Uit het Zweeds vertaald door Mariëlle Maaswinkel

Oorspronkelijke tekst: LasseMajas detektivbyrå: Zoomysteriet
Verschenen bij Bonnier Carlsen Bokförlag, Stockholm
© Martin Widmark
© Illustraties: Helena 
© Nederlandse tekst: Mariëlle Maaswinkel en Uitgeverij de Rode Kamer, 2009
Omslag: Lena Thunell
ISBN 9789078124665
NUR 282
1e druk februari 2009 / ook als luisterboek
2e druk (ebook) november 2010

www.rodekamer.nl

De hoofdpersonen van dit boek zijn:

Hoofdstuk 1

Een man die dol op sleutels is

'Wacht even Lars’, zegt Maja. ‘Ik moet nog iets regelen.’
Lars en Maja zijn in de supermarkt.
Maja loopt naar een pas geopende balie bij de uitgang van de winkel. Lars leest het bordje dat boven de toonbank hangt:

‘Kunt u hier een kopie van maken?’ vraagt Maja. Ze steekt haar hand uit om de sleutel aan de grote bebaarde man aan de andere kant van de balie te laten zien.

    ‘Van een fiets’, zegt de man, die kennelijk Taleb heet. ‘Geen probleem. Dat heb ik in een paar seconden voor elkaar.’ De man met de baard pakt Maja’s sleutel aan en klemt hem vast in een apparaat. Aan de muur hangen honderden glimmende sleutels die nog niet geslepen zijn. Taleb kiest er een uit die hij naast Maja’s sleutel in het apparaat klemt. Dan drukt hij op een knop en begint een kopie te slijpen.

Lars leest de tekst van een affiche dat aan de toonbank van Taleb hangt. De tekst op het affiche is met grote letters geschreven:

‘Ziezo, jongedame’, zegt Taleb terwijl hij Maja’s sleutels op de toonbank legt. ‘Dat wordt dan zes euro.’

    ‘Bedankt’, zegt Maja en geeft hem het geld.

    ‘Geen dank’, zegt Taleb. ‘Ik ben dol op sleutels, maar ik haat deuren die op slot zitten.’

    Lars en Maja kijken elkaar verbaasd aan. Wat zou hij daarmee bedoelen? denken ze. Maja stopt de sleutels in haar zak.

    ‘Wat is dat voor protestactie?’ vraagt Lars terwijl hij naar het affiche op de toonbank wijst.

    ‘We komen om vier uur voor de ingang van de supermarkt bij elkaar’, zegt Taleb, ‘om tegen het opsluiten van dieren te protesteren. Niemand, geen mens of dier, verdient het zo slecht behandeld te worden. Iedereen is van harte welkom.’

    ‘Bedankt’, zeggen Lars en Maja, waarna ze naar de uitgang lopen.

    ‘Maar … neem me niet kwalijk’, roept Taleb plotseling. ‘Ik ben iets vergeten. Mag ik de sleutel van de jongedame nog heel even lenen?’

    Maja reikt hem opnieuw de sleutel aan.

    Lars en Maja zien hoe Taleb de sleutel van hem aanneemt en in een doosje met een zacht goedje drukt. Het ziet eruit als klei. Daarna pakt hij de sleutel op en kijkt tevreden naar de afdruk. ‘Ik verzamel afdrukken van sleutels, legt de bebaarde man uit. Ik heb al meer dan vijfduizend afdrukken. Dank je wel.’

    ‘Graag gedaan’, zegt Maja.

    ‘Wat een vreemde snuiter’, fluistert Lars tegen Maja als ze naar buiten lopen.

    ‘Houdt van dieren, haat deuren die op slot zitten en spaart afdrukken van sleutels’, zegt Maja terwijl ze de rits van haar jas omhoog trekt.

Als ze de supermarkt uitkomen regent het.

    ‘Bah, wat een akelig weer’, zegt Maja terwijl ze zo snel mogelijk haar fietsslot openmaakt.

    ‘Laten we in ons detectivekantoor een lekkere kop warme chocolademelk gaan drinken’, stelt Lars voor.

    ‘Goed idee’, zegt Maja en klikt het bandje van haar fietshelm onder haar kin vast.

    Maar net als ze op het punt staan weg te fietsen, horen ze iemand roepen. Het is Miranda, de dochter van de circusdirecteur. Ze zit bij Lars en Maja in de klas en haar vader werkt tegenwoordig als conciërge op school.

    ‘Hoi Miranda’, zegt Lars. ‘Waar ga je naar toe?’

    ‘Ik ben op weg naar de dierenwinkel. Ik moet iets voor Sylvester halen.’

    Miranda maakt een knoop van haar dikke jas los en het kleine diertje dat Lars en Maja goed kennen steekt zijn kopje naar buiten.

Het is Miranda’s kleine aapje. Hij zwaait naar Lars en Maja en duikt dan weer terug in zijn warme holletje.

    Miranda knoopt haar jas weer dicht.

    ‘Hij houdt niet van dit weer’, legt ze uit. ‘Regen vindt hij vreselijk. Maar nu moeten we naar de dierenwinkel. Hebben jullie misschien zin om mee te gaan?’ vraagt Miranda.

    ‘Dat kunnen we wel doen’, zegt Maja terwijl ze naar Lars kijkt.

    Lars knikt en dus gaan ze met Miranda mee.

Voor de bank op de Koopmanslaan komen ze de dominee tegen. Hij heeft een lange zwarte regenjas aan en houdt een paraplu boven zijn hoofd. Onder zijn arm draagt hij een groot stuk karton met een stok eraan.

    ‘Dag dominee’, zegt Lars.

    Maar de dominee geeft geen antwoord. Hij loopt haastig door.

    ‘Zo zeg, die had haast’, zegt Lars terwijl hij de dominee nakijkt die in de supermarkt verdwijnt.

‘Hij had vast vreselijke honger en gaat snel wat eten kopen’, zegt Maja. ‘Trouwens, wat eet een aap eigenlijk?’

    ‘Bananen en andere vruchten’, zegt Miranda. ‘Maar hij heeft ook vitamines nodig om fit te blijven en die koop ik in de dierenwinkel.’

    ‘Waarom laat je Sylvester niet thuis?’ vraagt Lars. ‘Hij houdt er toch niet van een natte vacht te krijgen?’

    ‘Dat zou hij nooit accepteren’, zegt Miranda. ‘Sylvester vindt het fantastisch om bij de andere dieren in de winkel op bezoek te gaan.’

Lars en Maja zetten hun fiets voor de dierenwinkel op slot. Maar als ze naar binnen willen gaan, zien ze een groot vel papier op de deur hangen.

Ze lezen wat erop staat:

Wat zou dat betekenen?

Hoofdstuk 2

Ze worden steeds slaperiger

Gesloten!’ zegt Miranda. ‘Wat moet ik nu doen?’

    Maja probeert door de etalageruit naar binnen te kijken, maar er hangt een gordijn voor, dus ziet ze niks.

    ‘Laten we op de deur kloppen’, stelt Lars voor. ‘Misschien is er toch iemand aanwezig, ook al is de winkel gesloten.’

    Miranda klopt aan en met zijn drieën staan ze een poosje in de regen naar de gesloten deur te staren.

    ‘Klop iets harder’, zegt Maja. ‘Misschien horen ze het niet.’

    Miranda bonkt nu hard op de deur die na een poosje opengaat.

Een jonge vrouw met een bezem in haar hand en een koptelefoon op haar hoofd kijkt hen vragend aan. ‘We zijn gesloten’, zegt ze vermoeid. ‘Het gaat niet goed met onze kleine dieren.’

    Lars, Maja en Miranda hebben de indruk dat ze heeft gehuild en vreselijk moe is.

    ‘Ik heb wat vitamines voor Sylvester nodig’, zegt Miranda terwijl ze de knoop van haar jas losmaakt.

    Sylvester steekt zijn kopje naar buiten.

    ‘Helaas’, zegt de jonge vrouw in de dierenwinkel terwijl ze op het punt staat de deur weer dicht te doen. ‘Ik mag niemand binnenlaten.’

    ‘Alsjeblieft …’, vraagt Miranda smekend.

    De vrouw in de winkel schudt haar hoofd. Maar net op het moment dat de deur bijna dicht is, neemt Sylvester vanuit Miranda’s jas een grote sprong en glipt de dierenwinkel binnen.

    ‘Kom hier Sylvester!’ roept Miranda.

    Maar het kleine aapje komt niet terug en omdat de deur nog steeds openstaat, lopen Lars, Maja en Miranda ook de winkel in.

    Daarbinnen zien ze hoe Sylvester tussen de kooien en aquariums rondrent, terwijl hij onrustig naar de dieren kijkt. De vogels zitten slapend in hun kooien. De konijnen liggen schots en scheef met hun neus in elkaars pels te slapen. En op een stokje zit een papegaai met zijn ogen dicht. Sylvester is naar de grote vogel toegelopen en aait hem over zijn kop.

    ‘Welterusten’, zegt de papegaai terwijl hij zijn snavel onder de veren van zijn ene vleugel stopt.

    ‘Wat is er aan de hand, Frida?’ horen ze iemand zeggen.

    Lars, Maja en Miranda draaien zich om en zien een man met een grijze jas de kamer achter de toonbank uitkomen.

Als hij Miranda en Sylvester in de gaten krijgt, zucht hij en zegt:

    ‘Je had hier vandaag beter niet naar toe kunnen komen, Miranda. Ik weet niet wat er met mijn dieren aan de hand is. Het enige wat ze doen is slapen, slapen en nog eens slapen.’

    ‘Sylvester is naar binnen geglipt’, legt Miranda uit. ‘Zijn de dieren ziek? Denk je dat het iets besmettelijks is?’

    ‘Ik weet het niet’, zegt de man in de grijze jas terwijl hij op een stoel gaat zitten. ‘De dierenarts heeft niets kunnen vinden.’

    ‘Hoe lang zijn de dieren al zo moe?’ vraagt Maja.

    De man op de stoel kijkt verbaasd naar Maja, alsof hij nu pas doorheeft dat Miranda en Sylvester niet alleen zijn gekomen.

    ‘Dit zijn Lars en Maja’, legt Miranda haastig uit. ‘Zij zijn detectives en ze kunnen je misschien wel helpen.’

    ‘En dit is Willem Waldemar’, gaat Miranda verder. De man op de stoel knikt naar Lars en Maja. Sylvester klimt omhoog en gaat op Miranda’s schouder zitten.

    ‘Hoe lang zijn de dieren al zo moe?’ vraagt Maja nogmaals.

    Lars haalt zijn notitieboekje uit zijn achterzak en begint te schrijven.

    ‘Ongeveer een week’, zucht Willem Waldemar. ‘En het lijkt alsof ze steeds slomer worden.’

    ‘Ze raken hun voer nauwelijks meer aan’, zegt de jonge vrouw die kennelijk Frida heet. Ze gaapt uitgebreid en gaat dan verder: ‘We zijn erg ongerust. De dieren zijn anders altijd zo dol op hun eten!’

    ‘Zou er iets met het eten aan de hand kunnen zijn?’ vraagt Lars.

    ‘Misschien is er iemand die de dieren probeert te vergiftigen’, zegt Maja.

    Willem Waldemar wijst naar de andere kant van de winkel.

    ‘Het dierenvoer staat daar’, zegt hij. ‘De dieren krijgen allemaal verschillend voer. Kijk zelf maar.’

    Lars, Maja en Miranda lopen naar de vier bakken die op een plank staan. Op de etiketten staat: vissenvoer, vogelvoer, voer voor konijnen en cavia’s, en vitamines.

    ‘Alle dieren krijgen hun eigen voer en daarna krijgen ze allemaal vitamines’, legt Frida uit.

    ‘Dus alle dieren krijgen vitamines’, zegt Maja. ‘Als iemand ze zou willen vergiftigen …’

    ‘Zou de gemakkelijkste manier zijn het gif door de vitamines te mengen’, zegt Lars.

Lars en Maja kijken elkaar aan. Het lijkt erop dat Detectivebureau Lars & Maja weer een nieuwe zaak heeft op te lossen.

    ‘Ik snap jullie vermoeden’, zegt Willem Waldemar vanaf zijn stoel. ‘Maar het is absoluut niet wat jullie denken.’