Rita Jacobsson

AFRODITE  EN  DE  DOOD

Jeugdthriller (vanaf 12 jaar)

Uit het Zweeds vertaald door

Jedidja Leander

Uitgeverij de Rode Kamer
www.rodekamer.nl

AFRODITE EN DE DOOD

Oorspronkelijke titel Afrodite och döden
Verschenen bij Wahlströms Bokförlag AB 200
© Oorspronkelijke tekst Ritta Jacobsson 2006
© Nederlandse vertaling Jedidja Leander en uitgeverij de Rode Kamer, 2008
Omslagontwerp Evelina Thörnberg/Rolf van Kammen

ISBN/EAN 978 90 7812 479 5

NUR 284

www.rodekamer.nl

Flaptekst

Ze was kletsnat van de regen. Toen de auto stapvoets naast haar kwam rijden, liepen de rillingen over haar rug. Ze dacht aan het eeuwig gezeur van haar moeder over meisjes die een auto worden in getrokken en ze moest zich bedwingen om niet in paniek weg te rennen.

Ze gluurde opzij naar de auto. Alleen een bestuurder. Ze kon het gezicht niet zien, maar had het onbehaaglijke gevoel dat er iemand naar haar keek. 

Het zijraampje werd naar beneden gedraaid. Uit de autoradio hoorde ze een sportcommentator de uitslag van een wedstrijd noemen met op de achtergrond het gejubel van de toeschouwers.

‘Jij ziet eruit alsof je wel een lift kunt gebruiken.’

Op een avond verdwijnt Afrodites klasgenote Mikaela op weg naar huis nadat ze bij een vriend op bezoek is geweest. Een paar dagen later wordt ze gevonden – dood. 

Afrodite kan het niet nalaten onderzoek te doen naar wat er is gebeurd en wordt meegezogen in een wirwar van vage vermoedens, leugens en gevaarlijke intriges. Hoe meer ze onderzoekt, des te sterker wordt diep van binnen het knagende gevoel dat ze probeert te verdringen: de moordenaar is iemand die ze kent! En die beseft dat zij veel te veel weet …

Proloog

De troosteloze regen viel onophoudelijk, zoals wel vaker in oktober. De met bladeren bedekte stoeprand was spekglad. Mikaela gleed een paar keer bijna uit, maar kon zich net staande houden. Ze was dun gekleed en had geen paraplu bij zich, ook al had haar moeder nog zo lopen zeuren over de zwaarste storm van het najaar. De wind zwiepte haar haren voor haar gezicht, zodat ze amper iets zag. Haar kleren waren door en door nat. Ze had bij Oscar thuis naar een film gekeken, een film die ze beter niet had kunnen zien. Over levende doden.

De weg naar huis leek kilometers lang en ze voelde zich verlaten, ondanks de verlichte huizen. Een enkele auto baande zich een weg door de plassen, waardoor het water haar broekspijpen natspatte. Haar knalrode rugzak met schoolboeken en haar slaapzak was loodzwaar. Eigenlijk had ze met Hannamaria mee naar huis moeten gaan en daar blijven slapen.

Maar die trut had haar kwaad gemaakt omdat ze niet van Oscar af kon blijven, alsof hij van haar was. Terwijl ze had gezegd dat ze op Viktor was! Viktor, die chips naar binnen had zitten werken en telkens als er in de film weer iemand doodviel, hardop lachte en die uit zijn mond stonk alsof hij uien had gegeten.

Nog voor de muziek van de aftiteling begon, was ze opgestaan, had haar rugzak opgepakt en de deur achter zich dichtgeslagen.

Ze was langs de oever van het onstuimige meer naar de halte gelopen, waar ze erachter kwam dat ze de bus had gemist. Bij de bushalte was niets waar ze kon schuilen, er stond alleen een scheve paal. Aan de overkant stond tenminste nog een bushokje. Met een beetje geluk zou de bus naar het centrum zo komen. In het centrum zou ze dan uit verschillende bussen kunnen kiezen om naar huis te gaan.

Ze stak de weg over en keek op de dienstregeling. Shit! Haar bus zou pas over een half uur gaan. Even had ze de neiging om naar huis te bellen, maar dat zou betekenen dat ze moest bekennen dat ze gelogen had. Haar moeder wist namelijk niet dat ze bij Oscar was geweest.

Mikaela keek in de richting van de hoofdstraat. Daarheen was het in elk geval minder ver lopen dan helemaal naar het centrum en hier kon ze ook niet blijven. Met een beetje geluk zou er ergens vanaf de hoofdstraat wel een bus richting huis gaan.

Plotseling werd het donker opgelicht. Ze keek over haar schouder. Er kwam een auto aan. Voor de koplampen danste de regen als een glinsterend lichtspel in de lucht. De auto remde af, waarschijnlijk om haar niet nat te spatten. Dat maakte ze zichzelf wijs om niet bang te worden.

Toch ging ze wat sneller lopen. Toen de auto stapvoets naast haar ging rijden, liepen de rillingen over haar rug. Ze moest zich bedwingen niet in paniek weg te rennen. Ze gluurde opzij en dacht aan het eeuwige gezeur van haar moeder over meiden die een auto waren ingesleurd.

Ze loerde naar de auto. Alleen een bestuurder. Ze kon zijn gezicht niet zien, maar haar bekroop het onaangename gevoel dat iemand naar haar zat te kijken. Het raampje ging open. Op de radio hoorde ze een sportcommentator uitslagen opdreunen die in het gejoel van het publiek verloren gingen.

– Volgens mij kun jij wel een lift gebruiken.

Ze schrok. De stem van een volwassen man.

– Nee, bedankt!

Ze liep snel, haar rugzak was zwaar. Haar antwoord ging gepaard met een zucht. – Ik woon hier, voegde ze eraan toe. Ze wees naar een huis verderop. Tot haar verbazing hoorde ze de man lachen.

– Ben je soms verhuisd?

Nu pas keek ze naar de bestuurder, die zich naar het open raam boog.

De auto stopte. Zij ook. – Ik had niet gezien dat jij het was!

– Stap in! Je gaat naar huis, toch?

– Ja. Ze gooide haar rugzak op de achterbank en ging naast hem zitten.

Hij zette de radio wat zachter, maar niet uit. –Wat een storm! zei hij.

– Ja. Pas toen de auto begon te rijden dacht ze aan de mooie lichtgrijze leren bekleding. Stel je voor dat haar vieze natte kleren de zitting zouden verpesten! Ze probeerde zo stil mogelijk te zitten.

Ze draaiden de hoofdstraat in. Nog even, dan was ze thuis en kon ze haar doorweekte kleren uittrekken en ophangen. Het was warm in de auto. Fijn.

– Ben je bij een vriendin geweest?

– Ja.

– Huiswerk gemaakt?

– Nja, we hebben naar een film gekeken.

– Een goeie?

– Ging wel.

Op de helling voorbij de grindgroeve minderde hij vaart en sloeg linksaf, een hobbelige smalle grindweg in. Dit was hun sluipweg naar de woonwijk. Als hij zijn mooie auto wil verpesten is dat zijn zaak, dacht Mikaela.

Hij glimlachte naar haar. Eigenlijk was hij best knap. Voor zijn leeftijd dan. Nu pas rook ze de zoete geur van zijn adem. Hij had gedronken! Daarom reed hij hierlangs. Hij wilde natuurlijk geen gedonder met de politie die soms achter het 50 km-bord de auto’s stond op te wachten. Hoewel, met zulk weer was dat niet erg waarschijnlijk.

Ze leunde achterover en probeerde zich te ontspannen. Misschien had hij niet zoveel gedronken. Hij leek nuchter. Hier waren geen straatlantaarns. De weg voor hen was aarde-donker. Ze kwamen geen auto’s meer tegen. Hij gaf gas en de auto racete tussen twee rijen bomen als door een tunnel. Nu begon ze zich zorgen te maken.

– Rustig aan. Ze merkte dat haar stem schel klonk.

– Geen paniek, ik heb vroeger rally’s gereden.

Opeens verscheen er iets zwarts voor de koplampen. Een fractie van een seconde later kwam de klap.

– Wat was dat, verdomme? Slingerend en met piepende remmen probeerde hij de auto tot stilstand te brengen.

Mikaela werd in de gordel heen en weer geslingerd en sloeg met haar hoofd tegen de zijruit. Dat deed pijn, erg pijn.

Het leek een eeuwigheid te duren voordat de auto eindelijk stilstond. Terwijl de motor nog draaide, zaten ze als verstijfd op hun stoelen. Ze hadden iets geraakt. Iets groots. Was het een dier? Of een … mens? Hij had het meteen moeten checken, maar bleef gewoon naast haar zitten. Bleek en glimmend van het zweet staarde hij recht voor zich uit.

De kloppende pijn in haar hoofd irriteerde haar. – Zou je niet even gaan kijken?

Hij bleef zitten.

Ze gooide de deur open en liep de regen in. Er lag iets zwarts op de weg. Het regende zo hard, dat ze niet goed kon zien wat het was. Met knikkende knieën deed ze nog een paar stappen. Het kon iets gevaarlijks zijn. Het gerucht ging dat er in de omgeving wilde zwijnen rondliepen. Ze bekeek het zwarte voorwerp aandachtig terwijl ze één hand boven haar ogen hield om de regen tegen te houden.

– Het is een hond! schreeuwde ze.

Eindelijk stapte ook hij uit.

Ze boog zich voorover, maar was op haar hoede. Het was een grote hond, een rottweiler. Hij was toch niet ...? Op dat moment begon de hond te janken. – Hij leeft! schreeuwde ze. We moeten naar de dierenarts!

Hij bleef staan waar hij stond en keek haar vreemd aan terwijl ze terugliep naar de auto. – Kom op! Rij achteruit! Dan tillen we hem in de auto.

Hij schudde zijn hoofd. – Dat lijkt me geen goed idee, zei hij ten slotte.

Ze begreep hem. Hij had gedronken en wilde niet dat iemand daar achter zou komen. – Maar anders gaat hij dood!

Zwijgend staarde hij voor zich uit.

– Je moet je schamen, man! Ze haalde haar mobieltje tevoorschijn.

– Wat ga je doen? vroeg hij bezorgd.

– De politie bellen.

Hij was intussen naast haar komen staan. – Niet doen!

– Hoe kun je verdomme dronken gaan rijden?

– Ik ben niet dronken. Hij probeerde haar tegen te houden en hield haar vast.

– Laat me los! Ze sloeg zijn handen van zich af, maar hij pakte haar weer beet.

Ze probeerde zich los te rukken en zette zich schrap. Net toen ze zich bijna had losgerukt had, gleed ze uit over de natte bladeren en viel achterover. Met een klap kwam ze op haar hoofd terecht.

Toen werd alles zwart.

Hoofdstuk 1

Ik lag in bed met een opengeslagen boek van de schrijfster Moa Martinson, waar ik voor school een boekverslag over moest maken. Ik had nog niet eens het eerste hoofdstuk gelezen. Maar zolang er nog tijd is, is er hoop. Ik probeer het leven altijd van de zonnige kant te bekijken. Als je Afrodite Andersson heet, dan moet je wel. Ik bedoel maar … wie heet er nu Afrodite! Hoewel ik Nisse wordt genoemd. Een jongensnaam!

Eigenlijk noemt alleen mijn vader me zo. Mijn moeder en andere mensen noemen me Ditte. Mijn moeder is kunstschilder. Ze haalt haar inspiratie uit de Griekse mythologie en gebruikt bij het schilderen alleen de kleuren blauw en wit. Ze schildert de antieke goden terwijl die aan het afwassen en schoonmaken zijn en zich als gewone mensen gedragen. Die schilderijen worden vooral door ziekenhuizen gekocht. Er wordt gezegd dat wie lacht, langer leeft.

Ze heeft mij naar de mooiste van alle Griekse godinnen genoemd, Afrodite, de godin van de liefde. Als het haar bedoeling was dat ik me daardoor speciaal zou voelen, is dat haar gelukt, maar niet in positieve zin. Ik heb door mijn naam juist veel slechte herinneringen. Bijvoorbeeld toen ik voor het eerst naar de basisschool ging en de juf hardop de lijst met namen voorlas:

– Emma, Anna ... en hm, Afrodite?

Ik weet nog dat ik naar mijn klasgenootjes gluurde. Niemand reageerde, behalve twee meisjes die kotsbewegingen maakten en net deden alsof ze hun lachen amper konden houden: – Afrodite ... hi, hi, Afro ... ha, ha.

Ik richtte me op het meisje dat bijna even blond haar had als ik en schoot een elastiekje precies tussen haar lieftallig gewelfde wenkbrauwen. Ze gilde en gooide haar armen in de lucht. Het gegiechel hield meteen op. Dat was mijn eerste confrontatie met Mikaela. Er zouden er nog vele volgen.

We zitten al vanaf de basisschool bij elkaar in de klas en moeten het nog jaren met elkaar zien uit te houden. Omdat ik ook nog de pech heb dat ik naast Mikaela woon, zie ik haar vaak. Als ze ligt te zonnebaden, als ze aan het bellen is, ruzie heeft met haar moeder, bij de brievenbus staat te zoenen met Erik. Of met William. Of Oscar. We lopen ’s ochtends zelfs samen naar de bushalte.

Veel te veel Mikaela dus! Vooral nu. Ze staat me namelijk in de weg bij het leren kennen van mijn nieuwe buurjongen in dat witte stenen huis tegenover ons.

Een paar dagen voordat het nieuwe schooljaar begon, ontmoette ik Linus voor het eerst. Het gras was nog nat van de dauw, toen ik in mijn pyjama en te grote pantoffels naar buiten holde en ‘Woef, Woef, Woef’ schreeuwde.

Iets wat er nogal vreemd uitziet en merkwaardig klinkt, tenminste als je niet net daarvoor mijn hond naar buiten hebt zien glippen en bovendien niet weet dat die hond Woef heet. (Alweer een idee van mijn moeder! Ik had Stip een betere naam voor een dalmatiër gevonden).

Linus wist dat niet. Hij stond op de veranda en bekeek me met zijn bruine ogen terwijl hij zijn hoofd schuin hield. Hoewel hij wel wat al te lang naar me stond te staren, vond ik hem ongelooflijk knap!

Op dat moment vond ik dat onze kennismaking op een betere manier had moeten beginnen, maar hij had me in ieder geval opgemerkt! Helaas ging het daarna trager. In de afgelopen twee maanden heeft hij niet veel meer gezegd dan ‘hoi’, toen ik buiten op Mikaela stond te wachten en ‘au’, toen ik op school per ongeluk op zijn voet trapte.

’s Ochtends springt hij op zijn fiets en rijdt weg voordat ik ook maar iets kan zeggen. Ik denk dat hij weg wil zijn voor Mikaela naar buiten komt.

Ik zou ook wel met de fiets naar school willen, maar dat wil Mikaela niet. Ik kan me toch moeilijk plotseling niets van haar aantrekken, want dan zou ze wel eens kunnen besluiten dat we niet langer vriendinnen zijn. Dat zijn we nu immers, hoewel ...

Daarom ben ik op zoek naar een goede vloek of toverspreuk in Wat elke heks moet weten, het boek dat ik van mijn beste vriendin Jo heb geleend. Als ik ervoor zou kunnen zorgen dat Mikaela een beetje ziek werd of haar been brak, zou ik van de gelegenheid gebruik kunnen maken om samen met Linus naar school te fietsen.

Dan zou ik eindelijk de kans krijgen hem te laten zien hoe slim en aardig ik ben als ik niet bezig ben hem op zijn voeten te trappen of met mijn blote voeten in veel te grote pantoffels rondhol.

En als mijn vloek niet werkt, heb ik altijd nog een joker achter de hand. Of beter gezegd: aan de lijn. Linus heeft namelijk ook een hond, een rottweiler. Ze heet Tingeling. (Mijn moeder is niet de enige die gek is!) De weg naar het hart van elke jongen loopt via zijn hond. Dus als niets anders helpt, zal ik ervoor zorgen dat Woef en Tingeling vriendjes worden.

Een probleem met het plan om Linus op weg naar school te leren kennen, is dat iemand mijn fiets heeft gestolen. Volgens mij was het niet zomaar een fietsendief. Mijn fiets is namelijk blauw met witte strepen - ja, alweer mijn moeder! Tussen Mikaela en mij is de sfeer al gespannen sinds ik begon te zeuren dat ik op de fiets naar school wil. Zij vindt dat niet cool. Je gaat ervan zweten en je haar wordt platgedrukt door je helm. Ik denk dat zij mijn fiets heeft gepikt om zo van mijn gezeur af te zijn.

Mijn gedachten dwaalden af, ver bij het boek van Moa Martinson vandaan. Ik keek op de klok. Half elf. Ik kon het net zo goed opgeven. Veel regels had ik nog niet gelezen. Ik doe het een andere keer wel. Maar morgen niet, want dan komt mijn vader thuis. Hij werkt als verkoper in Jönköping, of eigenlijk in het hele zuiden van Zweden en komt alleen in het weekend thuis.

Net toen ik aan hem dacht, realiseerde ik me dat hij me nog niet had laten weten hoe laat hij zou thuiskomen. Vreemd. Als hij me namelijk uit school haalt, moet ik ’s ochtends mijn zwemspullen al inpakken, dat weet hij toch?

Ik belde naar zijn mobiel, maar kreeg de voicemail.

– Haal je me morgen uit school? sprak ik in. Ik wachtte eventjes totdat hij zou bellen.

Na een paar minuten gaf ik het op en deed het licht uit. Als ik wakker werd, zou hij vast hebben geantwoord.

Hoofdstuk 2

Ik vind het niet fijn om wakker te worden gebeld. Dat betekent meestal dat er iets naars is gebeurd. Net als toen Jo me een keer ’s ochtends om zeven uur belde en zo hartverscheurend snikte, dat ik dacht dat haar moeder was overleden. Maar dat was niet zo, ze had alleen per ongeluk haar eigen tamme rat doodgetrapt.

Vanochtend gebeurde het weer. Een keiharde trompetfanfare drong ruw mijn droom binnen. Mijn eerste gedachte was dat ik de ringtone van mijn telefoon moest veranderen in iets waarvan ik niet wakker werd. Vervolgens dacht ik dat het vast mijn vader was, klaarwakker en met de mededeling hoe laat hij vandaag zou thuiskomen.

– Je hebt me wakker gemaakt, mopperde ik.

– Sorry ... met Bettan.

Verkeerd verbonden, dacht ik. Net nu! Normaal gesproken ben ik beleefd, maar ’s ochtends vroeg niet. Ik wilde al weer ophangen, maar degene die ik aan de lijn had bleef doorpraten, in de veronderstelling dat ik luisterde.

Ik werd nieuwsgierig en bracht het mobieltje weer naar mijn oor. – ... de moeder van Mikaela. Weet jij waar ze is?

– De moeder van Mikaela?

– Ja.

– Hoe moet ik nou weten waar de moeder van Mikaela is?

– Nee, Mikaela.

– Wat?

– Mikaela.

De vrouw klonk ongeduldig. – Weet jij niet waar ze is?

Behalve beleefd, ben ik ook erg slim. Maar niet als ik ’s ochtends om - nu keek ik op de klok - kwart over zes wakker word gebeld. Ik had echter wel begrepen dat iemand naar Mikaela op zoek was.

– Is ze niet thuis?

– Dan had ik toch niet gebeld!

Nu pas begreep ik het. De stem was die van de moeder van Mikaela. Heette zij Bettan? – Ik wist niet dat je Bettan ...

Ze onderbrak me.

– Ze zou bij Hannamaria blijven slapen, maar daar is ze niet. Daarom bel ik jou.

– Ik heb geen idee waar ze is, zei ik. Maar ik loog dat ik barstte. Ik had wel degelijk een vermoeden waar Mikaela kon zijn. Bij Oscar uit klas 2 B, op wie ze smoorverliefd is. Ze heeft het elke ochtend over hem en maandag zei ze nog dat ze deze week een keer na school met hem mee naar huis zou gaan. Maar klikken doe ik niet.

– Weet je iemand die het wel zou kunnen weten? vervolgde Mikaela’s moeder haar verhoor.

– Ebba, suggereerde ik. Of Faduma.

Ze zei geen ‘bedankt’ of ‘doei’, maar hing gewoon op. Mikaela krijgt vet op haar donder, dacht ik vol leedvermaak. Ze zullen haar ook uitlachen. Haar moeder zou vast iedereen op de klassenlijst wakker bellen.

Plotseling schoot me iets te binnen. Mijn vloek had gewerkt! Nu had ik mijn kans met Linus. De vreugde was echter van korte duur. Ik had immers geen fiets. Bovendien zou Mikaela vast al weer zijn opgedoken als het tijd was om naar school te gaan.

Ik stond op omdat ik nu toch al klaarwakker was, ging ontbijten en kleedde me aan. Ik had een half uurtje extra dat ik aan een lange wandeling met Woef wilde besteden. Toen we naar buiten gingen, droop de ochtend van de nattigheid door de regen van de dag ervoor. Op het dak en het hek van de veranda lag een laag grijze dauw, die op damp leek.

We wonen ruim twintig kilometer buiten de stad, in een gebied waar de huizen tegen een steile heuvelrug zijn gebouwd. Hier staan geen flats, alleen maar rijtjeshuizen en vrijstaande huizen. In onze buurt zijn de bossen diep en de omgeving is rijk aan runenstenen en andere archeologische overblijfselen.

De tuinen lagen er door de gele en rode herfstkleuren nog steeds prachtig bij, maar in het bos achter ons huis was de wind afgelopen nacht flink tekeergegaan. Het pad was verborgen onder een dikke laag ritselende bladeren.

Met moeite liep ik langs de gladde helling naar beneden in de richting van het sprookjesachtige bosmeer. Zoals altijd zou ik dan het pad Sörmlandsleden volgen, dat naar de noordelijke landtong van het meer leidt. Daar sla ik altijd rechtsaf en loop dan langs de ruige oostelijke oever terug.

Woef mocht los, maar ik lette wel op mogelijke reeën. Als ze lucht krijgt van vluchtend wild, is ze moeilijk tegen te houden. Maar ze was bezig een spoor te volgen en zou zelfs een neushoorn niet hebben opgemerkt, al was ze er recht op afgegaan.

Toen we bij het meer kwamen ging mijn mobieltje. Nog een opgewekte vroege vogel. Pappa, stond er op het schermpje. Eindelijk!

– Ik heb je toch niet wakker gebeld?

– Nee, hoor. Ik ben buiten met Woef. Waarom belt hij als hij denjt dat ik lig te slapen?

– Er is toch niets gebeurd? vroeg ik.

Zijn antwoord liet even op zich wachten. – Nee. Ik wilde alleen maar ...

Ik weet niet wat hij wilde zeggen. Iets deed hem van gedachten veranderen. Hij haalde diep adem, zijn stem klonk enthousiast.

– Ik heb een proefrit gemaakt met een jeep. Wat een wagen, Nisse. Hij trok bliksemsnel op van nul tot honderd!

– Mamma vindt ze te lawaaierig.

– Deze niet.

– Hij is niet echt zuinig, toch?

– Nee, dat is het probleem. Hij is duur in het gebruik. Maar hartstikke mooi. En sterk ... Hoe gaat het trouwens met jullie?

– Goed. Ik vertelde hem niet dat de moeder van Mikaela had gebeld.

Hij leek zich niet eens af te vragen waarom ik al op was en in alle vroegte aan de wandel.

– Haal je me uit school om te gaan zwemmen?

– Ik weet niet of ik dat haal ...

– Ik kan wel wachten. Het zwembad is tot acht uur open.

– Ga jij maar.

– Wie is er overleden?

– Wat zeg je?!

– Toen we begonnen met zwemmen op vrijdag en hardlopen op zondag, zei je dat alleen een sterfgeval een geldig excuus zou zijn om niet te gaan.

– Ja, ja, maar dat telt vandaag niet.

– In dat geval moet je zondag een extra rondje maken.

Nu bromde hij geïrriteerd. – We zien wel.

Ik hing op, maar iets in het gesprek bleef me dwarszitten. Hij klonk anders dan anders. Hij zei ook niet dat hij ernaar uitkeek om thuis te komen. Misschien was hij gewoon gestrest.

Omdat ik tijd genoeg had, liep ik verder naar de grindweg, de sluipweg naar huis. Deze weg is smal en bochtig en de kuilen in het grind zijn erg slecht voor auto’s. De meeste mensen rijden daarom liever via de asfaltweg, ook al betekent dat dat ze moeten omrijden. Onze buren gebruiken de zuidelijke grindweg wel, maar de mensen die op kantoor op het industrieterrein Stormalm werken of in de huizen eromheen wonen, nemen meestal de nieuwe noordelijke asfaltweg.

Ik zag al een glimp van de weg, toen Woef abrupt stilstond. Ze hield haar staart recht omhoog en had haar blik op het struikgewas verderop gericht.

Ik vond het eng. Er gingen geruchten dat er in het bos dassen en wilde zwijnen rondzwierven. Als die in het nauw komen, kunnen ze zowel mensen als honden aanvallen. Woef gromde laag. Er was een dier. Het kon natuurlijk gewoon een kat zijn, maar ook die zijn niet ongevaarlijk. Ze kunnen een hond met gemak de ogen uitkrabben.

– We gaan nu naar huis, Woef, zei ik.

Maar Woef bleef koppig staan. Met een kromme rug en haar staart laag kwispelend tuurde ze naar de bosjes. Ze hield haar neus omhoog en jankte zachtjes. Plotseling hief ze haar staart. Hij zwiepte een paar keer op en neer terwijl ze ongeduldig haar poten bewoog.

Ik raadde wat er in haar kop omging. – Blijf hier!

Ze gluurde naar me, het leek alsof ze overwoog of ze me zou gehoorzamen of niet. Haar staart zwiepte steeds sneller, ze jammerde luider, jankte en liet een korte blaf horen. Plotseling sprong ze naar voren.

– Nee, Woef! Blijf hier!

Ik holde haar achterna.

Een meter voor de bosjes bleef Woef staan. Er lag iets voor haar op de grond. Iets zwarts en groots. Het was een hond. Een rottweiler.

Ik keek wat beter en twijfelde. Was het ...? Het was Tingeling, de hond van Linus. Ze lag helemaal stil. Haar zwarte vacht was kleverig van het bloed.

Hoofdstuk 3

Tingeling probeerde haar hoofd op te tillen, maar ze zakte weer in elkaar en bleef toen stil liggen. Ze was gewond, maar ze leefde! Met trillende vingers haalde ik mijn mobieltje uit mijn zak en toetste het nummer in dat ik had opgeslagen in de hoop het ooit te gebruiken. Een situatie als deze had ik toen niet in gedachten.

Ik was zo opgewonden dat ik nauwelijks kon ademhalen.

Linus nam meteen op. Hij dacht dat het de politie was, zei hij. Hij had overal gezocht en van ongerustheid had hij de hele nacht geen oog dichtgedaan. Toen we ophingen, was hij al met zijn moeder in de auto op weg naar ons toe.

Ik knielde naast Tingeling en legde mijn jas over haar heen. Haar zwarte vacht was kleverig, maar ik zag geen open wond. Haar aanraken durfde ik niet, bang als ik was om het alleen maar erger te maken. Ik stelde haar gerust, zei dat ze flink was en dat haar baasje onderweg was.

Woef cirkelde om ons heen en jankte ongedurig. Ik stelde haar ook gerust terwijl ik probeerde te bedenken wat er met Tingeling kon zijn gebeurd. Was ze gebeten door een wild dier of een andere hond? Of was ze aangereden?

Ik stond op en zocht op de weg naar sporen. Al snel vond ik glas, maar ik zag geen remsporen. Het had natuurlijk wel de hele nacht geregend, dus dat was misschien ook niet zo vreemd. Ik zocht verder en zag aan de geplette bessenstruiken naast de weg dat iemand iets naar de bosjes had gesleept.

Had de automobilist die haar had aangereden haar naar de bosjes gesleept? Een zware en riskante klus. Een rottweiler weegt meer dan vijftig kilo en kan je de stuipen op het lijf jagen. Als ze niet bewusteloos was, natuurlijk. Misschien had die persoon wel gedacht dat ze dood was.

Ik had het gevoel dat het wachten uren duurde. Toen ze de auto hoorde, reageerde Tingeling, maar ze kon alleen maar een beetje haar kop bewegen. Toen Linus en zijn moeder aan kwamen rennen, deed ze een poging te gaan staan, maar zakte meteen weer in elkaar.

Ze hadden allebei snel iets aangetrokken. Linus droeg een veel te kort, rood gewatteerd jack en een spijkerbroek waarvan hij de pijpen slordig in zijn kniehoge, rubberen laarzen had gestopt. De moeder van Linus, die ik tot nu toe alleen op hoge hakken en in elegante pakjes had gezien, droeg een flodderig joggingpak. Ze had zich niet opgemaakt en haar kastanjerode haar droeg ze in een paardenstaart die bij elke beweging heen en weer zwiepte.

Ze knielde bij Tingeling en voelde voorzichtig aan haar lijf.

– Er is iets met haar heup, zei ze na een poosje. Ze moet zijn aangereden.

– Er ligt glas op de weg, zei ik.

– De klootzak, gewoon doorrijden nadat je een hond hebt aangereden! brieste Linus.

– Ik bel de dierenarts, zei zijn moeder.

– Wanneer is ze verdwenen? vroeg ik aan Linus terwijl zijn moeder aan het bellen was.

– Gisteravond, toen ik haar uitliet. Ze gaat er wel vaker vandoor, maar komt altijd na een paar minuten weer terug. Toen ze dat niet deed, begreep ik dat er iets was gebeurd. Ze was toen vast al aangereden. 

De moeder van Linus stopte haar mobieltje weer in haar zak. – Ze wachten op ons.

Nu pas zag ik dat haar handen trilden. Ze was vast net zo geschrokken als Linus en ik. Ze reed de auto zo ver mogelijk naar achteren en met elkaar tilden we Tingeling voorzichtig op de achterbank. De hond jankte, maar stribbelde niet tegen.

– Bedankt lieve Ditte! riep de moeder van Linus.

– Bel me ... wanneer jullie meer weten, zei ik en slikte.

Linus haalde zijn vingers door zijn blonde haar, dat voortdurend voor zijn ogen viel en knikte kort. Daarna reden ze weg.

Met lood in mijn schoenen liep ik door het bos naar huis. Woef trippelde voor me uit, met haar staart fier omhoog. Ze had de akelige ontdekking al achter zich gelaten. Maar ik was ongerust.

Hoe ernstig waren de verwondingen? Zou Tingeling het redden?

En ik dacht vooral wat een monster van een mens het moest zijn geweest om een gewonde hond in het bos aan zijn lot over te laten!

Hoofdstuk 4

Toen ik thuiskwam zat mijn moeder met de ochtendkrant opengeslagen aan het ontbijt. Ze droeg haar geruite flanellen ochtendjas, die als een tent om haar slanke lichaam valt. Als mijn vader thuis is, verruilt ze die voor de lichtblauwe, glanzend satijnen peignoir die ze van hem heeft gekregen. Dan heeft ze ook haar haar los over haar schouders hangen. Nu had ze het vastgebonden in een slordige knot, zodat het donkerder leek dan mijn haar, hoewel dat niet zo is.

Haar verstrooide glimlach - waarmee ze me altijd begroet - verstijfde toen ze me zag. – Lieve help, wat zie jij er uit!

Ik snapte dat het niet gemeen was bedoeld. Moeders vinden hun kinderen altijd mooi.

Ik bekeek mezelf in de spiegel van de hal en begreep dat ze waarschijnlijk mijn kleren bedoelde. Op mijn lichte jas en lichtblauwe spijkerbroek zaten bloedvlekken. Geen wonder dat de kleine kinderen van buurvrouw Alm begonnen te krijsen toen ze mij en Woef net zagen. Terwijl ik dacht dat ze bang waren voor Woef!

– Wat heb jij gedaan?

Ik vertelde van Tingeling en hoewel het een vrij onsamenhangend verhaal was, begreep mijn moeder genoeg en was ze net zo aangedaan als ik. Nadat ik me had omgekleed, bood ze aan me met de auto naar school te brengen. Hierdoor konden we alles nog een tijdje van ons af praten.

Toen ik uit de auto stapte, was het volgens de klok boven de ingang van het lage, stenen schoolgebouw nog maar acht uur. Ik had het gevoel dat ik al veel langer wakker was.

Ik was Mikaela helemaal vergeten, maar zodra ik de klas binnenkwam wist ik het weer. Ik was niet de enige geweest die door de moeder van Mikaela was gewekt. Ze had iedereen gebeld. Dit was niet het juiste moment om over arme Tingeling te beginnen.

Niemand was eigenlijk ongerust. Niet eens verbaasd.

– Ha ha, dat snapt toch iedereen, zei Micke.

– Wie zou het deze keer zijn? vroeg Erik zich af.

Maar jaloers waren ze wel. Alle jongens zijn gek op Mikaela, op haar geblondeerde haar, op haar met mascara opgemaakte wimpers en de lipgloss op haar glanzende mond. Haar broeken en truitjes zitten perfect en om haar heen zweven wolken parfum.

Iedereen vond dat we gewoon geduld moesten hebben. Mikaela was al eens eerder weggelopen. Ze was ook wel op rockfestivals en feesten geweest, terwijl haar moeder dacht dat ze bij Hannamaria sliep. Mikaela doet wat ze wil. Ze doet dingen die wij allemaal nooit zouden durven.

Hoewel ik trouwens in diezelfde periode één keer samen met haar ben weggelopen. Nou ja, weggelopen. We zaten nog in de brugklas. Ik weet nog hoe spannend het was toen zij en ik er op het schoolplein tussenuit knepen. De leraren die toezicht hielden werden ergens door een ruzie in beslag genomen en toen grepen we onze kans.

Het was Mikaela’s idee. Uiteraard. Ik weet eigenlijk niet eens waarom we het deden. Er was niets bijzonders gebeurd. Niet met mij, tenminste. Misschien wel met haar. Het was in de tijd dat haar ouders gingen scheiden. Toen dacht ik dat ze gewoon naar vrijheid verlangde en ik was gemakkelijk over te halen. Eerst liepen we rustig naar het houten speelhuisje van de basisschool om de hoek. Daarna renden we een eind weg tot we niet meer konden en stonden we met kriebels in de buik te lachen. Vervolgens liepen we gewoon weer terug.

De ontsnapping op zich had niet veel langer dan een paar minuten geduurd, maar het gaf zoń kick dat ik het nog steeds weet. Misschien was ze nu op zoek naar een nieuwe kick?

De les begon, maar Mikaela kwam niet opdagen. Het zou kunnen dat ze al thuis was, maar zich schaamde omdat iedereen het wist en ze zich daarom niet op school durfde vertonen.

Het gekke was dat het Mikaela kennelijk deze keer niet was gelukt haar moeder voor de gek te houden. Waarschijnlijk had Hannamaria niet tegen haar willen liegen. Er gingen geruchten dat het door Oscar kwam dat zij en Mikaela geen vriendinnen meer waren. Dat Hannamaria ook verliefd op hem was.

In de grote pauze stond Hannamaria tussen de popi’s van de klas iets uit te delen, kauwgom waarschijnlijk.

– Gaaf, man. Gaaf.

Ebba, Faduma en Nilla, klonen van elkaar met hun zwarte warrige haar. Ze stonden zich aan te stellen en de een klonk als een echo van de ander.

Jo en ik horen niet bij het populaire groepje. Wij halen goede cijfers, dragen gewone kleren en maken ons maar een klein beetje op, zo weinig dat het niet of nauwelijks te zien is. In de pauze staan we niet bij de grote groep die altijd hardop ergens om lacht. Of soms iemand uitlacht. Je moet iemand zijn om er bij te mogen horen.

Mikaela is zo knap als een fotomodel en heeft het figuur van een soapster na plastische chirurgie. Hannamaria is bijna net zo knap en heeft bijna net zo’n goed figuur. Ebba heeft steenrijke ouders.

De oudere broer van Faduma is gitarist in een band die zojuist een single heeft uitgebracht. De neef van Nilla is in een realityshow op tv geweest. Viktor is knap, Erik een veelbelovend hockeytalent, Alexander is overal goed in en ook nog knap. En Micke is de clown van de klas, waardoor de popi’s zich nog populairder voelen.

Ze hebben ook vrienden in 2 B - Oscar bijvoorbeeld, waar Mikaela verliefd op is - en ook een paar in de derde. Jo en ik stonden er zoals gewoonlijk weer eens buiten.

Jo heet eigenlijk Jolene Jones. We zijn al vriendinnen vanaf de eerste schooldag. Want zodra er leukere mensen in de buurt waren, liet Mikaela mij altijd links liggen.

Buiten schooltijd zien Jo en ik elkaar niet vaak. We hebben niet dezelfde hobby’s. Ik houd van zwemmen en trimmen en zij van paardrijden. Ze woont op een boerderij en heeft een eigen paard.

Iedereen op het schoolplein had het over Mikaela. De hele bovenbouw stond verspreid in groepjes bij elkaar en de leerlingen overschreeuwden elkaar terwijl ze stonden te gissen waar ze kon zijn.

Iedereen weet wie Mikaela is. De coolste en leukste van allemaal. Naar haar naam hoef je in het jaarboek niet te zoeken.

Met mij is het erger. Als iemand bij het doorbladeren van het jaarboek mijn naam tegenkomt, trekt hij misschien even zijn wenkbrauwen op. Zo gaat het als je lang noch kort bent, lelijk noch knap en meestal in een spijkerbroek en een T-shirt rondloopt. Maar Jo is duizend keer knapper dan Mikaela en Hannamaria samen. Ze heeft lange benen en dik zwart haar tot op haar middel.

Ook heeft ze grote bruine ogen en altijd een kleurtje - haar vader komt uit Louisiana. Ze zou vast wel bij de popiś mogen horen als ze dat zou willen. Maar dat wil ze niet. Ik zou dat wel willen, maar mij heeft niemand gevraagd.

– Belachelijk, zei Jo.

Even dacht ik dat ze mij bedoelde. Toen zei ze:

– Die zijn echt niet goed bij hun hoofd. Moet je horen!

Ik luisterde.

– Moet je m’n haar zien, het zit voor geen meter, of wel soms!

– Meid, je ziet er super goed uit. Moet je mij dan eens zien!

– Jij zeker, jij bent gaaf knap, man.

Hannamaria zei iets wat ik niet hoorde en de andere meiden lachten schel en luidruchtig.

– Wat hebben ze weer een lol, zei ik.

Toen zwegen we weer. Toch had ik voor één keertje iets te vertellen. Dat wat met Tingeling was gebeurd was veel erger dan dat Mikaela ergens was blijven overnachten. Maar ik wilde dat iedereen het zou horen.

Ik kreeg pas de kans toen Per - onze klassenleraar - ons het lokaal binnenliet. Zodra het enigszins stil werd, maakte ik van de gelegenheid gebruik.

– De hond van Linus is vanochtend door een auto aangereden. Ik heb haar gevonden.

Ik deed net alsof ik het alleen aan Jo vertelde, maar ik praatte zo hard dat het niemand zou kunnen ontgaan.

Eerst werd het helemaal stil. Daarna begon iedereen tegelijk te praten. Per probeerde onze aandacht te vestigen op een saaie zeventiende-eeuwse veldslag in Polen, maar besefte al gauw dat dat niet zou lukken.

Terwijl iedereen door elkaar praatte, dacht ik dat dit de eerste keer moest zijn dat ik met een verhaal de interesse van mijn klasgenoten had gewekt. Het voelde goed, hoewel ik me wel een beetje schaamde omdat ik de arme Tingeling ervoor had gebruikt. Wat een geluk dat deze kans zich nu juist vandaag voordeed, net nu Mikaela voor een keer de show niet had gestolen!

Hoofdstuk 5

Na de les was iedereen Tingeling alweer vergeten. Behalve ik en hoewel het verboden is, had ik mijn mobieltje aan staan in de hoop dat Linus zou bellen om te vertellen hoe het ging. Maar het bleef stil.

Toen ik uit school thuiskwam zag ik dat er in het atelier van mijn moeder licht brandde. De hoge ramen aan de voorgevel van ons huis zijn erg opvallend. Zonder die ramen zou ons huis eruitzien als elk ander willekeurig geel met wit houten huis met een balkon boven de voordeur.

Ik zag dat er iemand aan de keukentafel zat, maar de auto van mijn vader stond niet op de oprit. Alleen de rode Fiat van mijn moeder. Wie zou het kunnen zijn?

Toen ik binnenkwam werd ik zoals altijd door Woef overmand. Ze draafde van blijdschap heen en weer door de gang en de woonkamer en sleepte toen haar bal, piepbeestje en beer een voor een naar de gang.

– Hoi! riep ik op goed geluk.

– Hoi, klonk een gedempte stem uit de keuken.

Het was wel mijn vader. Dan was hij dus toch eerder vrij. Waarom had hij me dan niet uit school gehaald? Het telefoongesprek van die ochtend bleef aan me knagen. Er klopte iets niet.

Ik gooide mijn schooltas op de vloer, trok mijn spijkerjack en mijn zwarte gympen uit en rende naar binnen.

Mijn vader zat met een kop koffie aan de keukentafel. Hij had zich nog niet omgekleed. Zijn colbert hing over de stoel, hij had zijn overhemd losgeknoopt en zijn mouwen opgestroopt. De stropdas lag als een slang op de tafel.

Ik sloeg mijn armen van achteren om hem heen.

– Hoi Nisse, zei hij verstrooid.

Ik bekeek hem aandachtig. Ze zeggen dat ik meer op mijn vader dan op mijn moeder lijk. Ik zou niet weten waarom. Mijn moeder en ik zijn blond, mijn vader is donker. Ook zijn statige lengte heb ik niet. Bovendien vindt iedereen hem zo charmant. Dat ben ik helemaal niet. Wel hebben we allebei blauwe ogen.

Die van hem keken verdrietig. Dat maakte me ongerust.

– Is er iets gebeurd?

– Nee. Wat zou er moeten zijn?

– Waar is mamma?

– Aan het werk in haar atelier.

– Waarom ben je thuis?

– Ik woon hier. Hij had een nietszeggende blik in zijn ogen en een gemaakte glimlach op zijn gezicht.

– Ach! zuchtte ik. Ik bedoel ... je zou toch later thuiskomen? Nu kunnen we dus toch samen naar het zwembad. Heb je Woef al uitgelaten?

– Nee.

– Wat nee?

– Ik heb Woef niet uitgelaten en ik ga vandaag niet met je zwemmen.

– Oh nee? En waarom niet?

– Ik heb geen tijd.

Hoezo geen tijd, dacht ik. – Waar is de auto trouwens? vroeg ik.

– Ik heb hem in de garage gezet.

Dat was vreemd. Gewoonlijk stond hij niet binnen, althans niet voordat de winter echt was begonnen.

– Je kunt me toch wel even naar het zwembad brengen?

– Waarom ga je niet fietsen?

– Mijn fiets is er niet.

– Is hij soms gestolen?

– Nee, was mijn ontwijkende antwoord. Ik heb hem aan een vriendin uitgeleend.

De kans bestond dat hij tekeer zou gaan of zelfs de politie zou bellen. En dat moest ik voorkomen. Zodra Mikaela weer tevoorschijn kwam, zou ik ervoor zorgen dat ik mijn fiets terugkreeg.

– Dan ga je maar op mamma’s fiets.

– Daar zijn de banden van leeg.

– Pomp ze dan maar op! Of pak de bus!

– Die gaat maar twee keer per uur. Waarom wil je me niet brengen?

– Het is niet dat ik niet wil. Er is iets met de auto. De motor maakt vreemde geluiden.

– Dan ga ik ook niet zwemmen. Eerst ga ik Woef uitlaten en daarna kijken we samen naar de motor.

Hij glimlachte weer gemaakt. – Ga jij maar rustig zwemmen. Die auto kan wel wachten. Daarna stond hij op en liep naar boven.

Ik keek hem verbluft na. Wat had hij toch? Hij was zo terughoudend en leek zo moe. Ik keek op de klok. Als ik geluk had zou ik de eerstvolgende bus nog halen.

Ik werkte twee boterhammen en een glas melk naar binnen en liet Woef op het erf achter het huis haar behoefte doen. Ondertussen graaide ik een handdoek, mijn zwempak en shampoo bij elkaar. Ik suste mijn slechte geweten door me voor te nemen die avond een lange wandeling met Woef te maken.

Terwijl ik naar de bus holde, verwenste ik Mikaela. Ze zou er nog wel achter komen wat ik ervan vond dat ze mijn fiets had gejat!

Ik kwam net bij de halte aan toen de bus al met piepende remmen stopte. Er stond iemand bij de halte. Ik schrok me een ongeluk. Het was de moeder van Mikaela, de moeder zonder naam die nu opeens Bettan heette.

Ik had haar nauwelijks herkend. Ze is altijd even mooi gekleed en opgemaakt als Mikaela, haar korte haar tot een stijf kapsel geföhnd. Nu droeg ze een spijkerbroek en een halflange afgedragen jas. Haar blonde haar krulde in haar nek en ze had zich niet opgemaakt. Hierdoor zag ze er jonger uit en leek ze op Mikaela.

– Heeft ze al iets van zich laten horen? vroeg ze snel, zonder zelfs maar gedag te zeggen. Mikaela was blijkbaar nog steeds niet thuisgekomen.

– Helaas, antwoordde ik desondanks beleefd.

Mikaela belde me nooit om me te laten weten wat ze deed. Bettan stapte als eerste in en kocht een kaartje. Ik kwam met mijn abonnement zwaaiend in de lucht achter haar aan. Zoals altijd was ik van plan achterin te gaan zitten, maar ze draaide zich om en duwde me min of meer op de eerste de beste stoel bij het raam en plofte naast me neer.

Ze slaakte een diepe zucht. – Ik ben zo kwaad op de politie, zei ze.

– Jullie hebben haar dus als vermist opgegeven?

– Natuurlijk!

Ze wachtte even en ging toen iets rustiger verder. – De vragen die ze ons stelden! Ze vroegen of ze eerder was weggelopen, of ze geregeld wegloopt! Heb je ooit zoiets stoms gehoord? En hoe het bij ons thuis ging, of we ruzie hadden gehad en of we te streng waren zodat ze misschien niet thuis durfde te komen. En nog meer van die stomme vragen. Of ze een vriendje had ...

Stom?

– ... of ze misschien alleen maar een grap wilde uithalen.

Ik was nu nog maar vijftig meter van de halte waar ik eruit moest, maar ze bleef maar doorpraten. Ik zat op hete kolen. – Het spijt me, zei ik ten slotte en ik drukte op de stopknop. Ik moet er hier uit.

Ze keek teleurgesteld, maar stond op zodat ik erlangs kon. Het voelde alsof ik haar in de steek liet.

– Ze komt vast gauw boven water, zei ik om haar te troosten.

Ze keek uit het raam en leek me alweer te zijn vergeten.

De chloorlucht kwam me bij de ingang al tegemoet. Maar mijn eerste adrenalinekick krijg ik altijd in de fitnessruimte ernaast. Van het lawaai als de gewichten tegen elkaar slaan, van het gekreun en de harde muziek die tussen de kale muren galmt.

In december word ik veertien, maar ik ben dan nog steeds te jong voor krachttraining. Mijn vader maakt wel altijd een rondje langs de martelwerktuigen om zijn arm- en dijspieren te pijnigen. In de tussentijd zit ik op de hometrainer.

Ik keek een tijdje om me heen tot ik Lina’s sprietige, zwartrood gestreepte haardos achter de display van een hometrainer zag. Zij zit in 2B. Op school groeten we elkaar wel, maar we praten nauwelijks met elkaar. Zij heeft haar vriendinnen en ik de mijne. In de fitnessruimte kletsen we wel altijd. Meestal gaat het natuurlijk over zwemmen. Ook nemen we de tijden voor elkaar op.

– Is je vader er niet bij? vroeg ze.

– Hij kon niet.

– Dus je bent hier naartoe gefietst?

Ik ging op de hometrainer zitten, koos een iets zwaarder programma dan anders en begon te fietsen.

– Mijn fiets is gestolen. Ik ben met de bus.

– Jouw fiets?

Ze was wel zo beleefd om niet te giechelen, maar ik wist wat ze dacht. Welke idioot steelt er nou een gestreepte fiets?

– Ik denk dat ik weet wie hem gepikt heeft, zei ik.

– Wie dan?

– Mikaela.

– Hoezo?

– Ze maakt anderen heel graag het leven zuur.

– Maar jullie zijn toch buren?

– Geen goede buren.

– Ze zeggen dat ze wordt vermist.

– Ik denk dat ze zich bij Oscar schuilhoudt en niet naar huis durft.

– Dat is niet zo, zei Lina stellig. Ze is daar gisteren geweest, maar is om tien uur weggegaan.

Eerst vroeg ik me af hoe Lina dat kon weten, maar later besefte ik dat Oscar bij haar in de klas zit.

– Oscar zei tijdens de overhoring opschepperig dat Hannamaria niet van hem had kunnen afblijven, zei Lina vervolgens. En dat Mikaela toen kwaad was geworden en was weggegaan.

Het was dus waar wat er werd gezegd! Mikaela en Hannamaria waren verliefd op dezelfde jongen!

– Hij had er toch wel iets van kunnen zeggen?

– Blijkbaar vond hij het wel leuk.

– Ze is misschien teruggekomen nadat Hannamaria naar huis was?

– Zo te horen niet.

– Wie van de twee vindt hij nou leuk?

– Geen idee. Ze is dus nog steeds niet thuisgekomen?

– Nee. Ik kwam haar moeder tegen in de bus ... en die probeerde me uit te horen ... over waar Mikaela is, zei ik hijgend. Uit de kleine lampjes op de display maakte ik op dat ik een flinke helling omhoog fietste.

– Misschien houdt ze zich bij Hannamaria schuil, zei Lina.

– Denk je? Niet als ze net ruzie om Oscar hebben gehad.

Lina had een rood glimmend gezicht. Ze was opgehouden met fietsen en hijgde onhoorbaar.

Mijn display begon te knipperen. Ik was ook klaar. – Zo is het wel genoeg, zei ik hijgend. Ik moet ook nog zwemmen. En naar huis. En de hond uitlaten.

De hond.

– Weet je wat er vanochtend is gebeurd! riep ik uit toen we ons naar de douches sleepten. Zonder haar antwoord af te wachten, begon ik van Tingeling te vertellen.

Hoofdstuk 6

Nadat ik uit de bus was gestapt, jogde ik naar huis. Het hele stuk liep bergopwaarts. Toen ik goed en wel met loodzware benen naar binnen strompelde, verlangde ik ernaar om weer te douchen en daarna op mijn bed neer te ploffen, ook al was het nog niet eens zes uur. Maar na het gebruikelijke enthousiaste welkom met haar beer, haar bal en de hele reutemeteut, had ik niet het lef om Woef weer alleen maar in de achtertuin uit te laten. Ik moest die wandeling met haar maken, ook al zou ik er dood bij neervallen.

Het licht brandde in het atelier van mijn moeder, maar ik zag mijn vader nergens. Misschien was hij bij haar in het atelier? Hij hield ervan om toe te kijken als ze aan het werk was.

Ik hield mijn trainingspak aan, maar trok mijn zeiknatte gympen en sokken uit. Op de terugweg was ik met mijn hoofd constant bij Tingeling geweest zodat ik alle plassen over het hoofd had gezien. Het feit dat Linus nog niets van zich had laten horen maakte me ongerust.

Ik was in de gang op zoek naar mijn kaplaarzen en herinnerde me toen dat ze in de garage waren blijven staan nadat mijn vader en ik de laatste keer samen de auto hadden gewassen. Op blote voeten sloop ik door het washok. Zoals elke vrijdag zaten de wasmanden vol met mijn vaders was die hij de hele week had opgespaard. Toen ik de garagedeur opendeed, zocht ik op de tast naar het lichtknopje rechts van de deur, maar het licht brandde al.

De auto van mijn vader stond in de garage, precies zoals hij had gezegd.

– Pappa?

Mijn vader was er niet. Mijn laarzen stonden echter naast de deur.

Ik was net van plan om even om de Volvo heen te lopen om snel even naar de haperende motor te kijken, toen Woef zielig jankend door het washok kwam aansjokken.

– Ik kom eraan, zei ik.

De auto moest maar wachten tot na de wandeling.

Op hetzelfde moment dat ik met Woef aan de riem de garage uitliep, ging de voordeur van het witte stenen huis van de buren open en kwam Linus naar buiten.

Eerst was ik blij. Daarna ongerust. Hij had me niet gebeld, hoewel hij dat wel had beloofd. Dit kon maar één ding betekenen: Tingeling was er niet meer. Ik bedacht dat ik hem moest proberen te troosten, hem misschien even een knuffel moest geven.

Toen schoot me iets verschrikkelijks te binnen. Ik droeg nog steeds mijn zweterige trainingspak! Je kunt het toch niet maken iemand troostend te omhelzen terwijl je naar zweet stinkt!

Tot mijn schrik zag ik dat Linus recht op me afkwam. Hij was waarschijnlijk op weg om ons over Tingeling te vertellen.

De Fiat van mijn moeder stond op de oprit. Ik kon net achter de auto wegduiken voor Linus me zou zien.

Maar Woef werkte bepaald niet mee. Ze jankte zachtjes en trok aan de riem terwijl ik op mijn hurken als een spion door de autoruiten gluurde. Ze gaf een flinke ruk en trok me omver. Ik lag plat op de grond toen Linus achter de auto tevoorschijn kwam.

– Waarom lig jij daar?

Ik hoefde hem niet aan te kijken, want de verbazing hoorde ik al aan zijn stem. – Goed werk, zei ik. Ik ging rustig staan en wees naar de auto.

– Ik moest er even naar kijken. Dit herfstweer is slecht voor de roestbescherming aan de onderkant, maar het ziet er nog wel aardig uit.

– Aha, zei hij.

– Houd je van auto's?

– Nee, maar jij zo te zien wel.

– Al van kleins af aan sleutel ik met mijn vader aan de auto.

– Kun je zelf rijden?

– Alleen starten en een beetje sturen. Jij wel dan?

– Ik wel, ja. Ik heb al op een tractor en in een auto gereden op de grindweg bij mijn opa op het platteland. Hij zweeg een tijdje en keek ernstig. – Ik was op weg naar jou, zei hij.

– Hoe gaat het met Tingeling?

– Het gaat wel. Ze heeft haar dijbeen gebroken, dus ze hebben haar geopereerd en een spalk aangelegd.

– Wordt ze weer beter?

– We weten nog niet of ze weer zal kunnen lopen. In dat geval ... Hij slikte, keek naar beneden. Ik had zelf ook een brok in mijn keel en wachtte geduldig.

– Vind je het moeilijk? vroeg ik ten slotte zacht.

– Ja, en leeg vanbinnen. Ik gooide net, zoals elke middag, een stukje worst op de vloer, maar er kwam niemand om het op te eten.

Ik knikte.

– Weet je wat ik denk? zei hij even later.

– Nee, antwoordde ik eerlijk.

– Dat de automobilist die haar heeft aangereden iemand hier uit de buurt moet zijn. Wie zou anders die smalle grindweg nemen? Er zijn daar geen borden. Alleen mensen die hier wonen weten waar die weg uitkomt.

Het zou natuurlijk kunnen zijn dat er iemand verkeerd was gereden, maar er zat wel iets in, dacht ik. Ik kreeg een idee. – Zullen we kijken welke auto’s er via de grindweg rijden?

– Ja! Misschien zien we wel een auto met een gedeukte voorkant. Het moet een enorme klap geven als je een rottweiler aanrijdt.

– Het kan zijn dat die auto al gerepareerd is of bij de garage staat. Maar het is het proberen waard.

We liepen in de richting van de grindweg. Woef trok aan de riem en probeerde een spoor op te snuiven. Al gauw lieten we de straatlantaarns achter ons.

– Je bent toch niet bang in het donker, hè? vroeg Linus.

– Duisternis is slechts afwezigheid van licht. Simsalabim! Ik haalde een zaklamp uit mijn jaszak.

– Die heb ik altijd bij me, zei ik. En pen en papier.

– Waarom?

– Een paar jaar geleden is er ingebroken in het zomerhuisje van mijn opa en oma. De dieven hadden veel sporen achtergelaten en de buurman had het kenteken opgeschreven van een vreemde auto die hij op hun erf had gezien, maar de politie had geen tijd om het uit te zoeken.

– Dus jij vond de politie te laks? zei hij met een grijns.

– Ik vind dat alle slachtoffers van misdaad hulp van de politie horen te krijgen.

– Als je bij de politie zou werken, zou je op den duur net zo worden als de anderen. Alleen tijd voor moord en roof en andere grote misdrijven.

– Dat zou kunnen. Maar ik wil toch proberen ook dit soort misdaden op te lossen.

We hadden tot nu toe geen extra licht nodig. Het schijnsel van de lantaarns bij de huizen verderop reikte tot aan de weg. We waren bijna bij de T-splitsing toen we een auto op de grindweg hoorden. Al gauw werden we door de koplampen verblind. Terwijl de auto linksaf sloeg, tastte ik naar mijn notitieboekje.

– Volgens mij stonden de letters JÖNS op het nummerbord, zei Linus. Maar ik heb de voorkant van die Volvo niet goed kunnen zien.

– Het was een Audi, corrigeerde ik hem.

Niemand is perfect. De vader van Linus heeft dezelfde Volvo V70 als mijn vader, dus hij had het verschil moeten zien. Hij kreeg een schattige rimpel tussen zijn wenkbrauwen toen hij me aankeek.

– Een Audi en een Volvo lijken wel wat op elkaar, zei ik troostend.

Ze hebben allebei vier wielen en een carrosserie.

Hij knikte tevreden.

De achterlichten van de Audi brandden een tijdje alvorens bij het eerste huis na de kruising uit te gaan. De bestuurder ging het huis binnen. We liepen er snel naartoe om de auto te bekijken. Het was een Audi Avant. Zonder schrammen op de koplampen of de bumper.

– Ik wil het toch even checken, zei ik.

– Wat?

– Wacht even, ik vertel het je zo.

Ik stuurde een sms’je naar de Rijksdienst voor het Wegverkeer en kreeg meteen antwoord. De eigenaar van de auto was Katrin Hansson uit Grödinge. Waarschijnlijk stonden we nu voor haar huis.

Het telefoonnummer kreeg ik te pakken via de nummerinformatie en ik toetste het in. Een meneer nam op:

– Hansson.

– Ja, hallo, ik bel van ...eh ... eh ... de garage en we hebben helaas problemen met de factuur voor de reparatie van uw auto.

– Ik heb mijn auto helemaal niet laten repareren, zei hij en hing op.

– Die Audi kunnen we vergeten, zei ik.

Linus haalde zijn schouders op.

– Mijn vader werkt daar, zei hij en hij wees in het donker.

– Op het industrieterrein?

– Nee, verderop, achter die huizen. In dat gebouw zit ook een garagebedrijf.

– O, dan weet ik het wel. Mikaela en ik hebben daar afgelopen zomer vakantiewerk gedaan.

– Bij Kalle's garage?

– Nee, op het kantoor waar je vader werkt. We moesten papieren sorteren en spullen ophalen voor ene Harry. Ik heb Kalle gevraagd of ik in de garage mocht sleutelen, maar hij lachte me alleen maar uit. Werkt Harry daar nog steeds?

– Nee, mijn vader en Kalle delen nu dat kantoor. Ik heb hem een paar keer ontmoet toen ik daar folders aan het vouwen was. Mijn moeder wil niet dat ik dat thuis doe. Ze vindt dat het dan zoń rotzooi wordt. Bovendien heeft mijn vader een veel coolere computer dan ik, dus daar kan ik dan mooi gebruik van maken.

We gingen terug naar de T-splitsing en liepen over de grindweg in de richting van de hoofdstraat.

– Heb je daar met Woef getraind? vroeg Linus terwijl hij in de richting van het rode huisje van de hondenclub knikte.

– Nee. Ze is opgevoed met de HVS-methode.

– Wat is dat?

– Heel veel snoep. En Tingeling?

– Wij hebben haar ook zelf getraind. Maar niet goed genoeg dus. Anders was ze niet weggelopen.

Op de weg naderden weer autolichten. Toen de wagen dichterbij kwam, herkende ik hem.

– Het lijkt de auto van mijn vader wel, zei Linus.

Hij begint het al een beetje te leren, dacht ik. Bovendien realiseerde ik me dat de vriend van de moeder van Mikaela ook een Volvo V70 had.

– Het is Samuel, zei ik.

Hij reed ons langzaam voorbij. Ik zwaaide, maar zag niet of hij terugzwaaide.

– Mijn vader zou hier nooit rijden, zei ik. Er zijn veel te diepe kuilen. Zo verniel je het onderstel.

We waren bij het eenzame rechte stuk gekomen waar Woef en ik Tingeling hadden gevonden. In de verte hoorde je het geluid van de banden van het verkeer op de hoofdstraat. Voor de rest was het stil en donker.

Peinzend keek ik naar de bosjes waar ze had gelegen. Het was zo’n twee meter van de weg af. – Wat vreemd eigenlijk dat ze achter de bosjes lag, zei ik.

– Die stomme idioot die haar heeft aangereden, heeft haar vast daar naartoe gesleept, zodat niemand haar zou vinden. Hij heeft haar zwaargewond achtergelaten.

– Ik denk dat de meeste mensen zich twee keer bedenken voor ze een rottweiler van bijna zestig kilo aanraken. Behalve als ze de hond kennen, natuurlijk.

– Er zijn niet veel mensen die haar kennen. Zo lang wonen we hier nog niet.

– Misschien is ze ernaartoe gekropen. Gewonde dieren zoeken altijd bescherming.

Hij haalde zijn schouders op. Helemaal onmogelijk was het niet.

– Als ze op de weg was blijven liggen, was ze misschien eerder ontdekt, zei hij bitter.

– Of opnieuw aangereden.

Op dat moment werd de stilte verbroken door een oorverdovend lawaai van motoren en een oogverblindend licht doorkliefde het duister. Er scheurden twee auto’s met hoge snelheid op ons af.

Bliksemsnel sprongen we opzij.

– Zijn ze nou helemaal krankzinnig geworden! gilde ik.

Ik werd verblind en kon van de voorste auto niet meer zien dan dat het een donkere bestelwagen was. Maar de achterste - een splinternieuwe Mercedes-Benz - werd een ogenblik verlicht. Wat een gave auto! Ik bewonderde hem een beetje te lang, maar had toch bijna het hele kenteken kunnen zien. Alleen het laatste cijfer wist ik niet zeker. Was het een drie of een acht? Of misschien een negen? Ik gokte op een drie en stuurde opnieuw een sms’je naar de Rijksdienst voor het Wegverkeer, maar ik kreeg een berichtje terug dat dat kenteken niet bestond.

– Ik zoek het wel even op internet op, zei ik.

– Wat een idioten! Het zou me niks verbazen als degene die haar heeft aangereden met een soort rally bezig was. In dat geval had Tingeling geen schijn van kans.

We bleven nog tien minuten wachten, maar er kwamen geen auto’s meer langs. Woef begon ongeduldig aan zijn riem te trekken.

– Zullen we stoppen? vroeg ik.

Linus knikte zwijgend. – Ga je Samuel niet bellen met je nepverhaal over die garage-factuur? vroeg hij toen we al een eindje hadden gelopen. Net als je … eh …

– We kennen hem, zei ik bars.

– Daarom kan hij Tingeling nog wel hebben aangereden.

Ik haalde mijn schouders op, toetste het nummer in van de vaste telefoon in Mikaela’s huis en probeerde mijn stem te verdraaien:

– Goedenavond, ik bel van ... eh ... garage Andersson ...

– Lieve Ditte, geen flauwe kul nu, zei Samuel. Mikaela is nog steeds niet thuis. Bel later maar. Hij hing op.

– Hij trapte er niet in, zei ik.

– Geen wonder, eh … garage Andersson.

– Daar lag het heus niet aan. Hij zag waarschijnlijk op de nummermelder dat ik het was.

– Is Mikaela nog niet thuis?

– Nee.

– Jullie zijn toch vriendinnen?

– Wat dan nog?

– Niks.

Argwanend keek ik hem aan. Waarom vroeg hij zoveel over Mikaela? Hij was toch niet verliefd op haar? Wat een toestand zou dat zijn. Ik was verliefd op Linus. Die verliefd was op Mikaela. Die verliefd was op Oscar. Net als Hannamaria. Ik had zin iets gemeens te zeggen, zodat Linus de mooie ogen van Mikaela zou vergeten.

– Ze heeft mijn fiets gejat!

– Waarom?

– Om te klieren.

– Hoe weet je dat zij het heeft gedaan?

– Mijn fiets is blauw met witte strepen.

– Blauw met witte strepen?

– Mijn moeder is ... kunstenares.

– Volgens mij heb ik jouw fiets gezien!

– Waar dan?

Ik dacht dat hij zou zeggen: bij Mikaela op het erf.

– Bij dat oude huis aan het meer.

– Maar daar woont Hedvig.

– Wie is dat?

– Ach, die is hartstikke gestoord. Ze gilt en schreeuwt als een gek wanneer je een paar appels van haar bomen pikt.

– Oh?

Ja, dat klonk natuurlijk niet zo vreemd. Ik vertelde hem alles wat ik van Hedvig wist.

– Haar gezin is bij een ongeluk om het leven gekomen en daarna heeft ze alles om zich heen verwaarloosd. En er is geen buur die het met haar uithoudt.

Linus leek er nog niet helemaal van overtuigd dat Hedvig inderdaad zo gestoord was, maar gaf geen commentaar. – Zullen we gaan kijken of je fiets er nog staat?

Ik knikte. We waren er eigenlijk al bijna. We moesten alleen nog het paadje rechts inslaan en dan doorlopen tot we bij de bouwval waren. Nu kwam mijn zaklamp wel van pas, maar ik gebruikte hem alleen zo nu en dan om te kunnen zien waar het pad liep.

Het huis van Hedvig is misschien ooit wit geweest, maar de muren hadden intussen een vuilgrijze kleur gekregen. Op diverse plekken was het pleisterwerk van de muur afgebladderd en het hele dak was bedekt met mos. Het erf liep steil naar beneden en zag er verwilderd uit, met hoog gras en een veld vol manshoge berenklauw.

Binnen brandde licht, een kogelronde lamp hing aan het plafond in de keuken en op de bovenverdieping scheen een zwakker licht. Hedvig zagen we niet.

Mijn fiets ook niet.

– Hij stond daar echt tegen de muur, zei Linus eigenwijs. Alsof hij dacht dat ik hem niet geloofde.

Dat was ook zo. Ik dacht namelijk te weten waar mijn fiets wel was. Bij Mikaela.

– We kijken even achter het huis, fluisterde ik.

We probeerden zachtjes rond het huis te sluipen, maar de vele gevallen bladeren ritselden onder onze laarzen. Even onopvallend als een kudde neushoorns schoven we met onze voeten door het bladerdek. Stapje voor stapje, terwijl de zenuwen door ons lijf gierden.

Woef en ik gingen voorop en Linus liep een paar stappen achter mij. Dacht ik, want toen ik opeens stil bleef staan, botste hij met z’n hele lijf tegen me op.

– Au!

Woefs blaf klonk als een echo.

Op dat moment zag ik iets aan de achterkant van het huis. Er stond een fiets tegen de muur. In het donker was het moeilijk de kleuren te onderscheiden. Ik wilde net mijn zaklamp aandoen, toen een woedende stem begon te schreeuwen.

– Vandalen! Nu is het afgelopen ...

We bleven niet staan om te horen wat ze allemaal nog meer op haar hart had. Pas toen het licht van het huis van Hedvig nog slechts als een stip tussen de boomstammen te zien was, durfden we te stoppen om op adem te komen.

Linus hijgde hevig, maar ik had nog wel een stukje kunnen rennen.

– Heb je de fiets kunnen zien? vroeg Linus terwijl hij moeizaam ademhaalde.

– Nee. Zullen we een andere keer teruggaan?

Ik zag aan de rimpels tussen zijn wenkbrauwen dat hij aarzelde, maar hij zei in elk geval geen nee. Ik kon dus ondanks alles met een tevreden gevoel op deze avond terugkijken. Linus en ik hadden nu twee gemeenschappelijke hobby’s: jagen op degene die Tingeling had aangereden en zoeken naar mijn fiets. Geen slecht begin van een vriendschap!

– Ga je morgen naar de disco? riep hij me na toen ik al op weg was naar onze voordeur.

– Welke disco? zei ik zonder na te denken.

O, stommeling! Het is niet cool om dat niet te weten.

– Oh, je bedoelt de disco!

Hij keek me aan, wachtte waarschijnlijk op een antwoord.

– Misschien, zei ik.

Hij knikte en zwaaide nonchalant naar me.

Ik keek hem na terwijl Woef piepte, jankte en kwispelend met haar snuit tegen de voordeur duwde. Zij kon mijn verwarring niet begrijpen. Als hond doe je iets. Of je doet het niet. Zo simpel is het voor zo’n dier. Terwijl ik naar de deur liep, stopte ze met het gepiep en gezeur waar ik bijna gek van werd.

Waarom vroeg Linus of ik naar de disco ging?

1. Omdat hij graag zou willen dat ik ging?
2. Of omdat hij gewoon nieuwsgierig was?

Wat moet ik doen? Het populaire groepje uit mijn klas ging altijd naar de disco van het jeugdcentrum als er ergens anders geen feestje was. Wat als ze daar allemaal zouden zijn? En mij in het bijzijn van Linus zouden pesten, bijvoorbeeld omdat ik fout danste? Foute kleren droeg of me fout had opgemaakt? Omdat ik fout ben.

Ik ga niet.

Hoewel, dan zou ik Linus ook niet zien. Heel veel stelletjes hebben in de disco iets met elkaar gekregen. Misschien krijgt Linus ook wel iets met iemand, met Ebba of met Hannamaria. Ik zou het niet kunnen uitstaan hen op het schoolplein hand in hand te zien lopen of achter de gymzaal te zien zoenen.

Ik moet erheen!!

Maar wat moet ik dan aantrekken? Wat is het leven toch ingewikkeld! Was ik maar een hond!

Opeens bedacht ik dat ik Mikaela zou kunnen sms’en. Ik hoefde haar niet uit te horen over waar ze zat, ik wilde alleen advies.

Wat moet ik aan voor de disco? Snel antwoorden alsjeblieft! Ditte. ’ Ik drukte op ‘verzenden’.

Hoofdstuk 7

Toen ik naar de voordeur liep, zag ik licht door de kieren van de grote garagedeur. Ik had het licht uitgedaan toen ik er wegging. Stond mijn vader aan zijn auto te sleutelen?

Een geluid dat uit de garage kwam was het antwoord op mijn vraag. Zo’n gepiep dat pijn doet aan je oren en tanden, hetzelfde geluid als wanneer iemand met zijn nagels over het bord krast.

Ik liep gauw ons huis binnen, trok mijn jas uit, schopte mijn kaplaarzen uit en droogde snel de poten van Woef.

Ik ben al jaren het hulpje van mijn vader. Hij beweert weliswaar dat ik het verschil tussen een moer en een bout niet zie, maar we hebben het gezellig samen. Aan de auto sleutelen is echt ons ding. In onze garage: de sleutelgarage van Nisse en Janne.

Ik gaf Woef een bot om op te kauwen, zodat ze voorlopig even rustig zou blijven en holde naar de garage. Mijn vader stond in een onnatuurlijke houding over de motorkap gebogen.

– En wat gebeurt hier? zei ik terwijl ik probeerde een politieman te imiteren.

Mijn vader deinsde achteruit en stootte zijn hoofd toen hij rechtop ging staan. – Shit meid, wat laat jij me schrikken!

Hij staarde me aan. Op zijn voorhoofd zag ik een ader kloppen.

Ik greep naar een steeksleutel en zwaaide die als een wapenstok in de lucht. – Hiervan moet aangifte worden gedaan. Uw rijbewijs alstublieft ...

– Hou even op, zeg! Hij klonk zeurderig en zijn hoofd was rood geworden.

– Humor, pappa, humor! Wacht even, dan doe ik mijn overall aan.

Aan een haakje aan de muur hing mijn werkoverall, die sterk naar benzine, olie en een antiroestmiddel rook. Nu had mijn vader - zoals altijd - moeten zeggen: ‘wat zou ik zonder je moeten, Nisse?’

Maar dat zei hij niet. – Ik heb geen hulp nodig, zei hij bars.

– Maar ik ... – Dit is geen spelletje.

Woef was kennelijk uitgekauwd op haar bot en kwam aandraven met een beer in haar bek. Niemand van ons had tijd om met haar te spelen. Ik draaide me om en keek mijn vader beledigd aan. Wilde hij daarom niet mee naar het zwembad? Hij wilde zonder mij aan de auto sleutelen.

– Je hebt op een vrijdagavond toch wel iets beters te doen? zei hij op een iets mildere toon.

– Bedoel je roken, zuipen en achter de jongens aan zitten?

Hij schrok. – Wat?

– Ik wil je graag helpen, zei ik op jengelende toon.

– Maar meiske, je hebt toch wel vriendinnen om mee uit te gaan. Zonder dat je hoeft te ... eh.

– Roken en zuipen, zei ik op scherpe toon, omdat ik wist dat hij daar zo’n hekel aan had. Maar ik vond het ook niet leuk dat hij me meiske noemde.

– Wat doe je? zei ik. Ik dacht dat je zei dat de motor stuk was.

Mijn blik gleed langs de glanzende zilverkleurige lak tot mijn oog op iets viel, rechts aan de voorkant. Het leek wel een deuk. Maar misschien was het alleen maar een schaduw, dacht ik toen. Ik deed een stap naar voren om ernaar te kijken, maar mijn vader ging ervoor staan.

– Nu wil ik met rust gelaten worden. Ga maar ...

Hij maakte zijn zin niet af, maar maakte een gebaar waaruit ik duidelijk kon opmaken dat hij wilde dat ik wegging.

Ik voelde plotseling een ijskoud brok in mijn maag. Ik was kennelijk niet goed genoeg. Ooit heb ik eens een paar woorden opgevangen van mijn oma, woorden die niet voor mijn oren waren bestemd. Ook mijn vader heeft zelf een keer iets dergelijks gezegd, toen hij niet wist dat ik luisterde.

– Je had me niet weggestuurd als ik een jongen was geweest, zei ik.

– Wat?

– Je had liever een zoon gehad.

– Maar dat is niet waar, je ...

– Dat heb je zelf gezegd. Je had een echte Nisse gewild. Ik draaide me abrupt om en liep naar buiten. Ik had tranen in mijn ogen en ik wilde niet dat hij dat zou zien.

Typisch! Afrodite stond te huilen. Een echte knul, een Nisse zou zijn vuist tegen de muur hebben geslagen.

Hoofdstuk 8

In mijn kamer staat een hemelbed met witte tulen gordijnen en stroken. Mijn vader heeft het gemaakt. Ik heb er heel lang om gezeurd en op het laatst heeft hij toegegeven. Inmiddels vind ik het bed door al die tierelantijntjes wel wat kinderachtig, maar omdat mijn vader het heeft gemaakt, doe ik het niet weg.

Ik heb natuurlijk ook nog andere meubels: een bureau, een stoel, een boekenkast, een kledingkast met spiegeldeuren en een ladekast met veertien lades.

Maar mijn bed is het belangrijkst. Daar lig ik als ik slaap, droom, lees of naar muziek luister. Of als ik verdrietig ben.

Hoe kon hij! Mij als een klein kind wegjagen! Ik heb hem al zo vaak bij het sleutelen geholpen. Ik had echt wel iets nuttigs kunnen doen. Ik moest denken aan de manier waarop hij voor me was gaan staan. Heel even kwam de gedachte in me op dat er echt een deuk in de auto zat, maar dat denkbeeld liet ik al snel varen. Ik had het vast verkeerd gezien. Maar ik nam me wel voor er de volgende ochtend bij daglicht naar te kijken, zodat ik er niet langer over hoefde te piekeren.

Toen ik weer wat tot bedaren was gekomen, ging ik rechtop zitten en begon ik in oude fotoalbums te bladeren uit de tijd dat mijn vader en moeder nog jong waren. Uit de tijd dat ik er nog niet was.

Ze waren slank. Mijn moeder was blond, mijn vader had zwart haar. Op elke foto stonden die twee dicht tegen elkaar aan, soms met wat vrienden op de achtergrond.

Daarna werd ik geboren en ik zag er op alle foto’s uit als een klein gezwel, kijkend over de schouder van mijn moeder, zittend op mijn vaders schoot of op de bank tussen hen in, met mijn benen opgetrokken. Hun vrienden stonden niet meer op de achtergrond.

Mijn moeder ziet haar oude vriendinnen nog wel. Dan drinken ze wijn en lachen ze tot in de kleine uurtjes. Uitsluitend doordeweeks.

Als mijn vader in het weekend thuiskomt, wil hij in alle rust eten, met alleen zijn gezin. Op zaterdag en zondag heeft hij geen puf om met mensen af te spreken. Ook heeft hij altijd veel te doen, bijvoorbeeld het hout van de vensters verven, het glas met stopverf vastzetten en de scharnieren oliën. Daar mag ik nooit bij helpen.

Als ik een jongen was geweest, had hij me vast gevraagd hem bij sommige dingen te helpen. Dat weet ik zeker, ook al zegt mijn moeder dat ik het mis heb. Dat mijn vader meer van me houdt dan van wie of wat ook. Dat hij dol op me is.

Maar dat geloof ik niet. Hij is dol op mijn moeder.

Een kind kreeg hij op de koop toe. Een meisje nog wel. En nu wil hij niet eens met me zwemmen of samen met me aan zijn auto sleutelen.

Ik haat hem!