Studente in

vrije val

Susan Lenssinck

Studente in

vrije val

Uitgeverij Tobi Vroegh

Voor papa en mama,

omdat jullie er voor mij zijn,

altijd

Inhoudsopgave

Inleiding

Proloog

Op kamers

Apollo

Aan de studie

Jaarclub Lef

Feest

Date

Verjaardag

Hockeytoernooi

Propedeuse

Vakantie

Berlijn

Jaar twee

Naar huis

Dieptepunt

Burn-out

Spreading the news

Naar de psycholoog

Op bezoek in Den Haag

Angst voor de angst

Eén stap vooruit, twee stappen terug

Herstel

December

Weer naar school

Back on track

Overwinning

Inleiding

Een student met een burn-out? Bestaat dat? Ja, het kan.

Tegenwoordig leven jongvolwassenen in een hectische maatschappij waar een hoge druk op hen wordt gelegd. Zij willen een leuk, sociaal, interessant leven leiden en het liefst zo veel en zo goed mogelijk presteren. Deze druk wordt sommige studenten te veel. Wanneer ze niet op tijd aan de rem trekken kan het studenten opbreken. Zelfs zo erg dat ze in een vicieuze cirkel terecht komen, met een burn-out tot gevolg.

Dit boek is geschreven aan de hand van eigen ervaringen. Door de lat voor mezelf te hoog te leggen en teveel hooi op mijn vork te nemen, ben ik mezelf voorbij gerend. Dat mij dit als student zou kunnen overkomen, had ik nooit gedacht. Met hulp van een psycholoog en medicatie ben ik hier goed uitgekomen.

Helaas is er nog vrij weinig bekend over burn-out bij studenten. Met dit boek wil ik een inzicht geven over studenten met een burn-out want een burn-out overkomt je, of je nu oud of nog jong bent.

Proloog

De muziek beukt in mijn oren. De geur van sigaretten maakt me misselijk. Verderop staat Julia met een jongen te kletsen. Mijn hoofd is wazig. Het lauwe biertje in mijn hand zet ik weg en ik loop richting de toiletten. Mensen staan op de trap, ik negeer ze. Het is ongelofelijk druk op Apollo. Mijn hart bonkt in mijn keel. Straaltjes zweet lopen over mijn rug. Ik hap naar adem, de sigarettenrook slaat op mijn longen. Een derdejaars student reikt me een biertje aan, ik sla het af. Ik moet hier weg, naar een plek waar niemand is, waar ik even op adem kan komen. Een angstig gevoel steekt de kop op. Dit komt niet door de alcohol, maar waardoor dan wel?

Een meisje strompelt de toiletten uit. Ze is enorm lam. Moet zij weten, het doet me niks. Ik loop langs haar heen en sluit me op. Met een plof ga ik op de toiletpot zitten, de tranen stromen over mijn wangen. Ik wil dit niet. Mijn hart gaat nog steeds tekeer, hoofdpijn komt opzetten. Wat is dit? De rare buien worden steeds heftiger en frequenter. Nu overkomt het me op Apollo. Met mijn hand op mijn buik probeer ik mijn ademhaling te stabiliseren. De muziek klinkt ergens op de achtergrond. Stemgeluiden komen dichterbij. Een paar meiden wachten op de toiletten. Ik moet eruit. Weg van hier. Met het puntje van mijn shirt veeg ik de tranen uit mijn gezicht. Hopelijk is mijn mascara niet te veel uitgelopen. Met gebogen hoofd open ik het toilet.

‘Hé Soof!’ roept een van de meiden. Ik weet dat het asociaal is om mensen te negeren maar nu kan het niet anders. Ik moet weg van Apollo, op naar huis. Uit de garderobe gris ik mijn jas en vlucht naar de uitgang. Mijn clubgenoten komen er vanzelf wel achter dat ik al ben vertrokken. Mijn fiets haal ik van het slot, verderop staat een stelletje te tongen. De drukte en herrie van de vereniging laat ik achter me. Alleen fiets ik de donkere nacht in. De tranen stromen weer over mijn wangen.

Op kamers

‘Gezocht, leuke student (m/v) die een huis wil delen met vijf huisgenoten.’

Met mijn telefoon in de aanslag en de adresgegevens in mijn hoofd, loop ik door Den Haag. Een week geleden kwam ik een advertentie tegen via een kamerverhuur site. Na een korte correspondentie met een van de bewoners van het huis, ben ik uitgenodigd om te komen hospiteren. Het studentenhuis ligt in het mooie Zeeheldenkwartier. De hofstad is onbekend terrein. Gelukkig loodst mijn navigatie-app me naar het juiste adres. Het huis ziet er op het eerste gezicht mooi uit, met een oude gevel en een chique witte deur. Het grote aantal fietsen verraadt dat het om een studentenhuis gaat, met zeven verschillende bellen naast de deur. Ik druk op ‘huiskamer’. Niet veel later gaat de zware voordeur piepend open. Een jongen met bruin haar, T-shirt en een gebloemd boardshort doet de deur open.

‘Hé, jij moet Sofie zijn, welkom.’

Hij geeft me een hand en vertelt dat hij Daan heet. Al kletsend gaat hij mij voor naar de woonkamer. Hij woont al twee jaar in het huis en heeft mazzel met zijn kamer, de grootste van het huis inclusief balkon.

‘Ik studeer bedrijfskunde, maar ben vaker in het water te vinden.’

Een surfboard in de gang verraadt zijn hobby.

‘Het huis bevalt erg goed. Er is altijd wel iemand om mee te hangen.’

Op een van de banken zitten de andere kandidaten, twee onzekere meisjes. Ik geef ze een hand en ga naast hen zitten. Ik maak vast een goede kans. De woonkamer ziet er rommelig maar toch gezellig uit, de muren zijn lichtblauw geschilderd en aan het plafond hangt een kroonluchter. Zo te zien is deze zelf gemaakt, de gloeilampjes priemen uit felgroene, opengeknipte bierblikjes. Er staan drie grote loungebanken, een oude tv en een eettafel met een bonte verzameling aan stoelen. Door de buitendeur heb ik uitzicht op een grote verwilderde tuin. In een hoek staat een winkelwagentje gevuld met bierkratten.

Het kamertje waarom het gaat bevindt zich op de tweede verdieping. Het is niet groot, maar groot genoeg om in te wonen. Het meisje dat er nu in zit, vertrekt over een week. Ze heeft het hok strak en minimalistisch ingericht, niet echt mijn smaak.

Terug in de woonkamer, ofwel de GR, zoals Daan het noemt, begint het echte werk. De GR staat voor Gemeenschappelijke Ruimte. Hier wordt gezamenlijk gegeten, gedronken, aan spelletjes gedaan, TV gekeken en gechild. Van Daan krijgen we een biertje, iets anders heeft hij niet. Een iel meisje met een ringetje door haar neus en een dikke bos bruine krullen komt bij ons zitten. Haar shirt glijdt van haar schouder, waardoor het bandje van haar tijgerprint-bh zichtbaar is. Ze heet Tessa en is tweedejaarsstudent aan de kunstacademie. Daan en Tessa vragen ons het hemd van het lijf. De drie andere huisgenoten zijn er niet in verband met vakantie.

Het is hartje zomer. Vorige week ben ik teruggekomen van een week Griekenland met mijn middelbare schoolvriendinnen. Mijn havodiploma is in the pocket. Een nieuwe stap in mijn leven breekt aan: studeren. Ik kan niet wachten om het ouderlijk huis te verlaten en in een nieuwe fase van mijn leven te duiken. Hoe zou het studentenleven mij bevallen? In mijn hoofd heb ik een geromantiseerd beeld van het studentenleven gecreëerd, bestaande uit feestjes, studeren, mannen en nog meer feestjes.

Thuis woon ik met mijn ouders en broertje Jaap.

Oudere broer Willem heeft twee jaar geleden het nest verlaten en is in Utrecht neergestreken. In het dorp is niet veel te beleven, de lokale kroeg bevindt zich in een omgebouwde schuur. Mijn schoolvriendinnen zijn gezakt, blijven thuis wonen of gaan studeren in een van de dichtstbijzijnde steden. Niets voor mij.

‘Vertel eens wat over jezelf,’ vraagt Tessa geïnteresseerd.

‘Nou, ik ben dus Sofie,’ begin ik. ‘Ik wil in Den Haag wonen om hier Communicatie te studeren. Ik kijk er naar uit om op kamers te gaan. Het lijkt me naast gezellig, ook praktisch om een huis te delen. Helemaal alleen op jezelf wonen is ook zo saai. Daarnaast ken ik nog niemand in deze stad.’

Tessa knikt vriendelijk.

Ook de twee andere hospitanten vertellen wat over zichzelf. Met een half oor luister ik naar hun verhaal. Nadat Tessa informatie over het huis geeft, de huisregels uitlegt en over de andere huisgenoten vertelt, loopt het hospiteren ten einde.

‘Hebben jullie verder nog vragen?’ vraagt Daan. De meisjes schudden hun hoofd.

‘Hoe nu verder?’ zeg ik impulsief.

‘Je krijgt vanzelf bericht, morgenmiddag op zijn vroegst. No worries.’

‘Hoi, mag ik binnenkomen?’

Ik kijk op van mijn verhuisdoos die volgepropt zit met boeken, fotolijsten en andere spullen. Vanmorgen hebben mijn ouders mijn meubels en prullaria naar Den Haag verhuisd. Na het hospiteren werd ik dezelfde avond door Daan gebeld. Tessa en hij hadden besloten dat ze mij graag als nieuwe huisgenoot wilden hebben. Ik was door het dolle heen. De nieuwe trotse bewoner van tien vierkante meter Den Haag.

Een meisje met lang bruin haar staat in de deurpost. Ze draagt een wit zomerjurkje dat mooi afsteekt bij haar zongebruinde huid.

Ik knik. Het meisje loopt de kamer binnen en gaat op het kleine slaapbankje zitten.

‘Ik ben Julia, je onderbuurvrouw. Ik was niet bij de hospiteeravond, maar heb gehoord dat jij de nieuwe huisgenoot bent. Welkom.’

‘Dank je. Dit is mijn eerste dag hier.’

Julia bestudeert de kamer. ‘Je kamer ziet er tot nu toe knus uit. Een stuk leuker dan de vorige inrichting.’ Ze vertelt dat ze een verdieping deelt met Daan en Tessa. ‘Kom je uit de buurt?’

Ik vertel dat ik uit een dorp in het oosten van het land kom.

‘Heen en weer reizen is geen optie, vandaar dat ik in Den Haag op kamers kom wonen,’ vervolg ik.

‘Dus je bent eerstejaars? That makes two of us. Ik woon hier net twee weken, maar het bevalt heel goed. De huisgenoten zijn heel chill. We drinken vaak samen een biertje. Vind je het trouwens erg als ik een sigaret opsteek?’

Hoewel ik zelf niet rook, knik ik ja.

‘Heb je de andere huisgenoten al ontmoet?’ vraagt

Julia terwijl ze een hijs neemt van haar sigaret.

‘Alleen Tessa en Daan, tijdens het hospiteren.’

Naast mij woont Michelle, een rustig meisje. Op de begane grond zit Yordi die sportmanagement studeert en behalve met het obsessief in shape houden van zijn lichaam veel met chicks in de weer is.

‘Pfff, het is wel warm op je kamer zeg. Waarom bewaar je het uitpakken niet tot morgen? Dan gaan we nu naar het strand. Onderweg laat ik je de leuke plekjes van Den Haag zien.’

Ik knik en laat de verhuisdozen voor wat ze zijn. Op naar Scheveningen.

’s Avonds zitten Tessa, Yordi en Daan in de huiskamer. MTV staat aan, Daan eet een bord pasta en Tessa is in de weer met een spuitbus. In zijn linkerhand heeft Yordi een gewicht – zo te zien is hij zijn biceps aan het trainen. Met de andere schudt hij mijn hand.

‘Ik ben Yordi, welkom in het huis.’ Een straaltje zweet druipt van zijn voorhoofd.

Het was stampvol in Scheveningen. Julia en ik hebben er een gezellige stranddag van gemaakt, we hebben gezond, gezwommen en een wijntje in een van de vele strandtenten gedronken. Julia heeft veel over zichzelf verteld, ze komt oorspronkelijk uit de buurt van Den Haag en is laaiend enthousiast over het studentenleven. Apollo schijnt de leukste vereniging van de stad te zijn. Ik weet niks van studentenverenigingen, maar het lijkt me best leuk om een keer mee te gaan.

Ik plof op de groezelige loungebank. ‘Wil je wat drinken?’ vraagt Daan met zijn mond vol. ‘In de koelkast staat bier.’

Ik open de koelkast en pak een blikje voor Daan en mezelf. Terwijl ik buk voel ik Yordi’s ogen over mijn kont glijden. Ondanks dat hij een flirt is, ben ik best gevleid. Ik neem een slok van mijn biertje.

‘Hoe bevalt de grote stad?’ vraagt Yordi terwijl hij door blijft trainen.

‘Het is mijn eerste dag hier. Julia heeft me meegenomen naar Scheveningen. Het was heerlijk op het strand.’

‘Goed om te horen, wie weet kunnen wij ook een keer samengaan.’ Yordi geeft een knipoog.

‘Wie gaan er samen naar het strand?’ roept Julia terwijl ze de trap af stormt. Ze pakt een biertje uit de koelkast. Haar natte haren druppelen na van de douche en zijn in een grote knot op haar hoofd gebonden. In plaats van het witte jurkje, heeft ze een trainingsbroek aangetrokken. Ze wacht niet op antwoord en kletst vrolijk verder.

‘Morgen begint de open maand bij Apollo. Hebben jullie zin in een feestje?’

‘Getver, ga jij naar die ballentent?’ is het antwoord van Tessa.

‘Ja, ik hoorde dat Apollo best lachen is.’ antwoordt Daan.

‘Vorig jaar heb ik wel eens een feestje meegepikt. Die studenten daar weten wel wat feesten is en niet te vergeten, ze schenken er goedkoop bier.’

‘Ik ben ook van de partij’ zegt Yordi. ‘Een paar maten van mij zijn van plan om te gaan.’

‘Gezellig, laten we er morgen een huisuitje van maken,’ stelt Julia voor.

‘Wie weet,’ zegt Daan. ‘Maar voor nu weet ik wat beters.’

Onderuitgezakt begint hij een joint te draaien.

‘Dat heb ik wel verdiend na een dag in water te hebben gelegen.’ Hij doelt op zijn surfsessie van die middag. ‘Iemand ook een hijs?’

Ik heb wel eens een sigaret gerookt, maar nog nooit geblowd. Misschien toch maar eens proberen. Daan steekt de joint aan, neemt een flinke hijs en inhaleert diep. Een weeïge lucht vult de kamer. Julia gaat naast Daan zitten en slaat een arm om hem heen.

‘Hé surfdude, ik wil ook wel een hijs.’

Daan geeft de joint door aan Julia. Ze neemt een trek, inhaleert en blaast de rook uit. Daarna gaat ze onderuitgezakt op de bank zitten en sluit haar ogen. Tessa is de volgende die een hijs neemt. Yordi slaat de joint af. Hij hoeft die troep niet, dat is niet goed voor zijn lichaam.

‘Soof, wil je ook?’ vraagt Julia. ‘Het is heel relaxed spul.’

Ik twijfel.

‘Probeer het een keer,’ zegt Daan. ‘Het enige wat je ervan krijgt is dat je je heel relaxed gaat voelen en met een beetje geluk kan je een lachkick krijgen.’

Ach, waarom ook niet. Ik neem de joint van Tessa over, inhaleer en begin hard te hoesten. De anderen beginnen te lachen.

‘Probeer het nog een keer,’ moedigt Julia me aan. ‘Maar dan wat rustiger...’

Poging twee. Opnieuw zet ik de joint aan mijn lippen en inhaleer.

‘Doe net alsof je schrikt,’ instrueert Daan.

Met een schichtige inademing verdwijnt de rook in mijn longen. Rustig wacht ik af. Mijn hoofd begint licht te tintelen en een grijns verschijnt op mijn gezicht. Dit is geen onprettig gevoel. Bij de volgende ronde neem ik nog een hijs.

Jersey Shore verschijnt op het beeldscherm van de krakkemikkige tv. Snookie danst door het beeld. Ze lijkt wel een opgezwollen kabouter met een te diep decolleté en een dikke kont. Het ziet er hilarisch uit.

‘Zien jullie dat?’

Ik begin te giechelen. Daan kijkt suf voor zich uit. Julia ziet het ook.

‘Haha, die Snookie is niet helemaal Wookie.’ Julia proest het uit.

Ook Tessa begint te lachen. Alleen Daan zit in een diepe chillmodus. De joint heeft zijn werk gedaan. Rond middernacht ga ik met een voldaan gevoel naar bed. De eerste dag van mijn nieuwe leven.

Apollo

Het is pas 23:00 uur maar de vereniging staat blauw van de rook, een muffe bierlucht vult mijn neusgaten. Het is behoorlijk druk op de openingsborrel van Apollo. De open maand is officieel van start gegaan. Apollo heeft wat weg van een bruin café, het is schemerig en zware houten meubels vullen de ruimte. De bar staat prominent in het midden, er wordt aardig wat bier getapt door studenten gekleed in zwart-witte blazers. Aan de wand hangen goudkleurige lijsten met foto’s van verschillende besturen en commissies en grote kroonluchters sieren het plafond. Aan een daarvan hangen strings in alle soorten en maten. Julia ziet me staren.

‘Dat is de slettenkroon. Als een jongen een chick heeft gescoord, hangt hij de volgende dag haar string in de lamp.’

Wat gênant zo’n slettenkroonluchter, denk ik bij mezelf. De jongens van Apollo hebben flink hun best gedaan want er hangen tientallen strings aan de armen van de lamp. Nooit, maar dan ook nooit zal er een string van mij in de kroonluchter komen te hangen.

Julia loopt naar de bar en bestelt twee bier. Nog wat onwennig kijk ik de vereniging rond. Dit is mijn eerst avond op een studentenvereniging, Julia is al eerder bij Apollo wezen kijken. Terwijl we het bier langzaam wegtikken komt een meisje op ons afgelopen.

‘Hai, ik ben Sanne. Welkom op Apollo, zijn jullie hier vaker geweest?’ Ik schud mijn hoofd.

‘Leuk dat jullie zijn gekomen. Zal ik jullie een rondleiding geven door de toko?’

De toko is blijkbaar een ander woord voor vereniging.

We kletsen met Sanne over het studentenleven. Ik kijk mijn ogen uit. Het verenigingsleven is totaal nieuw voor mij.

‘Zal ik nog een biertje halen?’ Antwoord op deze retorische vraag verwacht ik niet en ik verdwijn richting de bar.

Tussen Julia en mij klikt het goed. Julia is een en al vrolijkheid en geniet van het leven. We zitten beiden in hetzelfde schuitje. Nieuwe studie, voor het eerst op kamers en bedenken of we bij een studentenvereniging willen. Ze is een beetje impulsief, vandaar dat ik me over heb laten halen om bij deze vereniging te gaan kijken. De afgelopen dag hebben we veel ondernomen: mijn kamer ingericht, de stad in, koken, wijntjes drinken en veel kletsen. Mijn eerste vriendin in de nieuwe stad is gemaakt.

Sanne is inmiddels op twee andere meiden afgestapt. Naast de bar bekijk ik de mensenmeute die op deze avond af zijn gekomen. De verenigingsleden kijken geamuseerd naar de nieuwelingen.

Met twee vers getapte biertjes loop ik terug naar Julia. Ze heeft zin in een sigaret. Ze voelt zich niet op haar gemak om midden in Apollo een sigaret op te steken dus lopen we naar de rookruimte. Terwijl ik achter Julia aan loop voel ik een hand op mijn schouder.

‘Hé sexy,’ klinkt het in mijn oor. Ik draai me om en zie Yordi.

‘Hé Yordi, je bent er! We dachten al dat je nooit zou komen.’

‘En, hebben jullie je al ingeschreven?’

Hij heeft zijn best gedaan om goed voor de dag te komen.

Een crèmekleurig shirt spant over zijn strakke torso. Onder zijn spijkerbroek draagt hij een paar All Stars en zijn haar is tot op de millimeter nauwkeurig gestyled.

‘Nee, nog niet,’ antwoord ik. ‘Maar ik weet ook niet of dat vanavond gaat gebeuren. We hebben nog even de tijd.’

‘Oké, dus ik kan je er nog van weerhouden om zo’n Apollotrutje te worden.’

‘Hoezo, wat is er mis met Apollotrutjes?’

‘Nou niks, ze zijn over het algemeen best geil. Alleen al die regeltjes van een vereniging trekken mij gewoon niet. Ik zie liever dat een meisje gewoon zichzelf blijft. Maar als ik zo om me heen kijk zie ik toch best wel een paar leuke meiden rondlopen.’

Yordi buigt naar voren en fluistert in mijn oor. ‘Maar niemand van deze vereniging is zo mooi als jij.’

Ik voel dat ik een kleur krijg. Hoewel Yordi absoluut mijn type niet is voel ik me door hem gevleid. Iedere chick vindt het toch fijn om aandacht te krijgen van een knappe vent?

‘Dank je. Jij ziet er ook goed uit.’

Op zijn gezicht tovert hij een mysterieuze glimlach. ‘Heb je zin om te dansen?’

Hoewel Apollo nou niet echt een danstent is, trekt Yordi me mee naar het midden van de zaal. Gelukkig staan er meer mensen te dansen.

Hij komt dicht tegen me aan staan. We bewegen vloeiend op de muziek. Hij pakt mijn hand vast en zijn andere hand glijdt over mijn billen. Yordi kijkt diep in mijn ogen, dan buigt hij zijn hoofd dichter naar me toe en begint me te kussen. Ik sluit mijn ogen en zoen terug. Zo staan we een paar seconden. SPLATS! Een koude vloeistof glijdt via mijn haar mijn T-shirt in. Bier!

‘Op de toko wordt niet getongd,’ klinkt het achter me. Ik open mijn ogen en zie een van de barmannen achter me staan. ‘Sorry,’ stamel ik. Om ons heen staan mensen te kijken. Yordi kijkt de barjongen vernietigend aan.‘Vind je dit normaal? Nu is mijn T-shirt naar de Filistijnen!’

‘Wel eens van een wasmachine gehoord?’ zegt de barman. ‘Regels zijn regels.’ Hij draait zich om en loopt terug naar de bar.

Julia heeft het voorval ook gezien en komt schaterlachend naar ons toe. ‘Oh sorry jongens, ik dacht dat jullie dit wel wisten. Als je wilt regelen, dan moet je dat ongezien doen. In de bestuurskamer bijvoorbeeld. Of bij de toiletten. Nooit, maar dan ook nooit voor de ogen van verenigingsmensen. Dat hoort bij de mores, de regels van de toko.’

‘Regelen?’ vraag ik.

‘Ja, ander woord voor tongen.’

‘Daarom houd ik dus niet van studentenverenigingen, al die stomme regeltjes over regelen en zo. Ik houd het hier voor gezien. Sorry Soof.’ Yordi geeft een kus op mijn wang en loopt naar zijn vrienden toe. Op naar de volgende kroeg en op naar een volgend slachtoffer.

Julia neemt me mee naar het toilet waar ik mijn T-shirt droog probeer te deppen.

‘Ik heb je nog zo gewaarschuwd voor Yordi,’ zegt Julia streng. ‘Het is zo’n flirt, maar je bent toch voor hem geswitcht.’

‘Ja, ik weet het. En ik heb er geen spijt van,’ lach ik onnozel.

‘Sofie, onthoud wel dat hij een huisgenoot is hè?’

‘Ja ja.’

De rest van de avond brengen we door op Apollo. We kletsen met andere verenigingsleden en nieuwe studenten. Ondanks het bier akkefietje heb ik het naar mijn zin en geniet van de sfeer op Apollo.

‘Juul, zullen we ons inschrijven?’

Ze lacht. ‘Yes, ik wist wel dat je dit ook zou willen. Op naar de inschrijfbalie dan maar.’

Sanne zit samen met een ander meisje achter een flinke stapel inschrijfformulieren. ‘He meiden, hebben jullie de knoop doorgehakt?’

We knikken allebei.

‘Fantastisch!’ Ze reikt ons de formulieren en een pen aan.

‘Gefeliciteerd, jullie zijn aspirant-leden bij Apollo! Over een klein maandje gaat het officiële programma van start. Maar voor nu is het partytime! En dat moet gevierd worden.’ Ze geeft ons een dikke knuffel en neemt ons mee naar de bar om het te vieren met een paar biertjes. Mijn bierglas kletst tegen dat van Julia.

‘Proost, op het studentenleven!’

Aan de studie

De eerste studieweek valt enorm mee, ik ben niet zenuwachtig en heb zin in het eerste echte collegejaar. Mijn medestudenten komen vriendelijk over. Het belooft een druk jaar te worden met veel opdrachten, studieboeken lezen, toetsen en groepswerk. Kom maar op!

Omdat de hogeschool zo groot is en je elkaar niet makkelijk zomaar tegenkomt, besluiten Julia en ik op donderdag samen koffie te drinken in de koffiebar naast school. El Mundo is een typisch studentententje. Ik vind een plekje bij het raam. Al snel komt Julia het café binnenlopen. Met een brede glimlach loopt ze op me af.

‘Hoi Soof’, zegt ze terwijl ze mee een dikke knuffel geeft.

‘En vertel, wat vind je ervan tot nu toe?’ vraagt ze terwijl ze een blik werpt op de koffiekaart. We bestellen twee latte macchiato’s, ondertussen vertel ik over mijn eerste indruk. Julia knikt, haar studie International Business and Languages wordt flink aanpoten. Net als bij mijn studie wordt er dit jaar veel van haar verwacht.

‘Heb jij het schoolgebouw al gezien?’

Ik vertel dat we afgelopen maandag een rondleiding hebben gehad.

‘Nou dat hebben ze bij mijn studie niet gedaan. Maar goed dat geeft niet, want ik ben zelf een rondje door de school gaan lopen. Weet je dat er in het achterste gebouw van school een enorme sporthal zit?’

Dat klinkt aantrekkelijk. Ik vertel dat ik jaren heb gehockeyd en iedere dag een eind moest fietsen naar school. Nu staat sporten op een laag pitje.

‘Ga jij je inschrijven voor een abonnement?’ vraag ik.

‘Ja, ik denk het wel. Het lijkt me best lekker om na school een sportles te volgen.’

‘Dan doe ik met je mee.’

‘Leuk!’ zegt Julia enthousiast.

Ik neem een slok van mijn koffie en kijk dan op mijn horloge.

‘Shit, over vijf minuten begint mijn hoorcollege.’

‘Oh, echt, mijn college begint pas over een uur. Ik heb al flink wat werk te doen, ik ga in de bieb studeren.’

Ik drink mijn koffie op en leg een paar euro op tafel.

‘Doei Juul, tot vanmiddag!’

Sporten tijdens de eerste week school, ingeschreven bij een studentenvereniging en een paar feestjes van Apollo in het vooruitzicht, dat belooft wat. Nu ik student ben merk ik dat het geld erdoorheen vliegt. Gelukkig is de kamerhuur niet veel, maar het aanschaffen van schoolspullen tikt aardig aan. Net als het lid zijn van Apollo. De bierrekening kan flink oplopen en er zijn zoveel leuke activiteiten om aan mee te doen. Sinds kort werk ik bij een koffietentje in de stad. Een paar uur werken per week doet wonderen voor mijn bankrekening.

Het leven in Den Haag bevalt goed en last van heimwee heb ik niet. Mijn ouders bellen regelmatig om te vragen hoe het gaat. Een bezoek aan het ouderlijk huis is er nog niet van gekomen, misschien volgend weekend. Dan zie ik mijn vriendinnen uit het dorp weer eens en kan ik ze bijpraten over mijn leven hier. Niet een van mijn oude vriendinnen is op kamers gegaan. Ze zijn erg benieuwd hoe mijn leven hier bevalt.

Jaarclub Lef

‘Soof, heb jij al boodschappen gedaan voor vanavond?’ Julia loopt mijn kamer in. Vanavond komen vier meiden van Apollo eten. Met zijn zessen willen we een jaarclub oprichten.

‘Nee, nog niet, ik heb zo college, erna wil ik naar de supermarkt.’

‘Oké prima, ik ben eind van de middag weer thuis. Mijn college begint over een half uur.’

Rijst, kip, groenten en currysaus staat op het menu, in de koelkast hebben we nog een krat bier staan.

Inmiddels zijn we ontgroend en volwaardig lid van Apollo. De ontgroening was een pittige week, vol vernederingen, weinig slapen, vies eten en flauwe spelletjes. De mores, verenigingsliederen, commissies en besturen zijn in mijn hoofd gestampt. Mijn keel is schor van het vele zingen, regeltjes opdreunen en zoemen, ofwel met je handen in je oren een zoemend geluid maken. Ik, en velen andere met mij, hebben ons er doorheen gesleept. Na de vernederende week, had ik weinig tijd om bij te komen. Ik wil bijblijven met de studie en zit daarom tot diep in de nacht in de boeken.

Julia is de afgelopen dagen druk in de weer met het oprichten van onze jaarclub. Ze heeft een namenlijstje en ideeën voor clubkleding op papier gezet. Haar voorkeur gaat uit naar blauw met rood.

De meiden die vanavond komen hebben we tijdens de open maand ontmoet. Ondanks dat we allemaal verschillend zijn, klikt het erg goed. Alle vier de meiden wonen op kamers in Den Haag.

Marije studeert net als ik Communicatie. We hebben geen colleges samen, maar ik kom haar vaak tegen in de wandelgangen. We hebben een paar keer koffie gedronken in het koffietentje naast school. Marije is een typisch meisje-meisje, ze ziet er altijd tot in de puntjes verzorgd uit. Vaak gekleed in een rokje of een jurkje met daaronder torenhoge hakken. Marije is ambitieus, studeert hard en schuift haar mening niet onder stoelen of banken. Een pittige tante. Ze woont in een van de studentenflats naast school, waar ze een eigen studio heeft. Ze moet er niet aan denken om een huis te delen met andere studenten. Het delen van een keuken en badkamer lijkt haar helemaal niks.

Stefanie is, zoals ze zichzelf noemt, een echte brabo-chick. Ze woont midden in Den Haag, in een studentenhuis van Apollo, ook wel ‘De Beestenmarkt’ genoemd. Ze studeert Voeding en Diëtetiek. Een opvallende keuze aangezien Stefanie vrij aan de maat is.

’s Avonds beginnen Julia en ik aan het eten. Het bier staat koud en de tafel is gedekt. Niet veel later gaat de bel van de huiskamer.

‘Hallo Sofietje en Juultje!’ klinkt het luid.

‘Hoi Steef!’ roep ik vanuit de keuken.

Stefanie loopt de keuken in en haalt een zak chips en een fles wijn uit haar tas.

‘Ik dacht ik neem wat lekkers mee.’

‘Bedankt Steef,’ zeg ik terwijl ik in de pan met rijst roer.

Stefanie trekt de zak chips open en ploft op de bank. Ze kletst erop los want ze heeft een nieuwe roddel.

Omdat Stefanie in een Apollo-huis woont, is ze op de hoogte van de meeste roddels die ze graag met Jan en alleman deelt.

Niet veel later komen Marije en Barbara binnen. Marije ziet er tiptop uit in haar rode stippenjurkje. Barbara is een enorm sportieve meid. Ze tennist fanatiek en loopt halve marathons. Ze studeert HALO, een studie waarbij ze opgeleid wordt tot sportdocente. Ze is enthousiast over iedere sport. Barbara is net als Stefanie, een enorme flapuit.

En tenslotte is er Inge, zij is de rustigste van ons allemaal. Ze studeert SPH, Sociaal Pedagogisch Hulpverlener. Ze woont met een klasgenootje op kamers. Inge is zorgzaam en belangstellend.

Terwijl iedereen aan de gammele eettafel zit, schep ik de rijst op. We kletsen na over de ontgroening, allemaal zijn we blij dat het achter de rug is.

Al snel barst er een jaarclubdiscussie los. Gelukkig komt Julia met haar voorstel op de proppen. Na lang overleggen wordt Lef onze clubnaam en de clubkleding azuurblauw met wit. Barbara gaat de naam en kleuren indienen bij de jaarclubcommissie, hopelijk keuren zij ons voorstel goed. Voor zover we weten komt deze naam en kledingkleur niet voor bij Apollo.