeds omgeven door het diepe indigo van de nacht. Meneer De Waal opent met een mechanisch apparaatje het slot van de imposante eiken deur en De Maas gaat behoedzaam naar binnen.

Meneer De IJssel keert de Mondeo en parkeert hem achter een dichte rij coniferen. De Maas loopt fluisterzacht de trap op en ziet dat er drie slaapkamers zijn op de eerste etage. Hij opent de eerste deur en vindt een smetteloos opgemaakt bed. De tweede deur levert hetzelfde resultaat op en pas als de derde deur op een kiertje staat hoort hij zacht gesnurk. Het wordt luider wanneer De Maas de deur verder opent. Hij besluipt zijn slapende doelwit en drukt exact om zes uur ’s morgens zonder aarzelen twee keer de .22 af op het hoofd van de slapende man. Het gesnurk staakt direct. Het is hem makkelijk gemaakt doordat het doelwit op zijn rechterzij ligt, met zijn gezicht naar De Maas toe. Met zijn handschoen tilt hij het laken op en schiet een derde kogel door het hart van het reeds dode slachtoffer. Hij dekt hem weer netjes toe. Hij legt het pistool op bed, doet zijn rugzak af, opent de mond van de dode en propt die vol met gele tafeltennisballen.

“Smile!”, zegt meneer De Maas terwijl hij een foto neemt. Daarna doet hij het pistool en de camera in de rugzak en keert om. Hij sluit de deur van de slaapkamer, daalt de trap af en stapt amper vier minuten nadat hij de woning binnen is gegaan weer in de auto. Meneer De Waal gebruikt zijn gadget om de deur weer op slot te doen. Niemand zal er iets van merken. De Mondeo glijdt geruisloos over de geasfalteerde oprit en stopt net voorbij het hek. Als op commando springen drie teamleden uit de auto om de grote klapdeuren met de hand dicht te trekken. Dit gaat moeizaam, dus doen ze eerst de ene, en dan samen de andere deur dicht. Meneer De IJssel blijft in de auto, klaar om die tot vluchtauto te promoveren zodra dat nodig is. De drie stappen weer in de Mondeo, die daarna rustig uit de villawijk wegrijdt. Als ze onderweg zijn trekt iedereen zijn handschoenen uit.

De CEO van UnieHart, een van de grootste voedingsconcerns ter wereld, bevindt zich dan al enkele minuten niet meer onder de levenden.

*

Wanneer team Water even na zeven uur weer terug is in het vakantiehuisje nabij Strijen, zegt De Maas dat ze ongelooflijk veel geluk hebben gehad.

“Zoveel geluk krijgen we niet nog eens”, voegt hij eraan toe.

“Hoezo niet?”, vraagt De Rijn.

“De trompet schakelde het hek uit, het is een wonder dat we dat weer dicht hebben gekregen … En dat het geen geluid maakte”, voegt De Maas er aan toe.

De IJssel zegt: “Man, totaal geen verkeer in al die straatjes. Puur en puur geluk.”

Hij heeft de nummerplaten van de auto vervangen door die van een andere Mondeo met dezelfde kleur. Als iemand het kenteken heeft genoteerd, dan komen ze niet snel bij deze auto uit, je weet maar nooit. Hij heeft een dozijn van dit soort valse kentekenplaten achterin liggen. De Maas start de laptop op en logt in op de e-mailaccount van team Water. Hij stuurt de foto naar meneer Amsterdam, leider van team Stad, voorzien van de naam en functie van het slachtoffer.

Wanneer hij klaar is, zegt hij tegen de rest: “Dit was een domme actie. De eerste, en de stomste. Laten we afspreken nooit meer een kill te doen zonder vooraf onze zaakjes perfect te hebben onderzocht. Enter, kill, wegwezen. Geen verrassingen. Niet omdat ik bang ben, maar ik wil die poen, en jullie ook neem ik aan. Dus geen onnodige risico’s meer. Eens?”
Iedereen stemt in.

De trompet bood ze het grote voordeel dat ze zich over bewakingscamera’s geen zorgen hoefden te maken, de camera’s zijn stuk en als de beelden al ergens werden opgeslagen, en die kans was groot, dan zijn die weg. Uitgewist. De harde schijf van de recorder is door de EMP immers volledig gewist. En stuk. Ondanks dat was het risico groot geweest, mensen die je toevallig bezig zien gaan immers niet stuk. Dit is inderdaad een onverstandige kill geweest. In grote haast uitgevoerd omdat meneer De Noordzee hen had bevolen de kill direct uit te voeren omdat het nu of nooit was vanwege een of andere hoer. Een goede verkenning en doordachte breaking and entering was door de haast niet mogelijk. Een gelijksoortig ‘bevel’ van meneer De Noordzee zullen ze niet zo snel meer accepteren. Teveel risico.

Even na acht uur verschijnt een tweet van StadNaarDe100. De tweet luidt: W9-S0.

Als Peter omstreeks half negen naar Twitter surft en de tweet ziet, blijft hij er bijna tien minuten lang zwijgend naar kijken. De CEO is inderdaad dood, negen punten. Wauw. Wanneer hij inlogt op Hotmail, vindt hij geen bericht van het andere team. Geen kill van team Stad. Hij staat voor. Het is een enorme gok geweest. De CEO was een doelwit, hij stond al vanaf dag één op de lijst. Maar hij moest nog onderzocht worden. Wat voor huis had hij? Hoe zat de beveiliging precies in elkaar? Waar was zijn slaapkamer? Wat was een goede aanrijroute en wat waren de beste vluchtroutes? De eerste de beste keer, gisteravond, dat zijn team de CEO wilde onderzoeken, zagen ze dat er een hoer uit het gebouw kwam lopen. Niet een keurige escortdame, nee, een onvervalste portiekslet, een ranzige stoephoer die je voor een tientje overal kon oppikken. Kennelijk kikte de CEO daarop, maar het betekende ook dat hij alleen was, zo’n zaadslikster laat je niet binnen als je vrouw thuis is. Toen het team hem dat liet weten, had Peter voor de volgende ochtend meteen de kill bevolen. Goede zet, vol risico, maar een goede zet. De man is nu dood.

*

Harry had niets anders van Peter verwacht. Meteen toeslaan, en nog wel op een van de gevaarlijkste doelwitten die je je kunt bedenken. De man zelf was helemaal niet gevaarlijk, maar de omstandigheden wel. Een goed beveiligd huis, veel elektronica natuurlijk. Allemaal stuk nu, dankzij de trompet. Eigenlijk wel een goede ‘move’ van team Water. Zijn eigen team zal pas ’s avonds laat toeslaan, en dat is niet eens een negenpunter.

*

Overdag gebeurt er verder niet veel. Team Stad surveilleert vanaf het einde van de middag in de buurt van hun doelwit. Ze zijn in het toeristendorpje De Rijp in Noord-Holland en hebben hun auto op een parkeerplaats op het Westeinde neergezet, vlakbij de rooms-katholieke kerk. Hun doelwit woont vlakbij die kerk, zelfs pal naast de kerk. De teamleden schaduwen hem beurtelings. Niet dat dit erg moeilijk is, de man is vrijwel de hele middag in de kerk. Maar zo nu en dan gaan er teamleden naar binnen, om te checken of hij er nog is. Overwegend blijven ze op afstand en wandelen in de nabijheid van de kerk of zitten op een bankje een krant te lezen, of wenden voor diep in gebed te zijn. Ondanks dat het winter is, is het weer mild. Met de juiste kleding kun je de hele dag buiten zitten. Zo nu en dan worden ze zelfs op een zonnetje getrakteerd.

*

Team Water is aan het begin van de avond druk met het confirmeren van alle gegevens die ze van hun volgende doel hebben. Hun tweede doelwit van deze dag, en weer een kanjer. Op deze manier gaan ze pijlsnel naar de honderd punten, en dus naar de tien miljoen euro. Maar ze laten zich niet verblinden door punten of bedragen. Ze houden het koppie er goed bij. Het zijn professionals die weten wat er moet gebeuren om ongeschonden de finish te halen. Ze opereren als team, simpelweg omdat ze in korte tijd ook echt een team zijn geworden. Een hecht team, ze voelen elkaar goed aan en ieder opereert als het verlengstuk van een ander. Misschien dat ze daarom deze morgen zoveel geluk met de CEO hebben gehad?

*

De kerstnachtdienst in De Rijp begint om half tien ’s avonds. De mensen stromen in groten getale toe. De kerk zit vol. Onder de kerkgangers bevinden zich alle vier de leden van team Stad. Oorspronkelijk hadden ze vlak voor de kerkdienst willen toeslaan, maar de pastoor was geen moment alleen geweest. Vanaf de middag was hij continu in de kerk en aan het begin van de avond at hij in zijn woning, maar helaas aten er anderen mee. Het is nu dus een kwestie van wachten tot de kerkdienst is afgelopen en dan zal er ongetwijfeld een moment komen dat meneer pastoor alleen is. Geduld is een deugd in dit vak.

*

Team Water heeft het gemunt op Wilma Bakker, minister van Justitie. Zij is niet alleen thuis. Het plan dat het team gesmeed heeft, is heel simpel en helaas boordevol risico’s. Ingecalculeerde risico’s die punten kunnen kosten. Het gezin Bakker bestaat uit vier personen. Wilma, haar man en twee jonge kinderen. De trompet zal de beveiliging uitschakelen, het slot op de voordeur is conventioneel en dus geen enkel probleem om geluidloos open te maken. De killer zal alleen naar binnen gaan op speciaal voor deze gelegenheid gekochte fluisterstille Nike Free loopschoenen en zijn kill maken. Als het er uiteindelijk op neerkomt dat hij de hele familie moet afmaken, dan zal hij niet aarzelen. Een minister levert acht punten op en als je er voor de man en de kinderen ieder een punt afhaalt, blijven er nog altijd vijf punten over. Vijf lucratieve punten.

*

Om kwart voor elf gaat de pastoor zijn huisje binnen. Er brandt licht in de hal en in de keuken. Daarna gaan alle lampen uit en gaat ergens anders een kleine lamp aan. Even later wordt het eindelijk donker in huis. Geduld beloond. Team Stad heeft een gedetailleerde plattegrond van meneer Amsterdam gekregen, afkomstig uit het gemeentelijk archief. En dus weten ze dat de pastoor in zijn badkamer bezig is geweest en aangezien het daarna donker werd, is de oude man naar bed gegaan. De pastoor woont alleen, geen huishoudster, geen nachtelijk bezoek, alleen. Ideaal. Nu gewoon even wachten totdat de man slaapt.

*

Meneer Utrecht vuurt de trompet af. Hij heeft positie gekozen aan de ingang van het parkeerplaatsje en is ongeveer vijf meter doorgelopen, net hun eigen auto voorbij. Hij heeft de straal vrij breed ingesteld, op honderdzestig graden, zodat zowel het huis van de pastoor als de kerk de volle laag krijgen. Voor de zekerheid heeft hij een diepte van vierhonderd meter gekozen. Een beetje veel, maar achter de kerk ligt de Eilandspolder en die is onbewoond. Op het parkeerterrein branden enkele straatlantaarns die direct uit gaan. Ook de buitenlamp die de voordeur van de kerk verlicht, gaat uit. Meneer Utrecht loopt naar het huis, friemelt het slot open en loopt daarna naar de auto terug.

Rotterdam sluipt de trap op. Af en toe kraakt een trede, het enige geluid in het huis. Eenmaal boven ziet hij de pastoor in zijn bed liggen. De deur naar de slaapkamer staat wagenwijd open. De man ligt op zijn rug en heeft een rozenkrans, waar een zilveren kruis aan vastzit, in beide handen geklemd, alsof hij weet dat dit zijn laatste nacht is. Rotterdam slaat zonder aarzelen toe en duikt als een hongerige leeuw recht op zijn doel af. Hij houdt de loop op nog geen drie centimeter van de mans slaap, en drukt af. Het direct levenloze lichaam van de pastoor springt licht op door de schok. Rotterdam plaatst de loop iets boven het oor en drukt nogmaals af. Weer een spasme van het lichaam terwijl het hoofd blijft stilliggen, alsof het niets meer met het lichaam van doen heeft. Het derde schot, recht in het hart, is overbodig maar niettemin een regel van het spel. Rotterdam drukt de loop diep in de borst van de man en drukt af. Hij kan niet laten om te kijken of de kogel er aan de andere kant uitgekomen is. De rug van de pastoor is smetteloos. Geen ‘exit-wound’, zoals dat heet. Mooi kaliber, zo’n .22. Slim gekozen.

*

Bovenaan de trap in huize Bakker drukt De Maas snel achter elkaar twee keer af. En direct daarna het derde schot door het hart. Door de schoten stijgt zijn adrenaline en daardoor ook zijn alertheid. Hij bekijkt de vrouw door zijn hoofd een fractie boven het hare te houden en ziet dat zij geen wond aan de andere kant van het hoofd heeft, dus de man die nog steeds slapend naast zijn nu dode vrouw ligt, is niet geraakt. Zelfs niet door een druppeltje bloed. Ook hoort hij geen geluiden uit de andere kamers. Meneer De Maas daalt geluidloos de trap af en loopt het huis uit. De Rijn zorgt ervoor dat de voordeur weer zachtjes in het slot valt.

Het is al half twaalf wanneer team Water wegrijdt, maar misschien is dat wel goed. De buren slapen ook al en hebben waarschijnlijk nog niet gemerkt dat hun stroom weg is. Hooguit zullen ze zich morgen verslapen, net als de familie Bakker. Tenzij iemand een opwindwekker heeft.

Pas in de auto wordt er gesproken. Tijdens de job is er geen woord gewisseld.

“Het lijken wel etalagepoppen”, zegt De Maas. “Het gaat zo makkelijk.”

Er wordt zachtjes gelachen. Het team is moe.

*

Meneer De IJssel rijdt terug naar Strijen, meneer Eindhoven naar Groningen. In beide auto’s mailen de killers de foto’s van hun kill naar hun vijandelijke teamleider. Op de ene foto is de mond gevuld met gele tafeltennisballen, op de andere met rode. Je kan, als je de twee foto’s vergelijkt, zien dat team Water twee ballen heeft gebruikt om zo snel mogelijk weer weg te kunnen. Het lichaam van het team Stad zit echter tot diep achter in de keel vol met rode ballen. Het heeft de killer duidelijk plezier gedaan ze tot achterin de strot van de man te rammen.

*

Eerst is het meneer Amsterdam die de e-mail van de killer van team Water ontvangt. De minister van Justitie, niet slecht. Echt niet slecht. Een hoop punten. Hij ligt nu fors achter en van zijn broer heeft hij nog niets gehoord. Met lichte tegenzin verstuurt hij weer een tweet via zijn StadNaarDe100-account: W17-S0.

Op hetzelfde moment ontvangt meneer De Noordzee via Hotmail een fraaie foto van een dode pastoor, wiens mond zo wijd is opengesperd dat zijn kaken bijna scheuren, als ze niet al gescheurd zijn. Die mond zit boordevol met rode tafeltennisballen. Enthousiast figuur, denkt Peter.

Hij checkt Twitter en vindt de meest recente tweet van Harry. Mooi, hij staat zeventien punten voor. Maar nu moet hij de moord op de pastoor erkennen. Het andere team zal inlopen, maar niet veel gelukkig. Hij verstuurt zijn tweet via de account WaterNaarDe100. Zijn boodschap is: W17-S7

Het spel is onderweg, drie moorden zijn gepleegd, 24 punten verdeeld en hij staat nog dik voor ook. Peter is blij met die drie moorden en is benieuwd naar de impact van de EMP. Zou iemand al iets doorhebben? Zonder meer zijn beste kerstavond ooit.

25 december

Team Stad is meteen op weg naar de volgende kill. Als je dit spel wilt winnen, dan moet je er geen gras over laten groeien en kun je er het beste voor zorgen dat je meteen een flinke voorsprong neemt, zo heeft hun teamleider hun voorgehouden. Maar aangezien team Water momenteel fors op kop ligt, hebben zij dat kennelijk ook door.

*

Om kwart voor vier kijkt de killer in de dode gezichten van de voetballers Van Heemskerk en El-Manoudi in de enige kamer van een klein hotel aan de Helper Oostsingel in Groningen. Het hotel ligt dicht bij de Euroborg en de teamleider wist dat beide voetballers in gesprek waren met de directie van de club om voor een mooi bedrag hun carrière af te sluiten bij FC Groningen. Goede inlichtingen, informatie, daar draait het om bij dit spel.

Het is de tweede kill van team Stad en de tweede kill die van een leien dakje gaat. De voorinformatie van meneer Amsterdam is zo goed en zo gedetailleerd, dat ze niets anders hoeven te doen dan conform de instructies de plannen uit te voeren. De trompet heeft ervoor gezorgd, dat de elektronische sloten van zowel de buitendeur van het hotel, dat overigens meer een bed and breakfast lijkt, als de deur van de kamer op de begane grond kapot zijn. De killer kon alle deuren met een mechanisch apparaatje openen en daarna met één vinger openduwen, doorlopen en zijn kills maken. Twee grote voetballers dood, dat zal aandacht trekken.

Terwijl team Stad alweer in de auto zit en onderweg naar Friesland is, stuurt Rotterdam een Hotmail naar meneer De Noordzee om de twee foto’s te laten zien van de dode voetballers, die door hun mond vol met rode tafeltennisballen vrijwel onherkenbaar zijn. De killer schrijft hun namen er niet bij, hij volstaat met ‘twee bekende voetballers’. Meneer De Noordzee zal in de pers wel lezen of het zijn favoriete spelers waren, als de man al iets om voetbal geeft.

Vlak voordat ze hun bestemming in Friesland bereiken, leest de killer de tweet van meneer De Noordzee: W17-S17. De kill is door De Noordzee zonder gesputter geaccepteerd, de beide teams staan weer gelijk.

*

Om kwart over vijf komen ze in Wijnjewoude aan. Ze doen er daarna zo’n vijftien minuten over om het terrein rond de gereformeerde kerk te verkennen. Volgens hun informatie is de woning van de dominee achterin de kerk gesitueerd. De voordeur van de kerk heeft een slot van niks, zo makkelijk open te krijgen dat een valse loper volstaat. Zelfs de trompet zullen ze hier niet nodig hebben, maar dat is nou eenmaal de afspraak. Dat hoort bij de opdracht. De killer vraagt meneer Utrecht om de trompet af te vuren, gewoon vanuit de auto.

Meneer Eindhoven opent het elektrische raam aan de rechter achterzijde van de auto, zodat meneer Utrecht de trompet op de kerk kan richten. De klik van de trekker is het enige geluid. Rotterdam stapt daarna samen met meneer Utrecht uit. Utrecht opent de deur met de loper en beiden lopen de kerk in. Leeg. Samen lopen ze door naar achteren en komen bij het podium aan. Links van het podium is een eiken deur. Een hele zware deur, zo lijkt het, maar met opnieuw zo’n kinderachtig slot. Utrecht opent hem zonder geluid te maken. Terwijl Rotterdam de inpandige woning binnengaat, loopt Utrecht zachtjes terug naar de auto. Rotterdam controleert een vertrek dat de keuken blijkt te zijn. Leeg. Daarna komt hij in de slaapkamer. Ook leeg. Misschien is de man niet thuis?

Rotterdam blijft even staan luisteren. Hij staat stil in een piepkleine ruimte, die waarschijnlijk voor woonkamer moet doorgaan. Spartaans ingericht. Op de kleine eettafel staat een eenvoudige kandelaar en het is deze kandelaar die op de grond valt wanneer Rotterdam zich weer in beweging zet. In deze kleine ruimte valt nauwelijks te manoeuvreren, er is weinig ruimte voor iemand die met een getrokken pistool voor zich uit gestoken door de kamer beweegt. De val veroorzaakt een gekletter van jewelste op het moment dat de koperen kandelaar de plavuizen vloer raakt. Het geluid is oorverdovend. Als er iemand thuis is dan is die nu zeker wakker. Rotterdam staat met zijn pistool in de aanslag te wachten op welk teken van leven dan ook.

Rotterdam staat muisstil, elke vezel van zijn lichaam alert op een beweging, een geluid. Uiteindelijk begint hij overtuigd te raken van het idee dat de kerk en de woning verlaten zijn. Eigenlijk zit hij als een rat in de val, want als er nu mensen naar de woning komen (niet onlogisch na dat gekletter van die kandelaar) dan moet hij zich schietend een uitweg banen en dan zal er voor elke dode een punt af gaan, tenzij de dominee ertussen zit. Zo verspeel je rap de kostbare voorsprong die deze kill op moet leveren. Wat bezielde hem eigenlijk om zo onbezonnen te werk te gaan? Hadden ze niet veel meer dan vijftien minuten moeten gebruiken voor hun verkenning? Het risico op insluiting hadden ze volledig onderschat!

Zijn gedachtengang wordt onderbroken als hij ineens een geluid hoort. Het geluid van een rits. Een rits? Het begint hem langzaam te dagen, zeker wanneer hij de deur ziet van de enige ruimte waar hij nog niet geweest is.

Hij trekt de deur van het toilet met een ruk open en daar zit de dominee. Half gekleed, een rol toiletpapier in de linkerhand. Wanneer hij het pistool van de killer ziet, raakt hij direct in paniek.

“Nee, u … ik moet … u mag … nee! Nee! Nee!”

Meneer Rotterdam wacht de rest niet af en schiet twee keer. Terwijl de dominee langzaam in elkaar zakt, ontvangt zijn lichaam nog een derde kogel, recht in het hart. Rotterdam doet direct na het schot de deur dicht en drukt er met zijn lichaam tegenaan. Wanneer hij het gedempte geluid hoort van het zijwaarts gevallen lichaam, doet hij de deur weer open. De dominee zit in een merkwaardige hoek op het toilet met het hoofd tegen de muur geleund. Rotterdam trekt aan zijn haren zijn hoofd zijwaarts en duwt de rode tafeltennisballen tot diep in de man zijn strot, daarna laat hij de haren los waardoor het hoofd van de dode dominee met een klap tegen de muur terugvalt. Zijn gezicht is nog net zichtbaar, goed genoeg voor een foto.

Het geluid van de camera wordt gevolgd door een harde klap. De buitendeur? Rotterdam spitst zijn oren. Voetstappen. Klik-klak, klik-klak. Hakken op de stenen kerkvloer. Een vrouw.

“Fuck…”, sist Rotterdam binnensmonds. Hij zit als een rat in de val.

Wie waagt zich op dit tijdstip in een kerk? Iemand die de kandelaar heeft horen vallen?

Hij luistert intens. Eén persoon. Het klik-klak gaat gestaag door en wordt langzaam maar zeker harder. Lang zal het niet meer duren voordat de ongenode gast de kleine woning betreedt. En dan?

Rotterdam kijkt om zich heen en ziet maar een oplossing. Hij loopt het minuscule keukentje in en drukt zich met getrokken pistool tegen het smalle muurtje waar hij zich maar net achter kan verstoppen. Dit gaat een punt kosten.

Boem. Weer de deur? Geen geluid van voetstappen.

De deur van de binnenwoning gaat open.

“Geert?”, hoort Rotterdam een vrouwenstem roepen.

Geen klik-klak meer. Het geluid wordt gedempt door het tapijt, of de vrouw staat stil.

“Geert?”, klinkt het weer.

Ze staat dus stil.

Bij de deur.

Het zou niet moeilijk voor Rotterdam zijn om achter het muurtje vandaan te springen en de vrouw een kogel door het hoofd te jagen. Maar is dat een optie? Er is nog iemand binnen. Wie? En waar is die?

Dan hoort Rotterdam de ademhaling van de vrouw op decimeters afstand. Ze loopt. Richting hem. Hij ziet haar silhouet als ze het keukentje behoedzaam voorbij loopt, alsof ze onheil verwacht. Rotterdam kijkt op haar rug. Als de vrouw zich nu omdraait heeft hij geen keus meer, dan moet hij haar afknallen. De vrouw loopt traag door, de kleine woonkamer in.

Rotterdam neemt een gok en kijkt om het muurtje heen naar rechts. Hij ziet dat de deur open staat. Geluid van de tweede bezoeker is er niet, of althans nog niet waarneembaar.

Hij stapt het keukentje uit. Met zijn rug naar de deur, het pistool op de vrouw gericht, stapt hij langzaam naar achteren. Als hij centimeters van de deur verwijderd is begint de vrouw zich om te draaien. En net op het moment dat het profiel van de vrouw zichtbaar wordt weet Rotterdam achter de deur weg te stappen. Hij is de woning uit.

Snel draait hij zich om. Niemand te zien. Toch is er nog iemand binnen.

Met het pistool achter zijn rug loopt Rotterdam in opperste staat van alertheid richting de kerkbanken. En plots ziet hij een tweede vrouw bij de kerkdeur staan. Zijn uitweg. Geblokkeerd.

Rotterdam verschanst zich tussen de kerkbanken. Tot overmaat van ramp komt de eerste vrouw de woning uit.

Vanaf het podium klinkt: “Nienke?”

“Ja?”, klinkt het vanaf de voordeur.

“Ik zie Geert nergens”, de vrouw op het podium klinkt een beetje paniekerig.

De tweede, Nienke, loopt naar de woning toe.

Als ze bij rij zes naar rechts kijkt ziet ze Rotterdam, die dan wel moet vuren. Dit is niet fraai, hij is de positie van de eerste vrouw kwijt en hij kan ook niet naar het podium kijken want hij moet zich volledig op ‘Nienke’ concentreren. Als ze omkijkt…

Plotseling slaakt iemand een kreet, een oorverdovend gegil breekt los. De eerste vrouw heeft de dominee kennelijk gevonden.

Dit loopt uit de hand, denkt Rotterdam.

Nienke rent nu naar de woning toe. Op het moment dat ze rij zes voorbij rent komt Rotterdam iets omhoog, en wil aanleggen. Maar de vrouw is de woning al binnen nog voordat hij kan afdrukken.

Hij bedenkt zich geen twee keer en sprint op de kerkdeur af. Alles moet nu snel. Wie weet hebben ze mobieltjes en bellen ze daarmee de politie. Die nemen doorgaans de tijd, maar nu zullen ze ineens in no-time op de stoep staan; dat is altijd zo als het niet goed uitkomt.

Nog één keer kijkt Rotterdam om, op het podium of in de kerk is niemand te zien. Beide vrouwen zullen in de woning zijn. Hij denkt het nog niet of de tweede vrouw, die Nienke, begint ook te gillen. Zachtjes loopt Rotterdam naar buiten, de kerkdeur laat hij op een kiertje staan. Geen overbodige risico’s nu.

Buiten verwacht hij de auto van het team. Maar er is niets te zien. Geen auto.

Daar staat hij dan. Helemaal alleen, met een pistool achter zijn rug. Geen team te bekennen, en de politie kan elk moment komen. Rotterdam is een koele kikker, maar het zweet breekt hem nu toch uit. Is dit het einde van een nauwelijks begonnen klus?

Hij kijkt nog even achterom, naar de kerkdeur. Hij krijgt bijna een hartstilstand als hij een auto hoort. Een auto die op hoge snelheid nadert. Politie? Paniek nu, want waar moet hij heen? Hij staat op een soort pleintje, geen mogelijkheid zich te verstoppen.

Net als hij weer terug de kerk in wil om zich tenminste enige dekking te verschaffen ziet hij de auto van zijn team. Opgelucht loopt hij er heen. Terwijl de auto rap voor zijn neus tot stilstand komt en een deur wordt geopend stapt hij naar binnen. Zijn rechtervoet is nog niet van de grond of de auto zet zich alweer in beweging. Hij proeft het zout als hij de zweetdruppels van zijn bovenlip likt.

“Waarom zijn jullie in hemelsnaam weggereden?”, vraagt Rotterdam zo beheerst mogelijk.

“Er leek iemand aan te komen … een hoop gekletter…”, probeert Utrecht.

“We konden u moeilijk bellen, meneer Rotterdam. Maar u maakte zich wellicht meer zorgen dan nodig. Toen wij de vrouwen zagen hebben we de trompet nog een keer gebruikt. Als de dames al mobieltjes hadden dan waren die dood. Dus geen zorgen.”

“Geen zorgen?”, brult Rotterdam. “Ik zat daar ingesloten. Als een rat in de val. Had ons bijna twee punten gekost!” Spuug schiet alle kanten op, zo kwaad is hij.

Iedereen valt even stil. Het serene gangetje waarmee meneer Eindhoven hun het kleine plaatsje uit loodst werkt louterend op de gemoedstoestand van het hele team.

Utrecht zegt: “Ik zag het te laat. Pas toen ik weer naar buiten liep realiseerde ik mij het gevaar, toen was u al binnen. Excuses.”

“Het is al goed meneer Utrecht. Als iedereen het zich maar realiseert. Laten we hier een les uit trekken. Een dergelijke fout kan ons negen miljoen kosten.”

Iedereen knikt.

Rotterdam is gekalmeerd, hij is weer zijn rustige zelf.

“Meneer Eindhoven?”

“Ja, meneer Rotterdam.”

“Wilt u onderweg de auto dumpen en inruilen voor een exemplaar dat bij ons huisje staat? Deze gebruiken we niet meer. Wijnjewoude is klein, het uur is vroeg, maar wie weet is de auto gespot. De kerk zat immers ook al half vol.” Dit laatste voegt hij toe met een stem vol spot.

“Vanzelfsprekend meneer Rotterdam.”

“Daarna op naar de Hoge Duinlaan in Waalre graag.”

“Wie pakken we daar, meneer Rotterdam?”

“Een bedrijfstopper dit keer, meneer Eindhoven. Een hele bekende.”

“Aankomsttijd, meneer Rotterdam?”

“Doet u rustig aan, meneer Eindhoven. Volgens mijn informatie is de volgende kill tot twaalf uur thuis.”

“Twaalf uur dus, meneer Rotterdam?”

“Nee, meneer Eindhoven, iets eerder graag. We willen toch niet de punten mislopen omdat de vogel wellicht eerder uitvliegt?”

“Nee, meneer Rotterdam. Dat willen we zeker niet.”

In de auto bespreekt het team de strategie om de CEO te doden. Uiteindelijk werken ze een plan uit, maar Rotterdam is tegen. Hij wil de man pas pakken als hij buiten is.

“Maar meneer Rotterdam, als hij buiten is, zit hij in zijn auto met zijn vrouw naast zich.”

“Maar meneer Den Haag! De auto schakelt meneer Utrecht uit met de trompet en zijn vrouw kost ons niet zoveel. Eén punt minder maar. Ik vind het gezien de woonsituatie en de beveiliging de beste manier. Bovendien is juist die auto ideaal.”

Er wordt nog wat gediscussieerd, maar uiteindelijk gaan ze voor de strategie van meneer Rotterdam, met een kleine aanpassing.

“Dat wordt geen vrolijk kerstfeest voor ze.”

“Ik vier geen kerst met hen”, zegt Rotterdam. “Die vier ik met jullie. En wij hebben een goed kerstfeest en gaan een heel gelukkig en rijk Nieuwjaar tegemoet.”

Vol enthousiasme gaat team Stad op weg naar de volgende hit.

Halverwege de rit wordt via een tweet hun score in Friesland bevestigd. De tweet luidt W17-S24. Team Stad staat voor het eerst voor. De stemming in de auto is euforisch.

*

Eenenveertig punten, zes mensen dood, zes komma acht punten per dode. Zowel Harry als Peter vinden dat het lekker loopt, hoewel Peter er niet blij mee is dat team Stad zo stevig aan de weg timmert en zelfs de leiding heeft overgenomen.

*

Even na half zeven komen er drie klachten binnen bij de Power4All over stroomuitval in de Helper Oostsingel in Groningen. Drie mensen hebben geklaagd, die bleken een telefoon te hebben gebruikt in een pand op de Coendersweg. De stroomuitval schijnt lokaal te zijn. Tegelijkertijd komen er bij de ANWB allerlei telefoontjes binnen van mensen die hun auto op het parkeerterrein aan de Helperlinie hebben geparkeerd. Ze beweren allemaal dat hun auto weigert te starten en dat er ook geen controlelampjes gaan branden als ze de sleutel in het contact steken en omdraaien.

Binnen tien minuten arriveert een ANWB-auto op het parkeerterrein, waar direct een drom mensen op afvliegt. De ANWB-man zegt niet iedereen tegelijk te kunnen helpen en begint gewoon met de auto die het dichtst bij hem staat, een Japanse middenklasser. Hij constateert dat de auto inderdaad helemaal niets doet en vermoedt dat de accu leeg is. Hij maakt de motorkap open en ziet niets bijzonders. Hij meet de accuspanning en krijgt een meting van nul volt.

“De accu is stuk”, is zijn korte commentaar.

“Accu stuk? Die is nog geen drie maanden geleden vervangen tijdens de APK!”, zegt de eigenaar verontwaardigd.

De ANWB-man zet twee klemmen op de accu en start zijn eigen auto. Na een paar minuten probeert hij de Toyota te starten. Niets. Zelfs geen minimale reactie van de startmotor. Vreemd. Hij probeert het bij de auto die ernaast staat. Een Mercedes C270. Dit is een diesel en heeft dus een sterkere accu dan een auto met benzinemotor. Deze auto reageert ook nergens op; ook na een poging de accu op te laden krijgt de serviceman geen enkele reactie van de startmotor. Hij probeert nog twee auto’s en als hij ook daar nul op het rekest krijgt, begint hij ernstig te twijfelen. Hij verwijdert het plastic kapje van het achterlicht van de eerste auto, de Toyota, en zet op de bedrading van de lamp het juiste voltage. Niets. De lamp lijkt stuk. Hij doet hetzelfde bij de Mercedes. Hetzelfde resultaat.

Hij snapt er niets van, belt de hulpdienst voor technici van de ANWB en omschrijft wat hij gedaan heeft en dat niks helpt. Hij vertelt dat er achttien auto’s staan die in exact dezelfde toestand verkeren, achttien auto’s die van het ene op het andere moment stuk zijn gegaan. Geen beweging in de startmotor te krijgen, geen accuspanning, geen lamp die het doet. Helemaal niets. Het servicecentrum vraagt hem daar te blijven en stuurt een tweede auto. Bovendien schakelen ze op verzoek van de ANWB-man de politie in omdat het onrustig wordt op het parkeerterrein; iedereen moet nu weg, een afspraak, werk, iedereen heeft haast en wil nu geholpen worden. Als de politie arriveert begint een agent een uitleg over stroomuitval. Terwijl de mensen maar half luisteren, krijgt iedereen de indruk dat de politieman gek is geworden. Ondanks dat hij snel versterking krijgt ontstaat er een klein oproer. Na veel geschreeuw, verwijten over en weer en vele mislukte pogingen om zelfs maar één auto op gang te krijgen houdt de politie het uiteindelijk op vandalisme. Vandalisme? Hoe dan? Maar daar heeft de politie ook geen verklaring voor, de agenten blijven, al schouderophalend, ‘gewoon, vandalisme’ uitkramen.

Ook de tweede man van de ANWB heeft van alles geprobeerd en krijgt telkens precies dezelfde resultaten als zijn collega. Ze kijken elkaar verbijsterd aan.

“Heb jij al eens zoiets meegemaakt?”

“Eén keer. Maar dat was één auto en niet een heel wagenpark. Bovendien deed de verlichting het gewoon als ik er spanning op zette. Maar dit? Dit kan ik niet verklaren.”

Beide mannen rest niets anders dan hoofdschuddend toekijken hoe de politie de dialoog met de menigte aangaat.

*

Om twee over zeven in de ochtend arriveren twee Volkswagen Caddy’s van Power4All in de Helper Oostsingel. Ze bellen bij een aantal willekeurige huizen aan om te vragen of zij een stroomstoring hebben. Geen reactie. Ze bonzen op de deur. Na enige tijd blijkt in geen enkel huis nog iets te werken. Ondertussen regent het klachten, veel mensen komen op de Caddy’s af en vertellen de monteurs dat ze zonder stroom zitten. De mannen vragen zich af hoe het kan dat plotseling naar schatting zestig huizen en zeven bedrijven, waaronder enkele winkels, helemaal dood zijn. De stoppen zijn nergens doorgeslagen, de aardlekschakelaars staan nog in de goede stand en toch is er nergens stroom. Een monteur kijkt in het dichtstbijzijnde transformatorhuisje en ontdekt dat het daar goed mis is, er is een groot gat in een paar elektrische schakelingen gebrand. Ze snappen er niets van, maar het is wel de verklaring dat al die mensen zonder stroom zitten. De voorman van een van de twee teams belt naar het hoofdkantoor en legt zijn baas het probleem voor. Die doet enkele suggesties die allemaal met opmerkingen worden gepareerd als: “hebben we al geprobeerd”, “is getest, geen probleem”, “is getest, geen stroom”, “is getest, daar is wel stroom”. Ook op het hoofdkantoor vindt men het vreemd. Ze concluderen dat het transformatorhuis de oorzaak is, de woningen en bedrijven zijn immers allemaal op hetzelfde transformatorhuisje aangesloten. Maar dit transformatorhuisje is nog geen twee maanden geleden door monteurs getest en goed bevonden. Besloten wordt om direct back-up te sturen en te gaan graven. Een grote rat die honger had misschien?

*

Een fractie later dan tien minuten over zeven belt Margreet aan bij de pastoor. Uiteraard heeft ze na zoveel jaren trouwe dienst een huissleutel, maar de pastoor is een oudere man die niet alleen vergeetachtig, maar ook nogal schrikachtig is. De laatste twee jaar geeft Margreet er de voorkeur aan om aan te bellen zodat de pastoor dan op zijn gemak de deur kan openen. Er wordt vanuit de woning niet gereageerd. Niks bijzonders. Margreet is gewend aan te bellen en geen reactie te krijgen. De pastoor begint doof te worden. Margreet probeert het nog een paar keer en de tussenpauzes worden steeds korter. Ze verliest een beetje haar geduld. Pastoor of niet, hij moet toch weten dat Margreet zeven dagen in de week komt? Ook op deze eerste kerstdag. Hij moet toch ontbijten?

*

In Groningen arriveert het graafteam van Power4All. De opzichter neemt eerst alles nog eens door met de voormannen van de twee teams. Een heel vreemd verhaal. Maar ook hij komt tot de conclusie dat er iets merkwaardigs met de bekabeling van deze huizen aan de hand moet zijn, of tussen de huizen en het transformatorhuisje. Inderdaad een grote rat of zoiets. Doet zich wel vaker voor. Of is er hier ergens een wietplantage?

De opzichter belt de politie en vraagt om hulp.

“Een wietplantage? Daar?” vraagt de dienstdoende brigadier.

“Waarom niet? Er zijn ook bedrijfspandjes.”

“Oké, tien minuten, hooguit.”

Niet veel later arriveert een busje met acht man politie. Ze gaan huis aan huis en inspecteren alle ruimtes. Extra belangstelling gaat uit naar zolders en meterkasten.

Ondertussen wachten de mensen van Power4All. Ze kunnen het probleem in het transformatorhuisje wel proberen te fiksen, maar wie zegt dat de boel dan niet meteen weer doorbrandt? Nee, eerst moeten ze de oorzaak weten.

Even afwachten wat de politie aantreft.

*

Nul resultaat. De politie heeft na een zoektocht van dik een half uur niets raars gevonden, geen wietplantage, geen illegale aftap van stroom. De mannen van Power4All besluiten om dan maar te gaan graven.

*

Een forensisch team arriveert in De Rijp. Het huis wordt door middel van politietape afgezet, aan de ingang van de parkeerplaats staan agenten die iedereen die er niks te zoeken heeft tegenhouden. Het gerucht dat de pastoor dood is, gaat als een lopend vuurtje door de kleine gemeenschap en mensen zoeken troost in de kerk of willen bidden voor hun pastoor. De ingang vanaf het Westeinde biedt toegang tot de kerk, maar de zij-ingang is verboden terrein. De parkeerplaats uiteraard ook. Wanneer een agent na een paar uur de kerkdeur opent, is hij stomverbaasd dat de kerk uitpuilt van de mensen. Hij weet niet zeker of dat komt doordat de pastoor dood is, of omdat het eerste kerstdag is en iedereen daardoor vrij is. Maar een raar gezicht is het wel, een bijna volle kerk zonder samenzang, zonder voorganger en zonder koor of orgelmuziek. Mensen zitten zwijgend te bidden, hier en daar wordt wat gemompeld. En dat rond half negen in de ochtend.

De specialisten van het forensisch team hebben de pastoor vanuit alle hoeken en standen gefotografeerd. Met flitsapparatuur op accu’s, die ze altijd bij zich hebben. Ze hebben de flitsers eerst gewoon in een stopcontact geprobeerd, maar er blijkt geen stroom te zijn. In de hele kamer niet.

De politie heeft dit fenomeen ondertussen ook onderzocht. Er is nergens stroom. Boven niet. Beneden niet. De stoppenkast is prima in orde, zelfs geen doorgeslagen aardlekschakelaar. Volgens Margreet Ravelaar, de huishoudster van de pastoor, brandde er ’s morgens geen buitenverlichting. De straatlantaarns op de parkeerplaats deden het ook niet. De lamp boven de voordeur ging niet aan toen ze in het donker aankwam. De politie snapt niets van stroom en heeft technici van het nutsbedrijf opgetrommeld.

Wanneer alle foto’s zijn gemaakt, tilt een specialist het laken op. Hij ziet meteen de derde schotwond, in het hart. Er is relatief weinig bloed uit de wond gelopen, een teken dat de pastoor eerst in het hoofd is geschoten en al dood was voordat hij in het hart werd geraakt. Als hij nog had geleefd, dan had zijn hart nog geklopt en was er veel meer bloed uit de wond gestroomd. Waarom dan dat derde schot? Een onnodig schot?

Het kaliber hebben ze inmiddels al vastgesteld. Zelfs een blinde kan zien dat dit een .22 was. Zulke effectieve gaatjes in de schedel, dat kan alleen met een .22-pistool. Groter en je vindt overal bloed, kleiner en het slachtoffer is onvoldoende getraumatiseerd om meteen te sterven. En aangezien uit de derde schotwond relatief weinig bloed heeft gelekt, is het trauma wel degelijk dodelijk geweest. Een .22 dus.

Een onnodig schot betekent een onnodige knal. En met iedere knal riskeert de dader ontdekking. Dus waarom een onnodige knal? Wanneer een collega het woord ‘geluiddemper’ laat vallen, vraagt de specialist: “Op een .22?”

“Professionele killer.”

“Waarom dan deze pastoor?”

“Dat zoekt de recherche maar uit, ik constateer alleen maar”, zegt de collega.

“En vanwaar die tafeltennisballen? Het lijkt wel een rituele moord.”

“Ik laat ze zitten en wil dat bij de lijkschouwing in het mortuarium van het ziekenhuis onderzoeken. Dit is te vreemd om dat hier te doen, ik heb er nu ook niet de juiste gereedschappen voor. Misschien is het een boodschap, misschien een aanwijzing. Geen idee. Maar iets zegt me dat we hier heel voorzichtig mee moeten omgaan. Misschien zit er iets in die balletjes?”

Ze vinden de autosleutels van de pastoor op zijn nachtkastje, aan zijn sleutelbos. De specialist geeft de sleutel aan een politieagent, die met handschoenen aan voorzichtig de auto openmaakt. De binnenverlichting gaat niet aan. De agent stapt uit en loopt naar de achterkant van de auto, behoedzaam opent hij het kofferdeksel en ook daar gaat het lampje niet aan. Daarop besluit hij weer in de auto te stappen, hij doet de sleutel in het stuurslot en probeert de auto te starten. Niets, de startmotor reageert niet. Hij probeert het nog eens, en nog eens. Niets. Net zo dood als de pastoor zelf.

*

De teams van Power4All hebben, met versterking van een extra graafteam, tot onder de funderingen van de huizen gegraven. De straat ligt op verschillende plekken open. Het is ze een raadsel wat hier gebeurd is. Het transformatorhuisje wordt vanuit de hoofdkabel gevoed. Een oude hoofdkabel, technisch gezien drie of vier generaties oud. Mankeert niks aan. Een deel van de kabels tussen het transformatorhuisje en de aangesloten panden is compleet verdampt. Niet beschadigd door oververhitting, maar verdampt. Weg. De verschillende aders in die kabels zijn met elkaar versmolten en op sommige plaatsen zo vloeibaar geworden, dat er rond het transformatorhuisje overal in de grond losse ‘druppels’ koper worden gevonden. In de huizen zelf is alles stuk. De tijd op sommige wekkers, horloges, klokken, fornuizen en koelkasten is stil blijven staan op 03:45 uur. Geen enkel apparaat in de huizen werkt nog, zo lijkt het. Ook is alles wat op batterijen werkt uitgevallen, uiterst merkwaardig. Er is geen batterij waar nog stroom in zit. De opzichter heeft een generator tot zijn beschikking en die heeft hij op het meest linker van de getroffen huizen aangesloten. De op diesel lopende generator draait op z’n maximum en weet geen enkel apparaat in het huis aan te krijgen. Koelkast, elektrische oven, lampen, magnetron, boormachine. Stuk. Een technicus zet daarna de generator lager en sluit er een ‘gewoon’ stopcontact op aan. Allerlei apparaten worden uit het huis gehaald en buiten op dat stopcontact aangesloten. Van een boombox tot een schemerlamp. Niets doet het. De Power4All-teams overleggen of ze de politie weer moeten laten komen, het lijkt wel een terroristische aanslag. Of is er een UFO overgevlogen?

*

In de Helper Oostsingel probeert Kees Kastelaar langs de politieafzetting te komen. Hij moet dringend naar binnen, zo vertelt hij een politieagent. Hij moet twee mensen ophalen en naar de voetbalclub FC Groningen brengen. Die Kastelaar dringt zo aan, dat er uiteindelijk een agent naar de rechercheur loopt.

De rechercheur vraagt aan Kastelaar wat hij wil. Kastelaar vertelt dat hij de zaakwaarnemer is van de voetballers Van Heemskerk en El-Manoudi.

“Dé Van Heemskerk? Dé El-Manoudi?”

“Ja.”

De rechercheur houdt het lint omhoog zodat Kastelaar er onderdoor kan.

“Wat doen die hier?”

Kastelaar twijfelt of hij antwoord zal geven, het is immers geheim. Maar ja, hij heeft het er toch ook al tegen die agent uitgeflapt.

“Ik moet de heren naar FC Groningen brengen”, zegt hij.

“Voor een transfer?”

“Een geheime transferbespreking”, zegt Kastelaar op samenzweerderige toon.

“De laatste stap?”, vraagt de rechercheur.

“Laatste stap?”

“Ja. Elke Nederlandse topvoetballer die te oud is voor de wereldtop komt toch z’n carrière in de eredivisie afsluiten?”

“Zoiets, ja”, zegt Kastelaar verveeld. “Kunnen we ze alstublieft gaan zoeken? Ze logeren in die bed and breakfast daar.”

“O, dat hotel? Dat lijkt me sterk.”

“Hoezo?”

“Er is daar geen stroom. Geen mens binnen. We hebben de huizen die zonder stroom zitten geëvacueerd.”

“Hoe? Iets door de brievenbus geroepen of is er iemand naar binnen gegaan om te zoeken?”

“Oh, fuck!”, roept de rechercheur tegen niemand in het bijzonder.

Hij pakt een apparaatje en geeft een commando om het hotel te doorzoeken.

Nog geen twee minuten later wordt de rechercheur naar binnen geroepen. Van Heemskerk en El-Manoudi zijn dood aangetroffen op de begane grond in een kamer van het hotel annex bed and breakfast. Kees Kastelaar loopt, als hij dit nieuws te horen krijgt, zonder iets te zeggen kwaad weg.

Vandaag wordt er niets verdiend.

*

Het gezin Bakker heeft uitgeslapen, geen betere manier om aan de drukke kerstdagen te beginnen dan na een hele goede nachtrust. En bij een hele goede nachtrust hoort ook een beetje rust in de ochtend. Gert wordt om 23:30 uur wakker, dat is althans de tijd die de wandklok op de slaapkamer aangeeft. Half twaalf en het is buiten licht? Hij pakt zijn polshorloge. 23:29 uur. Hij buigt zich over Wilma en kijkt op haar LED-klokje. Niets. Is de stroom uitgevallen? Hij probeert Wilma wakker te maken. Hij roept zachtjes haar naam, ze reageert niet. Dan pakt hij haar hand. Die voelt hard aan. Hard en koud. Niets voor Wilma. Hij houdt zijn hoofd vlak bij het hare en fluistert zachtjes in haar oor: “Wilma, wakker worden, er is iets geks aan de hand.”

Wanneer ze opnieuw niet reageert ziet hij een bloedspoor dat zich uit de zijkant van haar hoofd een weg heeft gebaand naar haar kussen, dat stroperig aanvoelt en diep donkerrood van kleur is.

Gert pakt zijn mobiel om 112 te bellen maar die is leeg. Hij stort geestelijk in en valt terug in zijn kussen. Het bed schudt van zijn luide snikken die golvend klinken als de vuvuzela’s bij een Zuid-Afrikaanse voetbalwedstrijd. Het bed schudt als tijdens hun wildste nachten. Nachten die nooit meer terug zullen keren.

*

Al een dik kwartier zit meneer Utrecht achter laag struikgewas dat groeit in de schaduw van de vele bomen in deze omgeving. Hij bevindt zich schuin voor een luxe, peperdure villa aan de Hoge Duinlaan in Waalre. In de villa is de CEO van Zedda, de grootste elektronicaproducent van Europa, bezig zich klaar te maken voor een zakenlunch met partners. Deze topindustrieel geeft leiding aan een bedrijf met bijna veertienduizend werknemers in Brabant en is derhalve goed voor negen punten. Volgens de informatie die team Stad van zijn leider heeft gekregen, is dit de beste gelegenheid om de CEO te scoren, met als het enige negatieve punt dat zijn vrouw meegaat. En dat is letterlijk een negatief punt, want als ze inderdaad in de auto zit, dan moet meneer Rotterdam haar ook doodschieten en gaat er een punt af. De meeste teamleden hadden liever gezien dat de CEO alleen was, maar, nu ze eenmaal op locatie zijn, zien ze het enorme voordeel in van de positie die ze nu hebben. De villa zelf is goed beveiligd, vooral ’s avonds. De eigen beveiligingsmensen van Zedda komen dan op de gekste tijden controleren en dat is een groot risico. Het idee dat meneer Rotterdam hun heeft voorgeschoteld lijkt geniaal. Ze zijn benieuwd of het in de praktijk ook echt zo zal uitpakken.

Even na twaalf uur gaat de garagedeur elektrisch open, tegelijk met het toegangshek. Dit hek schuift over een rail helemaal open. Utrecht wacht rustig af. Hij hoort het geluid van een machtige motor resoneren tegen de muren van de garage. Wat een auto! Ze hebben er bijna de hele heenreis over gesproken. Geen van hen heeft ooit zoiets gezien. Een auto van dik tweehonderdduizend euro en dan nog eens de helft erbij voor het tunen. Het kan elk moment gebeuren dat dit monster voor hun aangezicht verschijnt. En dan moeten ze snel zijn, want zo’n auto is weg voordat je het weet.

De Maserati Quattroporte, getuned door Novitec, komt langzaam en statig uit de garage rollen. Nog voordat de CEO het gaspedaal kan indrukken, haalt Utrecht de trekker over. De auto valt vrijwel direct haperend stil. Hij rolt pruttelend nog een stukje door. De rest van team Stad heeft het exotische geluid van de exclusieve Maserati gehoord en is direct naar het huis gereden. Het laatste huis in dit gedeelte van de Hoge Duinlaan. Het tafereel dat ze aantreffen is bizar. Uiterst bizar.

In de gitzwarte exoot zitten twee mensen waarvan er een, de bestuurder, op allerlei knoppen drukt. Hij wordt bozer en bozer naarmate hij zich realiseert dat geen enkele knop nog werkt. Meneer Utrecht heeft de trompet zo ingesteld, dat zowel de auto is getroffen als het huis er achter. En dus is alles in de auto kaduuk, alsook de auto zelf. Het betekent ook dat de beveiligingsapparatuur in het huis niet meer functioneert, inclusief de bewakingscamera’s en de recorder die de beelden vast moet leggen.

Als meneer Eindhoven zijn Mondeo voor het hek stilzet, stappen Rotterdam en Den Haag uit. Eindhoven keert de auto honderdtachtig graden en stapt ook uit. Gedrieën lopen ze op de Maserati af en meneer Utrecht voegt zich bij hen. De gemoedstoestand van de inzittenden gaat over van frustratie tot blinde paniek wanneer zij het kwartet lopend de auto zien naderen. De Maserati is automatisch vergrendeld toen hij begon te rijden en deze elektronische vergrendeling werd door een kleine zelfstandige accu gevoed. Maar die accu is stuk. Er is geen deurknopje om de deur handmatig open te maken, dat vond Novitec niet mooi en dat detail is bij het tunen gesneuveld toen de met ‘Novitec’ bedrukte zijpanelen aan de binnenzijde van de deuren werden gemonteerd.

De leden van team Stad lopen bewonderend om de auto heen en vinden het bijna zonde dat ze hem kapot hebben gemaakt. Ze wijzen elkaar op details. De vrouw van de CEO slaat wild om zich heen in de paniek die haar heeft overvallen. Ze zal in dit leven niet meer kalmeren.

Rotterdam maant iedereen om weer in de Mondeo te gaan zitten. Het is nu aan hem en hij wil niet het risico lopen dat er iemand in de weg loopt. Het is goed dat de CEO zelf rustig lijkt, zelfverzekerd dat hij een deal kan sluiten. Hij heeft de man al naar zijn mobieltje zien grijpen en heeft ook gezien dat hij datzelfde mobieltje gefrustreerd over zijn schouder naar achteren gooide. Ook stuk natuurlijk. De vrouw is niet zo rustig. Ze slaat eerst met gebalde vuisten hard op het raam, daarna met de vlakke hand. Hij ziet haar nagels breken en ziet dat ze sporen van bloed op het raam trekt. Waarschijnlijk voelt ze daar niets van, in de greep van angst en adrenaline. Rotterdam weet dat hij haar het eerst uit moet schakelen, zij zal als een idioot gaan gillen. Dat heeft Rotterdam liever niet.

De Maserati heeft, had, veel, maar wat de auto niet heeft, is kogelvrij glas. Rotterdam richt zijn .22 op het hoofd van de vrouw. Terwijl de CEO niets doet – hij heeft zich waarschijnlijk al bij de dood van zijn vrouw neergelegd – beweegt de vrouw zich alsof ze een marionet is waarbij er minstens tien man aan de touwtjes trekken. Allemaal de andere kant op. Ze lijkt door de duivel bezeten. Rotterdam heeft een hoop meegemaakt, maar dit nog niet. Hij krijgt een idee om haar even rustig te krijgen. Zou ze daar intrappen?

Hij tikt met de kolf van zijn .22 zachtjes tegen het raam en maakt met zijn linkerhand een gebaar, daarmee vragend om het raampje open te draaien. De vrouw ziet het en zit meteen stil, zoekend naar de hendel die ze hiervoor gebruiken kan; een attribuut dat uiteraard niet aanwezig is. Zonder aarzelen drukt Rotterdam twee keer af. De vrouw valt achterover in haar stoel, ze is erin getuind, hij kan een glimlach niet onderdrukken.

De CEO volgt Rotterdam met zijn ogen terwijl hij om de auto heen loopt. Wanneer deze de loop van zijn .22 tegen het raam zet en op het hoofd van de CEO richt, begint ook hij hele snelle, strakke en rechtlijnige bewegingen te maken in de hoop het pistool te ontwijken. Het oerinstinct van de mens is sterk. Zelfs sterker dan de realiteit dat je jezelf hebt opgesloten in een piepkleine gevangenis van drie ton.

Het duurt niet lang voordat Rotterdam een schot probeert. Mis. Hoewel, hij mist de CEO, maar zijn vrouw krijgt nu ook een kogel in de andere slaap. Dat zijn er drie in haar hoofd, zo blijft er weinig denkruimte over. Wanneer hij de vrouw nogmaals raakt verstijft de man. Hij kijkt naar zijn vrouw en de tranen stromen over zijn gezicht. Dan drukt Rotterdam af. En nog een keer. Roerloos valt de man half zijwaarts gedraaid tegen de stoelleuning. Rotterdam slaat met de kolf van zijn pistool tegen de gaatjes in het raam en het veiligheidsglas verpulvert in tienduizenden kleine stukjes. Voorzichtig gaat zijn hand naar binnen, drukt de loop op het hart en geeft de CEO een derde kogel te verwerken. De man veert uit zijn stoel op en die reactie is zo heftig dat Rotterdam bijna zijn pistool laat vallen. Bijna.

Hij duwt wat rode ballen in de mond van de man en maakt een foto. Hij vindt de scène zo bijzonder dat hij wat extra foto’s maakt, ook van de vrouw. En natuurlijk een ‘totaalshot’, leuk voor de kleinkinderen.

Hij loopt rustig naar de Mondeo en stapt in.

“Acht punten, heren”, zegt hij.

Eindhoven rijdt rustig weg.

Team Stad gaat op het gemak naar het schuiladres in Rucphen.

Vanuit de auto mailt meneer Rotterdam de informatie over het eindresultaat van de kill naar De Noordzee. Al enkele minuten later zien meneer Amsterdam en meneer Rotterdam, ieder op een andere plek in Nederland, een tweet van WaterNaarDe100 W17-S32. Zonder vrouw was het 17-33 geweest. Maar een burger kost nou eenmaal een punt. Het eerste minpunt.

*

Peter baalt als een stekker. Zo gaat dat stadse team wel erg hard. Ondanks de burger. Stad heeft bijna het dubbele van zijn eigen team! Wat doen zijn eigen gasten? En nog niemand in de media die iets over een EMP heeft gezegd. Nog geen koper in zicht!

*

Op tweede kerstdag houdt de rockband The Formal Hearing een reünie in Ahoy. De band was vroeger behoorlijk succesvol, maar is al een tijdje over the hill. Ruzies met elkaar, ruzies om muziek, ruzies om echtscheidingen, ruzies om ruzies. Ruzies om de kleinste dingen hebben de band in de loop der jaren langzaam maar zeker kapot gemaakt. De vier leden zagen het allemaal gebeuren en er was niemand die had ingegrepen. Toen het bijna te laat was, had de manager nog één keer geprobeerd de zaak te lijmen. Zonder succes, de schade was te groot. Fans treurden.

Toch is het jaren later uiteindelijk gelukt om nog één keer samen te komen. Voor deze ene keer legt iedereen alle problemen naast zich neer en voor de buitenwereld lijkt alles koek en ei. De leden van de band zitten aan de grond. Het is een cd-band, die conceptalbums maakt. Zulk soort bands doen het meestal slecht op internet. Ze hebben een paar losse hits die nog steeds goed verkocht worden, maar sites als iTunes en Amazon eisen zulke belachelijk hoge marges, dat je daar niet rijk van wordt. En als je al niet van je hits kunt leven, dan kun je de rest helemaal vergeten. Dus, dacht de band, we doen één reünie en brengen daar een dvd van uit. Die verkopen nog steeds prima. En voor dat concert van morgen zijn ze nu voor de laatste keer aan het oefenen, de puntjes op de i aan het zetten.

Als ze tegen half twee midden in een heftige solo zitten, komt team Water met drie man binnen. De Rijn haalt, amper binnen, de trekker van de trompet over. In één klap is het muisstil. De keiharde muziek verstomt en de muzikanten zien er ineens lachwekkend uit. Ze staan te dansen en te rocken en op hun gitaren te rammen en het enige geluid dat ze produceren, zijn de zachte metaalachtige klanken van de snaren op hun dode instrumenten en de doffe klappen op de onversterkte drumvellen. De technici, twee man, die achter de mengtafel zitten, kijken verbaasd naar hun paneel. Ze merken de ongenode bezoekers niet eens op, en hebben er niet het flauwste benul van waarom het geluid ineens is weggevallen.

Toen team Water deze gedurfde kill plande, wisten ze dat het héél gesmeerd moest lopen, minutieuze timing, gepaard met instinctieve acties van überkiller De Maas. Die maakt zijn reputatie meer dan waar. Voor deze gelegenheid heeft hij zijn reservepistool ook meegenomen. Zonder aarzelen en schijnbaar zonder te mikken schakelt hij eerst de zanger, dan de drummer, dan de bassist en tenslotte de leadgitarist uit met een schot in het voorhoofd. In één soepele beweging opent De Waal de deur naar de technische ruimte en met zes passen is De Maas de deur door. Onmiddellijk schiet hij de twee technici neer. In zijn ooghoek ziet hij meer mensen. Nog voordat die kunnen gillen, heeft hij die alle twee met één kogel uitgeschakeld.

Het is een actie die in een traditionele cowboyfilm of een echte shoot ’em up game niet had misstaan. Zeven kogels, acht doden. In hooguit vijftien seconden. Geen enkele vocale bijdrage van een slachtoffer.

De Waal pakt het fototoestel, hij is vandaag aan de beurt om foto’s te maken en de lege hulzen op te rapen. Hij loopt nu met de camera achter De Maas aan, de huls na elk schot oprapend en al doende fotograferend. De Maas doet alles nu in omgekeerde volgorde. Hij loopt naar de slachtoffers en voelt hun polsen. Zijn operatiehandschoenen laten geen spoor achter, terwijl hij toch alles voelt. Zo voelt hij dat een van de technici wel bijna dood is, maar niet helemaal. Hij zet het pistool tegen zijn slaap en jaagt hem een kogel door het hoofd. Geen pols. De vier doden in de geluidskamer spelen geen rol in hun kill. Sterker nog, deze lui kosten hen vier punten. Klaplopers!

Daarna loopt hij terug naar de herrieschoppers zelf. Hij jaagt ze ieder een kogel door de slaap en door het hart en propt de monden vol met tafeltennisballen, conform de regels van het spel. De Waal maakt een foto van ieder bandlid. Meneer De Rijn heeft na zijn getrompetter de hele zaak in de gaten gehouden, klaar om te waarschuwen als er ergens iets mis ging. Maar er ging niks mis. De kill op The Formal Hearing is perfect verlopen. Jammer dat er vier bemoeials waren, dat kostte punten, maar verder was het een demonstratie van effectief optreden. De drie lopen terug naar hun donkerrode Mondeo en meneer De IJssel loodst hen perfect door het verkeer naar een restaurant in het centrum. Even relaxen, vanavond wacht weer een kill in Wassenaar. Tijdens de rit naar het restaurant stuurt De Maas de foto’s naar meneer Amsterdam. Hij claimt vier keer vier punten voor de bekende Nederlanders en zegt dat er vier afgaan voor wat hij omschrijft als ‘spelbedervers’.

Nog geen vijftien minuten later wordt er door alles wat team Water is, inclusief meneer De Noordzee, gejuicht als ze de tweet van meneer Amsterdam lezen. StadNaarDe100 schrijft: W29-S32. Bijna gelijk.

*

Sjoerd Burgers komt een half uur later dan afgesproken bij de oefenruimte aan. Het is, volgens hem, voornamelijk aan hem te danken dat The Formal Hearing op tweede kerstdag een concert zal geven. Er was in Ahoy nog zoveel te regelen, dat het hem niet is gelukt op tijd in Den Haag te zijn. Op zich jammer, want voor hetzelfde geld krijgt de band weer ruzie en staat de hele zwik op springen, nog voordat ze voor het laatst het podium betreden. Dat dat stelletje mafketels hun eigen inkomsten op het spel zet is stom, maar van zijn inkomsten moeten ze afblijven. En Sjoerd verdient fors aan het optreden. En hij heeft natuurlijk een fraai percentage voor de dvd bedongen. Leveren die gasten eindelijk weer eens geld op. Jarenlang heeft hij gratis het gezeur van eerst de een en dan weer de ander moeten aanhoren. Steeds geprobeerd geen partij te kiezen, te verzoenen, maar niks lukte. Tot kort geleden. Dat begrijpen zulke gasten gewoon niet, dat hij niks verdient als zij niet optreden of een fatsoenlijk stuk muziek maken dat goed verkoopt.

Al die gedachten schieten door zijn hoofd wanneer hij de auto heeft geparkeerd en naar de oefenruimte loopt. Hoe dichter hij die nadert, hoe banger hij wordt dat ze inderdaad weer ruzie hebben. Hij staat praktisch voor de deur. De stoep moet trillen, de ruiten moeten eruit! Maar het is helemaal stil.

Wanneer hij de deur open wil doen, merkt hij dat die al op een kier staat. Hij snapt er niets van.

“Hallo?”

Geen reactie.

“Yo, dudes. Play me!” zegt hij en springt naar binnen, een ‘tadaaaaa’-gebaar makend.

“Huh?”

De bandleden liggen allemaal op de grond. Voor zover hij kan zien tenminste, want het is er aardedonker. De technische ruimte kan hij al helemaal niet zien.

“Yo, players! Hier is jullie favoriete manager!”, bralt hij op z’n popiejopies.

Geen reactie.

Hij loopt naar de leadzanger en buigt zich een beetje voorover.

Huh?

Wat heeft die in z’n mond?

Voorzichtig raakt hij zo’n ding aan en bekijkt het, terwijl hij het in zijn hand houdt. Niet te zien wat het is.

Hij geeft een zachte schop tegen de zanger. Die beweegt niet. Geeft geen krimp. Hij loopt naar buiten om te zien wat hij nou eigenlijk in z’n handen heeft.

Huh?

Een gele tafeltennisbal?

Gadverdamme!

Hij gooit het ding weg. Het stuitert over de stoep en verdwijnt ergens onder een auto.

Sjoerd realiseert zich dat dit allemaal niet oké is, helemaal niet oké.

Dit gaat hem zwaar geld kosten.

Yuk.

Ondanks dat hij zo de pest in heeft dat hij het liefst gewoon weg wil lopen, belt hij toch maar 112.

*

De politie in Gouda houdt een buurtonderzoekje dat niets oplevert. Sommigen hebben de minister en/of leden van haar gezin het huis binnen zien gaan. Maar dat was allemaal vlak voor etenstijd. Niemand heeft iets gezien dat later op de avond plaatsvond. Dat was natuurlijk ook kerstavond. Gewoonlijk zijn mensen al alleen met zichzelf bezig, op kerstavond helemaal.

Tegen half vier arriveert een forensisch team en dat team is ongewoon snel klaar. Een pistool van klein kaliber, waarschijnlijk een .22. Geen voetafdrukken, geen vingerafdrukken. Alleen die tafeltennisballen.

“Het lijkt op een kenmerk van een seriemoordenaar”, constateert een forensisch arts.

Het forensisch team kan ter plekke niets meer doen, de rest van hun werk zal in het laboratorium moeten gebeuren. Er is niet zo heel veel dat je met het blote oog kunt zien, zeker niet als je met een professionele killer te maken hebt. En daar heeft het hier alle schijn van.

*

Bij het Overkoepelend Politie Team in Renswoude, kortweg OPT, wordt regelmatig gekeken naar de meldingen die overal in het land in de politiecomputers worden ingevoerd. Het is de taak van Wendy Zijdeveld om steeds ‘de toestand van Nederland’ te meten aan de hand van die meldingen. Als er afwijkingen zijn die extreme vormen aannemen, dan moet zij haar baas Jan Gerritse direct op de hoogte stellen. Als Jan beslist dat het OPT in actie komt, dan kan hij, en ieder lid van zijn kleine team, iedere politieman in Nederland overrulen door zijn ID te tonen. Hij is gemachtigd om te doen wat nodig is om een eventuele calamiteit die zich op landelijk niveau voordoet aan te pakken en koste wat kost op te lossen.

Wendy ziet veel meer meldingen van moord dan normaal. En geen gewone moorden, maar moorden die een kenmerk van een seriemoordenaar hebben. En als haar instinct correct is, en dat is het eigenlijk altijd, dan is er in korte tijd erg veel gebeurd, teveel. Ze maakt een korte samenvatting en legt deze aan Jan voor.

Moorden:

Kerstavond

23/24 uur. Pastoor. De Rijp (NH). Rood

23/24 uur. Minister van Justitie. Gouda (ZH). Geel.

1e kerstdag

03/04 uur. Twee voetballers. Groningen (Gr.). Rood.

05/06 uur. Dominee. Wijnjewoude (Fr.). Rood.

10/11 uur. CEO Zedda. Waalre (NB). Rood.

13/14 uur. Acht man, rockband Formal Hearing. Den Haag (ZH). Geel.

“Wat betekent dat rood en geel?”, vraagt Fred Veder, die er net als Willem Gerritse door Jan is bijgehaald. Jan en Willem heten allebei Gerritse, maar zijn geen familie. Ze zijn nu met z’n vieren en het OPT is daarmee compleet.

“Volgens de rapporten hebben bijna alle slachtoffers tafeltennisballetjes in de mond. Sommige slachtoffers gele, andere rode.”

“Seriemoordenaar!”, roepen de andere drie in koor.

“Veertien mensen dood, in zo’n korte tijd?”, vraagt Jan verbaasd.

“S”, zegt Wendy.

“Wat?”

“Seriemoordenaars”, zegt ze, met de nadruk op het meervoud.

“Ik snap wat je bedoelt”, zegt Fred. “Maar het is mogelijk om iemand om elf uur ’s avonds in De Rijp om te leggen en dan binnen het uur in Gouda te zijn.”

“Ja”, zegt Willem. “Zeker. Maar tussen vijf en zes in Friesland, daarna om half elf in Waalre en dan om twee uur ’s middags weer in Den Haag?”

“Tel er de kleuren bij op en je hebt?”, vraagt Wendy.

“Nou, wat?”

“Twee moordenaars, sullekop”, lacht Wendy. Ze geeft Fred een tikje op z’n achterhoofd.

Jan: “Heel wel mogelijk. Goed werk, Wendy.”

Wendy straalt, wat ze overigens zonder complimenten ook doet.

“Nemen we dit over, baas?”, vraagt Fred.

Willem: “Werkt er al iets landelijks aan?”

“Niets”, zegt Wendy. “Alles gaat nog op lokaal niveau. Ik denk dat nog niemand naar het totaalplaatje kijkt.”

“Nee, dat laten ze aan ons over. Daar zijn we voor”, zegt Jan.

Hij voegt eraan toe: “Ja, we nemen dit over.”

“Wendy, verzamel alles wat je te weten kunt komen. Fred, bel Den Haag, Gouda en De Rijp. Vis alles op, eis alles op, je kent het klappen van de zweep. Willem, jij doet Groningen en Friesland. Bellen, desnoods gaan jullie erheen. Wapper met je ID als iemand moeilijk doet. Ikzelf bel eerst de MP en ga daarna naar Waalre. Ik wil het met mijn eigen ogen zien, want het lijkt een executie.”

“Eens”, zegt Wendy. “Mijn eerst gedachte was ‘seriemoordenaar’. Mijn tweede gedachte was ‘meervoud’. En mijn derde gedachte was ‘executie’.”

“En je vierde gedachte is ‘bellen’. Kom op, mensen. Chop, chop.” Jan staat op vanachter zijn bureau en zegt nog tegen Wendy: “Bel Waalre dat ik onderweg ben.”

Jan stapt in zijn zwarte Volvo, rijdt vol gas weg en geeft een klap op de knop die zwaailichten en sirene activeert. Al snel wijst de naald van de snelheidsmeter van zijn getunede en verlaagde C30 T5 een snelheid van 180 aan.

Hij arriveert niet veel later in Waalre, waar het een drukte van belang is. Iedereen gaat opzij als hij aan komt rijden, maar als hij uitstapt wordt hem de weg versperd door twee lokale agenten die direct op hem aflopen.

“Jan Gerritse, OPT”, zegt hij, terwijl hij zijn ID omhoog houdt. Hij begint al richting tent te lopen.

“Ho, ho, vriend.”

“Mag ik er langs?”

“Wie bent u?”

“Euh, politie?”, probeert Jan.

“Ik heb nog nooit van het OPT gehoord.”

Dit is het ergste van het OPT vindt Jan. Niemand kent het. “Bel uw baas maar” en opnieuw probeert Jan door te lopen. De twee agenten wijken niet.

“Waarom zit de politie toch altijd de politie dwars?”, vraagt Jan. “Dienen wij niet hetzelfde doel?”

“Wij werken hier aan een zaak en zitten niet te wachten op iemand uit … Renswoude?”

De agent en zijn collega kijken Jan strak aan.

“Move”, Jan duwt zich erdoor en loopt naar de tent.

“Hé!”, roept een agent hem na. “Wat betekent OPT eigenlijk?”

“Overkoepelend Politie Team”, roept Jan half over zijn schouder.

De twee agenten kijken elkaar verbaasd aan. Daarna schieten ze in de lach.

“Onbekend politieteam?” Ze proesten het uit.

Helaas voor hen bevestigt hun baas dat het OPT authentiek is en beveelt hun medewerking te verlenen: “Wees blij dat het OPT het overneemt. Zij lossen alles op. Bovendien gaat dit ons toch boven de pet. Waalre lost dit niet op, dus komen die uitslovers uit Eindhoven weer arrogant doen. Dan liever het OPT.”

“Maar wat is het OPT, meneer?”, vraagt de agent.

“Jongen, neem maar van mij aan dat ze meer zaken hebben opgelost dan welk ander team dan ook. Ik eis dat je ze volledige medewerking verleent.”

Daarna hangt hij op.

Jan roept tegen de twee agenten: “Besta ik?”

“Ja, meneer.”

“Dan heb ik wat vragen.”

En hij laat zich alles uitleggen. Vanaf het eerste moment dat de politie arriveerde tot aan het moment van zijn eigen komst.

Een half uur later zit Jan weer in de auto op weg naar Renswoude, dit keer alleen met zwaailichten aan. Hij is aan het bellen met zijn staf en dus gebruikt hij de sirene alleen af en toe even om mensen aan de kant te krijgen. Hij praat zijn mensen bij over Waalre.

“Dit is echt, Wendy had gelijk. Als de andere scènes hetzelfde zijn dan zijn er inderdaad meerdere moordenaars, waarschijnlijk twee stuks. Wendy, als het goed is komen de foto’s van Waalre binnen. Hebben jullie van de rest ook al foto’s?”

“Bijna alles, het laatste kan elk moment komen”, zegt Wendy.

“Oké”, zegt Jan. “Ik ben over een half uur daar.”

“Tot zo”, zegt Wendy.

“Push die foto’s, Wendy. Als we straks meeten wil ik alles compleet hebben.”

Daarna hangt hij op en zet de sirene aan. Waar is dat ding anders voor?

*

Wanneer de meeting net begonnen is, zegt Jan: “Wendy, je had gelijk. Maar ook weer niet.”

Ze trekt haar wenkbrauwen op.

Jan legt een stel foto’s van de moordscène in Waalre op de grote tafel, bij de foto’s van de andere scènes. “Welke conclusie trekken jullie hieruit?”

Alle drie onderzoeken ze de foto’s, ze scannen ieder detail.

“Geplande moord”, zegt Wendy.

“Ja, verder …”

“Het lijkt wel of hij een gericht target was en zij er toevallig bij was”, zegt Fred.

“Ja, verder …”

“Klaarlichte dag, peperdure auto die er nog staat … Ik las eerder dat er niet was ingebroken in het huis en ook geen poging daartoe was gedaan. Als de moordenaar wist dat hij op dit tijdstip deze man kon pakken dan had zijn research hem ook kunnen vertellen dat het huis vol kunst hing. Een originele Van Gogh nota bene.” Willem begrijpt er weinig van.

“Ja, verder …”

“Vast patroon”, zegt Fred. “Als je naar de andere scènes kijkt dan zie je steeds één overeenkomst: twee kogels in het hoofd en één in het hart. Tafeltennisballen in rood of geel. Professionals.”

“Ja, verder …”

“Connectie?”, vraagt Wendy.

“Misschien is die er niet?”, oppert Fred.

“Misschien.”

“Ik geloof er niets van, ik heb er een heel raar gevoel bij”, zegt Willem.

“Nee …!” klinkt het in koor.

“Ik vrees van wel”, zegt Willem.

“Nou, kom maar op dan.” Jan en de rest vinden Willem altijd een beetje eng. Om de een of andere reden kijkt hij naar een aantal foto’s en flitsen er razendsnel allerlei scenario’s door zijn hoofd. Dan is hij even stil en komt hij met een theorie. Die theorie is, zo is al vaak gebleken, absurd maar meestal correct.

“Dit is te complex voor één man. Bovendien zijn er gele en rode tafeltennisballen. Het lijkt haast wel een wedstrijd. Je schiet iemand dood, gebruikt gele ballen, maakt een foto en stuurt die op. Idem met de rode.”

“Belachelijk”, zegt Wendy.

“Ja, Willem. Belachelijk”, voegt Fred eraan toe.

“Waarschijnlijk wel”, erkent Willem.

“We zullen de connecties moeten uitzoeken. Wat heeft de CEO van Zedda met twee voetballers, een rockband, een pastoor en de minister van Justitie te maken?”, oppert Wendy. “Absurde combi.”

“Plus nog een dominee …”

“Of er is een connectie tussen enkelen en worden anderen doodgeschoten om de aandacht af te leiden. Misschien is er een connectie russen de rode slachtoffers en zijn de gele afleiding”, probeert Fred.

“Oké, allemaal aan de slag. Wendy, zoek alle achtergrondinformatie die je kunt vinden, laat Willem je helpen. Fred, jij en ik gaan bellen tot we erbij neervallen. We bellen alle politiemensen op die er bij waren en gaan op zoek naar de forensen en wie we maar kunnen vinden.”

Jan wil actie.

*

De recherche in Alkmaar onderzoekt de computer van de pastoor. Eerst is een kopie van de harde schijf gemaakt, dat was snel klaar omdat er maar een kleine schijf in de machine zat. De recherche gebruikt een eigen computer om de kopie op een externe usb-drive te bekijken. Er staat weinig op. Preken, brieven naar parochianen, e-mail met collega’s. Wat vakantiefoto’s uit Italië, mooie foto’s van de beelden van Bernini op de Sint Pieter, de pastoor hanteerde met gevoel de camera. De rechercheur sorteert de foto’s op bestandsgrootte. Alle foto’s zijn rond de 400 kilobyte in het jpeg-formaat. Eén foto is 21 megabyte groot. Dubbel klikken levert niks op, het fotoprogramma geeft een fout. Dan probeert hij het andersom. Eerst Photoshop openen en dan het fotobestand. Foutmelding. Misschien is de extensie onjuist? De rechercheur wijzigt de extensie in tiff. Ook niks. Dan probeert hij doc. Bingo. Microsoft Word opent en er verschijnen twintig pagina’s. Op elke pagina staan drie foto’s die in het Word-document zijn ingebed. Het hart zinkt de rechercheur in de schoenen. Blote jongetjes. Sommigen helemaal bloot, soms een close-up van hun billen, soms met een kerkgewaad terwijl een volwassen hand in het kruis rommelt. Naarmate de rechercheur naar onder scrolt worden de foto’s steeds ranziger. Klootzak. De rechercheur roept direct twee collega’s, hier heeft hij liever getuigen bij.

*

Terwijl de gegevens zich in Renswoude opstapelen, leren ze van de gevonden kinderporno op de computer van de pastoor uit De Rijp.

Jan belt meteen de rechercheur in kwestie: “Zie je verband tussen die rommel en zijn dood?”

“Ja, verdiende loon”, zegt Hanjo Hagen.

“Kom op, rechercheur Hagen. Professioneel blijven. Verband?”

Even is het stil. Dan: “Wraak van ouders?”

“Zit er iets in de e-mail? Of documenten die op bedreiging of op een netwerk wijzen?”

“Niets.”

“Wat ben je nu van plan?”, vraagt Jan.

“Wat denk je zelf?”

“Bij hem thuis de hele zooi overhoophalen?”

“Yep. In één keer goed.”

“Doe het alsjeblieft goed, maak geen fouten. Ga met meerdere mensen en sloop dat hele pand. Tapijt eruit, holle ruimtes slopen, als er iets is moet je het vinden. Als je nu niks vindt mag er later niets meer opduiken.”

“Ik heb dit eerder gedaan”, klinkt het geërgerd.

“Ben je op de hoogte van de anderen?”

“Welke anderen?”

“Hanjo, ik zeg dit tegen jou en het blijft onder ons. Oké?”

“Goed.”

“Ik vraag je niet om zo zorgvuldig te zijn omdat ik aan je competentie twijfel. Als ik dat zou doen dan zou ik het onderzoek zelf doen, of iemand anders inzetten. Je weet dat het  OPT dat kan. Toch?”

“Ja.”

“Er zijn vandaag meerdere mensen vermoord. Ook met een mond die was volgepropt met tafeltennisballen.”

“O?”

“Als die ballen er niet waren dan zou ik ook denken aan een verband tussen de kinderporno en zijn dood. Terecht. Maar die ballen zie ik vandaag voor de vijfde keer terug. Dat is geen toeval.”

“Misschien wordt er een kinderpornonetwerk uitgeschakeld?”

“De minister van Justitie in zo’n netwerk?”

Stilte.

“Twee voetballers in Groningen in dat netwerk?”

Nog steeds stilte.

“De CEO van Zedda?”, gaat Jan verder.

“Jezus.”

“Hou het onder je pet, Hanjo. Dit onderzoek mag niet verstoord worden.”

“Oké. Ik ga met drie man en zeg dat het puur om de kinderporno gaat. Zal met geen woord over de anderen reppen. Wat doe ik als we klaar zijn?”

Jan geeft een telefoonnummer door: “Bel dat nummer. Het is van Wendy Zijdeveld. Geef alles aan haar door. Laat niets weg, elk detail is belangrijk.”

“Oké.”

“En Hanjo?”

“Ja?”

“Ga nu. Nu meteen. Hoe sneller, hoe beter.”

“Ben al weg.”

*

Aan de Spelderslaan in Wassenaar staan vijf imposante villa’s. Bij de villa die het meest aan de rand staat, parallel aan de Jagerslaan, staan twee mannen te wachten. Ze staan naast het bijgebouw, vanuit het huis aan het oog onttrokken door de begroeiing. Bovendien is het half zes en dus aardedonker, het vroege duister is inderdaad hun vriend. De heren De Rijn en De Maas wachten in hun gitzwarte kleding met zwarte matte handschoenen en een zwart masker geduldig op de komst van de auto. Het is de eerste keer dat ze hun kleding volledig aan de kill hebben aangepast, maar dit is dan ook een aparte situatie. Zelfs de volgorde van hun acties zal bij deze hit omgekeerd zijn.

Volgens de informatie van meneer De Noordzee voltrekt zich hier dagelijks hetzelfde ritueel. De auto komt aan en de chauffeur drukt op een knop waardoor de garagedeur in het bijgebouw opengaat. Ondertussen stopt hij en stapt ‘de grote meneer’ uit die dan het huis inloopt. Als de garagedeur open is, parkeert de chauffeur de auto daarin en vertrekt met zijn eigen auto naar de veel goedkopere rijtjeshuizen aan de andere kant van de Spelderslaan waar de chauffeur woont. Comfortabel dichtbij voor als ‘meneer’ plotseling weg moet, wat regelmatig voorkomt.

En zo geschiedt het ook vandaag. De auto komt aangereden, de garagedeur begint open te gaan, de auto stopt. De meneer stapt uit en als hij drie meter van de deur verwijderd is, rijdt de chauffeur de auto naar binnen. Precies op het moment dat de chauffeur gas geeft, rent De Maas naar voren en schiet ‘de grote meneer’ twee keer in het hoofd en, terwijl hij nog aan het vallen is, één keer in zijn hart. Nog voordat hij volledig op de grond ligt, richt De Rijn zijn trompet op de garage en haalt de trekker over terwijl De Maas snel de lege hulzen opraapt. De chauffeur merkt in de nu pikdonkere garage dat de motor van de auto ineens uitgaat. Hij kijkt achterom over zijn schouder en ziet niets, behalve de gloed van licht uit de woning. Zonder succes probeert hij de auto opnieuw te starten. Ook ramt hij nog een paar keer op de knop om de garagedeur te sluiten. Al met al is hij zoveel tijd aan het verknoeien dat hij niet ziet dat De Rijn naar De Maas loopt. Die propt intussen de gele tafeltennisballen in de mond van de dode, waarvan De Rijn een foto maakt. De twee mannen rennen terug en lopen weer achter de ‘het-hele-jaar-door-groen-meneer!’-struiken langs, langs de rand van het water, steken het bruggetje over, in tegengestelde richting als ze gekomen zijn, en stappen in de Mondeo die rustig komt aangereden.

De chauffeur van ‘de grote meneer’ loopt amper drie minuten later naar het huis om te vertellen dat de stroom in de garage is uitgevallen en de auto ook niet meer start. Op weg naar de voordeur van het woonhuis struikelt hij over iets en dondert languit voorover. Zijn kin stoot hard tegen een object. Hij staat weer op en kijkt goed waarover hij gevallen is. Hij is gestruikeld over zijn baas, de minister van Financiën, die nu dood is.

*

Om half zeven is Jan samen met Fred Veder ter plekke in Wassenaar. De plaats delict is nog vers. Het bruggetje is afgezet en de oprit, waar de minister ligt, wordt beschenen met felle lampen. Over de hele lengte langs het struikgewas is het terrein afgezet met zeil, zodat de pers geen foto’s kan maken. Jan is hier woest over, hij scheldt de hoofdverantwoordelijke rechercheur helemaal stijf. Ze gaan net niet op de vuist.

Na een tijdje vraagt Fred aan Jan: “Wat was dat nou?”

“Die klootzakken hebben alle sporen vertrapt.”

Fred kijkt om zich heen en visualiseert de koelbloedig uitgevoerde executie.

Na een tijdje vraagt Jan: “Nou?”

“Wachten naast het bijgebouw, toeslaan in het donker, wegwezen door de struiken, dat bruggetje over en hup de vluchtauto in.”

“Juist. Mijn idee. En dus?”

“Dus waren er waarschijnlijk voetafdrukken bij de struiken te vinden.”

“Die nu vertrapt zijn door werklui die hekken met tentzeil neerzetten en zware betonnen blokken meenemen die de zaak overeind moeten houden als er een windje opsteekt. Voilà, weg sporen.”

“Klootzak”, zegt Fred tegen de rechercheur die mee staat te luisteren.

“Sorry”, zegt hij oprecht. “Maar het moest. Opdracht van het hoogste niveau.”

Jan is wat afgekoeld. “Laat maar. Verder nog bijzonderheden?”

“Nee, op het eerste gezicht niet.”

“Waarom brandt die buitenlamp bij het huis wel en die bij de garage niet?”, vraagt Fred.

“O, dat? In de garage is de stroom uitgevallen. De auto start ook niet meer.”

“Klootzak!”, klinkt het in koor.

“Nee, op het eerste gezicht niet”, doet Fred de rechercheur met een kinderstemmetje na.

“Wat denk je als je zo rondkijkt?”, vraagt Jan aan Fred als ze weer buiten zijn nadat ze de chauffeur hebben gesproken.

“Meerdere daders”, zegt Fred.

“Hoezo?”

“Het ging allemaal te snel voor één man. Drie schoten die nog precies geplaatst zijn ook, net als bij de anderen. Dan de ballen in de mond doen en wegwezen, terwijl amper een paar meter verderop elk moment de chauffeur aan kan komen lopen of iemand uit het huis kan komen.”

“Ja. Minimaal twee personen dus. Waarschijnlijk drie vanwege de vluchtauto.”

“Dus een team in plaats van één lone ranger?”

“Ja.”

Fred kijkt rond, doet een stapje naar links, dan weer naar rechts.

“Nja …”

“Wat?”

“Niks, laat maar. Té wild west.”

“Nee, zeg maar.”

“Ah Jan, je verklaart me voor gek.”

“Zeg gewoon wat je denkt.”

“Ze hebben iets om stroom uit te zetten.”

“Hoe?”

“Weet ik niet. Ik weet best veel van elektronica, maar dit …”

Stilte.

“Neeeeeh”, fluistert Fred.

“Wat?”

“Een EMP?”

“EMP?”

“Elektromagnetische puls. In het Engels heet het Electro Magnetic Pulse, daar komt de afkorting vandaan. EMP.”

“Wat is dat?”

“Onmogelijk.”

“Kom op Fred, tune me in.”

“In de jaren zestig ontdekten wetenschappers dat als je een A-bom op grote hoogte liet ontploffen er geen slachtoffers vielen, maar wel over een enorm groot gebied alle elektronica stuk was. Echt alles kapot. Elke radio. Elk kabeltje, elk transistortje.”

“Maar het licht in het huis doet het nog”, probeert Jan.

“Ja, dat zou dus niet kunnen. Ik heb het dus mis.”

“Ik weet het niet Fred, jij hebt doorgeleerd in elektronica, ik niet.”

“Ineens is één auto helemaal stuk? Maar deze is naar de gallemieze. Die Maserati ook. En op de andere locaties?”

Jan denkt diep na.

“Dit lijkt op een gerichte EMP op kleine schaal”, zegt Fred.

“Bestaat zoiets?” vraagt Jan verbaasd.

“Ik hoop het niet”, zegt Fred. “Er bestaan hele grove EMP-wapens met soms onvoorspelbare effecten. Amerika gebruikt ze in noodgevallen bij de bewaking van de grens tussen Mexico en Texas. Maar zo’n gecontroleerde EMP als dit? Ook in Amerika is een apparaat uitgevonden dat HPEM heet, dat gebruiken ze om een einde te maken aan die wilde autoachtervolgingen, klik, auto stuk, alle elektronica aan diggelen, je trekt de chauffeur als een lammetje uit zijn auto. Is dat wat we hier meemaken? Maar dan nog veel gecontroleerder? Wie dat uitvindt is spekkoper. Elke terrorist wil zo’n ding hebben. Een gecontroleerde EMP als handgun, man, dat is nog minstens vijftien jaar van ons verwijderd…” Zijn woorden sterven langzaam weg.

Ze kijken elkaar peinzend aan.

“Vrolijk kerstfeest”, zegt Jan tenslotte.

*

Ondertussen verschijnt een tweet van StadNaarDe100 met de tekst: W37-S32.

*

Even na zeven uur wordt Aard Evers, topman van de ultrarechtse NDP, dood aangetroffen op de eerste verdieping in een zaal in Almere. Hij zou er een toespraak geven en oefende deze in een kamer op de bovenste verdieping. Het is iedereen een raadsel hoe de moordenaar dit heeft kunnen klaarspelen. Evers was een van de best beveiligde mensen in Nederland. Bij Evers zaten zijn tekstschrijver en twee bewakingsmensen in de kamer, deze zijn ook dood. De beveiligingsmensen op de gang, de trap en die op de benedenverdieping beweren niets verdachts gezien of gehoord te hebben. Er zit geen raam in de kamer waar Evers ligt. Jan Gerritse en zijn team van het OPT zijn er, wanneer ze dit allemaal horen, van overtuigd dat de dader, of beter: daders, als beveiligingsmensen gekleed moeten zijn geweest.

De honderdvijftig man in de zaal beneden, die op Evers staan te wachten, zijn droevig wanneer ze het nieuws vernemen. De beveiligingsmensen zijn droevig omdat ze vinden dat ze gefaald hebben en de bazen van de beveiligingsmensen balen als een stekker dat ze een gigantische bron van inkomsten kwijt zijn.

Wanneer de minister-president van de dood van Evers hoort, slaakt hij in zijn woonkamer een zucht van verlichting. Tijdens een verklaring voor de pers, die hij een kwartier later voor zijn voordeur aflegt, maakt hij een necrologie, die bijna doet voorkomen alsof Evers een gewaardeerde collega en vooral een goed mens is geweest.

Ook het NOS-journaal van acht uur ’s avonds heeft een necrologie klaar. Die is minder lovend. De dood van Bakker, Van Heemskerk en El-Manoudi zorgen wel voor tranen.

Menigeen begint zwaar gedeprimeerd aan zijn kerstdiner.

26 december

Aan het begin van de nacht luidt de tweet van WaterNaarDe100: W37-S36. Peter heeft deze riskante kill niet zo goed begrepen: zeven punten voor een lid van de Tweede Kamer, en dan drie punten eraf voor dode burgers. En wat heeft de trompet daar nou helemaal teweeggebracht? Op het NOS-journaal staan de 150 mensen in de zaal nog volop in het licht. Beneden is het licht kennelijk niet uitgevallen en boven wel. Zo’n kleinschalige EMP, waar is die goed voor? Sukkels, zo kan hij toch geen trompet verkopen? Het is simpelweg niet spectaculair genoeg. Het trekt niet echt de aandacht. Hooguit van de verkeerde mensen. Van de politie bijvoorbeeld.

*

Om vier uur in de ochtend houdt het OPT een meeting in Renswoude. Ze maken op dit vroege uur de balans op. Drieëntwintig doden bij negen incidenten. Niets van waarde gestolen. Ook niks anders trouwens.

“Ik heb wat lijntjes uitgezet in Amerika”, zegt Jan.

“Dus we kunnen gaan slapen?”, vraagt Fred.

“Nope”, zegt Jan. “Internet, guys.”

Iedereen slaakt een diepe zucht. Weg nachtrust.

“Wie doet wat?”, vraagt Wendy.

“Jij Twitter. Fred, jij doet Facebook. Willem, jij doet een speed-check op andere narcistensites, ik ga snuffelen in Google. Probeer…”

“Narcistensites?”, vraagt Willem.

“MySpace en dat soort troep”, zegt Jan.

“Narcistensites?”, vraagt Willem opnieuw.

“Mensen schrijven daar toch alleen iets ter meerdere eer en glorie van zichzelf? Anyway. Bel wat rechercheurs met internet-ervaring die wij ooit hebben geholpen een zaak op te lossen en vraag ze mee te helpen, volgens mij staan er minstens vijf goede op ons lijstje. Maar geef hen het secundaire zoekwerk, het belangrijkste doen we on our own.”

En dan: “Oké. Let’s go, people, aan de slag.”

*

Omstreeks half elf klopt Sonja de Bleek bij het statige huis in Leusden-Zuid aan. Ze heeft de bel al geprobeerd, maar krijgt daar geen reactie op. Ze kan zelfs niet horen of de bel het wel doet. Ze heeft geen idee hoe die zou moeten klinken omdat ze hier nog nooit op de stoep heeft gestaan. Ze is de persoonlijke assistent van de CEO van UnieHart, misschien wel het grootste voedingsconcern ter wereld. Bijna veertig procent van de complete inhoud van willekeurig welke supermarkt in Europa komt bij hen vandaan. De CEO, een buitengewoon onsympathieke vent, is onbereikbaar. Sonja heeft het geld van haar goedbetaalde baan hard nodig, anders zou ze niet voor deze man willen werken. Niettemin heeft ze haar plicht te doen, ze heeft al een dag min of meer verzaakt. Haar baas is gisteren nergens verschenen terwijl hij meerdere afspraken had. Bij het kerstdiner van gisteren dat hij met de Raad van Bestuur zou hebben, kwam hij niet opdagen. Die gasten belden haar gek. “Waar is onze man?”, vroegen ze haar steeds.

“Waar blijft hij nou?”

“Weet jij hoe laat hij komt, hij zou hier acht uur zijn?”

Bellen, bellen, bellen. Dat zij zelf een eigen leven heeft en misschien ook aan het kerstdiner zat, interesseerde de heren geen barst. Sonja heeft sinds lange tijd weer een vriend en ze keek uit naar een gezellig kerstdiner met iets te veel wijn en een goede vrijpartij als toetje. Niks van dat alles. Ze heeft bijna de hele tijd aan de telefoon gehangen. En nam ‘meneer’ op? Natuurlijk niet.

Toen ze op tweede kerstdag, vandaag dus, ’s morgens om half negen al wakker werd gebeld door ‘een vriendin’ van de CEO die hem ‘verwacht’ had – wat dat ook betekenen mag – was ze het zat. Ze zou deze dag niet ook laten verpesten door die klotebaas van haar. Ze wordt nu steeds bozer. Zelfs op geklop op de deur reageert hij niet. Sonja pakt een forse kiezelsteen uit een plantenbak die naast de deur staat en gooit die met een smak tegen een raam op de eerste verdieping. Ze kan vanaf beneden zien dat er nu een barst in het glas zit.

“Oeps.”

Geen reactie. Waar is die vent? Sonja heeft het telefoonnummer van zijn vrouw. Ze heeft haar één keer eerder gesproken, maar haar telefoon zit nou eenmaal vol met de meest idiote nummers. Dat is een tic van haar, heeft haar baas eens gezegd.

“Als je een telefoonnummer op mijn bureau ziet, sla je het op alsof je zelf geen privéleven hebt!”, had hij lachend gezegd.

Lul. Zij deed dat juist omdat ze zijn PA is. Ze moet alles regelen en iedereen voor hem bellen en het laatste wat ze wil is steeds het nummer vragen, of steeds opnieuw opzoeken. Weet die zak veel wat efficiëntie is?

Uit boosheid pakt ze weer een steen en gooit die tegen hetzelfde raam. Het breekt. Ze hoort de glasscherven naar binnen vallen.

“Oeps, sorry!”, schreeuwt ze naar boven.

Geen reactie.

“Is er iemand thuis?”, schreeuwt ze opnieuw.

Geen reactie.

De boosheid zakt wat en Sonja belt zijn vrouw.

Ze hoort een heleboel klikken en allerlei variaties van verschillende soorten wachttonen.

“Allo?”

“Hallo?”

“Allo? Qui est là?”

“Is mevrouw van der Huizen daar?”

“Merde.”

Sonja hoort een hoop gerommel en gefluister.

Daarna: “Hallo?”

“Is dit mevrouw van der Huizen alstublieft?”

“Ja. Wie bent u?”

“Ik ben Sonja de Bleek, de PA, uh… persoonlijke assistente, van uw man.”

“Ja. En?”

U ook een vrolijk kerstfeest, denkt Sonja. Maar dat houdt ze maar voor zich.

In plaats daarvan: “Is uw man bij u?”

“Waarom vraag je dat?”

“Omdat uw man gisteren niet op afspraken is verschenen word ik gebeld. Ik sta voor uw deur in Leusden-Zuid maar er doet niemand open. Ik…”

“En dus bel je mij?”

O. Man een lul. Vrouw een bitch. “Sorry, mevrouw, maar…”

“Luister dame. Mijn man en ik, wij … tja, hoe zal ik dat zeggen … wij hebben niet zoveel contact.”

“Weet u misschien waar ik hem kan zoeken?”

“In een bordeel?”

“Wat zegt u?”

“Niks. Ik zit in Frankrijk, meisje, en godzijdank is mijn man nergens te bekennen.”

“O.”

“Als hij dood is hoor ik het graag. En anders hoor ik liever niks. Dag, Sonja.”

Klik.

Wat moet ze nou doen? De politie bellen? Straks krijgt ze nog een boete omdat ze voor niks 112 belt.

Uiteindelijk besluit ze om toch maar te bellen. Ze heeft geen idee waar hij is – en eigenlijk kan het haar ook niet veel schelen – maar ze heeft geen zin ook haar tweede kerstdag te laten verpesten.

Als de politie enkele minuten later arriveert voelt ze zich een schlemiel. Ze is bang dat ze een uitbrander krijgt omdat ze 112 heeft gebeld. Ze heeft nog nooit in haar leven met een politieagent gesproken. Als er iemand is die niks te verbergen heeft is het Sonja wel, maar toch voelt ze zich niet prettig.

“Morgen, dame, had u gebeld?”

“Ja, agent.”

“Volgens u wordt er niet opengedaan. Weet u zeker dat er iemand thuis is?”

“Nee, agent.”

“Nee?”

Ze doet het hele verhaal. Ze vertelt dat dit het huis van haar baas is, dat ze zijn PA is, dat ze allerlei telefoontjes krijgt en dat de man blijkbaar spoorloos is. Ze vertelt zelfs van het telefoongesprek met zijn vrouw, hoewel ze wat details weglaat.

“Wist u dat wij pas na 48 uur gaan zoeken?”

“Nee, dat wist ik niet.”

“U kunt aangifte van vermissing doen op het bureau en dan gaan wij na 48 uur zoeken”, zegt de agent die zich alweer omdraait en weg begint te lopen.

Zijn collega vraagt nog: “Wie woont hier eigenlijk in zo’n villa?”

“Meneer van der Huizen.”

Even is het stil. “De van der Huizen? Die van UnieHart?”, vraagt de collega.

“Ja.”

“Bert!”

De andere agent is al bij de auto en heeft de lichtbak net uitgezet.

“Ja?”

De collega maakt een ‘kom hier’-gebaar met zijn rechter wijsvinger.

Na veel bellen, op deuren en ramen bonken en na het bellen met zijn vrouw komen de twee agenten tot de slotsom dat ze geen idee hebben wat ze moeten doen. Ze vragen back-up. Die komt na een klein kwartier. Twee auto’s, vier man. Ook zij bonken op deuren en kloppen op ramen. Ze doorzoeken de achtertuin en vinden niets of niemand in de twee bijgebouwtjes die open zijn. Uiteindelijk belt er iemand met het bureau en weer een kwartier later arriveert een vierde auto. Er zijn nu acht politiemensen bij het huis.

De laatst gearriveerde agenten hebben een gadget meegenomen waarmee ze de voordeur kunnen openen, maar dit blijkt niet te werken. Ze snappen er niets van. Op de deur zit een elektronisch slot. Maar ze krijgen het met geen mogelijkheid open. Uiteindelijk wordt een vijfde wagen opgetrommeld, dit keer een busje.

Twee agenten – er zijn er nu tien – die een zwaar ding dragen, lopen op de voordeur af. Het blijkt een soort stormram te zijn waarmee ze een paar fikse klappen op het slot van de deur geven. Maar er zit geen beweging in, de deur blijft dicht. De agenten proberen het anders. Ze nemen een flinke aanloop terwijl ze de stormram tussen zich in dragen en beuken op de deur. Die kraakt in z’n voegen. Er zijn nog vier van deze klappen nodig voordat het slot het begeeft. De deur is open.

Sonja blijft op verzoek van de politie buiten wachten. Ze hoort wel honderd keer ‘Hallo?’ roepen. Daarna hoort ze niets meer. Tenslotte komt er een agent naar buiten die vraagt of ze meneer van der Huizen kan identificeren.

“Identificeren?”, vraagt Sonja verschrikt.

“Sorry, mevrouw. Hij is dood.”

“Dood?”

“Het spijt me.”

“Dood? Hoezo dood?” Sonja gelooft er niets van. Ze kan het gewoon niet geloven.

De agent leidt haar voorzichtig de trap op naar de slaapkamer. Als Sonja die binnenloopt en haar doodgeschoten baas zo in bed ziet liggen met een mond vol tafeltennisballen moet ze spontaan overgeven. Haar braaksel valt deels over haar baas heen. De agenten schrikken zich een ongeluk. Dit is een plaats delict en die wordt nu letterlijk vervuild door de kots van die vrouw!

“Weg met dat mens!”, sist een agent.

Eenmaal beneden rent Sonja naar de keuken om zich wat op te frissen. Twee agenten zijn bij haar en proberen haar wat te kalmeren.

“Is dat uw baas?”, vraagt een agent.

“Ja”, zegt Sonja met een trillerig piepstemmetje.

“Gecondoleerd.”

Een uur nadat Sonja voor het eerst bij de voordeur in Leusden-Zuid was, arriveert het OPT. Jan en Fred willen voorzichtig, al sporen zoekend naar boven gaan. Althans, dat is het plan. Maar het hele huis ziet zwart van de agenten.

“Wat moet dat?”, brult Jan. “Sodemieter op, naar buiten jullie!”

De agenten doen zwijgend wat ze gezegd wordt. Ze hebben het grondig verpest en ze weten het alle tien.

“Godverdomme!”, klinkt het van boven.

Daarna is het muisstil.

Te stil.

De agenten voelen de bui al hangen.

Jan komt met getrokken pistool naar buiten en richt de loop op het groepje agenten dat rokend bij elkaar staat.

“Zeg het maar. Wie van jullie heeft op het lijk gekotst?”, vraagt hij eng rustig.

Niemand zegt wat.

“Toe maar, agentje. Beken maar. Dan zal ik je uit je lijden verlossen. Scheelt je een toekomst van louter parkeerbonnen uitschrijven”, sist Jan terwijl hij de loop van zijn pistool afwisselend op de agenten richt.

“Ik was het, agent”, zegt Sonja.

Jan kijkt van het groepje agenten naar de jonge vrouw, die amper een meter van hem af staat. In alle kwaadheid heeft hij haar volledig over het hoofd gezien.

“En u bent?”, vraagt Jan.

Sonja vertelt wie ze is en ze vertelt de hele toestand vanaf de stormram tot aan het overgeven.

“Klopt dat?”, vraagt Jan aan het groepje agenten waarop hij nog steeds zijn pistool heeft gericht.

Ze knikken.

Niemand zegt wat.

“Fuckups.” Jan stormt boos weer naar binnen.

Fred loopt naar buiten en vraagt Sonja binnen te komen. Hij hoort haar hele verhaal aan en noteert alles. Hij bedankt haar vriendelijk en maakt zijn excuses voor het wangedrag van de agenten. Ze hadden haar dit allemaal niet mogen aandoen. Hij biedt haar een lift naar huis aan. Maar Sonja kan nog wel rijden.

“Ik heb nog nooit een dode gezien, agent. Daarom moest ik overgeven. Ik vind het zielig voor die man, maar het was geen aardige man. Sorry dat ik dat zeg.”

“Geeft niet”, zegt Fred. “Geeft niets, dat zeg ik ook altijd over mijn baas.”

“Ik kan zelf wel naar huis rijden, ik heb mijn auto straks nodig en ik voel mij alweer een stuk beter.”

De rest van de tweede kerstdag wordt wel een rustig dagje met haar vriend.

“Wat een fuckups”, zegt Jan tegen Fred.

“Ja. Als het niet zo erg was dan zou het komisch zijn.”

“Komisch!”

“Ja, ik bedoel, je vindt een lijk met allemaal tafeltennisballen in zijn mond. Dan krijg je zelfs als randdebiele parkeermetercontroleur toch wel het vermoeden dat er een misdrijf in het spel is. Maar nee hoor, gewoon hier met z’n tienen staan en de hele plaats delict vervuilen. En dan haal je er nog de eerste de beste burger bij die over de hele scène heen kotst. Wie dat verzint kan een boek schrijven.”

“Fuckups.”

*

Het gaat niet goed met het bisdom Utrecht, zoals het met de hele rooms-katholieke kerk niet goed gaat. Alle schandalen rond kindermisbruik, verduistering van geld en de constante weigering om door de kerk gestolen kunst aan de erfgenamen van hun rechtmatige eigenaars te retourneren, heeft voor een ongekende ontkerkelijking gezorgd. Mensen keren de kerk de rug toe en doen dat vooral ook met hun portemonnee. De kerk moet inkrimpen.

Typerend voor het verval van de afgelopen decennia is de verkoop en sloop van kerken en landgoederen. Veel vastgoed is nog in eigendom maar dat wordt geheel of grotendeels onderverhuurd aan bedrijven. Zo ook het landgoed Dijnselburg in Zeist. Het grote gebouw waar de gepensioneerden hun laatste dagen slijten, is nog bewoond, maar het hoofdgebouw waarin zich ook de kapel bevindt, is grotendeels verhuurd. De eerste verdieping wordt gehuurd door een mengeling van kleine bedrijfjes die zich graag het aura en de uitstraling van deze omgeving aanmeten. Over de begane grond heerst de kerk nog zelf. Grotendeels dan.

Vandaag spreekt aartsbisschop Wim Greijk. Zijn hulpbisschop, Herman Spoort, door zijn talrijke tegenstanders meestal hulpsinterklaas genoemd, helpt hem met zijn toespraak. In de grote kamer is zojuist de lunch genoten. Geen rijke lunch, zoals Wim die vroeger kreeg voorgeschoteld, maar kleffe botterhammen met vleeswaren van de kiloknaller en kroketten van het C1000-huismerk. Wim en Herman trekken zich terug in de zijkamer om de speech een beetje aan te passen. Wim heeft dezelfde tekst van vorig jaar geprint en laat het nu voornamelijk aan Herman over om hem aan dit jaar aan te passen. Zijn toehoorders zullen er weinig van merken, de meesten zullen dan al slapen of hebben hun gehoorapparaat uitgezet.

Terwijl zij aan de speech werken, gaat meneer De Maas de achteringang binnen en loopt langs de keuken. Daarna gaat hij linksaf. Vlak voor de kamer van de beheerder, die aan de rechterkant van de gang zit, bevindt zich links de deur naar de zijkamer. De Maas opent deze geluidloos, stapt op zijn fluisterstille Nike Frees naar binnen en sluit de deur.

De aartsbisschop kijkt hem aan: “Wat kan ik voor u doen meneer?”

De Maas loopt naar de aartsbisschop toe.

Hij zet de loop tegen het voorhoofd van de man en zegt: “Naar de hel gaan.”

Hij haalt de trekker over en doet nog geen seconde later hetzelfde bij de hulpsinterklaas.

Dan herhaalt hij het ritueel dat inmiddels ingesleten lijkt. Twee extra kogels elk, dan de tafeltennisballen en tot slot de foto. De figuren zitten schouder aan schouder tegen elkaar aangeleund. Het tafereel doet vermoeden dat ze elkaar zoenen. De Maas moet er om lachen en zet ze beiden op één foto. Het is inderdaad een innig schouwspel.

Als De Maas weer naar buiten loopt, houdt hij voor meneer De Rijn de buitendeur even open. Op dit moment haalt De Rijn de trekker van de trompet over. De eerste die er iets van merkt is de beheerder. Zijn beeldscherm valt uit en zijn kamer wordt donker. Hij gaat vloekend op de stoppenkast af. Maar tegen die tijd is team Water alweer weg.

Amper een kwartier later verschijnt er een tweet van StadNaarDe100 W53-S36. Harry is onder de indruk dat ze twee bisschoppen tegelijk hebben gepakt, een zestienpunter. Knap. Maar het betekent wel dat Peter over de helft is en hij nu zeventien punten voor staat. Werk aan de winkel voor team Stad.

*

Iets voor zes uur wordt door de buurman van de familie De Geeuw het levenloze lichaam gevonden van de televisiepresentator die bijna dagelijks zijn televisiescherm vervuilt. Nu niet meer. Met de hark naast hem ligt de dikzak op zijn rug hartstikke dood te zijn. Als de politie arriveert, confirmeren ze de dood van de man die zichzelf tot voor kort het leukst van allemaal vond. Ruim een uur eerder had de oplettende twitteraar een tweet van WaterNaarDe100 voorbij kunnen zien komen met de tekst: ‘W53-S40’. Team Stad heeft een bekende Nederlander gescoord.

De buurman ziet de bui al hangen en vreest voor een hele avond vol met ‘De Leukste Momenten van De Geeuw’. Hij bladert thuis wat in een vergeeld boekwerkje en ziet tot zijn blijdschap dat de bibliotheek nog tot zeven uur open is.

*

In Renswoude op het HK van het OPT meldt zich een Amerikaan. Hij wordt, nadat hij zich heeft geïntroduceerd en zijn geloofsbrieven zijn bevestigd door de Amerikaanse ambassade, aan Jan voorgesteld.

“Dude, whassup?”, vraagt Jan.

De Amerikaan kijkt Wendy aan en trekt vragend zijn wenkbrauwen op.

“Hij is écht het hoofd van het OPT”, zegt ze lachend.

“O.”

“Zo, dus jij bent van de CIA?”, informeert Jan.

“Ja.”

“En wat kom je ons brengen?”

“Als ik het goed begrepen heb, dan heb jij vannacht een lijntje naar ons uitgegooid.”

Jan gebaart Wendy dat ze erbij moet komen. Hij tikt met zijn vingers even op een lege stoel aan het tafeltje.

“Update maar”, zegt Jan.

“Compleet?”, vraagt Wendy.

“Yep.”

“Er is een soort moordcampagne aan de gang. Misschien wel een moordspel. Er is sprake van stroomuitval bij elk incident. Uiterst merkwaardige stroomuitval. Het woord EMP is genoemd. Maar kan dat? Een EMP is een event, iets groots, iets oncontroleerbaars. Toch?”

Ze wacht op een antwoord van de Amerikaan.

Die onderzoekt zijn nagels.

“Toch?”, dringt Wendy aan.

“Njah, niet helemaal”, aarzelt de spion.

“Hoe bedoel je?”, vraagt Jan, nu bloedserieus.

“Er bestaan wapens die een EMP genereren die redelijk onder controle te houden is. Maar die hebben wel effect op een groot gebied. En zo heel precies zijn ze nou ook weer niet…”

“Dit wel”, zegt Wendy.

Jan: “Klein gebied, middelgroot gebied. Variabel gebied.”

“Onmogelijk.”

“Dat zeggen er meer”, zegt Wendy meteen achter de Amerikaan aan.

“Meer?”, vraagt die verbaasd.

“China. Israël. Frankrijk.”

“De Mossad zou ik niet geloven”, zegt de Amerikaan.

Even is het stil.

“Je bedoelt dat Israël zo’n wapen heeft?”, vraagt Wendy verbaasd.

“Nee, o nee. Zeker niet. Ik bedoelde het meer in het algemeen.”

“Ah.”

“Nou is het gekke,” zegt Jan, “dat iedereen via de ambassade laat weten dat zo’n wapen niet bestaat en dat de CIA de enige is die iemand langs stuurt om te zeggen dat zo’n wapen niet bestaat.”

“Ik was in de buurt.”

“Natuurlijk!” Jan tikt zich met de vlakke hand tegen zijn voorhoofd. “Dat ik daar zelf niet opkwam!”

“Ik zou mezelf ook niet geloven”, zegt de Amerikaan. “Maar niemand heeft zo’n wapen. Ook Amerika niet. Een EMP is vrijwel niet te controleren.”

“Met de nadruk op vrijwel”, zegt Wendy.

“Het is geprobeerd. Vele malen, dat kan ik je verzekeren. Tot op de dag van vandaag is het niemand gelukt. Nog steeds is de EMP een grof wapen dat extreem veel schade aanricht. Het is altijd een gok wat je ermee bereikt, zo onnauwkeurig is het. Grootste probleem is de ongewenste schade die het aanricht. Het wordt daarom niet of nauwelijks gebruikt.”

“Met de nadruk op nauwelijks,” zegt Wendy.

“Er zijn bedrijven die eraan werken,” zegt de Amerikaan.

“Waar?”

“China. Israël. Frankrijk.”

“Amerika?”, vraagt Jan.

“Mwjahh, daar ook”, erkent de Amerikaan.

“Dus het bestaat toch?”, vraagt Wendy.

“Nee.” De Amerikaan is resoluut. “Luister, er bestaan EMP-wapens die enigszins controleerbaar zijn. Maar echt stabiel zijn ze niet. De techniek is nog niet zo ver. Maar variabel? No way!”

“Kun je dat begrip ‘variabel’ eens uitleggen?”, vraagt Wendy.

De Amerikaan denkt over dit verzoek na.

“Pleeeeeease?”, vraagt Jan.

Hoofdschuddend kijkt de Amerikaan naar Jan.

“Variabel zou betekenen dat je een hoek kunt instellen. En een diepte. Minimaal die twee. Dat betekent dat je in een specifiek gebied in de vorm van een parabool of, nog mooier, een driehoek heel precies alle elektra en elektronica kunt uitschakelen. Dat zou een ideaal wapen zijn.”

Jan en Wendy denken na.

“En iedereen ontkent dat het bestaat”, zegt Wendy.

“Het bestaat ook niet”, zegt de Amerikaan. “Bovendien zou het eerder een wapen voor terroristen dan voor regeringen zijn.”

“Waarom dat?”, vraagt Jan.

De Amerikaan kijkt hem vragend aan, kijkt daarna Wendy vragend aan.

Ze staren allebei serieus terug.

“Bestaat het?”, dringt Jan aan.

De Amerikaan is kort en beslist: “Nee.”

Wendy en Jan staren hem nog steeds onverstoorbaar aan.

“Als het bestaat dan is het door jullie shooters gemaakt”, zegt de Amerikaan tenslotte.

“En dan willen jullie het hebben?”, vraagt Jan.

“Oooooh jaaaaaaaa!”, zegt de Amerikaan alsof hij klaarkomt. “En niet alleen wij!”

*

Even na acht uur ’s avonds begint Fred vanachter z’n bureau te schreeuwen.

“Doorbraak! Doorbraak!” en steekt beide armen juichend de lucht in.

Jan komt achter z’n bureau vandaan en loopt mee naar dat van Fred.

Hij kijkt naar wat er staat en roept: “People!”

Hét teken dat iedereen even moet komen, hoewel Wendy en Willem er al stonden. Meer mensen zijn er niet maar Jan heeft nou eenmaal zo zo’n rituelen.

“Fred?”, vraagt Jan.

“Ik heb op Twitter een account gevonden die een aantal boodschappen heeft verstuurd.”

“Wendy deed toch Twitter?”

“Niet zeuren, we hebben geruild.”

Hij overhandigt iedereen een lijstje.

TWITTER ACCOUNT: WaterNaarDe100

24/12: “W17-S7”

25/12: “W17-S17”

25/12: “W17-S24”

25/12: “W17-S32”

26/12: “W37-S36”

26/12: “W53-S40”

“Iemand een idee wat dat betekent?”, vraagt Fred.

“Een scorelijst?”

“Ja. En?”

“Een lijst van scores van dat water-naar-de-honderd, omdat de nummers oplopen?”, probeert Jan.

“Yep” en hij geeft iedereen een tweede lijstje:

TWITTER ACCOUNT: WaterNaarDe100

24/12: “W17-S7”: Pastoor, De Rijp.

25/12: “W17-S17”: Twee voetballers, Groningen.

25/12: “W17-S24”: Dominee, Wijnjewoude

25/12: “W17-S32”: CEO, Waalre

26/12: “W37-S36”: ndp-leider, Almere

26/12: “W53-S40”: Televisiepresentator, Laren (NH)

“Holy shit”, zegt Jan. “Knap werk, Fred.”

“En deze.”

TWITTER-ACCOUNT: StadNaarDe100

24/12: “W9-S0”: CEO, Leusden-Zuid

24/12: “W17-S0”: Minister van Justitie, Gouda

25/12: “W29-S32”: The Formal Hearing, Den Haag

25/12: “W37-S32”: Minister van Financiën, Wassenaar

26/12: “W53-S36”: Twee bisschoppen, Zeist

“Jezus, jezus, j-e-z-u-s!”, zegt Willem.

“En, als je alles op een rijtje zet …” Fred deelt het laatste lijstje uit.

TWEETS ON TWITTER

24/12

StadNaarDe100: “W9-S0”:CEO, Leusden-Zuid

StadNaarDe100: “W17-S0”: Minister van Justitie, Gouda

WaterNaarDe100: “W17-S7”: Pastoor, De Rijp

25/12

WaterNaarDe100: “W17-S17”: Twee voetballers, Groningen.

WaterNaarDe100: “W17-S24”: Dominee, Wijnjewoude

WaterNaarDe100: “W17-S32”: CEO, Waalre

StadNaarDe100: “W29-S32”: Formal Hearing, Den Haag

StadNaarDe100: “W37-S32”: Min. v. Financiën, Wassenaar

26/12

WaterNaarDe100: “W37-S36”: NDP-leider, Almere

StadNaarDe100: "W53-S36": Twee bisschoppen, Zeist

WaterNaarDe100: “W53-S40”: Televisiepresentator, Laren

“Holy Moses!”, roept iemand.

“Ergo, elf moordpartijen. Verdeeld over twee teams. Een wedstrijd.”

Fred is in zijn nopjes en iedereen klopt hem op de schouder.

“Goed werk, Fred”, zegt Jan. “Eigenlijk ben je te oud maar door dingen als dit heb ik je aangehouden.”

“Sodemieter op”, zegt Fred lachend. “Jij bent ouder dan ik, krielkip.”

“Dus,” zegt Wendy, “het team Water schiet een CEO dood en krijgt negen punten. Dan schieten ze Wilma Bakker in haar slaap dood met het hele gezin thuis en daar krijgen ze acht punten voor.”

Jan gaat verder: “Team Stad knalt een pastoor af, krijgt zeven punten en loopt in, et cetera, et cetera. Die mafketels houden niet alleen een wedstrijd, ze hebben ook een puntensysteem.”

“Wauw”, zegt Willem vol ongeloof.

“Wauw?”, vragen ze allemaal.

“Ja. Kom op, dat vinden jullie ook spannend. Hoe vaak heb je gehoord over seriemoordenaars? En hoe vaak heb je er met een te maken gehad?”, vraagt hij.

Stilte.

“Precies!” En nu hebben we niet alleen een seriemoordenaar, we hebben twee complete teams!”

“Nice”, zegt Jan. “O, wat ben ik blij.”

“Ik wel”, zegt Wendy.

“Waarom? Dit zijn psychopaten. Zonder respect voor wie dan ook. Kijk eens wie er allemaal op dat lijstje staan.”

“Dat bedoel ik niet”, zegt ze. “Ik ben blij dat Fred dit gevonden heeft. Het is de eerste concrete aanwijzing over met wie of wat we te maken hebben.”

“True, true”, zegt Jan.

“Niet helemaal”, zegt Fred. “We weten nu dat er twee teams zijn. Maar wie het zijn, dat weten we helemaal niet.”

“Blijven spitten, Fred!”, montert Jan hem op.

Iedereen is blij met de vondst van Fred. Ze willen allemaal enthousiast weer verder zoeken.

“Hé”, roept Willem.

Iedereen kijkt om.

Willem blijft stil en ze kijken hem afwachtend aan.

“Wat?”, vraagt Jan.

“Niemand heeft de vraag gesteld!”, zegt hij.

“En die is?”

“Tot hoever gaat dit spel?”

“Tot en met honderd. Toch? Ik bedoel, Water naar de honderd. Stad naar de honderd …”, oppert Wendy verbaasd.

“Ja”, zegt Willem. “En dus moeten we die gasten pakken voordat de teams, of één van de teams, de honderd punten bereiken, anders kunnen we ze niet meer pakken.”

“Jesus”, zegt Jan.

“Er zijn nu drieënzeventig punten verdeeld en er zijn vierentwintig doden over elf hits. Gemiddeld levert een hit zeg maar zes komma zes punten op, dus na uiterlijk dertig hits is het spel afgelopen. Eén team heeft dan honderd punten en de ander zit er dicht tegenaan. Ergo, dertig hits is het worst case scenario, dus zijn er nog maximaal negentien hits te gaan.”

“Jesus Christ”, zegt Jan.

“Dus nog maximaal een dode of twintig erbij”, zegt Willem.
“Jesus holy Christ”, roept Jan.

*

Omstreeks kwart over acht ’s avonds zit team Water in een zwarte Volkswagen Golf. Ze staan op de hoek van de Prinsengracht en de Reguliersgracht geparkeerd. Het mag gerust een wonder heten dat ze hier een parkeerplaats hebben kunnen vinden. Meneer De Noordzee heeft zelfs een parkeervergunning in de auto achtergelaten die ze nu op de ruit plakken waardoor ze er nog legaal staan ook.

De Maas, De Rijn en De Waal stappen uit en steken de gracht over. Daarna gaan ze een klein stukje rechtsaf en komen ze bij de voordeur van De Duif uit. Een kerk die nu meer als concertzaal dan als kerk wordt gebruikt. Prachtig gebouw. Ze laten hun toegangskaarten zien en mogen door de hoge, statige deur naar binnen. Er is geen beveiliging, althans niks bijzonders. Er zijn wat ongure types die steekproeven nemen maar team Water maakt geen onderdeel van hun steekproef uit.

‘Ze leren ook nergens wat van’, denkt De Waal. ‘Iedere idioot kan hier in- en uitlopen en de gekste streken uithalen. Mensen zoals wij, zeg maar.’

Vanavond treedt de landelijk bekende band De Zeedijk hier op. Altijd een groot succes maar dit keer is het heel bijzonder. Ze treden op met een orkest van zesendertig man. Zal een leuke avond worden. Tenminste, als de bandleden op het podium verschijnen. En die kans is minimaal nu het team gearriveerd is.

De drie mannen lopen links voorbij de garderobe naar het toilet. Niets bijzonders, dat doen veel bezoekers. Ze blijven net zo lang faken dat ze moeten plassen tot ze even alleen zijn. Daarna maakt De Waal met een vierkante sleutel een kleine deur open waar ze snel doorheen glippen. Zo kunnen ze onder het podium door lopen. Aan de andere kant van het podium zit eenzelfde deur die toegang tot de kleedkamers biedt. Het is nu een kwestie van de juiste kleedkamer zoeken, de vier bandleden afknallen en er dan vandoor gaan. Wanneer De Maas de juiste kleedkamer wil gaan zoeken, krijgt hij de schrik van z’n leven. Hij stapt snel weer achteruit en sluit de deur.

“Wat is er?”, vraagt een bezorgde De Rijn op fluistertoon.

“Open ruimte. Kijk maar.”

De Rijn kijkt voorzichtig om een hoekje en ziet dat de musici zich in één grote ruimte aan het voorbereiden zijn. Sommigen zijn met make-up bezig, anderen staan of zitten te babbelen, lopen het podium op of zitten daar zelfs al – recht boven hun hoofd – om hun instrument te stemmen. Dit gaat dus even anders dan normaal.

“Geen schijn van kans”, zegt De Rijn zachtjes. Heeft u überhaupt wel genoeg kogels bij u voor die hele zooi?”

De Maas baalt als een stekker: “Nee.”

“En nu?”, vraagt De Waal, die de foto’s zou maken en de lege hulzen op zou rapen.

“We wachten tot na de opkomst”, zegt De Maas. “Wie weet begint het orkest en zitten de bandleden dan even alleen. In het lawaai maken we ze dan alsnog af.”

Maar het loopt anders. De hele zwik gaat één voor één het podium op tot er nog maar een man of tien in de kleedkamer zit. Nog steeds veel te veel om zomaar te gaan schieten, zeker omdat er net zo goed mensen van het podium terug kunnen komen. En dan ziet De Maas ineens iedereen naar het podium gaan en barst de herrie boven hun hoofden los.

“Wat een klereherrie”, schreeuwt De Maas.

“WAT?”

“KLEREHERRIE!”

“WAT?”

Hij maakt met zijn handen een wegwerpgebaar.

Na even gewacht te hebben wijst hij op de deur aan de andere kant, houdt zijn indexvinger omhoog en tikt er een paar keer mee tegen zijn lippen. Een duidelijk ‘kop dicht’-gebaar. Zachtjes lopen ze naar de andere kant en De Waal doet de deur op een kiertje. Niemand te zien. Ze gaan snel door de deur en staan alle drie weer in het toilet.

“Handen wassen”, zegt De Maas. “Voor als er iemand komt.”

Ze staan naast elkaar, er zijn precies drie wasbakken dus dat komt mooi uit.

“We lopen naar buiten. Stel uw trompet in op honderdtwintig graden en honderdtwintig meter”, beveelt De Maas.

“En dan?”, vraagt de verbaasde De Rijn.

“Als we bijna buiten zijn draaien wij ons alle drie om, u staat tussen meneer De Waal en mij in. Dan kijken we naar het podium waar u de trompet op richt en haalt u de trekker over. In de verwarring die dan onstaat smeren wij hem.”

“Goed plan.”

Als ze uit het toilet komen en het pad doorlopen worden ze als storende factor ervaren. Iedereen strekt en rekt om over of langs hen heen te kijken. Voor herkenning hoeven ze niet bang te zijn, er is niemand die op hun let. Vlakbij de deur doen ze wat ze hebben afgesproken en op het moment dat meneer De Rijn de trekker overhaalt, wordt De Duif helemaal donker en muisstil. De lichtshow is uit en de artiesten produceren een oorverdovende stilte. Ergens ver weg hoor je nog een iele viool, een eenzame cello en een schorre stem. Al vrij snel begint het publiek te gillen.

Kennelijk is iedereen tegenwoordig doodsbang voor een terroristische aanval, want de mensen beginnen in blinde paniek naar de uitgang te rennen, de plek waar het team nu staat. Dit is geen verwarring, dit is paniek. Zij draaien zich nu ook om en alsof ze het geoefend hebben, gaan ze ook gillen alsof ook zij panisch zijn. De beveiliging duwt snel de deuren open en iedereen rent naar buiten, inclusief de heren van de beveiliging. Sommigen blijven als ze eenmaal buiten zijn gewoon doorrennen. Dat doen de teamleden ook maar. Als ze bij de auto komen draait de motor al en manoeuvreert meneer De IJssel voorzichtig over de Prinsengracht en draait daarna rechtsaf de Vijzelstraat in.

“En? Mooie foto’s?”, vraagt De IJssel.

En als de rest hem heeft bijgepraat, schiet hij vreselijk in de lach.

“Stelletje terroristen!”, roept hij. “Toon Hermans zou zeggen: ‘De Duif is dood, meneer’.”

De rest lacht eerst wat schaapachtig mee, maar het lachen wordt steeds harder. Ze zien er op zich ook wel de humor van in.

Totdat De Maas zegt: “Zestien punten naar de kloten. Ik lach me ziek.”

En plotseling is het muisstil in de auto.

“Onze eerste mislukking”, voegt hij er kwaad aan toe.

*

Willem Gerritse meldt zich in zwaar gedeprimeerde toestand bij Jan.

“Niks”, zegt hij kortaf.

“Niks wat?”, informeert Jan.

“Ik heb traces uitgevoerd op alle tweets die we gevonden hebben. Uiteraard werkte Twitter niet mee maar Fred kende een mannetje, die een mannetje kende, die een vriendje had, die erin kon hacken.”

“Wie was dat vriendje?”

“Fred zelf”, grijnst Willem.

“Nice.”

“De traces leiden allemaal naar hetzelfde adres.”

“People!”, roept Jan keihard.

Terwijl Willems oren suizen komt de rest aanlopen.

“Willem heeft een doorbraak.”

“Welnee man, ik heb niets. Zippo, als je dat beter verstaat.” Willem heeft echt de pest in.

“Wow, dude. Chill. Wat heb je gevonden?”

“Het spoor van alle tweets leidt naar een ambassade. De Amerikaanse ambassade.”

Iedereen kijkt Willem verbaasd aan.

“In Libië.”

“Wat?”, vragen Jan en Wendy tegelijk.

“Ik heb Fred gevraagd dezelfde sporencheck uit te voeren als ik gedaan heb.”

Fred vertelt: “Een bericht laat een spoor achter van een reeks ip-adressen. Zo kun je zien door welke routers het bericht is gegaan en kun je, als je diep genoeg zoekt, de bron vinden. Die heeft Willem gevonden en alles leidt naar de Amerikaanse ambassade in Libië. Ik heb soortgelijke controles uitgevoerd en kom tot exact dezelfde conclusie.”

“Dus we moeten met de Amerikanen gaan praten?”, informeert Wendy.

“Nee”, zegt Jan meteen. “Die hebben er niks mee te maken. Dit is lokaal werk dat in Nederland wordt uitgevoerd. De trace is een spoof, we worden bewust op het verkeerde been gezet. Da’s het nadeel van internet. Je kunt heel makkelijk doen voorkomen dat jouw bericht van een ander is. Oncontroleerbaar.”

“Eitje”, voegt Fred eraan toe.

“Plus,” gaat Jan verder, “als het wél klopt, dan nog worden hooguit de scores vanuit Libië doorgegeven, de misdaden worden hier gepleegd. Door teams die op Nederlands grondgebied opereren.”

“True”, zegt Willem.

“Begin jij ook al?”, zegt Fred. “Eén malloot is wel genoeg.”

“True”, zegt Jan, en iedereen schiet in de lach.

“Helaas, mensen. Verder zoeken.”

“Hoe? Waarnaar?”

“Laten we er eens over denken hoe wij contact kunnen opnemen met die StadNaarDe100 en met WaterNaarDe100. Kun je in die accounts?”

“Ja”, zegt Willem. “Maar niet zonder op te vallen. Eén bericht namens hen versturen en ze weten dat de boel gekraakt is. Dan stoppen ze subiet met hun spelletje en vinden wij ze helemaal nooit meer.”

“Okay, keep thinking, people!”

*

Na het totaal mislukte avontuur in De Duif baalt het hele team als een stekker. Het is de eerste keer dat een kill is mislukt. Meneer De Maas heeft een Hotmail aan De Noordzee gestuurd en daarin verklaard wat er mis is gegaan. Meneer De Noordzee heeft op zijn beurt niets laten weten aan meneer Amsterdam. Gaat hem niets aan dat er een kill mislukt is en bovendien gunt hij het stadse team de lol van hun falen niet. Hoe vaak zou team Stad bovendien al gefaald hebben? Water staat dertien punten voor, wie weet hebben de anderen al meerdere keren geblunderd?

Het plan van team Water is dat zij via hoofdwegen naar Strijen zullen rijden om daar te wachten op nieuwe instructies. Er ligt blijkbaar bij De Noordzee nog geen plan voor een volgende hit klaar of er is nog geen ‘window of opportunity’ voor een aanslag. Misschien is meneer De Noordzee bang dat het gedoe in De Duif teveel ophef zal veroorzaken?

De Maas heeft natuurlijk niet tegen De Noordzee gezegd dat het afvuren van de trompet een soort wraakactie voor hun mislukte hit was geweest. Dat leek hem niet handig. Wordt zo’n man maar boos om. Bovendien dient dat ook geen hoger doel. Het was gewoon een geintje, en een hele grappige ook. De Zeedijk en hun orkest keken lelijk op hun neus! Bovendien hebben ze een wereldprimeur: de eerste trompet ter wereld die een einde aan de muziek maakt! Nou ja, aan elektronisch versterkte muziek dan. Maar grappig was het wel, met een trompet een concert beëindigen.

Ze rijden over de A10 aan de zuidzijde van Amsterdam en de snelweg gaat over in de A4. Voorbij knooppunt Nieuwe Meer haalt meneer De Rijn de trompet tevoorschijn. Hij frommelt wat met dat ding, richt het schuin door het raampje, frommelt nog wat, iedereen wordt er een beetje zenuwachtig van.

“Bent u van plan een concert te geven?”, vraagt De Maas.

“Ach, stel je toch eens voor …”, verzucht De Rijn.

“Wat bedoelt u precies, meneer De Rijn?”, informeert een bezorgde meneer De IJssel, die achter het stuur wat zenuwachtig heen en weer zit te schuiven op zijn stoel.

“Ach, je ziet daar zo’n vliegtuig aankomen en dan nog een en nog een en je…”

“Alstublieft, meneer De Rijn. Bergt u de trompet op, alstublieft.” De IJssel wordt erg zenuwachtig.

“Waarom? Het is toch gewoon een stukje speelgoed?”

“Meneer De Rijn, ik denk dat ik namens iedereen spreek als ik zeg dat wij een beetje nerveus worden van de combinatie trompet en vliegtuig”, zegt De Waal rustig.

“Terecht, meneer De Waal”, zegt De Rijn. Hij drukt op een knopje waardoor zijn raam langzaam naar beneden zakt.

“Het is december, meneer De Rijn. Dit is erg oncomfortabel.”

“Stel je toch eens voor …”, mijmert De Rijn onverstoord. “Ik richt op dat vliegtuig. Ik haal de trekker over. Alles valt stil daar. En tweehonderd meter boven hem cirkelt een vliegtuig om na hem te mogen landen. Twee voor de prijs van een.”

“Meneer De Rijn. Alstublieft. Berg dat ding op”, zegt De IJssel nu op dwingende toon. Hij drukt op de middenconsole op een knopje, maar er gebeurt niks. Hij wil het raampje van De Rijn dicht doen (alsof dat iets uithaalt) maar het reageert niet.

“Is uw raam gelocked, meneer De Rijn?”

“Niet dat ik weet”, antwoordt hij. “Fffffffffffffff … BAM!”, roept De Rijn uit. “Dat ding maakt dan een zeilvlucht en dondert zo de landingsbaan op.” De Rijn schiet in de lach. “En die tweede dondert misschien ergens in zee neer of in Duitsland of blijft gewoon de komende driehonderd jaar rondjes vliegen.” Hij komt niet meer bij van het lachen.

“Meneer De Rijn!” De Maas is het zat, in dit gedonder heeft hij echt geen zin.

“Kijk, hij maakt nu een lichte bocht naar links. Wij kijken richting Aalsmeer en daar is hij nog lang niet. Als ik nu de trekker overhaal is hij fucked. Je kunt de bocht berekenen en dan komt hij ergens in de vertrekhal uit.” Hij lacht zich te barsten en spant zijn vinger om de trekker.

“Meneer De Rijn!!! NIET DOEN!”, beveelt De Maas.

“Alstublieft meneer De Rijn, hier krijgen we helemaal geen punten voor.”

De Rijn spant zijn vinger nog iets strakker om de trekker en trekt deze een klein beetje naar zich toe.

“BOEM!”, schreeuwt hij.

“Meneer De Rijn, niemand vindt dit een leuk spelletje”, voegt De Waal hem, nog steeds rustig, toe.

De Rijn houdt de trompet op het vliegtuig gericht.

De IJssel ziet in zijn achteruitkijkspiegel wat De Rijn doet. “Hou nou op met dat geklooi”, vraagt hij, nu niet zo beleefd. Hij kijkt meer in de spiegel dan voor zich uit.

Plotseling doemt er een auto voor hem op en De IJssel drukt even fors op de rem om een tikje, een zeer ongewenst tikje, te voorkomen. Liever geen schadeformulieren invullen nu.

Terwijl hij remt hoort hij achterin een klik.

Kort daarna gevolgd door: “Oeps.”

“Oeps?”, vragen ze alle drie tegelijk.

“Door die bump van net heb ik de trekker overgehaald”, piept De Rijn.

“Fuck!”, schreeuwen ze alle drie tegelijk.

“Het was maar een geintje. Ik wou niet … ik was helemaal niet van plan … shit”, stamelt De Rijn.

Iedereen zit nu te denken, te denken, te denken.

“Fuck, fuck, fuck. Stort dat ding neer?”, vraagt De Maas.

“Als de trompet niet stuk is wel.”

“Fuck. Fuck. Fuck. En die tweede die boven hem cirkelt?”

“Ook kansloos. Ik zie z’n lampjes niet meer.”

Iedereen kijkt door de ramen naar boven. Het toestel dat net nog knipperende verlichting voerde is onzichtbaar. Dat geldt ook voor het toestel dat de landing aan het inzetten was, ook helemaal donker. De trompet deed het dus prima.

“Fuck! Fuck! Fuck! Die gaan down!”, schreeuwt De Maas nu.

“Oeps”, is alles wat De Rijn uit kan brengen. Hij doet gauw z’n raampje dicht, alsof daarmee alles is opgelost.

De Waal pakt een nieuw stukje kauwgum en vraagt: “Zeg, meneer De Maas, gaat er nou voor iedere burger in die vliegtuigen een punt af?”

De Maas slaat de handen voor z’n ogen.

De IJssel zingt zachtjes op zuivere toon een liedje met zijn zware bariton: “Iiiii’ll be hoooomme for Christmasss.”

*

In de KL608 is de bemanning in volslagen paniek. Sinds een halve minuut is het complete instrumentarium van hun toestel uitgevallen. Alles lijkt in één klap kapot te zijn gegaan, de lampjes, de hydraulica, de reserveaccu’s. Alles. Er is helemaal niets dat het nog doet en er is helemaal niets dat nog reageert. Een stewardess is al de cabine binnengelopen om te zeggen dat alle verlichting, nee, alle stroom, in het vliegtuig is uitgevallen. Er heerst paniek onder de 186 passagiers van de Boeing 757-200. De rechtstreekse vlucht uit Aberdeen is nog maar nauwelijks begonnen de landing in te zetten op Schiphol. De vlucht kende vanaf het vertrek uit Schotland al problemen. Er was te weinig brandstof getankt, een fout van het grondpersoneel. Er was op zich genoeg, maar niet de gebruikelijke overvloed. Niet zo ruim als normaal was. Niettemin had de piloot in overleg met de copiloot en de vluchtleiding in Schotland besloten toch door te vliegen. Eenmaal op kruishoogte bleek de wind gedraaid. Ze hadden hem daarna tegen en hij was onderweg op die hoogte in korte tijd veel krachtiger geworden. De brandstof vloog als het ware uit de tanks.

Uiteindelijk moest de piloot de verkeersleiding op Schiphol verzoeken om voorrang bij de landing. Zo rond kwart over elf ’s avonds is dat normaal gesproken niet zo’n probleem, maar vanwege kerst was het op Schiphol extra druk. Het zat tot over z’n oren volgepland met vliegtuigen. Zomaar even een toestel er tussen persen gooide het hele schema in de war. De Aalsmeerbaan kon hiervoor gebruikt worden, maar daarvoor was toestemming van de gemeente nodig. Er werd overleg gevoerd en binnen enkele minuten was voor de uitzondering goedkeuring verkregen. Het toestel uit Schotland mocht, als enige vandaag, op de Aalsmeerbaan landen en de vluchtleiding had de piloot geïnstrueerd de koers aan te passen voor een landing op de Aalsmeerbaan in plaats van de Zwanenburgbaan. De piloot dankte de toren en voerde de koerscorrectie door. De computer van deze nieuwe generatie Boeings berekende daarna zelf de landing en voerde deze ook zelf uit. De piloot was er alleen om in te grijpen als dat nodig bleek. Het herprogrammeren van de nieuwe landingskoers was nog gelukt.

Maar nu werkt niets meer. Het toestel zal de Aalsmeerbaan niet gaan halen. Het maakt een flauwe bocht naar links en gaat in een gestaag maar rustig tempo lager en lager vliegen. De piloot heeft snel een berekening gemaakt en vraagt de copiloot om bevestiging. Die kan nauwelijks rekenen en meten zonder technische hulpmiddelen, vanwege de paniek die ook bij hem heeft toegeslagen, maar hij vermoedt dat de ervaren piloot gelijk heeft. Verdomd gelijk.

Ook in de toren zien ze het onheil naderen. Ze proberen alles wat mogelijk is en zetten elk middel dat ze tot hun beschikking hebben in om contact met het toestel te krijgen, niets lukt. Volgens de berekening van de verkeerstoren vliegt de KL608 op een rampkoers af. Bovenop die ramp is er nog de KL442, een Boeing 767-400 uit Vancouver met 375 passagiers aan boord, waar ze ook ieder contact mee kwijt zijn. Wat de toren uitermate verontrust, is dat ook het visuele contact met beide toestellen weg is. Vanuit het raam zou de toren de KL608 moeten kunnen zien en zelfs de verlichting van het toestel uit Vancouver zou bij deze weersomstandigheden zichtbaar moeten zijn tegen de inktzwarte lucht. Niets, allebei onzichtbaar.

De toren aarzelt niet lang. Vrijwel meteen na een dubbele controle van de laatst bekende koers van de KL608 slaan ze groot alarm. Iedereen in de toren hoopt met heel zijn hart dat ze aan boord nog steeds kunnen manoeuvreren en dat ze normaal kunnen landen. Maar daar mag je als verkeersleiding niet van uitgaan. Als je elk contact kwijt bent, bovendien met een toestel dat de landing al heeft ingezet en waarvan de koers zodanig is dat het in de aankomsthal zal eindigen, dan ben je verplicht alles te doen wat je kan om de hele luchthaven te evacueren. Maar wat kan je doen in zo’n korte tijd? Nog een minuut of drie. Hooguit. Misschien minder.

In de 757 hebben de piloten al visueel contact met Schiphol. Ze zien de lampjes uit de verte. Nu lijkt alles nog klein. Een Lego-wereld die in Madurodam niet zou misstaan. De piloten kijken elkaar aan en schudden elkaar de hand. Ze vliegen al bijna vier jaar samen.

“Fijn je gekend te hebben”, is hun wederzijdse opmerking.

Daarna is het gewoon wachten op de klap. Ze hebben in overleg besloten niemand te informeren, ook het personeel niet. Het is waarschijnlijk voor iedereen beter dat ze niet weten wat er komen gaat.

En misschien voelen ze het wel. Het gegil van de passagiers is bijna opgehouden en overgegaan in gesnik, geneurie en geprevel van gebed.

Het is pikdonker. Achterin de KL608 heeft iemand een sigaret opgestoken. Er is niemand die er iets van zegt.

In de aankomsthal en bij alle gates gaan zwaailichten aan en galmt een urgente stem door de speakers die iedereen in verschillende talen oproept om zo snel mogelijk de luchthaven te verlaten. Mensen die al in de aankomsthal zijn worden door grondpersoneel verzocht snel naar buiten te gaan. Niemand wordt bij de douane gecontroleerd of anderszins vertraagd. De luchthaven doet haar uiterste best om zoveel mogelijk levens te redden. Als de informatie van de toren klopt, dan ziet het er niet best uit allemaal. Het radiocontact kwijt is één ding, maar ook het visueel contact kwijt? Dat voorspelt weinig goeds.

In de KL608 ziet de bemanning Schiphol steeds dichterbij komen. Tijdens hun glijvlucht is hun koers door de lichte wind nauwelijks gewijzigd en zouden ze correct op de Aalsmeerbaan zijn aangevlogen. Maar dan was het wel noodzaak geweest om dik twee kilometer geleden de standen van de kleppen te veranderen. En ook daar zit geen beweging in. Wat hen overkomen is weten ze niet, maar dit is een hele, hele slechte Boeing.

De Airbus A310 uit Parijs, die met iets minder dan 240 passagiers aan boord lang niet vol is, taxiet naar de gate. Nog enkele meters en het toestel zal tot stilstand komen. De piloot kijkt door zijn ruim bemeten raam naar links en nog voordat hij kan overlijden aan een hartstilstand wordt zijn toestel aan de voorkant geramd door een Boeing, die op volle snelheid is komen aanvliegen. De KL608 duikt met zijn complete gewicht in de Airbus, die binnen enkele seconden ontploft. De enorme vuurbal die de ontploffing teweegbrengt, wordt door de impact van de inslag naar achteren gestuwd, waardoor bijna alle passagiers van de A310, waarvan de meesten nog in hun stoel zitten, vrijwel tegelijk in brand vliegen. In slow motion zou je zien hoe de brand zich langzaam naar de achterkant van het toestel verspreidde, de achterste passagiers zouden de brand dan op zich hebben zien afkomen alsof de hel zich aan hen openbaarde. Maar daar ging het te snel voor.

Door de brandende A310 vliegt ook de Boeing 757 in brand, inclusief de kerosine die er nog in zit, wat op zo’n slecht moment altijd meer is dan je hoopt. Pas als het fikt denk je dat je nog gemakkelijk heen en weer naar Schotland had kunnen vliegen. Maar de piloten denken niets meer, de rest van de bemanning ook niet. Er is geen enkele passagier die nog iets denkt. Iedereen in de Boeing is op slag dood door de G-krachten en de brand en het metaal dat zich door hun lichaam heen een weg baant. Natuurkrachten kunnen wreed zijn.

Na de klap tegen de Airbus worden de restanten van wat eens een competent gebouwd vliegtuig was door de gate gesmeten, en door een paar gates daarachter. De Airbus heeft zo’n klap gekregen dat het een zijwaartse beweging van enkele tientallen meters heeft gemaakt en daardoor ook andere gates heeft verwoest, om vervolgens weer tegen een andere, lege Boeing tot stilstand te komen. Doordat die laatste Boeing staat te tanken vliegen zowel het toestel als het tankapparaat in brand met als gevolg dat in korte tijd de hele octaanstraat in brand staat. Geen gate is onbeschadigd gebleven en voor de vele toestellen die geparkeerd staan moet gevreesd worden.

De in allerijl opgetrommelde luchthavenbrandweer kan zoveel brand niet aan. Er is materieel, groot materieel, alles wat conform de handboeken vereist is, maar het is te weinig. Wie rekent erop dat een luchthaven wordt geramd door een aankomend toestel dat op volle aanvliegsnelheid vliegt?

Om 23:32 ramde de KL608 de ongelukkige Airbus A310. Een minuut later waren 482 mensen dood. Bemanning, passagiers, ‘arrivals’ die in de gate liepen, grondpersoneel. Wanneer de NOS om 23:36 uur in haar laatste avondjournaal al verslag doet van ‘een ramp op Schiphol’ is het dodental al gestegen naar 616. Om 23:47 uur verpest de NOS op de valreep de kerst van iedere Nederlander die nog niet sliep, door live verslag te doen van de brand. De beelden van de vliegtuigwrakken, de gates die zijn beschadigd of omgevallen, de vele brandende toestellen en de beelden van verkoolde lichamen, gaan de hele wereld over. Mensen porren anderen uit bed en de kijkdichtheid zal die van een belangrijke voetbalwedstrijd naderen. Deskundigen spreken over een terroristische aanslag, andere deskundigen verklaren dat ‘die vliegtuigen nog steeds niet deugen’ en deskundologen spreken over de (on)deskundigheid van de deskundigen.

Het dodental als gevolg van een “Oeps!” van meneer De Rijn zou stijgen tot meer dan twaalfhonderd. En dat was alleen nog maar het eerste toestel.

*

Tweehonderd meter hoger is een machtige Boeing 767 gereduceerd tot een peperduur zweefvliegtuig. Ook hier is paniek, ook hier is de bemanning machteloos en ook hier ontstaat een vreemd soort berusting naarmate het einde nadert.

Op de radar van de verkeerstoren kunnen ze de KL442 aanvankelijk nog zien. Het toestel cirkelt in rondjes die steeds groter worden. Door de wind drijft het toestel iets naar het noorden maar verder is het redelijk stabiel. De angst is groot dat het toestel bovenop een woonwijk in een dorp of stad terecht zal komen. Niet alleen heeft het 375 passagiers en 11 man personeel aan boord, en is het daarmee volgeboekt, maar er zit ook nog een enorme hoeveelheid kerosine in de tanks. De standaardprocedure in noodgevallen is om de brandstof te lozen, maar het mechanisme dat hiervoor in werking moet worden gesteld functioneert niet.

De cirkels worden langzaam groter, het einde van de zweefvlucht komt steeds dichterbij. Waren auto’s op de snelweg eerst nog speldenpuntjes, nu kan je het merk al bijna zien. Spoedig zal er een einde komen aan de trage duikvlucht. De piloten schatten dat, als ze eenmaal neerstorten, ze ruim een uur gezweefd hebben. En neerstorten zullen ze, dat weten ze zeker. De piloten hebben al hun krachten opgebruikt om beweging in het toestel te krijgen, maar niets heeft gewerkt. Ze weten van hun opleiding dat je een zwevend verkeersvliegtuig zelfs nog ‘gewoon’ kunt landen, als je maar weet hoe. Deze piloten hebben voldoende ervaring en toch lukt het niet. Het toestel is zo dood als een pier.

Passagiers krijgen zwemvesten om, of doen dat zelf, voor het geval ze in zee terechtkomen. Sommige plegen zelfmoord door te vroeg aan het koordje van het zwemvest te trekken, zodat het zichzelf opblaast en het bij het neerstorten weer kapot zal gaan. Een passagier gaat op de vuist met zijn buurman omdat hij zijn eigen zwemvest heeft laten vallen en uit het oog is verloren. Maar de meeste mensen zijn eng rustig.

Ruim een uur nadat de stroom uitviel, stort het toestel in de Noordzee, in de buurt van IJmuiden. Van de 386 inzittenden worden er door de parate kustwacht, die snel speedboten ter plaatse heeft, 126 mensen gered. De meesten zijn gewond of zwaargewond, maar soms mankeren ze niets. De meesten van de overige 260 zijn door de impact op het water op slag dood of verdrinken. Anderen raken verlamd door onderkoeling vanwege het ijskoude water van de Noordzee in wintertijd. Hoe snel de kustwacht ook is, soms is ze niet snel genoeg.

Niemand ziet de ironische overeenkomst tussen de plek waar deze mensen stierven en de naam van de leider van het team dat hun dood min of meer op zijn geweten heeft.

*

Om 23:53 uur ziet Peter een tweet van Harry: W MIN 616, S40

*

Jan Gerritse is onderweg naar huis, eindelijk even slapen. Het OPT heeft nog geen enkel verband gelegd tussen de ramp op Schiphol en de twee teams die ze zoeken. Amper thuis wordt Jan gebeld door Wendy over de tweet. Luid vloekend stapt Jan weer in de auto en stuurt zijn donkere C30 met zwaailicht en sirene richting Renswoude de nacht weer in.

*

Om 23:58 uur schrijft iemand op goed geluk een Hotmail aan WaterNaarDe100 met de korte tekst:

“WE’RE IMPRESSED! Wanna buy. Name price.”

27 december

Amper tien minuten later krijgt de agent van de CIA zijn e-mail terug. Hij is gebounced. Klaarblijkelijk is het geen geldig e-mailadres. Logisch niet, was ook een wilde gok. Dan maar de bom.

Hotmail heeft wereldwijd zo’n honderdtwintig miljoen accounts. In Nederland zijn dat er 1,4 miljoen. Alle Nederlandse e-mailadressen zijn de afgelopen 24 uur door de CIA uit Hotmail gehackt. Die inbraak liep via het gammele serverpark dat in Oost-Europa staat. Daar gaan veel afgedankte routers heen en het is een eitje er binnen te komen. Via die routers en de ouderwetse servers, die ook nog eens onvoldoende beveiligd zijn, is het gelukt de Hotmail accounts te achterhalen. De CIA heeft alle Nederlandse adressen eruit gefilterd en zal ze nu, via een onvindbare server in Syrië, een mailbom sturen. Kortom, tussen half één en half drie ’s nachts krijgen alle Nederlandse Hotmailgebruikers een bericht dat door de handige opbouw niet als spam of junkmail aangemerkt wordt. De boodschap is dezelfde:

“WE’RE IMPRESSED! Wanna buy. Name price”

De afzender is: YourHit@YourGame.nl en ongetwijfeld zal iedereen dit als spam zien. Maar er is één Nederlander die dit bericht heel serieus zal nemen. Hopen ze.

Vanuit de Amerikaanse ambassade in Brussel worden alle replies geanalyseerd. Iedere Hotmail die als reply op de CIA-mail is verstuurd wordt door een horde supercomputers met geavanceerde software van Israëlische makelij gescand. De antwoorden die door de software als ‘mogelijk serieus’ aangemerkt worden, komen op de computers van een team van honderd analisten terecht. Zij lezen iedere e-mail en geven de echt serieuze mails door aan hun supervisors.

*

Harry leest de Hotmail om twee uur ’s nachts. Hij is nog steeds op om plannen voor zijn team te maken. Hij wil wat peper over z’n team strooien want het gaat zo niet snel genoeg. Alleen De Geeuw afmaken is voor een hele werkdag niet voldoende. Willen die klaplopers dan geen tien miljoen de man verdienen? En nou heeft hij ook al een mallotenmail. Zonder erbij na te denken stuurt hij een antwoord terug:

“FY”

Harry heeft niet de minste interesse om een wapen te verkopen. Hij speelt het spel alleen voor de poen. Peter z’n problemen zijn Peter z’n problemen. Bovendien, die e-mail is toch geleuter.

*

Bij het OPT wordt ook nog druk gewerkt. De oververmoeide Wendy neemt de telefoon op en verbindt de beller snel door met de oververmoeide Jan; het is die Amerikaanse agent weer.

“Dude!”, begint Jan opgewekt.

“Jan, doe eens normaal, man, zeker op dit uur.”

“Sure.”

Jan hoort een diepe zucht.

“Kun je in Hotmail komen?”, vraagt de Amerikaan.

“Ja. Hoe heet jij eigenlijk?”

“Hank.”

“Hank?”

“Of Williams. Of James. Pickles, misschien?”

“Pickles it is!”

“Oké, Jan, wat jij wilt.”

“Dick wellicht?” Jan lacht zich een beroerte.

“Pickles!”

“Heb je complete toegang tot Hotmail, Jan?”

“Ik roep even wat mensen erbij en zet je op de speaker. Goed?”

“Ja.”

“People!”, roept Jan.

Iedereen komt opdraven.

“Pickles? Go your gang. Je staat op de speaker.’

“Fred, jij bent toch de hacker?”

“Ja. ‘Pickles’?”

“Lang verhaal, is een psychiater voor nodig. Geen tijd. Kan jij in de backdoor van Hotmail?”

“Ja, maar niet altijd en niet overal.”

“Oké, hier zijn wat codes.” De Amerikaan geeft Fred een serie codes en een adres van een computer waar Fred hele bijzondere software kan jatten van de Mossad. “Jan, als je die software jat, dan weet de Mossad dat jij dat bent. Kun je niet verstoppen. Verwacht dus dat ze verhaal komen halen.”

“No problem. Fuck them!”

“Wacht maar tot ze je twintig dagen naakt aan een paal in de woestijn hebben gebonden.”

“Huh?”, vraagt Jan.

“Laat maar.” Iedereen moet lachen.

“Ik geef je een wachtwoord van een Belgische computer. Daar kun je berichten lezen.”

“Berichten?”

“E-mails.”

“Wat voor e-mails?”

“Mogelijke hits.”

“Wat?”, roepen ze in koor.

“Pickles, dude, weet jij wie de teamleden zijn?”

“Nee, dude.”

“Kun je dan even uitleggen wat je bedoelt?”

“Wij hebben een mailbom verstuurd aan alle Nederlandse Hotmailaccounts. Daar zijn wat reacties op gekomen, vrij veel zelfs ondanks dat het midden in de nacht is. Wij…”

“Wat zijn jullie aan het doen? Werken jullie op eigen houtje in Nederland? Ons land?”, schreeuwt Jan geërgerd.

“Wil je ze pakken, Jan?”, vraagt de Amerikaan ijzig.

Even is het stil.

“Jan?”

“Ja”, zegt Jan kortaf.

“Wij hebben een aantal antwoorden geanalyseerd en hebben er een stuk of dertig hele interessante uitgehaald. We blijven filteren en verwachten vandaag overdag nog veel meer antwoorden. Maar op de Belgische computer kun je die dertig antwoorden vinden. Wie weet zit er iets voor je tussen.”

Fred is ondertussen al met zijn laptop op de Belgische computer ingelogd.

“Pickles? De Amerikaanse ambassade in Brussel?”, vraagt Fred verbaasd.

“Ja, foutje”, zegt Pickles, een beetje beschaamd.

“Foutje?”

“Ja, toen we die troep installeerden dachten we dat Brussel de hoofdstad van Nederland was.”

“Slimbo.”

“Sindsdien doen we alle ops vanuit Brussel.”

“Alle ops?”, vraagt Jan, opnieuw verbaasd.

“In elk geval deze operatie”, zegt de Amerikaan. “Succes!”

Hij wil ophangen maar Jan houdt hem tegen: “Hey, Pickles!”

“Ja.”

“Waarom doe je dit?”

“Jij mag die lui hebben.”

“Gratis en voor niks?”

“Nee.”

“Wat is dan de deal?”

“Jij de daders.”

“En jij? Of beter: en jullie?”

“Wij het wapen.”

Het is voor iedereen nu volstrekt helder waar de CIA op uit is.

“En als wij het wapen vinden?”, vraagt Jan.

“Dan kun je het aan ons geven.”

“En als wij dat niet willen?”

“Dan zien we verder. Chill, Jan!”

Klik.

Pickles heeft opgehangen.

*

Peter ligt te woelen. Welke kant hij ook opdraait, hij kan niet slapen. Hij is er al drie keer uit geweest om te drinken of te plassen, helpt allemaal niks. Eén gelukte kill en de tweede, die moest plaatsvinden in De Duif, een mislukking. Hoe langer hij over de prestaties van zijn team nadenkt, des te bozer hij wordt. Hij ligt wel voor, maar moet er niet aan denken dat hij dit spel zou verliezen. Hij gaat Harry geen honderd miljoen betalen en dat team van hem betaalt hij helemaal niks. Geen cent. Desnoods biedt hij zijn eigen teamleden het dubbele om die gasten van het andere team allemaal af te knallen.

Hij is zó wakker, dat hij er maar uit gaat. Hij zet de televisie aan en ziet een verslag van de NOS over een vliegramp. ‘Iedereen heeft recht op zijn eigen problemen’, denkt hij en zet het toestel weer uit. Hij heeft nu geen zin in dat soort gezeur. Hij kijkt naar z’n computer, die vanwege de communicatie met zijn team dag en nacht aan staat. Eén e-mail. Eén lullige e-mail.

Niettemin gaat hij toch zitten en opent het bericht. Hij leest:

To: denoordzee___100@hotmail.com

From: YourHit@YourGame.nl

Subject: Wanna buy!

Body: “WE’RE IMPRESSED! Wanna buy. Name price.”

Hij zit lang naar deze mail te staren. Is dit het contact waarop hij wacht? Of is het spam? Peter trekt zijn jas aan en gaat een blokje om.

Buiten is het koud, erg koud. Een gure winterwind raast over het weidse landschap dat Blijham grotendeels omgeeft. Mooie omgeving, maar de wind heeft er vrij spel. Hij komt niet verder dan een paar honderd meter. Daar blijft hij staan, met zijn rug tegen een ijskoud houten hek geleund. Normaal rijdt de trekker van zijn buurman door dit hek, nu is het zelfs voor zijn buurman te koud. Een echte boer, aardige vent, heeft hij een paar keer een praatje mee gemaakt. Moeilijk te verstaan, dat wel. Een echte Drent. Terwijl Peter de gesprekken met de boer herbeleeft, neemt hij ineens een beslissing. Hij loopt weer terug naar huis. Net op tijd, want zijn jas was bijna aan het hek vastgevroren. Eenmaal binnen zet hij een bak sterke koffie met zijn percolator. Moccarabica, één van de betere espresso’s. Na een dikke vijf minuten heeft hij het eerste kopje in zijn handen en loopt ermee naar de computer. De mail staat er nog. Hij drukt op reply en schrijft:

“About what? Buy what? You name price!”

Hij heeft besloten de e-mail serieus te nemen. Té gericht voor spam. Bovendien kun je een dergelijk wapen niet verkopen zonder risico’s te nemen. En dit lijkt het risico waard.

*

Nog voordat Pickles contact opneemt met het OPT heeft Fred de e-mail zelf al getraceerd. Wendy verbindt Pickles dan ook meteen door met Fred.

“Ik zet je op de speaker”, zegt Fred. Daarna roept hij keihard: “People!”

Iedereen komt aangelopen, inclusief een verbaasde Jan. Ze kijken hem lachend aan.

“Pickles”, fluistert Wendy hem toe.

“Yo Pickles! Wassup?”, vraagt Jan.

Pickles negeert Jan. “Fred, heb je de e-mail gezien?”

“Ik heb een mail van denoordzee___100@hotmail.com. Bedoel je die?”

“Ja. Dat is je man.”

“Hoe weet je dat?”

“Hij woont in Blijham. Althans, de Hotmail kwam vanuit Blijham. Da’s in Drenthe.”

“Zo. Gisteren was Brussel nog de hoofdstad van Nederland en nu weet je al waar Blijham ligt. Dat wist ik niet eens”, grapt Fred.

“Hoe weet je dat hij het is? En wie is ‘hij’?”, vraagt Wendy.

“Intuïtie.”

“Ah, kom op, Pickles. Ik heb iets concreets nodig om mee te werken. Wij zijn politie, wij hebben iets meer nodig dan alleen gevoel.”

“Oké, Fred, Oké. Check eens amsterdam___100@hotmail.com.”

Fred rommelt wat op zijn computer.

“FY?”, vraagt hij verbaasd.

“Staat voor Fuck You”, zegt Pickles.

“O.”

“Zie je het verband met die drie underscores tussen de naam en het getal honderd? Wat ook in de twitternicks zit?”

“Ja. Hoeveel accounts heb je gevonden die daaraan voldoen?”

“114.”

“Zoveel?”

“Ja.”

“Da’s teveel. Kun je het downsizen?”

“Waar gaat dit allemaal over?”, fluistert Jan tegen Willem.

“Sssssh”, sist iedereen hem toe.

“Ja, tot twee stuks”, antwoordt Pickles.

“Twee!?”

“Er zijn er twee die op mijn Hotmail gereageerd hebben. Althans de enige twee serieuze reacties.”

“Hoeveel reacties heb je gehad?”, vraagt Fred.

“Veertien.”

“Dus dat laat honderd potentiële targets over?”

“Niet zo cynisch, Fred, het zijn deze twee.”

“Hoe weet je dat dan zo zeker?”

“Intuïtie.”

Iedereen is nu stil.

Pickles houdt vol. “Luister Fred, en neem dit maar echt van mij aan. Die gasten hebben een wapen en ze spelen er een spel mee. Volgens mijn bronnen zijn de twee vliegtuigen van vannacht ook hun werk. Wij willen dat wapen hebben. Punt. Wij nemen deze twee personen heel, heel serieus. Ik zou, als ik het OPT was, hetzelfde doen. Dus, en nu richt ik mij tot Jan: Jan, kan ik erop rekenen dat het OPT deze mensen probeert te achterhalen of moet ik het zelf doen?”

Jan kijkt Fred aan en Fred geeft hem een knikje.

“Oké, Pickles. We gaan erachteraan.”

“Oké. Ik meld mij weer als ik nieuws heb.”

Klik.

*

De Amerikaan neemt plaats achter zijn computer en mailt terug aan Harry:

“FY2”

Aan Peter schrijft hij:

“PLANES. EMP, ONE BILLION”

*

Peter ziet de Hotmail live binnenkomen. Hij ziet meteen dat het een klein berichtje is.

‘Waarvan ben je onder de indruk?’ – Vliegtuigen’.

‘Wat wil je kopen?’ – ‘EMP’. Van een trompet weten ze niks. Toch?

‘Noem jij maar een prijs.’

‘Eén miljard.’

En wie is de bieder? Hoe weten ze zijn e-mailadres?

YourHit.

YourGame.

nl.

Peter denkt erover na. Hij denkt en denkt en denkt. De slapeloze nacht is vergeten, hij zit peinzend en bewegingloos een uur lang voor zijn laptop. Hij is er nu van overtuigd dat dat kloteteam van hem weer een fout heeft gemaakt. Stelletje fuckups. Uitgezocht door die stomme Eva. Demente bejaarde. Dus zijn team heeft twee vliegtuigen neergehaald? En ze hebben hem er niets van verteld. Was het expres? Ging het per ongeluk? Schandalig dat de man die ze als hun leider hadden aanvaard niets van de fuckup wist. Bovendien is dit geen spel meer, dit is een terroristische aanslag. Peter zet zijn televisie weer aan, waarop de NOS nog steeds verslag doet. Hij drukt op ‘mute’ en op de teletekstknop. Op pagina 104 staat het verhaal in het kort. Hij kan niet geloven dat ‘zijn’ team dit op zijn geweten heeft.

“Sukkel!”, schreeuwt Peter hardop tegen zichzelf. Plotseling herinnert hij zich die idiote tweet van Harry: W MIN 616, S40, die gisteravond laat binnenkwam. Daarom schreef hij ‘min 616’! Hij wist van deze aanslag. Heeft Harry team Water, zijn team, geïnstrueerd? Hoe wist Harry dit? Heeft hij zelf de link gelegd? Op teletekst maken ze al melding van ruim achttienhonderd doden. Dan had Water toch op minus achttienhonderd-zoveel moeten staan? Ach, fuck Harry. Fuck team Water. Fuck dat hele spel. Zijn team neemt hij nog wel te grazen, fuck de fuckups. Het enige positieve tot nu toe is de gewekte interesse van een koper. Hopelijk is dat wel een professional. Na al dat nadenken stuurt hij een Hotmail terug:

“HAVE TWO. ONE SALE. 3 BIL EURO.”

Hij leest het nog een paar keer over en drukt daarna op ‘send’.

Tegen zichzelf zegt hij: “May the force be with me.”

Hij is nog niet tegen zichzelf uitgesproken of er komt een Hotmail binnen:

“KAY. MEET. NAME LOC.”

Peter schrijft meteen terug:

“A7, AFRIT SCHEEMDA. SEBO ENNEMAWEG. IK BEVIND MIJ TUSSEN DE DRIE MEREN, VLAK VOOR EINDE T-SPLITSING. 23:30 UUR. 1 MINUUT TE LAAT EN IK BEN WEG.”

Send.

Als die gozer het niet kan lezen, huurt ’ie maar een tolk in.

*

Om kwart over drie in de nacht krijgt team Stad opdracht van Harry om ervoor te zorgen dat ze om vijf uur klaarstaan in Maarsbergen, hetgeen gebeurt. Exact twee uur later ontvangen ze het adres van de politicus die het doelwit van hun kill is. Ze zetten zich in beweging.

*

Wendy Zijdeveld wordt door ‘Pickles’ opgebeld.

“Hoi, Wendy”, is het enige dat hij zegt.

“Hoi.” Ze herkent de Amerikaan. “Wil je Jan spreken?”

“Nee, liever niet. Zeg, weet jij of Fred al iets gevonden heeft in Hotmail?”

“Euh … ik weet niet of…”

“Zeg het maar gewoon Wendy.”

“Nee, het is niet gelukt de software op onze computers te installeren, hij is er nog steeds mee bezig.”

“Jammer.” Hij vindt dat helemaal niet jammer, want hij weet dat het niet zal werken, daarom heeft hij zo royaal meegewerkt. Hij vindt het wel zielig voor het  OPT, en speciaal voor Fred, maar ze mogen niet meekijken op Hotmail. Daarom heeft hij een hoax verzonnen die Fred flink bezighoudt. Zo komt hij er nooit achter dat ‘Pickles’ zelf zit te onderhandelen om het wapen te kopen.

Even later gaat hij verder: “Heb je pen en papier?”

“Ja.”

“Dit is het adres waar het team met de rode ballen tussen 5:35 en 5:45 uur toeslaat.”

“Hoe weet jij dat?”

“Ik kan de Hotmail wel onderscheppen en dit is wat er stond.”

“Wat is het doelwit?”

“Een politicus.”

“Ik moet nu ophangen om het team te briefen.”

“Oké.”

“Hé, Pickles?”

“Ja.”

“Bedankt.”

“Anytime, babe, anytime.” Hij heeft er een heel goed gevoel bij dat hij de plannen van dat team aan het OPT kan doorspelen. Had die gozer maar niet “FY” moeten mailen.

Wendy beëindigt het gesprek.

Nu is het haar beurt.

Keihard roept ze: “People!”

*

In een onopvallende, maar wel getunede, donkerblauwe Volvo S40 D5 nadert team Stad in alle vroegte de afrit Veenendaal, de opkomende zon is nog nergens te bekennen. Vanuit Maarsbergen zijn ze de A12 richting Arnhem opgedraaid, waardoor ze automatisch langs deze afslag komen. Onderaan de afrit gaan ze rechtsaf en volgen ze de Rondweg-West. Het adres is op de Bergweg, een zijstraat van de Rondweg, zo’n beetje de laatste afslag naar links voordat je Veenendaal weer uitrijdt. Tot hun verbazing is de Rondweg gedeeltelijk afgesloten zodat ze niet eens de spoorweg kunnen oversteken. Merkwaardig. De informatie van meneer Amsterdam is altijd buitengewoon accuraat en dit staat niet in zijn instructies.

Meneer Eindhoven stuurt de bolide naar links Het Goeie Spoor op. Het navigatiesysteem heeft even tijd nodig om de nieuwe route te berekenen. Een irritante vrouwenstem roept voortdurend: “Keer om! Hier omkeren! Keer om! Hier…”

“Kop dicht”, zegt meneer Eindhoven, terwijl hij die ingeblikte trut het zwijgen oplegt.

“Waarom kiezen ze voor zo’n stem toch altijd de directrice van de vrouwengevangenis?”

Aan meneer Rotterdam, die naast hem zit, vraagt hij: “Wilt u het stratenboek even pakken en Veenendaal opzoeken, meneer Rotterdam? Ik sluit niet uit dat er iets aan de hand is en dan heb ik een navigator nodig.”

“Niets voor mij, meneer Eindhoven. Ik kan geen kaarten lezen.” Hij houdt het boek op zodat iemand achterin het kan aanpakken.

Den Haag pakt het aan. “Als het goed is komen we zo op de Kerkewijk uit”, zegt hij.

“Dit bevalt me niks. Was dit bekend?”, vraagt Rotterdam. Waar hij naar kijkt is de blokkade van de rechter weghelft voor links afslaand verkeer en eenzelfde blokkade voor verkeer dat rechtdoor wil gaan.

“Volkomen onbekend.”

Zwijgend vervolgen ze hun weg.

“Overal blokkades. Van alle zijstraten is de rechter weghelft afgezet.” Meneer Utrecht is er niet gelukkig mee.

Eindhoven zegt zachtjes: “Weet je wat zo verdacht is?”

“Zeg het maar, meneer Eindhoven. Lucht uw hart!”, verzoekt Rotterdam.

“Er staat nergens een omleiding aangegeven. Er staat nergens dat er werkzaamheden zijn en wanneer die af zijn. Dit lijkt op haastig opgeworpen blokkades om…” Zijn stem sterft weg.

Voor hen duikt zo’n blokkade op. De Kerkewijk, wat op de kaart een hoofdader van Veenendaal lijkt, is afgezet. De Bergweg, die rechtsaf is, kunnen ze ongehinderd inrijden.

“Dit bevalt me helemaal niks”, zegt Rotterdam.

Utrecht: “Hoezo? Wie weet dat wij eraan komen?”

Eindhoven: “Ik heb ook een heel slecht gevoel.”

Ze draaien de Bergweg op en rijden stapvoets door de straat. De eerste weg aan hun rechterhand is de P.H. van Rijnstraat, ze kijken alle vier de straat in terwijl ze er heel langzaam langsrijden.

“Meneer Eindhoven, is dat een politiewagen?”

“Het lijkt er wel op, meneer Utrecht.”

Als ze langs het huis rijden waar de politicus woont, zien ze alleen een verlaagde, zwarte Volvo C30 op de oprit staan.

“Had die gozer geen Jag?”

Den Haag roept op zijn laptop nog eens de Hotmail van meneer Amsterdam op. Na een tijdje zegt hij: “Ja, een Jaguar. Hun enige auto.”

Eindhoven wil de Schimmelpenninckstraat indraaien, maar ziet in de verte ook daar een politieauto staan. Hij rijdt dan maar de Bergweg door en ziet op het einde daarvan tot zijn verbazing dat ze weer op de Rondweg-West komen, alleen is de weg nu zowel voor verkeer linksaf als rechtsaf afgesloten, beide rijbanen zelfs. Hij kan alleen rechtdoor.

“Niet goed, dit is niet goed”, zegt Eindhoven nerveus.

Hij geeft een dot gas en rijdt de Zandheuvelweg op, daarvan is niets afgezet.

“Dit zijn ze vergeten af te zetten”, zegt Eindhoven. “Dit biedt een ontsnappingskans.”

“Volgens mij zitten we als ratten in de val”, zegt Den Haag. “Dit is een doodlopende weg.”

“Heel bemoedigend”, voegt Rotterdam kwaad toe als ook hij het verkeersbord ziet.

Eindhoven keert en zet de auto met twee wielen in de berm stil. De neus van de auto wijst nu weer terug naar de Bergweg.

“Wat nu?”, vraagt hij.

“Hoezo?”, vraagt Rotterdam geërgerd.

”Ik ben alleen maar de chauffeur, maar ik vertrouw het niet. Abort?”

De anderen kijken elkaar aan en zijn het snel eens.

Rotterdam zegt: “Abort, meneer Eindhoven. Loods ons hier uit, alstublieft.”

*

Het OPT is op tijd in Veenendaal gearriveerd maar ze hebben in zo’n korte tijd niets bijzonders kunnen regelen. Jan Gerritse is direct naar de politicus gereden, heeft diens Jaguar in de garage gezet en zijn eigen C30 op de oprit. Hij ligt plat over de voorstoelen zodat de auto leeg lijkt. Hij heeft net een auto zien ‘langskruipen’, dat moet het team zijn. Die zijn duidelijk de boel aan het verkennen. Onderweg van Renswoude naar Veenendaal heeft Jan de politie om assistentie gevraagd, maar dankzij tientallen jaren van verwaarlozing van politiebudgetten is er niet veel beschikbaar. De politie heeft twee auto’s, politieauto’s. Er zijn geen burgerauto’s. Jan heeft ze daarom verzocht strategisch te parkeren. De burgemeester heeft het voor elkaar gekregen om enkele mensen van de gemeentereiniging barricades te laten opwerpen in de vorm van wegafsluitingen. Ze zijn er op dit moment nog druk mee, weg na weg wordt afgezet. Misschien is het wel een goede zaak dat dit pas laat op gang is gekomen. Wegen die nog open waren toen die blauwe S40 aan kwam rijden – als het die S40 was – zijn nu dicht. Als ratten in de val.

Jan neemt radiocontact met de twee politieauto’s op: “Donkerblauwe Volvo S40. Enige auto die langsreed. Is doorgereden en zit nu dus vast. Als jullie de zijstraten blokkeren dan ga ik richting de Rondweg-West. Mocht je ze zien, rammen die handel. Maar nogmaals, pas op, ze zijn vuurgevaarlijk.”

Net op dat moment stuift de S40 op hoge snelheid langs Jan.

“Shit”.

De S40 wil doorrijden maar ziet de neus van een politiewagen uit de Van Rijnstraat opduiken. Eindhoven gooit het stuur om en neemt met hoge snelheid een bocht naar links een zijstraat in. Hij vliegt uit de bocht, denkt het hele team, maar doordat Eindhoven de handrem aantrekt, neemt hij bijna vierkant de bocht en gooit dan ook nog eens flink het gas erop.

“Holy shit!”, roept Utrecht vol bewondering.

“Eerst er maar eens uit zien te komen, meneer Utrecht”, zegt Rotterdam ijzig. “Wilt u alstublieft de trompet gereedhouden en op de auto achter ons afvuren?”

Utrecht kijkt verbaasd door het achterraam.

“Nu graag, meneer Utrecht.”

Utrecht pakt rap de trompet, stelt hem in op veertig graden en zestig meter en richt door het achterraam de trompet op Jan. Vlak voordat hij de trekker over wil halen, raakt hij uit balans en valt bijna omver. Den Haag helpt hem overeind te blijven in de scherpe bocht naar rechts die Eindhoven nu met hoge snelheid heeft ingezet waarmee hij de Bilderdijkstraat opdraait.

“Rustig aan, meneer Eindhoven. Ik heb geen gordel om”, zegt Utrecht.

Jan geeft een dot gas en zijn C30 schiet naar voren in de bocht naar de Bilderdijkstraat.

Utrecht haalt de trekker over.

Jan ziet alle meters uitvallen. Zijn verlichting gaat uit en de motor hapert en schokt en trilt en proest. Jan ramt met zijn voet op het gaspedaal. “What the fuck?”, schreeuwt hij. Daarna valt zijn auto stil. Als hij achterom kijkt ziet hij dat een paar stuks straatverlichting ook zijn uitgevallen. Voor zich ziet hij de S40 er rap vandoor gaan.

Hij pakt zijn radio en roept: “Auto stuk. Jullie staan er alleen voor. Grijp ze! Ram ze! Doe iets”

Geen reactie.

“Hallo, hallo … F-u-c-k!!!” Jan ziet nu dat zijn radio ook stuk is, er brandt geen indicatielampje als hij praat en er klinkt geen signaal, geen klik, geen ruis, niets.

“Nou, dan weten we het nu zeker”, zegt hij tegen zichzelf. “Het wapen bestaat.”

Aan het einde van de Bilderdijkstraat slaat Eindhoven linksaf, weer de Kerkewijk op. Terwijl hij in de bocht zit, zien zowel hij als meneer Utrecht een politiewagen met zwaailicht en sirene op hen afkomen, de auto is misschien twintig meter van hen vandaan. Zonder nadenken vuurt Utrecht de trompet op hen af. En ook hier valt de auto haperend en stotterend stil. De verlichting is meteen uit, de sirene zwijgt en de auto is bezig dood te gaan. In de S40 is de stemming opperbest. Het hele team lacht zich een kriek over de zwanenzang van de politieauto.

Eenmaal weer bij Het Goeie Spoor zien ze dat linksaf en rechtsaf nu ook helemaal afgezet zijn. Meneer Eindhoven bedenkt zich geen moment en stuurt de auto over de linker weghelft langs de afzetting over de Kerkewijk. De weg is leeg en hij komt met honderdveertig op de stoplichten van de kruising met de Raadhuisstraat aanrijden. Hij remt fors, stuurt naar links en rijdt in minder dan geen tijd de Duivenwal op. Eindhoven neemt de bochten (die watjes met veertig nemen en stunters met hooguit vijfenvijftig) met dik negentig kilometer per uur. De auto drift van de rechter naar de linker weghelft in de bocht naar rechts, en omgekeerd in de daaropvolgende bocht naar links.

Vlak voor de rotonde roept meneer Den Haag: “De rotonde driekwart nemen.”

Eindhoven remt fors af en neemt de rotonde met toch nog altijd vijfenveertig, wat weinigen hem na zullen doen. Op het einde van de Zandstraat negeert Eindhoven het rode stoplicht en slaat rechtsaf de rondweg weer op via de linker weghelft, langs de halve afzetting. De S40 racet over de Rondweg-West, negeert elk stoplicht, gaat onder het viaduct door en schiet linksaf met hoge snelheid de oprit van de A12 op. Daarna mindert hij vaart tot honderdtwintig en Eindhoven zet de auto op cruise control.

“Wauw, meneer Eindhoven. Gaaf. Goed gedaan, zeg.” Den Haag is vol lof.

“Dank u, meneer Den Haag.”

“Is dit wel zo’n goed idee? De A12 nemen?” vraagt Rotterdam.

“De C30 is stuk. De politieauto ook, net als hun radio’s. Dat geeft ons een forse voorsprong. Ik rij naar motel Maarsbergen en ruil daar deze auto tegen een ander. Dan…”

“Stelen dus?”

“Ach toch, meneer Rotterdam! U heeft geen moeite met moorden maar wel met stelen?”, vraagt Eindhoven opgewekt.

Meneer Rotterdam reageert niet.

Eindhoven gaat verder: “Dan rijden we met de gestolen auto naar Weesp. Daar dumpen we de auto en ruilen hem om voor onze eigen auto die daar staat. Weesp halen we dus voorgoed van ons lijstje af. Ik rij dan met onze eigen auto naar Overbetuwe en daar gaan we fijn met z’n allen eens babbelen over wat er mis is gegaan.”

Hij pauzeert even en zegt dan: “Bravo, meneer Utrecht. De C30 was een makkie, maar die politieauto zagen we pas op het laatste moment. U heeft een snelle reactie in huis.”

“Dank u.”

Eindhoven: “Volgens mij stonden ze ons op te wachten. Dat bevalt me niks.”

“Ik denk dat u gelijk hebt”, zegt Rotterdam. “Maar het was een haastklus voor ze, alsof ze pas op het laatste moment getipt zijn. Uw plan is goed, meneer Eindhoven, laten we er in Overbetuwe eens goed over praten. Dit is de eerste keer dat u tijdens onze operatie echt in actie moest komen en dat heeft u bijzonder goed gedaan. Mijn complimenten.”
“Dank u, meneer Rotterdam. Dat waardeer ik zeer.”

*

Jan is lopend naar het politiebureau aan De Sterke Arm gegaan, het hoofdbureau van Veenendaal. De wandeling heeft een kleine veertig minuten in beslag genomen. Voornamelijk omdat hij geen kaart in zijn auto had liggen. Hij moest het allemaal maar op goed geluk zien te vinden. Het is kwart voor zes ’s morgens, pikdonker en ijskoud. Er zijn vrijwel geen mensen op straat. De week tussen kerst en oud en nieuw is altijd rustig. Wie er wel op straat loopt, heeft de kraag hoog opgezet en houdt er flink de pas in. Jan kan ze geen ongelijk geven. Maar hij baalt wel. Zo dichtbij. Hij is zo dichtbij geweest.

Op het hoofdbureau belt hij Wendy. Een kleine twintig minuten later komen zij en Fred Jan ophalen. Ze gaan samen met een surveillanceauto van de politie naar de politiewagen die op de Kerkewijk stil is gevallen. Ze controleren een paar dingen. Geen stroom. Het omdraaien van de contactsleutel levert zelfs geen hoorbaar klikje op. De startmotor, alsmede al het andere in de auto, is overleden. In het handschoenenkastje ligt een zaklantaarn. Stuk. Een zwaailicht op accu. Morsdood. De agenten vragen of Jan of Fred het kunnen verklaren. Ze zeggen van niet. Daarna rijden ze allemaal naar Jans C30. Zelfde verhaal. Alles stuk, inclusief enkele straatlantaarns. De politie begrijpt er niets van. Jan bedankt hen, geeft zijn kaartje, en vraagt om te checken of er nog meer auto’s stuk zijn. De auto’s moeten onderzocht worden, ook de zijne.

Jan rijdt met Fred en Wendy mee naar Renswoude. Hij heeft natuurlijk de pest in dat zijn auto naar de rododendrons is en hij zweert dat die gasten ervoor zullen boeten. Erger is nog dat ze ontsnapt zijn. Maar het allerergste is de manier waarop. Of, eigenlijk, waarmee. Het EMP-wapen blijkt dus te bestaan. Tot die conclusie is Fred ook al gekomen na het zien van de schade aan de auto’s en het verhaal van de achtervolging.

“Het bestaat dus en het is inderdaad flexibel in te stellen.”

“Ja”, zegt Jan. “Als je deze gecontroleerde schade vergelijkt met wat we eerder op locaties hebben gezien, dan moeten we inderdaad constateren dat iemand heeft uitgevonden hoe je een EMP kunt controleren en beheersen.”

“En er een handzaam wapen van gemaakt heeft”, voegt Wendy toe. “Een van de gevaarlijkste terroristenwapens van onze tijd.”

Iedereen slaakte een hele diepe zucht.

“Toch is er een lichtpuntje”, zegt Wendy op vrolijke toon.

“Wat dan?”

“Onze politicus leeft nog!”

*

Tegen elf uur in de ochtend wordt het OPT op de hoogte gesteld van de vondst van de zwarte dozen van beide vliegtuigen die gisteravond laat zijn neergestort. De zwarte dozen zijn leeg. Alsof de toestellen nooit zijn opgestegen. Zelfs de accu van de oranjekleurige Flight Data Recorder is helemaal leeg. Volgens de luchthavenautoriteit is hiervoor in de hele luchtvaartgeschiedenis geen precedent te vinden. Er zijn specialisten van Boeing onderweg naar Schiphol om te helpen bij het onderzoek. Het OPT bedankt de autoriteit hartelijk voor de informatie. Ze verwachten niets van een onderzoek, ze kennen de uitslag al, maar dat houden ze voor zichzelf. De vliegtuigen zijn dus ook het werk van de teams. Dat kutspel. Vanmorgen hebben ze de eerste clash met een team van dat spel gehad en ze waren kansloos. Kansloos!

Ze spreken er de hele dag over. Hoe moet je deze gasten aanpakken? Waren het eerst nog ‘eenvoudige’ moorden, nu is het massaterrorisme. Wie weet hier nog meer van? Is het OPT nog wel de aangewezen club om hier tegen te vechten of moet de AIVD erbij komen? Of het zelfs helemaal van het OPT overnemen? Hoe zit het met de Anti-Terreur Eenheid?

In wat voor shit zijn ze verzeild geraakt? Een nieuw wapen. EMP. Terroristen.

*

Peter stapt in zijn auto en voordat hij vertrekt, start hij de internetbrowser van zijn mobiel. Via Hotmail stuurt hij een bericht aan De Maas. Hij had de e-mail al klaarstaan en hoeft alleen op ‘send’ te drukken. Hij geeft zijn team opdracht om heel vroeg in de morgen een hit in Maastricht uit te voeren. Hij sluit af met:

“GEEN FUCKUPS DIT KEER!”

Daarna start hij de motor en vertrekt naar het rendez-vouspunt.

Iets over elf uur ’s avonds rijdt Peter op de A7 en neemt de afslag Scheemda. Onderaan de afrit gaat hij niet rechtsaf naar Scheemda, maar linksaf. Daarna neemt hij de eerste rechts, de Lange Zuidwending op. Na de bocht naar links gaat die over in de Boslaan en tot slot in de Sebo Ennemaweg. Hij rijdt aan het einde de dijk op en draait daar zijn auto door over het driehoekje te rijden. Hij parkeert de auto met de neus naar voren, recht op de Sebo Ennemaweg af. Peter mag dan wel voor Ali Chemicali en Saddam Hoessein hebben gewerkt, hij is allesbehalve een spion. Hij maakt zich geen enkele illusie dat hij een echte spion te slim af kan zijn, dus doet hij geen poging om wie er ook verschijnt te bedotten. Hij staat er, zoals afgesproken. Hij loopt veel risico, wat geeft dat? Als je een wapen wilt verkopen dan loop je het risico dat de koper je gevangen neemt, martelt, de locatie van het wapen uit je perst en je dan afmaakt. Of, en dat is ook heel goed mogelijk: je spreekt een bedrag af en levert het wapen, dat dan netjes betaald wordt. Waarom niet? Saddam betaalde ook netjes. Dus waarom de CIA niet? Vooropgesteld dat het inderdaad iemand van de CIA is. Hij had de trompet aan terroristen gedacht te verkopen, maar de CIA is ook goed. Peter wacht in zijn auto. Motor uit, lichten uit. Iemand die aan komt rijden zal zijn eigen licht zien reflecteren in Peters koplampen. Hij kan niet zeggen dat hij peultjes poept, maar erg comfortabel voelt hij zich ook niet. Twee minuten voor half twaalf ziet hij een auto aan komen rijden. Die doet zijn lichten uit. In het donker rijdt hij op Peters auto af, volgt het driehoekje en parkeert precies om half twaalf naast Peter. Peter stapt uit en leunt tegen de motorkap van zijn auto. Daarop stapt de bezoeker ook uit.

“Zo, jij hebt de boel goed verkend”, begint Peter.

“Goeie gps, zegt de man. Hij steekt zijn hand uit.

Peter is verbaasd, maar schudt uiteindelijk toch zijn hand.

“Pickles”, zegt de man.

“Augurken”, zegt Peter.

“Ik heb geen naam, wel een badge.” Hij laat Peter een id-kaart zien die bewijst dat hij van de CIA is.

“Leuk”, zegt Peter.

“Toys ’r us?”

“Bart Smit.”

Peter kijkt de man zwijgend aan.

“Oké”, begint Pickles. “Dus jij hebt een EMP-wapen uitgevonden?”

“Ja.”

“Een honderd procent controleerbare EMP?”

“Ja.”

“Instelbaar?”

“Ja. Ik had je hoger ingeschat, dit weet je allemaal al.”

“Just testing.”

“Instelbaar qua hoek van 10 tot 180 graden tot maximaal 1200 meter diep.”

Pickles fluit tussen zijn tanden. “Indrukwekkend.”

“Dank je.”

“Ik hoef natuurlijk geen demonstratie.”

“Nee, je hebt al gezien wat het kan.”

“Ja. Hoeveel exemplaren heb je?”

“Twee.”

“Twee?”

“Ja. Bedoel je ‘maar’ twee, of bedoel je ‘jeetje, wat veel’?”

“Ik bedoel zekerheid. Als wij het kopen dan wil ik wel zeker zijn dat we de enigen zijn die het krijgen. Je vraagt nogal wat geld.”

“Die zekerheid heb je als je mij op mijn woord gelooft. Ik overvraag niet, ik heb een uniek wapen. Mijn prijs is redelijk. En ononderhandelbaar.”

“Heeft dat wapen een naam?”

“De trompet.”

“De trompet?”

“Ja. De trompet.”

“Waarom dat?”

“Door z’n vorm.”

“Ah. Kun je het laten zien?”

Peter geeft hem een foto.

“Ziet er inderdaad zo uit, ja.”

“Belangstelling?”

“Anders stond ik hier niet. Wie biedt er nog meer?”

“Niemand.”

De mond van de Amerikaan valt bijna open van verbazing: “Niemand?”

“Nee, je bent de eerste die het uitgevogeld heeft.”

“Hoe heet je?”

“Peter de Haan.”

“Jesus.”

“Wat?”

“Je liegt niet eens!”

“Waarom zou ik liegen?”

“Weet ik veel, doet niet iedereen dat?”

“Weet ik niet. Lieg jij?”

“Nu niet.”

“Zelfde geldt voor mij.”

“Ik volg Hotmail al een tijdje. Ik ken het spel. Team Stad. Team Water. Ieder een trompet. Aandacht trekken op het wapen en jij biedt het aan. Je broer Harry geeft geen reet om de verkoop, hij wil alleen het spel winnen.”

“Voila!”, zegt Peter zonder nadenken.

“Wat?”

“Wat heeft het voor zin om te liegen tegen een man die alles al uitgedokterd heeft?”

“Niks. Gaat het spel stoppen nu je een vis aan de haak hebt?”

“Nee, niet zolang de deal niet rond is. Er kunnen zich nog andere gegadigden melden.”

“Je vraagt twee miljard Amerikaanse dollars?”

“Nee, ik vraag drie miljard euro.”

“Just testing. Wanneer kun je leveren?”

“Wanneer heb je de poen?”

“Hoe wil je die hebben?”

“Bank in Zwitserland.”

“Oké.”

“Oké?”

“Yep, oom Sam gaat drie miljard overmaken.”

Pickles steekt zijn hand weer uit: “Deal?”

“Deal”, zegt Peter terwijl hij hem de hand schudt. “Wat spreken we af?”

“Ken je ‘Het Oude Wapen’ in Blijham?”

“Ja”, zegt Peter zonder blikken of blozen. Hij denkt: weet die vent waar ik woon?

“Laten we elkaar daar om twaalf uur ontmoeten. Dan heb ik met m’n bazen overlegd.”

“Oké.”

Pickles stapt in zijn auto en start de motor. Hij kijkt door het passagiersraampje even naar Peter die nog tegen zijn auto staat geleund en steekt zijn hand op.

Peter zwaait terug.

Pickles rijdt zonder verlichting weg. Pas als hij weer in de buurt van de Rijksweg is, doet hij zijn verlichting aan en gaat linksaf om daarna weer de A7 op te rijden.

Peter weet niet wat hij ervan denken moet. Dit gaat wel erg makkelijk. Aan de andere kant, zijn werk in Irak ging ook altijd erg makkelijk.

*

Onder het rijden belt Pickles via zijn telefoon in op het internet. Hij stuurt een anonieme e-mail, via een account bij Hotmail dat hij nog nooit eerder gebruikt heeft, naar de politie in Maastricht, met alle details van de hit. Hij schrijft dat een hit-team om 04:30 uur een moord gaat plegen op een lid van de Tweede Kamer. Hopelijk nemen ze dit serieus.

*

Iets voor twaalf uur ’s nachts wordt Jan door Willem gewekt. Jan probeert in de slaapruimte in Renswoude wat slaap in te halen, daarvan komt hij nogal wat tekort.

“We hebben alle details van een nieuwe hit.”

“Waar, wanneer, hoe laat, the full works?”

“Ja.”

“Holy Moses!”

“Yup. Wendy zag dat bij de politie in Maastricht een tip was binnengekomen. Per e-mail. Ze heeft de e-mail op haar scherm staan.” Volgens Fred was Pickles de bron.

“No shit!” Jan wrijft de slaap uit zijn ogen. “Ik kom.”

28 december

Team Water is op weg naar de volgende hit. Ze rijden op de A2 ter hoogte van Meerssen op weg naar Maastricht. Al een tijdje zit meneer De Rijn met de trompet te spelen. Opnieuw wordt iedereen hier behoorlijk zenuwachtig van. De vorige keer gingen er twee vliegtuigen neer. Maar er is nog geen reden om de extravagante De Rijn op zijn gedrag aan te spreken. Hij doet net alsof hij van alles beschiet, hij houdt het ding continue in zijn hand en speelt als een kleuter wat met de afstellingen.

Ze zien nu Meerssen aan hun rechterhand en even verderop zien ze het kleine plaatsje Rothem liggen. Het is nu niet zo ver meer. In de auto is het muisstil, iedereen concentreert zich op de dingen die komen gaan. Maar het loopt opnieuw allemaal anders als ze op de achterbank een metaalachtige klik horen, gevolgd door het inmiddels veel en veel te bekende ‘oeps!’.

De elektronica van hun auto valt meteen uit, evenals die van alle auto’s voor hen. Alles komt abrupt tot stilstand. Nog voordat De Maas ‘Vuile fuckup!’ tegen De Rijn kan schreeuwen, worden ze van achteren volop geramd door een personenauto. Ongetwijfeld heeft het hele team een whiplash gescoord. Links en rechts schieten auto’s en vrachtwagens aan alle kanten voorbij. De door de EMP getroffen auto’s vallen zo snel stil dat er door de achterliggers, die uiteraard niet getroffen zijn, geen remmen aan is. Ze rammen auto op auto. Ook team Water wordt nog een paar keer zijwaarts geschampt. Na de klap van achteren houdt het niet op. De auto die hen geramd heeft, wordt op zijn beurt ook geramd en daardoor krijgt de auto van team Water weer een opdonder. En geen zachte ook, goed voor een whiplash op zich. De auto daarachter wordt vol door een vrachtwagen geraakt. Die is ongetwijfeld volgeladen want zijn remvermogen is minimaal. De tweede auto achter team Water wordt tot Dinky Toy gereduceerd, de auto daarvoor wordt twee keer kleiner. De auto van team Water krijgt alweer een klap van de buitencategorie. De vrachtwagen komt bovenop de personenauto achter hen tot stilstand. Daarna wordt het wat stiller op de weg en als ze even naar achteren kijken is de ravage niet te overzien.

Iedereen van het team klaagt over pijn in de nek, over hoofdpijn en vooral over die lul van een De Rijn. “Fuckup!” schreeuwt iedereen hem toe om vervolgens naar het hoofd en de nek te grijpen. De hoofdpijn voelt aan als een vreselijke kater en dan kun je beter niet schreeuwen.

De IJssel is het eerst bij zinnen, hoewel hij geen idee heeft wat er allemaal gebeurd is.

“We moeten hier als de donder weg”, schreeuwt hij. Direct daarop grijpt hij weer naar z’n hoofd. Schreeuwen is nu echt niet handig.

“Ik zit hier klem, ik krijg de deur niet open”, zegt De Maas.

“Ik ook niet”, voegt De Waal toe.

De IJssel en De Rijn doen hun deur open en stappen uit. De Maas en De Waal stappen ook aan die kant uit. Ze kijken het schouwspel op de A2 even aan en hebben geen idee wat er allemaal gebeurd is.

“Op welke diepte stond de trompet?”, vraagt De Maas.

“Zevenhonderd meter”, zegt De Rijn, die naar de instelling op de trompet kijkt.

“Waarom zevenhonderd meter?”

“Weet ik veel, ik zat wat met de knoppen te spelen.”

“Ja, dat zie ik. Ziet u het ook, meneer De Rijn?”

Zwijgend knikt hij, schuldig als de hel.

“Fuckup”, zegt De IJssel. “Heb je alweer een kill verkloot. Dit kost ons allemaal geld, FUCKUP!”

“Euh, misschien moeten we snel wegwezen?”, vraagt De Waal. “Voordat er politie komt?”

De IJssel klimt over enkele auto’s heen en springt over de vangrail. De rest volgt hem zwijgend.

Ze staan nu in de middenberm. Aan de andere kant van de snelweg ligt Rothem. Normaal gesproken is het link om een drukke snelweg over te steken, maar zoals gebruikelijk in Nederland is er inmiddels een kijkfile ontstaan. Team Water manoeuvreert tussen de ramptoeristen door en stiekem richt De Rijn op die file en vuurt de trompet af. Ook daar valt over een afstand van zevenhonderd meter alles stil.

Wanneer iedereen over de vangrail is en in de berm staat, kijken ze nog even om. Ze zien dat de file met ramptoeristen vanaf het punt waar zij staan is stilgevallen en dat daarvoor de weg leeg is.

“Waarom rijden ze niet door?”, mompelt De IJssel.

Dan zien ze allerlei mensen uitstappen. Sommigen staan hevig te vloeken, anderen kijken verbaasd naar hun auto en weer anderen kunnen er helemaal niet uit.

De mannen weten dan precies hoe laat het is en in koor roepen ze tegen De Rijn: “Fuckup!!!”

“Tja, het is zo’n leuk speeltje …”, stamelt De Rijn.

Het enige dat ze terugroepen is: “Fuckup. Fuckup. Fuckup.”

De IJssel maant iedereen om tot actie over te gaan. Ze rennen het veld in naar het dorp Rothem. Daar aangekomen kraakt De IJssel een auto, weet deze snel te starten en laat iedereen instappen.

De Rijn denkt grappig te zijn en zegt: “Niet via de snelweg, meneer De IJssel. Daar staat nogal wat file.”

De Waal, die naast De Rijn zit, aarzelt geen moment en slaat De Rijn vol op zijn bek. Die slaakt een kreet en vreest voor zijn tanden. Als hij iets wil zeggen, doet De Waal net alsof hij weer een klap gaat geven. De Rijn zakt ineen en houdt zijn mond. Hij pakt een zakdoek en dept het bloed van zijn mond. Tand door zijn lip, veel bloed.
“Dank u, meneer De Waal”, zegt De Maas. “Ik kon er niet bij, maar ik had die klap graag zelf gegeven.”

*

Helaas voor team Water heeft een bewoner van een fraai huis in Rothem gezien dat vier mensen een auto stalen die schuin voor zijn deur stond. Het was niet zijn auto en hij durfde niet naar buiten te gaan. Hij kon het als zeventigjarige echt niet tegen vier man opnemen. Wel belde hij 112 en gaf hij het signalement van de mannen en van de auto door. Ook kon hij feilloos het kenteken noemen.

*

Team Water rijdt, zonder regels te overtreden, naar hun schuilplaats in Valkenswaard. Daar kunnen ze hun wonden likken en overleggen hoe het allemaal verder moet na alweer een fuckup.

*

Wendy ziet de aangifte van autodiefstal op haar computer. Uiteraard heeft ze via de geijkte politiekanalen al gehoord van de merkwaardige files en de bijna honderd aanrijdingen die op de A2 in het zuiden van het land plaats hebben gevonden. Ze krijgt al vrij snel het vermoeden dat het om ongelukken gaat waar een EMP een rol in heeft gespeeld. Ze bespreekt het met de rest van het OPT en zij komen tot de conclusie dat het spel van een eenvoudig moordspel is overgegaan in een web van gecompliceerde en bijzonder vernietigende terroristische acties. Wel vreemd, zo’n aanslag, als volgens Pickles een kill in Maastricht de bedoeling was. Waarom dan deze terroristische aanslag? Is er iets misgegaan of is Pickles verkeerd geïnformeerd? Of erger, heeft Pickles het OPT bewust verkeerd geïnformeerd?

Hier moet snel een einde aan komen. Jan is al bereid de AIVD of de Anti-Terreur Eenheid in te schakelen, wanneer hem het bericht bereikt over de autodiefstal. Vier man hebben een auto gestolen in Rothem, een piepklein plaatsje onder de rook van Meerssen en op de route naar Maastricht. Hoe toevallig.

Jan en Willem werken snel uit via welke wegen de gestolen auto kan ontsnappen en trommelen samen met Fred en Wendy alle lokale politiemensen op die ze kunnen vinden. Wegen worden afgezet, blokkades opgeworpen en een horde aan motoragenten, voornamelijk in burger en op burgermotoren, zal het gebied doorkruisen.

Een motoragent spot de gestolen auto terwijl die op de N298 richting Nuth rijdt. Ook dit is een enorme mazzel, puur geluk. De auto is al een eindje van Rothem af en hoe meer kilometers ze kunnen afleggen, hoe kleiner de pakkans wordt. Maar ze zijn gevonden.

Na enig schakelen krijgt Jan rechtstreeks contact met de chef van de motoragent, die nog zes burgermotoren in de buurt heeft. Afgesproken wordt om de volger regelmatig te wisselen, zodat niet opvalt dat het team gevolgd wordt. Op Jans verzoek worden ook burgerauto’s ingezet. Ze spreken af dat de politie niets anders zal doen dan volgen en hen op afstand omsingelen als ze stoppen. Direct ingrijpen is alleen toegestaan als de auto naar het buitenland vlucht.

Uiteindelijk wordt de gestolen auto na een gevarieerde rit over B-wegen in Valkenswaard geparkeerd, bij een vakantiehuisje. Onmiddellijk sluit de politie het terrein hermetisch af, elke vluchtroute wordt geblokkeerd. De politie uit Valkenswaard draagt graag haar steentje bij en zorgt voor verdere afsluiting van de perimeter door ook kleine wegen en zelfs fiets- en voetpaden af te zetten. Er is geen ontsnappen aan. Iedere beweging wordt gedetailleerd met het OPT overlegd en gepland. Deze gasten ontsnappen niet meer.

*

Om 10:25 uur arriveren de vier leden van het OPT bij het vakantiehuisje in Valkenswaard. Ondertussen zijn enkele arrestatieteams uit Maastricht gearriveerd, die de inval in het vakantiehuisje zullen uitvoeren. Zonder in details te treden vertelt Jan iets over de trompet en het effect van het wapen. Hij zegt dat ze met alle middelen moeten voorkomen dat het gebruikt wordt, maar hij zegt ook dat hij het graag onbeschadigd in handen krijgt.

*

Team Water staat een flinke verrassing te wachten. Ze zitten in het vakantiehuisje en overleggen hoe het nu verder moet. Meneer De Rijn heeft een spreekverbod en de trompet is van hem afgepakt, die heeft De Waal nu in bewaring.

Jan en Fred zijn nog bezig met de moeilijke briefing aan de politie. Ze willen en kunnen weinig over het EMP-wapen vertellen, maar ze moeten toch overbrengen dat de personen in het huisje in staat zijn hun voertuigen onklaar te maken. Vanzelfsprekend gelooft niemand hen, ze worden volslagen voor gek uitgemaakt. Uiteindelijk stoppen ze maar met hun uitleg, bang dat ze anders helemaal niet meer serieus worden genomen.

“JULLIE DAARBINNEN. KOM ER EEN VOOR EEN UIT MET JE HANDEN OMHOOG.”

Binnen in het huisje verstijven vier mannen van schrik.

“Wat was dat?”, vraagt De IJssel.

“DIT IS DE POLITIE. JULLIE ZIJN OMSINGELD. KOM NU NAAR BUITEN MET JE HANDEN OMHOOG.”

“Nou, dat is je antwoord”, zegt De Waal droogjes.

“Zal ik ze met de trompet beschieten?” vraagt De Rijn.

“Nee, klootzak, jij hebt genoeg gedaan. Lul.”

De beleefdheden zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.

Op verzoek van Jan en Fred zijn er vier scherpschutters om het huis gesitueerd. Ieder van hen ligt op de grond, zo’n tweehonderd meter van het huis vandaan, zodanig gepositioneerd dat ze een schot in het plafond kunnen lossen. De bedoeling is om door een raam te schieten en dan te proberen een lamp te raken. Hierdoor zal veel glas in de rondte vliegen. En omdat de vier schutters zich ieder aan een kant van het huisje hebben genesteld, zal de psychische impact maximaal zijn.

Wanneer er na dertig seconden nog niets is gebeurd, beveelt Jan een schot van de scherpschutters. Zij vuren tegelijk. De mensen van het team zijn verlamd van schrik wanneer de kogels om hun oren fluiten. Van iedere kant van het huis komen kogels binnen, ramen vliegen eruit en lampen worden geraakt. Vooral het geluid van de glasscherven richt veel emotionele schade aan. Behalve bij De Maas.

Onder het slaken van een soort Geronimo-kreet stormt De Maas als een kip zonder kop naar buiten. Nog voordat hij een schot met zijn nu armetierige .22 kan lossen, is hij al door tenminste vijf politiekogels geveld. Hij is dood voordat zijn lichaam de grond raakt, net zoals dat bij sommige van zijn slachtoffers het geval was. Hierna houdt het vuur op.

“DIT IS DE POLITIE. JULLIE ZIJN OMSINGELD. KOM NU NAAR BUITEN MET JE HANDEN OMHOOG. DIT IS JULLIE LAATSTE KANS.”

De Rijn wil de trompet afpakken van De Waal maar dan staat De IJssel op en geeft De Rijn wederom een enorme slag met gebalde vuist in zijn gezicht. Ze horen zijn neus breken. De IJssel loopt naar de deur met zijn handen omhoog, gevolgd door De Waal. De trompet heeft hij op de grond laten vallen. Beide mannen lopen langzaam naar buiten. Ze worden gemaand langzaam door te lopen en na een meter of dertig worden ze ingerekend door de politie en geboeid achterin een politieauto gezet. Ze verzetten zich niet, een deal sluiten is beter dan doodgeschoten worden.

Binnen is De Rijn nu alleen, samen met zijn zo geliefde trompet. Hij pakt het ding van de grond, zet hem op 180 graden en 1200 meter. Hij vuurt voor zich uit, draait een kwartslag en vuurt weer, draait weer een kwartslag en vuurt nogmaals. Als hij de vierde keer wil afvuren weigert de trompet. Er gaat een rood lampje branden ten teken dat de reststroom onvoldoende is. De koffer ligt binnen handbereik, daar zitten opgeladen reserveaccu’s in. Hij wisselt de accu’s snel om en vuurt alsnog een vierde keer in de laatst overgebleven richting.

Terwijl De Rijn trompettert hoort hij buiten de megafoon:

“DIT IS DE POLITIE. OPROEP AAN DE LAATSTE MAN. JE BENT OMSINGELD. KOM NU NAAR BUIT…”

Einde megafoon.

De agent die het ding gebruikt heeft, kijkt uiterst verbaasd en morrelt aan de paar spaarzame knopjes die op het apparaat zitten.

“Godverdomme”, zegt Jan. Hij bedenkt zich geen moment en rent op de deur af. Hij stormt het huisje binnen, gevolgd door Fred die zijn wapen nog in de hand heeft. De Rijn wou uit wraak alles mollen dat binnen zijn bereik ligt. En dat is heel wat. Heel veel woningen hebben geen stroom meer en aardig wat auto’s zijn rijp voor de sloop, inclusief alle politieauto’s om het huisje. Daarna wil hij rustig met zijn handen omhoog naar buiten lopen. Wanneer hij echter vlakbij de deur is, geeft iemand hem een enorme beuk in zijn maag, waarop alle lucht uit zijn longen wegvliegt. Hij valt achterover op de grond en Jan kan hem moeiteloos de boeien omdoen.

Team Water is uitgeschakeld. Voorgoed. Jan draagt De Rijn over aan de politie die hem in een tweede politieauto zet. Wanneer de agenten de auto’s willen starten, ontdekken ze dat niets het nog doet. De mannen van team Water lachen zich het apelazarus. Dit is zonder meer het leukste dat ze ooit hebben meegemaakt.

Jan en Fred kijken vol ontzag naar de trompet die op de grond bij de voordeur van het huisje ligt.

“Dus dat is de fucker”, zegt Jan.

“Net een trompet”, zegt Fred.

“Gauw. Inpakken.”

Fred pakt de trompet op en samen lopen ze zo laconiek mogelijk naar buiten.

Ze stappen in de auto en nog voordat Jan de geleende V70 wil starten, kijken ze elkaar aan en schieten ze in de lach. Ze trappen er nu niet in. De auto is dood. Hartstikke dood.

“Wat is dit allemaal”, vraagt de commandant van de hele operatie.

“Ik heb u gewaarschuwd maar u wilde mij niet geloven.”

“Wat is dit?”, brult hij.

“Rustig, denk aan je hart.”

“De hele boel is naar de klote!”

“Dat zei Bush ook toen hij naar de Twin Towers keek”, grapt Jan.

“Wat valt er te lachen?”

Jan en Fred kijken elkaar aan en halen hun schouders op. Ze kijken de commandant strak aan.

“Nou?”

“Brengt u de gevangenen alstublieft naar het bureau in Veenendaal, daar …”

“Wat is dit GODVERDOMME. Wat is er GODVERDOMME aan de hand?”

“… daar kunnen ze in een politiecel wachten op een verhoorteam.”

“Waarom geef je geen verklaring? De hele boel is naar de klote!”

Jan gooit de deur van z’n Volvo dicht en zegt: “Bedankt voor uw assistentie. U was zeer behulpzaam.”

Jan en Fred beginnen aan een wandeling van tenminste twaalfhonderd meter, totdat ze ergens kunnen bellen.

“Waar gaat dat heen?”

“Telefoon!”, roept Fred. Ze zijn al op enige afstand.

“Wie betaalt dit godverdomme?”

De commandant ziet de twee van achter op de rug hun schouders ophalen. Schudden ze zelfs hun hoofd?

“He! De hele boel is naar de klote!”

Fred zegt tegen Jan: “Die gast heeft verwerkingsproblemen. Dat is een psychisch mankement, kun je beter niet mee in discussie gaan.”

Ze lopen luid lachend verder.

Succesvolle dag vandaag. Eén team volledig uitgeschakeld en één trompet gescoord.

Wie zegt dat er geen mooie winterdagen zijn?

De commandant doet de deur van de politieauto open en schreeuwt op maximaal volume tegen team Water: “De hele boel is naar de klote! Wie gaat dat betalen?”

De Waal en De IJssel lachen zich helemaal krom.

Kwaad gooit de politieman de deur dicht.

Hij wil naar de tweede auto lopen en dezelfde vraag stellen maar hij bedenkt zich.

Hij maakt een wegwerpgebaar en loopt naar zijn adjudant.

“Geen woord hierover!”, schreeuwt hij zo hard dat de bladeren door de luchtverplaatsing van de bomen zouden zijn gevallen als die er nog aan hadden gezeten.

De halve politiemacht ter plekke ligt in een deuk van het lachen. Vrijwel iedereen houdt zijn handen voor de mond.

Beter dat de commandant het niet ziet.

*

Om 12:20 uur ’s zit Peter nog steeds te wachten in restaurant De Oude Haven in Blijham. Hij zit er nu al veertig minuten en heeft nog niets van de Amerikaan gehoord. Hij besluit toch maar iets te eten, hij is er nu toch. Om 13:25 uur verlaat hij voldaan, maar alleen het restaurant. Zijn Amerikaanse vriend heeft niets van zich laten horen. Als hij het restaurant verlaat praat iemand verderop in een microfoontje.

*

Pickles hoort dat Peter het restaurant verlaat. Hij commandeert zijn mensen om het pand te evacueren. Pickles heeft samen met vier mensen van zijn eigen team de woning van Peter centimeter voor centimeter onderzocht, wat mede mogelijk is gemaakt doordat Peter in zijn eentje uitgebreid is gaan lunchen.

De Amerikanen hebben alle tekeningen en alle details van de trompet op een usb-stick van acht gigabyte gevonden. Peter heeft verschillende usb-sticks in huis, maar er is maar één exemplaar waar alles over de trompet op staat.

Een technicus van de CIA heeft de usb-stick gekopieerd en de technische gegevens enigszins begrepen. Toen het duidelijk werd dat dit was waar ze naar op zoek waren, heeft Pickles de usb-stick simpelweg in zijn zak gestoken. Peter zou zich er een ongeluk naar zoeken, en dan vond hij iets anders.

Pickles en zijn mensen hebben die morgen vroeg al uitgevonden dat het Peter is die de chemische wapens voor Saddam Hoessein heeft gemaakt. Dat is ook nog eens bevestigd door bepaalde informatie op de laptop van Peter. Pickles heeft daarna opdracht gekregen van zijn liaison om Peter om te brengen, maar dit heel subtiel te doen.

Hij heeft daarom een expert op de ambassade een briefje laten maken in het handschrift van Harry met de tekst: ‘Game over!’. Een hele korte boodschap, maar het zou tot voldoende ellende leiden. Zo niet, dan kon zijn dienst altijd nog ingrijpen.

Pickles laat het briefje achter op de plek waar de usb-stick heeft gelegen. Daarna pakken zijn mensen in en gaan rustig weg.

Wanneer Peter thuiskomt is er van het bezoek niets te merken. En als er al iets te merken is, dan nog merkt Peter dat nu niet. Hij is veel te kwaad. Kwaad op Harry, kwaad op de CIA, kwaad op zijn team en zelfs kwaad op zichzelf. Zoveel woede in één man.

29 december

Om een uur of twee ’s middags zitten Jan en Fred in een klein kamertje naar Cees Kerckhoven, alias meneer De Rijn, te luisteren. Althans, ze zouden erg graag willen luisteren, maar vooralsnog komt er weinig fatsoenlijks uit.

“Cees, jongen, waarom werk je nou niet gewoon mee?”, vraagt Fred.

“Ik wil een advocaat”, stamelt Cees.

“No way, dipshit”, brult Jan.

“Waarom niet?”, vraagt Cees aan Fred.

Fred haalt zijn schouders op. “Mag niet van hem.” Hij wijst naar Jan.

“Wie is hij dan?”

“Laat mij maar even alleen met hem, Fred, dan ros ik het er wel uit.”

“Jan, jij kan …”

“Gewoon eerst een paar eenvoudige vuistslagen op het hoofd en als hij eenmaal op de grond ligt, dan een paar forse trappen in z’n nieren, z’n buik en tegen z’n zaakje.”

“En dan?”, vraagt Fred geamuseerd.

“Dan laten we hem even zo liggen en na een uur flikkeren we een emmer water over z’n apekop en dan herhaal ik het hele ritueel nog een keer. Wedden dat hij na drie of vier keer praat?”

“En als hij overlijdt?”

“Dan flikkeren we hem ergens in Meppel in een greppel.”

“Daar kom je niet mee weg!”, schreeuwt Cees.

“Natuurlijk wel dick-o! Niemand weet dat je hier bent.”

“Maar dat is illegaal!”, roept Cees.

“Illegaal? No shit!”

“Kom op, Cees, nu of nooit.”

“Ik wil een advocaat.”

Jan stormt de kamer uit en komt terug met een honkbalknuppel. Een uiterst illegale honkbalknuppel van metaal.

“Wat m-m-oet d-dat”, stamelt Cees. “Die d-dingen zijn v-verboden!”

Jan tilt de knuppel met twee handen hoog boven zijn hoofd en richt op Cees.

“Nee! Heilige Maria! Niet doen!”

“Heilige Maria?”, vraagt Fred. “Wie is dat nou weer?”

Cees kijkt angstig naar Jan.

Jan aarzelt geen moment en geeft een enorme klap op de tafel, een paar centimeter voor Cees. De klap is zo hard dat Jan de trilling van de knuppel tot diep in zijn onderrug voelt. Iedereen voelt z’n oren suizen.

Cees plast in zijn broek.

Jan en Fred snuffen wat met hun neus. “Wat is dat?”

Fred raadt het al en kijkt even naar Cees z’n kruis. “Hij pist in z’n broek.”

Jan geeft voor de tweede keer een enorme klap op tafel, zelfs Fred schrikt ervan. Dan brult Jan, op nog geen twee centimeter van het rechteroor van Cees: “Kun je niet even zeggen dat je pissen moet?”

Cees begint te huilen.

Beide mannen lopen nu rap de kamer uit en gooien snel de deur achter zich dicht.

In het kantoortje laten ze zich in een stoel vallen en komen niet meer bij van het lachen.

“Wassup?”, vraagt Willem.

“Ook gij, Brutus?”, vraagt Fred. “Je kunt hem nu ondervragen. Ik denk dat hij alles nu wel opbiecht.”

Willem loopt het kamertje in met een kladblok en een recorder in zijn handen. Hij gaat zonder iets te zeggen irritant langzaam zitten, zet de recorder irritant langzaam op de juiste plek, verschuift hem nog af en toe een paar millimeter en zet hem dan op opnemen. Dan opent hij zijn kladblok en kiest irritant langzaam het correcte lege blaadje en neemt zijn ballpoint ter hand. Als hij na dit ritueel eindelijk klaar zit, begint hij te snuffen. Pis.

“Zeg het maar.”

“Wat?”

“Ah. Nog één keer, laatste kans. Zeg het maar.”

Cees kijkt hem vragend aan.

Willem slaat tergend langzaam zijn kladblok weer dicht en zet de recorder uit. Hij maakt er een langdurig spektakel van om al zijn attributen weer op te pakken en loopt zwijgend het kamertje uit.

“En?”, vraagt Jan.

Willem schudt nee.

Jan pakt een schuimblusser van de muur.

“Niet doen Jan, dat is niet echt toegestaan.”

“Wattefuk?”

Jan opent het kamertje en Cees voelt de bui al hangen. Zonder aarzelen geeft Jan een klap op de blusser die meteen begint te spuiten. Jan richt hem op Cees en wat die ook probeert, hij kan al dat schuim niet ontwijken. In zijn pogingen weg te komen valt hij een paar keer plat op zijn bek, zo glad is de grond van al dat schuim geworden. Als de blusser uiteindelijk leeg is, vertrekt Jan met de lege blusser weer uit het kamertje.

Vijf minuten later komt Willem weer binnen en gaat voorzichtig lopend naar dezelfde stoel als waar hij net op zat. Glad hier. Hij begint zijn hele ritueel van voren af aan. Als de recorder weer loopt en het kladblok exact op de juiste plek ligt, zegt Willem: “Zeg het maar.”

Cees: “Dit kan niet, dit is marteling. Als mijn advocaat dit ziet maakt hij gehakt van jullie.”

Willem: “Je krijgt geen advocaat. En nou hou je je bek dicht over onze liberale aanpak en vertel je ons wat we willen weten of Jan komt zo met een nieuw traktaat hier binnen.”

“Dit is allemaal illegaal.”

“Nee, nee, wij zijn juist heel liberaal. Wij hebben ons bevrijd van het juk van wetten en regels en passen elke methode toe die nodig is om te horen wat we horen willen. Wij gaan net zo liberaal met de regels om als killers met de levens van mensen.”

“Jullie zijn gek.”

“Gekker dan mensen die een moordspel spelen, meneer De Rijn?”

Cees valt helemaal stil.

Dan: “Hoe weet je die naam?”

“Van je collega’s meneer De Waal en meneer De IJssel. Meneer De Maas konden we niks vragen want die is dood.”

“Heeft de rest je alles verteld?”

“Ja, alleen jij moet nog zingen, meneer Cees Kerckhoven. Meneer De Waal, oftewel Barry Operman, heeft ons alles verteld over het moordspel. Meneer De IJssel, wiens echte naam Hessel van Veen is, heeft alles uit de doeken gedaan over de trompet, de slachtoffers, de dagen en tijden, de hele mikmak. We hebben zelfs de vijf vakantiehuisjes en de auto’s achterhaald.”

“Waarom heb je mij dan nog nodig?”

“Omdat je nog moet bekennen, Cees. Je bent de enige die dat nog niet gedaan heeft en als je dat niet doet, moeten we doorgaan met brandblussers, honkbalknuppels en andere gezellige attributen voor een geslaagde sinterklaasavond. Maar de andere twee willen graag tegen je getuigen, dus we hoeven jou niet half dood te slaan.”

“Mij niet?”

“Barry is er echt heel slecht aan toe.”

“LUL!”

Willem maakt aanstalten de recorder weer uit te zetten.

“Nee, nee. Laat maar aan. Wat wil je horen?”

Willem vraagt hem het hele verhaal te doen.

En het vogeltje zingt alsof het een kanarie is.

Als Willem ruim een uur later uit het kleine hokje komt, steekt hij zijn duim op tegen de nieuwsgierige Jan en Fred.

“Knap werk”, zegt Fred.

“Heb je alles?”, informeert Jan, die zijn nieuwsgierigheid niet kan onderdrukken.

“Ja, alles. Het hele verhaal van het moordspel, Hotmailadressen, locaties van de vakantiehuisjes, de auto’s, echt de hele bende.”

“Wow, luck!”, roept Jan.

Ze schudden elkaar de hand dat ze deze zaak gekraakt hebben. Dat wil zeggen, ze hebben één team gekraakt.

Willem voegt nog toe: “Maar Cees zei niets over hun leider.”

“Da’s balen.”

Eerder hebben ze geprobeerd Barry en Hessel te verhoren. Die hebben aanvankelijk niets gezegd. De échte namen hebben ze via een database met vingerafdrukken achterhaald. Hessel heeft er één ding uitgeflapt en dat was een opmerking over vijf vakantiehuisjes als vluchtadres waar steeds een andere auto stond. Daarna heeft hij in alle talen gezwegen. Barry heeft de aliassen verteld, meer niet. Intimidatie heeft bij beiden niet geholpen. Cees was hun laatste kans en daarom hebben ze ook zo fors uitgepakt. Gelukkig is dat gelukt.

Jan kiest voor een laatste, riskante aanpak. Hij heeft het met Fred en Willem overlegd en die zijn het met hem eens dat dit het proberen waard is. Ze hebben hun bedenkingen, maar zijn toch voor. Wendy wordt in dit soort ondervragingskwesties niet betrokken, ze wil er niets mee te maken hebben.

Cees wordt naar een andere kamer gebracht en met handboeien aan z’n enkels en polsen aan een stoel vastgemaakt. De stoel wordt met twee handboeien aan de kleine vierkante tafel vastgemaakt.

Daarna wordt Barry naar binnen gebracht. Ook hij wordt op een stoel gezet en via polsen en enkels aan een stoel vastgezet, die recht tegenover die van Cees staat. Ook de stoel van Barry wordt aan de tafel vastgemaakt. Daarna is het de beurt aan Hessel, die hetzelfde lot overkomt, hij wordt aan het hoofd van de tafel geplaatst.

Jan, Fred en Willem lopen de kamer in en sluiten de deur achter zich.

“Is hier wel genoeg zuurstof voor zoveel mensen?”, vraagt Fred.

“Wel voor een paar uur”, zegt Jan.

Willem gaat naar voren en plakt de roosters van de verwarming en de luchtverversing af met duct tape. Hij doet dit heel langzaam, voor maximale psychologische impact. Alle kieren en gaatjes worden door de tape gedicht. Hij is na een minuut of acht klaar.

“Hoe lang hebben ze?”, vraagt Jan aan Willem.

“Hooguit acht uur, hangt van hun conditie af.”

“Zonder drinken?”, vraagt Jan sarcastisch.

“Oh. Eummm … ja, dan gaat er wel een paar uur af.”

Zonder verder iets te zeggen willen de drie mannen de kamer uit lopen.

“HE!”, roept Hessel.

“Ja, meneer De IJssel?”

“Wat moet dit?”

“Wij willen nog graag één antwoord.”

“Wat dan?”

“Willen jullie niet eerst even bijpraten?”, vraagt Jan.

Opnieuw willen ze alle drie het kamertje uitlopen.

“Wat wil je weten?”, vraagt Cees.

“De leider. Wie is de leider?”

Iedereen kijkt de andere kant op, of inspecteert het plafond.

“Prima.” En iedereen die kan lopen loopt de kamer uit.

Vlak voordat de deur dichtgaat zegt Jan zachtjes: “Er is geen roomservice. Er is geen toilet. Er is geen advocaat. Er is geen eten, geen drinken en geen hulp. Af en toe komt iemand vragen of jullie de naam willen geven. Zo lang niemand van jullie die geeft, wachten we jullie dood af. Doei!”

Jan smijt de deur dicht.

Dan opent hij hem weer en zegt nog: “O ja, de kamer is geluiddicht, dus schreeuw zoveel je wilt. Kunnen jullie even bijpraten. Maar zorg dat je geen hartaanval krijgt, want er is hier geen videocamera, dus we kunnen niet komen helpen.”

BAM. Deur dicht.

*

In het kamertje wordt lange tijd niets gezegd. Iedereen negeert elkaar. Maar na langere tijd komen toch zachtjes de gesprekken op gang. Cees zegt dat volgens hem Barry alles heeft verteld. Barry ontkent dit en zegt dat hem is verteld dat Hessel alles heeft gezegd. Hessel zegt dat het geen zin heeft elkaar de schuld te geven.

“Ah, dus jij was het?”

“Weet ik veel, ik heb wat dingen verteld die ze al wisten. Meer niet!”

Dan is het weer een tijdje stil.

Barry neemt het initiatief: “Jongens, laten we er geen ruzie om gaan maken. We zaten alle drie apart opgesloten, we hebben vast en zeker allemaal wel wat gezegd. Wat maakt het uit?”

Na een tijdje halen Cees en Hessel hun schouders op.

Pas om vier uur ’s middags, ongeveer vijf kwartier nadat ze in dit kamertje zijn vastgeklonken, komt Willem binnen. “Iets te melden, heren?”

Niemand zegt wat.

“Oké, veel plezier hier.” Hij snuft even: “Zo, wat een stank hier, zeg.”

En héél zachtjes doet hij de deur dicht.

Barry zegt: “Ze weten de naam van de leider niet. Misschien kunnen we daar een deal over sluiten?”

Er wordt wat tussen de mannen over gesproken en uiteindelijk besluiten ze gezamenlijk dat ze de naam en het adres van meneer De Noordzee wel willen vertellen, maar alleen als ze strafvermindering krijgen.

*

Om zeven uur ’s avonds zet Fred op een tafeltje naast de deur waar team Water zit een paar verse pizza’s. Hij opent de dozen en zet er een kleine tafelventilator achter die richting het kamertje blaast. Daarna doet Willem de deur open, de mannen zitten nu al ruim vier uur vastgeketend, en vraagt: “En? Al iets besloten?”

De drie krijgen binnensmonds een speekselaanval. Ze ruiken de pizza’s en hun speekselklieren beginnen automatisch te werken. Ze watertanden. Letterlijk.

“Ja”, zegt Cees. “Wij zijn bereid de naam en het adres van onze leider te noemen als we worden losgemaakt en als we een deal voor strafvermindering kunnen sluiten.”

“Denkt iedereen er zo over?”, vraagt Willem.

“Ja”, zegt Barry.

“Ja”, zegt Hessel.

“No deal”, zegt Willem.

Zonder iets te zeggen of af te wachten doet hij de deur weer dicht.

De tafelventilator gaat uit en de pizza’s worden door de mensen van het OPT opgegeten.

*

Peter is helemaal buiten zinnen die ochtend. Hij heeft op het nieuws gehoord over de arrestatie van een stel terroristen in Valkenswaard. Volgens de verslaggever van de NOS is door goed werk van de AIVD een aanslag ‘ergens in Nederland’ voorkomen. Hij snapt meteen wat er aan de hand is. Zijn team is gearresteerd. Die criminelen zullen hem een zorg zijn, maar waar is de trompet? Er is geen nieuws over een gevonden wapen, maar hij neemt aan dat de autoriteiten dit buiten het nieuws houden. En van de Amerikaanse koper heeft hij helemaal niets meer gehoord. Alles dreigt in het honderd te lopen.

Hij probeert zichzelf te kalmeren door een eindje te gaan lopen, het helpt niet. Dan maar even koffie zetten.

Het zweet breekt hem uit wanneer hij aan de trompet denkt. Kan hij in korte tijd zelf een nieuwe maken? De productie heeft met een groepje mensen destijds lang geduurd, maar de tweede zat vrij snel in elkaar. Toegegeven, hij heeft toen hulp gehad. Maar hoe lang zal het hem nu alleen kosten? Hij denkt erover na maar kan zich niet alle details herinneren. Wel van de techniek, maar niet van de architectuur van het wapen zelf.

Gelukkig heeft hij alles op een usb-stick opgeslagen. Hij start zijn laptop op en loopt naar de boekenkast in de slaapkamer. Daar pakt hij een klein juwelendoosje achter drie boeken vandaan en opent het. Leeg. Leeg? Waar is de usb-stick? Peter voelt zich vreselijk beroerd worden, alsof aan de binnenkant van zijn lichaam een kudde acupuncturisten aan het werk is. Hij gaat even op bed zitten, even wachten tot de pijn wat gezakt is.

Na een paar minuten kijkt hij weer in het lege kistje. Hoewel, leeg? Er ligt een briefje in, dat heeft er nooit eerder in gezeten. Hij pakt het er met trillende handen uit en leest de woorden ‘Game over!’ in het onmiskenbare handschrift van Harry. Dus toch. Het is dus toch zover gekomen. Zijn jaloerse, corrupte, onbetrouwbare ‘brur’ heeft zijn usb-stick gestolen. En waarom niet? Hij heeft immers ook een trompet. Wie zegt dat hij die trompet niet aan het verkopen is? Wie zegt dat Harry zijn trompet ooit heeft laten gebruiken door zijn team? Misschien is dat hele team, het hele spel zelfs, gewoon afleiding, misleiding, geweest. Misschien heeft de Amerikaan inmiddels voor minder geld de trompet van Harry gekocht, samen met de usb-stick, zodat de koper gemakkelijk nog meer wapens kan maken.

Vuile verrader! Hoe langer Peter erover nadenkt, hoe kwader hij wordt. Steeds vaker moet hij even gaan zitten. De acupuncturisten overvallen hem nu met steeds kortere tussenpozen. Hij verliest regelmatig het gevoel in zijn linkerarm en het zweet breekt hem bij tijd en wijle uit. Maar ja, hoe overleef je zulk ‘hoogverraad’? Zo’n broedermoord?

*

Om acht uur ’s avonds wordt er bij Harry aangebeld. Door het kijkgaatje van de voordeur ziet hij dat zijn broer voor de deur staat. Dat is verrassend! Peter is nog nooit bij hem op bezoek geweest. Zonder aarzelen haalt hij de ketting van de voordeur en doet de deur enthousiast open. En zonder aarzelen, nog voordat Harry een woord kan zeggen, drukt Peter emotieloos vier keer af. Zijn vierde generatie Glock 22 met .40-kaliber kogels maakt behoorlijk veel lawaai maar is uiterst doeltreffend. Harry is na de inslag van de tweede kogel al reddeloos verloren. De derde en vierde kogel versnellen zijn dood alleen maar. Harry zijgt ineen in een poel van zijn eigen bloed. Peter draait zich emotieloos om en keert zonder om te kijken weer huiswaarts. Harry ligt bij de geopende voordeur in een kleverige plas donkerrood bloed, afgewisseld met vochtpoeltjes van andere kleuren, die uit vitale lichaamsdelen zijn gelekt.

*

Om half negen wordt het OPT gebeld door de lokale politie over de dood van Harry. Willem loopt meteen het ondervragingskamertje binnen en als hij de deur opent komen twee dingen hem tegemoet.

Het eerste is de onmetelijke stank van een hok zonder ventilatie, waar drie mannen al uren in opgesloten zitten. De stank van urine en ontlasting is ondraaglijk.

Het tweede wat hem tegemoet komt is de harde stem van Cees en Barry die synchroon een naam roepen.

“Peter de Haan”, schreeuwen ze.

Willem gooit met een klap de deur dicht.

*

Het OPT is zonder Wendy en Fred afgereisd naar de woning van Harry. Fred is achtergebleven omdat hij bij het kaarten verloren heeft. En wie verliest, moet ervoor zorgen dat de gevangenen weer worden losgemaakt en worden overgedragen aan de politie van Veenendaal, die ze mee moet nemen en terug in hun cel zal zetten.

De gevangenen klagen steen en been en schreeuwen tegen alles wat los en vast zit. Ook de Veense politie heeft veel vragen maar Fred zegt ze nu niet te kunnen beantwoorden. Ze moeten het later maar aan Jan vragen. Het kost erg veel moeite, maar uiteindelijk weet Fred iedereen de deur uit te krijgen.

Wendy belt meteen een schoonmaakbedrijf. Die willen pas morgenochtend komen maar Wendy belooft een bonus van duizend euro. Nog geen kwartier later zijn drie Turkse dames begonnen met de schoonmaak van het kamertje. Eerst is er veel gepraat en geklaag onder de dames, dat verdwijnt wanneer Fred hun ieder twee biljetten van honderd euro geeft. Hoewel ze dan hun mond houden, voelen Wendy en Fred zich uiterst ongemakkelijk onder hun verwijtende blikken.

Uiteindelijk is het kantoor om half tien helemaal schoon. Fred gaat op weg naar Jan en Willem die al bij Harry thuis zijn. Wendy gaat naar huis, slaap inhalen.

*

Zoals Pickles verwachtte is er niemand op het hoofdkwartier van het OPT in Renswoude. Iedereen is bezig met de cruciale moord op Harry de Haan, die door zijn broer Peter uit rancune is afgeknald. Dat weet het OPT nog niet, misschien vertelt de CIA hun dat nog als ze het niet zelf kunnen uitvogelen. Pickles weet dat Wendy thuis een schoonheidsslaapje doet, volstrekt overbodig, want nog mooier kan ze er nooit van worden. Af en toe verliest zelfs Pickles even z’n professionele blik en wat hij zag toen hij Wendy een complete ‘once-over’ gaf, beviel hem goed. Erg goed. Anyway.

Verschillende mensen van de CIA bewaken cruciale locaties vanuit auto’s en busjes en zelfs vanuit twee geparkeerde vrachtwagens, juist die vallen in deze straat in Renswoude het minst op. Een collega van Pickles plukt momenteel het voordeurslot open met een gadget en als dat na enkele seconden open is, stormen er zes man naar binnen om te kijken of de kust inderdaad veilig is.

Na twee minuten krijgt Pickles via een oortje het ‘All clear’-signaal. Daarna gaat hij zelf naar binnen. De elektronica-expert is al bezig de kluis te openen. Als Pickles binnenkomt en wat rondsnuffelt in papieren, vraagt de elektronicus om stilte. Hij moet zich goed kunnen concentreren om deze kluis open te krijgen.

Ruim een uur voordat de inbraak begon, hebben de sleutelfiguren allemaal achterin een vrachtwagen gelegen met een handdoek over hun ogen. Daardoor hebben hun ogen zich optimaal aan het donker aangepast en kunnen ze nu in het pikdonkere kantoor vrij veel zien zonder zelfs maar een lamp aan te doen.

De kluis gaat na zes minuten open. Pickles komt erbij en ziet meteen de koffer. Hij maakt hem open en ziet de trompet in de koffer liggen. Hij heeft hem. De eerste is binnen.

De mannen verlaten daarop het gebouw en laten alles achter in exact dezelfde staat als voor hun bezoek. Er is één klein verschil: de trompet ligt niet meer in de kluis.

*

Om kwart over tien zijn Jan, Fred en Willem druk aan het zoeken bij Harry. Fred, als computerexpert, kraakt de passwords van Harry’s computer in minder dan een minuut. Jan en Willem doen papieren.

“Jan!”

Jan komt bij Fred staan en leest over zijn schouder mee wat er op het scherm staat.

“Holy shit, come to mommy!”

“Heb je wat leuks?”, vraagt Willem aan Fred.

“Alle namen en locaties van het team met de rode ballen.”

“Holy shit.”

“Ja, zoiets zei Jan ook al.”

“Wou je beweren dat ik op Jan ga lijken?”

“Ja.”

Willem biedt zijn dienstwapen aan Fred aan, die hem vragend aankijkt.

Willem vraagt: “Verlos me uit mijn lijden. Alsjeblieft.”

30 december

Net zoals Wendy alles via de politiecomputers kan zien, kan Pickles dat ook. Bovendien heeft hij nog een paar extra databases tot zijn beschikking. Pickles weet waar team Stad is. Hij weet niet zeker of er inderdaad twee trompetten zijn, maar denkt van wel. Waarom anders twee hitteams? Hij weet dat het team Stad in Overbetuwe zijn wonden zit te likken. Hij wilde een gunstig tijdstip afwachten om team Stad de trompet afhandig te maken, maar nu de politie, en specifiek het OPT, door Harry’s dood nu waarschijnlijk alle schuiladressen kent, kan hij beter snel handelen. Hij trommelt hetzelfde team op dat nog maar een paar uur geleden bij het OPT heeft ingebroken en zet alle manschappen in rond het vakantiehuisje in Overbetuwe.

Met getrokken pistool omsingelen ze het huis. Ze gaan meter voor meter vooruit en naderen het huisje voorzichtig. Iedereen heeft zijn wapen gereed. Als ze alle vier de teamleden moeten afknallen dan zullen ze dat zonder aarzelen doen. Niemand heeft er moeite mee. Maar de operatie is zoveel mooier als ze het doel bereiken zonder dat er geschoten hoeft te worden. Niet omdat iemand vies is van schieten, maar omdat ze zich allemaal de verwarde gezichten kunnen voorstellen van de teamleden die wakker worden en ontdekken dat de trompet weg is.

Pickles zelf maakt het overjarige slot met ouderwetse pennetjes geruisloos open. Hij heeft de lay-out van het huisje uit zijn hoofd geleerd en omdat hij ook nu zijn ogen aan het donker heeft laten wennen, kan hij blindelings doorlopen naar de plek waar hij denkt te moeten zijn. Zijn Nike Free-loopschoenen dragen sterk bij aan zijn geruisloosheid. Achter hem sluipen drie mannen met getrokken pistolen fluisterzacht met hem mee.

Onder het bed van meneer Utrecht, in het echte leven Ferry Valk genaamd, ligt het koffertje. Pickles bekijkt het goed en kan geen boobytrap ontdekken. Ook geen mechanisme waarmee het koffertje aan het bed vastzit. Hij pakt het toch nog zware koffertje met twee handen voorzichtig op en tilt het langzaam onder het bed vandaan.

Niemand wordt wakker wanneer Pickles en zijn mannen het huisje verlaten. Eenmaal in de auto en weer op de snelweg verdwijnt de adrenaline van de mannen en maakt deze plaats voor een ontembare uitbarsting van vrolijkheid.

Team Stad, denkt Pickles, wat een watjes.

*

Het wordt er niet beter op voor team Stad. Om zes uur ’s morgens worden alle vier de heren in hun slaap overvallen door de arrestatieteams die door het OPT worden aangestuurd. Niemand van team Stad heeft zelfs maar een kleine kans zich te verzetten en stuk voor stuk worden ze uit het huisje in Overbetuwe afgevoerd naar een politiecel in Veenendaal.

De OPT-leden zoeken zich alle vier de rambam naar de trompet. Ze kunnen hem niet vinden. Niet in een kast, niet onder een bed, niet in de auto buiten, nergens. Als Jan navraag doet bij het enige lid van het team waarvan de arrestatieauto nog niet is weggereden, zegt Ferry Valk, alias meneer Utrecht, dat het in een koffertje onder zijn bed ligt. Maar er is niets te vinden. Op verzoek van Jan kamt een ander team het huis uit en keert de auto binnenstebuiten, zij vinden ook niks.

Er is geen trompet te bekennen.

31 december

Vroeg in de morgen arriveert het  OPT met vier man in Blijham, samen met een arrestatieteam. Na enig verzet laat Peter het maar gebeuren, dit is een overmacht die hij niet aan kan. Jan zet hem aan een tafel in de keuken en terwijl een paar gewapende leden van het arrestatieteam de zaak bewaken, stelt Jan wat vragen aan Peter.

“Zo, dus jij bent het brein?”

Geen antwoord, alleen een vaag knikje.

“Wat was hier nou de bedoeling van?”

Geen antwoord.

“Ging het jou er alleen om de trompet te verkopen?”

Geen antwoord, geen reactie. Zelfs niet op het woord trompet.

“Wil je een advocaat?”

Peter schudt nee.

“Heb jij je broer vermoord?”

“Wie heeft je überhaupt verteld dat ik hier woon?”

“Iemand die jij niet kent.”

“Dus niet iemand van mijn team?”

“Nee.”

“Een Amerikaan misschien?”

“Ja.”

“Ah, Pickles.”

“Hoe ken jij Pickles?”

“Lang verhaal.”

“Ik hoor het graag, ik ben dol op lange verhalen.”

“Koop een boek van Stephen King, ‘The Stand’ of zo. Uncut is die 1141 pagina’s.”

“Jouw verhaal lijkt me boeiender. Begint dat niet in Irak?”

“Ouwe koeien.”

Jan haalt z’n schouders op. “Neem maar mee”, zegt hij tegen de commandant van het arrestatieteam.

Doorzoeken van het huis neemt de hele dag in beslag. Ze vinden niets.

1 januari

“Jan! Happy new year!”, brult Pickles.

“Dude! Wassup?”

“Nog steeds gek?”

“Yep. Waar zit jij?”

“In een Learjet.”

“Wat?”

“In een Learjet.”

“Een privévliegtuig.”

“Ja. Nou ja, dat wil zeggen, van ‘The Company’. Hij is niet van mijzelf.”

“The Company?”

“Ja, de dienst, weet je wel?”

“Ah, die dienst.”

“Yep.”

Er valt een wat ongemakkelijk stilte.

“Heb je Peter?”

“Ja. Zijn team ook.”

“En team Stad?”

“Ja.”

“Harry?”

“Doodgeschoten door zijn broer.”

“Pijnlijk.”

“Ja.”

“Waar zit je, Pickles?”

“Boven Groenland, bijna thuis.”

“Ah, man …”

“Ja, wat had je verwacht, Jan?”

“Kan ik je wat vragen stellen waarop ik een eerlijk antwoord krijg?”

“Off-the-record?”

“Ja.”

“Oké. Vraag wel alles wat je weten wilt, want na dit gesprek gaat deze telefoon het raam uit. En naar Pickles hoef je niet te zoeken, die bestaat niet. Het uiterlijk wat je gezien hebt bestaat ook niet.”

“En natuurlijk is er nooit een Amerikaan in ons land geweest.”

“O, je land zit vol toeristen, Jan, je zult verbaasd zijn hoeveel.”

“Je klinkt trouwens wat zuur, Jan, je hebt iedereen te pakken. Ben je niet blij?”

“Ja en nee.”

“Waarom niet.”

“Ik voel me een lul. Jij hebt ons alles en iedereen op een presenteerblaadje aangereikt.”

“Hé! Ik wou gewoon helpen!”

“Belangeloos.”

“Wij zijn toch partners, Jan. Amerika en Holland, partners for life.”

“Klinkt goed, Pickles. Kon ik het maar geloven.”

“De rust is weergekeerd in Nederland. Zijn ze je niet dankbaar?”

“Ja, erg dankbaar.”

“Nou dan, wat wil je nog meer?”

“De trompet.”

“Ah.”

“Waar is ’ie?”

“Welke?”

“Kom op, Pickles, neem me nou niet in de maling.”

“Hmm. Ik heb twee zwarte koffertjes.”

“Hoe kom je daaraan?”

“Van een vriend.”

“Heeft dat iets te maken met een bijzonder professioneel uitgevoerde inbraak in de uiterst geavanceerde kluis van het OPT, terwijl die allemaal weg waren om een moord te onderzoeken?”

“Dat zou kunnen, Jan.”

“En de tweede?”

“Dat heb je nog niet uitgevogeld?”

“Nee.”

“Ah, Jan, denk nou even na.”

“Geen tijd, te moe.”

“Oké. Onder het bed vandaan geplukt.”

“Hoe laat?”

“Half vier in de ochtend.”

“Shit.”

“Hoezo?”

“Wij waren er om zes uur.”

“Tja, lucky me!”

“Terwijl ze sliepen?”

“Makke schapen.”

“Vonden wij ook.”

“Nog iets?”

“Peter was verbijsterd dat zijn usb-stick gejat was.”

“Sneu.”

“Hij gaf Harry de schuld. Was de druppel. Vandaar die executie.”

“Lullig voor Harry.”

“Want jij had hem?”

“Ik geloof inderdaad dat ik zo’n klein dingetje in mijn zak heb zitten.”

“Uit Blijham.”

“Yep, that’s the one.”

“Wat ga je ermee doen?”

“Dit is de U S of A. Wat denk je?”

“Ik vrees het ergste.”

“Hoezo?”

“Ik vermoed dat je het niet in een museum gaat uitstallen.”

“Nope.”

“Dus Amerika heeft binnenkort een nieuw wapen?”

“Misschien.”

“Was het je al die tijd daarom te doen?”

“Ja. Maar ik vond het ook wel leuk jullie te helpen.”

“Aardig.”

“Zo zijn we, Jan. We like to please.”

“Oké. Bedankt, Pickles.”

“Anytime.”

“Eén verzoek.”

“Dat is?”

“Overtuig je regering er in godsnaam van wat die trompet kan doen. Voordat je het weet lopen kuddes terroristen met dat ding te zeulen.”

“Daar zal ik zeker m’n best voor doen.”

“Je hebt m’n nummer, ze kunnen me altijd een keer laten opdraven om de gebeurtenissen toe te lichten. Ik kan ze uit persoonlijke ervaring vertellen wat criminelen en terroristen met zo’n wapen kunnen uitrichten.”

“Uit op een vakantie, Jan?”

“Ach. I like to please.”

“We’ll be in touch, funny man.”

“Succes, augurk.”

En het contact tussen Pickles en het OPT is, waarschijnlijk voorgoed, verbroken.

*

’s Avonds hoort Peter in een verhoorkamer in Veenendaal over de Amerikaanse diefstal van de trompet. Het is tijdens zijn eerste verhoor. De ondervraging wordt door een hele rustige Willem geleid en het is bedoeld als niets meer dan het uitdelen van een speldenprikje. Dan de boel laten gaarkoken zodat Jan morgen het hele verhaal zal horen van iemand die er een nacht over geslapen heeft en zijn fouten heeft ingezien.

“En de usb-stick?”

“Ook die Amerikaan. Harry had er niets mee te maken.”

Peter valt daarna helemaal stil. Hij reageert niet meer op vragen, zelfs niet op een simpele vraag als: “Wil je nog koffie?”

Hij wordt teruggebracht naar zijn cel.

4 januari

Een politieman maakt zijn dagelijkse avondronde langs de cellen. Geen routine bij politiecellen, maar door hun bijzondere inhoud is dat nu wel het geval. Een gevangene, en niet zomaar een gevangene, één die aan één stuk door zit te schrijven.

Achterin aangekomen schrikt de agent zich rot. De gevangene uit Blijham heeft zich aan stukgereten en aan elkaar geknoopte stukken laken opgehangen aan de tralies van zijn celdeur. Hij moet verschillende keren zijn opgestaan en zijn benen bewust hebben opgetild. Een paar keer, totdat uiteindelijk zijn nek brak.

Eva

Eva zit bij de notaris. Hij leest haar het testament van Harry voor. Harry heeft een totaal en volkomen legaal vermogen van honderdveertig miljoen euro op verschillende depositorekeningen bij diverse banken staan. Eva is zijn enige erfgename.

Op hogere leeftijd is zij alsnog multimiljonair.

Ze schenkt haar bedrijf aan haar beste model, die het in een bescheiden aantal jaren zal uitbouwen tot een imperium dat wereldwijd opereert. Het wordt een bonte verzameling Mata Hari’s die heel wat mensen ten val zullen brengen.

Eva vestigt zich in het westen van Umbrië, volgens haar het mooiste stukje van Italië. Ze koopt een honderdtwintig jaar oude olijvenboerderij en leert alle kneepjes van het vak. Ze wordt een populair en gerespecteerd lid van de gemeenschap. Mede door de hoge kwaliteit olijfolie die ze produceert en waarmee ze verschillende prijzen wint. Zelf olijven plukken is er niet bij, maar ze huurt – in tegenstelling tot andere boeren – altijd lokale mensen in, waardoor ze de enige traditionele olijvenboerderij in de hele streek is, waar de olijven nog door Italianen worden geplukt. Eva haalt de magische leeftijd van honderd jaar in goede gezondheid.

Afscheid

Tja, u had mij al afgeschreven. U dacht dat ik al dood was. Maar dat was mijn fictionele dood. Het is nu tijd voor mijn echte afscheid

Mijn gemoed weegt honderd kilo.

Tabé, o volhardende lezer. Ik zeg u vaarwel.

Ik scheur mijn laken aan stukken, zo zacht als ik maar kan. Ik knoop de stukken aan elkaar. Ik huil niet. Ik ben niet bang. Het is mijn lot, mijn zelfgekozen lot. Ja, mijn lot is bijgestuurd door anderen. Maar net als u heb ik mijn leven in eigen hand.

Ik gun u betere keuzes dan die ik gemaakt heb.

Trilogie

U heeft zojuist het einde van KEMPhanen bereikt. KEMPhanen is het eerste deel in een trilogie over het OPT; een politiedienst waarover u inmiddels veel weet, maar nog altijd veel meer niet weet. Eigenlijk weet u er maar bar weinig van … zo stug als ik bezig was de karakters vlak te houden. Daarin komt verandering. In april 2013 komt het tweede deel en in april 2014 het afsluitende deel van deze trilogie. Blijft u dus nog twee jaar leven om het slot te kunnen lezen.

Jan Gerritse kent u al. Maar hoe lang houdt een politieman met een dergelijke attitude het vol? Ik weet het antwoord, en geef u dat niet.

Wendy kent u nauwelijks. Zij zal in het tweede deel verrassend uit de hoek komen en u zult haar gaan waarderen. In het laatste deel eist ze zelfs bijna de hoofdrol van het boek op, hoe gek kun je het maken? Op die vraag krijgt u in april 2014 antwoord. Een heel duidelijk antwoord.

Deel twee is een korte roman, ‘Het Zomerbeest’. Komen hier, als in een echte Stephen King-truckage, de broertjes De Haan weer tot leven? Nee, die heb ik echt doodgeschreven.

In ‘Het Zomerbeest’ krijgt het OPT te maken met een nietsontziende maniakale lustmoordenaar. Een seriemoordenaar waarvoor u gedurende het lezen geen greintje waardering op zult brengen. En om u te kwellen heb ik dat boek in de ik-vorm geschreven om bij u tegenstrijdige gevoelens op te roepen. Want het leest alsof u de ‘ik’ bent.

Ik ken het proza als geen ander. Ik heb seriemoordenaars bestudeerd: alles dat in ‘Het Zomerbeest’ gebeurt is eerder gedaan.

Als boektrailer schenk ik u het begin.

*

De zweetdruppels staan op mijn voorhoofd, ik veeg ze met een zakdoek weg. De snelweg heb ik zonder problemen gehaald. Met wat achterin de auto ligt wil niemand aangehouden worden of een aanrijding krijgen. Eigenlijk had ik een auto moeten stelen om die voor deze rit te gebruiken, maar ik heb geen idee hoe je een auto zonder sleutel open krijgt, laat staan dat ik weet hoe ik hem zonder sleutel starten moet. Toch zou ik zelfs in een gestolen auto niet minder bang zijn geweest. Stel je voor dat ik een aanrijding krijg, dan kan ik misschien niet verder. Of de ander heeft schade en stuurt de politie achter mij aan omdat ik ben doorgereden na een aanrijding. Want stoppen doe ik echt niet. Ik kan niet stoppen, ik moet door.

Nu ik de stad uit ben is de kans op oponthoud kleiner. Maar wat moet ik nu doen? Moet ik de maximum toegestane snelheid rijden en de auto dan op cruise control zetten of moet ik juist iets harder of langzamer gaan? Hoe val ik het minst op? Ik rijd op de A12 ter hoogte van Ede richting Arnhem, de afslag ‘Gelderse Vallei’ ben ik net voorbij. Het is pikdonker, de enige reden dat ik dit aandurf. Ik ben bang dat ik het verkeerde tijdstip heb gekozen. Het is acht minuten over drie in de ochtend. Of acht minuten over drie in de nacht. Ik weet niet wat juist is. Ik ben niet zo goed met woorden. Helaas niet. Zou ik op precies het juiste moment de goede woorden weten te vinden dan reed ik hier nu niet.

Mijn benauwdheid wordt erger en het zweet zit allang niet meer alleen op mijn voorhoofd. Ik twijfel nog steeds over de snelheid die ik moet rijden. Wanneer ik op mijn meter kijk schrik ik mij een ongeluk, want ik zie dat ik maar tachtig rijd. Ik geef een dot gas en verval weer in diepe overpeinzing. Wat moet ik doen als ik een vrachtwagen tegenkom? Inhalen? Als ik dat doe dan schijnt zijn licht even in mijn auto en kan de chauffeur vanaf zijn hoge positie misschien op mijn achterbank kijken. En als ik hem niet inhaal dan zul je zien dat er net politie langsrijdt die denkt dat ik zit te slapen. Opeens doet iemand achter mij zijn groot licht aan. Shit.

Wanneer ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk, zie ik achter mij een vrachtwagen snel op mij afkomen. Ik kijk op mijn meter en zie dat ik alweer amper tachtig rijd. Wat ben ik aan het doen? Met zo’n slakkengangetje val ik juist op. Ik geef plankgas, al was het maar om te voorkomen dat zijn lichten zo dichtbij komen dat hij in mijn auto kan kijken. Ik trek door naar de 120 en zet de cruise control aan. Ik ben net voorbij knooppunt Grijsoord en hier wordt het iets drukker omdat de A50 en de A12 bij elkaar komen. Dit stuk is een driebaansweg, ik weet niet welke rijbaan ik moet kiezen en blijf besluiteloos in de middelste baan hangen. Ineens bedenk ik me dat ‘links hangen’ of ‘niet naar rechts gaan’ hoog in de ergernis-top tien staat en ik stuur nerveus naar de rechterbaan. Ik schrik mij kapot van een de nacht verstorende claxon.

Zonder na te denken trek ik mijn stuur naar links en katapulteer terug naar de middelste rijstrook. Dat komt mij op het getoeter van een boze medeweggebruiker te staan die mij links inhaalt en zijn claxon langdurig ingedrukt houdt. Ik kijk kort naar links en zie zijn opgestoken middelvinger, daarna gaat hij er snel vandoor. Gedreven door een vreemd soort automatisme schiet ik schichtig de rechterbaan weer op. In mijn spiegel zie ik de vrachtauto die ik zojuist geramd zou hebben als ik zomaar naar rechts was gegaan. Maar nu ik uiteindelijk toch in de rechterbaan zit, realiseer ik mij dat ik de tweede keer ook niet gekeken heb. Verdomme, als mij deze rit iets overkomt dan doe ik het mijzelf waarschijnlijk aan. Ik ben helemaal kapot van de zenuwen. Vorig jaar heb ik dit ook een keer gedaan en toen had ik mij al voorgenomen het nooit meer te doen. Waarom doe ik dit dan toch?

Vlak voor Arnhem houd ik rechts aan en hier moet ik gelukkig wat afremmen voor een tankwagen vóór mij. De kolos rijdt 85 kilometer per uur en ik dus ook. Zo blijft mijn haastig meegenomen vrachtje zonder complicaties liggen. Op de enkele baan maken we de trage bocht naar links en houden zodoende de A50 aan. Uit de bocht gekomen gaat de tankwagen naar rechts zodat ik kan inhalen. De cruise control trekt de auto rustig door naar de 120 en houdt die snelheid aan. Ik kijk nu eerst voordat ik naar rechts ga. Ik ben al een klein half uur onderweg en pas nu kom ik iets tot rust. Ik had dit nooit, maar dan ook nooit, thuis moeten doen, maar ik heb nu geen keuze meer. Ik kan niet stoppen, ik moet door. Zo gaat het elke keer.

Juist wanneer ik wat tot rust ben gekomen, verval ik even voorbij Apeldoorn terug in paniek. Er komen recht achter mij met grote snelheid twee koplampen aan. Politie? Het aanvankelijk forse gat tussen de achterligger en mij wordt in mum van tijd dichtgereden en daarna mindert de achteropkomende auto snelheid. Hij blijft achter mij rijden. Alsof hij mij volgt. Shit.

Hij laat een gaatje vallen en rijdt dat niet veel later weer dicht. Dan valt er weer een gaatje. Het zweet gutst nu van mijn voorhoofd en op mijn schoot zijn verschillende druppels gevallen. Er is niet veel dat ik nu kan doen. Kalm blijven, of het proberen te blijven, is het beste. Ik kijk alweer in de spiegel en zie de auto opnieuw met grote snelheid naderen. Wanneer hij vlak achter mij zit, schiet hij naar links en gaat er vandoor in een tempo waar Felipe Massa jaloers op zou zijn. Wat had dat nou allemaal te betekenen?

Zonder verdere incidenten bereik ik de A28. Ik neem de afslag naar Zwolle en blijf rechts rijden; de oprit gaat, nadat ik de IJssel ben overgestoken, over in een afrit. Zelfs op dit tijdstip is er verkeer op de rotonde en tot mijn verrassing zijn de verkeerslichten aan. Uiteindelijk stop ik onderaan voor het rode licht. Zodra het groen wordt ga ik rechtsaf. Ik volg de weg naar het station. Vlak na de bocht naar rechts rijd ik stapvoets over de Hanzelaan. Rechts is de opstapplaats waar in de zomer dagelijks kuddes autobussen hun verwachtingsvolle vakantiegangers oppikken om daarna naar allerlei steden in Europa uit te waaieren. Links is het spoor, het station. Ik ben niet gevolgd en er rijdt niemand achter mij. Ik moet nu snel zijn.

Ik stop aan de rechterkant van de weg en stap snel uit. Ik open de rechter achterdeur van de auto en trek het tentzeil met inhoud en al van de achterbank. Het valt met een zacht en dof geluid op de straatstenen. Met twee korte rukken trek ik aan het zeil waardoor haar lichaam soepel van het zeil afrolt. Haar versleten rugzak met opgerolde slaapzak zet ik naast haar. Het kartonnen bordje, waarop ze met grote zwarte letters ‘Heerenveen’ heeft geschreven, leg ik op haar levenloze buik. Het zeil leg ik terug in de auto.

Op de terugweg stop ik op de eerste parkeerplaats die ik langs de A50 tegenkom. Vanaf nu is het gesneden koek. Ik doe de handschoenen uit en zet mijn Bill Clinton-masker af. Ik loop om mijn auto heen en verwijder voor en achter de magnetische nummerplaten waardoor de echte weer zichtbaar worden. Ik gooi alles achterin en stap weer in. Terwijl ik terugrijd, denk ik nog even aan mijn liftster.

*

Na ‘Het Zomerbeest’ rest ‘Zwart’, een absurd en bombastisch boek. Alles wordt uit z’n verband gerukt. Zwaar overdreven proza. En toch…?

Wendy eist een hoofdrol op een manier die u niet achter haar had gezocht. En Jan? Ach, Jan.

Van ‘Zwart’ geen trailer. Hoewel, iets wil ik u wel geven. Namelijk het mysterieuze begin van een vreemd en bijna ongelooflijk verhaal.

Bekijk het goed, het zet de toon voor iets dat u gaat haten of liefhebben.

Abbie: God is vreugde

Anjana: genadig geschenk van God

Annelies: ik zweer bij God

Anna: genadig

Celisa: hemels, gewijd aan God

Deania: goddelijk leider

Eva: adem van leven

Evonne: God is verzoenend

Felisha: God is verzoenend

Gabriela: kracht van God

Ilse: gewijd aan God

Joelle: God is goed

Johanna: God is verzoenend

Kristen: aangewezene, volger van Christus

Liselle: die als God is

Lizanne: ik zweer bij God

Marlene: kind van licht

Michella: goddelijke schoonheid

Rachel: lammetje

Raphaela: God heeft genezen

Seline: hemels

Shanita: geschenk van God

Tekla: Gods glorie

Tesia: geliefd door God

Thea: geschenk van God

Vera: waarheid

Wendy: gezegend

Adam: mens

En na april 2014? We zullen zien. We zullen zien.

De Aandeelhouders

CvdHeuvel, DoloresM, Hans Hooghe, Jip3904, Jola van de Haar, MariaJMH, Felisha, AnnetH, Mara78, pjvdhoek, Gucky25, Han Horlings, Collin Castel, Effener, mauricejorna, Janneke0404, BJ Gorissen, herman kars, Julchen, Kuiper, m.deman, Michelle82, Rutger van Geelen, luckyrex, Tongeren, wessel siksma, MartinaBernard, kraay182, @beltje, Bandana, erikhorn, Fredgeest, GO_KEMPhanen!, Henk van Maas, Icarus, jonathanbakker, Mike Wolters, Moneymaker, Wobbus, Hilvers, Jan-Pieter, kjtb, vincenttvv, 48b, CÀ©drik, hanjohoubein, Jeroen Hoogstad, Anika, Astronaut, atie, Cmoolhuizen, dejon975@planet.nl, George Goudriaan, Hans Hovers, jogo, maremin, Markant, Meganillo, mikabos, Nikki Roktoe, Q Wolvers, SandraA, staphaniecarton, thijs_nl, TWW, AartS, Baaloe, deborahkl, Els van der Wal, Etora, EvanSteenis, FrankDG, Gerjanne Overeem, h321b, Hanneke Kromhout, inoordkamp, JaapZ, Johan Bordewijk, Joop en Ria, jorien, judithr, levienl leenders, maartenlel, Nelmoudni, Philipo, Rglim, RobP, rudivanbentum, RvandenHeuvel, Sandra di Bartolo, StephanieB, VegaKip, Vosje, wlankhaar, Y. Hoogervorst.