© 2012 Mirjam Windrich
Alle rechten voorbehouden. 

Omslagillustratie en omslagontwerp: Eduard Vos 

ISBN 978 90 79263 141

NUR 300

Uitgeverij Réunion
www.uitgeverijreunion.nl

fragment uit de bundel 'Op Exenjacht' door Mirjam Windrich

Op exenjacht 

Als Lola de naam volledig heeft ingetypt geeft Facebook in het blauwgetinte scherm wel veertien Tom de Groots. De ene Tom met foto en rijkelijk ingevuld info-tabje, de ander met slechts een pastelkleurig uitsnijsel en de vermelding ‘deelt alleen met ...’, maar haar Tom de Groot zit er niet bij. 

Tom niet op Facebook? 
Tom zou toch de eerste zijn om iedereen te 'frienden' op zo’n buitenplaats waar men het feest van het virtuele ik kan uitleven? Of zou hij er alweer vanaf zijn en het o, zo relaxte internetsuïcide hebben gepleegd door zijn profiel te vernietigen? Want nee, een nog abstracter bestaan was voor zover Lola wist nog niet mogelijk, hij zou eerder een van de eerste gebruikers zijn van weer een nieuw, revolutionair ingericht vriendennetwerk, waar nog meer op kon dan Zuckerberg had durven dromen, met als gevolg dat de verslaving aan de kleine en grote stroomstootjes die mensen elkaar via de computer toebrengen regelrecht op een ereplek in de psychiatriebijbel DSM-V afstevent. 
Maar daar weet Lola nog niets van en ze maakt zich er ook geen zorgen om, haar Google Search-instellingen, timelines en de diverse andere updates houden haar per nanoseconde op de hoogte. Had ze hem maar eerder gegoogled.  
Haar sociale Tom, haar ‘social Tommy’, fluistert ze even voor zich uit. Het asblonde creatieve wonder dat zo'n twintig jaar geleden betoverende, hypnotiserende feesten kon geven voor iedereen in de stad die er maar bij wilde horen. Kerken, loodsen en grachtenpanden bouwde hij om tot droompaleizen van licht, kleur, opzwepende melodieën met hartslagverhogende bassen eronder en natuurlijk de beste champagnes. Rook-, slik- en snuifwaar was overal voorhanden, alles kinderlijk blij verpakt in glitterpapier met strikjes erom.
En al gauw waren de feestgangers overal vandaan gekomen: uit Duitsland, Japan, Israël, India en de Verenigde Staten en ook Groenland. Speciaal voor Tom, om hem te zien en aan te raken, om in de buurt te zijn van de bijna messiaanse uitstraling en mystieke verschijning. Hij stond er meestal maar wat gewoontjes bij, in zijn zwarte coltrui en spijkerbroek, maar iedereen wist het: deze man leidde een verandering in. Vooral omdat alles gratis was, naar later bleek dankzij Toms vader die in Amerika een geheime sekte bestierde waar men voor het lidmaatschap zijn hele hebben en houden moest inleveren. Toen waren die Amerikanen nog rijk. 
Zoals Tom kon leven, ja, dat wilden ze allemaal wel. Lola kon haar handjes dichtknijpen met deze talentvolle man die de geheimen van het bestaan nog voor zijn dertigste leek te begrijpen, te doorzien. Dat sprak niet alleen uit zijn onmenselijk hoge productie van kleurrijke, symbolische schilderijen over leven, dood, dieren en de rest van de kosmos, zijn scherpe analyses van maatschappelijke verschijnselen op de opiniepagina van een grote krant, maar ook uit de wijze waarop hij naar je luisterde, zo vol van aandacht, altijd vriendelijk en zonder dat hij ook maar ergens commentaar op leverde. Hij wist wat mensen nodig hadden. En hij ging niet vreemd. 
Iets meer dan zeven jaar duurde dit paradijslijk bestaan, woonde Lola bij hem in zijn buitenhuis te Ankeveen, kwam ze als vriendin, als intellectueel-in-potentie, als harde werkster ook, tot haar recht.
Tot die avond waarop een donkerharige man het lef had haar op een feest ter ere van een van Toms prijswinnende kunstwerken te zoenen. 
Ze kwam uit de ‘dames’, liet haar ogen wennen aan het donker en daar zaten zijn lippen op de hare en sloeg de bliksem in. 

Hij zal toch niet dood zijn, haar Tom? Ook googelend komt ze hem nergens tegen en het voelt alsof ze weer vreemdgaat, net als in die schicht op dat feest, als ze dan maar de naam van de zoener probeert. Jacobus Driespan. Hoe bedenk je het om je zoon zo te noemen? 
Niet dat ze zich iets dergelijks afvroeg terwijl ze toen hand in hand met hem naar de kelder onder de feestruimte rende, zich zo ongeveer om hem heen wikkelde en hij er toch nog in slaagde het met haar te doen, daar in het stikdonker, tegen een of andere meerammelende kast aan. Toen wist ze nog niet hoe hij heette. 
‘Lekker, zo samen,’ zei ze daarna, terwijl ze wat loom tegen hem aanleunde. Omdat ze nog niet eerder in haar leven het gevoel had iets met iemand samen te hebben gedaan. En zo vertelde ze het ook tegen Tom, bij wijze van verklaring en ontdooiing van zijn zwijgzaamheid sinds hij - per slot van rekening ook maar een mens - op zijn eigen feest naar de ‘heren’ ging en hen uit de kelder zag opstijgen: verblind en bevredigd, hand in hand. 
Toms verzuchting dat hij blij was nooit iets met haar te hebben vastgelegd, en zijn commando dat ze voor het ochtendgloren uit zijn huis moest zijn vertrokken, en wel helemaal, waren de laatste berichten die ze van hem vernomen had. 
Sindsdien is er veel veranderd in de wereld, maar of de hooggespannen verwachtingen zijn uitgekomen, of Tom daar ook daadwerkelijk dat verwachte aandeel in heeft gehad? 

Jacobus is in ieder geval niet dood. Google geeft tientallen regels waaruit in een oogopslag is op te maken dat hij zich bezighoudt met schaken, wielrennen en apps. Ook staat hij op Linkedin, op Facebook en hij twittert zeker vijftig keer per dag: links, foto’s, vakjargonhashtags en trending topics. 
Dat lekkere samenzijn met Jacobus was een oefening in samenzijn geworden, daarna een experiment in samenzijn en tot slot een mislukt samenzijn. Al met al had het nog geen acht maanden geduurd. 

‘Ik droomde van mijn ex, Tom,’ zei Lola een week geleden tegen Henri, die zich nog even omdraaide, maar niet haar kant op. ‘Dat heb ik nou nooit,’ mompelde hij, ‘Dat ik droom van mijn ex. Ik droom meestal van auto’s die ik nog wil hebben, niet die ik al heb gehad.’ 
Te vroeg om je op te winden, dacht Lola bij zichzelf. Wees blij dat hij nog naast je ligt. 
Henri had de avond daarvoor gezegd dat hij nog niet klaar was voor een vaste relatie. Waarop Lola hem gevraagd had hoe lang dat ‘nog niet’ zou gaan duren want hij was intussen toch al bijna 61? Niet dat zij zich de uitverkorene waande, hun afspraken waren gemaakt, toch vond ze het een vreemd klinkende opmerking uit de al wat streperig wordende mond met toch zeker tientallen rimpeltjes waarvan je je kon afvragen of ze naar binnen, dan wel naar buiten wezen. 
Hij had niet geantwoord, noch gereageerd op haar opmerking dat hij toch echt al opa-gedrag vertoonde met dat gegrom tijdens het eten. Als hij een hap kauwde ontviel hem regelmatig een varkensachtig geknor, lucht die hij niet binnen kon houden en via zijn keel- en neusholte ontsnapte. 
‘Je moet maar eens je oren en ogen openhouden voor een leuke 45-jarige die nog een gezinnetje met je wil stichten,’ zei hij, ‘Dat gun ik je van harte.’ 
‘Ik mezelf ook,’ zei ze, omdat dat ook zo was. Maar eerst nog een keertje met Henri naar bed. 
’s Ochtends wezen de rimpeltjes niet meer een of andere kant op, maar liepen zij vanaf zijn lippen door zijn gezicht in, waar ze een ingewikkeld klein wegennet vormden, alle kanten op. Ze waaierden uit over zijn invallende wangen, slingerden zich rond zijn ogen, stortten zich in de kuilen van zijn hals die eindigden bij zijn sleutelbeentjes. Dunne, maar lange botten, die na het aankleden keurig verborgen waren onder dure hemden met zijden manchetten. 
Henri was president-directeur van een groot bedrijf bestaand uit divisies waar consumentenartikelen werden geproduceerd en gedistribueerd. Zo onthield ze dat. Hij behoorde daarmee tot een, althans in Lola’s ogen, uitstervend ras. 
Henri toog vijf dagen per week ’s ochtends om zeven uur in zijn grote zwarte Jaguar naar zijn kantoor, alwaar hij om half negen arriveerde en de rest van de dag als een vorst behandeld werd. 
Ze had eens een dag een gastenbadge op mogen spelden onder het mom van het schrijven van een verhaal voor een glossy over het leven in de corporate wereld. Het verhaal was ook afgedrukt, zij het in een zeer verkorte vorm in een reportage over het zogenaamde ‘fossiele’ werken in een nulnummer van een loopbaanadviesmagazine. Henri had er verder nooit naar gevraagd, maar vond het wel gezellig dat ze een dagje in zijn leven had rondgestapt. Het was eigenlijk best een leuke man, als je op zoek was naar een vader die alles wel goed vindt. 
Of naar een knappe, wat oudere kerel, die jou via een datingsite heeft uitgezocht om hem te vergezellen tijdens weekenden in zijn Zuid-Franse villa of in een ontspannings- en/of kunstreis naar Sint-Petersburg of de Dharmsala van de Dalai Lama. En die ook niet te beroerd is om op een doordeweekse dag bij je aan te schuiven, je te complimenteren voor de smaakvolle pasta en je vervolgens een minstens zo smaakvolle nacht bezorgt. Want die man was Henri ook.
Alleen is dat dus nog geen relatie, bedenkt Lola zich, terwijl ze het ook nog maar eens op Schoolbank.nl probeert, maar geen Tom de Groot. Kijk eens, een mailtje. Zou Henri al binnen een week weer een nieuwe afspraak willen maken? Toch niet na hun toch enigszins onverkwikkelijke conversatie. 
Spam. 
Jacobus Driespan dringt zich weer op en ze googelt hem opnieuw. Toen ze destijds, na maanden halfverdoofd, verliefderig samenzijn had uitgevonden dat hij op zijn 28ste officieel nog bij zijn moeder woonde en op haar uitkeringszakje leefde, had ze toch niet kunnen bedenken dat hij nu een van de rijkste app-bedenkers van West-Europa zou zijn. De King of Apps, en zo zag hij er op alle afbeeldingen ook uit, met zijn stoppelbaard, zijn woeste dos haar op zijn hoofd en een John Lennon-brilletje op zijn, in de breedte uitlopende, wipneus. 
Naast het uitkeringszakje van zijn moeder had Jacobus van Lola’s geld kunnen leven dat zij tijdens de paradijslijke jaren bij Tom bij elkaar had kunnen sparen van haar serveersterswerk in een klein, maar altijd vol hotel in de binnenstad. Ze was toen van mening dat ze het (zittend) schrijven moest afwisselen met bewegend werk, dat zou haar hersens soepel houden, zodat ze er de kleinste observering van menselijk gedrag in op zou kunnen slaan. En vervolgens zou ze, net als grote filosofen, haar mensbeeld en ideeën over waarheid, kennis en geluk gaan beschrijven in een oeuvre. Tom zag dat ook voor zich, en moedigde dat aan met niet alleen die feesten waar heel wat te observeren viel, maar ook gewoon, doordeweeks als ze door de stad flaneerden, tijdschriften doorbladerden in een grand café of een filmhuisfilmpje pikten. Die studie filosofie hoefde wat hem betreft, en dus ook wat haar betreft, al snel niet meer. Ze kon beter warmlopen in haar eigen denken, opdat ze uiteindelijk klaar zou zijn voor het ultieme boekwerk over het zijne.  
Voor observeren, noch schrijven was tijd over toen ze eenmaal letterlijk was terugverwezen naar haar oude studentenkamer en vanuit pure hartstocht en liefde Jacobus bij haar liet intrekken. Was ze bij Tom nog een onderdeel van zijn eigen levensproject, waarbij hij haar vooral probeerde te vormen, te kneden tot ze in zijn concept van posthippieachtig cultuurgoed paste, bij Jacobus werd ze - kort gezegd - Jacobus. 
Hij wilde dat ze altijd naast elkaar zaten, als ze niet naast elkaar lagen. Dat ze gearmd liepen, liever nog dan hand in hand. Dat ze hem alles vertelde, liet lezen, liet zien. Over haar ouders, die hij begreep, ook al hadden ze - ‘echt waar, hoe vaak moet ik het nou nog zeggen?’ - geen oog voor haar gehad. Van haar eigen ambitie hoefde, ook wat Jacobus betreft, niets terecht te komen. Waarom ook eigenlijk, ze was toch mooi? 
Hij las haar teksten en kwijlde daar een beetje bij. Hij keek naar haar kleding (chique, vooraanstaande merken, van Tom gekregen) en verdween eronder. Alles goed en wel, maar na een paar weken symbioosje spelen gingen langzaam maar zeker haar ogen open en toen was ze het zat. Dat wilde nog niet zeggen dat ze er makkelijk een punt achter kon zetten want, kneedbaar en vormbaar als ze op haar zevenentwintigste nog was, was ze net zo zwak, net zo week en evenzo manipulatief als Jacobus geworden. 
Dus daar zaten ze met z’n tweeën in haar almaar vuiler wordend studentenkamertje te roken en te drinken totdat een peuk haar het leven redde. Het kamertje brandde geheel uit en Jacobus kon gewoon weer terug naar zijn moeder. 

Lola kijkt op de klok en wrijft haar ogen uit. Het is half twaalf en de lift in het appartementencomplex lijkt al uren niet in beweging te zijn geweest. Hoeveel andere vrouwen van haar leeftijd (45) zouden net als zij, met een fijn, extra en vooral laatste glaasje wijn, hun exen aan het googelen zijn? Voor de gelegenheid typt ze Henri’s naam ook maar vast in, een voorsprong op het einde van hun omgang (met een gerust hart ook een deal te noemen) was niet meer dan een logische consequentie van het feit dat het woord 'relatie' was gevallen. De rek was eruit. 
De zoekopdracht levert niets nieuws op; de naam van een man in zo’n positie verschijnt hoogstens als hij eens was geïnterviewd door een gerenommeerd blad, en zo was het. Een item uit 1998 in The Wall Street Journal. En iets over de hockeyclub waar zijn tweede ex in het bestuur had gezeten. 
Ze checkt nog even het mailbericht van de redactie van het magazine waar ze morgenochtend een afspraak heeft. Dat zijn altijd de betere gesprekken: nieuwe titels van de almaar armer wordende uitgevers die de voor hun meest lucratieve weg via internet nog niet hebben gevonden. Ze moeten gevuld, op papier of als content, en Lola heeft daar voor zichzelf een bloeiende bedrijvigheid van gemaakt. Niet alleen schrijft ze over de veranderende wereld van de werkende mens, ze heeft zoals dat heet ook een consultancy-tak en babbelt er lustig op los, de naam van een Griek of een Franse filosoof daarbij niet schuwend. 
Want die studie heeft ze na het leegschrapen van de uitgebrande kamer nog wel afgemaakt, in een klooster waar het leren haar goed afging. Niet dat God ook een ex is geworden, Zijn bestaan drong niet tot haar door en zodoende kon ze niet met Hem in het huwelijk treden. 
Om tien uur moet ze er zijn, ze heeft met Monique afgesproken.  
Lola voelt dat ze een beetje rood aanloopt als ze zich herinnert hoe deze afspraak tot stand is gekomen. Een uit de hand gelopen Linkedin-sessie, waarin ze alle connecties van al haar bestaande connecties was nagelopen, op zoek naar bekenden, op zoek naar een ex. En die had ze gevonden. Meerdere zelfs, alhoewel er natuurlijk wel grenzen zijn aan de mate waarin je iemand een ex kunt noemen. Daar had ze ook wel eens over nagedacht, en vrijgevochten als zij zichzelf tegenwoordig beschouwde, had ze besloten dat iemand een ex was als zij diegene als een ex zag. Iemand die door haar herinnerd wordt als een minnaar, van korte of lange duur, iemand die, gaandeweg de selectie van feiten om tot telkens weer iets van een coherent verhaal te komen, er niet tussenuit is uitgevallen en is verdwenen in het niets. 
Vandaar dus dat ze slechts enkele namen had aangeklikt, waaronder die van Boris...

[ einde fragment ] 