Ria Harmelink

De baas de baas

Secretaresses over hun relatie met een bekende baas

Colofon

==’

De baas de baas

==

Digitale editie april 2011

==

Uitgeverij Haystack

Postbus 308

5300 AH Zaltbommel

0418-680180

==

needle@haystack.nl

www.haystack.nl

==

Auteur: Ria Harmelink

Corrector: Carolien van der Ven

Illustratie cover: Evgeniy Ivanov

Vormgeving en opmaak: Foxy Design

==

ISBN: 9789077881699

NUR: 600

==

© 2009 Haystack/Ria Harmelink

==

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, geluidsband, elektronisch of op welke wijze ook en evenmin in een retrieval system worden opgeslagen zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Hoewel dit boek met veel zorg is samengesteld, aanvaardt schrijver noch uitgever enige aansprakelijkheid voor schade ontstaan door eventuele fouten en/of onvolkomenheden in dit boek.

Over dit boek

De secretaresses van prominente topmanagers en politici vertellen hoe het is om te werken voor een bekende baas. En wie heeft het nu eigenlijk voor het zeggen?

==’

Topsecretaresses zijn de stille kracht achter ‘hun baas’. Ze zorgen ervoor dat alles op rolletjes loopt zonder op de voorgrond te treden. Maar hoe is het om altijd in de schaduw te staan van een topman of -vrouw die bij een breed publiek bekend is en van wie dus iedereen wel wat vindt? Om de buffer tussen de baas en de rest van de wereld te zijn? En hoe ga je als topsecretaresse om met de eigenaardigheden van je baas en de vertrouwelijkheden die je hoort? Of als er een crisis is en de buitenwereld over je heen valt?

==

Lees waarom Hans Wiegel en zijn secretaresse elkaar na 22 jaar nog steeds met ‘u’ aanspreken, waarom de secretaresse van Jan des Bouvrie elk jaar een paar designschoenen krijgt en waarom de bekende advocatenbroers Anker geen personeelsfeest meer mogen organiseren.

==

Ria Harmelink is journalist en schrijft voor diverse tijdschriften in Nederland.

Inhoud

Voorwoord

==’

1 - ‘We werken hard, maar kunnen ook heel erg lachen’

Thea Dellepoort, secretaresse van Hans Wiegel

(Zorgverzekeraars Nederland)

==

2 - ‘Wij zijn zakelijk niets zonder elkaar’

John de Jong, assistent van Pamela Boumeester

(NS Poort)

==

3 - ‘Jan kan geen “nee” zeggen’

Liesbeth van Pelt, secretaresse van Jan des Bouvrie

(Het Arsenaal)

==

4 - ‘Ik ben er trots op voor meneer Aalberts te werken’

Marja Bouw, secretaresse van Jan Aalberts

(Aalberts Industries)

==

5 - ‘André wil alles gisteren in plaats van vandaag’

Kerstin Cornelis, rechterhand van André Rieu

(musicus en ondernemer)

==

6 - ‘Van gaten in de agenda wordt Alexander onrustig’

Wytske Boersma, secretaresse van Alexander Rinnooy Kan

(SER)

==

7 - ‘Erica is altijd met tien dingen tegelijk bezig’

Jenneke Bruins en Katja Gerrits, secretaresses van Erica Terpstra

(NOC*NSF)

==

8 - ‘We hebben beiden dezelfde insteek: niet zeuren, maar werken’

Yvonne de Wolff, secretaresse van Henk Koop

(Koop Holding Europe)

==

9 - ‘Hij is toch “mijn” burgemeester’

Judith Vos, secretaresse van Job Cohen

(burgemeester van Amsterdam)

==

10 - ‘We hebben vaak aan een half woord genoeg’

Anneloes Kuijsten, secretaresse van Ria van ’t Klooster

(Schoevers)

==

11 - ‘De generaal gaat moeilijke dingen niet uit de weg’

Monique Kwinkelenberg, secretaresse van Peter van Uhm

(Commandant der Strijdkrachten)

==

12 - ‘Afspraken die uitlopen zijn een dagelijks terugkerend fenomeen’

Mieke Karemaker en Birgit van der Laan, secretaresses van Nout Wellink

(DNB)

==

13 - ‘Ik ben bijna Rita’s schaduw’

Ada Engels, secretaresse van Rita Verdonk

(Trots op Nederland)

==

14 - ‘Samen vormen we een hechte groep’

Marianne Nicolai-Hendriks en Nicole Roorda,secretaresses van Wim en Hans Anker

(Anker & Anker Strafrechtadvocaten)

Voorwoord

==’

De bekendste secretaresse is misschien wel Miss Moneypenny. Jarenlang dook ze op in elke James Bondfilm. Actrice Lois Maxwell zette met verve het klassieke beeld van de secretaresse neer: kokerrok, pumps, flesje nagellak op de hoek van het bureau, niet ongevoelig voor de charmes van een meerdere én altijd in een dienende rol. Lang bestond ook het clichébeeld dat menige secretaresse er vast meer dan een zakelijke relatie met haar baas op nahield. Dat kon toch bijna niet anders als je zo intens samenwerkte, was de achterliggende gedachte.

==

Hoewel er al eeuwenlang secretariële beroepen bestaan, werden deze lang ingevuld door mannen. Toen in de zeventiende eeuw de economie bloeide als nooit tevoren en de handelskantoren als paddenstoelen uit de grond schoten, was het opmaken, versturen en archiveren van documenten aan mannen voorbehouden. Pas sinds het begin van de negentiende eeuw werden steeds vaker vrouwen aangenomen voor deze taken.

Tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw was de rol van de secretaresse vooral een dienende: altijd doen wat de baas zegt, zorgen dat er een vers bloemetje op het bureau staat, koffie halen, briefjes typen, het archief op orde houden, maar vooral níét inhoudelijk meepraten. Langzamerhand is hier verandering in gekomen. Het werk werd gevarieerder en complexer. Kortom, het beroep professionaliseerde zich.

==

Dat blijkt ook uit de verhalen in dit boek. De bazen in dit boek willen geen jaknikkende, keurig geklede mevrouw die met een razende snelheid – uiteraard met tien vingers blindtypend – de brieven uitwerkt die hij gedicteerd heeft. Nee, hij (of zij uiteraard) wil een secretaresse die vooruitdenkt, die zelfstandig taken op zich neemt zodat hij zich kan bezighouden met het besturen van de organisatie. Maar niet alleen dat, op een aantal onderdelen wil de baas ook inhoudelijk sparren met zijn secretaresse. Hij heeft er soms behoefte aan om zaken tegen het licht te houden, stelt prijs op haar mening en laat die meewegen.

Niet raar natuurlijk, want de werkrelatie tussen baas en secretaresse is een van de nauwste samenwerkingsverbanden. Menige baas ziet zijn secretaresse vaker en langer dan zijn partner. Dat zorgt voor verbondenheid.

==

Zakelijk en privé lopen vaak in elkaar over als er zo veel uren samen worden doorgebracht, al geldt dat voor de een wat meer dan voor de ander. Terwijl de ene secretaresse bij hoge uitzondering een afspraak voor de baas bij de kapper maakt, regelt de andere zelfs de privéfinanciën van de baas. En terwijl de ene secretaresse haar baas nooit buiten het werk om ziet, komt de andere thuis bij de baas op zijn verjaardagsfeestje. Daarin zit wel degelijk verschil. Waar geen verschil in zit, is dat alle secretaresses in dit boek er trots op zijn voor deze ene baas te werken. En ze zijn trots op zichzelf, want zonder uitzondering vinden ze dat ze hebben bijgedragen aan het succes van hun baas.

Soms ging de samenwerking niet meteen van een leien dakje, maar na verloop van tijd werd altijd de basis gelegd voor een langdurige zakelijke relatie. De meeste secretaresses werken dan ook al jaren voor dezelfde baas en kunnen zich niet voorstellen dat ze ooit weg zullen gaan. Andersom kunnen de bazen zich dat ook niet voorstellen. Ze zijn gesteld op hun secretaresse. Uit alle verhalen komt naar voren dat de relatie tussen baas en secretaresse gebaseerd is op wederzijds respect. Om dat tot uitdrukking te brengen spreekt een aantal secretaresses hun baas daarom na vele jaren nog altijd met ‘u’ aan.

==

Hoe je het ook wendt of keert, secretaresses hebben door hun unieke positie macht. En wie macht heeft, kan die misbruiken. De secretaresse is nu eenmaal de spin in het web, de duizendpoot, ze is vaak de verbindende schakel tussen de medewerkers en de baas en ze weet precies wat er speelt. Horen, zien en zwijgen is iets wat bij uitstek van toepassing is op de secretaresse. Soms gaat het mis: in Amerika stal een voormalige secretaresse van Coca-Cola bedrijfsgeheimen die ze door wilde verkopen aan grote concurrent Pepsi. En een voormalige secretaresse van advocaat Bram Moszkowicz legde verklaringen af bij de politie over het frequente kantoorbezoek van Willem Holleeder, waardoor Moszkowicz in een lastig parket terechtkwam.

Macht heeft de secretaresse ook als het erom gaat wie de baas live te spreken krijgt en wie niet. Maar ligt een secretaresse daadwerkelijk als een waakhond voor het kantoor van de baas om onverlaten tegen te houden? Nee. Uit de portretten in dit boek blijkt dat een goede secretaresse haar macht wel gebruikt, maar nooit misbruikt. En ook dat de secretaresse van tegenwoordig in niets meer lijkt op clichébeeld dat bijna onuitroeibaar is. Anno 2009 is een secretaresse een kordate, doortastende man of vrouw, die inhoudelijk kennis van zaken heeft en trots is op de baas en op zichzelf!

==

Dit alles en nog veel meer komt allemaal terug in dit boek. U steekt stiekem uw hoofd om de deur en leest hoe het eraan toegaat in de directiekamer – hoe topbaas en topsecretaresse met elkaar samenwerken en met elkaar omgaan.

==

Ik wil graag alle secretaresses en bazen bedanken voor hun openhartigheid en voor de tijd die ze voor me hebben vrijgemaakt. Zij hebben mij de gelegenheid gegeven een kijkje in de keuken te nemen. Verder wil ik Marike van Zanten, Lia van den Berg, Loes Schokker, Monique Krol, Judith Kuipéri, Marike Hersevoort, Simone Gorter en Raymond Gerritsen bedanken. Zonder hun steun en opbouwende kritiek had dit boek er niet uitgezien zoals het er nu uitziet. Ook dank aan Geerhard Bolte, mijn uitgever. Hij heeft mij geholpen mijn lang gekoesterde droom te realiseren. Tot slot wil ik Rob, Azra en Sven danken voor hun geduld en de ruimte die ze me gaven om er de afgelopen tijd niet altijd voor ze te zijn.

==

Ria Harmelink

Epse, 2009

==

==

==

PS - Wist u dat secretaressedag het langste woord is dat in het tienvingersysteem alleen met de linkerhand wordt getypt?

‘We werken hard, maar kunnen ook heel erg lachen’

Thea Dellepoort, secretaresse van Hans Wiegel
(Zorgverzekeraars Nederland)

==’

Niet minder dan 160 kilometer rijdt Thea Dellepoort (56), secretaresse van Hans Wiegel (67), voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland, van huis naar kantoor om voor ‘meneer’ Wiegel te kunnen werken. ‘Meneer Wiegel’ of ‘voorzitter’, zo noemt zij hem na 23 jaar nog steeds. Net zoals hij haar nog altijd ‘mevrouw Dellepoort’ noemt. Hoewel volgens sommige mensen in hun omgeving deze manier van elkaar aanspreken is uitgegroeid ‘tot een komische act tussen één dame en één heer’, kijkt Dellepoort daar anders tegen aan. ‘Het heeft wel een bepaalde charme om elkaar op deze manier aan te spreken. Je gaat nu eenmaal anders met elkaar om wanneer je elkaar niet tutoyeert, het schept een afstand die wij beiden prettig vinden.’ Dat wil niet zeggen dat er immer een koele zakelijke sfeer heerst. ‘Absoluut niet. We werken hard, maar kunnen ook heel hard lachen.’

==

De afstand tussen beiden bedraagt slechts luttele meters. Gescheiden door een deur grenzen hun kantoren aan elkaar. ‘Dat is prettig en praktisch, dan hoeft de heer Wiegel niet steeds te vertellen wat er gebeurt. Bovendien hoeven we niet elke keer naar elkaar toe te lopen. We verheffen geregeld onze stem om van achter ons eigen bureau met elkaar te communiceren.’ En is Wiegel niet op kantoor, dan is hij er ook weer wel, want boven op de archiefkast van Dellepoort staan portretfoto’s van Wiegel, die er door hem hoogstpersoonlijk zijn neergezet met het commentaar: ‘Kijk mevrouw Dellepoort, dan ben ik er toch een beetje.’

==

Het begon allemaal in 1986. Wiegel was commissaris van de koningin in Friesland. En had uiteraard een secretaresse. Maar na haar studie rechten vertrok zij als juriste naar de afdeling AWBZ op het provinciehuis. Wiegel moest dus op zoek. ‘Ik werkte ook op het provinciehuis. De heer Wiegel en ik kwamen elkaar wel eens tegen op de gang. Maar verder dan “Mogguh, commissaris.” “Mogguh, mevrouw, mooi weer vandaag hè?” “Ja, commissaris,” ging het niet. Op een ochtend kwam hij binnenstormen en zei: “Mevrouw Dellepoort, mijn secretaresse ‘gaat in de bijstand’. Zou u het leuk vinden om mijn secretaresse te worden?” Daar moest ik even over nadenken, want ik had een fijne baan en de heer Wiegel kende ik alleen maar van de krant en de televisie. “Hoe lang doet u daar dan over?” reageerde hij meteen.

Niet zo lang dus, want de volgende dag heb ik hem gezegd dat ik het graag wilde doen. Achteraf gezien een beetje overmoedig misschien, want het was veel en zo anders dan ik gewend was. Je bent als secretaresse van de commissaris van de koningin toch een soort vraagbaak, je moet overal iets van weten, dat vereist veel kennis over wie, wat en waar binnen de organisatie. En de heer Wiegel had daarnaast nog een tiental nevenfuncties. Ook moest ik alle uren en kilometers die de chauffeur maakte bijhouden voor het ministerie van Binnenlandse Zaken. Dat was een gereken, ik werd er helemaal gek van. Soms wel twintig velletjes in een week met de extra uren, de overuren en de tussenuren. Natuurlijk met allemaal andere tarieven. Vreselijk. En ik kán helemaal niet rekenen.’

==

In de eerste week dat Dellepoort er zat, overleed minister Rietkerk van Binnenlandse Zaken en was er sprake van dat Wiegel hem tijdelijk zou opvolgen. Hectische tijden dus. ‘Toen deed ik de hele dag niets anders dan de media en mensen uit alle windstreken van ons land te woord staan. Sommigen wilden dat hij in Friesland zou blijven en anderen vonden dat hij terug naar Den Haag moest omdat hij daar meer voor het land zou kunnen betekenen. Kortom, iedereen gaf zijn of haar mening en ik noteerde alle reacties. Journalisten, zoals Jaap van Meekren en Willebrord Frequin, lagen in het voorportaal te luisteren met wie ik zat te bellen. In die eerste week werd ik dus meteen in het diepe gegooid. Ik dacht: waar ben ik nu toch terechtgekomen.’

Wilt u niet mee?

In 1994 maakte Wiegel de overstap naar Zorgverzekeraars Nederland (toen nog KLOZ geheten). ‘Ik zou zijn secretaresse daar inwerken voor zover het zijn nevenfuncties betrof, maar op een gegeven ogenblik kwam de heer Wiegel en zei: “Er zit helemaal geen secretaresse daar, wilt u niet mee?” Ook hier heb ik weer over na moeten denken, want ik had, en heb trouwens, ook nog zoiets wat een leuk huwelijk heet en onze jongste dochter woonde toen nog thuis. Aan de andere kant was het zo dat op het provinciehuis de cirkel wel rond was. Ik had alles een keer meegemaakt, van koninklijke onderscheidingen tot burgemeestersbenoemingen. Maar goed, vijf keer in de week 320 kilometer per dag heen en weer rijden was geen optie voor mij. We zijn uitgekomen op drie dagen op kantoor en twee dagen thuis. In vier dagen tijd hebben mijn man en ik thuis de allerkleinste logeerkamer geschilderd en opgeknapt zodat er een werkplek ingericht kon worden.’

Inmiddels heeft Dellepoort na een aantal jaren haar reistijd teruggebracht van twaalf uur naar acht uur in de week door nog een dag extra thuis te gaan werken. ‘Dat kon omdat het minder hectisch werd, de heer Wiegel stopte met het lidmaatschap van de Eerste Kamer. Dat lidmaatschap kostte veel tijd, hij moest vaak op maandagavond al naar Den Haag voor de fractievergadering en dan zat hij de hele dinsdag in de Eerste Kamer. Het was in die periode behoorlijk puzzelen qua agenda.’

==

Spijt van de overstap heeft Dellepoort niet. ‘Nooit gehad ook. Als je voor iemand zoals de heer Wiegel werkt, is geen dag hetzelfde. Het werk is heel divers en er gebeurt hier altijd van alles.’ Van dat ‘alles’ is een hoop vertrouwelijk. ‘Echt, ik ben net een aap: horen, zien en zwijgen is inherent aan het vak. Maar dat voel ik niet als een belemmering. Datzelfde geldt voor koffie inschenken, dat hoort er ook gewoon bij. Soms willen de gasten van de heer Wiegel dat er een foto gemaakt wordt van hen met de heer Wiegel. Dan gaat de tussendeur open, trekt ie een grijns van oor tot oor en maakt hij klikbewegingen met zijn handen voor zijn gezicht. Dan zeg ik altijd quasiverbaasd: “Voorzitter, moet ík de foto maken?’’ Alsof ik dat niet altijd doe. En altijd dezelfde pose: tussen de mensen in en met de duim omhoog! Hij koketteert ook met zijn onwetendheid als het om computers gaat. Als hij wil dat ik iets voor hem opzoek op de pc, vraagt hij: “Kunt u op die televisie even wat voor mij opzoeken, iets met .nl aan het eind.” Verbale, flauwe grappen, maar het blijft leuk!’

De Nacht van Wiegel

Omdat Wiegel zo bekend is, weten veel mensen hem te vinden. Die mensen krijgen Dellepoort dan aan de telefoon. Geïrriteerd raakt ze niet van dat soort telefoontjes, het hoort erbij als je een bekende baas hebt. ‘Zo belt er bijvoorbeeld al vier jaar lang in september een heer van een palingrokerij of de heer Wiegel in de jury wil zitten van een palingrookwedstrijd. En elk jaar roep ik weer: “Wat leuk dat u belt, is er nu alweer een jaar voorbij?” om hem daarna weer te moeten teleurstellen. Deze heer wéét dat de heer Wiegel in die periode in het buitenland is, maar hoopt steeds dat het één keer niet zo is. Ik heb ook drie jaar lang een hechte band gehad met Jaïr Ferwerda, voormalig redacteur van het programma Barend & Van Dorp. Elke keer vroeg hij of de heer Wiegel in het programma wilde komen. En elke keer zei ik dat de heer Wiegel elke avond om achttien minuten over tien naar bed gaat en dat hij dus niet om elf uur ’s avonds live aanwezig kan zijn.’

Het hele journaille hing ook in 1999 aan de lijn naar aanleiding van de beruchte ‘Nacht van Wiegel’. Wiegel, Eerste Kamerlid, hield de invoering van het correctief referendum tegen door als enige tegen te stemmen. Tussen Wiegel en Dellepoort was het geen gespreksonderwerp. ‘Al jaren was duidelijk dat hij tegen was, dus daar hoef je het niet over te hebben. Het zou trouwens een mooie boel worden als ik tegen hem zou zeggen: “Weet u het wel zeker meneer Wiegel?” Dan zou hij vast denken: wat doet dat mens hier al vijftien jaar. Ik zat natuurlijk wel voor de tv, het ging wel over mijn baas tenslotte. En het was spannende tv. Iedereen probeerde hem over te halen voor te stemmen. Zijn vrouw, die uiteraard ook voor de tv zat, heeft nog gebeld met de chauffeur en gezegd dat hij tegen “de baas” moest zeggen dat ie zijn poot stijf moest houden omdat ie er anders thuis niet meer in kwam.’

==

Bellen of schrijven mensen over hun problemen, dan neemt ze die altijd serieus. ‘Het zijn vaak mensen die ten einde raad zijn. Die als laatste strohalm de heer Wiegel willen spreken. Dat gaat van mensen die problemen hebben met hun verzekering omdat ze naar het buitenland verhuisd zijn en medicatie die niet vergoed wordt tot mensen die ergens een bijzondere visie op hebben en dat met de heer Wiegel willen delen. Ik probeer me altijd te verplaatsen in degene die contact zoekt. Het is belangrijk om iemand serieus te nemen, je in te leven in de problemen of situatie waarin iemand zit en te proberen te helpen waar je kunt. In dat opzicht is het een ombudsfunctie. Uitzoeken waar iemand moet zijn met zijn vraag. Zo nodig de naam en het telefoonnummer geven van de secretaresse van de hoogste baas van die andere organisatie. Van boven naar beneden werkt namelijk altijd beter als het gaat om het oplossen van een probleem.’

Zelf heb je ook verdriet

Samen zijn ze na al die jaren als een goed geoliede machine. ‘De heer Wiegel is een heel plezierige man om voor en mee te werken. Ik heb niet te klagen over gebrek aan humor op mijn werk. Maar we gaan niet samen figuurzagen en we komen niet bij elkaar over de vloer. We hebben een zakelijke band.’ Dat wil niet zeggen dat ze niet betrokken zijn bij elkaar. ‘Toen mijn man en ik er een keer een weekendje tussenuit piepten naar een van de eilanden, heeft de heer Wiegel alles op alles gezet om uit te vinden waar we waren. Toen we daar aankwamen stond er een kistje met twee flessen wijn waar een kaartje aan hing met de tekst: “Veel plezier en lekker uitwaaien. De baas.” Andersom probeer ik ook een passend cadeau te vinden voor verjaardagen of bij andere gelegenheden. Een doos sigaren zou echt te gemakkelijk zijn.’

Ook toen Wiegel zijn tweede vrouw verloor, was de betrokkenheid er. ‘Heel veel dingen deel je met elkaar, dus ook dit. Het was een heel moeilijke tijd. Zelf heb je ook verdriet. Toch probeer je daar zakelijk mee om te gaan, anders heb je het overzicht niet meer. De heer Wiegel is in die tijd nooit de regie verloren. Daar heb ik enorm veel respect voor. Van hem heb ik geleerd dat in moeilijke tijden structuur heel belangrijk is, dat je zakelijk en privé moet scheiden en dat emotie en gevoel verschillende dingen zijn.’

Hoe goed je het als secretaresse ook met je baas kunt vinden, hij is natuurlijk niet perfect. ‘Nee, natuurlijk niet, maar je accepteert dingen van elkaar omdat je elkaar al zo lang kent. En soms denk je: ach ja, toe maar, het is de baas. Dat zal hij andersom ook zeker hebben, misschien wel vaker dan ik zou hopen. Maar dat staat een goede samenwerking niet in de weg. De heer Wiegel is bijvoorbeeld altijd duidelijk. Hij legt zijn wensen nadrukkelijk op tafel, maar dat ervaar ik niet als negatief. Dat is juist heel prettig, je weet waar je aan toe bent. Ik ben een luisterend oor, hoewel dat niet wil zeggen dat ik nergens iets van vind. Omdat ik vanuit een andere invalshoek kijk, zie ik de dingen wel eens anders. Dan geef ik dat wel aan. Dan zeg ik bijvoorbeeld: “Wat koopt u ervoor?” Of: “Dat voelt niet zo goed.” Of: “Misschien voegt het helemaal niets toe.” En ik geef altijd eerlijk antwoord als hij aan mij vraagt: “Wat vindt u ervan, mevrouw Dellepoort?” Aan meelopers en jaknikkers heb je niets en daar zijn er al genoeg van. Een prettige eigenschap is dat hij te allen tijde rustig blijft. “Ontspan, dan lukt alles,” is een veelgebruikte uitdrukking. De heer Wiegel kan goed relativeren en als er volgens anderen iets snel moet gebeuren, is het af en toe handig om even te wachten. Dingen waaien dan soms zomaar over. En dat hij nog net zijn brieven niet met de postduif verstuurt en niet met een computer overweg kan, ach, dat heeft zijn charme.’

==

.

Hans Wiegel over Thea Dellepoort

==

‘Ik zal altijd mevrouw Dellepoort blijven zeggen’

==

‘Dat ik in 1986 heb gevraagd of mevrouw Dellepoort mijn secretaresse wilde worden, is een heel goede keuze geweest. Ze is attent, geestig en efficiënt. Efficiëntie is natuurlijk een kernkwaliteit van een secretaresse, het werk moet goed én doeltreffend gedaan worden. Ik houd er niet van als iemand zit te muizen over flauwekuldingen. En daar heb ik mevrouw Dellepoort nog nooit op kunnen betrappen. De agenda is bijvoorbeeld altijd goed ingericht en veel zaken handelt ze af zonder mij te storen.

Iedereen die met haar te maken heeft of heeft gehad, is enthousiast over haar. Er bellen heel veel mensen met vragen over van alles en nog wat. Mevrouw Dellepoort staat ze altijd allemaal vriendelijk te woord, luistert naar ze en denkt met ze mee over de oplossing van hun probleem. Dat is echt haar allersterkste punt. En aangezien een secretaresse vaak het eerste contact is met de buitenwereld, is zij dus het perfecte visitekaartje. Daar komt bij dat we samen veel plezier hebben, we voelen elkaar qua humor goed aan.

Door de jaren heen hebben we ons eigen “jargon” ontwikkeld wat dat betreft. Als ik bijvoorbeeld ergens op bezoek ben geweest of een lezing heb gegeven, vraagt mevrouw Dellepoort altijd hoe het was. Als ik dan antwoord: “Het waren allemaal brave mensen,” dan weet ze dat het saai was.

Ik zal altijd “mevrouw Dellepoort” blijven zeggen, ik houd nu eenmaal niet zo van je en jij. Net zoals zij altijd “voorzitter” zegt als ze mij aanspreekt. Daar voelen we ons beiden prettig bij. We werken zo goed samen, dat ik me niet kan voorstellen dat zij níét mijn secretaresse zou zijn. Mocht ik ooit weer iets anders gaan doen, dan ga ik manmoedig op mijn knieën om te vragen of ze met me mee wil.’

==

Over Hans Wiegel

Hans Wiegel is voormalig VVD-politicus. Van 1982 tot 1994 was hij commissaris van de koningin in Friesland, om vervolgens de overstap te maken naar het voorzitterschap van Zorgverzekeraars Nederland (voorheen KLOZ). Daarnaast is hij voorzitter van het Centraal Brouwerij Kantoor (CBK), de Stichting Garantie Woninbouw Jo Roelof Zeeman, de Stichting Postacademische Medische Cursussen in Indonesië en de raad van advies LSI Project Investment. Hij is president-commissaris van de NOB, De Meeuw en Coram en lid van de raad van commissarissen van Arriva Nederland, Van Triest, PGZ International en Pouw Automotive Group. Wiegel is ook vicevoorzitter van de Stichting Maatschappij, Veiligheid en Politie, lid van het stichtingsbestuur Assurances KLM en lid van het bestuur van Coöperatie Achmea Verzekeringsgroep. Tot slot is hij nog lid van de raad van advies van Deloitte, Advies StraetHolding, Curatorium VNO-NCW, Otto-Uitzendkracht en de RO-Groep en is hij adviseur van Bouwfonds Langewold.

Wiegel is Grootofficier in de Orde van Oranje Nassau (bij bevordering), Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, Grootkruis in de Koornorde van België en Grootkruis in de Orde van Burgerlijke Verdienste van Spanje.

==

.

Bedankt voor het lezen van deze preview. Bestel dit e-boek en lees snel verder!

==

Voor meer informatie over dit boek en andere boeken van Uitgeverij Haystack: www.haystack.nl