VERVELING

Herman Adèr

december 2012

Johannes van Kessel Publishing

© HermanAdèr, 2012

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotocopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Huizen, The Netherlands
E-mail: Publishing@jvank.nl

ISBN 978-90-79418-206

NUR: 301, Literaire roman, novelle

Webpage: www.jvank.nl/Verveling

Omslagontwerp: Jeroen Arian

Opmaak in LATEX

Spleen

Ik zit mij voor het vensterglas

onnoemelijk te vervelen.

Ik wou dat ik twee hondjes was,

dan kon ik samen spelen.

(toegeschreven aan Godfried Bomans)

Zondagmiddagen zijn vreselijk, zeker als het zulk onbestemd weer is als vandaag: niet zonnig, niet regenachtig, gewoon niks. Ze zouden opkijken, als ze wisten hoe ik mijn weekeinden doorbreng. Maar ik houd kantoor en privé strikt gescheiden. Niet dat ik onvriendelijk ben. Ik zou eerder zeggen aimabel, toegankelijk. Maar over thuis hoeven ze niets te weten.

Vroeger deed ik niet veel in het weekend. Ik ben niet bepaald een sporttype, zoals veel collega’s. Het enige wat verlichting gaf, was me aftrekken, masturbatie. Dagdromen, dat deed ik wel veel. Gek genoeg keek ik niet veel televisie. Ik was allang uitgekeken en ik werd er alleen maar nog beroerder van.

Nog niet zo lang geleden heb ik een spel bedacht om de tijd te doden. Het begint al op vrijdagavond en duurt het hele weekend, tot maandagochtend vroeg.

Het gaat zo.
Ik stel me voor dat ik in een bepaalde situatie ben beland, met alle perikelen en gemoedstoestanden die erbij horen. In gedachten leef ik het hele weekend in die situatie. Ik beleef er van alles.
Vrijdagavond maak ik de planning voor het komend weekend. Ik schrijf op wat het thema is, welke elementen essentieel zijn, de bijbehorende gevoelens.
Soms heb ik allerlei attributen nodig: een rolstoel, sigaretten. Ik moet zorgen dat ik alles in huis heb voordat het spel de volgende dag begint. Nu en dan moet ik een beetje improviseren. Zoals bij die rolstoel. Daar was niet aan te komen, ik heb maar een schommelstoel gebruikt.

Maandagochtend vroeg, voor ik naar mijn werk ga, schrijf ik dan een soort verslag van het afgelopen weekend, met commentaar en ‘leerpunten’ voor de volgende keer.

Er zitten kantjes aan mijn spel die niet zo makkelijk zijn op te lossen. Bijvoorbeeld dialogen met denkbeeldige bezoekers. Die zijn een beetje schizofreen: ik moet dan beurtelings in de huid van de ander kruipen en in de huid van de persoon die ik in die situatie ben. Maar je went eraan. Het is als een poppenkastspeler die de stem van Jan Klaassen afwisselt met die van Katrijn.

WOEDE

Afgelopen vrijdag heeft mijn vriendin me verlaten. Misschien heeft ze een ander? Ze zegt van niet. Ze zegt dat ze nog veel van me houdt. Ik ben razend, maar als de woede eenmaal is gezakt, voel ik alleen onverschilligheid: ik heb gewoon overal schijt aan. Ik neem me voor de rest van mijn leven in mijn eentje te slijten. Ik voel gelaten opluchting, minachtende rust.

Zaterdag. Ja, hoor, dat dacht ik al: ze heeft wel degelijk iemand anders. We belden daarnet en ze vertelde het.

Ik heb haar luidruchtig verwijten gemaakt. Natuurlijk, sex tussen ons was nooit zoveel, maar wat moet ze bij een ander? Ze zei, ‘Ik vond sex tussen ons in het begin juist heel leuk. Ja, de laatste tijd niet meer zo erg.’ Ik moest het allemaal niet zo serieus nemen. Ik keek toch ook wel eens naar andere vrouwen? Ja, kijken wel, maar ik doe er niets mee, zoals zij. Dat is toch veel hypocrieter? zei ze toen weer, wel kijken en niks doen?
Daar wist ik niks op terug, zoals zo vaak. Tenslotte zei ik somber: ‘Al toen we kennis aan elkaar kregen, wist ik dat je me zou bedriegen met een ander. Nou, nu is het dan zover.’
Daar moest ze geweldig om lachen. Ze lachte me gewoon midden in mijn gezicht uit! Ik werd alleen nog maar kwaaier. Ik hield op hoge toon een hele tirade, ik weet niet eens meer wat ik allemaal zei.¹
____________________________
¹Op het moment zelf was ik bang dat de buren het zouden horen toen ik daar zo hard in mijn eentje stond te schreeuwen. Ik dempte onwillekeurig mijn stem een beetje. Maar nee hoor, dat hielp niet: Henk, die onderaan de trap woont aan de overloop, kwam aankloppen: of alles goed met me ging. ‘Ja hoor, Henk,’ zei ik tegen een dichte deur. ‘Ik oefen een toneelstukje.’ Ik hoorde wat gemompel, daarna droop hij af. Maar ondanks deze perikelen was het een heerlijke scène, met al dat schreeuwen.

Toen ik de telefoon had neergelegd was ik eerst geweldig opgelucht. Ik had mijn hart eens lekker kunnen luchten.

Maar na een uurtje begon ik weer te twijfelen. Ik stond op en beende heen en weer in dat kleine flatje van me.

Ik begreep er eigenlijk niets van. Waarom deed ze dit nou? Voor het eerst begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik deed iets verkeerd. Maar wat? Ja, na een paar jaar luister je niet meer ademloos naar alle verhalen: wat haar vriendin die dag had gezegd, dat de overburen wel erg lang op vakantie zijn. Hoe het op de sportclub was.
En ik ben er vaak niet. Ik heb het schaken natuurlijk, en ’s winters schaatsen op de Jaap Eden, zaterdags. Maar zij doet toch ook allerlei dingen voor zichzelf? Spaanse les voor als we deze zomer op vakantie gaan. En we gaan iedere week toch op vrijdag samen naar de film?

Misschien ben ik soms ontoegankelijk, zwijgzaam. Ik heb het ook vaak zo druk. Als ik thuiskom moet ik altijd nog een uurtje dubben over wat er allemaal is gebeurd op het werk. Ik leef soms in mijn eigen wereld, daar maakt ze geen deel van uit.

Maar ze heeft eigenlijk niets gezegd, nergens over geklaagd. Misschien is het gewoon een leuke jongen, die ze heeft ontmoet.

Zaterdagmiddag. Ze kwam aan de deur. We dronken thee in een drukkend zwijgen. Na een tijdje begon ze te huilen. Dat ze zoveel van me houdt. Dat ze er onmiddellijk een punt achter zal zetten, achter die verhouding. Maar daar trapte ik niet in. ‘Ik ben op die manier net zo lief alleen,’ zei ik. ‘Ik zit liever niet op een bankje in de wachtkamer te wachten tot de zuster tijd voor me heeft.’

Ik voelde maar heel weinig, op dat moment, alleen een soort druk in mijn buik. Ik wou dat dit achter de rug was, dat ze zo gauw mogelijk zou ophoepelen. Maar ik zei niets. Zij, van haar kant, ze was erg van streek, ze kon nauwelijks meer praten.

Ik bleef onvermurwbaar. Na een tijdje begon ze, een beetje gehaast, allerlei dingen in een koffer te pakken. Toen dat klaar was, liep ze naar de deur. Met de deurknop in haar éne hand en de koffer in de andere, keek ze me aan, koud. Toen zei ze maar één woord, ik kon alleen aan haar lippen zien wat het was, zo zachtjes zei ze het: ‘Klootzak’.
En ze verdween, stommelde zonder boe of ba te zeggen de trap af.

Het duurde een tijd voor ik weer iets kon ondernemen. Blijkbaar greep het me toch meer aan dan ik wilde toegeven. Toen ik mezelf erop betrapte dat ik al een tijdje in het niets voor me uit zat te staren, zonder veel te denken of te voelen of te zien, raapte ik mezelf bij elkaar. Vooruit, dacht ik, boodschappen doen.

Ik kon nog net een paar dingen kopen voor de winkels dichtgingen. Maar ik was verstrooid. Ik pakte melk uit het schap, maar zette het pak weer terug. Uiteindelijk kocht ik wat brood en één magnetronmaaltijd voor zondagavond. Daarna sukkelde ik weer terug naar huis met mijn tasje.

Vlak voor het eten dronk ik voor de verandering maar een stevige borrel. Daarna ging ik Chinees eten op de hoek van de straat. Toen ik thuiskwam was ik een heel stuk vrolijker. Van het eten en het bier gemixt met die jonge borrel.

Ik kroop op de bank voor de televisie en keek naar Frost en daarna naar de blote meiden op de sexzenders.

Zondag. Ik sliep uitstekend, die nacht, al was het wel laat geworden, een uur of vier.
Ik ontbeet in ochtendjas, lekker in mijn eentje. Daarna kleedde ik me aan en maakte een wandelingetje door het park. Het is heerlijk herfstweer en er was bijna niemand, alleen joggers en mannen die hun hond uitlieten. Toen ik terug was, was het alweer tijd voor de lunch. Daarna ging ik tevreden slapen, een middagdutje.

Maar toen ik daaruit wakker werd, begon weer de twijfel. Was dit nou wel een goed einde van zes jaar samen? Achteraf gezien hebben we het eigenlijk wel goed gehad.
Nadat ik dat allemaal bedacht had, voelde ik me lusteloos en lamlendig. Maar het was nog niet zover dat ik iets wilde ondernemen, haar bellen of zo.

Voor het avondeten maakte ik spiegeleieren met ham en kaas in plaats van de magnetronmaaltijd. Ik dronk thee. Beter maar even geen alcohol.

Tegen een uur of negen belde ze onverwacht!
“Gelukkig,” dacht ik, maar ik liet natuurlijk niets merken.

Het was fijn om haar te spreken. Mijn boze bui was allang weggezakt, maar ik probeerde eerst nog een beetje te doen alsof.
‘Ben je nog kwaad?’ vroeg ze tenslotte.
‘Och,…’ begon ik, maar ik kon niet veel zeggen, voelde me zwijgzaam.
We zwegen allebei een tijd.

Tenslotte zei ze: ‘Ik blijf maandag nog bij mijn moeder. Dinsdag vertrekken we.’
‘Wie zijn wè?’ vroeg ik verbaasd, ‘en waar ga je naartoe?’
‘Hij is veel jonger dan ik,’ zei ze, zonder antwoord te geven op mijn vraag, alsof ze tegen zichzelf sprak. ‘Ik laat wel wat horen, zo gauw ik daarginds ben gesetteld.’
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Het ging ook niet, iets zeggen. Ik legde de hoorn langzaam op de haak.
“Zo liep het af. Zo liep het dus af.” mompelde ik. En dat bleef ik mompelen: “Zo liep het af. Zo liep het af.”

Maandagochtend vroeg: 6 uur. Het was net een boze droom, gelukkig geen werkelijkheid. Ik hèb niet eens een vriendin, al tijden niet. Ik ben gewoon alleen. En nou zie je maar weer: dat past me ook veel beter.
Maar er was iets dat me bleef bezighouden, ook achteraf. Wat was mijn aandeel geweest? Wat had ik verkeerd gedaan? Of lag het niet aan mij en zat het in haarzelf? Waarom had ze dat vriendje genomen? Ik moet dit plot nog maar eens spelen, alleen maar om dáár achter te komen. De volgende keer komt ze dan met hangende pootjes terug uit het buitenland. Dat ze is afgeknapt op die mooie jongen van haar.

Ik mag vandaag weer lekker naar kantoor.
Daar is het tenminste veilig, vertrouwd.