KJELL  GENBERG

ONDER VUUR

KJELL GENBERG - Onder vuur

LITERAIRE THRILLER

Uit het Zweeds vertaald door

Mariëlle Maaswinkel

Uitgeverij de Rode Kamer

Oorspronkelijke titel Löparna

Verschenen bij Tre böcker Förlag AB, Göteborg

© Oorspronkelijke tekst Kjell E. Genberg, 2002

© Nederlandse vertaling Mariëlle Maaswinkel en uitgeverij de Rode Kamer, 2008

Redactie Ton Lelieveld

Omslagontwerp Rolf van Kammen

Lay out Rough Design, Haarlem

Druk- en bindwerk Uniprint International, Budapest

1e druk maart 2008

2e druk 2010

ISBN/EAN 978 90 7812 44 43

NUR 305

www.rodekamer.nl

ONDER VUUR

Een hete herfst in de Zweedse havenstad Göteborg. Op de afdeling geweldsmisdrijven van de recherche heerst chaos. In de stad opereren enkele concurrerende criminele organisaties die elkaar naar het leven staan. Een dief en zijn heler raken op gevaarlijke wijze in de problemen en plotseling worden er kort achter elkaar diverse moorden gepleegd. Als commissaris Arnold Nyman ook persoonlijk bij deze moordzaken betrokken raakt, voelt hij zich gedwongen zeer ongebruikelijke methodes toe te passen.

Intussen ontmoet zijn dochter Helena een van huis weggelopen meisje dat door boze familieleden achterna wordt gezeten en wordt er in de stadswijk Heden een politieman doodgeslagen. Is er een verband? En waar in de stad houden de daders zich schuil? Het politie-onderzoek verloopt moeizaam en de sfeer bij de recherche wordt er niet beter op. Maar tussen alle bedrijven door merkt Nyman tot zijn verbazing dat hij bezig is verliefd te worden.

“Een spannend en meeslepend verhaal. Met Onder Vuur bewijst Genberg opnieuw zijn meesterschap.” Svenska Dagbladet

*

It ain’t over

Till it’s over

(Yogi Berra)

*

VRIJDAG

I

Bert Ringholm zat in zijn kleine, lichtgele Duitse cabrio waarvan de kap gesloten was. Hij had de auto geparkeerd pal voor de enorme villa die hij die avond een bezoekje wilde brengen. De eigenaar, die Weinberg heette, zou zo met zijn echtgenote naar het centrum de stad gaan; een vrouw met lichtblond haar die hij het jaar daarvoor in Miami had ontmoet. Ringholm was te weten gekomen dat ze vanavond naar een concert zouden gaan.

Een oude vrouw zeulde met een boodschappentas en kwam over de stoep zijn kant op. Bert pakte een kam uit zijn binnenzak en drukte de zonneklep aan de passagierskant naar beneden. Deze kon zo opzij worden gedraaid dat hij bijna de hele ruit van het portier bedekte. Zo was het veel lastiger iemand in de lage auto te kunnen zien zitten. Aan de binnenkant van de klep zat een spiegeltje.

De kam gleed door zijn tamelijk lange blonde haar. In het halfdonker zag hij er bruiner uit dan hij eigenlijk was. Zijn bruine kleur was iets vervaagd sinds hij terug was van zijn wintervakantie op Kreta.

De vrouw met de tas ploeterde verder de heuvel op. Ze had niet eens zijn kant op gekeken. Het raampje aan de kant van Bert was iets opengedraaid. Hij hoorde een deur openen en weer dichtgaan. Eén blik op straat was genoeg om te zien dat Weinberg en zijn vrouw naar buiten liepen langs de massieve stenen trap met een leuning van zwart gelakt smeedijzer. Bert draaide het raampje snel omhoog en dook weg in zijn stoel, zo diep als zijn lange lichaam toeliet. Hij verborg zijn haar in de capuchon van zijn dunne bruine jack dat ’s zomers zo lekker zat. Het paar ging bij de heg naast de brievenbus staan. Na enkele minuten kwam er een taxi aanrijden. De auto stak tegen het verkeer in de weg over en stopte vlak voor de heer en mevrouw Weinberg. Ze stapten in en de taxi reed de heuvel af in de richting van de stad. Bert lachte tevreden. Vanavond zou hij zijn slag kunnen slaan.

Al een maand geleden had Martin Montén, de alwetende Montén, hem verteld wat er in het huis te vinden was. Weinberg en zijn nieuwe vrouw Alexandra waren ongeveer een jaar geleden in zijn juwelierszaak in Västra Nordstan geweest om ringen te kopen. Niet dat Alexandra meer ringen nodig had. Ze hing al vol met bling-bling, maar ze zouden gaan trouwen en dus hadden ze trouwringen nodig. De heer Weinberg kwam enkele dagen later terug naar de zaak. Hij had een tas bij zich en toen Weinberg die opendeed en alle juwelen tevoorschijn haalde, begon de oude Martin bijna te hyperventileren. Martin Montén herkende sommige juwelen van Weinbergs eerdere bezoek aan zijn winkel. Kennelijk wantrouwde de man zijn aanstaande bruid, want hij wilde de kostbaarheden laten taxeren. Hij was zeer tevreden toen hij hoorde dat alles ‘echt’ en zeer kostbaar was. Drie maanden daarvoor had Bert de opdracht gekregen. Vanaf dat moment had hij hard gewerkt. De discrete wijze waarop hij informatie over Weinberg had ingewonnen, had resultaat gehad. De man had een dubbele agenda. Hij had ervoor gezorgd met een vrouw samen te leven, maar viel eigenlijk op mannen. In de chique wijk waar hij woonde was een vrouw slechts handig om nieuwsgierige blikken te voorkomen. Jonge jongens ontmoette hij op plekken waar die gewoonlijk te vinden waren. In de stad waren verschillende van die plekken. En aangezien Bert dezelfde geaardheid had, wist hij precies waar die plekken waren. Ongeveer zes weken geleden had Weinberg een kelner ontmoet die van Gotland naar Göteborg was verhuisd en nu in een van de hotels vlakbij Avenyn werkte. De jongen was zo mooi als Adonis en zo stom als een rund.

Dat was Weinberg ook ooit geweest. Hij had in een roes van drank en erotische opwinding de jongen een keer mee naar huis genomen. De Gotlander had later luidkeels lopen opscheppen over dat bezoek en voor Bert was het niet moeilijk was geweest hem te versieren. De eerste keer was het begin mei en later zagen ze elkaar nog een paar keer. Na deze klus vanavond zou dat waarschijnlijk niet meer gebeuren. Bert betwijfelde of de knul wel doorhad dat hij hem had uitgehoord.

Hij deed zijn zachte latex handschoenen aan, pakte de kleine koffer van de achterbank en stapte uit de auto. Het hek was niet op slot en hij liep naar links waar hoge bessenstruiken groeiden. Vervolgens liep hij naar de achterkant van het huis waar hij onder het dak van de veranda uit het zicht was. De achterdeur, die in de woonkamer uitkwam, was afgesloten met een slot van goede kwaliteit.

Bert bestudeerde het nauwkeurig voor hij het gereedschap uit zijn zak haalde. Hij pakte zijn kleine dunne mesje. Met ingehouden adem begon hij één voor één de met veertjes gespannen metalen staafjes omhoog te drukken. Zorgvuldig hield hij vervolgens ieder staafje op zijn plek, want als er één zou terugschieten, kon hij opnieuw beginnen.

Het kostte Bert Ringholm een kwartier om het slot open te krijgen, maar er was dan ook geen enkel spoor van inbraak zichtbaar. Het feit dat de deur zo’n goed slot had – zonder alarm, dat had hij voor hij begon uitvoerig bestudeerd – gaf vertrouwen. Meestal betekende dit dat de huiseigenaar zich veilig voelde en daarom zijn kostbaarheden niet zo secuur verborg. Bert deed de deur niet achter zich op slot. Zo zou hij gemakkelijk kunnen ontsnappen als er iemand onverwachts thuiskwam terwijl hij nog bezig was.

Hij volgde de kaart die hij in zijn geheugen had geprent en die hem naar de slaapkamer op de tweede verdieping leidde. Op het bureau tegenover de open haard lagen wat sieraden. Met één blik constateerde hij dat ze niet de moeite waard waren. Het was geen goedkope kitsch, maar gewoon niet kostbaar genoeg om mee te nemen naar Martin.

De kluis stond in een hoek. Er stond een stoel voor die hij opzij schoof. Bert volgde het snoer van het bedlampje en vond een stopcontact, waarna hij de koffer neerzette en hem opendeed. Hij stopte de stekker van het verlengsnoer in het stopcontact en nam de boormachine mee naar de hoek. Daar begon hij links bovenaan in de kluisdeur te boren. Bert Ringholm voelde dat zijn voorhoofd begon te zweten. Dat gebeurde meestal, niets om zich druk over te maken. Zodra hij door de zes, zeven millimeter dikke stalen deur heen zou zijn, had hij een perfect gat en zou het zweten wel ophouden.

Het duurde tamelijk lang voor de boor houvast kreeg, maar uiteindelijk drong hij langzaam, laag voor laag door het staal. Ten slotte kon hij even uitblazen en deed het verlengsnoer terug in zijn koffer. Nu was het tijd voor de beitel en de rubberen hamer.

Aanvankelijk schampte de beitel langs het gat, maar dat was gebruikelijk. Toen kreeg hij grip en sloeg in het ritme van zijn hartslag met de hamer op de kop van de beitel. Het gat werd groter en groter. Nu zou het makkelijker worden. Hij verwisselde zijn gereedschap opnieuw. Het was tijd voor de koevoet. Hij schroefde de drie delen in elkaar om hem langer te maken, zodat hij meer kracht kon zetten. De klinknagels en de gelaste punten boden geen enkele weerstand en er was nauwelijks iets te ruiken van de brandisolatie. Vervolgens wist hij in slechts enkele minuten het slot te forceren. Met zijn vingertoppen kon hij nu de deur opentrekken.

Er was genoeg ruimte in zijn koffer om al dat moois in te doen. Bert lachte, zowel uit bewondering voor zijn eigen vakwerk als voor de hoeveelheid kostbaarheden die hij te pakken had. Toen de juwelen in de koffer waren verdwenen en hij hem had dichtgeklikt, controleerde hij nog eenmaal de kluis. Achterin lag een stapeltje bankbiljetten. Zonder te kijken hoeveel geld het was, stopte hij de biljetten in zijn binnenzak.

Bij de open haard lag een stoffer en blik. Hij grijnsde nog steeds terwijl hij de rommel opveegde en in de kluis tussen de spullen gooide die er nog in lagen. Hij zette de stoel terug op zijn plek. Die camoufleerde de boel uitstekend. Met een beetje geluk zou de heer Weinberg tot de volgende dag niets in de gaten hebben.

Buiten op het terras trok hij de deur achter zich dicht en deed hem met het mesje op slot. Daarna was het een fluitje van een cent om de straat over te steken en in zijn auto met vals kenteken te stappen.

II

Arnold Nyman en Siv Carlander liepen na de laatste bioscoopvoorstelling gearmd over Avenyn. De gevolgen van de rellen bij de EU-top dit voorjaar door zogenaamd vreedzame, linkse groeperingen vermomd in ski-outfit, waren niet langer zichtbaar. Het viel Arnold echter op dat er meer ramen en deuren van tralies waren voorzien. Wel wat laat! Minister-president Göran Persson en de andere hoogwaardigheidsbekleders waren al naar huis. De Europese Unie had België als nieuwe voorzitter gekozen en de blessures bij de Zweedse politie begonnen zich te herstellen. Binnenkort zouden hun collega’s bij de Italiaanse politie hun wonden moeten laten verzorgen.

‘Wat vond je van de film’ vroeg Siv.

Arnold lachte en drukte haar arm nog wat steviger tegen zich aan.

‘Als die Sven Wollter maar half zo verliefd op zijn vrouw was geweest als ik op jou ben, had hij het nooit in zijn bol gehaald Alzheimer te krijgen en zo maf te worden.’

Siv stopte. Ze ging voor Arnold staan, sloeg haar armen om zijn nek en kuste hem hartstochtelijk.

Jezus wat had hij het naar zijn zin in Göteborg, zeker nu hij er gewend was. Dat kwam waarschijnlijk door Siv, misschien zelfs vooral door haar, maar ook doordat zijn aartsvijand, de Stockholmse hoofdcommissaris Gunnar Gunnert, die door zijn vijanden Gullet Gunslinger werd genoemd, hier zo weinig invloed en vrienden had. Een paar jongeren op de stoep staarden naar hen. Het meisje droeg een kort leren rokje en een bijna volledig doorzichtig truitje.

‘Wat smerig’, fluisterde ze, maar net hard genoeg dat Arnold en Siv het konden horen.

De donkerharige jongen naast haar knikte. Hij was gekleed in een blauwe spijkerbroek en een T-shirt bedrukt met een doodshoofd, een paar hakenkruisen en de naam van een hardrockband.

‘Mee eens’, zei hij even luid. ‘Het is walgelijk om een oud wijf zo’n ouwe zak te zien zoenen.’

Arnold beantwoordde Sivs kus. Toen maakte hij zich uit haar omarming los.

‘Jij bent geen oud wijf’, zei hij. ‘Vind je mij een ouwe zak?’

‘Absoluut niet. En nu gaan we snel naar huis om dat te bewijzen.’

‘Naar jouw huis?’

‘Ja, ik vind het veel te ver naar Gröndalsgatan.’

‘We zouden toch even een biertje drinken na de film?’

‘Ik heb er nog een paar in de koelkast liggen, dus ik trakteer. Erna.’

Arnold bedacht dat hij bij nader inzien toch niet zo’n dorst had.

III

Bert Ringholm reed met zijn kleine auto de binnenplaats op en parkeerde schuin achter een container. Martin Montén was binnen, maar hij was kennelijk net aangekomen. Het was een klein mannetje van nauwelijks een meter vijfenzestig. Hij had een rond hoofd met kort geknipt haar in een soort pagemodel. Zijn bruin verbrande gezicht met de haast kogelronde bruine ogen en de kleine aardappelneus zat vol rimpels. Als zijn leven niet vol zorgen is geweest, dacht Bert terwijl hij door de niet afgesloten deur naar binnen stapte, moet hij vreselijk veel gelachen hebben.

Montén had de deur van zijn kledingkast geopend en schopte zijn schoenen uit. Hij werd nu nog kleiner, maar leek in zijn donkerblauwe maatkostuum met smalle, witte streepjes sprekend op een Engelse gentleman. Hij trok zijn Zweedse klompen aan, die hij altijd droeg als hij werkte en hing zijn jasje op een kleerhanger. Vervolgens trok hij voorzichtig het spierwitte overhemd uit en hing ook dat op. Hij pakte een T-shirt uit de kast en trok het aan. Toen hij zich omdraaide, zag Bert dat er een plaatje op zat van het eiland Lanzarote.

‘Je bent mooi op tijd’, zei Martin terwijl hij zijn hand uitstak. Bert gaf hem losjes een hand.

‘Is alles volgens plan gegaan?’ vroeg Montén.

‘Boven verwachting.’ Bert zette de koffer op een stoel naast het bureau en opende de sloten.

‘Wacht!’ zei Martin en leek te verstijven.

Nu zag ook Bert de auto die door het open hek kwam aanrijden. Hij stopte naast zijn auto, waarna drie donker geklede jonge mannen uitstapten. Montén wilde in een reflex naar de deur grijpen, maar hij bedacht zich. Dat had geen zin. Bert kende hun namen niet, maar wist heel goed wie ze waren. Ze hoorden bij de Balkanbende. Hij wist niet veel meer van deze groep dan ieder ander die de krant leest. Maar de media hadden gemeld dat de bende een tamelijk losse groep was met leden afkomstig uit diverse oude en nieuwgevormde landen in de door oorlog geteisterde delen van Europa. De drie mannen die met vaste tred van hun auto naar de ingang liepen, droegen een slobberige broek, stevige schoenen en een sweater met capuchon. Er werd met harde en besliste hand op de deur gebonkt.

‘Ik kan ze niet tegenhouden’, fluisterde Martin Montén nerveus. Bert hield zijn koffer stevig tegen zich aan, terwijl hij in een donkere hoek wegdook. De mannen kwamen binnen met een stoere, arrogante blik waarmee ze probeerden macht uit te stralen. Ze waren niet eens gemaskerd. Twee van hen bleven bij de deur staan, terwijl de derde op Martin afliep. Hij wierp een blik op Bert, maar leek helemaal niet in hem geïnteresseerd. De man stond vlak voor Martin Montén. Hij was niet bijzonder lang, maar vergeleken met de heler leek hij erg groot.

‘Ik ben hier om het geld op te halen’, zei hij, waarbij in zijn stem het accent van de voorsteden duidelijk hoorbaar was. ‘Nu heb je lang genoeg tijd lopen rekken.’

Montén ademde snel.

‘Ik kan nauwelijks mijn hoofd boven water houden’, antwoordde hij zwak. ‘Hoe moet ik me redden … ?’

De ander trok zijn schouders op. Zijn gezicht vertoonde geen enkele uitdrukking.

‘Dat is niet mijn probleem. Je gaat maar naar de sociale dienst, net als iedereen.’ Een scheef lachje gleed over zijn gezicht, maar verdween direct weer.

‘Je hebt je provisie al twee weken niet betaald.’

‘Ik weet het … het lukt me niet.’

‘Wil je blijven leven?’

Martin keek hem verschrikt aan en zag dat de jonge man meende wat hij zei.

‘Ja … natuurlijk wil ik blijven leven.’

‘Oké. Als je ons nu in één keer 35.000 betaalt, blijf je leven. Zo niet, dan pakken we je nu meteen’, zei de man terwijl hij zijn hand uitstak.

Montén begreep dat hij geen keus had. Na een haastige, bijna verontschuldigende blik in de richting van Bert liep hij naar een hoek van de werkplaats. Daar stond zijn kluis. Nadat hij de gevraagde som op de uitgestoken hand had uitgeteld – aan het eind leek het bedrag nogal klein – knikte de man kort. Martin deed zijn kluis dicht en stopte de sleutel in zijn zak. Bert was verbaasd. Er zat nog meer geld in de kluis en hij had verwacht dat ze Montén opzij zouden duwen om ook de rest te pakken.

De man stopte de pakjes bankbiljetten in verschillende zakken en liep terug naar zijn kameraden bij de deur. Halverwege stond hij stil en keek naar Bert. Toen schoot hij in de lach. ‘Jij geen ruzie maken met mij’, zei hij, zijn eigen dialect parodiërend. ‘Ik weet waar jouw brievenbus staat!’

‘Wat?’

‘We weten wie jij bent, waar jij je mee bezighoudt en waar je rondhangt’, vervolgde de man. ‘Zodra je een divisie stijgt, nemen we contact met je op. In kleine vissen zijn we niet geïnteresseerd.’

De anderen hielden de deur open waarna ze met zijn drieën naar buiten liepen.

Bert liep snel naar Martin die op een stoel bij zijn bureau zat. De heler sloeg zijn handen voor zijn gezicht. Ze trilden. Hoewel het bezoek van de mannen niet bijzonder bedreigend was geweest, was het voldoende om hem de stuipen op het lijf te jagen. Hij nam een moment om tot rust te komen en keek toen naar Bert.

‘Ik heb nu geen geld meer om met jou zaken te doen’, zei hij hees en verbeten. ‘Pak je spullen en verdwijn. Je hoort van me als de situatie is veranderd.’

Bert antwoordde niet. Wat kon hij zeggen? Hij begreep hoe de zaken ervoor stonden. Dus liep hij terug naar zijn auto en gooide de koffer op de achterbank. Dit was ernstig, maar hij zou het uiteindelijk wel overleven.

Toen hij achter het stuur zat, kwam de woede. Speelde hij in de amateur-divisie? Wie dachten die klootzakken eigenlijk wel dat ze waren?

Martin Montén zag door het raam hoe Bert zijn auto startte, zijn lichten aandeed en door het hek wegreed. Zodra de auto uit het zicht was pakte hij de telefoon.

De vingers van zijn rechterhand trilden nog een beetje terwijl hij de cijfers intoetste.

IV

Arnold had het in het appartement van Siv erg naar zijn zin. Misschien kwam dat omdat hij niets in het huishouden mocht doen. Als hij wilde afwassen, duwde ze hem vriendelijk de keuken uit en stelde hij voor een ander huishoudelijk klusje te doen, schudde ze zachtjes haar hoofd.

‘Denk je soms dat ik het niet kan?’ had hij een keer gevraagd.

‘Als je zou willen, zou je het best kunnen. Maar een vrouw doet de afwas en de schoonmaak nu eenmaal veel zorgvuldiger dan een politieagent die jarenlang als vrijgezel heeft geleefd.’

Siv was diverse keren met hem mee geweest naar het huis dat hij huurde op Gröndalsgatan. Ze had nooit enig commentaar gegeven, maar door haar aanwezigheid in het huis was hij zich bewust geworden van de stofnesten in de hoeken van de kamers en de muffe atmosfeer die er hing. Het was niet altijd makkelijk eraan te denken dat je zo af en toe de boel eens flink moest luchten. Na zo’n bezoekje werd de stofzuiger tevoorschijn gehaald en gingen de ramen wagenwijd open. Maar het duurde niet lang of de stofvlokken lagen er weer. Dat regelde de natuur. Lang geleden, tijdens de biologielessen, had hij geleerd dat die oppermachtig was. Het had geen zin daartegen te vechten.

Helena, zijn dochter, die pas haar basisstudie medicijnen had afgerond en nu een aanstelling als arts in opleiding in het ziekenhuis van Oskarshamn had gekregen, had hem ook al op zijn slordigheid gewezen.

‘Ik maak heus wel schoon’, verdedigde hij zich. ‘En ik geef de planten ook altijd water.’ Maar het lijkt of het allemaal geen zin heeft. Als ik vind dat het er schoon en netjes uitziet, kom jij langs en zegt het tegenovergestelde. Maar ik woon hier. Daarbij ben ik nooit ziek geworden en anderen ook niet.’

‘Je bent een hopeloos geval’, zuchtte ze dan. ‘Maar ik houd toch van je, pappa.’

Dat was fijn om te weten.

Nadat ze hun jassen en schoenen hadden uitgetrokken, vroeg Siv hem op de bank in de woonkamer te gaan zitten. Arnold deed wat ze vroeg en ze vond het prettig dat hij de tv niet aanzette. Zelf liep ze naar de keuken om iets te eten en te drinken te halen. In de koelkast lagen nog wat belegde broodjes en in de keukenkast stond een aangebroken fles wijn. Er waren nog maar enkele glazen uit geschonken. Hoewel de wijnglazen waren afgewassen en er schoon uitzagen, pakte ze een stuk keukenpapier en wreef ze tot ze glommen.

Ze pakte een paar kaarsen uit een lade van het gootsteenkastje en de mooie kandelaar die ze lang geleden als kerstcadeau had gekregen. Met aangestoken kaarsen liep ze naar binnen en zette de kandelaar voor Arnold op tafel. Hij keek haar liefdevol aan en lachte. Op weg naar de keuken deed ze het licht uit. Ze zag dat het gezicht van Arnold glansde in het kaarslicht. Ze zaten een poosje zwijgend, zij aan zij op de bank, aten een broodje en dronken van de Bulgaarse wijn. Hij voelde zich bijna een beetje hitsig. Omdat ze beiden een kritische massa waren, was het levensgevaarlijk als ze te dicht bij elkaar kwamen. Hun adem deed de vlammen van de kaarsen dansen en hij zag dat het net was alsof haar ogen af en toe van kleur veranderden. Hij legde een arm om haar heen en realiseerde zich hoe mooi ze was. Schoonheid is veel meer dan knap of mooi zijn, dacht hij. Eindelijk heb ik iemand gevonden die ervoor zorgt dat ik de dingen weer zie en intenser ervaar dan ik – sinds Astrids begrafenis – ooit heb gedaan.

Siv werkte ook op het politiebureau. Ze hadden elkaar vorig jaar ontmoet, waarna ze na enkele afspraakjes een relatie hadden gekregen. Maar meestal woonden ze apart. Dat was het veiligst, vond Arnold, aangezien hij, net als alle andere agenten, zijn werktijden niet in de hand had. Op het moment dat het voor normale mensen tijd was om naar huis te gaan, doken de inbrekers meestal op, waarna er aangifte werd gedaan, waarna …

Zo was het in Stockholm ook gegaan.

Hij wilde niet tegen dezelfde problemen aanlopen als in zijn vorige huwelijk. Hij had veel van Astrid gehouden, maar hij herinnerde zich heel goed hoe verdrietig ze werd als hij niet naar huis kwam op het tijdstip dat ze hem verwachtte. Verdrietig, maar ook teleurgesteld en ongerust. Arnold deed zijn best, maar dat was kennelijk niet voldoende.

Een keer, toen hij thuiskwam van zijn werk, zat Astrid ineengezakt aan de keukentafel met een wit gezicht en rode ogen van het huilen.

Toen hij haar omhelsde en vroeg wat er aan de hand was, was ze in snikken uitgebarsten.

‘Ik ben vandaag voor controle in het ziekenhuis geweest’, zei ze. ‘Je weet wel, vanwege die pijn die ik in mijn onderrug had. Vandaag hebben ze me eindelijk verteld wat er aan de hand is. Arnold … het is kanker. Ik ga dood.’

En dat was ook gebeurd, na een tamelijk lang ziekbed. Arnold had zich afgrijselijk machteloos gevoeld, zichzelf gehaat dat er niets was waarmee hij haar kon helpen.

Na Astrids overlijden keek hij jarenlang naar geen enkele vrouw om – hij wilde zijn gevoel van verraad niet nog groter maken.

Hij had daarentegen zijn uiterste best gedaan zo goed mogelijk voor zijn dochter Helena te zorgen. Het was goed met haar gegaan en misschien ging het nu zelfs nog beter, omdat hij eindelijk inzag dat ze intussen een volwassen vrouw was. Ze was arts. Een mooi beroep, hoewel hij zich soms zorgen maakte over het feit dat artsen zich kapot moesten werken om het leven van andere mensen te redden.

Het was Helena geweest die steeds maar weer tegen hem had gezegd dat het niet goed was voor een mens om alleen te leven en niemand te hebben om wie je je bekommert, van wie je houdt.

Nu had hij eindelijk zijn liefde gevonden. Hij keek haar aan en voelde de gloeiende bal in zijn borst steeds groter worden. Als hij naar haar keek en voelde hoe zij zich hartstochtelijk tegen hem aandrukte, wist hij dat alles nu eindelijk klopte. Het was net als met het lezen van je horoscoop in de krant, als je ervoor openstond, klopte het als een bus.

Als ik haar ten huwelijk zou vragen, dacht hij. Als ze mijn vrouw zou willen worden, zou me dat intens gelukkig maken. Morgen is er van geluk weinig sprake, dacht hij. Dan ben ik weer op het bureau, waar ik te maken krijg met inbrekers en moordenaars, met ruziezoekers die Rohypnol als snoepjes eten en zich van andere mensen niets aantrekken.

‘Zullen we naar bed gaan?’ vroeg Siv.

‘We zouden toch een biertje drinken?’ zei hij lachend.

‘Zeker … daarna, zei ik toch.’

Terwijl hij een douche nam – hoewel ze had gezegd dat dat niet nodig was – ruimde zij de tafel af en zette de afwasmachine aan. Daarna trok ze de stekker van de telefoon eruit. Toen ze de slaapkamer binnenkwam, lag Arnold al in het brede bed tussen de pas verschoonde lakens.

‘Siv, ik geloof dat ik van je houd’, zei hij terwijl ze op zijn arm lag en zijn hand om haar middel voelde.

‘Ik geef ook verschrikkelijk veel om jou’, antwoordde ze. Hij kwam overeind en keek haar een beetje ongerust in de ogen.

‘Bedoel je dat je niet … echt … van me houdt?’

Ze streek met haar hand door zijn haar en voelde het litteken op zijn hoofdhuid. Dat had hij vorig jaar door een verdwaalde kogel opgelopen. Hij was twee dagen buiten bewustzijn geweest en het was waarschijnlijk toen pas goed tot haar doorgedrongen hoeveel ze eigenlijk om hem gaf. Hoe vreselijk ze hem zou missen als hij er niet meer zou zijn.

‘Ik geloof dat dat hetzelfde betekent’, antwoordde ze zacht.

‘O ja, ik houd van je, Arnold.’

Zijn hand bewoog zich van haar middel naar haar borst en gleed vervolgens omlaag naar haar heupen. Siv sloot haar ogen en spreidde haar benen. Toen zijn vurige hand haar schoot bereikte, had ze het gevoel alsof haar lichaam onder haar huid uitzette. Zijn vingers bewogen op zo’n manier, dat er een soort bliksemflitsen door haar hoofd schoten en haar ogen vochtig werden.

Hij haalde zijn arm onder haar hals vandaan en draaide zich om, waarna ze haar mond opende om hem te kussen. Het voelde alsof ze hem met huid en haar wilde verslinden. Terwijl zijn warme lichaam op haar lag, kreunde ze zachtjes. Golven van opwinding maakten haar zo heet, dat ze haar nagels in zijn zachte rug drukte.

Toen hij weer naast haar lag, gaf hij haar, voor hij zijn hoofd in het kussen liet vallen, een zachte kus op haar wang. Hij zei niets, maar dat hoefde ook niet.

Een moment later gaf ze hem een vriendelijke por in zijn zij.

‘Heb je nu zin in dat biertje?’

‘Absoluut niet’, antwoordde Arnold. ‘Ik wil alleen de smaak van jou in mijn mond hebben.’

V

Het duurde een poosje voor de telefoon werd opgenomen.

‘Hallo Martin!’

Montén stond versteld. Was die man dan echt alwetend?

Dat had hij zichzelf graag voorgehouden, maar nog nooit eerder was het zo duidelijk bevestigd.

‘Maar … ’

‘Ach ja, de moderne tijd’, zei Matti Laaksonen, die al meer dan twintig jaar in Zweden woonde en bijna accentloos Zweeds sprak. ‘Nummerweergave is een nieuwe manie van me. Het gebeurt niet zo vaak dat je van je laat horen, Martin. Is er iets aan de hand?’

‘Dat kun je wel zeggen. Een paar jongens van Aslan Karaszik zijn bij me langs geweest en eisten beschermingsgeld. Ze dreigden me te vermoorden, dus gaf ik ze bijna alles wat ik in mijn kluis had. Ik heb absoluut geen geld om jullie allebei te betalen!

Jij was eerst, dus nu wil ik dan ook de bescherming hebben die je me hebt beloofd.’

‘Natuurlijk. Hoeveel moest je ze betalen?’

Het lag op het puntje van zijn tong om het bedrag te verhogen en zestigduizend kroon te zeggen, maar hij bedacht zich. Laaksonen was niet bepaald iemand om een spelletje mee te spelen, geen persoon die je moest belazeren. Hij wist immers alles, met of zonder technische hulpmiddelen. Het leek hem het beste de waarheid te zeggen.

‘Vijfendertigduizend.’

‘Hoe lang hebben ze je bedreigd?’

‘Ongeveer een maand.’

Laaksonen snoof. ‘Wat een verdomde sjacheraars’, zei hij.

‘Maak je geen zorgen, Martin. Je hebt je geld snel weer terug en ik zorg ervoor dat die klootzakken je niet meer zullen lastigvallen.’

‘Maar als ze erachter komen …’

‘Dat is nou precies de bedoeling. Ik ben de grootste in de stad. Die blaaskaken wagen zich niet aan mij, tenminste … als ze willen blijven leven. Ik zeg het je nogmaals, Martin, maak je geen zorgen. Trouwens, goed dat je belde.’

Montén staarde naar de hoorn van de telefoon. Het gesprek was zonder groet of wat dan ook afgebroken. Hij vroeg zich af waar Laaksonen woonde. Hij had een keer geprobeerd via inlichtingen het adres te achterhalen, maar het bleek natuurlijk een geheim nummer.

Des te beter, dacht hij en legde de hoorn op de haak. In deze branche was het geen pluspunt teveel te weten. Matti Laaksonen had hem beloofd dat hij zijn geld snel terug zou hebben. Martin geloofde hem. Voor zover hij het had begrepen, waren de Real Bandits groter en van meer betekenis dan de Balkanbende. Hij kon de toekomst dus vol vertrouwen tegemoet zien. Zijn werklust kwam terug. Martin liet de luxaflex zakken, ging aan zijn bureau zitten en pakte het kleine stoffen zakje met sieraden dat hij twee dagen geleden van een andere inbreker had gekocht.

Zijn vriend bij de Bank van Lening had hem gewaarschuwd dat de politie al was langs geweest met een lijst waarop de gestolen juwelen stonden. Die konden nu dus niet meer in hun huidige zetting worden verkocht, wat inhield dat hij, als hij de edelstenen eruit had gehaald en het goud en zilver had omgesmolten, er aanzienlijk minder voor zou krijgen. Maar hij had die waardeloze junk die de spullen had gejat, gelukkig niet veel betaald.

De deal zou hem in elk geval winst opleveren.

VI

‘Heeft iemand Arnold te pakken kunnen krijgen?’ riep commissaris Albin Hildebrand.

‘Nee’, antwoordde inspecteur Lasse Kvick. ‘Toen ik hem op zijn mobiele nummer probeerde te bellen, hoorde ik uit zijn kamer een gekwetter komen alsof er een vogelkooi stond. Zijn mobieltje bleek hier nog op zijn bureau te liggen. Thuis op Gröndalsgatan krijg ik ook geen gehoor.’

‘Dan is hij vast bij Siv’, zei Hildebrand.

‘Nee, daar werd ook niet opgenomen’, antwoordde Kvick.

‘Je had hem gewoon geen vrije avond moeten geven.’

Commissaris Hildebrand liet zich zwaar in zijn stoel terugzakken. Hij zag er moe en versleten uit. De oorzaak daarvan zou natuurlijk kunnen zijn dat hij die week nachtdienst had, maar het kwam vooral omdat Göteborg onder een inbraakvirus leed.

Een uur eerder had hij Elisabeth Andersson en Joakim Nilsson naar Majorna moeten sturen, waar een man was gevonden die met een strop om zijn nek in een kast hing.

Het was natuurlijk geen misdrijf jezelf op te hangen, maar de agenten die hem hadden gevonden, vertrouwden de situatie niet helemaal. Omdat ze geleerd hadden er geen eigen mening op na te houden, belden ze de recherche. Elisabeth en Joakim hadden nog niets van zich laten horen, dus misschien was het toch geen zelfmoord.

In dat geval hadden de mensen van de technische recherche onder leiding van Bertil Jonsson weer iets te doen. Net als alle andere agenten in de buitendienst.

Hij hoopte echt dat die ophanging geen moord was en dat, als het wel zo mocht zijn, de dader bij hen bekend was. Dan was de zaak waarschijnlijk nog voor de ochtend opgelost. 

Maar het kon natuurlijk ook anders uitpakken. Een moord waarbij uitgebreid onderzoek vereist was, wilde hij liever niet op zijn bord hebben. Goed speurwerk kostte veel personeel. Dan werd hij weer choreograaf van een ballet met meer dan honderd dansers. Om te beginnen hield het in dat het slachtoffer moest worden geïdentificeerd, daarna ging het erom vast te stellen wie de dader was en zodra men dat wist, werd het tijd het ballet te veranderen in een groep mensenjagers.

‘Verdomme’, zei hij en staarde naar de aangifte die net op zijn bureau was beland.

Opnieuw riep hij Kvick bij zich.

‘Ik herken deze naam, maar ik kan hem niet plaatsen. Wie is verdomme die Carl Jedvard Weinberg en hoe komt iemand in godsnaam aan de naam Jedvard?’

Kvick lachte, maar daar was bij hem niet veel voor nodig.

‘Het is een rijke oude flikker. Best aardig om mee te praten. Ik werk aan een rapport dat binnen een uur klaar moet zijn, zodat officier van justitie Björk op tijd zijn plannen kan uitvoeren. Jij kunt zelf wel even met Weinberg praten. Hij zit op de gang samen met zijn vrouw.’

‘Zijn vrouw?’ gromde Hildebrand. ‘En net zei je nog dat het een oude flikker was?’

‘Een verstandshuwelijk. In zijn kringen is het niet zo modern om homo te zijn als in de rest van onze samenleving.’

Hildebrand schudde zijn hoofd. Hij zou zelf graag zo modern willen zijn, maar diep van binnen was hij ervan overtuigd dat je met zulke mensen maar beter niet kon omgaan. Dat kwam waarschijnlijk vooral omdat hij in een tijd was geboren dat het niet was toegestaan seksuele omgang te hebben met iemand van hetzelfde geslacht.

Hij trok zijn gezicht in de plooi.

‘Stuur ze maar naar binnen’, zei hij. ‘Dat haal je toch nog wel?’

VII

Nader Akbari schreeuwde wanhopig.

Precies op het moment dat hij de kebabzaak uitliep, zag hij vier jongeren met een donkere huidskleur wegrennen van zijn taxi die hij op de parkeerplaats had gezet. Het was een splinternieuwe Volvo met de nieuwste snufjes. Hij had hem gekocht toen hij van Stockholm naar Göteborg verhuisde en hij had net zijn taxivergunning binnengekregen. Hij reed nu voor een van de kleinere taxibedrijven en de zaken liepen zeer goed. Hij liet de kebab uit zijn handen vallen en rende naar zijn auto. Hoe hadden ze het in godsnaam voor elkaar gekregen om de wagen zo toe te takelen? Met een hamer? Een breekijzer? De voorruit was verbrijzeld, net als alle andere ruiten, op die van het linkerportier na. De motorkap en het dak zagen eruit alsof er een kudde buffels overheen was gelopen. Twee van de vier banden waren plat.

En hij had niets gemerkt, alleen maar omdat hij nog even in de kebabzaak naar het nieuws van het thuisfront had gekeken. De eigenaar van de zaak was een Iraniër – net als Nader voor hij de Zweedse nationaliteit had gekregen – en had een schotelontvanger. Het geluid van de tv stond hard. Daardoor had hij niets gehoord.

Wat zijn dat voor afschuwelijke buitenlanders die zoiets doen tegen iemand van hun eigen soort? dacht hij met tranen in zijn ogen. Het was ook niet de eerste keer dat hem zoiets overkwam. Laatst, toen hij een rit in de binnenstad had, was het ook gebeurd, alleen waren het toen skinheads geweest die zijn auto met hun schoenen met stalen neuzen kapot hadden getrapt, waarbij ze ‘Zweden voor de Zweden’ hadden geroepen. De politie was een paar straten verderop bezig geweest iemand die ze zochten op te pakken. Toen hij ze om hulp vroeg, weigerden ze.‘

Doorrijden’, kreeg hij slechts te horen.

Thuis in Teheran, ja hij noemde die stad nog steeds thuis, hoewel hij er al bijna twintig jaar niet meer was geweest, was hij ook taxichauffeur geweest. Daar had niemand zijn auto met een vinger aangeraakt. Maar ze hadden het daar wel op hem persoonlijk gemunt, omdat hij niet het juiste geloof aanhing, iets dat hij in verkeerd gezelschap had verteld. De littekens van de zweepslagen waren nog steeds zichtbaar. Er kwam een auto van hetzelfde taxibedrijf aangereden. Toen de bestuurder zijn collega zag, trapte hij op de rem en stapte uit.

‘Maar … wat is hier gebeurd?’ riep hij nog voor hij met beide voeten op straat stond.

‘Een paar jongelui. Ze hebben mijn auto vernield.’

Nader herkende de man. Ze hadden een paar maanden terug samen een kop koffie gedronken. Hij kon zich de naam van zijn collega niet meer herinneren, maar wist wel dat hij uit Turkije kwam.

‘Die verdomde Zweden!’ barstte de Turk uit.

‘Ik geloof niet dat het Zweden waren’, zei Nader met zachte stem.

‘Stap in. Ik rijd je wel even naar het politiebureau, zodat je aangifte kunt doen.’

Net toen ze bij de rotonde op Ernst Fontells Plats moesten stoppen, werd er gebeld.

‘Nu moet je jezelf redden’ zei de Turk. ‘Ik krijg net een rit binnen.’

‘Dat is oké.’

De aangifte werd behandeld door een agent in uniform die hem enkele vragen stelde en diverse vakjes op zijn formulier aankruiste. Daarna schoof hij het vel papier naar Nader, zodat hij het kon ondertekenen.

‘Maar … sturen jullie geen mensen op pad om die vandalen op te sporen?’

‘Daar hebben we op dit moment het personeel niet voor’, zei de agent. ‘Dit formulier is voor de verzekeringsmaatschappij. We kunnen wel de sleepdienst voor je bellen. We brengen de auto dan naar onze garage, dan kunnen we zien of er iemand tijd heeft hem te onderzoeken.’

Nader knikte. De agent belde.

Toen Nader was teruggelopen naar de kebabzaak, fladderde er een parkeerbon tussen de ruitenwissers van de verbrijzelde voorruit. De sleepdienst was niet komen opdagen. Nader balde zijn vuisten in zijn zakken zo hard dat zijn nagels in zijn handpalmen sneden. Dat deed pijn. Maar die voelde hij niet. Zijn haat nam de pijn weg. 