Ingrid Bilardie

De week waarin Bastiaan Nobel zich vreselijk vergiste

Illustraties Merel Corduwener

Deventer, 2014

Van Tricht uitgeverij

www.vantrichtuitgeverij.nl

De Troef-reeks komt tot stand in samenwerking met de FODOK.

Vormgeving Studio Birnie

www.studiobirnie.nl

Illustraties Merel Corduwener

www.merelcorduwener.com

© 2014 Ingrid Bilardie, De Zilk

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever: Van Tricht uitgeverij, Walstraat 3, 7411 GJ Deventer. info@vantrichtuitgeverij.nl

ISBN 9789077822722

NUR 284, 285, 286

Deze digitale editie is gemaakt naar de eerste druk, 2014.

Voor andere titels uit de Troef-reeks gaat u naar: www.vantrichtuitgeverij.nl

Inhoud

Hoofdstuk 1 - Rotfiets

Hoofdstuk 2 - Snelle woorden

Hoofdstuk 3 - Erwin

Hoofdstuk 4 - Ga weg!

Hoofdstuk 5 - Spijbelen

Hoofdstuk 6 - Melk

Hoofdstuk 7 - Ewa

Hoofdstuk 8 - Onder druk

Hoofdstuk 9 - Vroeger

Hoofdstuk 10 - Wegwezen!

Hoofdstuk 11 - In de val

Hoofdstuk 12 - Zwijgen of spreken

Hoofdstuk 13 - Spijt op zolder

Hoofdstuk 14 - Een kans

Hoofdstuk 15 - Nee tegen Erwin

Hoofdstuk 16 - Mislukt?

Hoofdstuk 17 - Een nieuwe ruzie

Hoofdstuk 18 - Wie wint?

Hoofdstuk 19 - De geur van scheerschuim

HOOFDSTUK 1

Rotfiets

(maandagmiddag)

‘Stomme sleutel!’

Bas perst zijn lippen op elkaar.

Hij probeert nu al vijf minuten om zijn fietsslot open te maken.

Maar het lukt niet.

Eerst kon Bas de sleutel wel in het slot steken, maar kon hij hem niet omdraaien.

En nu krijgt hij de sleutel niet eens meer in het slot.

Waarom wil het niet?

Vanmorgen ging het nog goed.

Bas blaast op zijn vingers.

Hij is moe en zijn vingers voelen stijf van de kou.

Was zijn beste vriend Robbe maar hier om hem te helpen.

Ze fietsen altijd samen naar huis op maandag.

Bas wilde Robbe vandaag vragen of ze samen konden gamen.

Bij Robbe thuis natuurlijk, waar ze altijd spelen.

Maar Robbe was vandaag niet op school.

Niemand weet waarom hij er niet was.

Het slot wil nog steeds niet open.

Bas trapt tegen de fiets.

Alles gaat mis vandaag.

Het begon vanmorgen al met Ewa en haar gezeur.

Ewa is de stiefmoeder van Bas.

Ze zeurt echt altijd.

Over de kleren, die Bas nooit in de wasmand doet.

Over dat hij netjes ‘dag’ moet zeggen, als hij weggaat.

En ze vraagt zoveel: ‘Wat is er, Bastian?

Kan ik je helpen, Bastian?

Voel jij je wel goed, Bastian?’

En ze praat altijd raar.

Haar zinnen kloppen niet.

Ze praat steeds Nederlands met Pools er doorheen.

Vanmorgen zeurde ze, dat Bas zijn ontbijtspullen moest opruimen.

‘Nee,’ zei hij toen.

Gewoon, alleen maar nee.

Daarna liep hij weg.

Zonder gedag te zeggen.

Hij weet hoe erg ze dat vindt.

Wedden dat Ewa nu kwaad op hem is?

Nou, dan heeft ze pech gehad.

Ze is zijn moeder niet!

Ewa is de nieuwe vrouw van zijn vader.

Ze is blond.

Ze is Pools.

En ze is niet zijn moeder.

Ze zegt zijn naam niet eens goed: Bastian.

Ewa belt vaak met haar vriendinnen.

Dan praat ze heel vlug in het Pools

Bas verstaat er geen woord van.

Maar hij hoort wel steeds zijn naam: ‘Bastian.’

Roddelen, dat doet ze.

Roddelen met haar vriendinnen, over hem.

Bas probeert de sleutel weer in het fietsslot te steken.

Het lukt echt niet.

De sleutel glijdt weg.

Bas schuurt met zijn hand langs het slot.

Het metaal is scherp.

Hij haalt zijn hand eraan open.

Meteen stroomt er bloed uit de wond.

‘Stom, stom, stom rotding!’ scheldt Bas.

Hij trapt hard tegen de fiets.

De fiets schudt in het rek.

Bas trapt nog een keer, nog harder.

‘Bas, selam!

Wat sta jij daar nou te doen, joh?’

Bas kijkt op.

Tegenover hem staat Karim.

Karim, die al veel langer in Nederland woont dan Ewa.

En Karim zegt nog steeds ‘selam’.

Hij zegt niet ‘hoi’, of ‘dag’, of ‘hoe is het’.

Maar ‘selam’.

Waarom?

Wat is er zo moeilijk aan het woordje ‘hoi’?

Wat is er zo moeilijk aan Nederlands?

‘Man, rot toch op,’ zegt Bas kwaad.

‘Blijft je slot hangen, Bas?

Dat had ik ook.

Het komt door de kou.

Zal ik je helpen?’ vraagt Karim.

Karim komt dichterbij.

‘Nee, ga weg!’ zegt Bas meteen.

‘Ik wil graag helpen, hoor,’ zegt Karim.

Bas kijkt op.

Karim staat nu vlak bij hem.

Die stomme dag.

Dat stomme slot!

En die stomme Karim.

Bas voelt zich ineens zo kwaad worden.

Karim staat daar maar.

Waarom gaat hij niet gewoon weg?

Bas zei toch: ‘Ga weg.’

Verstaat Karim dat ook niet?

Bas kijkt Karim recht aan.

‘Kom niet aan mijn fiets, met je gore poten,’ zegt hij.

‘En rot op.

Rot op, ga weg.

Pak de bus naar je eigen land!’

Zo! Dat begrijpt Karim wel.

Karims ogen worden groot en donker.

Hij opent zijn mond en doet hem dan weer dicht.

Alsof hij niet weet wat hij moet zeggen.

Yes!

Bas voelt zich geweldig.

Dit is veel beter dan schelden op een fiets!

Karim zijn vrolijke lach is helemaal weg.

‘Bas, ik wilde alleen maar helpen hoor,’ zegt Karim.

Bas grijnst en kijkt Karim recht aan.

Hij trekt zijn mond een beetje scheef.

Zo kijkt hij goed vals, weet Bas.

Als hij zo naar Ewa kijkt, dan loopt ze weg.

Karim plukt nerveus met zijn vingers aan zijn spijkerbroek.

Mooi zo.

Hoe zenuwachtiger Karim wordt, hoe leuker het is.

‘Rot op!’ roept Bas, zo luid hij kan.

Karim loopt achteruit weg.

Hij loopt met kleine pasjes.

En hij blijft Bas aankijken.

Wauw. Is hij bang?

Echt waar, is Karim bang voor Bas?

‘Kruip maar weg in je grot, geitenboertje!’ roept Bas.

Karim loopt nu sneller achteruit.

Zodra hij uit de fietsenstalling is, rent hij weg.

Bas klapt in zijn handen.

‘Haha, goed zo!’ roept hij.

Bas is nu niet meer boos.

Hij voelt zich veel rustiger.

Zijn handen trillen niet meer.

Hij pakt de fietssleutel en steekt hem in één keer in het slot.

Soepel draait hij het slot open.

Met een flinke ruk trekt Bas zijn fiets uit het rek.

Hij wil liever niet naar huis.

Maar hij kan nergens anders heen.

Als hij thuis meteen naar boven loopt, hoeft hij Ewa niet te zien.

Dan kan hij naar zijn eigen kamer gaan en rustig worden.

Bas wil opstappen en wegfietsen.

Dan ziet hij Tisa.

Ze staat in het donkere deel van de fietsenstalling.

Waarom staat Tisa daar?

Tisa is zijn vriendin, al vanaf groep drie van de basisschool.

Bas kent haar lesrooster net zo goed als zijn eigen rooster.

Op maandag is zij al om 2 uur vrij, weet hij.

Heeft ze op hem gewacht?

Maar waarom komt ze niet naar hem toe?

Bas steekt zijn hand op en zwaait kort.

Tisa zwaait niet terug.

Ze kijkt naar Bas.

Nee, ze staart naar hem.

Heeft ze alles gezien en gehoord?

Bas krijgt het benauwd als hij daaraan denkt.

Heeft Tisa gezien, dat hij op Karim schold?

‘Tot morgen,’ roept Bas.

Tisa zegt niets terug.

HOOFDSTUK 2

Snelle woorden

(dinsdagochtend)

De volgende dag voelt Bas zich nog veel rotter.

Ewa mopperde vanmorgen alweer op hem.

Van Robbe heeft hij niets gehoord.

Zelfs niet via Facebook of op zijn mobiel.

Daarom fietste Bas weer in zijn eentje naar school.

In de klas gaat het al niet veel beter.

Tisa zegt de hele ochtend niets tegen hem.

Hun tafels staan vlak bij elkaar.

Maar Tisa kijkt niet eens naar Bas.

Als de pauze begint, loopt Tisa zwijgend naar buiten.

Het is of ze Bas niet ziet staan.

Pas als het plein vol leerlingen staat, loopt Tisa naar Bas toe.

Ze gaat tegenover hem staan.

Bas is daar bijna blij om.

Al weet hij dat ze ruzie gaan maken.