Mission9

Het geheim van het kernkwadrant

Mission9

Het geheim van het kernkwadrant

opgedragen aan
Daria, Tara, Tessel, Jonathan en Madelief
met speciale dank aan Tara voor haar creatieve ideeën

Daniel Ofman
Albert Heemeijer

Core Quality International

Illustraties: Floor Heijmans

Copyright 2017, Core Quality International / Daniel Ofman / Albert Heemeijer

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

All rights reserved. No part of this publication may be reproduced,
stored in a retrieval system, or transmitted in any form or by any means,
electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise,
without the publishers’s prior consent.

ISBN 978-90-77987-16-2
NUR 280

www.corequality.nl

www.mission9.nl

1.

Oorlog of
vrede

Het moet afgelopen zijn

“De tijd van overheersing is voorbij! Het moet afgelopen zijn met bijna duizend jaar de baas spelen over ons. De tijden zijn veranderd. Ambitia moet niet meer denken dat zij de meesters zijn in dit universum. Alle planeten hebben evenveel rechten. Als jullie zo door blijven gaan dan is er maar één uitkomst mogelijk en dat is een totale oorlog tussen alle planeten. Dit moet stoppen!”

De president van de planeet Idealium deed zijn best om overtuigend over te komen. Zijn planeet was een van de negen bewoonde planeten in het universum. Ooit was er maar één bewoonde planeet, toen nog Aarde geheten. Maar dat was lang..., heel lang geleden, om precies te zijn 986 jaar. Bewoners van de Aarde hadden in de loop der eeuwen acht andere bewoonbare planeten ontdekt en zich daarover verspreid. Idealium was er een van. Telkens wanneer er weer een nieuwe planeet was ontdekt, hadden zich groepen mensen van de Aarde afgesplitst en zich op de nieuwe planeet gevestigd. Zo was het eeuwen lang gegaan.

De Aarde was lange tijd de moederplaneet gebleven, maar de planeten waren qua gewoontes en qua sfeer, gaandeweg steeds meer uit elkaar gegroeid. Ze waren alle negen zo verschillend dat het moeilijk was je voor te stellen dat ze ooit allemaal van de Aarde afstamden. De Aarde had op een gegeven moment haar naam veranderd en heette sindsdien Ambitia.

De president van Ambitia nam het woord: “Jullie zijn allemaal afkomstig van deze moederplaneet. Daarom is het vanzelfsprekend dat wij het beste de leiding kunnen houden. Jullie zijn allemaal zo extreem in jullie eigenaardigheden. Als daar geen leiding aan gegeven wordt, dan zijn de gevolgen niet meer te overzien. Wij winnen niet voor niets ieder jaar de meeste medailles op de Interplanetaire Spelen.” De zaal werd gevuld met boe-geroep en tttssssttt... geluiden.

Het was een typische opmerking die alleen maar van Ambitia kon komen. Alles op die planeet draaide om ‘de beste zijn’, strijd, winnen en vooral overwinnen. Omdat ze zo bezeten waren van winnen, was hun moederrol langzamerhand ontaard in een overheersersrol. Niemand op welke planeet dan ook was veilig voor de drang van Ambitia naar ‘meer’ en ‘verder’. En de andere planeten waren het zat. Ze pikten de hooghartige houding van Ambitia niet langer. De tijd van ‘ja-en-amen’ moeten zeggen tegen de vroegere moederplaneet was voorbij.

De president van Idealium hernam het woord: “Deze Raad voor Verenigde Planeten is niet in het leven geroepen om als makke schapen achter Ambitia aan te lopen. Dat kan niet meer. De verschillen tussen onze planeten zijn daarvoor te groot geworden. Elke planeet heeft een eigen samenleving opgebouwd. Ambitia vertegenwoordigt al lang niet meer de rol van vader of moeder, die ons steeds maar weer tot de orde moet roepen. Wij kunnen zelf bepalen wat het beste voor ons is.”

“Wat weten jullie nou eigenlijk van ons?” riep de koning van Autenticum. “Wanneer waren jullie voor het laatst op bezoek op onze planeet? We zijn het zat om als ongeloofwaardige fantasten te worden bekeken. Jullie zijn één grote hard rennende eenheidsworst geworden, waar alleen winnen nog belangrijk is. Het gaat bij jullie op Ambitia verder nergens meer over. Jullie mogen dan denken dat wij een stelletje zonderlingen of chaoten zijn, maar er is geen planeet die zoveel moois voortgebracht heeft als Autenticum.” Daar had de koning van Autenticum gelijk in. Op Autenticum hechtte men veel waarde aan dingen mooi maken, aan kunst, muziek, theater en toneel. Ze waren daar verzot op ‘schoonheid’. Het was zonder twijfel de mooiste planeet in het universum.

“Ja, en controleren jullie alsjeblieft eerst je eigen boekhouding op Ambitia voordat jullie ons komen controleren. Bij ons op Observia klopt alles tot in de puntjes, je zult geen onregelmatigheid aantreffen.” Het was de directeur van de planeet Observia die beheerst en net iets te zacht sprak. “Kunt u iets harder spreken?”, vroeg de president van Ambitia. “Alles is bij ons cijfermatig onderbouwd, tot twee cijfers achter de komma. Wij kennen geen natte vinger werk. Wij zijn nauwkeurig, zorgvuldig en precies en denken vooral in feiten. Laten we ophouden met al die vage woorden, waar niemand van begrijpt wat ze precies betekenen. Laten we ons gezonde verstand gaan gebruiken. Ik stel voor dat we een onderzoek gaan doen om de problemen tussen onze planeten te analyseren. Meten is weten en gissen is missen. Al dat emotionele gedoe lijkt ons niet verstandig en leidt alleen maar tot meer verwarring. Onze supercomputer is op dit moment met kansberekeningen bezig waarbij honderden mogelijke oplossingen voor de problemen tussen onze planeten worden geanalyseerd. Helaas duurt het met de snelste processoren nog twee jaar voordat de eerste resultaten binnen zijn, maar laten we alsjeblieft niet overhaast te werk gaan.”

De planetaire vertegenwoordigster van Ontfermia nam het woord: “Wij willen graag helpen om de gevoelens van alle planeten te begrijpen. Laten we elkaar steunen en vertrouwen. Ik geloof dat we dit probleem alleen maar met liefde kunnen oplossen, liefde voor elkaar. Op Ambitia is het de afgelopen eeuwen iedere dag een beetje kouder geworden in de harten van de mensen. Ik vind overigens ook dat Energeticum een planeet is waar ze meer gevoel zouden moeten tonen. We willen hen graag helpen, maar onze handen zijn gebonden als er geen bereidheid van goede wil te vinden is.”

“Kom nou toch! Hou toch op met dat slijmerige geleuter. We zijn toch geen watjes.” Het was niemand ontgaan dat dit de leider van Energeticum was. “Elkaar steunen en vertrouwen? Daar wordt toch niemand beter van. Wij hebben niemand nodig, want we zijn sterk genoeg om het zelf uit te zoeken. Moet je eens goed luisteren, president van Ambitia. Luister voor het gemak allemaal één keer goed. Ik leg het nog één keer uit. Als leider van Energeticum kan ik jullie garanderen dat wij ons niet laten onderdrukken. Wij kunnen onze eigen boontjes heel goed zelf doppen. Jullie moeten gewoon beter beseffen wat jullie plaats is in dit heelal. Op Energeticum zijn wij voor niemand bang, zeker niet voor Ambitia. Laat iedereen zich nou gewoon met zijn eigen zaken bemoeien. We worden gek van dat bemoederen en betuttelen van Ontfermia, alsof we kleine baby’s zijn.”

De planetaire vertegenwoordigster van Ontfermia stikte bijna in haar eigen speeksel en stamelde: “We zijn gewoon betrokken en behulpzaam, wat is daar nou mis mee?”

De leider van Energeticum negeerde haar opmerking en vervolgde: “Vriendschap is ook bij ons belangrijk. Die moet je echter wel eerst verdienen. Die laffe hap op Securitum kunnen we overigens ook niet luchten of zien. Wat een gezeik zeg. Kijk uit..., pas op..., oh nee, niet doen..., dat is gevaarlijk..., mensenkinderen zeg, word toch eens volwassen! Wat een zeurpieten.”

“Ik geloof werkelijk dat we moeten proberen om met praten een oplossing te vinden voor deze crisis. We moeten de positieve kanten blijven zien.” Met deze laatste opmerking probeerde de voorzitter van de planeet Positono het gesprek een andere wending te geven. “Laten we positief geladen woorden gebruiken. Het lukt echt wel, het komt heus wel goed. Laten we niet bij de pakken gaan neerzitten en vooruit kijken. Pluk de dag, pluk de week, pluk alles wat je maar kunt bedenken, maar laten we niet aan elkaar gaan plukken en trekken. Dan komt er ook geen narigheid. Morgen is er weer een dag, morgen zijn er nieuwe kansen. Als voorzitter van Positono kan ik u zeggen dat bij ons iedereen daar heilig in gelooft. Ook wij hebben moeite met de planeet Securitum waar men altijd maar bezig is met veiligheid, wantrouwen en pessimisme. We zouden er van kotsen als we - tegen beter weten in - niet zo in jullie zouden geloven. Ik kan jullie melden dat op dit moment iedereen in het IVPD, het Instituut Voor Positief Denken, positief aan het denken is en zo probeert de houding tijdens deze vergadering op een gunstige manier te beïnvloeden.”

De minister van Securitum reageerde en zei: “Dan hoop ik dat dit werkt, want ik wil dat de leider van Energeticum de woorden ‘laffe hap’ onmiddellijk terugneemt, want zo erg is het bij ons nou ook weer niet. We zijn gewoon voorzichtig, meer niet. Met dit soort taal vragen jullie gewoon om problemen. Kijk nou uit dat dit allemaal niet uit de hand loopt, laten we voorzichtig zijn. Als jullie maar weten dat we jullie allemaal goed in de gaten houden. Er ontgaat ons niets. Securitum let goed op, is waakzaam en alert en we zullen niets aan het toeval overlaten. We laten ons niet meer onder druk zetten, zeker niet door de kampioen landje pikken: Ambitia.”

“Wat is er in vredesnaam zo erg aan winnen? Ik begrijp daar niets van. Dat houdt het mes toch scherp en levert uiteindelijk altijd resultaat op. Wat moet je zonder ambitie beginnen?” De president van Ambitia ging steeds harder praten en werd langzaam hees. Toen hij zag dat niemand meer luisterde, keek hij naar de groepsleider van de planeet Mediato en brulde zo hard hij nog kon: “U heeft nog niets gezegd. Heeft u niks te melden? Jullie zijn toch de kampioen in buiten-schot-blijven? Kom, zeg ook eens wat.”

Een briljant idee

De groepsleider van Mediato schraapte zijn keel, ging iets meer rechtop zitten en sprak bedaard: “Beste mensen, de waarheid ligt ergens rond het midden...” Voordat hij door kon gaan, zuchtte de president van Ambitia: “O nee, wat een slap geleuter.” De groepsleider liet zich echter niet van de wijs brengen en vervolgde: “Ik heb altijd gezegd: laten we geen ruzie maken en de tijd nemen om naar elkaar te luisteren en elkaar te begrijpen. Alleen op die manier kunnen we samen verder. Laten we ieders mening respecteren. Op de een of andere manier zou het toch mogelijk moeten zijn dichter bij elkaar te komen? Maar het ziet er naar uit dat dit ons allemaal niet verder helpt. Wij volwassenen gaan er waarschijnlijk samen niet meer uitkomen. Wij hebben al teveel vooroordelen over elkaar. Daarom heb ik een idee. We hebben nog maar één mogelijkheid en dat is...” Hij onderbrak zijn toespraak, aarzelde even en ging toen verder: “...onze kinderen.” “Wat zeg je nou...?”, viel de leider van Energeticum hem in de rede. “Briljant...”, zei de koning van Autenticum. “Ik snap het niet,” zei de directeur van Observia, “wat bedoel je?”

“De enige kans die we volgens mij nog hebben, is om ons lot in de handen van onze kinderen te leggen. Zij staan nog open voor nieuwe dingen. Zij zijn nog niet zo vastgeroest in allerlei overtuigingen. Als wij oorlog met elkaar gaan voeren, wat blijft er daarna dan nog over voor onze kinderen? Wat laten we dan achter? Waarschijnlijk één grote puinzooi, wanorde, dood en verderf, een slachting voor ons nageslacht. Dat kunnen we niet maken. Ik geloof dat onze kinderen de sleutel kunnen zijn om dit probleem op te lossen. Ik zou willen voorstellen dat we van iedere planeet één kind uitkiezen dat nog openstaat voor nieuwe dingen, een kind dat nog wil leren van anderen. Kinderen die anderen nog proberen te begrijpen, kunnen onze redding zijn.”

“Het kan niet waar wezen dat we ons lot in handen leggen van kinderen. Dat is toch bezopen?”, sprak de president van Idealium. “Hoe kunnen ze dat nou ooit tot een goed einde brengen? Daar zijn ze toch nog veel te jong voor.” De voorzitter van Positono glimlachte en zei: “Ach waarom eigenlijk niet? Wat hebben we te verliezen?” “Ja, maar we kunnen jonge kinderen toch niet opzadelen met zo’n belangrijke en gevaarlijke opdracht? Dat mogen we hen niet aandoen.” Het was de minister van Securitum die weer eens een ja-maar-opmerking uit zijn hoed toverde. “Misschien moeten we Salomo met ze meesturen”, voegde de vertegenwoordigster van Ontfermia toe. “Salomo heeft ons als oude wijze raadsman de afgelopen 150 jaar vaker met zijn wijze raad bijgestaan. Kinderen zijn gek op hem. Dan hebben ze tenminste enig houvast.” De president van Ambitia kon nog net zijn woorden inslikken, maar zijn buurman hoorde hem mompelen: “Die ouwe stoffige man?” “Kijk, dat idee van Salomo is tenminste een idee waar we wat aan hebben”, zei de groepsleider van Mediato. “Dat maakt het zowel voor de kinderen als voor ons misschien gemakkelijker. Zij hebben iemand om op terug te vallen en wij kunnen met een iets geruster hart ons lot in hun handen leggen.” “Ja maar...”, maar voordat het volgende bezwaar naar voren gebracht kon worden, kwam hij met een voorstel.

“Ik stel voor dat we stemmen over het volgende voorstel:

Iedere planeet kiest één kind uit.

De leeftijd moet liggen tussen de 13 en 15 jaar.

We bouwen gemeenschappelijk een ruimteschip zodat deze negen kinderen alle planeten kunnen bezoeken.

Salomo gaat met hen mee en zal als wijze man de kinderen bijstaan met zijn raad.

Er gaan verder geen volwassenen mee op deze reis.

Op alle planeten zullen ze gastvrij en met open armen worden ont vangen.

De leider, vertegenwoordiger, koning, president, minister, voorzitter en directeur van elke planeet –of welke titel zij ook hebben– geeft de opdracht aan deze groep kinderen om met voorstellen te komen die wij zonder verdere discussie zullen uitvoeren. Wij volwassenen maken ons al lange tijd belachelijk. We zijn niet in staat gebleken om de problemen met elkaar samen op te lossen. Dat station is nu gepasseerd. We geven de uitgekozen jongelui ons volledige vertrouwen en leggen ons lot in hun handen. Daar gaan we nu over stemmen. Steek uw hand op als u vóór bent. Het voorstel gaat alleen door als het eensgezind oftewel unaniem wordt aangenomen, dus als iedereen zijn hand opsteekt.”

De voorzitter van Positono stak direct zijn hand op. Daarna stak de groepsleider van Mediato zijn eigen hand overtuigend omhoog. Achtereenvolgens volgde de hand van de vertegenwoordigers/leiders van de planeten, Autenticum, Securitum, Energeticum, Ontfermia, Observia en Idealium... Iedereen keek nu naar de president van Ambitia. Langzaam stond de president op. De spanning was om te snijden. Het was muisstil in het imposante gebouw van De Raad Voor De Verenigde Planeten; dit gebouw dat de glorie uitstraalde van een planeet die vond dat hij de leiding had.

De president van Ambitia keek omhoog naar het zonlicht dat van alle kanten door de indrukwekkende ramen naar binnen scheen. Hij keek naar de zonnestralen die alle vertegenwoordigers met elkaar leek te verbinden. Hij keek rond. Zijn blik bleef rusten op de groepsleider van Mediato en hij pakte met één hand de microfoon vast. Iedereen hoorde duidelijk hoe de president van Ambitia diep in- en uitademde en krachtig slikte om vervolgens, enigszins twijfelend, zijn hand omhoog te steken.

Iedereen stond plechtig zwijgend op. Alle aanwezigen realiseerden zich dat dit een unieke gebeurtenis was en dat deze zitting een nieuw begin zou kunnen zijn, een avontuur, een uitdaging die niemand in het universum ooit was aangegaan. Dit was nog nooit vertoond. Volwassenen die het lot van alle bewoonde planeten in het universum in handen legden van een jonge generatie tieners.

Zou er dan toch nog een kans op vrede zijn?

2.

De selectie

Best van Idealium

Zoals afgesproken ging men op elke planeet een vertegenwoordiger kiezen. Op de planeet Idealium werd de selectie van hun vertegenwoordiger serieus genomen. Idealium was er trots op dat alles zorgvuldig en secuur gedaan werd. Als men daar iets deed, dan deed men dat zo goed als men kon. Eigenlijk waren ze daar niet gauw tevreden, of nog beter gezegd: ze waren er nooit tevreden. Ze wisten uiteindelijk altijd hoe ze het nog beter hadden kunnen doen. Zo ging het ook met de selectie van hun vertegenwoordiger. De selectieprocedure was zo perfect dat het eindeloos duurde. Steeds als ze een geschikte kandidaat gevonden leken te hebben, kwam er weer iemand met nog een betere test, nog een examen, nog een gesprek. Het was een ware beproeving voor de deelnemers. Alleen degenen met doorzettingsvermogen hielden het vol. Best was zo iemand.

Best was geboren in de stad Optima-Forma en deed haar naam eer aan. Best wilde zich altijd van haar beste kant laten zien. Ze was slim en niet gauw tevreden en dat was precies waarom ze uiteindelijk gekozen werd. De president van Idealium wilde er zeker van zijn dat ze de beste keuze maakten en bemoeide zich intensief met de keuze. Uiteindelijk nam hij de beslissing en koos Best uit voor deze belangrijke taak.

Toen Best op het punt stond te vertrekken naar Ambitia, waar de reizigers elkaar zouden ontmoeten, sprak de president haar ten overstaan van alle bewoners op Idealium toe: “Best, we weten dat je onze planeet zo goed als je kunt zult vertegenwoordigen. Neem geen genoegen met middelmatigheid, streef altijd naar het beste, ga voor het allerhoogste. Het lot van onze planeet en van alle andere planeten leggen we in jouw handen. Doe je best!”

Best knikte een beetje verlegen, pakte haar tas en liep naar het ruimtevaartuig dat haar naar Ambitia zou brengen. Ze was gespannen of ze aan de hoge verwachtingen zou kunnen voldoen.

Forza van Energeticum

Op de planeet Energeticum ging het er totaal anders aan toe. Daar ging men op zoek naar een stevig en krachtig kind, iemand die zich niet gauw weg zou laten blazen en van zich af zou bijten. Op Energeticum hechtte men veel waarde aan duidelijkheid, geen flauwekul en overtuigingskracht. Je moest van wanten weten en niet op je mondje gevallen zijn, anders kwam je op Energeticum niet ver. Met zielig doen, kon je het daar wel vergeten.

Dat Forza aan die kenmerken voldeed, bleek toen ze gekozen was en niet meteen blij reageerde. Forza kwam uit de stad Intensia en haar stadsgenoten stonden bekend om hun daadkracht. Haar eerste woorden, nadat ze gehoord had dat ze uitverkoren was, waren: “Dat is natuurlijk wel leuk, maar het moet wel ergens over gaan.” Haar uitverkiezing werd via de hologram (een soort 3D-televisie) uitgezonden. Ze vervolgde: “Ik ga alleen als ik kans van slagen heb. Ik heb geen zin om mijn tijd te verspillen. Als iemand vindt dat hij of zij het beter kan dan ik, dan moet-ie dat nu zeggen, want ik heb geen zin in gezeur achteraf.” Het waren woorden die als muziek in de oren klonken van de bewoners en de leider van Energeticum. Je kon ze bijna horen denken: “Dit is precies de meid die we nodig hebben.”

￼Toen de leider van de planeet haar bij het afscheid een hand gaf, kneep hij net iets te hard toen hij zei: “Forza, hou je taai meid, bijt van je af en zorg dat je het voor elkaar krijgt...!”

Forza keek vastberaden om zich heen en antwoordde: “Komt voor elkaar, boss. Je kunt op me rekenen.” Zonder om te kijken stapte ze in het ruimtevaartuig en sloot de deur achter zich.

Komma van Observia

Op de planeet Observia werd een wetenschappelijke raad ingesteld die er voor moest zorgen dat de juiste vertegenwoordiger werd uitgekozen. Bewoners van Observia waren goed in rekenen en wilden het liefst in cijfers kunnen aantonen dat hun keuze de juiste was. Ze hielden van formules en lieten niets aan het toeval over, want toeval vonden ze maar niks. Ze wilden zeker weten dat het klopte wat ze besloten. Ze vonden het moeilijk om tot een keuze te komen omdat ze maar geen formule konden verzinnen die zou kunnen garanderen dat ze de meest geschikte kandidaat zouden sturen. Dat was wel te begrijpen, want als het zo simpel op te lossen zou zijn met een formule, hadden ze ook een formule kunnen bedenken die de problemen tussen de planeten had kunnen voorkomen. Maar daar waren zij ook niet in geslaagd. De directeur van Observia moest dan ook al zijn overtuigingskracht gebruiken om tot een uiteindelijke keuze te komen. Het werd tenslotte Komma. Komma kwam uit de stad Evidence, waar hij geboren en getogen was.

“Komma is de logische keuze voor ons”, zei de directeur en vervolgde: “Hij zal heus niet in zeven sloten tegelijk lopen en er voor zorgen dat de oplossingen, waarmee ze terugkomen, gebaseerd zijn op grondige analyses en gezond verstand. Met Komma hoeven we niet bang te zijn voor vage luchtkastelen. Hij is als geen ander in staat ervoor te waken dat de oplossingen goed doordacht zijn en gebaseerd zijn op feiten.” Omdat niemand betere argumenten had dan de directeur, werd Komma met algemene stemmen gekozen tot vertegenwoordiger.