Hans Peter Roel

Dio &

De IJskelder

Colofon

Copyright © Hans Peter Roel 2011

www.hanspeterroel.nl

Hans Peter Roel, Dio & de IJskelder

ISBN: 978 90 79677 17 7

NUR: 283

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij N.E.X.T. company te Baarn.

No parts of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm, internet or any other means, without written permission from N.E.X.T. company B.V. Publishing Baarn.

info@nextcompany.nl

www.nextcompany.nl

1. De droom

Waar blijft ze nu toch? Ongeduldig loopt Dio naar de achterkamer en kijkt opnieuw uit het raam naar de heg. Het is bijna vier uur. Aine had er allang moeten zijn. Niets voor haar om te laat te komen. Dio zucht diep en gaat weer zitten. Hij heeft een hekel aan wachten. Hij wil met Aine zo snel mogelijk naar het bos achter het kasteel van Stavelot.

‘Ze komt heus wel,’ zegt moeder Kate, terwijl ze Dio over zijn bol wil aaien. Dio trekt snel zijn hoofd terug, zodat zijn moeders hand in het luchtledige blijft steken. Het raakt haar schijnbaar niet. Ze is wel wat gewend van haar oogappel Dio.

‘Aine heeft je nog nooit in de steek gelaten. Jullie zijn als de zon en de maan, en zo verbonden met elkaar dat de mensen vaak denken dat jullie een tweeling zijn. Heel bijzonder!’

‘Ik weet het, mam,’ zegt Dio diep zuchtend. Hij heeft dat verhaal al zo vaak gehoord.

Zolang hij het zich kan herinneren, zijn Aine en hij bevriend. Aine woont bovendien naast hem, waardoor ze elkaar veel zien. Niet alleen na schooltijd, ze zitten ook bij elkaar in de klas, bij de aardige juffrouw Astrid in groep zeven.

De Nieuwe Stavelotse School is veruit de meest sjieke school van Stavelot. Daarom was voor Dio’s vader de keuze voor deze school ook gemakkelijk geweest. Hij had trots aan iedereen die het maar wilde horen verteld dat zijn zoon naar de school van toekomstige directeuren zou gaan. Trots als een pauw had hij Dio de eerste schooldag met zijn rode schooltasje afgeleverd in groep 1. Hij had gewichtig rondgekeken, terwijl zijn grijze middenklasser tussen de grote, glimmende zwarte auto’s naast de school geparkeerd stond. De familie Dante behoort tot de notabelen van Stavelot, is zijn mening. En dat moet voor iedereen duidelijk zichtbaar zijn. Dit alles was volledig langs Dio heen gegaan. Vanaf de eerste schooldag had hij een vaste plaats naast Aine gehad. Niet voor niets noemen ze elkaar Best Friends Forever.

Waar blijft ze toch? Vrienden komen altijd op tijd. Dio staat op en drukt zijn neus tegen het raam. Zo blijft hij staan wachten tot het glas beslagen is door zijn adem.

Ja, eindelijk! Daar is ze dan toch. Dio schiet zijn zwarte jas aan en rent naar buiten.

‘Aine, je bent erg laat,’ zegt Dio op een verontwaardigde toon. ‘Je weet toch hoe laat we hebben afgesproken.’

Aine legt haar hand op de schouder van Dio.

‘Sorry. Ik moest nog even iets doen op Hyves.’

‘Wat dan? Vertel,’ vraagt Dio nieuwsgierig.

‘Nee... geheimpje.’

‘Ben je soms verliefd?’

‘Doe niet zo gek!’ Aine kijkt hem verlegen aan. Haar sproeten verbloemen de rode blosjes op haar wangen.

‘Flauw hoor,’ zegt Dio. Hij loopt met ferme pas naar de schuur, terwijl Aine hem op de voet volgt.

‘Dan vertel ik jou ook niets meer.’

‘Jammer,’ zegt Aine.

‘Ja, heel jammer, want ik moet je nog van alles vertellen.’

‘Je hebt weer een droom gehad,’ stelt Aine vast.

‘Yep,’ antwoordt Dio, terwijl hij in de kist met gereedschap aan het rommelen is.

‘Ik heb weer van ze gedroomd.’ Dio draait zich om en kijkt Aine nu ernstig aan. ‘Ze hebben onze hulp nodig.’

‘Wie zijn ze?’

‘De Ibutsi-indianen!’

Aine fronst haar wenkbrauwen.

‘Ik droomde vannacht van het opperhoofd van de Ibutsi-indianenstam. Hij leek zo levensecht dat ik hem haast kon aanraken. Zeven haviksveren droeg hij in zijn tooi. Zijn gezicht was helemaal doorgroefd, door de zon en door de ouderdom. Hij liep krom en steunde op een speer. Hij was op zoek naar mij.’

‘Was het dezelfde indiaan als in je vorige dromen?’ vraagt Aine.

‘Precies dezelfde, maar nu praatte hij ook met me. Hij vroeg of ik Dio was en of ik op 7 september 2001 ben geboren tijdens de zonsverduistering. Hoe kan hij dat nu weten, Aine?’

Hoofdschuddend haalt Aine haar schouders op.

‘Je kent toch dat verhaal van mijn moeder, dat een bliksemflits uit de hemel haar trof op het moment dat de maan de zon verduisterde, en dat ik vlak daarna geboren ben?’

Aine knikt. Haar blonde haar danst langs haar hoofd.

‘Ze vertelt het elke keer weer als jij je verjaardag viert.’

‘Precies! En ze vertelt het niet alleen aan jou, maar aan iedereen die het horen wil. Morgen word ik elf en ook dan zal ik het verhaal voor de zoveelste keer aan moeten horen. Maar goed, hoe kan die indiaan uit mijn dromen dat verhaal nu kennen?’

Aine haalt nogmaals haar schouders op. Dio ook altijd met zijn rare fantasieën.

‘De Ibutsi-indiaan vertelde me iets vreemds. Luister!

Volgens hem hebben kinderen die tijdens een zonsverduistering geboren worden magische gaven. Zonsverduisteringskinderen, noemt hij ze. Deze bijzondere kinderen groeien op om de strijd tussen goed en kwaad aan te voeren en de wereld te verlossen van het kwaad.’

Aine schiet in de lach. ‘Dio Dante, onze dappere strijder tegen het kwaad. Zoiets kan alleen jij verzinnen. Je hebt te veel naar de televisie gekeken.’

‘Net zoveel als jij,’ antwoordt Dio op boze toon.

‘Vertel maar verder,’ zegt Aine, die blijkbaar haar nieuwsgierigheid niet kan bedwingen.

‘Het opperhoofd zei dat er een zware taak op mijn schouders rust. Binnenkort zal het allemaal duidelijk worden. Verder wilde hij er niets over zeggen.’

Dio rommelt wat in de gereedschapskist en springt dan overeind met een hamer in zijn rechterhand.

‘Laat die duivel maar komen!’ schreeuwt hij hardop met een brede grijns op zijn gezicht. Aine deinst geschrokken achteruit.

‘Dio, stop daarmee. Kom, we gaan naar het park.’ Dio gooit stoer de hamer weer terug in de gereedschapskist.

Even later slenteren ze druk pratend naar het bos bij het kasteel van Stavelot. Het is er stil en ze lopen direct door naar hun favoriete plaats. Op een heuvel midden in het bos is een ijskelder. Deze kelder is wel vijf meter diep, heeft Dio ooit eens tijdens een schooluitje gehoord. In vroegere tijden deed deze dienst om ’s winters grote stukken ijs op te slaan, die dan door het jaar heen werden gebruikt om het voedsel van de kasteelheer koel te houden. Dio rammelt aan het gesloten en verroeste hek van de ijskelder, dat geen krimp geeft. Er gaat een koude rilling door Dio heen, hoewel hij niet kan vermoeden wat voor een hachelijk avontuur hem morgen te wachten staat. En nog wel op zijn verjaardag!

2. Jarig

Lang zal Dio leven, schalt het bekende verjaardagslied door de grote slaapkamer in huize Dante.

Moeder Kate laat zich deze kans niet ontglippen om haar zoon luid toe te zingen. Vader Harry bromt wat mee, maar erg van harte gaat het niet.

Gelukkig komt aan alles een einde en zo ook aan dit verjaardagslied. Dit zijn de momenten waarop Dio een broertje of zusje mist. Hij is overgeleverd aan twee ietwat vreemde volwassenen, die zich zijn ouders noemen.

‘Kijk eens, Dio, een mooi cadeau voor jou.‘

Dio wil het cadeau aanpakken, maar zijn moeder trekt het cadeau snel achter haar rug.

‘Eerst een knuffel,’ zegt ze lachend.

Er zit niets anders voor Dio op dan zijn moeder een dikke knuffel te geven. Daarna is het pakje voor hem.

‘Super, een echte microscoop,’ roept Dio verrukt uit. Deze staat hoog op zijn verlanglijstje. Uit pure blijdschap krijgen beide ouders een extra kus.

‘Ik heb ook iets bijzonders voor je, duikelaar,’ zegt vader Harry op een gewichtige toon, terwijl hij rechtop in bed gaat zitten. Hij ziet er ’s ochtends raar uit zonder zijn toupetje. Zijn kale schedel glimt in het eerste zonlicht dat de slaapkamer binnenvalt. Uit het laatje van zijn nachtkastje pakt Dio’s vader een klein, donkerblauw doosje.

‘Het is een erfstuk. Het is nog van mijn grootvader geweest en het wordt van vader op zoon doorgegeven.

Nieuwsgierig maakt Dio het doosje open.

‘Wat is dit?’

‘Het zijn manchetknopen voor het kerstfeest dit jaar. Je moet er met kerst op de Nieuwe Stavelotse School netjes bijlopen. Met een mooi overhemd en met deze manchetknopen ben je het heertje. Zo laten we Stavelot zien hoe succesvol de Dantes zijn.’

‘Dank je wel,’ zegt Dio op een licht teleurgestelde toon en legt de zilverkleurige manchetknopen op het nachtkastje.

Vader Harry stapt kwiek uit bed, waarbij het witte slaaphemd maar nauwelijks zijn veel te dikke buik kan verhullen. Het lichtbeige pak en het strak gestreken witte overhemd hangen keurig op een hangertje aan de kastdeur te wachten.

‘Vandaag heb ik weer veel belangrijke afspraken op het programma staan,’ zegt Harry op gewichtige toon.

Dio loopt met zijn microscoop naar de zolder, waar hij zijn eigen kamer heeft. Hoofdschuddend hoort hij zijn vader luid zingen onder de douche. Sinds vader promotie heeft gemaakt op het administratiekantoor loopt hij bijna naast zijn schoenen van trots.

‘Dio, aankleden voor school,’ klinkt het schel onderaan het trapgat. Dio pakt zuchtend zijn kleren en loopt de trap af naar de badkamer, waar zijn vader breeduit voor de spiegel staat. Na het scheren plaatst Harry zijn kastanjebruine toupetje nauwkeurig op zijn hoofd. Met een tevreden grijns lacht hij zijn spiegelbeeld toe.

‘Dio, als je op school goed je best doet, kun je later net zo’n mooie baan krijgen als ik heb,’ zegt hij. Vervolgens loopt Harry tevreden naar beneden. In de keuken staan de twee gebruikelijke bruine boterhammen met kaas en een lik aardbeienjam al op hem te wachten. Niet veel later hoort Dio de voordeur dichtslaan. Zoals bijna iedere dag zitten er drie witte duiven boven op de rand van de dakkapel waar Dio slaapt. Harry ziet de vogels niet. Te druk met zichzelf en zijn werk.

‘Dio, schiet op. Aine staat buiten al te wachten. Heb je je ketting om?’

‘Ja, mam.’

Dio grist de boterhammen van tafel, geeft zijn moeder een vluchtige kus en slaat de deur achter zich dicht. In zijn andere hand draagt hij een plastic tas, waar de traktatie voor de klas in zit. Aine staat inderdaad met rode wangen te wachten bij het tuinhekje.

‘Gefeliciteerd, Dio. Ik heb een cadeautje voor je.’

‘Wat is het?’

‘Dat vertel ik je niet. Maak maar open.’

Dio prutst het doosje open. Het is een klein, groen steentje met oude tekens erop.

‘Het is prachtig,’ zegt Dio.

‘Het komt uit het oude Egypte. Mijn vader heeft het meegenomen toen hij daar opgravingen deed. Het steentje brengt je geluk.’

‘Heel lief van je, Aine,’ zegt Dio en hij geeft haar een kus. De blosjes op Aine’s wangen zijn nu zo heftig dat haar sproeten ze niet meer kunnen bedekken. Terwijl Dio zijn boterham in zijn mond propt, lopen de kinderen naar school. Dio kijkt aandachtig naar het groene steentje en stopt het daarna diep in zijn broekzak. Het is vandaag woensdag en vanmiddag hebben ze gelukkig vrij.

Op school wordt er gezongen voor Dio, die op zoute stengels trakteert. Verder is het een normale schooldag, waarbij Dio verlangend wacht op de bevrijdende, rinkelende schoolbel.

Thuis wacht hem een onaangename verrassing. De vreemde vriendinnen van zijn moeder zijn op verjaardagsbezoek. Ze komen geregeld ’s avonds bij elkaar om te praten en om zogenaamde heksenkransen te leggen. Op deze kletsavonden zorgt Dio dat hij op zijn zolderkamer is. De dames begroeten Dio alsof ze hun hele leven op hem hebben zitten wachten. Even later is Dio in ruil voor twee natte kussen een dromenvanger en een spannend boek rijker.

‘Er komt een nieuwe tijd aan, Dio,’ zegt Rozemarijn opgewonden. Met haar wijd uitstaande, rode haar en knalgele jurk lijkt ze op een vogelverschrikker.

‘Ja, ik voel het ook,’ valt Hanny bij. Hanny heeft gitzwart haar en donkere, doordringende, sombere ogen.

‘Het jaar 2012 komt in zicht. De Maya’s hebben de ondergang van de wereld al voorspeld.’

‘Weten jullie eigenlijk hoe Dio geboren is?’ vraagt Kate aan haar vriendinnen.

Zuchtend krimpt Dio ineen. Voor de zoveelste keer moet hij het verhaal aanhoren.

‘Het was zinderend heet op 7 september 2001, de dag van een totale zonsverduistering in Stavelot. Om precies 12:04 uur zou de totale zonsverduistering een feit zijn. Met de buren stond ik buiten te kijken en voelde me raar draaierig in mijn hoofd. Langzaam werd het steeds schemeriger. Eindelijk was het dan zover. Ik keek door het speciale brilletje naar boven en kon me later het beeld nog goed herinneren dat de maan de zon compleet verduisterde. Precies op dat moment zag ik een heldere flits vanuit de verduisterde zon schieten, die mij vol raakte en mij op de grond ineen liet zakken. Niemand, maar dan ook helemaal niemand anders dan ik had deze helblauwe lichtflits gezien. Alsof de grote heerser van het heelal deze bliksemstraal naar mij had gezonden. Ik voelde een steek in mijn hoogzwangere buik en de bevalling kwam op gang. De paniek op straat was groot en ik werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Daar is Dio geboren.’

‘Wat een prachtig mooi en ontroerend verhaal,’ verzucht Hanny.

‘Mam, mag ik naar mijn kamer?’

‘Ja, lieverd. Kijk eerst even op het buffet. Er is post voor je gebracht.’

Op het buffet staat een kleine, rode fluwelen koker met aan de uiteinden twee goudkleurige schroefdoppen.

Voor Dio Dante, staat op het etiket te lezen. Dio fronst zijn wenkbrauwen. Van wie zou deze koker afkomstig zijn?

3. De IJskelder

De ijskelder? Verbaasd leest Dio nogmaals de boodschap, die met mooie krulletters op het perkament is geschreven:

Er zijn elf jaren verstreken sinds je geboorte.

De tijd is gekomen om je taak op te pakken.

De ijskelder van Stavelot wacht op jouw bezoek.

Lama Turku Tibet

Nogmaals glijden Dio’s ogen over de tekst, maar de woorden veranderen niet. Wie is Lama Turku en hoe kent hij de ijskelder van Stavelot? Haast automatisch gaat Dio’s rechterhand naar de houten kralenketting met het vijfhoekige hangertje. Langzaam komen de herinneringen terug. Zijn moeder heeft hem ooit verteld over de Tibetaanse monniken die kort na zijn geboorte langskwamen en hem toen deze ketting gaven. De Tibetaanse beschermketting zou Dio tegen het kwaad beschermen. Dat was hem een paar keer goed van pas gekomen.

In zijn nog maar elfjarige leven was Dio al twee keer aan de dood ontsnapt. Op wonderbaarlijke wijze had een door rood rijdende vrachtauto hem op het zebrapad op een haar na gemist. En toen hij nog maar drie jaar oud was, was hij bijna verdronken. Een toevallige voorbijganger had hem uit het water gehaald en had daarmee zijn leven gered. Dio was zelf gaan geloven in de kracht van de Tibetaanse beschermketting. Er is geen dag in zijn leven geweest dat hij de houten kralenketting met het vijfhoekige hangertje niet heeft gedragen.

‘Dio, ben je daar?’

Snel verstopt Dio het stuk perkament onder zijn kussen. Kate komt de zolderkamer binnenlopen en kijkt met gefronste blik haar zoon aan.

‘Is er iets, Dio?’

‘Nee mam.’

‘Wat zat er in dat kokertje?’

‘Helemaal niets, mam.’

‘Vreemd,’ zegt Kate, terwijl ze de rood fluwelen koker inspecteert. ‘Wie stuurt er nu een leeg kokertje voor iemands verjaardag?’

‘Mam, mag ik vanmiddag naar het Stavelotse bos?’

‘Ja hoor. Het is je vrije woensdagmiddag. Vraag of Aine met je meegaat?’

Als Dio een kwartier later aan tafel aanschuift voor het middageten, zijn de twee vriendinnen van zijn moeder gelukkig al weg. In zijn rechterbroekzak zit naast het groene gelukssteentje de boodschap van Lama Turku.

‘Ik ga naar de ijskelder,’ zegt Dio, terwijl hij het laatste stukje brood naar binnen werkt.

‘Blijf je niet te lang weg? Heb je de ketting om?’ vraagt Kate bezorgd.

Dio geeft geen antwoord. Zijn moeder vraagt altijd of hij zijn ketting om heeft. Hoe stom kan een moeder zijn.

‘Voorzichtig zijn en op tijd weer thuis,’ roept Kate haar zoon na als de achterdeur met een klap dichtvalt. Aine staat al buiten bij de heg te wachten.

‘Kom mee,’ zegt Dio geheimzinnig, terwijl hij met ferme stap naar de schuur loopt. Daar haalt hij het perkament uit zijn broekzak en laat deze aan Aine zien.

‘Wat een vreemde boodschap,’ zegt Aine, nadat ze het heeft gelezen.

‘Vreemde boodschap? Mooi avontuur bedoel je!’

‘Het lijkt me eng. Misschien moeten we niet naar de ijskelder gaan.’

Aine’s woorden zijn tegen dovemansoren gericht. Dio zit al in de kist met tuingereedschap te graaien om daar twee tuinschepjes uit te vissen. Van een plank pakt hij een grote zaklantaarn en test deze even.

‘Kom, we gaan, Aine.’

‘Misschien moeten we eerst iets meer over die Lama Turku te weten komen?’

‘Geen tijd voor,’ zegt Dio, die gewapend met de twee schepjes en de zaklantaarn richting de straat loopt. Voor Aine zit er niets anders op dan achter Dio aan te rennen. Bij het hek trekt ze Dio aan zijn jas.

‘Vergeet het maar, Dio! Ik ga niet mee naar de ijskelder. Misschien is het wel gevaarlijk. Wie is Lama Turku trouwens?’

‘Ik heb geen idee. Aine, dit is onze kans op een groot avontuur. Ga nu mee naar de ijskelder, alsjeblieft. We worden er niet voor niets naartoe gestuurd.’

‘Ik weet het niet, hoor. Jij maakt altijd van die vreemde dingen mee.’

‘Ik weet het, maar dit is echt belangrijk. We mogen geen tijd verliezen. Toe nu, ga met me mee,’ smeekt Dio.

Aine pakt de ring vast, die aan een ketting om haar nek hangt. De ring is ooit van haar oma geweest, die ze nooit heeft gekend. Ze is gestorven in Schotland op de dag dat Aine werd geboren. Aine gelooft dat de ring haar geluk brengt.

‘Oké, ik ga mee. Maar als er in de ijskelder niks te vinden is, gaan we naar huis.’

‘Beloofd.’

Zwijgend lopen ze door het bos, langs het kasteel van Stavelot, voorbij de vijver, tot ze bij de ijskelder komen. De toegang tot de kelder is afgesloten met een groot ijzeren traliehek met een zware ketting. Het hek is niet open te krijgen, maar de tralies staan precies zo ver uiteen dat Dio en Aine er met ingehouden adem net tussendoor kunnen glippen.

‘Ga jij maar eerst,’ zegt Aine. ‘Ik ben bang. We zijn al vaker tussen die tralies door gekropen, maar nu is het anders. Dat komt door die rare boodschap van jou.’

Dio schijnt met zijn zaklamp de donkere ijskelder in. Het is muisstil om hen heen. Zelfs de vogels zijn stil.

‘Ik zie niks vreemds,’ zegt Dio en hij gooit de scheppen achter het hek en wurmt zich tussen de tralies door. Aine volgt hem weifelend.

‘En nu? Wat gaan we nu doen?’ vraagt Aine als ze de ijskelder nauwkeurig bekeken hebben. ‘Er is hier niets vreemds te zien.’

‘Misschien zit er iets in de grond. Laten we beneden gaan graven. Er moet hier toch iets zijn.’

In het schijnsel van de zaklamp kruipen ze de ijskelder in en beginnen daar het zwarte zand weg te scheppen. Ze graven tien minuten aan één stuk door, zonder ook maar iets te vinden.

Met rode hoofden gaan ze naast het gegraven gat zitten om even op adem te komen.

‘Zie je wel! Er is hier niets te vinden,’ zegt Aine.

‘Zullen we naar huis gaan? Dan gaan we daar spelen.’

‘Toe, nog even,’ smeekt Dio. ‘Zolang zijn we nog niet bezig. Ik heb toch niet voor niets het perkament toegestuurd gekregen.’

Aine knikt. ‘Oké, nog tien minuten. Dan stoppen we.’

Fanatiek graven ze verder, maar zonder resultaat.

‘De tien minuten zijn voorbij!’ Aine gooit haar schep neer. ‘We gaan naar huis.’

‘Goed dan,’ verzucht Dio. Hij steekt boos zijn schep nog één keer diep in de grond en stuit dan op iets hards. Zijn adem stokt in zijn keel.

4. Het geheime luik

De schep stoot op iets van metaal.

‘Aine, ik heb wat gevonden!’ roept Dio triomfantelijk uit. Aine komt nieuwsgierig op haar hurken naast hem zitten. Met rode hoofden werken ze samen het zand weg. Er komt een stuk van een roestig luik tevoorschijn.

‘Dus toch! Die boodschap van Lama Turku is echt!’ roept Dio. ‘Dit luik is voor mij bedoeld.’

Aine stopt met scheppen en kijkt angstig naar het luik.

‘Dio, we moeten nu echt naar huis. We zouden niet te lang wegblijven, weet je nog.’

Dio luistert niet en schept driftig verder.

‘Aine, dit is geen toeval. Jij wil toch ook weten wat er onder dit luik zit?’

Aine aarzelt even, maar uiteindelijk wint de nieuwsgierigheid het van haar angst. Het luik openen kan geen kwaad, spreekt ze zichzelf moed in. Er zit toch niets onder dit luik. Ze pakt haar schep en helpt Dio om het laatste zand te verwijderen. Een paar minuten later ligt het door roest aangetaste luik helemaal bloot.

‘Ik heb nooit geweten dat er een geheim luik in de ijskelder was. Zo te zien moet het al honderden jaren oud zijn,’ zegt Dio op een bedachtzame toon. ‘Vreemd dat het in al die jaren nooit ontdekt is.’

‘Durf jij het luik open te maken?’ vraagt Aine, terwijl ze met haar vingers zenuwachtig friemelt. ‘Misschien moeten we eerst onze moeders erbij halen.’

‘Dat doen we mooi niet, Aine. Ik weet zeker dat mijn moeder het verbiedt om het luik te openen. Ze is voor alles bang en zeker voor een oud luik in een ijskelder.’

‘Durf jij het luik open te maken?’

‘Natuurlijk durf ik dat,’ antwoordt Dio stoer. ‘Ik wil weten wat daaronder ligt.’

Net op dat moment horen ze een groep luidruchtige jongens de ijskelder naderen. Aine en Dio schieten een nis in en luisteren met kloppend hart naar de naderende jongens. Ze rammelen uit alle macht aan de tralies. De jongens zijn gelukkig te groot om zich tussen de tralies door te kunnen wurmen. Tenslotte geven ze hun poging om de ijskelder binnen te komen op. Hun opgewonden stemmen verdwijnen in de verte. Dio en Aine komen opgelucht vanuit de nis weer tevoorschijn.

‘Nu moeten we opschieten. Ik probeer eerst het luik open te krijgen.’

‘Ik vind het eigenlijk eng en ik wil naar huis,’ zegt Aine.

‘Als het luik open is, gaan we naar huis, goed?’

Weifelend kijkt Aine toe hoe Dio aan de ijzeren ring van het luik rukt. Na al die eeuwen zit het luik stevig vastgeroest. Dio rukt nogmaals stevig aan het luik, dat geen krimp geeft. Het openen lijkt onbegonnen werk te zijn voor de twee kinderen.

Dan horen ze een metalen klik. Het luik gaat vreemd genoeg ineens heel gemakkelijk open. Het is alsof Dio door een onzichtbare kracht wordt geholpen. Nieuwsgierig kijken de kinderen het donkere gat in, maar er is niets te zien. Zelfs in het schijnsel van de zaklamp blijft het gat te donker om maar iets te onderscheiden. Wel zijn de eerste treden te zien van een ijzeren wandtrap die naar de donkere diepte voert. Dio richt de zaklamp op de ijzeren wandtrap, die er stevig uitziet. Al turend kijkt Dio naar beneden. Hij is bang en tegelijkertijd voelt hij een onbedwingbare nieuwsgierigheid in zich opkomen. Dit luik is speciaal voor hem opengegaan, zo lijkt het.

‘Durf jij, Aine?’

‘Van mijn levensdagen niet,’ antwoordt Aine met een zenuwachtig lachje. ‘Misschien zitten er wel spinnen of erger, kwade geesten onder de grond.’

‘Doe niet zo gek. Ik ga voorop, dan kan er niets gebeuren.’

Aine grinnikt zenuwachtig. ‘Nou, je ziet er niet bepaald uit als Superman die mij gaat beschermen.’

Dio werpt haar een vernietigende blik toe. Op school heeft hij het ook vaak genoeg voor haar opgenomen.

‘Je moest eens weten hoe sterk ik ben!’

Aine schiet in de lach en geeft haar verzet op. Misschien ligt er wel een schat met gouden munten op de bodem. In ieder geval heeft ze morgen een prachtig verhaal aan haar vriendinnen op school te vertellen.

‘Oké, jij eerst,’ zegt Aine.

Dio trekt zijn jas aan en pakt de zaklantaarn. Dan drukken de kinderen hun rechtervuisten tegen elkaar aan en kijken elkaar in de ogen. ‘Best Friends Forever,’ klinkt het luid door de ijskelder. Voorzichtig dalen ze langs de ijzeren wandtrap in het donkere gat af. Dio met zijn zaklantaarn voorop en Aine er pal achteraan.

Het is er klam en er hangt een angstaanjagende stilte. Door de duisternis zijn de aanwezige spinnen niet te zien. En dat is maar goed ook voor Aine, die bang is voor spinnen.

Het zwakke licht van de zaklamp richt weinig uit in deze diepe duisternis. Treetje voor treetje dalen de kinderen af.

‘Zullen we teruggaan?’ vraagt Aine met een benepen stemmetje. Het avontuur heeft haar lang genoeg geduurd.

Net op dat moment voelt Dio vaste grond onder zijn voeten.

‘Ik ben er, Aine,’ klinkt het bijna triomfantelijk. ‘Laten we snel rondkijken of er een schat te vinden is. Daarna gaan we direct terug.’

Ook Aine is nu bij de laatste trede en stapt van de wandtrap af. Op het moment dat Dio en Aine alle twee vaste grond onder de voeten hebben, gebeurt er iets wat hun leven voorgoed gaat veranderen.

Met een enorme klap valt het ijzeren luik boven hen dicht.

De klap galmt nog lang na in de kille ruimte. Aine en Dio klemmen zich van schrik aan elkaar vast.

‘Wat is dat?’ vraagt Aine met een schorre keel.

Het is nu aardedonker. Alleen het licht van de zaklamp verlicht hun eigen schaduw op de wand.

‘Ik-ik-ik,’ stottert Dio, die niet meer uit zijn woorden kan komen. ‘Ik weet het niet. Het luik is dichtgevallen.’

Nu wordt Aine boos. ‘Dat zie ik ook ja. Jij ook altijd, met je stomme ideeën. Ik wil eruit, Dio. Maak dat luik open.’

‘We gaan direct naar boven,’ zegt Dio, die het ook flink benauwd krijgt. ‘Dan duw ik het luik gewoon weer open en gaan we naar huis.’

‘Jullie gaan helemaal nergens heen,’ galmt een zware stem door de ijskelder. ‘Eindelijk heb ik je in mijn greep, Dio. Je zult die sukkelige vader en lieve moeder van je nooit meer zien. Hahaha,’ snerpt een stem door de aardedonkere ruimte.

Van schrik knijpt Aine Dio zo hard in zijn arm, dat het pijn doet.

5. Azazel

De stem schalt nogmaals door de ijskelder.

‘Op dit moment heb ik jaren gewacht, Dio. Nu je hier bent, laat ik je nooit meer gaan. Je bent in mijn macht. De duistere macht van het kwaad.’

‘Hoe, hoe, hoe kent u mijn naam?’ stamelt Dio. Hij probeert te zien wie er tegen hem spreekt, maar daar is het te donker voor. Hij hoort alleen die gemene, zware stem door de ruimte galmen. Aine is van schrik helemaal tegen Dio aangekropen en begint te snikken.

‘Ik ken jou al vanaf je babytijd, Dio. Drie witte duiven hebben je komst verraden,’ klinkt het schel door de ruimte.

‘Duiven? Bedoelt u die duiven voor mijn raam?’

Sinds Dio’s geboorte zitten er iedere ochtend drie witte duiven op de rand van de dakkapel van zijn kamer. Als de gordijnen opengaan, kijken de duiven zoekend naar binnen, alsof ze een glimp van Dio op willen vangen. Zodra ze hem hebben gezien, vliegen ze weg en de volgende ochtend zijn ze er weer. Dat gaat al jaren zo, sinds de dag dat Dio elf jaar geleden werd geboren.

Koortsachtig denkt Dio na. Hij moet zijn hoofd koel houden. Automatisch grijpt hij met zijn rechterhand naar zijn hals en pakt zijn Tibetaanse beschermketting stevig vast. Zijn andere arm legt hij om Aine heen.

‘Wie bent u?’ vraagt hij met een trillende stem.

‘Ik word Azazel genoemd. Ik ben de heerser van het Rijk van het Kwaad.’

Dio slikt zijn angst weg. ‘Wat is dat voor een rijk?’

‘Het rijk waar hel en verdoemenis heersen,’ klinkt het dreigend uit het donker. ‘Ja, Dio, je hoort het goed. Hel en verdoemenis, zeg ik je. Mijn aanhangers zijn de mensen die slecht en hebzuchtig geleefd hebben op aarde. En mijn aanhang groeit als nooit tevoren.’

‘Er zijn nog genoeg goede mensen in onze wereld,’ zegt Dio brutaal.

Azazel schatert het uit.

‘Ze gaan langzaam ten onder aan het groeiende kwaad. Mensen zijn steeds hebzuchtiger en steeds meer op zichzelf gericht. Ze moorden elkaar uit en ze bedriegen elkaar. Er zijn tientallen oorlogen, waar zelfs kinderen vechten. Geweldig! Weldra zal de wereld van mij zijn! Zelfs jij kan dat niet veranderen, mijn braafste Dio. Jouw duiven zitten boven de grond en ze kunnen niets meer voor je doen.’

‘Wacht maar totdat de politie je komt halen,’ roept Dio brutaal.

‘Ach, de politie... Je hebt geen enkel idee wat ik doe, zonsverduisteringskind. Ondergronds ben ik een krachtig leger aan het opbouwen. Ik noem ze het leger van de dolende geesten. Dit leger bestaat uit de geesten van overleden mensen die een slecht en hebzuchtig leven hebben geleid. Ze zijn veroordeeld om na hun dood voor eeuwig voort te leven als een dolende geest, oftewel een Spock. Alle Spocks samen vormen mijn persoonlijke leger en bevinden zich in mijn macht. Door de toenemende hebzucht op aarde groeit mijn leger van dolende geesten sneller dan ooit tevoren. Ik sta op het punt om het kwaad voor eeuwig te laten zegevieren op aarde. Hahaha,’ buldert Azazels holle lach door het donker.

‘Uiteindelijk zal het kwaad dankzij al die hebzuchtige mensen op aarde overwinnen. Mijn Spocks zullen de aarde overnemen. Iedereen zal gedwongen worden om een slecht mens te zijn. Voor goede mensen is geen plaats meer. Mijn Spocks zullen hun pink breken of de goede mensen opsluiten in donkere, eenzame kerkers. Ik ben geboren om te overwinnen, horen jullie me? Het kwaad overwint altijd.’

Azazels gezicht komt nu dichterbij. Azazel ruikt naar zwavel. Dio schijnt met zijn zaklantaarn op de duivelse man.

‘Herken je me echt niet, Dio?’ vraagt Azazel op zijn meest gemene toontje.

Dio schudt zijn hoofd, terwijl Aine hem nog harder knijpt. Hij heeft dat grauwe, smalle gezicht met de donkere, holle ogen nog nooit gezien. Er brandt zuivere haat in de ogen van Azazel. Twee scherpe hoektanden steken, net als bij Dracula, langs de dunne, vuurrode lippen naar buiten.

‘Jou herken ik wel, jongen! Ik heb je al zo vaak met walging gadegeslagen.’

Dio huivert. Hij is blij dat hij dit nooit heeft geweten. In een flits gaat zijn herinnering terug naar school. Midden op het schoolplein staat een grote, eeuwenoude eikenboom. Dit schooljaar zit Dio bij het raam en af en toe heeft hij het vermoeden gehad dat er een zwart geklede man achter de boom hem bespioneerde. Toen Dio het tegen juf Astrid vertelde, had ze hem meewarig aangekeken. Je fantasie gaat af en toe met je op de loop, Dio, had ze gezegd. En daarmee was de kous af.

‘Dio,’ zegt Azazel dreigend. ‘Tot jouw geboorte had ik alles onder controle. Mijn leger met dolende geesten bloeide door al die hebzucht, misdaad en oorlog op aarde. Elk jaar werd de wereld tot mijn vreugde weer slechter.

Tot de dag dat de maan de zon verduisterde. Toen werd jij geboren.’

‘Ik doe je toch geen kwaad,’ zegt Dio met een benepen stemmetje. ‘Laat ons naar huis gaan, alsjeblieft.’

‘Dat zal helaas niet gaan, lieve kinderen.’

Nu komt Azazel met zijn gezicht nog dichter bij de kinderen. De zwavelgeur prikkelt hun neus en er gaat een koude rilling door Dio heen.

‘Jij kan zorgen voor een betere wereld. En dan komen er dus geen nieuwe Spocks meer naar mijn leger van dolende geesten. Dat moet ik natuurlijk voorkomen en daarom wil ik je al zo lang vermoorden. Dat leek een simpele klus voor mij. Helaas kreeg jij direct al bij je geboorte de Tibetaanse beschermketting omgehangen, die mij, Azazel, op afstand houdt. Slechts één keer kon ik toeslaan en je ziek maken, toen je de ketting een tijdje had afgedaan. Je moeder heeft je toen helaas op het laatste moment gered door je de ketting weer om te doen.’

Azazel blaast een walm van zurige lucht over de kinderen heen.

‘Hoe je deze ijskelder hebt gevonden, weet ik niet precies. Maar als je denkt de wereld nog te kunnen redden, ben je te laat.’

‘Ach, ik kan het je nu wel vertellen ook. Je bent toch kansloos tegen mij en mijn leger van Spocks. Jouw leven is bedoeld om de vijf oerelementen te bemachtigen. Deze elementen zijn aarde, water, vuur, lucht en ether. Alleen met deze oerelementen kan een nieuwe wereld geschapen worden. Een wereld waar mensen liefdevoller met elkaar omgaan. Een samenleving waar hebzucht en egoïsme verdwijnen. Die vijf elementen liggen zo goed verstopt dat zelfs een wonderkind als jij het wel kan vergeten om ze te vinden. Zonder de oerelementen staan de Tibetaanse monniken hoog in het Himalaya-gebergte machteloos en kunnen ze de nieuwe wereld niet in gang zetten.’

Dio huivert. Hij wil dat Azazel zijn mond houdt, maar die ratelt in zijn overwinningsroes maar door.

‘En als jullie de oerelementen toch weten te vinden, dan zorg ik er wel voor dat jullie de aarde boven de grond nooit meer zullen zien. De toegangspoort tot dit ondergrondse rijk is de ijskelder. Deze toegang wordt bewaakt door de geest van een Duitse generaal uit de Tweede Wereldoorlog die Graaf von Steinenkraut heet. Het gat dat jullie daarnet hebben gegraven, heeft hij alweer dicht geschept en hij heeft de aarde keurig aangeharkt. Niemand, maar dan ook niemand in de wereld zal jullie hier ooit nog kunnen vinden.’

Er waait een koude luchtstroom door de grot en het volgende ogenblik is de schaterlachende Azazel verdwenen.

6. Kardinaal Gregorius

In het zwakke schijnsel van de zaklamp gaat Aine snikkend op een steen zitten. Opgesloten zijn in het Rijk van de Geesten is te erg om over na te denken.

‘Jij ook altijd met je fantasieën, Dio. Nu kom ik nooit meer thuis. Zaterdag ben ik jarig en dan wil ik absoluut voor mijn feestje thuis zijn.’

‘Het spijt me, Aine.’

Aine zucht diep. Ze had nooit naar Dio moeten luisteren. Haar moeder zal erg ongerust zijn, als ze niet op komt dagen. Ze zullen zeker met de politie gaan zoeken, maar het luik in de ijskelder zullen ze waarschijnlijk niet snel ontdekken. Dio leunt tegen de klamme wand van de grot en denkt diep na. Dit bestaat toch helemaal niet! Het is niet meer dan een nare droom. Zo dadelijk gaat het ijzeren luik weer open en dan klimmen ze naar de vrijheid. Thuis zullen ze nog lang napraten over dit spannende avontuur. Dat is zeker! Zijn vriendjes zal hij vol trots het luik laten zien.

Met zijn zaklantaarn beschijnt Dio het ijzeren luik. Daarna klimt hij de wandtrap op en duwt er met zijn volle gewicht tegenaan, maar er is geen beweging in het luik te krijgen. Graaf von Steinenkraut houdt het luik stevig gesloten.

Voor altijd opgesloten in de ijskelder, dreunt het door Dio’s hoofd. Dat nooit!

Koortsachtig denkt hij na over hoe ze hier weg kunnen komen, maar een oplossing ziet hij niet.

Tijdens een korte inspectieronde ontdekt Dio een opening naar een grot. Maar het is daar inktzwart en waar komen ze dan uit?

Wanhopig bonkt Dio met zijn vuist tegen de wand. Precies op dat moment gilt Aine als een mager speenvarken en ze bespringt Dio.

‘Een geest, ik zie een geest,’ schreeuwt Aine.

In de hoek licht een blauwwitte geest op, die boven de grond lijkt te zweven. Zijn gezicht is als een dodenmasker, waarin alle beenderen achter een witte waas te zien zijn.

Zelfs voor Dio lijkt het nu te veel te worden en hij hapt naar adem. Aine slaat haar handen voor haar gezicht en begint te huilen. Ze haat horrorfilms hartgrondig en nu zit ze er zelf middenin.

De verlichte geest zweeft naar de kinderen en spreekt met een blikkerige stem: ‘Zo eng ben ik toch ook weer niet!’

‘Ga alsjeblieft weg,’ smeekt Aine.

‘Niet bang zijn, kinderen. Ik heb lang op jullie gewacht en ben gekomen om jullie te helpen. Zonder mijn hulp kunnen jullie de vijf oerelementen nooit vinden.’

De geest grinnikt. ‘En met mijn hulp waarschijnlijk ook niet. Maar goed, het is het proberen waard. Ik gun Azazel zijn overwinning niet.’

De geest zweeft naar de andere kant van de grot. Dio overwint als eerste zijn angst. Deze geest klinkt niet echt gemeen en zegt bovendien dat hij een tegenstander is van Azazel. Ze kunnen alle hulp goed gebruiken.

‘Wie bent u?’ vraagt Dio met een benauwde stem.

‘Ik ben kardinaal Gregorius en ik woon al sinds het jaar 1478 in een prachtige kathedraal in het Rijk van de Geesten.

Het blijft even stil.

‘Wat is het Rijk van de Geesten?’ vraagt Dio.

‘Het is een rijk waar bijzondere volken leven. Ieder met een eigen cultuur en gewoonten. De vijf oerelementen zijn bij de volken in het Rijk van de Geesten verstopt. Deze oerelementen zijn nodig om de aarde opnieuw in te richten. Het is nog nooit iemand gelukt om ze alle vijf te vinden en bij elkaar te brengen.’

‘Hoe komen we bij het Rijk van de Geesten?’ vraagt Aine, die langzaam haar angst verliest.

‘Jullie kunnen het Rijk binnentreden als jullie via de grot deze ijskelder verlaten.’

‘Waarom woont u hier?’ vraagt Dio.

‘Mijn verhaal is niet zomaar verteld. Hebben jullie even?’

‘Ja hoor, we hebben alle tijd,’ zegt Aine, die haar stem heeft teruggevonden. ‘We komen hier toch nooit meer onder de grond vandaan.’

‘Luister dan goed,’ zegt kardinaal Gregorius. ‘Ik neem jullie mee naar het jaar 1478, het jaar dat de toenmalige paus Paulus VII ernstig ziek werd. Binnen de rooms-katholieke kerk werd de oorzaak gezocht in zwarte magie, die door heksen uitgevoerd zou zijn. Door de kerk werden heksenjagers ingezet om de heksen op te sporen. Zonder veel bewijs kwamen zij met zes broodmagere vrouwen terug, die naar de pauselijke woning werden gebracht.’

‘Waarom?’ vraagt Dio.

‘Zes is het getal van de duivel. Door de kerkelijke rechtbank werden de vrouwen veroordeeld tot de brandstapel. Ik was kardinaal in de hofhouding van de paus en zag gebeuren dat er zes onschuldige vrouwen ter dood werden veroordeeld. Toen ik daartegen in verzet kwam, was ik nummer zeven op de brandstapel. Ik werd ervan beschuldigd de zwarte magie van de zes heksen bij de paus te hebben gebracht. De brandstapel was verschrikkelijk, maar na mijn dood kreeg ik voor mijn moed een prachtige oude kerk in het Rijk van de Geesten.’

‘Wat een droevig verhaal,’ zegt Aine.

‘Ach, ik heb gedaan wat ik moest doen,’ antwoordt de kardinaal.

‘U sprak over de vijf oerelementen. Weet u misschien waar deze verborgen liggen?’

‘We hebben ze nodig,’ vult Aine aan. ‘We willen hier namelijk zo snel mogelijk weg.’

‘Jullie zijn onze enige kans,’ verzucht kardinaal Gregorius. ‘Het opsporen van de vijf oerelementen is nog nooit iemand gelukt. Alleen heel bijzondere mensen kunnen die zware taak volbrengen. Deze mensen heten zonsverduisteringsmensen. Eeuwenlang hebben we gezocht naar een zonsverduisteringskind. Vandaar dat jij door de Tibetaanse monniken hiernaar toe bent gelokt, Dio. Ik ben bijna zes eeuwen ondergronds geweest en weet wat me te doen staat. Toen ik Azazel net vals hoorde lachen, wist ik dat mijn tijd gekomen was om jullie te helpen. Met mijn hulp hebben jullie een kleine kans om de poort met het Pentium te openen.’

‘Wat is dat Pentium voor iets?’ vraagt Dio.

‘Het is een amulet, waarmee het ijzeren luik naar de aarde kan worden geopend. Ik heb in al die eeuwen ontdekt dat het Pentium op slechts één manier in jullie bezit kan komen.’

‘Hoe dan?’ vraagt Dio gretig. Hij wil alles doen om hier maar weg te komen.

‘Dit ondergrondse rijk bestaat uit zeven, voor jullie onbekende landen. In vijf van de zeven landen liggen de oerelementen verstopt.

‘Hoe komen we in het Rijk van de Geesten?’ vraagt Dio ongeduldig.

7. Het Rijk van de Geesten

Het zwarte gat doet Aine gruwelen. Daar moet het wel wemelen van de spinnen. Maar helaas is dit de enige weg om in het Rijk van de Geesten te komen.

In het schijnsel van de zaklamp ziet ze Dio bedenkelijk kijken.

‘Durf jij, Aine?’

‘Nee.’

‘Ik ga wel voorop,’ zegt Dio stoer.

Als de kinderen de nauwe grot inklimmen, horen ze hoe kardinaal Gregorius de laatste woorden tot hen spreekt: ‘Het is belangrijk dat jullie de vijf elementen vinden. Op aarde worden mensen steeds hebzuchtiger en is er meer haat dan ooit tevoren. De misdaadcijfers exploderen, en er komen meer en nog wredere oorlogen. Het lijkt erop dat Azazel voor de eeuwigheid gaat overwinnen. Zijn leger met Spocks groeit razendsnel. Alleen met de vijf oerelementen kunnen de Tibetaanse monniken een nieuwe, betere wereld bouwen. Het geluk op aarde hangt dus van jullie af.’

Ineens verschijnt de kardinaal voor de in de grot liggende Dio. In het schijnsel van zijn zaklamp lichten de beenderen van de blauwwitte geest op.

‘Ik schrik me een hoedje!’ roept Dio uit, terwijl hij voelt dat Aine zijn been stevig vastpakt.

‘Ach, je moet nog even aan me wennen,’ antwoordt de kardinaal. Dan vouwt hij zijn handen samen en verzinkt in gebed. Het is bijna helemaal stil in de grot. Alleen in de verte klinkt het druipende water dat op de rotsbodem valt.

‘Ik zie het als mijn taak om jullie te helpen met het vinden van de vijf oerelementen en het Pentium. Daarom geef ik jullie dit heilige kruis van niet smeltbaar ijs. Draag het dicht bij je. Zodra jullie het kruis schuin omhoog steken, verschijn ik direct voor hulp. Jullie zullen deze hulp hard nodig hebben. Let goed op: er zijn vele handlangers van Azazel in het Rijk van de Geesten. Deze Spocks ruiken naar een verstopt riool. Pas goed op voor hen. In de landen binnen het Rijk van de Geesten zijn jullie veilig, maar daarbuiten zijn jullie vogelvrij. Als de Spocks jullie pink weten te breken, word je zelf een Spock voor de eeuwigheid. Pas goed op voor hen en laat hen vooral niet je pink breken.

Het land waar jullie het eerste oerelement kunnen vinden, bevindt zich in het centrum van het Rijk van de Geesten.’

‘Hoe weten we waar het centrum ligt?’ vraagt Dio.

‘Slimme vraag, mijn jongen. Het centrum is de warmste plaats van het Rijk van de Geesten. Hoe warmer het wordt, hoe dichter jullie bij het centrum zijn.’

De geest van kardinaal Gregorius verdwijnt net zo snel als hij gekomen is.

‘Hij is aardiger dan hij eruitziet,’ zegt Aine opgelucht. Dio stopt het kruis van niet smeltbaar ijs veilig in zijn jas. Zo kruipen ze meter voor meter verder de grot in. Aine’s ergste boosheid is verdwenen. Sterker nog, het lijkt wel of ze het avontuur leuk begint te vinden.

‘Kijk, daar is daglicht,’ roept Dio verrast uit. ‘Op weg naar het eerste land! Ik wil zo snel mogelijk naar huis.’

Aan het eind van de grot is het eerste zonlicht te zien. Zo snel als de kinderen kunnen, rennen ze richting het licht. Tot hun verbazing zien ze dat de grot uitkomt in een oneindig groot bos. Tot zo ver ze kunnen kijken staan er hoge naaldbomen. Het ruikt hier naar vers mos, en er staat een frisse wind. Het is alsof ze op een mooie lentedag door het bos van Stavelot lopen.

‘Aine, je gezicht zit vol met spinrag,’ zegt Dio lachend.

‘Gatsiederrie.’

Met een paar snelle halen veegt Aine het spinrag weg.

Er is maar één pad, dat het bos ingaat, zodat ze niet veel keus hebben. Dio en Aine lopen naast elkaar.

‘Ik ben benieuwd waar dit bos uitkomt,’ zegt Dio. ‘We moeten naar de warmste plek in het Rijk van de Geesten.’

In een stevig tempo lopen de kinderen door het bos. De temperatuur stijgt en Dio bindt zijn jas om zijn middel. De omgeving wordt langzaam droger en kaler. Het bos verandert in een steppe-achtig landschap met lang verdord gras en hier en daar nog een verdwaalde boom.

‘Ik heb het warm en ik heb dorst,’ klaagt Aine. ‘Kunnen we niet wat drinken?’ Aine is moe en het avontuur is na die uren lopen allang niet meer zo leuk als in het begin.

‘Er is geen water hier,’ antwoordt Dio. ‘Aan de toenemende warmte te voelen, lopen we in de richting van het eerste land. We zijn op de goede weg.’ Dio veegt het zweet van zijn voorhoofd en tuurt in de verte, op zoek naar een bron met verfrissend water. Maar niets van dat alles.

De steppe verandert onder de toenemende hitte in een kale woestijn. Zo ver de kinderen kunnen kijken, zien ze een grote, van de warmte trillende zandvlakte met zandduinen. Het is nu zo heet dat ze nauwelijks nog adem kunnen halen. Hun tongen zijn als zemen leren lappen en langzaam verliezen ze de kracht om verder te gaan.

‘Hier ergens moet het eerste land liggen waar kardinaal Gregorius over sprak,’ zucht Aine. ‘Ik hoop dat we het snel vinden, anders komen we om in deze woestijn. Ik heb nooit gedacht dat ik daar nog eens dood zou kunnen gaan.’

Dio antwoordt niet. Hij is moe en bijt op zijn droge lippen. Zo sjokken ze verder, achter elkaar lopend, van de ene zandduin naar de volgende. Het is inmiddels tegen de veertig graden Celsius. Dio’s tong zit vastgeplakt aan zijn gehemelte en zijn blonde haar plakt op zijn voorhoofd. Maar er is geen haar op zijn hoofd, die denkt aan opgeven. De wereld moet worden gered van het kwaad. Hij krijgt in zijn leven maar één keer de kans om de vijf oerelementen bijeen te halen.

Elke zandheuvel die ze hijgend beklimmen, laat weer nieuwe, eindeloze vlakten zien met fijn, gloeiend heet, geel zand. Het einde van hun krachten komt in zicht. Hoelang kunnen ze dit nog volhouden?

8. Een doolhof

Opgeven? Dat nooit!

Juist als Aine van de dorst en de vermoeidheid ineen dreigt te zakken, zien ze in de verte drie groene palmbomen staan. Zou daar het eerste land zijn in het Rijk van de Geesten? De palmbomen geven Dio en Aine kracht om door te lopen.

Als ze dichterbij komen, zien de kinderen dat de palmbomen midden op een groene grasvlakte staan, een oppervlakte zo groot als een half voetbalveld. Tussen de bomen borrelt een waterbron met fris, helder water. Dio en Aine knielen bij de bron en drinken zoveel ze op kunnen van het heldere, koele water. Daarna rusten ze uit, zittend tegen één van de palmbomen.

‘Dat was op het nippertje,’ zegt Aine.

‘Zeg dat wel.’

Dio staat op en loopt wat rond in de oase. Onder een andere palmboom ziet hij een grote bruine kokosnoot liggen. Werk aan de winkel! Hij pakt een platte steen en slaat de kokosnoot in één klap open. Eerst neemt hij zelf een slok van de zoete kokosmelk en geeft dan de half leeggedronken kokosnoot aan Aine.

‘Zou dit het eerste land in het Rijk van de Geesten zijn?’ vraagt Dio.

‘Nou, ik ben bang van niet. Er is helemaal niemand te zien. Het wordt tijd voor een verkenningstocht.’

Zo gezegd, zo gedaan. Speurend lopen de kinderen rond in de oase.

‘Zie je dat daar?’ vraagt Dio op een opgewonden toon. Hij wijst in de verte. Ver weg is in de trillende lucht de omtrek van een piramide te zien. Het kan niet anders of dát moet het eerste land in het Rijk van de Geesten zijn.

‘Een heuse piramide,’ roept Aine enthousiast. ‘Koningin Cleopatra meldt zich!’

Vol goede moed gaan de kinderen op pad. Met het einddoel in zicht zwoegen Dio en Aine met nieuwe energie door het mulle woestijnzand. Na enige tijd bereiken ze de piramide. Van dichtbij is de piramide reusachtig en indrukwekkend in de verder doodstille woestijn. Niets duidt erop dat hier mensen wonen. De kinderen lopen om de piramide heen totdat ze de ingang vinden. Dio haalt zijn zaklantaarn tevoorschijn.

‘Durf jij naar binnen te gaan?’ vraagt Aine.

‘We hebben geen keuze,’ antwoordt Dio. ‘Zonder de oerelementen en het Pentium komen we nooit thuis.’

Bijgelicht door de zaklantaarn lopen ze naar binnen. In de piramide is het donker en koel, en voorzichtig schuifelen Dio en Aine de eerste hoek om.

De lantaarn flikkert nog even en houdt er dan spontaan mee op. Ineens is het aardedonker om hen heen. In de verte klinkt het onheilspellende gegrom van een wild dier. Aine grijpt Dio bij de arm vast.

‘Dio, we gaan terug. Ik ben bang,’ piept Aine.

‘We vragen kardinaal Gregorius om hulp,’ stelt Dio voor. ‘Anders houdt onze zoektocht hier al op.’ Uit zijn zak haalt Dio het kruis van niet smeltbaar ijs, dat zelfs de woestijnhitte heeft doorstaan. Hij steekt het kruis in het donker schuin omhoog, maar er gebeurt helemaal niets.

‘Waar blijft hij nu?’ zegt Aine. ‘Misschien moet je het kruis anders vasthouden,’

Dio draait het kruis, maar er gebeurt nog steeds niets. Kardinaal Gregorius is in geen velden of wegen te zien. In de piramide klinkt nu luid het angstaanjagende gegrom van een wild beest. Aine huivert. Er staat kippenvel op haar armen.

‘Gregorius, kardinaal Gregorius,’ roept Aine, met paniek in haar stem.

Eindelijk verschijnt vanuit het niets de blauwwitte geest.

‘Waar bleef u nou? We hebben uw hulp nodig.’

‘Sorry, ik deed mijn dagelijkse middagdutje,’ verontschuldigt de kardinaal zich. ‘Maar nu ik hier toch ben... hoe kan ik jullie helpen?’

‘Wat moeten we doen?’ vraagt Dio. ‘Hoe vinden we in dit doolhof de juiste weg?’

‘En ik wil weten hoe we hier zo snel mogelijk uitkomen. Een onbekend wild beest heeft het op ons gemunt,’ roept Aine uit.

‘Ik hoor het al,’ antwoordt kardinaal Gregorius. ‘Jullie kennen de sfinx nog niet. Blijkbaar niet opgelet op school!’

‘De sfinx?’ vraagt Dio. ‘Wat is dat ook al weer? Ik heb er ergens ooit iets over gelezen.’

‘Dat is een levensgroot, katachtig roofdier, dat jullie zonder pardon zal verscheuren en doden. Om de hoek bij de ingang hangen twee fakkels en twee vuurstenen. Deze fakkels branden maximaal een halfuur. De sfinx is bang voor vuur en zal zolang de fakkels blijven branden bij jullie uit de buurt blijven. Jullie hebben dus een half uur de tijd om in het doolhof van deze piramide de koningskamer te vinden. In de koningskamer zijn alle farao’s aanwezig die vroeger in het oude Egypte hebben geheerst. En daar ligt ook het eerste oerelement verborgen.’

‘En als we die kamer niet op tijd kunnen vinden?’

‘Dan zij God met jullie,’ zegt kardinaal Gregorius vroom, terwijl hij met zijn rechterhand een kruis slaat. ‘De opdracht is dan helaas mislukt en de sfinx zal jullie vinden en verscheuren. Azazel heeft dan vrij spel en zal de macht over de wereld overnemen.’ Kardinaal Gregorius trekt een vies gezicht. ‘Het allerergste is dat er op aarde dan alleen nog maar van die smerige, stinkende Spocks rondlopen. Ik moet er niet aan denken.’

‘Dan moet het maar,’ verzucht Dio. ‘Op naar de koningskamer. Er zit niets anders op.’

‘Ik heb nog één belangrijke aanwijzing die jullie heel goed van pas zal komen,’ zegt de kardinaal. ‘Denk na zoals de bouwers van de piramide dat deden. Ga vooral bij de kruispunten in het doolhof in hun schoenen staan. De oude Egyptenaren hebben de piramide zo ontworpen dat de koningskamer haast onvindbaar is.’

Het volgende moment is de blauwwitte geest verdwenen.

Dio en Aine lopen op de tast naar de fakkels. Na een paar pogingen lukt het om met de vuurstenen de fakkels aan te steken. Vanaf nu hebben Dio en Aine precies een half uur de tijd om de koningskamer te vinden. Ze rennen de gang in en al snel bereiken ze een kruispunt waar de gang zich in drie richtingen splitst.

‘Hoe pakken we dit aan, Aine?’

‘We moeten denken zoals de bouwers van de piramide dat deden. Ik heb alleen geen idee hoe ze dachten.’

‘We kiezen een gang en leggen een voorwerp op het pad,’ oppert Dio. ‘Dan weten we zeker dat we deze gang al hebben gekozen.

‘Slim idee,’ zegt Aine.

Dio haalt een lege batterij uit zijn zaklantaarn en legt deze in het midden van de gang waar ze inlopen. In de verte horen ze de sfinx gemeen grommend dichterbij komen. Bij de volgende splitsing zien ze tot hun afschuw de batterij op de grond liggen.

‘Hoe kan dat nu weer?’ vraagt Aine.

‘Blijkbaar hebben we een rondje gelopen,’ concludeert Dio. ‘We moeten opschieten, de tijd dringt.’

‘We nemen de volgende gang,’ zegt Aine op een gejaagde toon. ‘We moeten uit de buurt van die sfinx blijven.’

In de krappe tijd die nog over is, lijkt dit haast onbegonnen werk.

9. De zonnetempel

Uit de twee overgebleven gangen kiezen Dio en Aine een nieuwe richting. Dio legt de tweede batterij uit de zaklantaarn op de grond van de gang. Het grommen en janken van de sfinx klinkt nu dreigend dichtbij. Het zal niet lang meer duren of de fakkels zijn gedoofd.

‘Rennen als een hazewindhond,’ schreeuwt Dio.

Hijgend lopen ze achter elkaar. Na tien minuten komen ze bij een splitsing, waar tot hun afschuw de twee batterijen liggen. Ze hebben weer de verkeerde weg genomen.

‘Ik wil nog niet dood,’ jammert Aine. ‘En zeker niet verscheurd worden door een sfinx.’

‘Denk als de bouwers van de piramide,’ hijgt Dio. ‘Kom op nu!’

‘Niet denken, rennen!’ gilt Aine. Ze is nu volledig in paniek, terwijl de sfinx dreigend dichtbij is.

Er is nog één gang over en er rest erg weinig tijd. Zonder na te denken rennen Dio en Aine op volle kracht de laatste gang in.

‘Ik ruik de sfinx al,’ schreeuwt Aine. Ze kijkt om en struikelt bijna. Op dat moment dooft haar fakkel.

‘Help me, Dio. We hebben we nog maar één brandende fakkel als wapen tegen de sfinx,’ zegt Aine met schorre keel, terwijl er tranen over haar rood aangelopen gezicht biggelen.

In het flauwe schijnsel van de laatste fakkel rennen ze door een scherpe bocht en zien vijf meter voor zich uit een met goud beslagen deur flikkeren in het schijnsel van de fakkel.

‘De koningskamer,’ roept Dio uit.

De deur is versierd, met aan de bovenkant een gouden zon en aan de onderkant een gouden halve maan. Met hoge snelheid komt ook de sfinx de hoek omzeilen. Het vuur van de laatste fakkel dooft. Dio en Aine grijpen de deurklink en tuimelen de koningskamer binnen. De zware deur valt net voor de snuivende en jankende sfinx weer terug in het slot.

Ze hebben het gered! Voorzichtig krabbelen Dio en Aine op. Vol ongeloof kijken ze rond in de koningskamer. De met goud en edelstenen versierde ruimte heeft de vorm van een vijfhoek, waarbij in elk van de hoeken een oude farao op zijn troon zit. Precies in het midden van de kamer borrelt water uit een kleine waterbron.

‘Farao’s!’ roept Dio verbouwereerd uit.

‘Wel, wel, daar hebben we het zonsverduisteringskind van de aarde. Eindelijk, het werd hoog tijd! Jullie hebben het blijkbaar gered... Welkom in de Zonnetempel,’ galmt een zware stem door de ruimte. ‘Ik ben farao Ramses II uit het negentiende koningshuis uit het oude Egypte. Ik wacht hier al eeuwen op je komst. Waarom duurde het zo lang?’

‘Hebt u op mij gewacht? Kent u mij?’ vraagt Dio, die zijn oren niet kan geloven.

‘Ja, natuurlijk kennen we jou, zonsverduisteringskind. Jullie zijn aardkinderen uit het Mensenrijk. We wachten hier al meer dan drieduizend jaar op je. En dat is redelijk lang voor een farao.’

Dio en Aine zijn met stomheid geslagen. Wat een vreemd avontuur is dit toch.

‘We zijn moe en hongerig. Mogen we iets drinken?’ vraagt Dio.

‘Zo dadelijk,’ zegt de farao op strenge toon. ‘Wij hebben het oerelement water in ons bezit. En dat willen jullie vast wel meenemen. Daarvoor zijn jullie toch hier?’ Vragend kijkt de farao Dio en Aine aan.

‘Ja, maar... hoe weet u dat allemaal?’ vraagt Aine verbaasd.

‘Luister, meisje, als je al duizenden jaren in het Rijk van de Geesten meedraait, dan weet je onderhand wel hoe het allemaal zit. Er zijn geen geheimen meer voor ons.’

Dio wijst naar de vier andere farao’s, die vanaf hun troon elke beweging van Dio en Aine zwijgend volgen.

‘Wie zijn dat?’

‘Dat zijn de andere farao’s uit het oude Egypte. Wij zijn na onze dood hier bijeen gebracht als bewakers van het oerelement water.

Ramses II loopt terug naar zijn troon.

‘Voor we verdergaan,’ zegt hij, ‘rusten jullie eerst goed uit. Het is een lange tocht voor jullie geweest. Ga bij de waterbron zitten; eet wat en drink van het geneeskrachtige water. Naast farao Toetanchamon staat een tafel vol lekker eten voor jullie klaar.’

Farao Ramses II wijst de farao aan de overkant aan.

‘Het eten is toch niet toevallig ook drieduizend jaar oud?’ vraagt Dio met een vies gezicht.

‘Natuurlijk niet,’ antwoordt Ramses II met een boze blik. Het voedsel is zo vers als de morgendauw op de bladeren van de palmbomen langs de Nijl.’

Dio en Aine schuifelen naar de tafel naast de oude farao. Ze eten gretig van de verse druiven en breken ieder een groot stuk af van het ronde, platte, witte brood. Daarna gaan ze bij de borrelende waterbron zitten.

De farao’s zeggen niets en staren naar de kinderen. Hoewel ze geen angst meer hebben voor de farao’s, voelen de kinderen zich toch ongemakkelijk door de spiedende koningen uit het oude Egypte.

‘Wie had ooit gedacht dat ik nog eens bij de farao’s zou eten?’ merkt Aine op, die het angstige avontuur met de sfinx alweer lijkt te zijn vergeten.

Ze is nog wel steeds boos op Dio, dat ze opgesloten zit in het Rijk van de Geesten. Maar aan de andere kant is het fantastisch om echte, oude Egyptische farao’s te ontmoeten. Het geneeskrachtige water uit de bron geeft de kinderen nieuwe energie.

Als Dio en Aine genoeg hebben gegeten, staat farao Ramses II op van zijn troon. Zijn prachtige witte gewaad met goud geborduurde randen sleept over de zanderige vloer. Voor Dio en Aine blijft hij stilstaan, waarna hij met zijn gouden staf vijfmaal op de vloer tikt.

‘Vannacht zijn jullie onze gast in deze koningskamer. Hier zijn jullie veilig voor de sfinx en voor Azazel. Hebben jullie de symbolen op de deur van de koningskamer zien staan?’

‘Ja, ik herinner me een gouden zon met een halve maan eronder,’ antwoordt Dio. Aan zijn scherpe blik ontgaat nooit wat. Zelfs niet als hij door een sfinx wordt opgejaagd.

‘Precies, en hebben jullie enig idee waar die symbolen voor staan?’

Zowel Dio als Aine halen ontkennend hun schouders op.

‘De zon staat voor het Mensenrijk, dat is de aarde met alle levende mensen, dieren en planten. De maan staat voor ons Rijk van de Geesten. Dat is de plaats waar je na je dood op aarde heen gaat.’

Dio en Aine kijken vol ongeloof naar de farao. Praten met een drieduizend jaar oude farao is heel bijzonder. Wat zou farao Ramses II nog allemaal voor hen in petto hebben?

10. Farao Ramses II

Ramses II raakt met zijn hand Aine even aan. Zijn hand voelt ijskoud aan en Aine rilt.

‘Op aarde is een gevecht tussen goed en kwaad aan de gang. Dat gevecht is er altijd al geweest, maar goed en kwaad hebben elkaar eeuwenlang in evenwicht gehouden. We maken ons wel grote zorgen, omdat het kwaad op aarde de overhand dreigt te krijgen. Het overheersende kwaad is alleen te stoppen door de vijf oerelementen weer bij elkaar te brengen. Aan jou de taak, Dio, om deze oerelementen te vinden en deze naar het Mensenrijk te brengen.

De indrukwekkende farao kijkt Dio aan. ‘Ben jij, zonsverduisteringskind, bereid om deze zware taak op je te nemen?

Dio knikt verlegen. ‘Ja, farao.’

‘Hier is een glazen flesje. Stop in deze fles het sprankelende water van de bron en verlies het niet.

Als er één oerelement ontbreekt, wint Azazel alsnog. Dio wil het glazen flesje met water vullen.

‘Stop, niet zo snel. We mogen jullie het oerelement water niet zomaar meegeven. Daarvoor moeten jullie eerst wat doen. Voordat de zon opkomt, moeten jullie het raadsel van de farao’s hebben opgelost. Als het lukt, breng ik jullie met het eerste oerelement veilig naar buiten. Als het niet lukt, zetten we jullie zonder fakkel aan de andere kant van de deur, zodat de sfinx jullie kan verscheuren.’

Koning Ramses II schraapt zijn keel.

Luister goed naar het raadsel van de farao’s. Ik vertel dit raadsel maar één keer. Je bent in de piramide en wilt naar de koningskamer van de farao. Op een gegeven moment kom je op een splitsing waar je twee kanten op kunt gaan. Je weet alleen niet welke kant de juiste weg is naar de koningskamer. Bij de splitsing staan twee Egyptenaren. Eén van die Egyptenaren liegt altijd en de andere spreekt altijd de waarheid. Je weet niet welke van die twee de leugenaar is. Omdat de Egyptenaren ook weer niet zo heel veel zin hebben om je te helpen, mag je slechts aan één van hen een vraag stellen. Welke vraag stel je om bij de koningskamer te komen?’

Farao Ramses II loopt naar zijn troon en gaat daar zitten. Aine’s gezicht is tijdens het raadsel van farao Ramses II steeds meer gaan betrekken. Het leuke aan dit avontuur is nu wel verdwenen. Het antwoord weet ze echt niet. Het raadsel van de farao’s is te moeilijk, en ze is bang voor de hongerige sfinx. Aine is het avontuur meer dan zat en eigenlijk wil ze alleen nog maar naar huis. Verwachtingsvol kijkt ze naar Dio, die diep nadenkt, maar zijn hoofd bedenkelijk schudt. Hoewel Dio al op zijn vierde heel ingewikkelde rekensommen kon maken, heeft hij geen antwoord op dit moeilijke raadsel. Welke vraag zou hij stellen om in de koningskamer te komen en aan wie?

De kinderen gaan op de grond zitten en Dio begint met een stok in het zand de situatie uit te tekenen. Hij denkt zo diep na als hij maar kan, maar het juiste antwoord borrelt niet naar boven.

De vijf farao’s zitten doodstil om hen heen en staren naar de kinderen. Aan de andere kant van de koningsdeur jankt de sfinx van de honger. Misschien is zijn honger morgen na zonsopgang wel gestild. Aine huivert bij het idee!

Seconden worden minuten en de minuten worden op hun beurt weer uren. De angst en de wanhoop nemen langzaam bezit van de kinderen. Vol goede moed proberen ze de oplossing van het moeilijke raadsel te vinden. De avond wordt nacht en er resten nog maar een paar uur voordat de zon weer opkomt.

Als Aine in slaap is gevallen, krijgt Dio ineens een ingeving. In een flits weet hij het antwoord.

‘Aine, wakker worden. Ik heb het juiste antwoord gevonden.’

‘Echt?’ zegt Aine geeuwend.

‘Ja, ik heb het raadsel van de farao’s opgelost.’

Aine komt overeind zitten en kijkt haar vriendje slaperig aan.

‘De vraag die ik zou stellen, is: in welke richting de andere Egyptenaar mij zou sturen als ik hem zou vragen welke kant de koningskamer op is? Vervolgens ga je de andere kant op. Als je dit aan de leugenaar vraagt, zal deze je namelijk de verkeerde kant opsturen. Als je het aan de waarheid sprekende Egyptenaar vraagt, zal ook deze je de verkeerde kant opsturen. Als je daarna de andere kant opgaat, kom je altijd bij de koningskamer terecht.

‘Dat is reuze slim bedacht,’ zegt Aine enthousiast. ‘Leg de oplossing maar voor aan de farao’s.’

‘Geniaal antwoord,’ is het enige wat farao Ramses II zegt, terwijl hij van zijn troon opstaat. ‘Aan je slimheid af te meten, ben je een echt zonsverduisteringskind. We hebben blijkbaar niet tevergeefs op je gewacht. Drieduizend jaar lang hebben wij alle vijf nagedacht over dit onoplosbare raadsel, en zijn zelf nooit tot een oplossing gekomen. Ik geloof nu werkelijk dat er een kans is om de vijf oerelementen uit de macht van Azazel te houden. De farao kijkt de kinderen met toegeknepen ogen aan. Dan loopt hij statig naar zijn gouden troon en haalt een oud stuk perkament te voorschijn, waarop bovenaan met grote letters ‘Het Rijk van de Geesten’ staat geschreven. Het is een kaart waarop het Rijk van de Geesten is getekend.

‘Ons rijk heeft de vorm van een vijfpuntige ster. In elk van de punten ligt een land. In het centrum van het rijk staat onze Zonnetempel. Het Rijk van de Geesten is omsloten door een oceaan, en daar is het zevende land te vinden. Alle vijf de oerelementen en het Pentium liggen ergens in dit rijk op jullie te wachten.’

De farao overhandigt Dio het stuk perkament. ‘Gebruik deze kaart om de andere landen in het Rijk van de Geesten te vinden. Jullie hebben niet veel tijd. Kijk uit voor Azazel, hij zal zich niet gemakkelijk gewonnen geven. Ook hij heeft drieduizend jaar gewacht om de totale macht over de nieuwe wereld te krijgen. Van onder zijn stoel haalt de farao een schoudertas, gemaakt van het fijnste kamelenleer, tevoorschijn.

‘Vul de fles met het oerelement water en neem deze mee in deze tas. Naast dit oerelement moeten jullie nog vier andere oerelementen zien te vinden.’

Dio loopt naar de waterbron in het midden van de Zonnetempel. Met grote voorzichtigheid vult hij uit de bubbelende bron de fles met het oerwater. De fles sluit hij zorgvuldig af en stopt deze in de tas van kamelenleer, die hij vervolgens over zijn schouder hangt.

‘Ga nu, kinderen. Jullie zijn de enige kans op een betere wereld.’

‘Dank voor alles, farao,’ zegt Dio, die de kaart in ontvangst neemt, en ook deze in zijn tas stopt.

De farao loopt terug naar zijn troon en gaat zitten terwijl hij de kinderen doordringend aankijkt.

‘Ruim drieduizend jaar hebben we op jullie gewacht om dit oerelement aan jullie over te dragen. Nu kunnen we eindelijk alle vijf van de eeuwige rust genieten. De tijd dringt, zonsverduisteringskind, maar met jouw speciale gave is er een kans. De goede goden zijn met jullie op deze bijzondere reis. Ga nog een paar uur slapen voor de zon opkomt.’

En met deze woorden valt farao Ramses II in slaap, met om hem heen de vier andere farao’s.

Als Dio en Aine gaan liggen, is de waterbron opgedroogd. Ze mogen het flesje met het oerwater niet verliezen. Aine kruipt tegen Dio aan en zo vallen ze in diepe slaap. Aine droomt over een jankende, woeste sfinx. Als ze wakker wordt, blijkt dit gelukkig alleen maar een nare droom. Opgelucht val Aine weer in slaap. Wat Aine nog niet weet, is wat haar de volgende dag nog te wachten staat.

11. Oostwaarts

De volgende morgen worden Aine en Dio vol energie wakker. Ondanks de korte nachtrust voelen ze zich vreemd genoeg helemaal uitgeslapen.

‘Goedemorgen, jullie hebben vandaag een zware reis voor de boeg,’ zegt farao Ramses II.

Dio en Aine rekken zich uit en nemen dan hartelijk afscheid van de vier andere farao’s.

‘Ik doe jullie uitgeleide,’ zegt farao Ramses II ‘Jullie mogen niet verdwalen in de piramide of alsnog het slachtoffer worden van de sfinx. Voor beiden heb ik hier een aardewerken kruik met het water uit de inmiddels opgedroogde bron. Het water is geneeskrachtig en zal jullie op deze tocht extra energie geven.’

Ramses II staat op en loopt naar de deur. Daar stoot hij drie keer hard met zijn staf op de grond. De deur van de koningskamer zwaait als vanzelf open.

Met een brandende fakkel in zijn hand brengt de farao Dio en Aine door het doolhof van de piramide naar de uitgang. Ondanks zijn hoge leeftijd stapt de farao nog flink door. De sfinx blijft jankend op gepaste afstand van het gezelschap.

Buiten worden de kinderen verblind door het felle daglicht. Farao Ramses II ziet er in het zonlicht fragiel en doorzichtig wit uit. Hij doet zijn handen voor zijn ogen als bescherming tegen de zon.

‘Al drieduizend jaar heb ik geen zonlicht meer gezien. Ik wist niet meer hoe mooi de zon is.’

Dan wijst Ramses II met zijn farao-staf in oostelijke richting.

‘Die kant moeten jullie opgaan. Loop net zo lang oostwaarts tot je in de scherpe punt het volgende land binnentreedt. Jullie komen daar in een land terecht waar zich mogelijk het tweede oerelement bevindt. De oerelementen liggen ergens in het Rijk van de Geesten verstopt. Zelfs ik ken de plaatsen niet. Veel geluk onderweg! Pas goed op voor Azazel en zijn Spocks.’

Dio en Aine nemen afscheid van de stokoude farao Ramses II. Aine slaat haar armen onwennig om hem heen. Dit is mijn enige kans om ooit een farao een knuffel te geven, denkt ze. Wat zullen mijn vriendinnen jaloers op me zijn. Dio geeft de farao een hand en kijkt in zijn vriendelijke, wijze ogen.

‘Eindelijk heb ook ik rust,’ zegt Ramses II. ‘Het was een zware taak om op het oerelement water te passen.’

Dat zijn de laatste woorden van deze bijzondere farao. Na een korte tik van zijn staf op de woestijngrond loopt Ramses II met de brandende fakkel de piramide in om weer terug naar de koningskamer te gaan.

Dio en Aine lopen oostwaarts, zoals de farao hen heeft opgedragen. Het eerste oerelement zit in hun tas. Het is zo vroeg in de ochtend al snikheet in de woestijn en de kinderen hebben dorst. De aardewerken kruikjes met het geneeskrachtige water raken snel leeg.

Na drie uur zwoegen, verandert de woestijn weer langzaam in een steppelandschap. De temperatuur daalt naar een aanvaardbaar niveau. Zo ver de kinderen kunnen kijken, zien ze een vlakke, dorre steppe met hier en daar een verdwaalde boom. De stilte en de eenzaamheid van het landschap zorgen bij Aine voor heimwee.

‘Ik wil naar huis,’ zegt Aine met zachte stem. ‘Wanneer gaan we terug?’

Dio pakt haar hand. ‘Ik beloof je dat ik je veilig thuisbreng. Maar het kan nog wel even duren, Aine. Zonder de oerelementen en het Pentium komen we niet weg uit dit Rijk van de Geesten.’

‘Thuis zullen ze nu echt heel ongerust zijn,’ zegt Aine.

‘We zijn vannacht niet thuisgekomen.’

‘Hopelijk gaan ze ons zoeken,’ zegt Dio. ‘Ze weten dat we naar de ijskelder zijn gegaan. Daar zullen ze het luik ontdekken. Dan vallen ze met een politiemacht, nee, ik denk zelfs met het hele leger het Rijk van de Geesten binnen. Azazel wordt dan opgepakt en wij worden bevrijd. Dan komen we als helden op televisie.’

‘Denk je dat echt?’ vraagt Aine. ‘Zaterdag ben ik jarig. Dan moet ik thuis zijn hoor!’

‘Ik hoop het echt voor je,’ antwoordt Dio.

Ze lopen oostwaarts verder over de steppe, die overgaat in een bos. Op een heuvel een eind verderop doemen er vreemde, betonnen gebouwen op. Zou dat een nieuw land zijn in het Rijk van de Geesten?

Het is ondertussen gaan waaien en het wordt zo fris dat Dio zijn jas weer aantrekt. Nieuwsgierig lopen de kinderen door, en stap voor stap komen ze dichter bij de heuvel. Als ze het land naderen, zien ze tot hun verrassing dat de gebouwen de vorm hebben van enorme geldkluizen. Ze zijn rechthoekig, met kleine, getraliede ramen in de metersdikke, betonnen muren.

‘Waanzinnig, het lijken de pakhuizen van oom Dagobert wel,’ zegt Dio grinnikend.

‘Het grijze, door het weer aangetaste beton van de kluishuizen staan in schril contrast met het frisse groen van het bos. Bij iedere stap worden de kluishuizen groter. Dio pakt de kaart uit zijn tas en bestudeert deze.

‘Volgens mij moet dit Vrektown zijn,’ zegt Dio, als hij van de kaart opkijkt.

Dio heeft gelijk. Na een kilometer zien de kinderen een bordje staan. “Vrektown” staat er op het verroeste plaatsnaambord te lezen, dat op een houten paaltje is vast getimmerd.

Niet veel later lopen Dio en Aine het land binnen. Het miezert. De motregen maakt alles nog somberder en grauwer in Vrektown. Het is niet druk op straat. Slechts een paar grauwe, armoedig geklede mannen lopen door de straat. Ze kijken verbaasd en schichtig naar de twee kinderen, die hier duidelijk niet thuishoren. Blijkbaar zijn kinderen een zeldzaamheid in Vrektown. Sterker nog, misschien zelfs wel ongewenst.

‘Wat een zurig kijkende, chagrijnige mannetjes,’ fluistert Aine. ‘Wat gaan we hier doen?’

Dio zegt niets en denkt diep na. Ze passeren een pleintje met slecht onderhouden perkjes, waar het onkruid welig groeit. Er staan een paar grauwe betonnen bankjes waar Dio en Aine gaan zitten om verder na te denken. Alles om hen heen is grauw en slecht onderhouden, alsof er al meer dan vijftig jaar niets meer aan is gedaan.

‘Je zult er maar wonen,’ grapt Dio.

‘Ja, echt vrolijk word je hier niet,’ antwoordt Aine.

Eigenlijk hebben de kinderen geen flauw idee wat ze nu moeten doen. De armoedig geklede mannen lopen zwijgzaam en spiedend langs. Niemand spreekt hen aan. Dio en Aine kijken naar de verwilderde planten in de perkjes.

‘Denk je dat het tweede oerelement hier ligt?’

‘Rustig, Dio, eerst maar eens even afwachten wat er gebeurt.’

De kinderen zitten zeker tien minuten op het bankje als een oude man in vale, versleten kleding vol gaten op hen af komt geschuifeld. Hij ziet eruit als een zwerver, maar is hij dat ook?

12. Vrektown

De oude man steekt zijn hand uit. ‘Mijn naam is Scully. Hoe komen jullie hier?’ vraagt hij met half dichtgeknepen ogen. In afwachting van hun antwoord perst de man zijn lippen zuinig op elkaar.

‘Ik ben Dio en zij is Aine. We komen net uit de Zonnetempel en we zijn op zoek naar het Pentium en de vijf oerelementen,’ antwoordt Dio.

Scully’s ogen knijpen zich nog verder samen. Hij mompelt iets in zichzelf, wat de kinderen niet kunnen verstaan. Dan richt hij zich tot de kinderen.

‘Ik heb jullie niets van waarde te bieden, maar als jullie het willen, loop dan maar met me mee.’

Aine kijkt vragend naar Dio. Ze begrijpen beiden dat ze op deze uitnodiging in moeten gaan. Er is geen andere keuze. Misschien weet Scully waar het tweede oerelement verstopt ligt. Ze lopen voorzichtig en zonder iets te zeggen achter de sjokkende oude man aan door Vrektown.

‘Waar komen jullie vandaan?’ vraagt Scully nieuwsgierig.

‘Van hierboven. De aarde dus,’ zegt Aine. ‘En ik wil daar zo snel mogelijk weer naartoe.’

‘Dat gaat nog wel even duren. Welkom in Vrektown,’ zegt Scully minzaam. ‘Jullie zijn dus aardkinderen uit het Mensenrijk. Weten jullie al iets over dit land?’

‘Nee,’ roepen Dio en Aine in koor.

‘Vrektown is het rijkste land in het Rijk van de Geesten. Misschien zelfs wel het allerrijkste land van het hele heelal. Wisten jullie dat iedere inwoner van Vrektown multimiljonair is?’

‘U dus ook?’ vraagt Aine verbaasd.

‘Ja, ik ben multimiljonair.’

‘Waarom draagt u dan zulke kapotte kleding?’ vraagt Aine.

Scully draait zich om en kijkt haar boos aan. ‘Wat is er mis met mijn kleding? Dit meer dan uitstekende pak heb ik in de uitverkoop op de kop getikt. Even graven in mijn herinnering. De koop moet gesloten zijn ergens in het jaar 1932. Het is een bijna nieuw pak hoor, slechts derdehands.’

Aine draait zich snel om, zodat Scully haar niet ziet lachen. Met haar moeder heeft ze bijna wekelijks ruzie vanwege zogenaamd oude kleren die ze niet naar school aan wil trekken. En die zijn vaak niet ouder dan een half jaar! Maar om derdehands kleding aan te trekken! Dat is wel heel bijzonder voor een multimiljonair.

‘Er is niets mis met uw kleding, meneer Scully,’ zegt Dio, terwijl hij Aine aanstoot. ‘Is het nog ver naar uw huis?’

De oude man merkt gelukkig niet dat Aine hem ronduit uitlacht.

‘Ik woon even verderop. Jullie zullen wel dorst hebben,’ zegt Scully. ‘Jullie mogen wel een glaasje limonade bij me komen drinken. Gratis, welteverstaan.’

Uit de nadruk die Scully op de laatste woorden legt, begrijpt Dio dat dit aanbod heel uitzonderlijk is.

‘Jullie zijn mijn eerste gasten in achttien jaar tijd.’

‘Echt?’ zegt Aine. ‘Dat is een hele tijd zonder visite.’

‘In Vrektown worden mensen nooit bij elkaar uitgenodigd. Dat kost te veel geld,’ vertelt Scully ernstig. ‘Maar na achttien jaar wil ik wel een uitzondering maken.’

‘Wij zijn heel graag uw gast,’ antwoordt Dio. Hij hoopt wat meer los te krijgen over het tweede oerelement of over het Pentium.

Scully sloft weer verder over de hoofdstraat.

‘Ik zie alleen maar mannen op straat,’ merkt Dio op.

‘Dat heb je scherp gezien, jongen. In Vrektown hebben mannen geen vrouw. Vrouwen geven veel te veel geld uit, is onze ervaring, en een simpele rekensom maakt al snel duidelijk hoe duur kinderen zijn.’

‘Dat vind ik dom,’ roept Aine uit. ‘Stom en kortzichtig.’

‘Misschien wel stom, maar zeker ook goedkoop,’ antwoordt Scully, die zich niet uit het veld laat slaan. ‘Een paar vrekken uit ons land hebben wel eens samengewoond met een vrouw, maar dat hielden ze maar even vol. Ze hadden elke dag slaande ruzie over geld. Al na een week zijn de vrouwen gillend gek bij de vrekken weggelopen. Sindsdien wordt het vrouwen sterk afgeraden om in Vrektown te wonen. Hier woon ik trouwens.’

Scully staat stil voor een kluishuis. Het is zonder overdrijven het allergrootste huis van het land. Scully draait een aantal keer aan het cijferslot en even later zwaait de zware kluisdeur van zijn woning met een klik open.

‘Uw huis is in ieder geval goed beveiligd,’ merkt Dio op.

‘Nogal wiedes, ik wil niets kwijtraken.’

Het huis is sober ingericht, met hier en daar een zuinig spaarlampje, dat automatisch aan-en uitgaat als je er langsloopt. Eigenlijk is ‘sober’ niet het goede woord. Het huis is grauw, kaal en leeg, en het is er koud. Nergens zijn radiatoren te zien. Het huis verwarmen kost waarschijnlijk te veel geld, concludeert Dio. Hij huivert van de kille sfeer. Je zult hier maar je leven lang moeten wonen.

Scully begeleidt de kinderen naar een versleten bankstel in de huiskamer. Op de houten tafel ligt een verkreukelde krant met de mooie titel: De Vrekcourant. Aan de voorpagina is een namenlijst vastgeniet. Scully is intussen naar de keuken vertrokken en dat geeft Dio de gelegenheid om de krant door te nemen. Op de lijst is te zien dat Scully de achtenzeventigste lezer is van deze krant.

“Een nieuwe revolutionaire uitvinding bespaart water” is de krantenkop op de voorpagina. Dio leest dat door een baksteen in de stortbak van je toilet te leggen er minder water bij het doortrekken nodig is. Hierdoor is een waterbesparing van maar liefst vierhonderd liter per jaar mogelijk. Hoofdschuddend legt Dio de krant terug op tafel.

Scully komt met twee glazen lichtgekleurd kraanwater de kamer in.

‘Een verrassing voor jullie: twee glazen heerlijke limonade.’

Als je heel goed kijkt, is er een lichtrode zweem in het water zichtbaar. Het glas water is met drie druppels limonadesiroop aangelengd. En wie weet hoe oud de siroop al is?

Dio en Aine hebben flinke dorst en drinken in één teug de waterlimonade op. Veel smaak zit er niet aan.

‘Mmm, lekker pittig smaakje, meneer Scully,’ zegt Dio, die baldadig begint te worden van al dat gierige gedoe.

Scully laat de opmerking langs zich heen glijden. Hij kijkt met meer dan normale interesse naar de gouden ring aan de ketting, die om Aine’s hals hangt.

‘Prachtige gouden ring heb je daar,’ zegt Scully, vergezeld van zijn meest vriendelijke glimlach. Aine bedekt met haar hand de ring. Ze is ineens op haar hoede. Deze ring is een erfstuk van haar Schotse grootmoeder. Waarom heeft Scully daar zo’n belangstelling voor?

13. De begrafenis

Dio trekt zich niets van de inhalige oude man aan. Hij wil alles over Vrektown weten, om zo snel mogelijk het tweede oerelement te vinden.

‘Waarom zijn jullie huizen gebouwd als kluizen?’ vraagt Dio.

‘Omdat de kelder van elk huis in Vrektown helemaal vol zit met goudstukken en geld,’ antwoordt Scully, terwijl hij Aine maar aan blijft staren.

‘Hebben jullie dan geen bank waar je het geld heen kunt brengen?’

‘Nee, de laatste bank is tien jaar geleden failliet gegaan. Een kluis aanhouden bij een bank kost geld en dat wilde niemand in Vrektown betalen. Vandaar dat iedere vrek zijn eigen kluis onder het huis heeft gebouwd. Met een eigen kluis hoef je geen kluis bij de bank meer te huren. Slim hè!’

‘Wat doen jullie met al dat geld in huis?’

‘Niets, alleen maar oppotten,’ antwoordt Scully. ‘Ik zorg dat het geld niet wordt uitgegeven. Zo blijf ik voor altijd rijk.’

Dio en Aine luisteren met toenemende verbazing naar de antwoorden. Dio schudt zuchtend zijn hoofd. Wat heb je aan goud en geld als je er helemaal niets mee doet en alleen maar bang bent dat het minder wordt?

Het blijft lang stil in de kale betonnen huiskamer. Aine schuift ongemakkelijk op de bank heen en weer. Scully kijkt weer hebberig naar de gouden ring om haar hals.

‘Heeft u wel eens van de vijf oerelementen gehoord?’ vraagt Dio.

Scully knikt bevestigend.

‘Wij zijn op zoek naar het tweede oerelement en naar het Pentium.’

Scully kijkt eerst Dio en dan Aine doordringend aan.

‘Misschien ligt het tweede oerelement wel in één van onze kelders verstopt?’

Er verschijnt een glimlach op Dio’s gezicht. ‘Fantastisch! Wilt u ons naar het tweede oerelement toebrengen? Wij hebben het nodig.’

Een bulderend gelach is het antwoord. ‘Jij hebt humor, jongen. Jij denkt dat je dat zomaar meekrijgt. Hoe heet je ook alweer?’

‘Dio.’

‘In Vrektown is helemaal niets gratis, Dio. Zelfs voor een dag zonneschijn moet er hier worden betaald. Daarom schijnt de zon hier ook nooit en regent het altijd. En het oerelement is al helemaal niet gratis. Zelfs mijn vrienden in Vrektown weten niet eens of het tweede oerelement hier wel echt aanwezig is en waar het dan ligt.’

‘We hebben geen geld bij ons,’ antwoordt Dio. ‘We kunnen u niet betalen.’

Scully lacht minzaam. Zijn ogen schieten weer naar de hals van Aine.

‘Jouw vriendinnetje heeft toch een prachtige gouden ring om haar hals,’ zegt Scully hebberig.

Aine bedekt opnieuw de ring met haar hand. ‘Die heb ik van mijn oma geërfd. Daar blijft u vanaf.’

‘Dat is dan jammer van het tweede oerelement, kinderen! Kom, ik zal jullie even uitlaten.’

‘Wacht,’ roept Dio. ‘Als u ons niet naar het oerelement brengt, wordt u binnenkort overvallen door het leger Spocks van Azazel.’

‘Ach, jongen, onze kluishuizen zijn zo goed beveiligd. Daar komt geen Spock in.’

Tegen dit argument heeft Dio niets in te brengen. Zwijgend zit hij naast Aine op de bank en denkt diep na. De stilte duurt in de kille ruimte lang en wordt bijna ondraaglijk.

‘Oké, oké,’ zegt Aine uiteindelijk. ‘Ik heb ook geen zin om zelf in een Spock te veranderen. Ik wil zo snel mogelijk naar huis. U krijgt de ring, meneer Scully, in ruil voor het tweede oerelement.’ Ze wil hem al afdoen, maar Scully houdt haar tegen.

‘Eerst nodig ik jullie uit om een bijzondere gebeurtenis mee te maken.’

‘Ik blijf liever hier,’ zegt Aine boos. Haar meest dierbare bezit moet ze straks aan deze akelige vrek afgeven.

‘Waar gaan we heen?’ vraagt Dio.

‘Naar de begrafenis van mijn vriend en buurman Jing Hwa.’

Aine proest haar laatste slokje waterlimonade uit. Een uitnodiging om naar de begrafenis te gaan van iemand die ze helemaal niet kennen, dat is te bizar voor woorden. Dio kijkt Scully verbaasd en ongelovig aan.

‘Jemig de pemig, een begrafenis?’ stamelt Dio verbaasd.

‘Kijk niet zo raar,’ zegt Scully. ‘Jullie willen toch dat tweede oerelement hebben?’

‘Jazeker,’ antwoordt Dio snel. Hij is bang dat Scully boos wordt en verder niet meer meewerkt. Dan is alles verloren.

‘Dan moeten jullie niet zeuren. Hier in Vrektown is een uitnodiging voor een begrafenis het enige dat je echt gratis krijgt.’

Er zit niets anders op dan samen met Scully naar de vervallen en verwaarloosde kerk te lopen voor het bijwonen van de begrafenis. Aine en Dio zijn nog nooit naar een begrafenis geweest en voelen zich onzeker. Ze zijn er bovendien helemaal niet op gekleed. Aine is boos, en sloft een paar passen achter Dio en Scully aan. Hoe komen ze hier ooit weg? Straks is ze haar lievelingsring kwijt. De ring van haar lieve grootmoeder, waar ze zo aan gehecht is. Met tegenzin loopt Aine achter Scully en Dio aan de kerk in. Wat heeft een begrafenis nu met het tweede oerelement te maken? En waarom kijken de vrekken zo gemeen vanuit de kerkbanken naar de kinderen? Aine voelt de priemende blikken van grauwe oude mannen in muffe, zwarte pakken. Ook in de kerk is geen vrouw te bekennen. Ik wil hier weg, denkt Aine paniekerig, maar ze durft zich niet om te draaien.

Scully loopt naar de voorste kerkbank en gaat daar met Dio en Aine zitten. De vrek naast hen schuift direct een stukje op, alsof er een heel vies luchtje om de kinderen heen hangt. Ze voelen de blikken van de andere vrekken in hun rug, alsof die dwars door hen heen proberen te kijken.

Aine buigt zich naar Dio toe en fluistert in zijn oor:

‘Ik wil mijn ring behouden hoor. Je verzint maar een list.’

Dio geeft geen antwoord, maar neemt alles scherp in zich op. De verwaarloosde kerk, de goedkope vurenhouten kist op het altaar en de spiedende vrekken. Nergens zijn er kaarsen of bloemen te zien. De dood heerst in deze kerk. De banken zitten vol met vrekken die geen enkele emotie tonen en het best omschreven kunnen worden als grauwe lijkenpikkers. Scully wrijft als enige vrek tijdens de kerkdienst een paar tranen weg.

Aan het eind van de dienst wordt de kist de kerk uitgereden. Niemand besteedt nog aandacht aan de overleden vrek. Geen greintje liefde, mededogen of emotie is waarneembaar. Het is alsof de kerk vol zit met gevoelloze robots. Alleen Scully brengt zijn overleden vriend en buurman de laatste groet.

Alle vrekken verzamelen zich na de kerkdienst in een houten bijgebouwtje van de kerk om samen een kop thee te drinken. Er is één theezakje beschikbaar voor de circa tachtig vrekken. Dio en Aine blijven in de deuropening van het gebouw staan wachten. Nieuwsgierig kijken ze het zaaltje rond. Achter een grote houten tafel zit de notaris. Alle vrekken staan als zwarte raven om hem heen te dringen. De vrekken zijn zichtbaar niet voor Jing Hwa gekomen, maar voor zijn erfenis.

‘Die dode man interesseert ze helemaal niets. Het gaat de vrekken alleen om zijn geld en zijn huis,’ fluistert Aine. ‘Dit is een verschrikkelijke plaats.’

Dio knikt instemmend.

‘Ik word er helemaal verdrietig van. Wat een rot land.’

Even later komt Scully met een grote glimlach op de kinderen afgelopen. Hij heeft blijkbaar goede zaken gedaan. Hij wrijft bedachtzaam over zijn kin.

‘Ik ben in een goede bui vandaag. Met een prachtige gouden ring en een mooie portie van de erfenis kan mijn dag niet meer stuk. Daarom heb ik een verrassing voor jullie. Hier in Vrektown geven we slechts zeer mondjesmaat etentjes aan vrienden. En als we het doen, moeten de gasten hun eigen eten meebrengen. Alleen bij een zeer bijzondere gelegenheid schenken we onze beroemde watsie.’

‘Watsie? Wat is dat?’ vraagt Dio.

14. Geld stinkt

De ogen van de oude man twinkelen.

‘Watsie is witte wijn aangelengd met minimaal zestig procent water. De lekkerste watsie krijg je door de wijn met precies zoveel water aan te lengen dat je de wijnsmaak nog net kunt proeven.’

Scully schraapt zijn keel en kijkt de kinderen gewichtig aan. ‘Jullie zijn van ver gekomen en hebben voor mij een prachtige gouden ring meegebracht. Daarom strijk ik met mijn hand over mijn vrekkenhart. Vanavond mogen jullie gratis – ja, jullie horen het goed, helemaal gratis – bij mij eten én vannacht op de logeerkamer slapen. Achttien jaar lang heb ik elke avond alleen gegeten, dus een feestje is wel weer eens gepast. We maken er een speciale avond van. Bij het eten krijgen jullie ook nog een glaasje watsie van me. Ik heb het zelf ook al jaren niet meer gedronken, maar vandaag heb ik een goede slag geslagen en dat moet gevierd worden.’

‘Gatsie, ik lust geen watsie. Er zit alcohol in,’ mompelt Aine. Scully hoort haar bedenkingen niet. Hij is te opgetogen over zijn nieuwe bezit.

‘Mijn aanbod geldt voor niet meer dan één nacht. Voordat morgenochtend de zon opgaat, leid ik jullie in ruil voor die prachtige gouden ring naar het tweede oerelement. Na zonsopgang zijn jullie niet meer welkom in Vrektown. De andere vrekken zullen jullie verjagen, omdat ze bang zijn dat jullie op onze zak willen gaan teren. En het leven is al duur genoeg, ook zonder kinderen.’

Dio en Aine lopen naar het kluishuis. Scully laat Dio en Aine de stoffige logeerkamer zien, waar overduidelijk al jarenlang niemand is geweest. Overal zit spinrag en de schaarse meubelen zitten onder een dikke laag stof.

‘De laatste die in deze logeerkamer heeft geslapen was Jing Hwa, mijn buurman. Dat is achttien jaar geleden toen hij een grote lekkage had in zijn slaapkamer,’ vertelt Scully voor hij naar beneden sloft.

‘Getver,’ mokt Aine, ‘deze kamer is vies en herinnert me aan iemand die dood is. Misschien komt zijn geest vannacht wel langs.’

‘Aine, doe niet zo mal. Die buurman sliep hier achttien jaar geleden. Hij ligt nu in zijn kist en komt hier echt niet langs.’

‘Oké, maar ik ga hier alleen slapen als al dat spinrag weg is.’

‘Dat is zo gebeurd,’ zegt Dio.

Met koud water uit de kraan en een oud, vies vaatdoekje, dat ze naast de wastafel vinden, maken ze de slaapkamer zo goed mogelijk schoon.

‘Vervelende mensen, die vrekken,’ zegt Aine. ‘Dio, jij moet er wel voor zorgen dat die ring weer bij mij terugkomt. Ik heb hem gekregen toen ik geboren werd. Hij is van mijn Schotse oma geweest en ik ben er erg aan gehecht.’

‘Natuurlijk doe ik dat,’ antwoordt Dio bemoedigend, maar hij is er niet erg gerust op.

Aine laat zich languit op het harde matras vallen. ‘Wat een rotdag. Die ring geef ik niet af. Aan me nooit niet.’

Zuchtend komt Dio naast Aine op het bed zitten.

Om zeven uur klinkt er een harde gongslag door het huis. Dio en Aine springen verschrikt op en schuifelen de donkere slaapkamer uit, op zoek naar de trap die hen naar beneden leidt.

Zonder de brede houten trapleuning waren de kinderen in het pikkedonker naar beneden gevallen. Gelukkig floept in de hal beneden een spaarlamp aan en zo vinden ze in het schamele licht de eetkamer.

Scully heeft zijn best gedaan om de tafel zo gezellig mogelijk te dekken en heeft zelfs twee oude kaarsen aangestoken. Aan de Chinese tekens op de kaarsen te zien, moeten ze ooit van Jing Hwa zijn geweest. Het flikkerende kaarslicht geeft de kille betonnen ruimte een spookachtige sfeer. Dio en Aine gaan ieder op een gammele stoel zitten. De stilte in de eetkamer is onaangenaam.

‘Hebt u nooit een vrouw gehad?’ vraagt Aine om de stilte te doorbreken.

De oude man, die net heel aandachtig voor iedereen watsie aan het inschenken is, stopt even en kijkt Aine met een pijnlijk getroffen blik aan. Dan zet hij de fles watsie neer en gaat op zijn stoel zitten.

‘Bijna zestig jaar geleden kreeg ik verkering met Jane, een heel lieve vrouw. Ik hield echt van haar en mijn vrekkenhart begon te ontdooien. Ze was een zuinig type en alles leek dan ook goed te gaan. We hadden zelfs al trouwplannen toen het hoge woord eruit kwam... Jane wilde dolgraag kinderen.

Ik heb haar direct voorgerekend hoeveel het kost om dat grut op te voeden tot ze op eigen benen staan. Ze werd toen heel boos en stelde me voor de keuze: mijn geld of een gezin. Hoewel ik zielsveel van Jane hield, koos ik natuurlijk voor mijn geld en niet voor haar. Ik zie haar nog ’s ochtends uit Vrektown vertrekken. De tranen stonden haar in de ogen. Als laatste vrouw verliet ze ons land.’

‘Heeft u nooit spijt gehad?’

‘Nee, nooit. Ik leef voor mijn geld. Daar doe ik alles voor. Geld is voor mij het allerbelangrijkste wat er bestaat.’

Scully staat op en gaat naar de keuken om het eten te halen.

‘Hier klopt iets niet, Dio, dat voel ik. Is Scully wel te vertrouwen?’ vraagt Aine.

‘Ik weet het niet, Aine. Maar ook ik voel dat Scully iets achterhoudt.’

Scully komt met twee piepkleine pannetjes de kamer ingelopen. Trots op zijn kookkunst legt hij op elk bord twee aardappelen en precies vier en een halve wortel.

‘Wat een gezelligheid,’ roept de gastheer opgewekt. Een beetje aangeschoten door de watsie pakt hij zijn glas en brengt een toast uit. ‘Laten we drinken op het goede geld én op jouw ring, meisje. Hij is echt prachtig.’

‘Proost,’ zegt Dio.

Aine kijkt Dio vernietigend aan. Ze is zeker niet van plan haar ring zomaar af te geven aan deze vrek.

Dio heeft altijd een hekel gehad aan worteltjes, maar nu hij zo’n honger heeft, lijken de worteltjes wel zoete spekkies.

‘Ik hoorde laatst nog een werkelijk fantastische tip om geld te besparen,’ vertelt Scully met volle mond. Hij is zichtbaar in een uitgelaten stemming door de watsie.

‘Gezamenlijk met de buren een afvalbak nemen, zodat je maar de helft van de afvalbelasting betaalt. Waanzinnig slim idee, nietwaar? Ik ben gisteren meteen bij Gemeentewerken langs geweest om het te regelen. En nu de buurman dood is, kan ik toch zijn vuilnisbak helemaal vullen.’

Aine kijkt afkeurend naar Scully, terwijl ze even haar ring aanraakt.

‘Mag ik u nog iets vragen, meneer Scully?’ vraagt ze poeslief.

‘Natuurlijk, mijn kind,’ antwoordt Scully en hij brengt de vork waaraan een stuk wortel zit geprikt langzaam naar zijn mond.

‘U praat zoveel over geld, maar bent u wel echt gelukkig?’

Scully’s mes en vork kletteren op de tafel en er valt een doodse stilte. De oude man kijkt strak voor zich uit. De lach is van zijn gezicht verdwenen. Even is Dio bang dat ze direct op straat worden gezet door deze brutale vraag.

Scully legt zijn handen onder zijn kin, en begint langzaam te knikken. ‘Het is tijd om volgens onze afspraak de gouden ring te ontvangen.’

Aine duwt haar stoel naar achteren en staat op. Haar ogen spuwen vuur. Ze gaat haar ring niet afgeven. Nooit! Dio kijkt haar smekend aan. Je hebt het beloofd, Aine, lijkt hij te zeggen. Aine gaat weer zitten en komt tot bedaren. Er is geen ontkomen aan. Ze hebben het tweede oerelement nodig. Aine doet haar ketting af en pakt de gouden ring. Ze kijkt er nog een keer goed naar en overhandigt hem dan aan Scully.

‘Nu willen we weten waar het oerelement is?’

Scully pakt de ring aan en loopt ermee naar een bureau, waar hij het bureaulampje aan klikt. In het schijnsel van de lamp bekijkt hij de ring nauwkeurig. Plotseling worden zijn ogen groter en beginnen zijn handen te trillen. De ring klettert op het bureaublad.

‘Nee, het is niet waar. Laat dit niet waar zijn,’ kreunt Scully.

15. De magische Keltische ring

Dio en Aine kijken elkaar verbaasd aan. Scully richt zich moeizaam op en richt zich tot Aine. ‘Ken jij iemand die Aine heet?’ vraagt hij met afgemeten stem.

‘Ja, zo heet ik zelf,’ antwoordt Aine, die geen idee heeft waarom Scully haar dit vraagt.

‘Dat weet ik wel, maar ik bedoel een ouder iemand die Aine heet.’

‘Ja, mijn oma heette ook Aine. Ik ben naar haar vernoemd en van haar heb ik deze ring geërfd.’

‘Dus toch,’ mompelt Scully. ‘Onmogelijk,’ roept hij dan weer hardop, terwijl hij de ring van het bureaublad pakt.

‘Wat is er met de ring aan de hand?’ vraagt Dio nieuwsgierig.

‘Deze gouden ring,’ antwoordt Scully, terwijl hij hem voor zijn rechteroog houdt, ‘is de magische Keltische ring.’

‘De magische Keltische ring? Hoe weet u dat?’ vraagt Aine nieuwsgierig. Zou haar ring echt magische krachten hebben?

‘In het Mensenrijk was ik ooit bankier in het Schotse plaatsje Fort William aan het meer van Lochness. Ik leidde daar een rustig en gezapig leven. Op een dag in november kwam er een oude vrouw naar de bank. Ze wilde een kluis huren voor haar gouden ring. Toen ik de ring aanpakte, wist ik meteen dat het niet zomaar een gouden ring was. Die avond deed ik iets, wat ik nog nooit had gedaan. Na sluitingstijd maakte ik de kluis van de oude vrouw open, haalde de ring eruit en nam deze mee naar huis.

Daar heb ik in een oud Keltisch boek de betekenis van de ring opgezocht. De ring bleek een speciale magische bescherming te bieden. Aan de binnenkant van de ring stonden de woorden “Anam Cara” gegraveerd.’

‘Dat klopt! Ik heb me altijd al afgevraagd wat deze woorden betekenen,’ zegt Aine.

‘Anam Cara wil zeggen: helper. Het is een ring die de drager beschermt. Ik kan deze magische Keltische ring niet van jullie aannemen. In het oude Keltische boek stond dat degene die deze ring steelt, voor de eeuwigheid wordt gestraft. Ik laat jullie de tekst zien.’

Scully loopt weg en komt even later terug met een oud Keltisch boek. De donkerbruine leren kaft is versleten en gescheurd. Scully bladert door het stoffige boek en stopt bij pagina 319. Scully pakt van het bureau een leesbril met maar aan één kant een glas erin en begint de Keltische spreuk voor te lezen:

‘De magische Keltische ring wordt van hand tot hand doorgegeven,

zoals het in dit boek staat beschreven.

Een ieder ander die deze magische ring begeert,

zal door een hels vuur voor eeuwig worden verteerd.’

Scully loopt naar Aine en overhandigt haar de ring.

‘Deze ring is van jou, Aine. Je hebt hem niet voor niets van je grootmoeder gekregen. Ik mag hem niet van je aannemen. Het zal mijn leven verwoesten.’

Aine pakt met zichtbare blijdschap de ring aan en hangt deze weer aan haar halsketting.

‘Mag ik iets vragen, meneer Scully? Ik ben geboren op de dag dat mijn oma gestorven is. Kunt u iets over haar vertellen? U heeft haar blijkbaar gekend.’

‘Ja, ik was de bankier van je oma, en ik heb haar goed gekend. Na de dood van je opa leidde ze een teruggetrokken leven in een oude ruïne in Fort William aan het meer van Lochness. Je oma was een bijzondere vrouw. Ze kende de oude Keltische wijsheid en kon mensen met haar handen genezen. De mensen uit Fort William gingen niet naar de dokter, maar naar Aine om hun kwaal te laten genezen. Er deden in het Schotse dorp verhalen over je oma de ronde. Ze zou in het bezit zijn van geheime, magische Keltische kennis. Sommige dorpelingen vertelden dat ze kon toveren. Toch bleef ze voor iedereen in het dorp een vriendelijke vrouw. Ze heeft haar magische krachten nooit misbruikt.

Een paar maanden voor haar dood heeft je oma de ring uit haar kluis gehaald en tot deze avond heb ik hem niet meer gezien.’

‘Bijzonder, bijzonder.’ Scully schudt zijn hoofd om zoveel toeval. ‘Ik moet jullie iets vertellen. Het tweede oerelement is niet meer in Vrektown. Op een vroege morgen is het oerelement door kardinaal Gregorius opgehaald en ergens anders in het rijk ondergebracht. De raad van het Rijk van de Geesten was bang dat we het oerelement lucht voor veel geld aan Azazel zouden verkopen. Jullie zoeken tevergeefs naar het oerelement in Vrektown. We hebben hier alleen maar geld.’

‘Meneer Scully, u heeft ons voor de gek gehouden,’ zegt Dio met een boze blik. ‘Waar is het oerelement lucht nu?’

‘Niemand in Vrektown weet waar het is ondergebracht.’

‘Ik ben eigenlijk heel erg boos op u,’ zegt Aine, die van tafel opstaat.

Scully laat zijn hoofd zakken. De meelijwekkende, gierige, oude man zit verslagen aan zijn bureau.

‘Ik heb altijd gedacht dat geld en goud mij het geluk zouden brengen waar ik zo naar verlang. Jaren heb ik mijn rijkdom vastgehouden. Elke cent heb ik omgekeerd en ik hield mezelf voor dat ik rijk en dus gelukkig was.

Pas de laatste jaren dringt het tot me door dat een gelukkig leven niet te koop is. Van al die vrekken die hier leven, is ondanks alle rijkdom, niemand echt gelukkig. Ik zie het iedere dag om me heen dat geld niet gelukkig maakt.

Dat is ook waarom ik jullie vanmiddag meenam naar de begrafenis van Jing Hwa. Alles waar hij zijn leven lang voor heeft geknokt, verdween in de handen van inhalige vrekken, die niets om hem gaven. Ik zat vanmiddag in de kerkbank en dacht na over hoe mijn eigen begrafenis over niet al te lange tijd gaat worden. Waarschijnlijk niet veel anders dan die van Jing Hwa. Misschien zullen er nog meer mensen aanwezig zijn, simpelweg omdat ik rijker ben en er dus meer te halen valt. Maar wie zal er een traan om mij laten? Helemaal niemand.’

‘Heel spijtig voor u, meneer Scully,’ zegt Dio. Ook Aine is weer op haar stoel gaan zitten.

‘Voor mij is het te laat om nog te veranderen, maar ik hoop dat jullie nooit zo ongelukkig worden als ik en de andere vrekken. Bij jullie op aarde leven veel mensen alleen maar voor zichzelf. Ze denken, net als wij, dat geld en bezit ze gelukkig maakt. Het enige waar ze op uit zijn, is een nog groter huis en een nog grotere auto. Ze denken dat rijkdom hen gelukkig maakt. Maar het echte geluk zit in het helpen van anderen. Waarom zijn aan de ene kant van de wereld de mensen rijk en gooien ze eten in de vuilnisbak, terwijl er aan de andere kant van de wereld kinderen van de honger sterven?

De oude man zit verslagen aan tafel. Dio en Aine krijgen medelijden met hem. Aine staat op en slaat haar arm om Scully’s broze schouders.

‘Misschien wordt u wel honderd en hebt u nog de tijd om zelf te veranderen.’

‘Voor mij is het te laat, maar jullie hebben nog een heel leven voor je. Help de mensen die het nodig hebben. Morgen moeten jullie vertrekken om verder te zoeken naar de oerelementen. Maar nu is het bedtijd.’

De kinderen wensen Scully een goede nacht. Aine kan de slaap maar moeilijk vatten en denkt aan haar oma. Misschien komen ze ooit nog eens thuis. Dan gaat ze haar moeder vragen om het graf van haar oma in Schotland te bezoeken. Met tranen in haar ogen bedenkt Aine hoe bezorgd haar ouders op dit moment wel niet zullen zijn.

‘Dio, Dio,’ fluistert ze.

Er komt geen antwoord meer.

16. Spocks

Als Dio en Aine de volgende ochtend wakker worden, klettert de regen tegen het raam. Er stuift een wolk stof de kamer in als ze de dekens openslaan. Naast hen op het nachtkastje ligt een krant uit 1953. De kinderen staan op en trekken hun kleren aan.

‘Bah, ik ruik muf,’ zegt Aine met opgetrokken neus, terwijl ze haar haren in twee vlechten draait. ‘Ik wil nu echt naar huis voor schone kleren. Wat een smeerpoets is die Scully.’

‘Als we de vijf oerelementen en het Pentium hebben gevonden, gaan we zo snel mogelijk naar huis terug’ antwoordt Dio.

Hij pakt de rol perkament uit zijn tas van kamelenleer en bestudeert de kaart. Vandaag lopen we richting het noordwesten. Dan komen we automatisch in een nieuw land. Hopelijk ligt daar wel een oerelement verstopt.

Het ontbijt is karig: voor iedereen twee geroosterde boterhammen, niet omdat geroosterd brood zo lekker is, maar om de oude sneetjes nog enigszins eetbaar te maken. Dio en Aine drinken er een glas met water verdunde melk bij en maken zich na het ontbijt klaar voor vertrek. Scully geeft in de huiskamer de laatste aanwijzingen.

‘Bij de kluisdeur naar rechts, de hoofdstraat uitlopen en daar waar de straat ophoudt rechtdoor blijven lopen tot je bij een scherpe bocht komt. Van daaruit noordwaarts afbuigen tot je niet meer verder kunt. Daar bevindt zich een ander land.’

Dio drukt Scully de hand en Aine knikt vriendelijk naar de oude man. Scully lijkt tegen zijn tranen te vechten, maar het lukt hem niet. Nooit heeft deze vrekkige man liefde gekend. Geld is handig, maar geld kan geen liefde geven.

‘Dank voor de informatie over mijn oma,’ zegt Aine, terwijl ze haar Keltische ring stevig vasthoudt.

Voordat ze de hoofdstraat in lopen, kijken ze nog één keer door het smalle venster van de woonkamer. Op een half vergane stoel zien ze een aangeslagen, gebogen oude man zitten, die zichtbaar spijt heeft van zijn zuinigheid en verdriet heeft over het gebrek aan liefde in zijn leven. Al zijn miljoenen hebben hem niet gebracht wat hij ooit had gewenst.

Dio en Aine gaan op pad. Er lopen drie vrekken met zure gezichten pal langs hen heen.

‘Bah, kinderen... die kosten alleen maar geld,’ hoort Aine één van hen mompelen.

In een hoog tempo lopen ze het naargeestige en natte Vrektown uit. Al snel gaat de hoofdstraat over in het bos en regent het minder hard. Dio en Aine lopen stevig door. Af en toe kijken ze om. De kluishuizen achter hen worden steeds kleiner. Het is inmiddels droog geworden.

Het bos gaat over in een grasvlakte en het wordt warmer. Uren zwerven ze over de kale vlakte met hier en daar een boom. Tegen de middag begint het landschap weer te veranderen. De bomen worden talrijker, de temperatuur daalt en er steekt een stevige wind op. In de verte zien ze een bosrand opdoemen met grote, hoge loofbomen.

Aine gaat op een boomstronk zitten en schopt haar schoenen uit. Ze wrijft met een pijnlijk gezicht over haar voeten.

‘Zijn we er al?’

‘Geen idee,’ antwoordt Dio en hij pakt het perkament uit zijn tas en kijkt op de kaart.

‘Ik heb geen idee of we goed lopen. Laten we maar eens kijken of Gregorius al wakker is.’

Uit de binnenzak van zijn jas pakt Dio het bevroren kruis en steekt het schuin omhoog. Er gebeurt helemaal niets.

‘Je bent net het vrijheidsbeeld,’ grapt Aine.

‘Gregorius, kardinaal Gregorius,’ roept Dio, ‘waar bent u?’

Pas na minuten verschijnt de blauwachtig verlichte gedaante. ‘Hebben jullie mij toevallig geroepen?’ vraagt kardinaal Gregorius.

‘Hèhè, daar bent u eindelijk! Ik sta al tien minuten met het kruis in de lucht.

‘Niet zo’n haast jongen. In het Rijk van de Geesten gaat het leven wat trager. Wij hebben hier alle tijd.

‘Kardinaal Gregorius, we zijn hopeloos de weg kwijt geraakt. We vragen ons af welke richting we moeten volgen om een nieuw land te bereiken.’

‘Loop eerst naar het eikenbos daar. Volg bij het eikenbos de bosrand naar links, dan lost jullie probleem zich vanzelf op. Het is hoog tijd voor mijn middagdutje.’

Voor de kinderen iets kunnen zeggen, is de kardinaal verdwenen. Aine doet haar schoenen weer aan en vol goede moed gaan ze op pad. Bij de bosrand aangekomen, kijken de kinderen verbaasd naar de reuzenbomen. Het is een bos zoals je dat alleen in sprookjes tegenkomt. De bomen zijn hoger en dikker dan in Stavelot. De dikke eikenbomen moeten al vele eeuwen oud zijn. Bij de bosrand slaan ze linksaf. Na een kilometer zien ze een houten richtingbord staan. “Hathorrijk” staat er op het bord te lezen, met een pijl in de richting van een breed bospad.

‘Mooi, dat zal dan het derde land wel zijn,’ stelt Dio vast. Ze lopen het sprookjesbos in. Het is er fris en er dansen talloze veelkleurige vlinders boven het pad. Het ruikt er naar opengaande bloemen op een prachtige lentedag. Zo lopen Dio en Aine genietend tussen de hoge bomen verder, totdat de bloemenlucht door een vieze geur wordt verdreven.

‘Aine, ruik jij dat vieze geurtje ook?’

‘Nee, ik ruik alleen bloemen.’

Dat is typisch Dio. Vanaf zijn geboorte heeft hij een haast onmenselijk goed reukvermogen. In een willekeurig huis kan hij zelfs ruiken of er een goede sfeer heerst. Zijn ouders kan hij op een grote afstand al ruiken en hij wist op school achterin de klas wat voor parfum juf Astrid ’s morgens op had gespoten. Nu was Dio extra op zijn hoede. Er kwam een vieze rioollucht in hun richting, die hij niet thuis kon brengen.

‘Snel, we moeten ons verstoppen.’

Dio duwt Aine in het dichte struikgewas en springt haar snel achterna. Zo liggen ze dicht tegen elkaar aan, kijkend naar het bospad, waar niets te zien is. Ook Aine ruikt nu de rioollucht, die steeds sterker wordt. Na tien minuten is de rioollucht niet meer te harden. Drie vreemde, kromgebogen mannetjes met kale koppen lopen rochelend rakelings langs de twee kinderen. Ze hebben een glibberige huid, grote oren en een te groot hoofd in verhouding tot hun lichaam. Dio en Aine knijpen hun neus dicht. De vieze mannetjes hebben de kinderen gelukkig niet in de gaten en lopen al rochelend door.

Dio en Aine blijven nog een tijd doodstil in de struiken liggen. Eindelijk verzamelt Dio de moed om uit het struikgewas te komen. Er is niets meer te zien en de zware rioollucht wordt langzaam weer vervangen door de heerlijke bloemengeur.

‘Spocks,’ stelt Dio vast. ‘Dat moeten de Spocks van Azazel zijn. Als we de oerelementen niet op tijd vinden, zullen zij de macht over de wereld krijgen.’

Er loopt een rilling over Aine’s rug. ‘Ze stinken nog erger dan mijn vaders sokken na een voetbalwedstrijd,’ zegt ze. ‘Laten we snel verder gaan.’

Hathorrijk is verder lopen dan ze hebben ingeschat. Na de ontmoeting met de Spocks zijn de kinderen nog meer op hun hoede. Zo wandelen ze meter na meter door het steeds dichter wordende oerbos. Aine klaagt over haar vermoeidheid na die vele uren lopen vandaag zonder te eten en zonder te drinken. Dio wuift haar bezwaren weg. Het derde land is in zicht. Na een scherpe bocht wacht hen een verrassing.

17. De glazen stad

‘Kijk, Aine,’ roept Dio opgewonden. ‘Zoiets moois heb ik nog nooit gezien.’

‘Oooh,’ stamelt Aine.

Aan het eind van het pad doemt een enorme glazen koepel op. Op het eerste oog lijkt het wel een glazen stad. Snel lopen Dio en Aine verder. Bij elke stap neemt hun verbazing toe. De koepel is zeker zo groot als de hele nieuwbouwwijk van Stavelot, waar ze zelf wonen. De zon schijnt door het glas heen, wat de stad eronder als het ware doet oplichten.

‘Wat is dit prachtig,’ verzucht Aine.

Dio gaat voor één van de glaswanden staan en drukt zijn neus tegen de glasplaat. Zijn verbazing wordt almaar groter. In de glazen stad wemelt het van de kleine, oude, kromgebogen mannetjes en vrouwtjes. Alle mannen zien er hetzelfde uit: een lange, grijze baard, puntige oren en een kaal hoofd. De vrouwen hebben ook puntige oren, grijs haar en een mooi, zacht, open gezicht. Zowel de mannen als de vrouwen dragen oranje monnikspijen met een dik wit touw als riem om hun middel.

‘Dit lijkt wel een soort kaboutervolk,’ fluistert Aine.

De oude mannetjes en vrouwtjes zijn mager en ze steunen op kromme houten stokken. Traag schuifelen ze door de straten van de stad, alsof ze een rol spelen in een vertraagde film.

Drie mannetjes blijven stilstaan en staren Dio en Aine door de glaswand verbaasd aan. Ze draaien met hun puntige oren alsof ze op zoek zijn naar een geluid van de kinderen. Ze stoten elkaar aan en bekijken Dio en Aine met grote ogen. Plotseling komen ze in actie: ze schuifelen zo snel ze kunnen weg.

Aine en Dio kijken elkaar aan.

‘En nu?’ vraagt Aine.

‘Eerst maar eens afwachten. Ik weet niet of we ze kunnen vertrouwen,’ antwoordt Dio.

Na enige tijd komt het drietal terug, maar niet alleen. Zeker dertig andere mannetjes lopen achter hen aan. Kale, oude mannetjes met lange, grijze baarden, gekleed in oranjerode monnikspijen. Hier en daar is er ook een vrouw te zien, met grijs haar en een roodoranje monnikspij aan. Er komen voortdurend nieuwe bij, zodat de groep aan de andere kant van het glas steeds groter wordt. Zwijgzaam staren ze, zonder zich te bewegen, naar de kinderen.

‘We zijn echt een bezienswaardigheid, Dio,’ zegt Aine giechelend. ‘Laten we zwaaien zoals de koningin dat tijdens een rijtoer doet.’

‘Aine, we hebben geen tijd voor flauwe spelletjes. We moeten vrienden worden met hen om het tweede oerelement te vinden.’

Alsof er een teken wordt gegeven, wijken de mannetjes en vrouwtjes plotseling uiteen, zodat er een pad in de menigte ontstaat. Over dit pad schrijden een geheel in het rood gekleed oud mannetje en vrouwtje naar voren. Ze dragen beiden een gouden kroon op hun hoofd. Het is alsof Dio en Aine in een oud sprookje terecht zijn gekomen. De koning gebaart naar Dio en Aine dat ze naar de ingang van de stad moeten lopen.

‘Kom mee, Aine,’ zegt Dio, ‘ze zien er niet gevaarlijk uit. We wagen het erop.’

Even later lopen Dio en Aine door een glazen deur naar binnen.

‘Hartelijk welkom in het Hathorrijk. Wij worden het Hathorvolk genoemd. Ik ben koning Quinn en dit is koningin Victoria. Quinn betekent wijsheid en Victoria betekent overwinning. De wijsheid overwint dus! Waar komen jullie vandaan en wat brengt jullie hier in ons land?’

Dio schraapt zijn keel: ‘Ik ben Dio en dit is Aine. We komen van de aarde.’

Koning Quinn heft zijn hand omhoog.

‘Jullie komen dus uit het Mensenijk?’

‘Als je de aarde zo wilt noemen, ja,’ antwoordt Dio.

Een hevig gemurmel van opwinding gaat door de menigte Hathors heen. ‘Levende mensen van de aarde,’ mompelt een Hathor bewonderend.

‘Wat brengt jullie hier, aardkinderen?’ vraagt koningin Victoria.

‘Wij worden hier gevangen gehouden door Azazel. Alleen als wij de vijf oerelementen en het Pentium vinden, kunnen we terug naar onze ouders. We hebben alleen nog maar het oerelement water in ons bezit. De tijd dringt, er is nog veel te doen. Kunnen jullie ons helpen met het vinden van het tweede oerelement?’

Koning Quinn strijkt bedachtzaam door zijn lange, grijze baard. ‘Oerelementen zeg je. Nooit van gehoord, aardkinderen.’

Een geroezemoes gaat door de menigte Hathors heen.

‘Toch moet hier een oerelement liggen,’ zegt Dio verslagen, terwijl hij de perkamentrol uit zijn tas haalt. Zijn eigen vertrouwde zolderkamer is verder weg dan ooit.

‘Het spijt me nogmaals, aardkinderen. Oerelementen zijn hier niet. We hebben er nog nooit van gehoord.’

‘Maar waar zijn ze dan?’ vraagt Dio met zijn handen wanhopig in de lucht gestoken. ‘We hebben de opdracht om ze samen met het Pentium te vinden.’

‘Dat is niet mijn probleem, beste jongen,’ antwoordt de koning op koele toon. ‘Veel succes met jullie verdere zoektocht.’

Koning Quinn en koningin Victoria draaien zich om en willen weglopen, als er een bibberige stem vanuit de menigte Hathors klinkt. ‘Ik herken jou, aardkind. Jij bent toch het zonsverduisteringskind. Ik zie het aan je Tibetaanse beschermketting.’

Met een ruk draait koning Quinn zich om en kijkt naar de groep onderdanen.

‘Wie sprak daar?’

Een oude Hathor schuifelt naar voren. ‘Ik was het, mijn koning. Mijn naam is Tinga en ik was ooit een Tibetaanse monnik in het Mensenrijk. Ik herken de heilige Tibetaanse beschermketting. Deze is als bescherming aan het zonsverduisteringskind geschonken.’

Koning Quinn kijkt de oude Hathor verbaasd aan. ‘Vertel eens verder Tinga. Je maakt me nieuwsgierig.’

De oude Hathor stapt naar voren en begint hoorbaar voor iedereen zijn verhaal te vertellen.

‘Toen ik nog leefde in het Mensenrijk heb ik deze jongen kort na zijn geboorte met twee andere monniken bezocht. Dat moet ongeveer elf jaar geleden zijn geweest.’

Dio kijkt met grote ogen naar Tinga. Heeft deze Hathor hem ooit als monnik in Stavelot bezocht? Dat lijkt op het verhaal dat zijn moeder hem altijd vertelt. Tinga kijkt naar Dio en knikt hem vriendelijk toe.

‘Ik herinner me onze ontmoeting nog heel goed. Het waaide hard op de avond van je geboortedag. Onverwacht naderde er een dreigend onweer. Blauwwitte bliksemschichten en hevige donderslagen kondigden hevig noodweer aan. Met twee andere Tibetaanse monniken liep ik door de uitgestorven nieuwbouwwijk van Stavelot. Ik was in mensjaren de negentig al gepasseerd en liep zo krom dat mijn lange baard bijna de grond raakte. Een monnik uit ons klooster in Tibet, die zelf toch ook al ver in de zeventig was, ondersteunde me op de barre tocht. Er was ook een derde monnik bij, die nog jong en sterk was. De beide andere monniken leven nog steeds in het Mensenrijk. Het werd, ondanks het noodweer, een meer dan bijzondere avond.’

18. De koningskoepel

‘Onze zoektocht naar jou was lang en zwaar geweest. Ooit was het allemaal begonnen in het hoogste gebergte ter wereld, de Himalaya. Daar ligt het kleine, maar bijzondere land Tibet. Net buiten de hoofdstad Lhasa, hoog in de bergen, ligt het grootste klooster ter wereld. Op het kloosterterrein staan welgeteld 555 tempels. Er leven daar tienduizenden monniken. Ik was ingewijd in de geheime astrologie en kon aan de hand van de stand van de sterren en de planeten de toekomst voorspellen.

Op 1 januari van het jaar 2000 vond er een geheime bijeenkomst plaats van de vijf belangrijkste Tibetaanse astrologen. Tijdens deze bijeenkomst ontdekten we dat op 7 september van het jaar 2001 de negen planeten in een magische stand zouden staan, die al ruim tweeduizend jaar niet meer was voorgekomen. Het moment zou tegelijk vallen met een complete zonsverduistering in Stavelot. Op die geheime bijeenkomst werd vastgesteld dat er op 7 september 2001, om precies 12:04 uur een bijzonder kind in Stavelot zou worden geboren.’

Dio’s wangen gloeien. Het kind waar Tinga over spreekt, is hijzelf, Dio.

Het is zo doodstil in de glazen stad, dat je een speld kan horen vallen. Tinga spreekt verder: ‘Opgewonden gingen we uiteen. We hadden een opdracht. Er werd besloten om dit zonsverduisteringskind de heilige Tibetaanse beschermketting te brengen, een ketting die al eeuwenlang opgeslagen lag in de allerheiligste tempel van het kloostercomplex, tempel nummer 333. Deze gezegende kralenketting zou dit bijzondere kind levenslang beschermen tegen het kwaad van Azazel. En nu staat het zonsverduisteringskind hier elf jaar later weer voor me. Het is een ongelofelijk toeval.’

Dio en Aine kijken elkaar met grote, verbaasde ogen aan. Eindelijk begrijpt Dio waarom zijn moeder die malle ketting zo belangrijk vindt.

Tinga spreekt verder met zijn beverige stem.

‘Met een groot feest hebben we op 1 april van het jaar 2001 de eeuwenoude magische ketting uit de tempel gehaald. Duizenden monniken mompelden gebeden toen de zware houten deur van tempel 333 voor het eerst in driehonderd jaar krakend openging. Voor een levensgroot boeddhabeeld lag de Tibetaanse beschermketting.

Drie monniken, waarvan ik er één was, werden door het lot aangewezen om de beschermketting veilig naar het zonsverduisteringskind te brengen. De voettocht naar Stavelot nam bijna een half jaar in beslag. We reisden door de Himalaya, door het Midden-Oosten en dwars door Europa. Precies op 7 september 2001 kwamen we bij het huis van het pasgeboren kind aan. Daar zagen we drie witte duiven op de luifel boven de voordeur zitten. Deze drie witte duiven bevestigden dat dit het juiste adres was. In Tibet waren de drie witte duiven verschillende keren in onze dromen verschenen. De duiven zijn gestuurd door de grote heerser van het heelal met als taak om jou te beschermen.

Het huis met de drie duiven zijn we binnengegaan. Daar gaven we de beschermketting aan je moeder en vertelde haar het geheim van haar bijzondere zoon. Daarna deed ik je de Tibetaanse beschermketting om en hebben we tegen je moeder gezegd dat jij de ketting dag en nacht moest dragen, omdat de ketting ervoor zou zorgen dat jij voldoende beschermd zou zijn tegen de moordlustige Azazel.

Met de vijf oerelementen die jullie verzamelen, kan in Tibet een nieuwe en betere wereld worden geschapen. Door het mengen van de oerelementen in tempel 333 wordt er een nieuwe wereld geschapen waarin geen haat en honger bestaat. In deze wereld gaan we liefdevol met elkaar om en delen we voedsel en bezittingen met elkaar. Het is jouw taak Dio, om de vijf oerelementen naar het Mensenrijk te brengen, maar er is één groot gevaar: Azazel, de grote, kwade geest zal al zijn duistere krachten inzetten om te voorkomen dat de vijf oerelementen gemengd kunnen worden. Daarom is hij eropuit om jullie te vermoorden.’

Het is muisstil in de glazen stad.

‘Dit verhaal verandert de zaak,’ zegt koning Quinn hardop. ‘We zijn heel voorzichtig en daarom wilde ik niets vertellen. Maar het tweede oerelement is wel degelijk in ons bezit.’

De koning kijkt Dio en Aine triomfantelijk aan.

‘Uiteindelijk wint het goede van het kwade, aardkinderen. Wees welkom in ons Hathorrijk. Jullie zijn voor één dag onze eregasten.’

In een uiterst traag tempo lopen Dio en Aine achter koning Quinn en koningin Victoria aan door de glazen stad. De oude Hathors zijn zo traag als kruipende slakken. Het schiet dus niet echt op, waardoor de kinderen uitgebreid de tijd hebben om zich heen te kijken. Ze verbazen zich over de lange rijen boekenkasten vol met boeken, die overal in de stad staan opgesteld. Boeken, boeken en nog eens boeken. Overal waar ze kijken, staan immens hoge boekenkasten vol met boeken. Aan grote leestafels zitten Hathors voorover gebogen rustig te lezen. Sommigen hebben een bril op, anderen lezen zelfs met een loep. Praktisch iedereen leest.

Nu passeren ze blijkbaar de Chinese wijk. Weer overal boeken, maar dit maal met Chinese tekens op de kaft, en ook hier weer heel veel lezende Hathors. Er zijn boeken bij die al eeuwen oud lijken te zijn, maar er liggen ook moderne boeken. De Hathors die in de Chinese sector aan het lezen zijn, hebben allemaal spleetogen. De verbazing over het Hathorrijk wordt bij Dio en Aine met elke stap groter.

De glazen stad kent geen huizen, er zijn ook geen winkels of eetgelegenheden, alleen maar kasten vol met boeken en grote tafels met lezende Hathors. De zon schijnt fel door de glazen koepel naar binnen, maar ondanks de zon is het hier aangenaam koel. Af en toe staat er een Hathor op en loopt traag naar een boekenkast om een nieuw boek te pakken.

Na een wandeling van ruim twee uur bereiken ze uiteindelijk de middelste sector van de glazen stad.

‘Dit is de koningskoepel van het Hathorrijk,’ legt koning Quinn uit. ‘Het werk van de allergrootste schrijvers, dichters, en genieën ligt hier opgeslagen.’

Ze lopen langs de boekenkasten en zien de boeken van onder andere Leonardo da Vinci en Plato liggen. Er is een hele plank vol met boeken van Albert Einstein.

Aine wordt bij het zien van al die boeken steeds enthousiaster en wil zelf ook gaan lezen. Eindelijk een land, die haar als boekenwurm na aan het hart ligt. Zoveel mooie boeken heeft ze nog nooit bijeen gezien.

Koning Quinn en koningin Victoria nemen ieder plaats op hun troon. De tronen zijn gebouwd van boeken en staan midden in de koningskoepel op een podium. De secretaris gaat aan een kleine notenhouten tafel naast de tronen zitten en pakt een ganzenveer en een groot schrijfboek om alles te noteren wat er wordt gezegd. Koning Quinn gebaart Dio en Aine dat ze op de rand van het podium plaats moeten nemen.

‘Hebben jullie vragen, aardkinderen?’

‘Ja, wie zijn jullie nu precies?’ vraagt Dio.

19. Hathorrijk

Koning Quinn trekt aan zijn lange baard.

‘Wie we zijn? Dat is een goede vraag, jongen. Wij zijn het volk dat in dit Rijk het eeuwige leven heeft,’ antwoordt koning Quinn. ‘De Hathors waren vroeger de meest wijze mensen uit het Mensenrijk. Als op aarde een wijs mens doodgaat, komt hij in het Hathorrijk terecht.’

‘Zit Plato hier ook?’

‘Jazeker,’ grinnikt koning Quinn, ‘in het Griekse deel van ons rijk.’

‘Hoe oud bent u zelf?’

‘Ik ben in het Mensenrijk geboren op 6 juni 1672.’

‘Dan bent u al heel oud,’ zegt Aine.

‘Meer dan 400 jaar mijn kind.’

‘Ons land heeft een belangrijke taak te vervullen. Van alle boeken die ooit ergens op aarde zijn uitgegeven, is hier in het Hathorrijk een exemplaar opgeslagen. Stel je maar eens voor: van alle boeken uit Rusland, China, Amerika en Stavelot, maar ook van de oude perkamentrollen uit het vroegere Egypte en van de tafels met de 10 geboden. Van alle geschriften is in dit Hathorrijk een exemplaar aanwezig. Elke dag komen er wel duizend nieuwe boeken binnen, vanuit alle hoeken van de aarde. Alle kennis op aarde van alle tijden is in dit Hathorrijk opgeslagen.’

‘Dit is niet te geloven,’ mompelt Dio.

‘Al die boekenkennis en -wijsheid lezen we, en onthouden we. Dat is ook de reden dat wij in verhouding tot ons lichaam een groot hoofd hebben. Omdat we zoveel moeten onthouden, moet je op aarde al een wijs mens zijn geweest om na de dood Hathor te kunnen worden.’

‘Ik zie nergens huizen, waar wonen jullie eigenlijk?’ vraagt Aine.

‘Wij hebben geen huizen. Deze glazen koepel vol met boeken is ons huis. In tegenstelling tot mensen hoeven wij niet te eten of te drinken.’

‘Wie eet er nu niet?’ roept Aine vol ongeloof. ‘Waar leven jullie dan van?’

‘Wij leven van het zonlicht dat door de glazen koepel naar binnenvalt. Zodra het donker wordt, vallen we direct in slaap en we worden pas weer wakker als de zon opkomt. We leven op zonne-energie. Zo werken en leven we, dag in dag uit, tot in de eeuwigheid. Elke dag slaan we nieuwe kennis en wijsheid op.’

Koning Quinn smoest even met koningin Victoria en knikt dan naar de kinderen.

‘Jullie zijn op zoek naar het oerelement lucht, dat in dit Hathorrijk is verstopt?’

‘Ja,’ antwoordt Dio. ‘Kunt u ons dat geven?’

‘Dat zou ik wel willen, maar dat kan ik niet zomaar doen. Jullie moeten eerst een taak volbrengen. Om het oer-element lucht te bemachtigen, worden jullie getest.’

De ogen van de koning schieten een paar keer van Aine naar Dio tot er een glimlach op zijn oude, getaande gezicht verschijnt. ‘Ik heb een vraag voor jullie kinderen. Alleen als jullie mij morgenochtend bij zonsopgang het juiste antwoord geven, krijgen jullie het tweede oerelement lucht.’

De koning knikt even naar zijn ijverige secretaris. ‘Noteer de vraag,’ beveelt de koning.

‘Hoeveel boeken liggen er in het Hathorrijk opgeslagen?’

‘De vraag is genoteerd, hoogheid.’

‘Prima! Morgenvroeg wil ik bij zonsopgang, het antwoord op deze vraag horen.’

De late middagzon verdwijnt achter de bomen en het begint donker te worden in de glazen koepel. De trage Hathors bewegen nu nog trager. Koning Quinn spreekt langzaam zijn laatste woorden voor deze dag uit: ‘Vergeet… de… vraag… niet… te… be… antwoorden… Het… is… jullie… enige… kans… om… het… oerelement… lucht… te… bemachtigen.’

De zon is nu achter de horizon verdwenen en het hoofd van koning Quinn zakt langzaam op zijn borst. Er is geen beweging meer te zien in het Hathorrijk. Overal liggen Hathors hardop te snurken, aan de leestafels, in de gangen en voor de boekenkasten.

Aine zucht. ‘Wat gaan we nu doen? Van licht kan ik niet leven, hoor. Ik heb honger!’

‘Laat mij maar onderzoeken of er wat te eten is,’ antwoordt Dio en hij verdwijnt tussen de miljoenen boeken.

Net voordat het helemaal pikkedonker is in de koepel, is Dio weer terug.

‘Ik heb alleen maar slapende Hathors gezien en ik ben bang dat er helemaal niets eetbaars is. Heb je al over de vraag nagedacht?’

‘Dio, ik ben het meer dan zat,’ antwoordt Aine nijdig. ‘Ik zit hier te verhongeren tussen de snurkende Hathors. Ik wil naar huis om mijn eigen lekkere bed weer te voelen. Dat houdt me meer bezig dan hoeveel boeken er in het Hathorrijk liggen opgeslagen.’

Dio trekt zich niets van Aine’s boze woorden aan. Hij gaat in de nabij gelegen boekenkast de boeken tellen. Al snel geeft Dio het op en komt zuchtend naast Aine zitten.

‘Dit lukt ons nooit. Hoe weten we nu hoeveel boeken er in het Hathorrijk zijn?’

Het blijft een hele tijd stil terwijl het snel kouder wordt in het Hathorrijk. Alleen Dio’s hersens werken nog op volle toeren.

‘Ik weet niet hoe we moeten tellen Aine. Het lukt ons nooit om in slechts één nacht alle boeken hier te tellen.’

‘Dus we weten het antwoord niet,’ zegt Aine zuchtend.

‘Nee, eerlijk gezegd niet.’

Aine’s gedachten dwalen af. Ze zijn in een piramide geweest, in Vrektown en nu bij de Hathors. Als ze het antwoord op de vraag niet weten, komen ze nooit meer thuis...

20. Jarig

Zuchtend zitten de kinderen verslagen naast elkaar.

Ineens springt Dio op. ‘Aine, misschien houden ze hier wel een administratie bij van de binnenkomende boeken.’

‘Dat weet ik niet hoor. Laten we maar gaan slapen. Ik ben doodmoe.’

Dio haalt zijn schouders op en ze gaan op de grond liggen. Om zichzelf warm te houden in de steeds kouder wordende glazen koepel, kruipen de kinderen dicht tegen elkaar aan. Dio kan de slaap niet vatten en hij hoort Aine zachtjes snikken.

‘Wat is er, Aine?’

‘Ik mis mama en papa heel erg en ik wil naar huis,’ snikt Aine. ‘Morgen ben ik jarig en dan ben ik niet eens thuis.’

Dio slaat zijn arm om Aine heen. Hij weet niet goed wat hij moet doen. ‘Ga nu maar slapen, Aine. Er komt wel een oplossing en dan gaan we direct naar huis.’

‘Echt, Dio?’

‘Beloofd!’

Als Aine slaapt, sluipt Dio in het maanlicht weg. Hij loopt urenlang zoekend door de straten van het Hathorrijk, maar zonder veel succes. Dio wil de zoektocht al bijna opgeven als hij bij een glazen poort een oude Hathor op een twee meter dik opengeslagen boek ziet liggen. Het is het dikste boek dat Dio ooit heeft gezien. Het boek moet al heel oud zijn en heeft een bruin lederen omslag. Met een trapje klimt Dio op het boek en ziet bovenop het opengeslagen boek een Hathor slapen. Dio schuift de lange grijze baard van de Hathor, die net over de laatst geschreven tekst ligt, opzij.

‘Bingo!’

In het maanlicht ziet Dio dat alle inkomende boeken van het Hathorrijk in dit meters dikke boek genoteerd staan, compleet met nummer en datum. Het laatst genoteerde boek is een Duits kinderboek met de mooie titel: Die blaue Himmel. Het boek heeft het nummer 865.000.014 gekregen. Verbaasd kijkt hij nogmaals naar het getal. In het Hathorrijk liggen blijkbaar achthonderdvijfenzestig miljoen en 14 boeken opgeslagen. Dio sluit zijn ogen en slaat het nummer in zijn geheugen op.

Dio schuift de grijze baard van de Hathor weer over de geschreven tekst en klimt van het boek af. Hij rent naar het koningsgedeelte om Aine het goede nieuws te vertellen. Maar als hij daar aan komt, ligt Aine in een diepe slaap. Dio kruipt stil tegen haar aan en zakt ook zelf met een glimlach direct weg in een diepe slaap.

De volgende dag is Aine versteend van de kou al vroeg wakker. Ze rilt. Het is zelfs zo koud dat er witte wolkjes uit haar mond komen. Het moet vannacht gevroren hebben. De ochtendschemering kondigt een nieuwe dag aan. Zodra de eerste zonnestralen binnenvallen, worden de Hathors wakker. Zonder iets te zeggen gaan ze direct door met het lezen van het boek waar ze gisteren waren geëindigd, alsof er geen slaap is geweest. In de verte komt de secretaris langzaam aangesloft.

Dio wordt nu ook wakker en hij kijkt Aine slaperig aan.

‘En?’ vraagt Aine.

Dio keek haar niet-begrijpend aan.

‘Ik ben jarig, stommie!’

‘Tjee, sorry.’ Dio pakt haar vast en geeft haar drie kussen op haar wang. ‘Gefeliciteerd Aine.’

‘Dank je. Ik had nooit gedacht dat ik mijn elfde verjaardag in het Hathorrijk zou vieren. Wie is er nu niet thuis op zijn eigen verjaardag? Zelfs geen cadeautjes op mijn verjaardag. Stommer dan dit avontuur kan het niet.’

De secretaris arriveert bij de kinderen.

‘Jullie worden ontboden bij koning Quinn en koningin Victoria.’

De kinderen sloffen – nog altijd rillend van de kou – achter de kromlopende secretaris aan.

‘Goed geslapen, kinderen?’ vraagt de koningin als ze eindelijk bij de troon arriveren.

‘Het was een beetje fris, mevrouw,’ antwoordt Aine.

De koning staat op.

‘Hebben jullie het antwoord op mijn vraag hoeveel boeken er in het Hathorrijk aanwezig zijn?’

‘Aine haalt haar schouders droevig op. Het antwoord weten ze niet en dat betekent dat ze het tweede oerelement niet in hun bezit krijgen. Zonder de oerelementen kunnen ze niet naar huis. En dat allemaal op haar verjaardag!’

Het blijft stil en Aine laat haar hoofd hangen en wacht het vonnis van koning Quinn af.

‘Achthonderdvijfenzestig miljoen en veertien boeken,’ hoort ze Dio ineens hardop roepen. Verschrikt kijkt ze haar vriendje aan, die met een triomfantelijke blik staat te stralen. Koning Quinn kijkt naar zijn secretaris, die druk in zijn opschrijfboek bladert.

‘Dat antwoord is helemaal goed, mijn koning,’ zegt de secretaris, met half dichtgeknepen ogen.

De verbazing op het gezicht van Aine wordt almaar groter. Hoe kan Dio dat nu weten? Koning Quinn knikt tevreden.

‘Gefeliciteerd kinderen. Wij mogen het tweede oerelement aan jullie overdragen.’ De koning geeft zijn secretaris met een hoofdknikje opdracht om het glazen flesje met lucht te gaan halen.

Traag schuifelt de secretaris weg.

‘Hoe weet je dat,’ sist Aine haar vriendje toe.

‘Verjaardagscadeautje,’ antwoordt Dio met een brede glimlach.

Koningin Victoria komt naar voren en spreekt de kinderen vriendelijk toe.

‘Wees eerlijk, vriendelijk en behulpzaam tegen andere mensen. Als je goed bent voor andere mensen en veel leest en leert, kom je na je dood hier in dit Hathorrijk. Als wijze onderdanen zullen we jullie graag over heel veel jaren hartelijk begroeten in het Hathorrijk. Hier kun je tot in de eeuwigheid leren en lezen. Alle informatie ligt in dit Hathorrijk opgeslagen.’

De secretaris komt teruggeschuifeld met in zijn hand een flesje met lichtblauw gekleurde lucht erin. Hij overhandigt de fles met een beverige hand aan koning Quinn.

De koning loopt naar de kinderen en geeft Dio het flesje met het oerelement lucht.

‘Deze fles bevat het oerelement lucht. Wees er uiterst voorzichtig mee. Het is de oudste lucht die er in ons heelal bestaat.’

Dio pakt de fles met de lichtblauwe lucht aan. Voorzichtig stopt hij de fles bij het oerelement water in zijn tas.

‘Kinderen, de tijd dringt,’ zegt koning Quinn. ‘Jullie zijn nu klaar om het volgende land te bezoeken. Ga direct bij de hoofdingang rechtsaf en volg het stenen pad. Dat pad gaat over in een bospad. Dat lopen jullie helemaal af. Na een paar uur zal het pad op een T-splitsing uitkomen. Ga daar rechtsaf. Aan het einde van het pad ontdekken jullie het volgende land. Met een beetje tempo kunnen jullie er net voor het donker zijn.’

Dio en Aine nemen hartelijk afscheid van koning Quinn, koningin Victoria en hun secretaris.

‘Dank u voor het oerelement lucht,’ zegt Aine. ‘Jullie zijn wijze mensen.’

‘Wilt u de monnik Tinga de hartelijke groeten van mij overbrengen,’ voegt Dio eraan toe.

‘Dat zal ik doen, zonsverduisteringskind,’ zegt koningin Victoria. ‘Het ga jullie goed, kinderen.’

De kinderen draaien zich om en zwaaien naar de aanwezige Hathors.

‘Voor ik het vergeet,’ roept koning Quinn hen na, ‘Ik heb wel eens horen vertellen dat de mensen in het volgende land heel wat minder vriendelijk zijn.’

21. Cubedal

De zon schijnt flauw door de ochtendmist heen en het is fris buiten. Dio en Aine lopen via het stenen pad in de aangegeven richting het bos in.

‘Hoe wist jij het antwoord?’ vraagt Aine.

‘Dat is mijn geheimpje.’

Aine haalt haar schouders op en stapt stevig door. Ze heeft zich voorgenomen er vandaag het beste van te maken. Het is tenslotte haar verjaardag. Weliswaar zonder taart en cadeautjes, maar ze voelt zich er niet minder jarig om.

Na een half uur lopen, bereiken ze het bospad waar koning Quinn over heeft gesproken. Een aanwijzingsbord geeft twee bestemmingen aan. De aanwijzing “Cubedal” wijst in de richting van het grote bospad; de aanduiding “Fruitbomenparadijs” wijst in de richting van een smal bospaadje.

‘Dat lijkt me geen moeilijke keuze. Ik stik van de honger,’ zegt Aine. ‘En omdat ik vandaag jarig ben, heb ik het voor het zeggen.’

Aine heeft gelijk. Ze hebben al vierentwintig uur niets meer gegeten, en ook Dio rammelt van de honger.

Ze volgen het smalle paadje, dat uitkomt op een open plek in het bos met prachtige fruitbomen vol laaghangend, rijp fruit. Er staan appelbomen, perenbomen, maar ook tropische bananenbomen en lage struiken waar sappige, prachtig oranje gekleurde sinaasappelen aan hangen.

‘Het ware paradijs,’ roept Aine enthousiast, terwijl ze haar armen hoog de lucht in steekt. ‘Dit is een prachtig cadeau op mijn verjaardag!

Ze plukken zoveel vruchten als ze kunnen dragen en gaan met het verzamelde fruit in de schaduw van een appelboom zitten.

‘En?’ vraagt Aine, terwijl ze in een sappige peer bijt. Het sap loopt over haar kin.

‘En wat?’

‘Zou je niet eens voor me zingen? Ik ben jarig vandaag, weet je nog?’

Dio zucht diep. Ongemakkelijk zingt hij het “Lang zal ze leven” voor Aine, waarbij het duidelijk is dat Dio nooit een popidool zal worden.

‘Bedankt! Zo voel ik me toch nog een beetje jarig. Het is hier een zalige speelplaats. Kunnen we hier niet blijven vandaag?’

Dio springt overeind. ‘Nee, Aine, dat gaat niet. We moeten nog drie oerelementen en het Pentium vinden.’

Aine knikt, staat ook op en plukt nog een tros grote, rijpe bananen. Deze stopt ze in de tas van Dio. Daarna lopen ze terug naar het brede bospad dat hen naar het Cubedal leidt.

De volgende uren zwoegen ze over het kilometerslange, kaarsrechte bospad. Er is nauwelijks tijd voor een pauze en de bananen uit Dio’s tas worden al lopend opgepeuzeld. Dio loopt voorop. Aine volgt hem op een paar passen met haar kenmerkende op en neer deinende vlechtjes. Zo lopen ze uur na uur over het eindeloze bospad.

‘Ik ben moe,’ klaagt Aine, als ze in de late namiddag de splitsing bereiken. Daar slaan ze rechtsaf.

‘Wanneer zijn we eindelijk eens in Cubedal? Wat een rare naam, trouwens. Hoe zou het er daar uitzien, Dio?’

‘Geen idee,’ antwoordt Dio, die zelf ook doodmoe is. Het einde is nog niet in zicht. Kilometer na kilometer sjokken de kinderen door het bos.

‘Lang zal ze leven,’ neuriet Aine zachtjes voor zich uit. Ondanks de vermoeidheid voelt ze zich nog steeds een beetje jarig.

Tegen vijf uur bereiken ze eindelijk de bosrand, die overgaat in een rotsachtige omgeving. De rotsblokken langs het pad krijgen gek genoeg steeds meer een vierkante vorm. Als ze goed opletten, blijkt eigenlijk alles wat ze zien vierkant van vorm te zijn. Naast de vierkante rotsen groeien kleine, vierkante bloemetjes, de bomen hebben vierkante kruinen op hun vierkant geschaafde stammen en er zijn vierkante struiken met vierkante rode besjes. Zelfs de ondergaande zon aan de horizon heeft zijn mooie ronde vorm verruild voor een vierkante vorm. In de lucht vliegen vierkant gevleugelde vogels, die er wel heel erg mal uitzien. Vol verbazing nemen ze de vreemde omgeving in zich op.

‘Wat gek, zo’n vierkant land,’ zegt Dio. ‘We vallen hier wel uit de toon, met onze ronde vormen.’

‘Het is hier niet pluis, Dio. Ik voel het in mijn buik. Laten we omkeren.’

‘Dan missen we misschien het derde oerelement. Nee, Aine, we moeten nu volhouden. Alles is gewoon vierkant. Daar is niets engs aan.’

Aine zucht diep.

‘Laten we kardinaal Gregorius raadplegen,’ stelt Aine voor. ‘Misschien kan hij ons iets vertellen over Cubedal.’

‘Goed idee.’

Dio steekt het kruis van ijs in de lucht, maar er verschijnt geen geest in de vorm van kardinaal Gregorius.

‘Hij ligt zeker weer te slapen,’ grinnikt Aine.

‘Wat zei je daar, brutale jongedame?’ Als in een flits staat kardinaal Gregorius in het blauwwitte licht naast haar en kijkt Aine bestraffend aan.

‘O, niets,’ antwoordt Aine. ‘Ik wilde u vertellen dat ik vandaag jarig ben.’

‘Gefeliciteerd, jongedame. Dat je maar zo oud mag worden als een uitgeschoten aardappel.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vraagt Aine.

‘Sorry, het is maar een grapje.

‘Kardinaal, kunt u ons iets over Cubedal vertellen?’ vraagt Dio.

Kardinaal Gregorius knikt ernstig. ‘Dit is een gevaarlijk land voor jullie. De vierkante mensen die in dit land wonen willen iedere ronde vorm met hun scherpe messen vierkant snijden.’

‘Ook kinderen?’

‘Ja, ook jullie ronde vormen zijn niet veilig.’

Aine kijkt naar het ronde gezicht van Dio.

‘Dit klinkt heel erg eng en ik wil hier weg!’ zegt Aine.

Kardinaal Gregorius heft bezwerend zijn handen op.

‘O nee, kinderen. Jullie kunnen niet vluchten. In Cubedal ligt ergens het derde oerelement verstopt. Nu jullie al zo ver zijn, moeten jullie doorzetten. Jullie moed en doorzettingsvermogen worden in dit land getest. Veel geluk. Maar pas alsjeblieft goed op jezelf.’

Zo plotseling als kardinaal Gregorius kwam, is hij ook weer opgelost in het niets.

‘Eerst maar eens een wapen zoeken,’ zegt Dio manmoedig. Hij verlaat het pad en komt even later met twee zware, rechthoekige boomtakken terug.

Aine kijkt boos naar hem. ‘Wat gaan we met die takken doen? Ik ben jarig, weet je wel.’

‘Alleen uit voorzorg, Aine,’ antwoordt Dio. ‘Ik kan die vierkante kerels wel aan. We moeten het oerelement vinden en dan snel hier wegwezen.’

Door de waarschuwing van kardinaal Gregorius zijn de kinderen meer op hun hoede dan normaal. Ze lopen verder over het angstig stille bospad. In de verte doemen de eerste lemen huizen op. Alle huizen zijn vierkant van vorm, maar er is niemand te zien.

Gespannen luisteren ze naar mogelijk geluid. Er kraakt een takje in het bos. Ze willen juist wegrennen als ze bij donderslag worden ingesloten door vreemd uitziende mannen. Tientallen grote mannen met brede, vierkante lichamen en vierkante gezichten komen nu van alle kanten dreigend hun kant op.

22. De hogepriester Quattro

De paniek is bij de kinderen in hun ogen af te lezen.

‘Rennen, Aine,’ schreeuwt Dio, maar het is al te laat. Stampend komen de vierkantmannen dichterbij, stap voor stap. Ze kijken woest naar de kinderen en hebben hun scherpe, vierkante speren dreigend op hen gericht. Verzet is zinloos, en Dio en Aine laten hun stokken op de grond vallen en steken hun handen in de lucht. Ze zijn nu helemaal ingesloten door de vierkantmannen. Nog altijd wordt er helemaal niets gezegd. Er heerst een onheilspellende stilte. De aanvoerder van de mannen met grote vierkante schouders stapt naar voren. ‘Jullie zijn rond,’ schreeuwt hij boos.

Dio en Aine kijken hem angstig aan. Er is veel haat in zijn ogen af te lezen. Dio’s hersens werken op topsnelheid. Waar kunnen ze nog heen vluchten? Wat is slim om nu te doen?

‘Jullie zijn rond,’ schreeuwt de aanvoerder opnieuw, met overslaande stem. ‘Jullie zijn een gevaar voor Cubedal. We nemen jullie mee naar de hogepriester om jullie vierkant te laten snijden.’

Aine kruipt trillend achter Dio’s rug weg. De aanvoerder stapt naar voren en duwt Dio ruw weg. Dan pakt hij Aine bij haar kin vast en kijkt haar keurend aan.

‘Dit gezicht kunnen we prachtig bewerken,’ zegt hij, alsof Aine een pop van boetseerklei is. ‘Je lichaam wordt een lastiger karwei, maar onze hogepriester is oud en zeer ervaren in het vierkant snijden.’

De vierkante aanvoerder laat de kin van Aine los, en draait zich om.

‘Neem ze gevangen en breng ze bij de hogepriester. Bewaak deze ronde kinderen goed. Ze zullen het daglicht niet meer zien totdat ze allebei helemaal vierkant zijn gesneden. Wat zijn ze erg zeg! Ik ben helemaal misselijk geworden van hun ronde vormen.’

Tien brede, vierkant geschouderde mannen richten hun speren op Dio en Aine en dwingen hen om naar het dorp te lopen. In het dorp staat een groepje vierkantkinderen hen al op te wachten.

‘Rond is ongezond, rond is ongezond,’ zingen ze pestend. Een bewaker schopt een vierkante kip, die midden op straat haar vierkante eieren zat uit te broeden, aan de kant. Moeders roepen verschrikt hun kroost naar binnen als ze Dio en Aine aan zien komen lopen. Een klein, vierkant jongetje krijgt van zijn moeder een tik om zijn oren.

‘Stoute Lars, je bent nog veel te jong om rond te mogen zien,’ zegt zijn moeder boos en ze trekt hem snel naar binnen.

Bij een grote vierkante hut in het midden van het dorp blijft het gezelschap staan. Aan de deur hangt aan een touw een harige, vreemde dierenpoot. Een bewaker klopt op de vierkante deur.

‘Binnen,’ roept een krassende stem.

De bewaker duwt de deur open. Binnen zit een vierkante grijsaard aan een vierkante tafel te lezen in een vierkant boek.

‘We hebben ronde kinderen gevonden, hogepriester Quattro.’

De bewakers duwen Aine en Dio met een vies gezicht naar binnen. Verbaasd staat hogepriester Quattro op en staart langdurig naar Dio en Aine. ‘Dit is bijzonder, dit is bijzonder rond,’ mompelt hij in zichzelf.

Dio ziet in de hoek van de kamer een grote, vierkante operatietafel staan met een rek vol scherpe messen erachter. Hij moet er niet aan denken wat deze oude grijsaard met hen van plan is. Hij had zich ooit aan zijn zakmes gesneden, wat al bloederig en pijnlijk genoeg was geweest. Het idee dat hij levend in een vierkante vorm gesneden gaat worden, maakt Dio tegelijk misselijk en verschrikkelijk bang.

‘Dat is bijzonder lelijk rond,’ mompelt de hogepriester weer, waarna hij zichtbaar verrukt uitroept: ‘Heel bijzonder. Sluit ze op in mijn kelder. Morgen gaan ze allebei onder het mes.’ En met die woorden loopt hij naar het rek met de grote vleesmessen om ze alvast te gaan slijpen.

Even later zitten Aine en Dio in een cel in de kelder van hogepriester Quattro.

‘Ik ben zo verschrikkelijk bang,’ jammert Aine. ‘Ik wil nu naar huis, Dio. Dit is super eng.’

‘Dat gaat niet,’ antwoordt Dio.

‘Nee, natuurlijk gaat dat niet,’ tiert Aine, bij wie de angst omslaat in boosheid. ‘Ik zit hier op mijn verjaardag in een kelder te wachten totdat ze me morgen met een vlijmscherp mes vierkant gaan snijden. Ik had toch gezegd dat ik een rotgevoel had en terug wilde gaan. Ik ben je vriendin niet meer en ik wil je nooit meer zien. Het is allemaal jouw schuld als ik straks vierkant ben. Maar mijn vader wordt heel boos op je, dat kan ik je beloven. Hoe kan ik straks nog naar school gaan met zo’n vierkant hoofd?’

Kwaad schuift Aine haar vierkante kruk naar de andere kant van de cel. Dio zucht diep. Tevergeefs zoekt hij naar een oplossing om hieruit te komen.

‘We moeten hier in ieder geval voor morgenochtend ontsnappen. Ik weet alleen niet hoe?’

‘Begin maar eens met kardinaal Gregorius op te roepen,’ sneert Aine.

Dio pakt het bevroren kruis en houdt deze schuin omhoog. Tot zijn verrassing verschijnt kardinaal Gregorius dit keer vrijwel direct. ‘Ach, kijk de zielenpieten eens zitten. Ik had jullie toch gezegd om goed op te letten,’ zijn de bestraffende woorden van de kardinaal.

Dio laat hem nauwelijks uitspreken. ‘Help ons alstublieft, kardinaal. We zitten in nood.’

‘Ach, een vierkant hoofd zal je goed staan,’ grinnikt de kardinaal.

Aine kijkt hem vanuit de andere kant van de cel met een vernietigende blik aan. Hoe stom kan het leven zijn!

‘Jullie hebben weer eens geluk,’ zegt kardinaal Gregorius opgetogen. ‘Jullie zijn blijkbaar voor het geluk geboren.’

Verbaasd kijkt Dio hem aan. ‘Hoezo geluk? We zitten hier als ratten opgesloten in de kelder te wachten tot we vierkant worden gesneden. Hoeveel mazzel kun je hebben?’

De kardinaal glimlacht. ‘Ik zal het jullie uitleggen. Het vierkantvolk van Cubedal heeft namelijk een probleem met mollen.’

‘Euh... wat hebben mollen hiermee te maken?’ vraagt Aine.

‘Heb geduld en luister naar me. Diep onder Cubedal leven reuzenmollen in onderaardse gangen. Alles aan deze mensengrote mollen is rond, waardoor ze goed kunnen graven: mooie ronde lijven, ronde snuiten en ronde poten. Het vierkantvolk maakt al eeuwenlang jacht op deze mollen en probeert ze uit te roeien.’

‘Waarom?’

‘Er wordt op deze reuzenmollen gejaagd om hun warme, zachte vacht, maar vooral om hun poten. Het vierkantvolk gelooft dat een behaarde, ronde mollenpoot aan de deur van je huis geluk brengt. De mollenpoot is het enige ronde ding dat bij het vierkantvolk geliefd is.

Maar er zijn te weinig mollen om ieder huis van een gelukspoot te voorzien. Daarom wordt er door het vierkantvolk het hele jaar door jacht gemaakt op de mollen.’

Aine en Dio zitten ademloos te luisteren, maar begrijpen niet waar kardinaal Gregorius naartoe wil.

‘Slechts één keer per jaar,’ gaat kardinaal Gregorius geheimzinnig verder, ‘gebeurt er iets ongelooflijks. Iets waar eigenlijk niet over gesproken mag worden.’

23. Molwolven

Gespannen kijken Dio en Aine naar de kardinaal.

Waarover mag niet gesproken worden bij deze vierkante barbaren?

‘Hebben jullie wel eens van weerwolven gehoord?’

‘Ja,’ antwoordt Dio, die zich nog goed een film over weerwolven kan herinneren.

‘Dat zijn mensen die de gedaante van een wolf aan kunnen nemen. Bij volle maan komen ze tevoorschijn en dan wordt iedereen die door een weerwolf wordt gebeten er zelf ook een,’ ratelt Dio door.

‘Je bent goed op de hoogte, jongen’ zegt de kardinaal bewonderend. ‘In Cubedal hebben ze iets wat op weerwolven lijkt. Ze heten hier geen weerwolven, maar molwolven. Eens per jaar, in de negende maand, komen bij volle maan de reuzenmollen uit hun ondergrondse gangen tevoorschijn en dan veranderen ze in gevaarlijke molwolven die de vierkante inwoners van Cubedal aanvallen. Iedereen die in dit land door een molwolf wordt gebeten, wordt zelf een mensgrote ronde mol onder de grond. Daarom zijn de vierkantmensen op deze ene avond doodsbang voor de molwolven. En dat is jullie geluk. Het is vanavond volle maan, en we leven in de negende maand van het jaar.’

‘Gaan vanavond alle vierkantmensen zich voor de molwolven verstoppen?’ vraagt Dio hoopvol.

‘Precies, jongen. De angst voor de molwolven zit hier heel diep. Dat is naast het verzamelen van mollenpoten de belangrijkste reden om het hele jaar door op mollen te jagen. Elke dode mol is een molwolf minder, zo redeneert men hier. Vanavond zal er na tien uur geen enkele vierkantman meer op straat te bekennen zijn. Hierdoor hebben jullie de mogelijkheid om ongezien te ontsnappen. Het is jullie enige kans. Maar pas op: om niet zelf slachtoffer te worden van een molwolf moeten jullie voor klokslag twaalf Cubedal hebben verlaten.’

Kardinaal Gregorius maakt aanstalten om te verdwijnen, maar Dio houdt hem tegen door zijn kruis van onsmeltbaar ijs schuin omhoog te houden.

‘Hoe komen we deze gevangenis uit?’

‘Wacht tot na tien uur, als iedere vierkante dorpeling zich heeft verstopt. Jullie smalle handen kunnen net door het etensgat van de gevangenisdeur.’ De kardinaal wijst naar een hoek van de cel. ‘Met dat stokje kan één van jullie de sleutel van het haakje lichten. Daarmee kunnen jullie zelf de celdeur van binnenuit openen enzo kunnen jullie ontsnappen, voordat de molwolven om twaalf uur tevoorschijn komen.’

De kardinaal steekt bezwerend zijn vinger op. ‘De molwolven zullen ook jullie aanvallen als ze jullie tegenkomen. Iedereen die wordt gebeten, verandert direct in een mol onder de grond. Laat je dus niet door een molwolf bijten, anders is jullie opdracht definitief mislukt.’

‘Wat moeten we doen als we zo’n mol tegenkomen?’ vraagt Dio.

‘Slim zijn en moed houden.’

‘Laatste vraag, kardinaal. Ligt hier een oerelement verstopt?’

‘Dat mag ik niet zeggen.’

‘Dan kunnen we net zo goed hier blijven,’ moppert Dio.

‘Vergeet dat maar, Dio. Ik wil niet de rest van mijn leven vierkant doorbrengen. Wat denk je dat mijn moeder daarvan zal vinden?’ zegt Aine boos.

Kardinaal Gregorius denkt even na.

‘Ik kan jullie wel een aanwijzing geven. Het is ten slotte Aine haar verjaardag. Tweehonderd jaar geleden heb ik die hogepriester Quattro eens ontmoet. Omdat ik een geest ben, kon hij mijn ronde vormen gelukkig verdragen. Hij vertelde me dat hij alles opschrijft in een dik, vierkant boek. Misschien hebben jullie daar iets aan. Ik moet nu gaan. Het is al laat en morgen moet ik weer vroeg op.’

Met een groet verdwijnt kardinaal Gregorius net zo snel als hij gekomen is.

‘We komen hieruit, dat beloof ik je,’ zegt Dio in een poging om Aine gerust te stellen. ‘Zolang we het niet opgeven, is er voor ons nog hoop. Probeer nu lekker te slapen. Ik maak je straks om tien uur wakker. We hebben nog een zware en spannende nacht voor de boeg.’

Aine haalt ongeïnteresseerd haar schouders op. Ze is het avontuur in het Rijk van de Geesten ongelooflijk zat.

De tijd kruipt maar langzaam vooruit. Om zeven uur gaat de celdeur open en worden er twee vierkante borden met een stevige soep met vierkante balletjes naar binnen geschoven. Dio en Aine merken nu pas hoeveel honger ze hebben. Na het fruit van vanochtend hebben ze niets meer gegeten. De vierkante, houten lepels eten ongemakkelijk, en daarom slurpt Dio de soep maar naar binnen.

Buiten slaat de kerkklok negen uur. Het is stil in het huis. De hogepriester Quattro is blijkbaar klaar met zijn voorbereidingen voor morgen, de messen zijn geslepen!

Waarschijnlijk zit hij nu in zijn gebarricadeerde schuilplaats op de zolder.

Aine slaapt op de grond en Dio staart voor zich uit. Hij overdenkt het grootste probleem van het vierkantvolk. Doordat ze denken dat rond slecht is, zal hier nooit het wiel worden uitgevonden, waardoor dit volk zich niet verder kan ontwikkelen. Ze zitten vastgeroest in hun denkbeeld dat rond slecht is.

Ooit hadden mensen het vastgeroeste idee dat de aarde plat was. Het is Galileo Galilei geweest die in het jaar 1592 vertelde dat de aarde niet plat is en niet bij de horizon ophoudt. Hij bewees dat de aarde rond is. Pas vanaf die tijd werd de wereld verder ontdekt door ontdekkingsreizigers als Columbus en Marco Polo. Blijkbaar geldt dat je iets pas kunt als je er echt in gelooft. Als we hadden geloofd dat het onmogelijk was om op de maan te wandelen, waren er nooit raketten de ruimte in geschoten.

Het vierkantvolk zit zichzelf in de weg met het geloof dat rond niet goed is. Dio schudt zuchtend zijn hoofd en kijkt op zijn horloge.

Negen uur wordt halftien en daarna volgt kwart voor tien. De minuten tikken traag verder. Dio maakt Aine wakker. Ze kijkt haar vriendje slaperig aan.

‘We maken ons klaar om te ontsnappen, Aine.’

Aine haalt haar schouders op. Ze is nog steeds boos op wat haar allemaal is overkomen.

Eindelijk slaat de klok tien uur. Dio pakt het stokje dat in een hoek van de cel ligt.

‘Jij hebt de smalste handen, Aine,’ zegt hij en hij geeft haar het stokje.

‘Ons leven hangt van dit stokje af. Als de sleutel op de grond valt, zijn we morgenavond vierkant.’

‘Ja, wrijf het er nog maar eens lekker in,’ zegt Aine nijdig. Dan wordt ze stil. Aine kijkt geconcentreerd naar de punt van het stokje en naar de sleutel die aan het haakje hangt aan de andere kant van de celdeur. Ze steekt haar hand met het stokje door de opening in de deur naar buiten. Ze moet het stokje uiterst voorzichtig bewegen, om maar niet de kans te lopen dat de sleutel valt. De uiterste punt van de stok schuift ze voorzichtig door de ring van de sleutel en lift deze vervolgens van het haakje.

‘Hebbes,’ sist Aine opgewonden. Ze haalt voorzichtig het stokje met de buit naar binnen en houdt deze voor Dio. ‘Het is me gelukt,’ zegt ze op een triomfantelijke toon.

Dio haalt gehaast de sleutel van de stok en maakt de celdeur met een klik open.

‘We zijn vrij, Aine! Kom, we gaan het oerelement zoeken.’

‘Ik ga niets zoeken. Ik ga direct terug naar de ijskelder,’ zegt Aine op een boze toon. ‘Zo’n rotverjaardag heb ik nog nooit gehad!’

Dio probeert haar op andere gedachten te brengen.

‘Aine, zonder de oerelementen en het Pentium komen we er niet uit. We moeten het oerelement in dit huis zoeken.’

‘We moeten helemaal niets meer. Ik wil hier zo snel mogelijk weg. Er komen molwolven aan, weet je wel! Ik ga naar huis, mijn verjaardag vieren. Tabee!’

Met grote passen loopt Aine boos weg. Dio wil achter haar aan rennen, maar hij twijfelt. Eerst het oerelement vinden. Maar waar ligt het verstopt?

24. Het toverboek

Het is muisstil. Blijkbaar heeft hogepriester Quattro zich uit angst voor de molwolven op zolder verstopt. Dio passeert bij de kelderdeur een zwarte, vierkante kat die de kelder bewaakt. Sissend maakt ze een vierkante hoge rug als ze Dio ziet en vlucht dan weg. Dio hoort de buitendeur zachtjes opengaan en weer sluiten. Aine is verdwenen!

Op zijn tenen sluipt Dio de trap op naar de begane grond. Gelukkig is er niemand te zien. Haastig zoekt Dio naar het vierkante boek van hogepriester Quattro, waar kardinaal Gregorius over sprak. Hij sluipt langs de angstaanjagende messen en kijkt in de lades van het bureau van de hogepriester. Veel tijd heeft hij niet en de paniek slaat toe. Misschien heeft de hogepriester het boek meegenomen naar de zolder. Dan moeten ze Cubedal zonder het derde oerelement verlaten. Nee, denkt Dio, dat nooit!

Dus speurt hij in alle kasten en doorzoekt zelfs de keuken. Nergens is ook maar iets te bekennen wat op een vierkant toverboek lijkt. Gehaast zoekt Dio verder, terwijl het zweet op zijn voorhoofd staat. Aine staat vast ongerust buiten op hem te wachten.

Ineens gaat zijn hart sneller kloppen. Op de bovenste plank van de boekenkast, verstopt tussen de normale boeken, ziet hij een groot, vierkant zwart boek liggen. Dio pakt een stoel en klimt erop om het boek te pakken. Het boek heeft een zwart fluwelen omslag. “Het Magische Toverboek” staat met vierkante letters op de voorkant geschreven. Dio legt het boek op tafel en bladert snel door het toverboek heen, maar er staat niets over oerelementen in. Dio haalt diep adem en begint het boek opnieuw van voor af aan door te bladeren. Nu iets rustiger. Er moet iets over oerelementen instaan!

‘Bingo,’ fluistert hij en hij leest het stukje tekst van hoofdstuk 5 op bladzijde 55 nogmaals:

Het oerelement aarde

Het magische oerelement aarde bevindt zich in

een afgesloten kist.

Alleen met behulp van de volgende toverspreuk

kan deze kist geopend worden:

“Odar alin jardar.”

Dio herinnert zich een grote met goud beslagen zwarte kist in de kelder. Hij pakt het boek onder zijn arm en rent naar de kelder. Inderdaad staat in een hoek een hermetisch afgesloten, zware, met goud beslagen kist. In het schijnsel van de kelderlamp leest Dio hardop de toverspreuk voor. De spanning is van zijn gezicht af te lezen. Met een klik gaat de kist tot zijn opluchting open. De kist is leeg, op een afgesloten, glazen fles na. Dio pakt de fles uit de kist en veegt de dikke laag stof van de fles. Dan wordt het meest mooie gele zand dat hij ooit heeft gezien zichtbaar. Het zand lijkt wel van goud te zijn. Snel stopt Dio de fles met het goudgele zand in zijn kamelenleren tas. Daarna rent hij als een speer naar boven. Van de tafel grist Dio een glimmend verzilverd mes mee. Hij steekt het mes onder zijn broekriem. Je kunt tenslotte nooit weten of hij deze nog nodig heeft. Aine staat buiten op hem te wachten. Ze zal zeker ongerust zijn! Snel sluipt Dio naar buiten. Om geen geluid te maken laat hij de deur op een kier staan.

De straat is donker en uitgestorven. Aine is nergens te bekennen, maar Dio durft haar naam niet te roepen. Dio kijkt zenuwachtig op zijn horloge. Er is geen tijd te verliezen, voordat de klok twaalf uur slaat. Dio rent de straat door, maar waar hij ook kijkt, hij ziet Aine nergens. Dio raakt in paniek. Half elf wordt elf uur en nog altijd zoekt Dio in het dorp naar Aine. Zijn vriendinnetje laat hem niet in de steek, dat weet hij zeker. Als hij nog op tijd voor de molwolven weg wil komen, moet hij nu vertrekken, dan maar zonder Aine. Hij heeft al rennend zeker een uur nodig om de grens van Cubedal te bereiken, om zo aan de molwolven te ontsnappen. Dio maakt zich grote zorgen om Aine. Waar is ze gebleven?

Dio rent door de verlaten straten van Cubedal. Zonder te weten of hij in de goede richting gaat, spurt Dio door het donkere, verlaten dorp. Het is angstaanjagend stil op straat.

Hij verlaat het dorp via de hoofdstraat en rent over het bospad richting de grens van Cubedal. Voortdurend speurt Dio om zich heen. Waarom heeft Aine niet op hem gewacht? Zou ze meegenomen zijn door vierkantmannen of misschien wel door de molwolven?

De vierkante volle maan komt achter de wolken vandaan en beschijnt het heuvelachtige pad. Al snel is Dio buiten adem, maar hij zet door. De flesjes met de oerelementen rinkelen in zijn tas. Als ze maar niet breken!

Het moet al bijna twaalf uur zijn. Tot zijn opluchting ziet Dio na een tijd dat de bomen en struiken geleidelijk minder vierkant worden en uiteindelijk weer hun normale, ronde vormen aannemen. Hij heeft het gered en is bij de grens van Cubedal aangekomen.

‘Aine, waar zit je?’ roept Dio nu luidkeels. Ergens in de verte hoort hij een uil antwoorden, maar er komt geen levensteken van Aine.

Moedeloos ploft Dio neer op een open veld, net buiten de grens van Cubedal. Zijn hoofd bonkt van de inspanning en hij heeft dorst. Zou Aine ook Cubedal op tijd hebben verlaten? En zo ja, waar is ze nu dan?

Dio neemt het zichzelf kwalijk. Hij had haar niet alleen moeten laten gaan, maar achter haar aan moeten rennen. Dan maar geen oerelement. Waarom is hij niet bij haar gebleven? Zijn horloge geeft aan dat het vijf over twaalf is.

In de verte is een angstaanjagend wolvengehuil te horen. Dio slikt. Hij hoopt dat Aine in veiligheid is nu de molwolven er zijn. Je verdere leven onder de grond als mol doorbrengen, lijkt hem verschrikkelijk. Dio rest weinig anders dan hier op Aine te wachten. Uitgeput van het harde rennen en het avontuur valt Dio in een diepe slaap.

Aine bevindt zich ondertussen niet ver van Dio vandaan. Toen de celdeur openging, was ze over haar toeren naar buiten gerend. Daar was alles donker en angstaanjagend stil. Even had ze overwogen om weer naar binnen te gaan, maar ze wilde alleen nog maar naar huis, ver weg van die verschrikkelijke vierkantmannen en molwolven.

Uit pure angst had ze het op een rennen gezet. Ze was niet gestopt, totdat de bomen hun ronde vorm weer terug hadden gekregen. Ze was buiten Cubedal veilig zolang het duurde, maar ze voelde zich ontzettend alleen. Waar was Dio?

Uitgeput van het avontuur had ze zich op de grond laten zakken en was in een diepe slaap gevallen. Ze droomde heel vreemd. Er was een engel die haar tot vijf keer toe op een zilveren mes wees, dat weerkaatste in het maanlicht. Toen schrok ze wakker met maar één gedachte in haar hoofd: Dio is in levensgevaar!

Aine springt overeind. Dio heeft haar hulp nodig, maar waar is hij. Ze roept zijn naam, maar krijgt geen antwoord. Aine rent weg en komt via een bos op een open vlakte terecht. Daar ziet ze midden in het veld Dio liggen. Achter hem nadert een verdwaalde woeste molwolf, die elk moment tot de aanval kan overgaan!

‘Dio,’ schreeuwt Aine in paniek.

Maar Dio is in een diepe slaap gevallen en hij is zich niet bewust van het grote gevaar.

‘Dio,’ schreeuwt Aine nogmaals, en ze rent, ondanks haar angst, naar hem toe.

Dan schrikt Dio wakker van Aine haar geschreeuw. Hij krabbelt verbaasd overeind.

De molwolf jankt zachtjes, maar voldoende hard om Dio te waarschuwen.

Drie meter bij Dio vandaan staat Aine stil. De molwolf nadert aan de andere kant van Dio snel in het maanlicht. Dio ziet de molwolf en huivert. Nu komt het op zijn moed aan. Niemand kan hem nu nog helpen. Hij moet alleen het gevecht aangaan. Een oneerlijk gevecht tegen een woest monster, dat wel.

Als in een reflex pakt Dio het zilveren mes en gooit deze naar Aine toe.

‘Ren weg, Aine. Hiermee kun je jezelf verdedigen.’

De molwolf is helemaal wild nu hij zoveel lekker kindervlees ruikt. Hij spant zijn achterpoten en is klaar voor de beslissende sprong.

Dio pakt in een reflex een stok van de grond en is ijzig kalm. Geconcentreerd staat hij klaar voor het gevecht op leven en dood. ‘Maak dat je wegkomt, Aine,’ schreeuwt hij haar toe. ‘De molwolf moet met mij genoegen nemen.’

25. Een oneerlijk gevecht

Aine heeft maar net het mes van de grond opgeraapt als de mensengrote molwolf Dio bespringt. De molwolf raakt Dio met zijn klauw. Dio geeft een ijzingwekkende gil. Zijn jas is gescheurd en er druppelt bloed uit een wond op zijn rechterarm. Aine kijkt met het verzilverde mes in haar handen verschrikt toe. Ineens komt de engel uit haar droom weer boven. Hij had haar niet voor niets een aanwijzing gegeven. Aine richt het mes, zodat het maanlicht in het mes weerkaatst. De molwolf maakt zich net klaar voor de dodelijke tweede sprong als het Aine lukt om het weerkaatste maanlicht via het mes in de ogen van de molwolf te laten spiegelen. Een alles doordringend gejank is het gevolg. Even lichten de ogen van de molwolf zilver op en dan stort de molwolf op de grond neer. Op hetzelfde moment rent er een klein, onschuldig molletje voor Dio en Aine langs, angstig en op zoek naar een molshoop om zich te verschuilen.

Dio zakt huilend van de spanning op de grond neer.

‘Dank je, Aine. Je bent geweldig,’ zegt Dio door zijn tranen heen.

‘Ik had je nooit alleen moeten laten gaan. We blijven voor nu en altijd samen.’

Aine laat haar mes vallen en geeft Dio een knuffel.

‘Je bloedt,’ zegt ze op een bezorgde toon.

‘Er zit een zakdoek in mijn jas.’

Aine haalt de zakdoek tevoorschijn en verbindt de wond zo goed en kwaad als het gaat.

‘De flesjes! Zijn die nog heel?’

Voordat Dio in slaap was gevallen had hij de tas naast zich neergezet. Opgelucht constateert hij dat de flesjes met de drie oerelementen niet gebroken zijn.

‘We moeten hier zo snel mogelijk weg,’ zegt Aine. ‘Gaat het met je arm?’

‘Het is gelukkig maar een ondiepe snee,’ antwoordt Dio. ‘We lopen tot we er zeker van zijn dat er geen molwolven meer zijn.’

Terwijl ze weglopen, horen ze in de verte het gehuil van hongerige molwolven. Hoeveel vierkantmensen zouden vannacht weer het slachtoffer van deze monsters worden?

De kinderen rennen nog zeker een uur aan één stuk door, tot ze op een open veldje stoppen. Ze gaan zitten en kruipen tegen elkaar aan. Hier komen de molwolven zeker niet meer. Ze zijn moe van het harde rennen en van de spanning van deze dag.

De volgende morgen worden ze gewekt door de zon. Ze liggen op een klein veld, waar hoog gras groeit. Het veldje wordt omsloten door struiken en het ruikt er naar klaver en honing. Aan de rand van het grasveld groeit een walnotenboom, die volhangt met grote, rijpe walnoten. Dio geeft een zwiep aan een tak van de boom en het regent walnoten. Met een platte steen kraakt hij een groot aantal noten.

Aine vindt verderop een bramenstruik waar sappige blauwpaarse bramen aan hangen, zodat hun ontbijt die ochtend bestaat uit bramen en walnoten.

‘Heb je het oerelement nog gevonden?’ vraagt Aine.

Dio glimlacht trots. ‘Die heb ik gisteren in de kelder van de hogepriester Quattro gevonden.’

‘Echt?’ roept Aine enthousiast. Dio haalt het flesje met goudkleurige aarde uit zijn tas en laat deze trots aan Aine zien.

Na het ontbijt gaan ze, nadat Dio de kaart heeft bestudeerd, op pad. De wandeling is maar van korte duur. Zodra ze de eerste heuvel hebben beklommen, zien ze een azuurblauwe zee liggen. Het water heeft een heldere, intens blauwe kleur, zoals je alleen in vakantiefolders ziet.

‘Volgens mij zijn we ingesloten,’ zegt Dio zuchtend.

‘Aan de ene kant ligt de zee en aan de andere kant Cubedal. We zijn klaarblijkelijk de verkeerde kant Cubedal uitgelopen. Waar moeten we nu heen?’

‘Ik ga niet naar Cubedal terug,’ zegt Aine stellig. ‘Ik ben te blij met mijn ronde vormen.’

Er zit niets anders op dan het strand op te lopen. Misschien dient zich ergens een oplossing aan. De kinderen sloffen door het mulle zand, met de koele, zilte zeebries op hun gezicht. Waar moeten ze heen? Volgens de kaart lopen vanaf hier alle sporen dood.

Net als Dio en Aine kardinaal Gregorius willen roepen, zien ze een lichtblauwe roeiboot op het strand liggen. Ze rennen erheen, maar er wacht hen een teleurstelling. Er gaapt een groot gat in de romp.

‘Zo lek als een mandje,’ stelt Dio vast. ‘Met deze boot kunnen we de zee niet op.’

Dio en Aine ploffen teleurgesteld naast de boot op het zand. De roeiboot is hun enige mogelijkheid om niet terug te hoeven naar Cubedal. Dio pakt het kruis van ijs en steekt deze schuin omhoog. Weer duurt het lang voordat een stuurs kijkende kardinaal Gregorius verschijnt.

‘Zeg, kan een kardinaal niet eens meer rustig ontbijten. Ik was net een lekker eitje aan het bakken. Ik heb niet veel tijd, anders wordt mijn ei koud.’

‘Ik wist niet dat geesten ook eten,’ zegt Dio verbaasd.

‘Ach, je bent nooit te jong om te leren,’ antwoordt de kardinaal. ‘Maar ehh... ik heb haast.’

‘Waar ligt het volgende land?’

‘Het volgende land is alleen te bereiken via zee, tabee.’

En weg is kardinaal Gregorius.

‘Daar zijn we mooi klaar mee. Een eiland in zee en een lekke boot,’ zegt Aine. ‘Hoe moeten we het gat in de romp dichten?’

Dio zegt niets en denkt diep na. Er is op dit verlaten, lege strand niets te zien wat op gereedschap of hout lijkt. Zijn ogen schieten over het witte zand, tot ze blijven steken bij een schuin over het strand hangende palmboom. In een flits ziet Dio de oplossing voor hun probleem.

‘Ik weet het!’ roept hij enthousiast tegen Aine en hij rent naar de palmboom. Even later komt hij vol trots met een kokosnoot teruggelopen.

‘Een kokosnoot, wat moeten we daar nu mee?’ vraagt Aine.

‘Let jij maar eens op.’

Dio slaat met een steen in één klap de kokosnoot in tweeën. Met het grootste stuk loopt hij naar de boot en drukt de halve kokosnoot krakend in het gat. Met een paar stevige klappen met de steen zit de kokosnoot muurvast. De boot is nu zo goed als waterdicht en klaar voor vertrek.

‘Aine, laten we gaan,’ roept Dio. Hij legt de roeispanen in de boot en met veel bravoure sleept hij de roeiboot over het zand naar de vloedlijn. ‘Kom aan boord, Aine, we vertrekken.’

‘Waar naartoe?’

‘Naar dat eiland natuurlijk,’ antwoordt Dio. ‘We gaan op zoek naar het volgende land. Ik wil Cubedal nooit meer zien.’

De boot deint in de golven zachtjes op en neer. Dio en Aine roeien ieder aan een kant. In het heldere water zien ze reusachtige tropische vissen en kleine, witte haaien wegschieten. Het is een fantastisch gezicht, maar Dio en Aine hebben niet de tijd om te genieten van de tropische zee. Het roeien is zwaar in de deinende golven.

‘Zie jij het eiland al?’ vraagt Aine.

Dio antwoordt niet. Hij heeft al zijn aandacht nodig om te roeien in de deinende zee.

De kokosnoot houdt wonder boven wonder stand en na uren roeien, komt eindelijk in de verte weer land in zicht. Maar nog voor ze de andere landtong van het Rijk van de Geesten bereiken, gebeurt er iets onverklaarbaars.

26. Kyle

In de rustig kabbelende zee ontstaat er, zomaar vanuit het niets, een draaikolk. Geen klein, onschuldig draaikolkje, wat in tropische wateren wel eens vaker voorkomt, nee, deze draaikolk is zo krachtig dat Dio en Aine er met roeiboot en al naar toe worden gezogen.

‘Roeien, Aine, roeien!’ schreeuwt Dio met overslaande stem.

‘Ik kan niet harder,’ roept Aine. Haar hoofd is rood van de inspanning.

Uit alle macht proberen Dio en Aine weg te roeien van de draaikolk, maar die is veel te sterk voor hen. Als een pluisje voor een stofzuigermond worden ze met een oorverdovend geweld de draaikolk ingezogen.

Tollend draaien ze naar beneden, eerst langzaam en daarna met een duizelingwekkende snelheid. De kinderen vallen uit de boot in de draaikolk en hun adem wordt afgesneden door het woeste, bruisende water. Aine ziet wit van angst.

‘Help,’ schreeuwt ze met paniek in haar ogen,

Het lijkt alsof dit het einde van hun avontuurlijke reis is. Het wachten is tot ze verdrinken of in de maag van een grote witte mensenhaai belanden.

Gelukkig niets van dit alles. Ineens wordt het stil om hen heen. Dio en Aine ploffen op de zachte, groene zeebodem en kunnen daar gewoon ademhalen.

‘Ben ik al dood?’ vraagt Aine. ‘Knijp me eens, Dio.’

‘Ik weet het niet, maar ik voel me nog springlevend. Waar zijn we eigenlijk? Het is hier droog op de zeebodem en er is lucht om te ademen,’ antwoordt Dio met een verbaasde blik in zijn ogen.

De kinderen zijn tientallen meters onder de zeespiegel in een enorme luchtbel terechtgekomen, waar ze normaal kunnen ademhalen. Voorzichtig beweegt Aine haar armen en benen en stelt vast dat alles het nog doet. Ze kijkt naar de roeiboot, die naast hen op de groene zeebodem ligt. De kokosnoot is in de val weggerold en het gat in de romp ziet er weer uit zoals het was toen ze de boot op het strand vonden.

Door het zachte mos, het prachtige koraal en de grillige rotsen krijgen Dio en Aine het gevoel dat ze in een aquarium zonder water terechtgekomen zijn; de betoverende, stille wereld onder water, die alleen snorkelaars en duikers van nabij kennen.

‘Start play. Game over. Start play. Game over.’

Ze horen een schrille, hoge stem, die langzaam vanachter een rots dichterbij komt.

‘Wat krijgen we nu weer?’ zegt Aine.

‘Start play. Game...’

Ineens blijft het stil. Een klein mannetje met een vrolijk gezicht gluurt vanonder een zwarte, hoge hoed naar Dio en Aine. Zijn te grote, zwarte cape valt op een vreemde manier over zijn tengere schouders. Hij draagt prachtig gepoetste, zwart leren laarzen en kijkt naar Dio en Aine alsof ze rechtstreeks van Mars komen.

‘Control, alt, delete. Enter... Er klopt hier iets niet! Ik heb een bug,’ roept het vreemde mannetje. ‘Game over. Reset all. Start new game.’

Heel voorzichtig loopt het mannetje op Aine af en raakt haar even aan om te voelen of ze echt is.

‘Wie zijn jullie in vredesnaam? In welk spel spelen jullie?’

‘Spel? Wij zijn Dio en Aine en we komen uit de echte wereld,’ zegt Dio.

‘De echte wereld? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Is dat een nieuwe game?’

‘Nee, dat is de planeet aarde, waar echte mensen leven,’ antwoordt Aine.

Het vreemde mannetje met zijn rare hoge hoed giert het uit van de lach.

‘Komen jullie echt van de planeet aarde? Dat is het mooiste spel dat we hier ooit ontworpen hebben. Het spel is zo goed dat het net de echte wereld is.’

‘Maar thuis is het echt,’ zegt Aine verongelijkt.

Het mannetje lacht nu nog harder. ‘Hahaha! Nee hoor, het wereldspel is onze trots! Daar hebben we jaren aan gewerkt. Het is zo goed gemaakt dat de spelers die in het wereldspel zitten, denken dat het allemaal echt bestaat. Geloof me, dat is niet waar. Jullie wereld is een drie- dimensionaal computerspel. Geweldig dat jullie geloven dat de wereld echt is. Dat is nog eens een goede grap. Hahahaha.’

‘Kunt u ons misschien vertellen waar we hier nu zijn?’ vraagt Aine. Ze is het gelach zat.

‘In de wereld van Applesoft, natuurlijk. Het land waarin van elk computerspel een echte wereld wordt gemaakt.’

‘Vet!’ roept Dio verheugd. Als hij ergens van houdt, is het wel van games spelen.

‘Hé, wacht eens even,’ roept het mannetje bedachtzaam, terwijl hij Dio langdurig aanstaart. ‘Ben jij niet de duikelaar? Ja hoor, je bent het echt. De duikelaar!’

Dio knikt verbaasd. ‘Ja, gek zeg. Zo noemt mijn vader me ook. Ik ben namelijk op een bijzondere wijze geboren. En sindsdien noemt hij me de duikelaar.’

‘Wat een mop, zeg,’ lacht het mannetje en hij maakt een huppelsprongetje. ‘De duikelaar is bij ons op bezoek.’

‘En wie ben jij?’ vraagt Dio.

‘Ik ben Kyle en ik ben het hoofd van de computernerds die hier in Applesoft leven en werken. Er zijn in Applesoft meer dan honderdduizend computernerds en samen bouwen we alle computergames die er in het hele heelal bestaan.’

‘Dat kan toch helemaal niet,’ valt Dio hem in de rede. ‘Bij ons op aarde hebben we heel veel computerprogrammeurs die onze games bouwen. SIMS, Runscape, Tycoon, Mario... ik heb ze allemaal gespeeld.’

Kyle moet nu zo hard lachen dat de tranen over zijn bolle wangen lopen. Hij veegt ze af met een puntje van zijn zwarte cape. ‘Je bent erg grappig, duikelaar,’ zegt Kyle. ‘Maar, zeg eens: hoe denken jullie dat al die computerprogrammeurs op aarde aan hun ideeën komen?’

‘Die bedenken ze zelf,’ antwoordt Dio.

‘Ja, daarvoor leren ze op de universiteit,’ vult Aine hem aan.

Hoofdschuddend kijkt Kyle naar de kinderen.

‘Geloven jullie dat nu echt? Kom dan maar eens met me mee.’ Het kleine mannetje wenkt naar de kinderen. ‘Ik moet jullie iets laten zien.’

Kyle huppelt voor de kinderen uit richting een groot, groen veld van mos, dat helemaal vol staat met enorme, naar boven gerichte schotelantennes. De schotels zijn wit van kleur en zijn zo groot als een huis.

‘Dit zijn de straalzenders van Applesoft,’ verduidelijkt Kyle. ‘Met deze schotels stralen we onze geprogrammeerde ideeën rechtstreeks in de hoofden van jullie computerprogrammeurs. Jullie noemen dat op aarde creativiteit. In werkelijkheid zetten jullie programmeurs onze ideeën om in hun games. Maar dat gebeurt niet alleen met computerprogrammeurs. Elke gedachte, elk idee, die je als mens op aarde krijgt, is hier bedacht en wordt bij jullie in de hersenen ingestraald. Ik wist wel dat ons wereldspel zo goed was dat de mensen er zelf in geloven. Het leven dat jullie op aarde kennen, is geen werkelijkheid, maar een spel!’ Van plezier maakt Kyle een sprongetje. Dan kijkt Kyle de kinderen met een serieuze blik aan.

‘Hier in Applesoft bepalen wij alles voor jullie wereld: wie je tegenkomt, waar je naartoe gaat en wie je bent.’

‘Echt?’ vraagt Aine, die dit geen aantrekkelijk idee vindt. ‘Hebben jullie dan ook geprogrammeerd dat er zoveel slechte mensen op onze wereld zijn?’

27. Applesoft

Kyle kijkt bedenkelijk.

‘Eh, ja,’ antwoordt Kyle. Hij wordt meteen ernstig. ‘Het is Azazel helaas gelukt om een groot aantal nerds om te kopen. Zij programmeren de slechte ideeën in jullie wereld. Tussen de tienduizenden andere computernerds van Applesoft kunnen we ze niet ontmaskeren. Zij stralen elke dag de slechte ideeën naar de aarde toe. Het lukt Azazel met zijn Spocks steeds beter om meer nerds voor zich te winnen. Daarom gebeuren er op aarde ook zoveel slechte dingen. We zijn net bezig om met een nieuwe versie van het wereldspel te komen. Als de vijf oerelementen gemengd worden, gaat de nieuwe versie van het wereldspel beginnen. In deze versie krijgen slechte ideeën geen toegang meer tot jullie wereld. En juist jou hebben we geprogrammeerd om deze klus te klaren.’

‘Dus daarom moet ik de vijf oerelementen naar de aarde brengen!’ zegt Dio.

‘Welzeker, duikelaar. Je bent niet voor niets op zo’n bijzondere manier geboren. En daarbij heb je veel hulp van je Schotse vriendinnetje.’

‘Nee hoor, ik ben in Stavelot geboren,’ stelt Aine verontwaardigd.

‘Je draagt toch niet voor niets de Keltische ring en Aine is een Schotse naam. Hahahahahah,’ klinkt de schelle stem van Kyle.

Aine zucht diep. Ze heeft zin Kyle een flinke duw te geven. Het idee dat ze niet meer is dan een figuur in een computerspel, staat haar niet aan. Kyle huppelt vrolijk verder. Dio loopt nieuwsgierig naar de dichtstbijzijnde, witte schotel. Deze is zeker tien meter hoog. Als hij zijn oor vlakbij de schotel brengt, hoort hij het zachte gezoem van alle ideeën die op dat moment naar de aarde worden verzonden.

‘We maken hier niet alleen computerspellen voor de aarde, maar ook voor andere planeten: voor Pluto en Mars, bijvoorbeeld.’

‘Is er op die planeten dan leven?’ vraagt Dio verbaasd.

‘Wis en waarachtig. Het idee van leven op andere planeten zit alleen nog niet in jullie wereldspel verwerkt. Het wereldspel zit momenteel in level 22,’ zegt Kyle vrolijk, terwijl hij aan zijn baard trekt.

‘Binnenkort gaat de wereld naar level 23 van het spel. Maar, zoals ik al zei, lukt dat alleen als de vijf oerelementen gemengd worden.’

‘Wat gebeurt er in het 23e level precies?’ vraagt Dio.

‘De wereld verandert compleet. Jullie gaan bijvoorbeeld op aarde ontdekken dat er meer leven is in het heelal. Er zullen bemande ruimtevaartuigen met voor jullie nu nog onbekende, technisch hoogwaardige apparatuur naar Mars worden gestuurd en daar zal onbekend leven ontdekt worden.

Op Mars spelen ze het marsspel. Zij zijn miljoenen jaren eerder dan jullie met hun spel begonnen en zitten nu op level 88. Ooit zullen jullie op aarde ook dat niveau bereiken. Kom, dan laat ik jullie zien waar de computernerds van Applesoft werken en wonen.’

Kyle loopt weg van het zenderveld naar een reusachtig grote, inktzwarte rots. ‘Start play. Game over. Start play. Game over,’ zingt hij al huppelend uit volle borst. Zijn grote, zwarte hoed danst daarbij op zijn hoofd.

Dio en Aine lopen verbaasd achter hem aan. Ze hadden altijd gedacht dat ze mensen waren en geen virtuele figuren in een computerspel. Moeten ze Kyle eigenlijk wel geloven? Ze zijn toch gewoon mensen van vlees en bloed!

Voor een honderden meters hoge, zwarte rots stoppen ze. Er is geen opening te zien. Applesoft ziet er ontoegankelijk uit. Kyle legt zijn hand op een onopvallende zwarte glasplaat die in de rotswand is gebouwd. Er gebeurt helemaal niets. Dio en Aine kijken gespannen naar de vrolijke Kyle. Ineens schuift er krakend een levensgrote, zwarte steen weg en komt er een ingang naar de grot tevoorschijn.

‘Welkom terug in Applesoft. Start playing, Kyle,’ zegt een vriendelijke computerstem.

Verbaasd kijken Dio en Aine naar de opengaande rots.

‘Welkom in Applesoft,’ zegt Kyle lachend. ‘Dit is het zenuwcentrum van al het leven in ons heelal.’

Voorzichtig stappen Dio en Aine naar binnen. In de grot is het aangenaam warm. Lichtgroen neonlicht weerkaatst tegen de rotswanden en kleurt Dio en Aine zo groen als kinderen van Mars. Ze volgen een smal, door ledlampjes verlicht pad dat eindigt bij een balustrade die uitzicht biedt op een enorm grote zaal, die in vele kleuren verlicht is.

Dio en Aine kunnen hun ogen nauwelijks geloven. In de door fel neonlicht verlichte ruimte zitten tienduizenden programmeurs te werken aan lange tafels vol met computerschermen. Overal waar de kinderen kijken, zitten computernerds te typen, naar hun scherm te turen of met elkaar te overleggen. Het gezoem van de stemmen en het geratel van toetsenbordaanslagen klinken hol door de enorme ruimte. Het blauwe, rode, witte en gele licht wordt in de talloze computerschermen weerkaatst.

‘Vet zeg! Waar komen al deze programmeurs vandaan?’ vraagt Dio verbaasd.

‘Van de planeet aarde. Iedereen die op aarde verslaafd is geweest aan computergames komt na de dood in ons land. Hier leren we ze echt programmeren en mogen ze dag in dag uit achter de computer zitten. Door de opkomst van computers en Playstations wordt het steeds drukker in Applesoft. Nu werken hier al bijna honderdduizend computernerds,’ legt Kyle uit. ‘Elke dag komen er nieuwe gameverslaafden bij.’

Dio schrikt. Ook hij speelt meer computergames dan zijn ouders willen. Zou hij later na zijn dood hier ook terechtkomen?

‘Onze programmeurs zijn verdeeld over vijf sectoren en die komen overeen met de oerelementen waaruit het heelal bestaat: lucht, vuur, water, aarde en ether.

De luchtsector wordt gevormd door de computernerds die daar in het witte licht zitten. Zij houden zich bezig met het programmeren van wat jullie op aarde bedenken. Ideeën worden daar voor jullie bedacht. Ook kennis en creativiteit wordt hier geprogrammeerd.

Het felle rode licht daarginds is de vuursector. Die gaat over de liefde en energie. In die sector wordt gezorgd dat de mensen ook doen wat ze willen en bedenken. Daarnaast worden alle verliefdheden in de wereld daar geregeld.’

Aine kijkt snel naar Dio en krijgt direct blosjes op haar wangen.

‘Het blauwe licht daar rechts in de hoek is de watersector. Daar worden alle normale contacten tussen mensen, maar ook tussen bedrijven en landen geregeld.’

Bedenkelijk schudt Dio zijn hoofd. Hij kan het niet geloven wat hij hier allemaal ziet en hoort.

‘De vierde sector is geel gekleurd,’ gaat Kyle verder. ‘Dat is de aardesector. Alle natuur, maar ook al het geld en het overige bezit wordt daar verdeeld. In de aardesector maken we iemand straatarm of multimiljonair. O ja, we bedenken daar ook de natuurrampen en organiseren het gehele dierenrijk.

De laatste sector is die daar met het transparante licht. Dat is de ethersector. Alle dromen van mensen worden in deze sector bedacht en naar de aarde verzonden. Wat je droomt, bedenk je niet zelf, maar is al voor je bedacht. Zelfs het toeval wordt heer geprogrammeerd. Dus eigenlijk alles wat jullie op aarde meemaken, wordt hier vooraf bedacht.’

‘Jemig de pemig, zeg!’ is alles wat Dio kan uitbrengen.

‘Waanzinnig, wat knap allemaal,’ verzucht Aine.

Kyle neemt de kinderen mee naar een glazen lift, die het gezelschap in een razendsnel tempo naar de werkvloer brengt. Voor het eerst zullen ze op de werkvloer komen, waar het hele heelal wordt bedacht en geprogrammeerd. Hoe zouden de nerds er van dichtbij uitzien?

28. Computernerds

De kinderen lopen achter de huppelende Kyle door de computerzaal heen. De nerds gaan zo op in hun werk, dat ze Kyle en de kinderen in het geheel niet opmerken. Als in trance staren ze naar hun computerscherm. Onverwachts springt er net voor Aine een nerd op. ‘Gamba, mama mia,’ roept hij. Hij ziet er verwilderd uit met zijn ruige zwarte haardos. Het is lang geleden dat deze nerd zijn laatste douche heeft gehad. Aine maakt van schrik een sprongetje opzij, maar de nerd heeft geen aandacht voor haar.

‘Hij heeft daarnet een moeilijk probleem opgelost,’ veronderstelt Kyle. Hij stapt op de man af en praat even met hem. Dan loopt Kyle terug naar Dio en Aine.

‘Deze nerd werkt aan het marsspel en heeft drieëntwintig jaar aan één stuk door aan een nieuwe geheimtaal gewerkt. Van deze nieuwe taal voor de planeet Mars heeft hij zojuist de alles bepalende sleutel gevonden,’ verklaart Kyle het enthousiasme van de programmeur.

Rij na rij passeren ze de tafels met computernerds achter hun toetsenborden en blauw oplichtende beeldschermen. Alle nerds zien er hetzelfde uit: voddige kleren, pientere gezichten en ogen die vol passie gericht zijn op het beeldscherm. Overal staan colablikjes op de tafels. Onder de tafels zijn hoge stapels lege pizzadozen geschoven.

‘Mag ik een vraag stellen?’ vraagt Aine met haar liefste stemmetje.

‘Natuurlijk,’ zegt Kyle.

‘Onze ouders zijn doodongerust. Wil jij ze laten weten dat alles goed met ons is en dat we in leven zijn? Deze boodschap kan een programmeur toch wel als idee bij mijn moeder instralen.’

Kyle kijkt bedenkelijk en maakt dan een vreugdesprongetje, waarbij zijn zwarte hoed bijna van zijn hoofd valt.

‘Ik heb een grandioos idee,’ zegt Kyle. ‘Dat instralen van jullie boodschap gaan we zo direct doen, maar eerst iets anders. Willen jullie een lekker stuk pizza? In Applesoft zijn de pizza’s namelijk overheerlijk.’

‘Graag!’ roepen Dio en Aine tegelijk. Voor Dio lijkt het hier wel luilekkerland. De hele dag op de computer spelen en pizza eten. Veel blijer kun je hem niet maken.

Kyle wenkt een kleurig gekleed mannetje met een geruit alpinopetje.

‘Drie pizza margarita en drie cola,’ bestelt hij bij de koerier.

De pizzaman noteert de bestelling in een klein, wit zakboekje en rent gehaast weg om de pizza’s te gaan halen.

‘Wisten jullie dat het wereldspel de moeilijkste game is die we ooit geprogrammeerd hebben. De huidige versie heeft 2 miljoen manjaren programmeerwerk gekost. Weten jullie wat het wereldspel zo moeilijk en bijzonder maakt?’

‘Nee,’ antwoorden Dio en Aine tegelijkertijd.

‘In het spel zit een geniaal element ingebakken, namelijk dat ieder mens toevallige gebeurtenissen meemaakt. De aarde is opgebouwd uit lucht, vuur, water en aarde. Daarnaast bestaat er het toeval. Dat wordt geprogrammeerd door de nerds uit de ethersector. Toeval bestaat dus niet, maar wordt door ons bedacht. Wij programmeren hier bijvoorbeeld wie je tegenkomt en op wie je verliefd wordt. Wij bepalen hier zelfs wie van de mensen de loterij wint, maar ook wie er ziek wordt en een auto-ongeluk krijgt. Wat voor jullie toeval lijkt, hebben we hier bedacht. Gaaf hè?’

‘Is alles wat op de aarde gebeurt echt van tevoren bedacht?’ vraagt Dio.

‘Heb jij ooit een computerspel gespeeld waarin niet alles al was geprogrammeerd, duikelaar?’ is Kyle’s vinnige antwoord.

‘Nee,’ moet Dio eerlijk toegeven.

‘Dus jullie hebben er hier ook voor gezorgd dat mijn vader en moeder met elkaar zijn getrouwd.’

‘Inderdaad ja, anders was jij niet op tijd geboren, duikelaar. Elke nacht stralen we mensen met nieuwe ideeën in. We bepalen hier precies wie wat moet overkomen en wie welke persoon moet ontmoeten.’

‘Hebben jullie dan ook Hitler bedacht met zijn afschuwelijke concentratiekampen?’ vraagt Aine met een ernstig gezicht.

Er valt een schaduw over Kyle’s gezicht.

‘Dat was Azazel, die één van onze hoofdprogrammeurs in zijn macht had. Het heeft ons meer dan tien jaar gekost voordat we die ernstige fout hebben kunnen herstellen. Uiteindelijk is Hitler in zijn bunker in Berlijn omgekomen.’

Het is even stil.

‘Gelukkig is het wereldspel zo geprogrammeerd dat het kwaad nooit lang kan standhouden. Het goede overwint het kwaad altijd. Dat is vastgelegd in de broncode van het wereldspel. Ga zelf maar na: Hitler, Saddam Hoessein, Julius Caesar, de apartheid in Zuid-Afrika, Napoleon; ze zijn uiteindelijk allemaal verslagen.

Maar als de aarde in level 23 komt, dan wordt de wereld veel beter. Daarom is jullie taak ook zo belangrijk.’

‘Pizza, pizza, lekkere pizza!’

De pizzakoerier met een bak op zijn rug zet drie warme pizza’s margarita en drie blikjes cola voor hun neus. Na al het fruit en de noten van de laatste dagen genieten Dio en Aine extra van de warme, knapperige pizza en de ijskoude cola.

‘Start eating. Game over,’ zegt Kyle.

‘Jij ook smakelijk eten,’ antwoordt Aine.

Nadat de pizza’s tot op de laatste kruimel zijn opgegeten, loopt Kyle naar de ethersector. De nerds lijken hier nog harder te werken.

‘De allerslimste nerds zitten in deze sector en sturen hier alle toevallige gebeurtenissen op aarde aan. Het is zeer ingewikkeld want alles moet precies kloppen. Als de ene nerd programmeert dat jij Aine tegenkomt, moet de andere nerd ook programmeren dat Aine jou ook tegenkomt. Anders gaat het mis.’

‘Vet zeg,’ zegt Dio, die totaal onder de indruk is.

‘Deze nerds zijn in staat om honderden zetten vooraf te kunnen overzien.’ Kyle maakt een aantal vreugdesprongetjes, waarbij zijn hoed op zijn hoofd danst.

‘Maar eerst een berichtje naar jullie ouders.’

‘Graag,’ zegt Aine.

Kyle loopt naar een computernerd, spreekt even met hem en komt dan terug bij Aine.

‘We sturen vanavond een gedachte naar lama Turku.’

Aine en Dio kijken Kyle niet-begrijpend aan.

‘Lama Turku?’

‘Dat is het hoofd van het Tibetaanse klooster hoog in de Himalaya. We laten hem een ansichtkaartje naar duikelaars moeder sturen, waarop staat dat de Tibetaanse beschermketting tot nu toe zijn werk heeft gedaan en jullie alle twee veilig zijn.’

De nerd sloft naar zijn computerscherm en toetst een aantal gegevens in. ‘Geregeld,’ stelt hij daarna tevreden vast. ‘Morgen wordt vanuit Tibet de ansichtkaart met de tekst naar Dio’s moeder in Stavelot verzonden.

Kyle wrijft over zijn kin en knikt dan bedachtzaam.

‘Hoeveel oerelementen hebben jullie al gevonden?’

‘Drie,’ antwoordt Dio trots, terwijl hij zijn tas opendoet.

Nogmaals wrijft Kyle over zijn kin en wenkt de kinderen om mee te komen. Precies midden in de ethersector staat een mansgrote, hermetisch afgesloten kast, die het meest felblauwe licht uitstraalt dat je maar kunt bedenken. Het licht is zelfs zo fel dat het pijn aan je ogen doet. Het licht schijnt door de kieren van de kast naar buiten. Kyle loopt op de kast af en pakt een sleutel die aan een ketting om zijn hals hangt.

‘Ogen dicht,’ waarschuwt Kyle. ‘Dit licht kan je blind maken.’

Met gesloten ogen maakt Kyle de kast open, waardoor in één klap heel Applesoft in een felblauw licht gezet wordt. Op de tast pakt Kyle het flesje met het oerelement ether en stopt deze in een zwart hoesje, die ook op een plank in de kast ligt. Daarna sluit hij de kastdeuren weer hermetisch dicht.

‘Jullie mogen weer kijken.’

Kyle knoopt de zwarte hoes dicht en geeft het flesje met het oerelement ether aan Dio.

‘Wees er voorzichtig mee, duikelaar. Het is het enige oorspronkelijke ether in dit heelal.’

Dan kijkt Kyle op zijn horloge en tikt met zijn wijsvinger tegen zijn zwarte hoge hoed.

‘Ik heb jullie eigenlijk niets meer te leren, en ik moet zelf ook weer verder met mijn programmeerwerk. Kom mee naar de lift, dan teleporteer ik jullie naar het volgende land.’

‘Teleporteren?’ vraagt Dio verbaasd.

29. Teleporteren

Kyle maakt een vreugdesprongetje.

‘Start play now. Game over,’ zingt Kyle, terwijl hij door de immense computerzaal naar de glazen lift huppelt.

Hij stopt bij een glazen, metershoge buis. De glazen lift zit vol met meters, knoppen en knipperende ledlampjes. ‘Wat ben je van plan?’ vraagt Aine met een benepen stemmetje.

‘Ik ga jullie naar het volgende land teleporteren.’

‘Teleporteren? Daar heb ik echt geen zin in!’ zegt Aine op benauwde toon.

‘Kun je ons niet naar huis teleporteren?’ vraagt Dio.

‘Slim bedacht, duikelaar. Maar dat zal helaas niet gaan. Je hebt echt alle vijf de oerelementen nodig voor de start van het 23e level van het wereldspel. Je mist er nu nog één!’

Met een knop opent Kyle de ronde glazen buis.

‘Start game. Play teleporter,’ antwoordt Kyle en hij maakt een huppeltje voor de lift. ‘Teleporteren komt eigenlijk uit het marsspel, maar jullie mogen er als eerste mensen voor één keertje gebruik van maken. Via deze ronde buis kan ik jullie in een flits door de tijd en de ruimte sturen.’

‘Wow! Waar gaan we heen?’

‘Ik teleporteer jullie naar het volgende land. Jullie gaan naar de Ibutsi-indianen. Bij dit volk is het laatste oerelement te vinden.’

Kyle maakt opnieuw een vreugdesprongetje.

‘Kom, ik heb meer te doen vandaag. Ik moet in Afrika nog een oorlog stoppen.’

Dio en Aine kijken elkaar aan en beseffen dat ze geen keuze hebben en het spel moeten meespelen.

‘Vooruit dan maar. Graag tweemaal enkele reis naar de Ibutsi-indianen.’

‘Start play. Load Ibutsi. Start play. Load,’ zingt Kyle uit volle borst, terwijl hij de controlekast induikt en op allerlei knoppen drukt.

‘Ga in de glazen lift staan en blijf vooral rustig. Hopelijk werkt onze teleporteur nog. Wees trouwens wel op je hoede: de Ibutsi-stam is begin twintigste eeuw door de Spanjaarden in Zuid-Amerika uitgeroeid. Sindsdien hebben ze een bloedhekel aan blanke mensen. Probeer hun vertrouwen te winnen. Onthoud deze tip goed!’

Dio en Aine lopen de glazen lift in. De deuren sluiten met een metalen klik. Kyle staat dansend en zingend achter de knoppen, maar de kinderen kunnen hem niet meer verstaan. Ze zien Kyle nu wild dansend om de ronde glazen buis bewegen.

Met een ongelooflijke klap worden Aine en Dio tegen de glazen vloer van de lift gedrukt. De glazen kooi trilt en siddert. Dan is er een heldere flits om hen heen en klinkt er een pijnlijk hoog gefluit, alsof de lift door de lichtbarrière heen schiet.

Dio en Aine zweven met een ongelooflijk hoge snelheid gewichtsloos in de glazen kooi, op weg naar een nieuw avontuur.

In de lift verliezen Aine en Dio elk besef van ruimte en tijd. Sneller dan het licht suizen ze door een helwit verlichte tunnel. Ze zijn bang dat de glazen lift uit elkaar spat en ze sluiten allebei uit angst hun ogen. Het lijkt een eeuwigheid te duren en Aine wordt misselijk van de snelheid en de druk op haar hoofd. Dio lijkt bewusteloos in de lift te zweven.

Ineens is er een enorme klap en daarna is het stil. Dio en Aine worden hard tegen de vloer geslagen. Met hun ogen stijf dicht blijven de kinderen op de bodem van de lift liggen.

‘Dio, leef je nog?’ fluistert Aine.

‘Ik geloof van wel,’ kreunt Dio zachtjes.

Door de harde klap is een liftdeur afgebroken en op de grond gevallen. Dio en Aine horen opeens vreemde dierengeluiden. Eindelijk durft Dio zijn ogen open te doen. Een groenblauwe kolibrie zuigt zich met zijn ronde tuitsnavel aan de liftkooi vast. Hij klappert met zijn vleugels. Metersdikke woudreuzen en rubberbomen die tot aan de hemel lijken te reiken, staan om de lift heen. Hier en daar klinkt het gekrijs van een papegaai en de roep van een toekan. Overal groeien lange lianen en planten met reusachtige bladeren.

‘Aine, doe je ogen maar open. We zijn in het oerwoud beland.’

‘Dit is echt vet,’ zegt Dio. ‘Het ene moment zijn we nog in Applesoft op de zeebodem en het volgende moment bevinden we ons in het oerwoud.

Een groep brulapen rent krijsend bij de glazen lift weg. Hun gekrijs lost op in de smeltkroes van magische oerwoudgeluiden. Dio en Aine staan op. Als eerste controleert Dio zijn tas. Gelukkig zijn ondanks de klap de glazen flesjes met oerelementen heel gebleven. Door het gat in de lift lopen ze naar buiten. Het is bloedheet en zo vochtig, dat het op hun keel slaat. Er zit niets anders op dan op zoek te gaan naar de Ibutsi-indianen. De kinderen banen zich een weg tussen de tropische reuzenbomen door.

Plotseling blijft Aine stokstijf staan.

‘Een slang, Dio, een slang,’ gilt Aine. ‘Kijk, daar ligt hij.’

Dio grijpt een stok van de grond en loopt op de slang af om deze te verjagen. Sissend kronkelt de slang het oerbos in.

Dio pakt zijn kruis van niet smeltbaar en onbreekbaar ijs en steekt deze schuin omhoog.

‘We kunnen nu wel een beetje hulp gebruiken, lijkt me.’ Maar in welke stand Dio het kruis ook houdt, kardinaal Gregorius verschijnt niet.

‘Als hij ons hier maar weet te vinden,’ zegt Aine ongerust. ‘Misschien heeft het kruis tijdens het teleporteren zijn kracht verloren.’

Zonder dat Dio en Aine het beseffen, worden ze bespied door een kleine, donkere man. Hij heeft slechts een lapje om zijn middel, draagt een ketting van kaaimantanden om zijn nek en heeft een botje door zijn neus. In zijn hand draagt hij een scherpe speer. Hij maakt zich na enige tijd geruisloos uit de voeten en rent zo snel mogelijk terug naar zijn dorp. Hij heeft zojuist de grootste ontdekking van zijn leven gedaan. De Spanjaarden zijn teruggekeerd! Hij zag het aan de blanke huid van de kinderen.

‘Waar blijft die vervelende Gregorius nu?’ roept Dio boos uit.

‘Pardon,’ zegt een strenge stem, ‘kardinaal Gregorius is de naam.’

‘Waar bleef u, kardinaal,’ antwoordt Dio ongeduldig.

‘Jullie hadden me geroepen?’ zegt kardinaal Gregorius met een onverstoorbare glimlach op zijn gezicht.

‘Ja, dat klopt. Waar zijn we en waar moeten we heen? We hebben haast en zijn op zoek naar het laatste oerelement.’

‘Heeft Kyle jullie dat niet verteld?’ begint Gregorius. ‘Jullie zijn in het regenwoud terechtgekomen. In dit gedeelte van het Rijk van de Geesten leven de Ibutsi-indianen, die op aarde zijn uitgeroeid, in het jaar 1714 om precies te zijn.’

‘Dat is erg!’ zegt Aine, met zweetdruppeltjes op haar voorhoofd van de broeierige warmte.

De kardinaal zweeft naar haar toe en zegt op enigszins onheilspellende toon: ‘Inderdaad meisje, daarom zijn jullie ook in groot gevaar!’

30. Ibutsi-indianen

De blauwwitte geest kijkt zorgelijk.

‘De Ibutsi-indianen zijn nog altijd woedend op de Spanjaarden,’ zegt kardinaal Gregorius. ‘Deze slimme indianenstam wordt het dromenvolk genoemd. Ze wonen in het dorp dat aan de rivier ligt. Wees voorzichtig, want ze zullen jullie zeker vijandig benaderen als ze jullie ontdekken.’

‘Hoe kunnen we laten merken dat we in vrede komen?’ vraagt Dio. De kardinaal zucht diep.

‘Wat een vragen zeg. Het is tijd voor mijn middagdutje.’

‘Alstublieft kardinaal, help ons.’

‘Ok, omdat jullie het zijn. De indianen spreken een eigen taal die Ibutsimento heet. Als je hun taal niet spreekt, word je gezien als een mogelijke Spanjaard, die uit wraak wordt geofferd aan de goden.’

‘Maar we spreken helemaal geen Ibutsimento,’ zegt Aine met een angstige blik in haar ogen.

‘Wat vragen jullie veel kinderen. Ik zal jullie een laatste goede tip geven,’ antwoordt de kardinaal. ‘Ooit in een ver verleden heb ik een vreemd verhaal gehoord. In dit oerwoud komen gladde, ronde magische taalstenen voor. Zodra je zo’n gladde magische taalsteen vasthoudt, kun je alle talen van de wereld spreken en verstaan, dus ook vloeiend Ibutsimento. En als je hun taal spreekt, hebben jullie kans te overleven. Het Ibutsi-volk heeft het vijfde en laatste oerelement in zijn bezit.’

‘Bedankt kardinaal,’ zegt Dio. ‘We gaan die magische taalstenen meteen zoeken.’

‘Niet zo ongeduldig, zonsverduisteringskind,’ zegt kardinaal Gregorius met opgeheven vinger. ‘Mijn middagslaapje is toch al verpest. Ik heb nog een waarschuwing voor jullie.’

Dio en Aine kijken de kardinaal nieuwsgierig aan. Anders klinkt hij nooit zo bezorgd, hij is tot nu toe vooral vrolijk en grappig.

‘Azazel is woedend omdat jullie al zo ver gekomen zijn in het Rijk van de Geesten. Jullie moed en slimheid hebben hem verrast en hebben zijn razernij opgewekt. Zijn gitzwarte ogen spoten vuur toen hij hoorde dat jullie al op weg waren naar de Ibutsi-indianen.

Hij wil hoe dan ook voorkomen dat jullie de vijf oerelementen en het Pentium vinden. Daarom heeft hij al zijn Spocks een direct bevel gegeven om jullie te doden, zodat jullie het Rijk van de Geesten niet levend zullen verlaten. Azazels ultieme droom is om met zijn Spocks van de aarde een hel te maken. Als hem dat lukt, dan heeft het kwaad definitief gewonnen.’

‘Hoeveel Spocks heeft Azazel eigenlijk in zijn macht?’ vraagt Dio.

‘Zijn leger is nu al vele tientallen miljoenen Spocks groot en is door het vele kwaad, de criminaliteit en de oorlogen op aarde flink aan het groeien. Als hij jullie weet te stoppen, kan hij de macht over de aarde definitief overnemen in level 23 van het wereldspel.’

‘Dat mag nooit gebeuren,’ zegt Dio op felle toon.

‘Maak dan geen fouten bij de Ibutsi-indianen.’

Dio en Aine knikken bevestigend naar de kardinaal. Het geluk op aarde hangt van hen af.

‘Gisteren zijn alle Spocks door Azazel bijeengeroepen op een immens groot veld.’

Er gaat een rilling door Aine heen.

‘Ik was bij de bijeenkomst. Stel je een terrein voor dat de omvang heeft van duizend voetbalvelden en dat helemaal vol staat met kromme, uit hun mond stinkende Spocks. Ik heb het van een grote afstand gezien en ik werd al misselijk door de stank.’

‘Misselijk? Hoe kan dat nu, u bent toch een geest?’ merkt Dio op.

‘Ja, dat klopt. Kun je nagaan hoe het er stonk.’

De Spocks hebben van Azazel de opdracht gekregen jullie op te sporen, jullie rechterpink te breken en zo van jullie zelf een Spock te maken. Ze verspreiden zich nu razendsnel over het Rijk van de Geesten, op zoek naar jullie twee. Ze hebben twee dagen de tijd gekregen om jullie op te sporen en jullie rechterpink te breken.’

In een flits is kardinaal Gregorius verdwenen.

‘Aine, we moeten ons kunnen verdedigen tegen die Spocks. We hebben wapens nodig, merkt Dio nuchter op.’

De kinderen lijken hun einddoel te zijn genaderd, maar in werkelijkheid hebben ze nog een lange weg te gaan. Eerst moeten ze die ronde taalstenen vinden, voordat de Ibutsi-indianen hen vinden. Ze kruipen op hun knieën en speuren de grond af, maar er is niets wat in de verste verte op een platte, gladde taalsteen lijkt. Zeker twintig minuten verstrijken zonder dat het zoeken enig resultaat oplevert.

‘Het vinden van een mier in het Stavelotse bos is makkelijker dan het vinden van een taalsteen in dit oerwoud,’ verzucht Aine. De kinderen lopen verder om de steen te zoeken.

‘Stil,’ zegt Dio en hij steekt zijn hand bezwerend omhoog. ‘Ik hoor iets ritselen.’ Aine kijkt vluchtig om zich heen.

‘Niets te zien, hoor.’

Aine heeft de woorden nog niet uitgesproken of er klinkt een hard gekrijs door het regenwoud. De gil is een teken voor de Ibutsi-krijgers om aan te vallen.

‘Wegwezen Aine,’ roept Dio.

Aine en Dio rennen voor hun leven door het oerwoud, maar zien in hun paniek een lange afgebroken tak over het hoofd. Dio struikelt als eerste over de tak en neemt Aine in zijn val mee. Gelukkig blijven de vier flesjes met oerelementen in de tas heel. De Indianen volgen op korte afstand.

‘Dio, help me!’ gilt Aine totaal in paniek. ‘Au, ik heb mijn hoofd gestoten aan een steen.’

‘Steen, wat voor steen?’ raast Dio en kijkt naast haar op de grond. Naast een grote ruwe kei ziet hij twee kleine, gepolijste stenen liggen. Dio kruipt naar de stenen en grijpt de beide stenen vast. De indianen zijn nu heel dichtbij. Ze schreeuwen uit woede hard door elkaar heen.

‘Voor jou,’ roept Dio tegen Aine, terwijl hij haar een gepolijste inktzwarte steen in haar handen drukt. De kinderen klemmen de stenen stevig vast. Meteen voelen ze een vreemde, onbekende rilling door hun lichaam gaan. Het is alsof er magische krachten bezit van hen nemen.

Tien Ibutsi-krijgers met puntige speren en vlijmscherpe hakmessen omsingelen Dio en Aine. Hun gezichten zijn in hun oorlogskleuren wit en vuurrood beschilderd. Dio kijkt met ontzag naar de krijgers. Zoals elk jongetje had hij vroeger indiaantje gespeeld, maar woest uitziende echte indianen zijn toch net even iets anders.

‘Bind ze vast en breng ze naar het dorp,’ beveelt één van de krijgers. Hij draagt als enige een verentooi. Zijn commando’s zijn kort en doelgericht. Tot hun opluchting kunnen Dio en Aine ze woordelijk verstaan. Het zijn dus daadwerkelijk taalstenen die ze in hun handen vasthouden.

‘Wij komen van de aarde,’ zegt Dio in perfect Ibutsimento. ‘Wij hebben geen kwaad in de zin.’

Verbaasd kijken de krijgers elkaar aan, maar op bevel van de voorman worden Dio en Aine met een stuk liaan vastgebonden. De kinderen worden meegevoerd naar een dorpje dat tussen de woudreuzen verscholen ligt. De huizen in het dorpje hebben een bijzondere vorm. Ze zijn langwerpig en gemaakt van bamboe, rotan, riet en bladeren. Alle huizen staan op palen, als bescherming bij overstromingen van de grote rivier in het oerwoud.

Dio en Aine worden bij het Ibutsi-opperhoofd gebracht. Deze zit zwijgend voor een vuur met een opengesperde kaaimankop op zijn hoofd. Het opperhoofd ziet er gevaarlijk en agressief uit. Hij bekijkt de buit lang en doordringend.

‘Waar komen jullie vandaan?’ vraagt hij op barse toon in het Ibutsimento.

‘Van de aarde. Wij komen in vrede,’ antwoordt Dio.

‘Aardkinderen dus. Zijn jullie niet door Azazel naar ons toegezonden?’

‘Nee meneer.’

‘En jullie hebben ook geen Spaans bloed?’

‘Nee meneer,’ klinkt het nogmaals in koor.

Het Ibutsi-opperhoofd denkt lang na, staat dan op en zet zijn kaaimanmasker af.

‘Ik... ik, ik ken u!’ stottert Dio.

31. De witte vredespijp

Het opperhoofd fronst zijn wenkbrauwen.

‘Wij hebben elkaar toch nog nooit ontmoet.’

‘U bent het indianenopperhoofd uit mijn droom. U hebt ons in mijn droom naar het Rijk van de Geesten geroepen.’

‘Maar... dan ben jij de uitverkorene,’ roept het opperhoofd verbaasd uit. Jij bent Dio! Het is me dus gelukt om in je dromen binnen te dringen.’

Nu is het Dio’s beurt om verbaasd te kijken.

‘Ik dank alle goden van het oerwoud dat je het tot hier gered hebt.’

Dio en Aine knikken schaapachtig en weten niet wat ze moeten zeggen. Het Ibutsi-opperhoofd loopt op Dio af en geeft hem de indianengroet.

‘Jij bent de uitverkorene! Hartelijk welkom bij de Ibutsi-indianen.’

Nu draait hij zich naar Aine toe. ‘En wie ben jij?’

‘Ik ben Aine.’

‘En waar hebben jullie Ibutsimento leren spreken?’

‘We hebben magische taalstenen gevonden waarmee we elke taal kunnen verstaan en spreken.’

Het Ibutsi-opperhoofd knikt goedkeurend.

‘Kijk eens aan. Jullie kennen de taalstenen al. Die gebruiken wij om in alle talen van de wereld in de dromen van mensen te kunnen spreken.’

De lianen worden op bevel van het Ibutsi-opperhoofd losgesneden en Dio en Aine worden door het opperhoofd uitgenodigd om bij hem in de tipi-tent rond het vuur te komen zitten.

‘Welkom in het land van de dromen,’ zegt een vriendelijke, grijze indianenvrouw, als de kinderen de tent inlopen. Het opperhoofd pakt uit een rekje een prachtig versierde witte vredespijp en doet er tabak in. Nadat hij de pijp heeft aangestoken en hem naar zijn mond heeft gebracht, kijkt hij Dio en Aine doordringend aan.

‘De rook uit deze pijp symboliseert de vrede. Laten wij de vrede uitblazen en over de wereld verspreiden,’ zegt het opperhoofd. Daarna neemt hij een trekje en geeft de pijp door aan Dio.

Met een vies gezicht nemen Aine en Dio ieder een trekje, waarna ze snel de vieze witte rook uitblazen. Het Ibutsi-opperhoofd sluit zijn ogen en stoot een gekke, hoge gil uit. Drie jonge indiaantjes van tussen de drie en vijf jaar oud komen schuchter de tipi binnengelopen.

‘Wat een schatjes,’ flapt Aine eruit.

‘Dat zijn mijn kleinkinderen,’ zegt het opperhoofd trots.

Het opperhoofd groet de kinderen en gebaart met een korte handbeweging dat ze weer moeten vertrekken.

De oude indianenvrouw trek zich bescheiden terug in een hoek van de tipi.

‘Waarom bent u in mijn droom verschenen?’ vraagt Dio, nadat er een lange stilte is gevallen.

‘Laat ik jullie eerst iets over ons indianenvolk vertellen. Wij worden het “dromenvolk” genoemd. En dat heeft een reden. Bij de Ibutsi-indianen zijn dromen heel belangrijk. Ieder mens op jullie aarde droomt wel eens. Via die dromen leggen wij contact met jullie mensen en geven wij jullie wijze raad. Omdat het Rijk van de Geesten hermetisch is afgesloten, was een droom onze enige kans om jou hierheen te lokken, Dio.

Vorige week was er een bijzondere bijeenkomst van alle hoofden uit de zeven landen uit het Rijk van de Geesten. Deze bijeenkomst komt maar eens in de honderd jaar voor. Wij maken ons grote zorgen over het Mensenrijk. Azazel krijgt daar steeds meer macht. Het aantal nieuwe Spocks groeit met de dag. Azazel lijkt het van het goede in de mens te gaan winnen.

Van koning Quinn hoorden we dat er op aarde niet lang geleden een zonsverduisteringskind geboren zou zijn, die in het bezit zou zijn van de heilige Tibetaanse beschermketting. We besloten dat ik in de droom van dat uitverkoren kind zou verschijnen om hem over te halen naar het Rijk van de Geesten te komen. Voor de zekerheid droegen we lama Turku op om je een kaart te sturen om naar de ijskelder te komen.’

‘Waarom heeft u dat gedaan?’ vraagt Dio.

‘Jij bent de enige kans om de toekomst van de aarde veilig te stellen. Azazel wil in level 23 van het wereldspel de macht daadwerkelijk overnemen.’ Het indianenopperhoofd neemt een diepe haal van de vredespijp.

‘Hoe kan ik als kleine jongen de aarde redden?’ vraagt Dio.

‘Door de vijf oerelementen te verzamelen en het Pentium te vinden om Azazel te verslaan. En... het vijfde en laatste oerelement hebben wij in ons bezit.’

Weer neemt het opperhoofd een diepe haal van de witte pijp en blaast de rook in kringeltjes uit. Zijn vrouw kijkt vreedzaam toe.

‘Goed, verder over ons volk. Dromen spelen een belangrijke rol bij de Ibutsi-indianen. Via onze dromen hebben wij contact met elkaar. Elke ochtend als de zon opkomt, bespreken we in een kring eerst onze dromen.

Alles wat je in je dromen meemaakt, heeft een betekenis en ik help mijn volk door de dromen te verklaren. Zo leren wij van onze dromen.’

Het opperhoofd kijkt liefdevol naar zijn vrouw. ‘Wil jij de magische trommel voor mij pakken?’

De vrouw staat op en loopt naar een grote, versierde kist. Daar pakt ze een prachtig versierde indianentrommel uit.

‘Jullie zijn hier voor het vijfde oerelement, het vuur. Maar jullie krijgen dit oerelement niet zomaar. Eerst moeten jullie een zware beproeving doorstaan om de zekerheid te hebben dat jullie het oerelement vuur aankunnen.’

Aine en Dio kijken het opperhoofd gespannen aan.

‘Hebben we al niet genoeg beproevingen doorstaan?’ vraagt Aine met een diepe zucht. Ze wil alleen nog maar naar huis.

Het Ibutsi-opperhoofd reageert niet op haar opmerking.

‘Vanavond zal ik jullie hart op een bepaalde plaats op aarde verstoppen.’

‘Eh... liever niet. Dat wil ik niet,’ zegt Aine met trillende stem.

‘Je hebt niets meer te willen,’ antwoordt het opperhoofd op barse toon. ‘Pas als jullie je eigen hart hebben teruggevonden, mag ik jullie het vijfde en laatste oerelement geven.’

‘Waar wordt ons hart dan verstopt?’ vraagt Dio.

‘Dat bepaalt de magische trommel vanavond, om precies zeven minuten over zeven. Zorg dat jullie op tijd hier zijn. Je eigen hart terugvinden, is de zwaarste beproeving in het Rijk van de Geesten.

Leef vandaag als gast onder de Indianen. Na het avondeten begint de plechtigheid. Zorg dat jullie op tijd zijn.’

Dio en Aine staan op en groeten het opperhoofd. Daarna lopen ze de tipi uit.

‘Ik wil mijn hart echt niet kwijt,’ zegt Aine. ‘Wat een engerd, zeg. Hoe kon jij nu in je droom naar hem luisteren?’

‘Dat weet ik niet,’ antwoordt Dio. ‘Het lijkt wel of ik gehypnotiseerd was. Hij kan blijkbaar door zijn dromen mensen sturen. Ik ben bang dat we geen keus hebben, Aine.’

De rest van de dag brengen Dio en Aine door tussen de indianen. Dio wordt zelfs uitgenodigd om met twee Ibutsi-krijgers het regenwoud in te gaan. Ze gaan op jacht naar wilde dieren voor het feest van die avond. Van een krijger krijgt Dio een echte indianenspeer in zijn handen geduwd. De dunne houten stok met scherp geslepen punt voelt licht aan en voor even ziet Dio zich als een echte indiaan.

In het regenwoud verspreidt het groepje jagers zich om zo de kans op het vangen van een wild dier te vergroten. Dio sluipt met zijn speer door het dichte oerwoud en speurt naar wild. Maar ineens ruikt hij weer die smerige, zure rioollucht ruikt. Het is een walm die veel wegheeft van een verstopt riool. De stank wordt steeds intenser. Dat zijn Spocks. Ik moet me direct verstoppen, denkt Dio paniekerig.

32. Op jacht

Het is al te laat. Ineens springt er een mager, krom mannetje achter een dikke rubberboom vandaan. Met zijn uitpuilende ogen in zijn kale witte kop kijkt hij Dio een paar seconden met open mond aan. Zijn glibberige witte huid en kwijlende mond zorgen voor rillingen over Dio’s rug. Dio krijgt zelfs braakneigingen.

‘Daar hebben we het kind,’ krijst de Spock, terwijl er een stroom zurige, stinkende rioollucht uit zijn mond komt. ‘Ik heb het zonsverduisteringskind gevonden.’

Dio’s hart klopt als een razende en zijn hersens werken op volle toeren.

Vol afschuw kijkt Dio naar het smerige, stinkende wezen. De Spock beweegt nu niet, hij staat als op een foto zo stil. Dan maakt hij aanstalten om de andere Spocks te gaan waarschuwen. Zo snel als zijn dunne, kromme benen hem kunnen dragen, zet hij het op een lopen.

Als het die engerd lukt om Azazel en de miljoenen andere Spocks te alarmeren en onze huidige verblijfplaats te verraden, zijn we hopeloos verloren, beseft Dio in een flits.

Dio heft zijn arm en haast vanzelf gaat de speer langs zijn oor naar achteren. Met uiterste kracht en snelheid wordt de speer naar de vluchtende Spock geworpen. Raak! Trillend doorboort de speer de slijmerige rug van de Spock en komt daarna met de Spock en al trillend tot stilstand in een tropische woudreus.

De Spock begint te spartelen en te krijsen. ‘Je kunt mij niet verwonden of vermoorden, want ik ben al dood.’

Dio durft niet meer te kijken en rent met bonzend hart terug naar het Ibutsi-dorp, zonder ook nog maar één keer om te kijken.

‘Maak me los,’ krijst de Spock, die aan de boom gespietst zit.

‘Maak me los, rotkind!’

Dio hoort de woorden allang niet meer. Hij rent door tot hij weer in het dorp is.

De Ibutsi-krijgers waar Dio mee was gaan jagen, zijn nog niet terug. Ze hebben niets van het voorval gemerkt. Tot Dio’s opluchting vraagt niemand in het dorp waar zijn speer is gebleven.

De krijgers komen een uur later terug en zijn bijzonder opgewonden over hun zeldzame vangst van vandaag: een echte capibara. De capibara is het grootste knaagdier dat in het regenwoud leeft en het malse vlees smaakt naar konijnenbout.

Dio besluit om het verhaal over de vastgespietste Spock voorlopig tegenover Aine te verzwijgen. Hij wil haar niet ongerust maken.

De rest van de middag spelen Dio en Aine met een groepje Ibutsi-kinderen bij de rivier. Toch voelt Dio zich onrustig en hij speurt onder het spelen telkens weer de rivier af om er zeker van te zijn dat er geen Spocks in aantocht zijn. Misschien heeft de Spock zich toch kunnen bevrijden en heeft hij de andere Spocks kunnen waarschuwen.

Die avond gaan Dio en Aine naar de hut van het opperhoofd. Ze hebben om zes uur, toen de zon onderging, rijst met gebraden verse capibara gegeten.

‘Ik ben zenuwachtig,’ fluistert Aine voordat ze de hut inlopen. ‘Wat gaat er gebeuren?’

Het is ondertussen helemaal donker geworden. Dio ziet op zijn horloge dat het precies zeven uur is. Het Ibutsi-opperhoofd geeft het sein dat de plechtigheid gaat beginnen. Er zit een groep wit beschilderde, mannelijke krijgers naast Dio en Aine rondom het vuur.

‘Oboo, Sari,’ zingen de krijgers, terwijl het opperhoofd met de opengesperde kaaimankop op zijn hoofd opstaat. Hij lijkt gehypnotiseerd te zijn en kijkt met afwezige ogen naar Dio en Aine. Het vuur wordt extra hoog opgestookt. De krijgers hebben allen een trommel tussen hun benen waar ze nu met gesloten ogen in een traag, ritmisch tempo op slaan. Langzaam lijken ook de krijgers in een droomtoestand te belanden.

Het Ibutsi-opperhoofd vraagt Dio en Aine op hun rug te gaan liggen, de ogen te sluiten en zich helemaal te concentreren op het geluid van de trommels. Zelfs het houtvuur lijkt zich aan het ritme van de trommelslagen aan te passen en ook de toekans in het oerwoud houden op met krijsen.

De ritmische trommelslagen brengen Dio en Aine in een droomwereld. Aine ziet haar vader en moeder ongerust op hun horloge kijken.

‘Waar blijft Aine toch?’ vraagt haar moeder. ‘Ze had allang thuis moeten zijn.’

Aine schreeuwt dat het goed met haar gaat, maar haar ouders kunnen haar niet horen.

Dio zweeft boven een open veld met vele miljoenen Spocks, die zich allemaal zuchtend en stinkend richting het oerwoud begeven.

‘We brengen ze naar de ondergang,’ zoemt het kwaadaardig over het veld. Dio schrikt van het enorme aantal Spocks dat de jacht op hen heeft geopend.

Om precies zeven minuten over zeven houden de trommels op met slaan. Het wordt helemaal stil in de tipi. Alleen het hoog opgelaaide vuur knettert. Dio en Aine liggen gehypnotiseerd met gesloten ogen op hun rug. Als je niet beter weet, zou je denken dat ze dood zijn.

‘Jullie harten worden meegenomen en op twee verschillende plaatsen op aarde verstopt,’ spreekt het Ibutsi-opperhoofd hardop.

‘Deze plaatsen zijn aangewezen door het lot van de magische trommel.’

De kinderen kunnen het Ibutsi-opperhoofd, ondanks dat ze in een droomtoestand zijn, woord voor woord verstaan. Om hen heen zwelt het getrommel weer aan. Het opperhoofd staat nu in een droomtoestand met zijn armen naar de hemel gestrekt.

‘Iris, godin van onze dromen, neem de harten van deze kinderen en verstop ze.’

Daarna zwijgt het opperhoofd. Het ritme van de trommels versnelt zich en de sfeer in de tipi is om te snijden.

‘Nee,’ schreeuwt Dio pijnlijk uit. Met een snelle ruk is zijn hart door Iris, de godin van de dromen, uit zijn lichaam gerukt.

Daarna is Aine aan de beurt. ‘Au,’ gilt ze hard. Hevige pijnscheuten trekken door de kinderen heen. Daarna zijn hun lichamen zo stil als een bergmeer op een vroege zomerochtend.

De godin Iris verdwijnt met de twee kinderharten richting de aarde.

‘Aine en Dio, luister goed naar mij,’ zegt het Ibutsi-opperhoofd bezwerend. Het trommelen is opgehouden.

‘Jullie gaan nu in je dromen op jacht naar je eigen hart. Daarbij kunnen jullie door tijd, ruimte en het heelal reizen. Pas als jullie je hart weer teruggevonden hebben, zal het vijfde oerelement voor jullie zijn. Ik geef jullie bij het zoeken slechts één aanwijzing: jullie harten liggen verborgen op heilige plaatsen.’

Daarna is het stil, helemaal stil in de tipi. Zullen de kinderen in staat zijn om hun eigen hart terug te vinden of blijven ze voor eeuwig levenloos liggen in het oerwoud bij de Ibutsi-indianen?

33. Beschermengelen

Dio en Aine bevinden zich nu in dromenland en zoeken elkaar op. Hun dromen zijn ongelofelijk levensecht. Het enige verschil met de werkelijkheid is dat ze zich heel licht voelen en zich in een oogwenk door ruimte en tijd kunnen verplaatsen. Ze overleggen samen wat te doen.

‘Onze harten vinden is een onmogelijke opgave,’ zegt Dio moedeloos. ‘Stel je eens voor dat je hart op elke plaats op aarde verstopt kan liggen, en niet alleen in de tegenwoordige tijd, maar ook op elk tijdstip in het verleden. Dat zijn dus duizenden triljarden plaatsen en tijdstippen waar onze harten verstopt kunnen zijn.’

Aine zucht diep. Ze weet dat Dio gelijk heeft. Ineens ziet ze iets wits door de lucht bewegen.

‘Dio, kijk daar eens,’ roept ze uit.

In de verte vliegen witte wezens met sierlijke vleugels en een gouden stralenkrans om hun hoofd. Verbaasd kijken Dio en Aine naar de engelen in het dromenland. Twee van die prachtige witte engelen vliegen recht op hen af.

‘Hallo Dio. Hallo Aine. Eindelijk ontmoeten we jullie eens.’

Als de engelen spreken, licht hun gouden krans voor even op.

‘Hoe, hoe, hoe kennen jullie onze namen?’ stottert Dio.

‘Ach, we zijn al sinds jullie geboorte jullie beschermengelen.’

‘Dus ik heb echt een beschermengel,’ zegt Aine opgetogen.

‘Ja natuurlijk. Bij de geboorte krijgt ieder mens op aarde een beschermengel uit het dromenland toegewezen. Soms zelfs meerdere tegelijk. Wisten jullie dat niet?’

‘Nee, waanzinnig zeg. Ik heb het altijd al gedacht, maar mijn vader zegt dat engelen onzin zijn,’ antwoordt Dio.

‘Ieder mens krijgt bij zijn geboorte een beschermengel toegewezen, die gedurende zijn hele leven bij hem blijft, hem helpt en hem beschermt. En zeker een bijzonder kind zoals jij bent, Dio. Jij hebt in totaal drie beschermengelen gekregen, die allemaal hier in dromenland zijn. Heb je wel eens drie witte duiven bij jullie thuis in Stavelot gezien?’

‘Ja, die zitten elke dag bij mij op de vensterbank,’ antwoordt Dio.

‘Juist ja, de drie witte duiven bewaken je en zijn onze uitkijkposten. Als er onraad is, schakelen de duiven ons razendsnel in.’

‘De duiven bewaken me dus. Maar als ieder mens een beschermengel heeft, waarom gebeuren er dan toch nog zoveel ongelukken?’

‘Pientere vraag, jongen. Als beschermengel zijn we jammer genoeg niet altijd actief. We mogen namelijk alleen voor mensen werken die in ons geloven en onze hulp vragen. En wie niet onze hulp vraagt, wordt eenvoudig overgeslagen! Mensen kunnen ons op aarde niet zien, alleen in hun dromen. Daarom denken ze dat we niet bestaan.’

‘Omdat mijn vader zegt dat jullie onzin zijn,’ zegt Dio, ‘heb ik nooit in jullie geloofd.’

‘Dio, dat valt me van je tegen,’ zegt de beschermengel. ‘Jij bent toch niet voor niets op zo’n bijzonder moment geboren? En je vader Harry begrijpt echt helemaal niets van dromenland. Ik moet vaak lachen als ik hem zie zwoegen in zijn leven. Een beetje hulp van zijn beschermengel kan hij wel gebruiken. Wij hebben er trouwens ook voor gezorgd dat jij de Tibetaanse beschermketting hebt gekregen. ’

‘Hoe heten jullie,’ vraagt Dio.

‘Ik ben Michael,’ zegt Dio’s beschermengel.

‘En ik heet Gabriëlla,’ zegt Aine’s beschermengel. ‘Kunnen jullie ons helpen met het vinden van ons hart? De Ibutsi-indianen hebben ze ergens in de tijd op aarde verstopt.’

‘Uiteraard kunnen we jullie helpen. Jullie geloven nu in ons en jullie hebben ons om hulp gevraagd.’

‘Gelukkig, we moeten echt onze harten terugvinden,’ zegt Aine, ‘en dat is nogal ingewikkeld.’

‘Weten jullie iets meer over waar jullie harten verstopt zouden kunnen zijn?’ vraagt de engel Gabriëlla. Haar gouden krans licht even op als ze spreekt.

‘We hebben een aanwijzing gekregen dat onze harten verborgen liggen op heilige plaatsen,’ zegt Dio.

De engelen beginnen hard te lachen. ‘Dat is heel slim gevonden van Iris, de godin van de dromen.’

‘Waar liggen ze dan?’ vraagt Aine nieuwsgierig. Het heeft haar lang genoeg geduurd.

‘Denk eens goed na. Wat dragen jullie met je mee?’

‘Onze kleren?’

De engel Michael schudt zijn hoofd en zucht diep. Aine en Dio kijken hun beschermengelen schaapachtig aan.

‘Goed nadenken, hè. Het antwoord is zo simpel.’

Aine en Dio halen op hetzelfde moment hun schouders op.

‘Kom zeg, jullie hebben niet eeuwig de tijd.’

‘We weten het echt niet,’ zegt Dio tenslotte.

‘Voel eens om jullie nek,’ tipt de engel.

‘Natuurlijk! We dragen allebei een beschermketting.’

‘Juist ja,’ verzucht de engel Michael. ‘En wat is de heiligste plaats bij de Tibetaanse monniken Dio?’

‘Bedoelen jullie soms tempel nummer 333?’

‘Bingo! Veel succes. Je hebt maar weinig tijd.’ Dio groet de engelen en vertrekt door de ruimte en tijd naar Tibet.

De engel Gabriëlla buigt zich naar Aine toe.

‘Waar komt jouw beschermketting vandaan?’

‘Van mijn oma uit Schotland.’

‘Jij bent in het bezit van de magische Keltische ring. Die ring is duizend jaar oud en van generatie op generatie doorgegeven. Waar denk je dat jouw hart kan liggen, Aine?’

‘In mijn oma’s huis bij het meer van Lochness in Schotland,’ antwoordt Aine.

‘Bingo! Ik zou daar maar eens gaan zoeken als ik jou was,’ zegt de beschermengel Gabriëlla. ‘Je weet nu genoeg. Verplaats je door de tijd en ruimte naar Schotland en vind daar je hart terug. O, en Aine... vergeet nooit dat je mij als beschermengel hebt. Zolang je leeft, ben ik er voor je.’

Ook de tweede beschermengel zweeft weg. Zo gauw de engel uit het zicht is verdwenen, verplaatst Aine zich door de ruimte en tijd naar het Schotse plaatsje Fort William, bij het mysterieuze meer van Lochness. Hier heeft volgens Scully haar oma gewoond. Aine zweeft langs prachtige, groene heuvels en diepe, donkere meren. Het waait hard en een striemende regen geselt de schapen, die ongestoord staan te grazen op de groene Schotse heuvels.

Aan de oever van het meer van Lochness ziet Aine een oeroud stenen huisje. Het huis is van rivierkeien gebouwd en staat eenzaam in het woeste, verlaten landschap. In de verte is het stadje Fort William te zien. Binnen in het kleine huisje brandt een flikkerend olielampje. Aine kijkt door een klein raam en ziet een oude vrouw aan een verweerde houten tafel zitten. Wie is deze vrouw? Nogmaals gluurt Aine door het half beslagen raampje heen. De vrouw draait zich om en kijkt naar het raam waar Aine voor staat. Haar blik doet Aine verstijven.

34. Dromenland

Aine herkent het gezicht van de vrouw van de foto op het tafeltje thuis. Deze oude vrouw is haar oma! Voor de oude, vriendelijke vrouw op tafel staat een ebbenhouten kistje. Aine zweeft door de muur naar binnen.

‘Ik heb op je gewacht, Aine,’ zegt haar oma.

‘Oma! Kunt u me dan zien en verstaan?’

‘Ja, kindje, ik heb hier op je gewacht. Ik herken je aan de magische Keltische ring.’

‘Ik dacht dat u dood was, oma.’

‘In dromenland gaan mensen niet dood, Aine. Wat ben je een mooi meisje geworden, net zoals je moeder Kate, toen ze nog jong was.’

‘Ik ben op zoek naar mijn hart, oma.’

‘Weet ik, kindje, daarom heb ik ook op je gewacht. Jouw hart zit in dit kistje. Neem het kistje mee en breng je hart terug naar het Rijk van de Geesten.’

‘Oma, ik wil graag alles over u weten,’ smeekt Aine.

De oude vrouw heft bezwerend haar arm op.

‘Nu niet, Aine, je hebt maar weinig tijd. Ga terug naar je lichaam en voer je taak uit. Ik zal apetrots op je zijn als je de opdracht helemaal hebt volbracht.’

‘Dag, lieve oma, ik ga u erg missen.’

‘In je dromen ben ik altijd bij je, Aine. Kom me af en toe maar eens opzoeken. Maak nu voort en stop Azazel met al zijn kwaadaardige plannen.’

Ook Dio is dromend door de ruimte en de tijd gereisd. Het is prachtig stil bovenop de Himalaya. De zon weerkaatst op de eeuwige sneeuw van de Himalayareuzen. Als er op de aarde magie bestaat, dan is het wel op deze prachtige plek.

Hoewel het maar een droom is, geniet Dio intens van de stilte en de rust op het dak van de wereld. In de verte ziet hij het tempelcomplex van de Tibetaanse monniken al schitteren in de zon. In een oogwenk is hij in het tempelcomplex aangekomen.

Overal zitten groepjes monniken in lange, oranje monnikspijen te mediteren. Dio zweeft over het tempelterrein, maar niemand lijkt hem op te merken. Daar, precies in het midden van het tempelcomplex, staat op een kleine verhoging de oude tempel met het nummer 333. Dio zweeft daar naar binnen.

In de tempel is het donker en stoffig. Slechts door een piepklein raampje valt licht naar binnen. Het licht weerkaatst op het stoffige hoofd van de gouden Boeddha die in het midden van de tempel is geplaatst. Voor het boeddhabeeld staat een klein ebbenhouten kistje op de grond.

Ineens gaat de deur van de tempel open en komt een boeddhistische monnik in het schemerlicht binnengelopen.

‘Gegroet zonsverduisteringskind,’ zegt de monnik.

‘Wie ben jij?’ vraagt Dio.

‘Ik ben Tinga, de Tibetaanse monnik die je de beschermketting heeft gegeven. Ik zie je niet, maar weet dat je hier bent, Dio. Je hart zit in dat kistje,’ zegt de monnik, terwijl hij naar het kistje voor de gouden Boeddha wijst.

Dio wil het kistje pakken.

‘Ik heb nog een belangrijke boodschap voor je,’ zegt de monnik. De Tibetaanse beschermketting is het wapen tegen het leger Spocks, dat jacht op je maakt. De Tibetaanse beschermketting zorgt voor een ondoordringbaar magnetisch veld om je heen. Zolang je de beschermketting om hebt, kunnen de Spocks je niet aanraken en je pink breken. Ook Aine wordt door de Tibetaanse ketting beschermd, zolang Aine jou vasthoudt. Dat is de enige manier om uit handen van de alles vernietigende pinken brekende Spocks te blijven.’

De Tibetaanse monnik groet Dio met een lichte buiging en loopt, zonder dat Dio iets kan zeggen, de tempel uit. Dio neemt het kistje mee en zweeft door de tijd en ruimte terug naar het land van de Ibutsi-indianen.

Dio en Aine treffen elkaar weer precies op het punt waar ze uit elkaar zijn gegaan. De houten kistjes, die ze meegenomen hebben, blijken identiek te zijn. In de verte zweeft een groepje engelen voorbij, maar ze lijken de kinderen niet op te merken.

‘Precies tegelijkertijd het kistje openen, Aine,’ zegt Dio.

‘Ik tel af: drie, twee, één!’

Op het moment dat ze hun kistjes openen, zinken de kinderen weer terug in hun eigen lichaam.

Met een gil worden Dio en Aine wakker bij het vuur van de Ibutsi-indianen. Ze hebben dromenland verlaten en zijn weer springlevend.

Er is geen trommelgeluid meer te horen. Sterker nog, het is helemaal stil in de tipi. Het vuur is praktisch uit zichzelf gedoofd en smeult nog wat na. Alle indianen zijn verdwenen, alleen het opperhoofd zit trekkend aan zijn vredespijp naar de kinderen te kijken.

‘Waar ben ik?’ vraagt Aine.

‘Bijzonder, heel bijzonder,’ mompelt het Ibutsi-opperhoofd, ‘Wonderbaarlijk genoeg is het jullie gelukt je eigen hart terug te vinden. Nu is de weg vrij om jullie het laatste oerelement, het vuur te geven.’

Voor het opperhoofd staat een glazen flesje waarin het eeuwige vuur brandt.

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Dio.

‘Jullie waren in dromenland. Als je slaapt, gaat je geest op pad. Je geest kan dan door tijd en ruimte reizen en ontmoet op zijn reis andere mensen.’

‘Dus dromenland bestaat echt.’

‘Wis en waarachtig. Dromen zijn boodschappen van je hart. Je droomt dus niet toevallig iets, maar het is de taal van je hart. Zo kan je hart jou iets vertellen. Luister goed naar je dromen en probeer de boodschap te achterhalen. Jullie hebben net geleerd dat je via je dromen door tijd en ruimte kan reizen.’

Dio en Aine knikken allebei bevestigend.

‘De mooiste avonturen beleef ik vaak ’s nachts,’ antwoordt Dio.

‘Inderdaad ja. Je kunt in je dromen een prinses zijn of over de hele wereld reizen. Alles is mogelijk.’

Het Ibutsi-opperhoofd geeft de vredespijp door aan de kinderen. Nogmaals nemen ze beiden met een vies gezicht een trekje van de vredespijp. Daarna overhandigt het opperhoofd Dio het glazen flesje met het eeuwige vuur.

In de kamelenleren tas van Dio zitten nu alle vijf de oerelementen, waarmee de wereld kan groeien naar het nieuwe level 23: water, lucht, aarde, ether en vuur.

‘In het zevende land van dit Rijk van de Geesten ligt het Pentium. Dit hebben jullie nodig om Azazel te verslaan en weer terug te komen in het Mensenrijk. Zonder het Pentium zijn jullie kansloos tegen de heerser van het kwaad. In mijn dromen heb ik het Pentium vaak zien liggen. Het bevindt zich in het laatste land van dit rijk.’

Na een harde gil van het Ibutsi-opperhoofd komt de oude indianenvrouw de tipi binnengelopen met rijstwijn en bekers.

Met een zuur gezicht nemen Dio en Aine een klein slokje van de rijstwijn.

‘Getver, wat smaakt dat vies,’ fluistert Aine Dio in zijn oor.

Het is al diep in de nacht als Dio en Aine naar hun slaapplek vertrekken. Ze zijn dolblij dat ze weer in hun eigen lichaam zitten.

Wanneer ze de volgende ochtend wakker worden en zich klaarmaken voor het vertrek, vertelt Dio tijdens het ontbijt over zijn ontmoeting met de Tibetaanse monnik Tinga.

‘Ik vind Spocks eng, maar ik zal je goed vasthouden,’ zegt Aine.

Na het ontbijt nemen de kinderen hartelijk afscheid van het indianenvolk. Dio heeft de kaart van het Rijk van de Geesten goed bestudeerd. Het opperhoofd en een aantal krijgers lopen mee naar de rand van het oerwoud, bij de rivier, om de kinderen uitgeleide te doen.

‘Op naar het laatste land,’ zegt Dio en hij pakt Aine bij de hand vast.

‘Gelukkig kunnen we daarna naar huis,’ verzucht Aine.

‘Jullie moeten stroomafwaarts langs de rivier lopen,’ zegt het Ibutsi-opperhoofd al wijzend. ‘De rivier zal jullie bij het zevende land brengen.’

‘O ja, voor ik het vergeet, ik zou graag de twee taalstenen terug hebben.’ Dio en Aine overhandigen de twee kleine, platte, inktzwarte magische stenen aan het Ibutsi-opperhoofd.

‘Hopi aksito blanku yiu¹,’ zegt het Ibutsi-opperhoofd, terwijl hij hen uitzwaait.

Dio en Aine kijken elkaar aan: ze verstaan hem niet.

35. Wraak

Terwijl Dio en Aine hand in hand stroomafwaarts langs de rivier lopen, is het diep in het oerwoud een drukte van belang. Duizenden en nog eens duizenden stinkende Spocks staan rondom de met de speer vastgeprikte Spock.

De Spocks gorgelen en rochelen tegen elkaar in hun eigen taaltje, terwijl er vanuit de wildernis steeds meer nieuwe Spocks tevoorschijn komen.

‘De kinderen moeten worden gespockt²,’ zoemt het door de menigte. Azazel verschijnt in het oerwoud. Omgeven door een rode gloed gaat hij op een grote zwerfkei naast de vastgeprikte Spock staan.

Het rumoer houdt op en gespannen kijken de Spocks hem aan. Azazel steekt een manshoog, roodgloeiend zwaard de lucht in en spreekt met luide stem de menigte Spocks toe.

‘Wraak, Spocks, wraak aan de twee barbaarse kinderen,’ schreeuwt hij over de vlakte. Een instemmend gemompel is het antwoord. ‘Ze hebben alle vijf de oerelementen in hun bezit. Breng het zonsverduisteringskind bij mij, dood of levend. Dit is een bevel. Vanavond zijn ze uitgeschakeld, zowaar ik Azazel heet.’

De zwerfkei wordt omgeven door een zwart rookgordijn waarin Azazel helemaal oplost. Hij heeft zijn opruiende werk gedaan en is ervan overtuigd dat Dio en Aine niet veel verder meer komen in het Rijk van de Geesten. De Spocks zullen koelbloedig hun vernietigende werk uitvoeren en hen beiden voor de eeuwigheid tot een Spock maken.

Er klinkt een agressief gemompel onder de Spocks. De aan de boom vastgeprikte Spock geniet van de ontstane woede. Hij heeft hun agressie aangewakkerd en alle Spocks denken aan de vernietiging van de twee kinderen. Vele tienduizenden Spocks zetten zich in beweging en marcheren met woeste blik in de richting van de rivier. Het uur van de wraak is nabij.

De Spocks volgen met stampende, kromme benen het pad van hun prooi. Dieren vluchten en kaaimannen duiken onder bij het ruiken van zoveel stinkende wezens bij elkaar.

‘Wraak! Breek de pink van het zonsverduisteringskind!’ klinkt het uit al die kwijlende monden, die vol rotte, donkerbruine en gele tanden zitten.

Dio en Aine hebben geen flauw idee wat er achter hen gaande is. Ze kuieren langs de oever in de richting van het zevende land in het Rijk van de Geesten. In alle rust gaan ze bij de rivier zitten om hun dorst te lessen. De zon schijnt en het leven lacht hen toe. Nog even en ze zijn met de vijf oerelementen in de lederen tas weer thuis. De wind is gaan liggen en de rivier kronkelt kalm door het landschap. Toch kan Dio kan niet echt van de rust genieten. Iets in hem zegt dat dit een stilte voor de storm is.

‘Ik hoor iets,’ zegt Dio ineens. ‘Het lijkt wel gestamp in de verte. Hij steekt zijn neus in de lucht en snuift de lucht naar binnen. ‘Ik ruik de stank van een riool en ben er niet gerust op. Aine, laten we snel doorlopen.’

Ze vervolgen hun pad in versneld tempo. Het is alsof hun beschermengelen hen tot grotere spoed hebben gemaand.

De weg gaat nu steil omhoog en in de felle zon zijn Dio en Aine snel buiten adem. Ze rusten halverwege de heuvel even uit op een steen. Aine ziet een grote, groengele cobra in de struiken wegglippen. De slang is zo snel weg, dat Aine geen tijd heeft om te gillen.

‘Ik ben bang, Dio. Ik voel dat er onheil nadert.’

‘De rioollucht wordt sterker. Het echte gevecht met Azazel gaat beginnen,’ antwoordt Dio. ‘Laten we maar snel verder gaan.’

Kort daarna bereiken de kinderen de top van de heuvel en kijken in de richting van het Ibutsi-volk.

‘Kijk daar, Dio!’ Met stokkende adem wijst Aine naar de rivieroever in de diepte, niet ver van hen vandaan. Het ziet er zwart van de Spocks. In een onafzienbaar lange rij marcheren tienduizenden Spocks in een hoog tempo hun kant op. Tegen zoveel Spocks zijn Dio en Aine kansloos. De paniek slaat toe. Waar moeten ze heen?

Dio loopt naar de andere kant van de heuvel en ziet in de verte een eiland in de riviermonding liggen. Op het eiland staat een prachtig en bijzonder kasteel. Eén van de torens bestaat uit een gouden koepel, die schittert in de felle ochtendzon. Dat moet het zevende land zijn.

‘Rennen Aine,’ schreeuwt Dio.

Aan het geschreeuw achter hen te horen, hebben de Spocks de kinderen op de heuvel zien staan. Steeds sneller rennen de Spocks langs de oever in de richting van de heuvel. Alles wat op hun pad komt, dieren, bomen en planten, wordt platgewalst door de woedende Spocks. Het kwaad in hen is ontketend.

Dio en Aine rennen aan de andere kant de heuvel af. Ze merken al snel dat hun voorsprong op het leger Spocks snel aan het minderen is. Ze rennen zo snel ze kunnen. Maar hoe ze ook hun best doen, het gat tussen hen en de naderende Spocks wordt steeds kleiner.

Het spierwitte kasteel in de riviermonding ligt nog ver weg als ineens vijf Spocks even verderop de weg versperren. Nu zijn ze verloren! Dio denkt razendsnel na en bepaalt zijn strategie.

Achter hen loopt een leger van vele tienduizenden Spocks, de weg vóór hen wordt geblokkeerd door een vijftal woedende Spocks, links van hen is de rivier, waar het wemelt van de kaaimannen, en rechts het dichtbegroeide regenwoud, waar geen pad te bekennen is. Er is maar één weg. Het is erop of eronder.

‘Hou me goed vast, Aine, we gaan dwars door de Spocks heen,’ schreeuwt Dio met overslaande stem. ‘We hebben geen andere keuze. Ik hoop dat mijn Tibetaanse beschermketting zijn werk zal doen.’

Vastberaden lopen ze op de rochelende en stinkende Spocks af.

‘Laat mij in geen geval los,’ roept Dio boven het gemurmel van de Spocks uit. ‘Als je me loslaat, ben je verloren, Aine.’

Met dichtgeknepen neus lopen de kinderen in de richting van de woedende Spocks. Als ze de Spocks bereiken, is de stank niet meer te harden. De rioollucht beneemt hen de adem. Er brandt een zurige walm in hun keel waar ze misselijk van worden.

‘We gaan er dwars doorheen,’ schreeuwt Dio.

Aine knijpt Dio keihard in zijn arm.

Zoals een gloeiend heet mes door de boter snijdt, zo lopen de beschermde Dio en Aine dwars door de groep Spocks heen. De vijf stinkende, agressieve Spocks proberen Dio en Aine aan te vallen, maar zodra ze in de buurt van de Tibetaanse beschermketting komen, worden ze bijna als vanzelf omver gegooid en kunnen Dio en Aine doorlopen.

Dio heeft nog nooit zoveel agressie en weerzin gezien als op de gezichten van de Spocks. Ooit waren ze al slecht voor mensen op aarde en hun slechtheid is als Spock geëxplodeerd. Dio probeert ze niet aan te kijken. De ogen van de Spocks weerspiegelen de wil om te vernietigen. Als je goed kijkt heeft elke Spock een geknakte of een gebroken pink.

De bescherming van de ketting is krachtig. Aine en Dio lopen dwars door de groep Spocks heen, terwijl ze elkaar stevig vasthouden. De stinkende wezens geven echter niet op. Ze omsingelen Dio en Aine telkens weer opnieuw. Uitgeput, misselijk en bang bereiken Dio en Aine de monding van de rivier. In het midden daarvan staat de spierwitte burcht met haar gouden koepel. Maar hoe moeten ze bij de burcht komen?

De Spocks houden vol en hopen toe te kunnen slaan zodra Dio en Aine uitgeput zijn.

36. Genius valley

De toegangspoort naar het zevende land is potdicht, om zo de Spocks te kunnen weren. De uitkijkposten van het kasteel zijn bemand. Er staan geen ridders of soldaten op wacht, maar kinderen.

Dio zoekt gehaast naar een mogelijkheid om de slijmerige, stinkende Spocks te kunnen ontvluchten. De kinderen hebben maar één kans. Om dit te overleven moeten ze in het kasteel zien te komen. Als dat niet lukt, zijn ze reddeloos verloren. De Spocks die hen omsingelen, wachten geduldig totdat Dio en Aine elkaar voor even loslaten. In hun slaap kan dat gemakkelijk gebeuren. Dan slaan de Spocks toe en breken hun pink, zodat Dio en Aine voor eeuwig in een Spock veranderen. De tienduizenden Spocks zijn nu vlakbij. Een golf van rioollucht overspoelt de kinderen.

Dio pakt met zijn vrije hand het kruis van ijs en steekt het schuin omhoog. Als de kardinaal nu maar snel komt. Bij hem weet je het nooit. Gelukkig laat de kardinaal dit maal niet lang op zich wachten.

‘Jullie hebben mij geroepen?’ vraagt kardinaal Gregorius. ‘Getver, wat stinkt het hier, zeg.’

‘Wat ben ik blij dat u er zo snel bent. Hoe komen we zonder Spocks in het kasteel?’ vraagt Dio.

‘Gemakkelijk zat. De bewoners van het kasteel zullen jullie meteen binnenlaten wanneer er geen Spocks meer in de buurt zijn. Ze zijn doodsbang voor de Spocks en willen niet het risico lopen dat er zo’n eng, glibberig wezen mee naar binnen glipt.’

‘Hoe raken we dat stinkende leger dan kwijt?’ vraagt Aine, bijna wanhopig. De angst staat op haar gezicht te lezen. Het leger Spocks komt steeds dichterbij en tegen de vele tienduizenden Spocks zijn ze niet bestand. Er moet snel iets gebeuren.

‘Het antwoord is simpel. Spocks kunnen niet tegen water,’ antwoordt kardinaal Gregorius. ‘In water lost hun glibberige huid op. Dus daar ligt jullie redding. Spring de rivier in en zwem zo snel mogelijk naar het eiland. De Spocks zullen om jullie te volgen eerst vlotten moeten bouwen en dat kost tijd. Op het eiland is een steil pad dat naar de toegangspoort van het kasteel voert. Maak voort, jullie hebben nog maar weinig tijd.’

‘Maar er zitten kaaimannen in de rivier,’ piept Aine.

‘Dat risico moeten jullie nemen. De rivier is jullie enige kans om te ontsnappen. En nu ben ik snel weg. Bah, wat een stank hier.’

Kardinaal Gregorius lost op in het niets.

‘Op hoop van zegen, Aine. We zwemmen zo snel als we kunnen naar het eiland.’

Eerst banen Dio en Aine zich door het groepje Spocks heen naar de oever van de rivier. Daar springen ze samen in het snelstromende, koude water. De vijf gorgelende, stinkende wezens blijven woedend op de oever van de rivier achter.

Maar de Spocks zijn nog niet verslagen. Het leger met de vele tienduizenden Spocks is inmiddels gearriveerd. Als een razende weten ze binnen korte tijd van omgevallen boomstammen en lianen een vlot te bouwen.

Het zwemmen in de sterk stromende rivier is zwaar en al snel drijven Dio en Aine af. Dat geeft de Spocks de gelegenheid om hun vlot te water te laten en achter de kinderen aan te gaan. Met alle kracht zwemmen de kinderen richting de witte burcht, van waaruit vele kinderen op de muren de spannende race naar de vrijheid bekijken.

De Spocks zijn razendsnel en het eerste vlot met tientallen Spocks erop is al halverwege de rivier. Een tweede vlot wordt te water gelaten. Als de vlotten met Spocks het eiland eerder bereiken, is alles voor niets geweest. Uit angst voor de Spocks zullen de kinderen de toegangspoort van het kasteel hermetisch gesloten houden. Aan de oever wordt inmiddels het derde vlot met Spocks te water gelaten, en snel daarna volgt ook een vierde vlot vol met Spocks.

Het geluk is op Dio’s hand. De kaaimannen laten zich niet zien en met een uiterste krachtsinspanning bereiken Dio en Aine nog voor het eerste vlot het eiland. Drijfnat en hijgend klimmen ze op de kant en kijken benauwd achterom. Het eerste vlot met schreeuwende Spocks is bijna bij het eiland. Met hun laatste krachten rennen Dio en Aine de heuvel op naar de toegangspoort van het kasteel, terwijl de eerste Spocks van het vlot af op het eiland springen.

Langzaam en piepend gaat het traliehek van het kasteel omhoog.

‘Snel, snel,’ schreeuwen de kinderen die op de burcht staan. Ook de eerste Spocks rennen zo snel hun kromme benen hen kunnen dragen richting de toegangspoort.

‘Rennen Aine,’ schreeuwt Dio in paniek. Zijn drijfnatte kleren plakken aan zijn lichaam en zijn tas zit vol met water.

De naderende Spocks zorgen ervoor dat het traliehek van het kasteel weer langzaam zakt. Dio en Aine hebben nog maar vijftig meter te gaan, maar de Spocks zijn razendsnel en zitten hen op de hielen.

Net voordat het zakkende, zware traliehek op de grond valt, kruipen Dio en Aine er onderdoor. Achter hen botsen de eerste Spocks tegen het zware ijzeren traliehek aan. De kinderen zijn veilig!

‘Gehaald,’ roept Aine hijgend, terwijl ze uitgeput op de grond ligt. Dio staat hijgend voorovergebogen bij te komen van de zwempartij en de vlucht naar de veilige toegangspoort.

Aan de andere kant horen ze tientallen woedende Spocks die met stokken tegen het traliehek slaan.

Uit de burcht komen er kinderen op Dio en Aine af gerend en ze sluiten de houten poortdeuren, die zich achter het traliehek bevinden. De zurige rioollucht lost langzaam op.

‘Welkom in Genius Valley,’ zegt een meisje met lang zwart haar, die – zo snel te zien – ongeveer even oud is als Dio en Aine. ‘Mijn naam is Vevina.’

Vevina steekt haar hand uit om Aine overeind te trekken. Een dertigtal kinderen staat zwijgzaam toe te kijken.

‘Pffff, dat scheelde niet veel, zeg,’ zegt Vevina.

‘Dank voor het openen van de poort. Die Spocks zijn verschrikkelijk,’ antwoordt Dio. ‘Dat hadden we niet overleefd.’

Vevina knikt. ‘Ik heb nog nooit zoveel van die stinkende gluiperds bij elkaar gezien. Hier in het kasteel zijn jullie veilig.’

‘Wat is Genius Valley?’ vraagt Dio, terwijl hij zijn kleren zo goed mogelijk uitwringt.

‘Dit kasteel is een burcht voor hoogbegaafde kinderen,’ antwoordt Vevina. ‘Alleen wanneer je jonger dan zestien jaar bent en je een IQ hebt dat boven de 150 is, mag je hier wonen. Dat maakt ons land bijzonder leuk. Iedereen is hier slim. Waar komen jullie vandaan?’

‘Wij komen van de aarde,’ antwoordt Aine.

‘Aaaah, aardkinderen. Dat is bijzonder zeg! Wij waren vroeger ook aardkinderen, maar zijn na ons vroege overlijden hier komen wonen.’

Vevina neemt Dio en Aine goed in zich op.

‘Ik weet dat jullie via de ijskelder zijn binnengekomen en dat jullie de vijf oerelementen verzameld hebben. De laatste stap is het vinden van het Pentium.’

‘Hoe weet jij dat allemaal?’ vraagt Aine verbaasd.

37. Brain games

Vevina zwiept haar lange zwarte haren naar achteren en kijkt Aine arrogant aan.

‘Ik denk sneller dan de meeste mensen met hun ogen kunnen knipperen. In minder dan een seconde denk ik twintig achtereenvolgende stappen vooruit.’

Tss, wat een opschepster zeg, denkt Aine, maar ze zegt wijselijk niets.

Vevina slaat haar armen om de schouders van Dio en Aine.

‘We krijgen hier nooit bezoek. Jullie krijgen eerst droge kleren en daarna gaan we met zijn allen plezier maken: een limonade- en taartfeest met zoveel snoep als je op kunt.’

‘Dat klinkt goed!’

Dio en Aine lopen onder begeleiding van de Genius Valley-kids de spierwitte burcht in.

‘Het is net een sprookjeskasteel,’ fluistert Aine in Dio’s oor.

De muren van de burcht lijken gemaakt te zijn van wit suikergoed. Overal zijn er prachtig versierde, hemelwaarts gerichte portalen met spitse, witte torens. Het fraaie beeldhouwwerk en de vernuftig gebouwde, ovaalvormige ramen maken het tot een echt sprookjeskasteel.

‘Geweldig mooi,’ stamelt Dio. Zijn stem weergalmt in de hoge, verlichte ruimte.

Vevina lacht genoeglijk en wijst dan naar een hoek van de ridderzaal. ‘Daar is de deur die toegang geeft tot de ruimte waar het Pentium ligt opgeslagen.’

De stevige ijzeren deur is versierd met negentien gouden vakjes. Op een bordje op de deur staat in gouden sierletters de volgende tekst geschreven:

De mens die het Pentium draagt

is degene, die Azazel uitdaagt.

Het kwaad kan het Pentium niet verdragen

en wordt voor de eeuwigheid verslagen.

‘Het Pentium heeft niemand ooit gezien. De deur gaat alleen open met een geheime code. Helaas is deze code zo ingewikkeld dat nog nooit iemand deze heeft kunnen kraken. In Genius Valley werken wij met alle hoogbegaafde kinderen al meer dan honderd jaar aan het vinden van deze code. Tot nu toe zonder resultaat!’

Vevina zucht diep en richt zich weer tot Dio en Aine.

‘Laten we eerst gaan drinken, eten en spelen.’

Dio en Aine lopen achter Vevina aan naar de binnenplaats van het kasteel, waar een lange houten tafel vol met limonade, snoep en koek klaarstaat.

‘Val aan kids! Het is snoeptijd,’ galmt Vevina’s stem over de binnenplaats.

Dio en Aine rennen naar de gedekte tafel: gevulde koeken, spekjes, dropballen en heerlijk zachte, romige chocolade. Al dat lekkers wordt zo snel mogelijk naar binnen gepropt.

‘Eet maar zoveel jullie op kunnen,’ roept Vevina met volle mond. Ze schenkt een extra glas limonade in voor Dio en Aine.

‘Wat een paradijs hier in Genius Valley,’ zegt Aine met een mond vol spekjes.

‘Tijd om te gaan spelen,’ kondigt Vevina aan. ‘Hebben jullie zin in een spelletje schaak?’

Dio en Aine knikken instemmend. Er wordt geschaakt in de witte ridderzaal van de burcht. De wanden hangen vol met prachtige schilden en wapens, die zo uit de middeleeuwen lijken te komen.

In een hoek staan lange houten tafels achter elkaar opgesteld, met op elke tafel tien schaakborden, compleet met schaakklok en toeter.

‘In Genius Valley spelen we het liefst multischaak. Dat maakt het schaakspel een stuk ingewikkelder. Multischaak gaat als volgt: twee spelers schaken tegen elkaar op tien verschillende schaakborden. In het midden staat een schaakklok, waar je op moet slaan als je een zet op één van de tien schaakborden hebt gedaan. Iedere speler moet binnen vijf seconden een zet doen en hij mag nooit twee keer achter elkaar een zet op hetzelfde schaakbord maken. Als je niet binnen vijf seconden een schaakstuk verplaatst hebt, gaat de toeter en mag de andere partij een willekeurig schaakstuk van een van jouw borden nemen.’

In een zeer hoog tempo, waardoor Dio en Aine het spel nauwelijks kunnen volgen, spelen twee hoogbegaafde kinderen in acht minuten tien schaakborden uit. Even is één van de spelers te laat aan zet, waarna direct de toeter gaat. De andere speler pakt razendsnel de koningin van het achtste schaakbord af en vervolgt het spel. Uiteindelijk eindigt de partij onbeslist met drie gewonnen partijen voor het hoogbegaafde jongetje, drie gewonnen partijen voor het hoogbegaafde meisje en vier keer remise.

‘Hoe kunnen jullie zo snel schaken?’ vraagt Dio.

‘We hebben gewoon tien verschillende schaakborden met de opstellingen in ons hoofd,’ antwoordt Vevina. ‘Door razendsnel van het ene naar het andere schaakbord te gaan, zijn we in staat om op tien schaakborden tegelijk het spel te spelen. Multischaak is een goede training voor onze hersenen. De allerslimste kinderen uit Genius Valley spelen zelfs op vijftien schaakborden. Het record ligt op het spelen op drieëntwintig schaakborden tegelijkertijd.’

‘Hebben jullie hier ook computergames?’ vraagt Dio, die ontzettend veel zin heeft om eindelijk weer eens te kunnen gamen.

‘Nee, we hebben wel alle games al gespeeld, maar ze zijn veel te gemakkelijk voor ons. Binnen een halfuur hebben we vaak het eindlevel al bereikt. Te saai dus eigenlijk. Wij spelen liever braingame.’

‘Braingame?’

‘Ja, ik laat je het spel zien.’

Vevina trekt Dio en Aine enthousiast mee. Ze lopen een wenteltrap op en komen boven in een ruime torenkamer. Aan weerskanten staan tien stoelen voor de spelers opgesteld. De stoelen worden bezet door twintig hoogbegaafde kinderen.

In het midden staan vijf rijen met vijf blokken op elkaar gestapeld, waar totaal vijf getallen oplichten. De groep die het eerst de blokken zo in kan vullen dat zowel de horizontale rijen als de verticale kolommen en de diagonalen hetzelfde getal opleveren, wint de wedstrijd.

Vevina drukt op een knop en de volgende cijfers verschijnen op de blokken:

Een scheidsrechter in een zwart-wit geruit jasje blaast op een fluitje als startsignaal.

Het is meteen een chaos op de beide tribunes. Sommige spelers schreeuwen de oplossing naar elkaar. Andere hoogbegaafden zitten geconcentreerd in hun schrijfmap berekeningen te maken. Na exact drie minuten en drie seconden gaat de toeter van de groep links.

‘Wij hebben de oplossing gevonden,’ zegt een klein jongetje van een jaar of acht.

38. De uitdaging

Het kleine jongetje kijkt apetrots de torenkamer rond. Terwijl zijn leeftijdsgenootjes op aarde net bezig zijn met breuken en keersommen kan dit hoogbegaafde jongetje al deze complexe rekensommen oplossen.

‘Het totaal van de rijen, kolommen en diagonalen is vijfenzestig en dit zijn de getallen.’ Het jongetje noemt in een razendsnel tempo de getallen op:

‘Het klopt,’ zegt Vevina, zodra ze de getallen hoort.

‘Hoe weet jij dat zo snel?’ vraagt Dio.

‘Dat zie ik direct. Mijn hersens hebben razendsnel alle mogelijke combinaties gecontroleerd.’

Opschepster, denkt Aine met een jaloerse blik. Ze kan het niet uitstaan dat Dio bewonderend naar Vevina kijkt.

In hoog tempo volgen de braingames elkaar op. Het is nauwelijks te begrijpen hoe snel de hoogbegaafde kinderen de vraagstukken oplossen.

‘Waarom doen jullie deze braingames?’ vraagt Dio. Hij lacht net even te lief naar Vevina, waardoor Aine hem een boze blik toewerpt.

‘Als oefening om ooit de torendeur die toegang geeft tot het Pentium te kunnen openen. Hoe meer braingames we oefenen, hoe beter we in staat zullen zijn de haast onkraakbare code toch te kraken.’

Dio slikt. Hij voelt hem al aankomen! Als de code voor deze hoogbegaafde kinderen al zo moeilijk te kraken is, hoe moet hij dat dan voor elkaar krijgen?

Die avond eten Dio, Vevina en Aine met de anderen aan een lange tafel: patat met dikke klodders mayonaise, appelmoes en een kroket.

‘Het wordt een bijzondere avond,’ zegt Vevina. ‘We gaan jouw slimheid toetsen, Dio. Alleen een supergenie heeft kans van slagen om de deur naar de gouden torenkamer te openen. Zonder het Pentium kunnen jullie Azazel niet verslaan.’

Dio kijkt verbaasd naar Vevina. Een genie? Dat is hij zeker niet. Inderdaad is hij de beste leerling van de klas, maar zo slim als de kinderen hier is hij niet. Hij durft het haar niet te zeggen.

Vevina staat op. ‘De kids van Genius Valley hebben de ridderzaal in gereedheid gebracht. Kom.’

‘Voor wat is de ridderzaal in orde gebracht?’ vraagt Dio.

Vevina heft bezwerend haar hand op.

‘Geen vragen meer, ga maar met me mee.’

Dio loopt samen met Aine achter Vevina aan de wenteltrap op. De ridderzaal is met duizenden kaarsen sprookjesachtig verlicht. Op een podium in het midden van de zaal staat een lange tafel met tien schaakborden en er staan twee stoelen aan weerszijden van de tafel.

‘Wat is precies de bedoeling?’ vraagt Dio.

‘De code om toegang te krijgen tot de gouden torenkamer is zo complex dat alleen het allerslimste kind een poging mag wagen. Tot nu toe ben ik het slimste kind in Genius Valley. Daarom daag ik je uit, Dio. Jij mag pas een poging wagen om de code te kraken als je mij met multischaak verslagen hebt.’

‘En als mij dat niet lukt?’ vraagt Dio.

‘Dan zitten jullie hier vast en zullen jullie, net als iedereen hier, tot in de eeuwigheid in het Rijk van de Geesten verblijven.’

Dio bijt zenuwachtig op zijn nagels. Nu komt het op hem aan. Hoe slim is hij eigenlijk? Thuis heeft hij jarenlang tegen schaakcomputers gespeeld en altijd gewonnen. Zelfs de meest geavanceerde schaakcomputer heeft hem nooit kunnen verslaan. Maar nu ligt het anders. Winnen van het meest slimme meisje van Genius Valley is andere koek. Maar heeft hij een keuze?

Dio en Vevina gaan tegenover elkaar aan de tafel zitten, terwijl Aine en de andere kinderen om hen heen komen staan.

‘De beste van drie partijen,’ zegt Vevina, terwijl ze Dio een hand geeft.

Een jongetje van een jaar of tien met rood peenhaar en pientere ogen is de scheidsrechter voor vanavond.

De honderden Genius Valley-kids in de ridderzaal zijn muisstil en kijken gespannen naar het podium. Er is niemand die van Vevina kan winnen.

De scheidsrechter geeft het startsein. De eerste zet is voor Vevina. Razendsnel schuift ze een pion naar voren. Dio denkt na, maar is net te laat met zetten. De toeter gaat en Vevina pakt de koningin van Dio’s zevende schaakbord af. Dat schaakbord is verloren. Het aanstaande verlies maakt Dio scherper dan ooit tevoren.

In een voor normale mensen onmogelijk hoog tempo wordt de wedstrijd gespeeld. Dio speelt zo rustig en oplettend mogelijk op de overgebleven negen schaakborden.

Verschillende malen gaat de toeter en even zovele malen verspeelt Dio weer een belangrijk schaakstuk. Aine maakt zich grote zorgen. Vevina is gewoon te goed voor Dio. Als hij verliest, komen ze nooit meer thuis, bedenkt ze zich enigszins wanhopig.

Na exact zeven minuten zijn de tien schaakborden in een razend hoog tempo uitgespeeld. Vevina heeft met 8-2 gewonnen en staat dus 1-0 voor.

‘Vijf minuten pauze voordat de tweede wedstrijd begint,’ kondigt de roodharige scheidsrechter aan. Dio schudt bedenkelijk zijn hoofd en slentert naar Aine.

‘Ze is echt verschrikkelijk goed,’ zegt hij mistroostig.

‘Gebruik je denkkracht,’ antwoordt Aine streng.

‘Ze is echt geniaal, hoor,’ sputtert Dio tegen.

‘Dio, we hebben maar één kans om het Pentium te bemachtigen. Denk aan hoe graag je terug wilt naar huis. We zijn ver gekomen Dio, en met behulp van het Pentium verslaan we Azazel,’ zegt Aine beslist. ‘Gebruik je bijzondere talenten goed.’

Dio kijkt haar dankbaar aan. Zo heeft Aine nog nooit tegen hem gesproken. De gong klinkt voor de volgende ronde.

Dio loopt met een verbeten gezicht naar het podium. Hij is volledig geconcentreerd en het is stil geworden in zijn hoofd.

Ditmaal doet Dio de eerste zet. Hij zet een pion op schaakbord vier naar voren. In een toestand van trance projecteert Dio de schaakborden en opstellingen in zijn gedachten.

Dio stijgt boven zichzelf uit, maar Vevina laat zich niet zo maar verslaan. Het is een ongelooflijk spannende wedstrijd, waarbij de toeter geen enkele maal klinkt. Na negen minuten en vijfendertig seconden zijn de partijen gespeeld. Dit keer in het voordeel van Dio met een stand van 6-4. Het staat gelijk.

‘Vijf minuten pauze voor de laatste en allesbeslissende ronde,’ roept de scheidsrechter vrolijk.

39. De beslissende zet

Dio maakt zich op voor de allesbeslissende partij. Aine geeft hem een bemoedigende knuffel.

‘Nu doorzetten, Dio. Laat zien dat je de beste bent. Alles op alles zetten voor de beslissende partij.’

Vijf minuten later klinkt de gong. De spanning in de ridderzaal is te snijden. Er is nog nooit iemand geweest die Vevina met multischaak verslagen heeft. Zou dit aardkind dat wel lukken? De hoogbegaafde kinderen kunnen het zich niet voorstellen.

Vevina is als eerste aan zet. De wedstrijd is reuze spannend. Op de borden 1, 4, 6 en 9 staat Vevina op winst. Op de borden 2, 3, 8 en 10 kan Dio de winst niet meer ontgaan. Op bord 7 is een remise niet meer te voorkomen, zodat het echte gevecht zich concentreert op schaakbord nummer 5. In een moordend tempo worden de schaakstukken verplaatst. Alle borden worden zoals verwacht of door Dio of door Vevina gewonnen en op bord 7 valt de remise. Schaakbord 5 gaat de alles bepalende beslissing brengen.

In een flits herinnert Dio zich de Tchechenko-shuffle. Het is de meest beroemde zet uit de schaakgeschiedenis. De rus Tchechenko is er ooit wereldkampioen mee geworden.

Dio heeft de Tchechenko-shuffle vaak tegen de schaakcomputer thuis gebruikt. Hij zet met zijn loper de shuffle in. En inderdaad loopt Vevina in de val. Met zijn paard slaat Dio haar toren, zodat hij met zijn koningin vrij baan heeft.

‘Schaak,’ roept Dio verheugd uit.

Vevina kijkt eerst niet begrijpend naar Dio en gooit vervolgens haar koning op het schaakbord. Voor het eerst in haar leven is ze met multischaak verslagen. Aine springt juichend op van haar stoel. De kinderen van Genius Valley zijn stil. Ze kunnen het niet begrijpen. Dan begint voorzichtig één kind te klappen en weldra is het een explosie van gejuich in de ridderzaal. Dio geeft Vevina een hand.

‘Gefeliciteerd,’ zegt ze sportief. ‘Voor het eerst heb ik het gevoel dat iemand in staat is om de code van de gouden torenkamer te kraken.’

Ze lopen achter Vevina aan door de ridderzaal naar de zware ijzeren deur van de gouden torenkamer. Op de deur zien ze de negentien gouden vakjes waar de geheime cijfercode ingevoerd moet worden:

‘Dit is de meest ingewikkelde braingame die er bestaat. Al vele tientallen jaren zijn we bezig de cijferreeks op te lossen. Helaas is het ons nog niet gelukt. In elk vakje moet een getal komen te staan, waarbij de som van alle horizontale en diagonale lijnen hetzelfde getal oplevert. Pas als de cijfers kloppen, gaat deze deur open en is het Pentium voor jullie.’

‘Is er geen enkel getal bekend?’ vraagt Dio met een bijna wanhopige stem.

‘Nee, helaas niet. We hebben al wel berekend dat er 12.645.100.408.832.000 oftewel ruim twaalf biljard mogelijke combinaties zijn. Dat is ook de reden dat het nog nooit iemand is gelukt de code te kraken. Slechts één cijfercombinatie uit de twaalf biljard vormt de juiste code.’

Dio schudt moedeloos zijn hoofd. De oerelementen voor de nieuwe wereld zitten veilig in zijn tas, maar zullen de aarde waarschijnlijk nooit bereiken. Alles lijkt alsnog verloren. Zelfs voor de allergrootste optimist lijkt dit onbegonnen werk.

‘We laten Dio en Aine nu alleen,’ zegt Vevina tegen de samengeschoolde groep hoogbegaafden. ‘Succes!’

‘Twaalf biljard mogelijke oplossingen! Die code vinden we nooit,’ verzucht Aine, nadat de kinderen de ridderzaal hebben verlaten. Dio zegt niets en denkt diep na. Dan pakt hij het kruis en steekt deze schuin omhoog. Tien minuten lang blijft het stil. Dan verschijnt de blauwwitte schim, deze keer met de lange slaapmuts nog op zijn hoofd.

‘Gaap... Jullie hebben mij uit mijn slaap gehaald?’

‘Ja, wil je ons de cijfercode van deze deur geven,’ vraagt Aine brutaal.

‘Oh, oh, oh... meisje. Dat gaat niet en dat zou vals spel zijn. Dit is de ultieme test om te kijken of Dio uit het juiste hout gesneden is. Er zijn miljarden kinderen op de aarde geboren, maar slechts een enkel kind is een echt zonsverduisteringskind. Dio is er daar één van. Hij moet dit klusje zelf klaren. Gaap, ik ga weer slapen.’

En weg is kardinaal Gregorius.

Dio is stil en denkt geconcentreerd na.

‘Negentien vakjes... dan ga ik eerst maar eens met de getallen 1 tot en met 19 aan de slag. Daarmee wordt het aantal mogelijke combinaties aanzienlijk minder. Met deze getallen ga ik combinaties maken.’

Dio pakt het grote schrijfblok en de pen, die op de tafel midden in de ridderzaal klaarliggen. Urenlang maakt Dio cijferreeksen. Jammer genoeg zonder resultaat. Aine kijkt naar haar vriendje, terwijl ze kriebels in haar buik heeft. Ze hoopt dat Dio de oplossing vindt zodat ze snel naar huis kunnen gaan. Ze moet haar verjaardagsfeestje nog vieren.

Dio fronst en gaat helemaal op in de cijfers. Telkens klopt er weer een rij of een diagonaal niet. De tijd kruipt verder en de avond wordt nacht. Misschien dat hij tot in de eeuwigheid bezig is met het vinden van de code.

‘Ga jij maar slapen, Aine,’ zegt Dio diep in de nacht. ‘Ik werk nog door.’

Aine’s oogleden zijn nu zo zwaar, dat ze haar ogen niet meer open kan houden. Ze gaat op een bankje in de met kaarsen verlichte ridderzaal liggen en valt al snel in een diepe slaap. Dio dekt haar toe met zijn jas.

Het is doodstil in het wonderschone portaal. In het schemerlicht van twee stompkaarsen werkt Dio gedreven door aan het oplossen van de cijferreeks.

Elke mislukte poging geeft hem weer nieuwe moed om door te zetten. Twee uur wordt drie uur en daarna slaat de kerkklok van het kasteel vier uur. Het zal niet lang duren of Azazel zal al zijn Spocks overal vandaan gehaald hebben en ze vervolgens voor de ijskelder opgesteld hebben. Zelfs met zijn beschermketting en het Pentium zal het hem dan niet meer lukken om door de misschien wel vele miljoenen Spocks heen te breken. Haast is dus geboden!

Dio blijft ondanks de hoge druk rustig. Hij verlangt hevig naar zijn moeder, en zelfs naar zijn ietwat rare vader. Het vreselijke verlangen naar huis geeft Dio extra moed om door te zetten en poging na poging te ondernemen.

Met al zijn kracht zit hij, dodelijk vermoeid, peinzend voor zich uit te staren. Het is ondertussen zeven uur in de ochtend. Als het zo dadelijk licht wordt, gaat Azazel zijn Spocks massaal naar de ijskelder dirigeren en zijn ze te laat. De situatie lijkt uitzichtloos!

40. De code gekraakt

De vroege ochtendzon valt door de smalle ramen en weerkaatst in de witte ridderzaal. Dio kijkt naar het plafond en pijnigt zijn hersenen voor de zoveelste keer. Hij schudt zijn hoofd van vermoeidheid. Verbeeldt hij het zich nu of ziet hij daar werkelijk zijn beschermengel zweven, die naar het rijk versierde plafond wijst?

Dio spert zijn vermoeide ogen zo wijd mogelijk open. Wat wil deze engel hem zeggen? Zijn hart gaat sneller slaan. Dit kan niet waar zijn. Wat probeert zijn beschermengel hem te vertellen? Bij toverslag is alle vermoeidheid verdwenen. Dio’s ogen schieten van links naar rechts over het plafond.

Het plafond van de ridderzaal heeft, als je er bij de juiste lichtinval naar kijkt, precies hetzelfde vorm als de gouden vakjes op de ijzeren deur. Op elk van de negentien vlakken op het plafond is een familiewapen geschilderd. Waarschijnlijk zijn het de familiewapens van oude kasteelheren die hier in vroegere tijden geleefd hebben.

Negentien verschillende familiewapens. Waarom wijst zijn beschermengel juist op deze schilden? Als Dio nog eens goed naar de wapenschilden kijkt, ziet hij dat elk schild is versierd met een aantal sterren. Juist door de bijzondere lichtinval van de vroege ochtendzon zijn deze sterren goed te zien.

Vlug scheurt Dio een nieuw vel papier uit zijn blok en tekent daar de negentien vakjes op. Daarna telt hij per schild het aantal sterren en zet dit aantal in het vakje dat op dezelfde plaats staat als het schild op het plafond. Zo werkt hij het hele plafond af. Na een paar minuten staat de volgende cijferreeks op het vel papier:

Gespannen begint Dio te rekenen: 18 + 17 + 3 = 38. Dat zou het getal moeten zijn. 11 + 1 + 7 + 19 = 38. Hetzelfde getal. Nu een diagonale rij: 18 + 1 + 5 + 4 + 10 = 38.

Yes, de kansen stijgen. Dio berekent alle horizontale en diagonale rijen. De uitkomst is telkens 38.

‘Yéééés,’ schreeuwt Dio uit. ‘Aine, wakker worden!’

Aine is direct klaarwakker en kijkt Dio met grote ogen aan.

‘Ik heb de oplossing gevonden,’ roept Dio in extase.

Aine springt van het bankje en pakt het papier met de getallen van de tafel.

‘We kunnen naar huis,’ roept ze enthousiast, nadat ze de cijferreeksen heeft doorgerekend.

Voor het eerst in honderden jaren is de code gekraakt. Dio en Aine rennen de ridderzaal uit en schreeuwen dat ze de juiste cijferreeks hebben gevonden. Er is geen tijd te verliezen. Nu hebben ze een kans om Azazel te verslaan en weer naar huis te gaan.

Dat eindelijk de code is gekraakt, gaat als een lopend vuurtje door de burcht heen. Van alle kanten komen de hoogbegaafde kids naar de ridderzaal toegestroomd. Niemand wil het grote moment missen dat de deur naar de gouden torenkamer wordt geopend.

De ridderzaal staat binnen een mum van tijd vol met nieuwsgierigen als Dio, Aine en Vevina binnenlopen. Met het papier in zijn hand loopt Dio naar de ijzeren toegangsdeur. Daar draait hij één voor één de juiste cijfers in de gouden vakjes op de deur. Het cijfer van het laatste vakje is de 10. Het is muisstil en de spanning in de zaal is om te snijden. Zou het lukken?

Klik.

Na vele eeuwen zwaait onder luid gejuich van honderden Genius Valley-kids piepend de deur open. Het goud van de wanden schittert Dio, Aine en Vevina tegemoet. Dio mag als eerste de gouden zaal betreden. Midden in de gouden ruimte staat op een altaar een ebbenhouten kistje. Tegen de gouden muur hangt een groot, met goud beslagen zwaard. Voorzichtig lopen de kinderen naar het altaar waar het ebbenhouten kistje op staat.

Met trillende handen opent Dio de ebbenhouten kist.

Tot zijn teleurstelling zit er alleen een rol perkament in de kist. Gespannen rolt Dio de rol perkament open, terwijl Aine en Vevina over zijn schouders meekijken. In grote krulletters staat de volgende tekst geschreven:

Het Pentium wordt gevormd door de Tibetaanse

amulet samen te laten smelten met de

magische Keltische ring, waarna de dragers van

deze twee heiligdommen de magische spreuk

“Asha Purna” uitspreken.

Dio en Aine kijken elkaar verbijsterd aan. Zonder het te weten, hebben ze vanaf hun geboorte het Pentium al bij zich gedragen. Het is bijna komisch om daar nu, na zoveel jaren en zoveel zware beproevingen, achter te komen.

Aine komt recht tegenover Dio staan. Het geroezemoes houdt op en er heerst een bijna magische stilte in de torenkamer. Dio doet als eerste zijn Tibetaanse beschermketting af en legt het vijfhoekige hangertje op het altaar. Ook Aine doet nu ketting met de magische Keltische ring af en legt de ring precies op de amulet van Dio.

De ring past zo precies in het vijfhoekige hangertje, dat het lijkt alsof ze ooit ook als één stuk bedoeld zijn.

Dan pakt Dio de beide handen van Aine vast.

‘Asha Purna,’ klinkt het uit twee monden hard door de gouden torenkamer. Op dat moment valt het gouden zwaard van de muur en gloeien de amulet en de ring op. Er ontstaat witte rook om het altaar heen. Langzaam worden de amulet en de ring vuurrood van de hitte die ze doet samensmelten. Na vele eeuwen is het Pentium weer compleet!

Wanneer het Pentium afgekoeld is, pakt Aine het Pentium op en rijgt het aan de houten Tibetaanse beschermketting, waarna ze het voorzichtig om Dio’s nek knoopt.

‘Hartsvriendje, draag het Pentium met trots!’

Ze is nog niet uitgesproken of er verschijnt een blauwwitte gedaante in de gouden kamer.

‘Goh, zie ik na honderden jaren ook eens hoe de gouden tempel er van binnen uitziet,’ zegt kardinaal Gregorius.

Vevina doet van schrik een stap naar achteren. ‘Een geest, ik zie een geest.’

‘Ach, het is kardinaal Gregorius maar,’ zegt Aine.

‘Ken jij hem?’

‘Natuurlijk, hij helpt ons.’

Kardinaal Gregorius keert zich naar Dio. Voor één keer kijkt hij serieus. Zo ernstig als een kardinaal maar kan zijn.

41. Naar huis

De kardinaal komt vlak voor Dio staan.

‘Jij bent er nog niet, jongeman. Jou wacht nu het gevecht met het ultieme kwaad. Azazel laat jullie niet zomaar met de vijf oerelementen naar de aarde vertrekken.’

Dio antwoordt niet, maar pakt het zwaard van de vloer. Met twee handen houdt hij het zwaard voor zijn borst. Het machtige zwaard blinkt in het binnenvallende licht. Dio straalt een enorme kracht uit, alsof hij wijzer en rustiger is geworden, maar ook sterker en krachtiger: een jongen die klaar is om het ultieme gevecht met het allerergste kwaad aan te gaan.

‘Je maakt me bijna bang,’ zegt de kardinaal lachend en weg is hij weer.

Dio steekt het zwaard terug in de schede en schuift de draagriem over zijn schouder, naast de riem van de tas met de vijf oerelementen. Hij is klaar voor het allesbeslissende duel met Azazel, de heerser van het kwaad.

‘We hebben nog een probleempje,’ zegt Aine. ‘Er staan ons honderdduizenden Spocks voor de poort op te wachten. Hoe komen we daar doorheen?’

Vevina lacht even. ‘Kom maar met mij mee,’ zegt ze geheimzinnig, terwijl ze de gouden kamer uitlopen.

Dio en Aine volgen haar naar de andere kant van de burcht. Ze lopen over de balustrade en zien zo ver ze kunnen kijken honderdduizenden Spocks staan, die de burcht omsingeld hebben. Er hangt een ondraaglijke stank. Er gaat een gemurmel en een gerochel door de massa Spocks als ze gedrieën over de balustrade lopen.

‘Ik breng jullie via een andere toren naar een geheime, ondergrondse gang die jullie rechtstreeks naar de andere kant van de heuvel brengt. Die stinkerds zullen hier bij het kasteel tevergeefs op jullie blijven wachten. Gelukkig zijn Spocks oliedom en hebben ze geen verkenners uitgezet. Aan de andere kant van de heuvel zien ze jullie niet meer.

Hier hebben jullie een kompas. Loop zodra je de tunnel uitkomt in zuidoostelijke richting totdat je de woestijn bereikt. Richt je dan op de Zonnetempel. Als jullie de Zonnetempel gepasseerd zijn, wijst de weg naar de ijskelder zich vanzelf. Pas onderweg op voor verdwaalde Spocks. Als ze jullie op het spoor komen, zijn jullie verloren. Ze zullen jullie net zo lang uitputten tot jullie in slaap vallen en ze jullie pink kunnen breken.’

Vevina omhelst Dio. Hij bloost hevig als de mooie Vevina hem een zoen geeft.

‘Sterkte,’ is het enige wat ze zegt.

Daarna omhelst ze Aine. ‘Wil je de groeten overbrengen aan mijn ouders, die nog steeds in Stavelot wonen. Zeg hen dat het goed met me gaat en ik gelukkig ben in het Rijk van de Geesten.’

‘Waar wonen ze precies?’

‘Hier heb je een briefje waar het adres op staat.’

‘Dat zal ik doen,’ zegt Aine, terwijl ze het briefje in haar zak steekt.

Dio en Aine zijn klaar voor de laatste etappe van de reis. Dio heeft het met goud beslagen zwaard op zijn rug, de tas met de vijf oerelementen om zijn schouder, het Pentium om zijn nek en het kompas in zijn hand. Hij ziet er vastberaden uit.

‘Hier de trap af, dan komen jullie vanzelf in de onderaardse gang,’ zijn Vevina’s laatste woorden.

De onderaardse gang is pikkedonker en vochtig. Met hun handen langs de muur schuifelen Dio en Aine meter voor meter voorzichtig voorwaarts. Hier en daar horen ze een vleermuis langs vliegen en zien ze beesten wegschieten. Dat zijn vast ratten, denkt Dio. Hij houdt wijselijk zijn mond.

Ze lopen zeker een uur door de donkere gang als ze heel in de verte een lichtpuntje zien dat met elke stap groter wordt. Dio pakt zijn zwaard en is klaar voor de aanval. Zo leggen ze de laatste meters af. Misschien staan er buiten hordes Spocks hen op te wachten.

Maar als ze hun hoofd naar buiten steken, is het helemaal stil. Alleen het ruisen van de wind zorgt voor enig geluid. In de wijde omtrek is nergens een Spock te zien. Eindelijk ruiken ze weer bloemen en de geur van fris gras.

Dio doet zijn zwaard terug in de schede en stelt het kompas in. Daarna lopen ze uren in zuidoostelijke richting. Het wordt steeds warmer. Langzaam maar zeker naderen ze de woestijn. Bij een heldere waterbron rusten de kinderen even uit en lessen hun dorst.

Het bos gaat over in een uitgestrekt, hoog grasland met hier en daar een boom. Het is warm. Dio trekt zijn jas uit. Het gras wordt steeds lager en geler, tot het helemaal verdord is en er alleen nog woestijn overblijft.

In de verte zien ze de piramide van de Zonnetempel in de trillende lucht liggen. Het einde van hun avontuur komt in zicht en ze verlangen hevig naar huis. De hele terugreis zien ze geen enkele Spock. Blijkbaar zijn die massaal naar de witte burcht getrokken, en wachten daar op Dio en Aine.

‘Ik ben moe,’ piept Aine. ‘En ik heb ook dorst.’

‘Even doorzetten,’ antwoordt Dio. Zijn tong voelt als een zeemleren lap, maar hij houdt zijn mond daarover. Ze zetten er flink de pas in. Het vooruitzicht om weer naar huis te gaan, geeft hen de kracht om verder te lopen. Ondanks de ondraaglijke hitte en de vermoeidheid gaat het tempo nog verder omhoog. In de schaduw van de piramide rusten ze even uit.

In de oase vlakbij de Zonnetempel lessen de kinderen gulzig hun dorst. Heel ver weg horen ze de sfinx janken van de honger. Daarna vertrekken ze voor het laatste traject naar de ijskelder. Azazel is nergens te bekennen en juist dat benauwt Dio.

De zon staat al iets lager aan de hemel als ze eindelijk bij de ingang van de grot aankomen.

Het is dreigend stil. Nergens is een Spock te zien, maar ook Azazel heeft zich nog niet vertoond. Ze lopen de grot in. Ook hier komen ze Azazel niet tegen. Zou de heerser van het kwaad zich zo gemakkelijk gewonnen geven?

In de vroege avond daalt de temperatuur snel. Dio en Aine zijn midden in de grot, op slechts een kilometer verwijderd van de ijskelder. Hier en daar wordt de grot spaarzaam verlicht door aan de wand hangende olielampjes.

In het schemerige licht komen drie kromgebogen, rochelende Spocks hen via het smalle pad tegemoet. Ze zijn direct te ruiken met die walgelijke rioollucht om hen heen. Dio en Aine duiken achter een paar keien weg. Dio trekt zijn zwaard uit de schede, klaar om direct aan te vallen als dat nodig mocht zijn.

De Spocks lopen gorgelend langs. Ze hebben niet in de gaten dat hun prooi zo dichtbij is. Aine knijpt stilletjes haar neus dicht. Ze kan haar braakneigingen maar net inhouden.

Als de Spocks uit het zicht zijn, komen Dio en Aine weer achter de stenen vandaan.

‘Getver, wat stinken die Spocks zeg,’ zegt Aine.

Van Azazel is nog altijd geen teken van leven.

Plotseling verschijnt kardinaal Gregorius in een witblauwe lichtflits voor hen. Hij doet de rots helblauw oplichten.

‘Verdwijn, kardinaal,’ sist Dio, ‘straks heeft Azazel ons in de gaten.’

‘Nou, nou, een beetje vriendelijker mag wel hoor, Dio. Ik kom jullie dringend waarschuwen,’ antwoordt kardinaal Gregorius.

42. Het beslissende duel

De kardinaal zweeft dichter naar de kinderen toe.

‘Azazel is witheet van woede en hij beraamt een hels plan. Laat je niet meeslepen door jullie angst. Als hem dat lukt, zijn jullie reddeloos verloren. Het komt nu aan op jullie moed. Als je bang wordt, ben je een gemakkelijke prooi voor hem.’

Kardinaal Gregorius verdwijnt weer net zo snel als hij kwam. Dio voelt het zwaard in zijn hand trillen. De spanning is op de gezichten van Dio en Aine af te lezen. Behoedzaam lopen ze verder. Nog maar achthonderd meter naar de toegangspoort van de ijskelder en nog steeds is er niet veel meer dan het druppelende water in de grot te horen.

Maar niet voor lang. In de verte zien ze bij de poort een dichte, zwarte mist op komen zetten. Een vreemde zwavellucht prikkelt hun neus. Azazel is hen niet vergeten en maakt zich klaar voor het gevecht. Dio slikt, maar hij stopt niet. Nu komt het op zijn moed aan.

Met getrokken zwaard loopt Dio voorop, op de voet gevolgd door Aine. Zo schuifelen ze voort, meter voor meter, de vrijheid tegemoet. De spanning is van hun gezichten af te lezen.

De zwarte mist wordt dikker en dikker. Ze horen verderop het onheilspellende brullen van wilde beesten. De toegangspoort naar de ijskelder is nog maar enkele honderden meters van hen vandaan. Nog steeds is Azazel niet te zien.

Een plotseling opkomende windvlaag blaast de donkere mistflarden weg. Dio’s adem stokt. Voor een hels brandend zwavelvuur bij de toegangspoort staat de machtige Azazel in vol ornaat. Hij heeft een moordlustige blik in zijn ogen. De twee levensgrote zwarte panters, die aan weerskanten van Azazel staan, onderstrepen Azazel's macht. Hun felle, groene ogen fonkelen in het vuurlicht.

Azazel staat rechtop met een zwarte cape om, die zijn gezicht half bedekt. Met zijn beide armen dreigend voor zich uitgestoken, houdt hij twee grote, zwarte stalen zwaarden vast.

Dio wil zich het liefst direct omdraaien en wegrennen. Maar dan denkt hij aan de woorden van de kardinaal en blijft staan. Aine is ver achter Dio weggekropen.

‘Azazel, ik heb het Pentium in mijn bezit,’ schreeuwt Dio. ‘Het kwaad heeft nog nooit in de geschiedenis gezegevierd. Laat me erdoor om de vijf oerelementen naar de aarde te brengen.’

Een schelle, valse lach is Azazels antwoord.

‘Dat nooit!’

‘Azazel, maak de weg vrij,’ schreeuwt Dio nogmaals met overslaande stem.

Een schelle lach, die langzaam overgaat in hels gekrijs, is het veelbetekenende antwoord.

‘Nooit,’ zeg ik je. ‘Het kwaad is nog nooit verslagen en heeft de aarde steeds meer in zijn macht. Ik heb de hebzucht en het slechte bij de mensen aangewakkerd en de mensen verslaafd gemaakt aan geld en macht.

In jullie wereld win ik nog iedere dag aan gezag en daar ben ik trots op. Mijn definitieve overwinning op het goede in de mensen is aanstaande. Het duurt niet lang meer of ik ben de alleenheerser in het heelal. De toekomstige kinderen zullen niet eens meer weten wat “liefde en goedheid” betekent. Door de hebzucht naar geld en macht worden mensen steeds slechter. Als deze slechte mensen dood gaan, worden ze Spocks in mijn duistere leger. Als mijn leger Spocks groot genoeg is, kom ik uit het Rijk van de Geesten tevoorschijn om de aarde definitief te bezetten. Ieder kind en ieder mens waarvan door een Spock de pink wordt gebroken, veranderd in een Spock. En zo ontstaat er een aarde vol met Spocks. Jullie einde nadert.

Het lijkt op het pijnlijke einde van een rat die onwetend en hebberig van het rattengif peuzelt. Hahaha...,’ klinkt het gemeen door de grot.

De twee panters naast Azazel laten grommend hun tanden zien. Scherpe witte tanden, die bedoeld zijn om mensen en dieren mee aan stukken te scheuren. De panters maken zich gereed voor een gezamenlijke aanval op de kinderen, terwijl Azazel schaterlachend toe staat te kijken. Uit angst doet Dio het bijna in zijn broek, maar hij blijft fier rechtop staan.

Een volle minuut staren de zwarte panters hun prooi aan, voordat ze de kinderen behoedzaam naderen. Er glimt angst in de ogen van Dio en Aine. Als ze vluchten, zijn ze verloren.

Azazel heft zijn armen en hoofd naar boven en begint te krijsen. De wraak van de duistere wereld is gekomen. Het kwaad zal zegevieren.

De panters zijn tot op nog geen vier meter genaderd. Dio kan ze horen ademen en hij houdt zijn met goud beslagen, stalen zwaard stevig vast. Dan springt de linker panter op hen af.

Haast automatisch vliegt Dio’s zwaard met hoge snelheid door de lucht om met één slag het beest van het leven te ontnemen.

Een doodsroep, gevolgd door een harde klap op de grond overstemt Azazels aanhoudende valse gekrijs. Het magische zwaard heeft gewerkt. Als een veertje beweegt het zware stalen zwaard zich in de handen van Dio.

De andere panter, die klaarstaat om als tweede aan te vallen, onderkent het gevaar van het magische zwaard en rent met grote snelheid jankend langs de kinderen de grot in.

Het gekrijs van Azazel verstomt direct. Hij is meer dan woedend. Zelfs zijn panters hebben het moeten afleggen tegen het zonsverduisteringskind. Dio stapt over de dode panter heen richting de woeste Azazel. Hij voelt zich kalm en helder in zijn hoofd. Azazel staat voor het brandende zwavelvuur en steekt zijn beide zwaarden dreigend naar voren. Aine huivert. De koude rillingen van spanning lopen over haar rug.

Alle kwaadheid en negatieve energie die in Azazel zitten, heeft hij verzameld voor dit ultieme gevecht. Zijn donkere geweten en kracht vloeien in zijn zwarte stalen zwaarden. Net als Dio tot op een paar meter is genaderd om het gevecht aan te gaan, verschijnt doodleuk kardinaal Gregorius op het toneel. Azazel kijkt de blauwwitte geest razend van woede aan.

‘Wat doe jij hier? Verdwijn uit mijn gezichtsveld!’

‘Nou, nou, ook goedemiddag Azazel,’ zegt de kardinaal spottend. Dan richt hij zich tot Dio: ‘pak het Pentium in je rechterhand en zeg driemaal luid en duidelijk hardop de volgende toverspreuk:

Dit zwaard zal het heilige vuur ontsteken,

en de macht van het kwaad voor de eeuwigheid

verbreken.

Zeg mij na en werp daarna je zwaard in het zwavelvuur. Doe het nu! Je hebt geen tijd te verliezen.’

Met een ruk trekt Dio de ketting met het Pentium van zijn nek en houdt zwaard en Pentium op Azazel gericht. Bij het uitspreken van de spreuk voor de eerste keer, ziet hij Azazel in elkaar krimpen alsof een scherp wapen doel treft.

‘Nooit!’ schreeuwt Azazel, inmiddels waanzinnig van woede geworden. ‘Ik zal over de wereld heersen.’

Voor de tweede keer spreekt Dio de spreuk duidelijk hoorbaar uit. Hij voelt nu dat hij aan de winnende hand is. Azazel krijgt heftige braakneigingen.

‘Dit zwaard zal het heilige vuur ontsteken, en de macht van het kwaad voor de eeuwigheid verbreken,’ klinkt het voor de derde maal krachtig door de grot. Met een machtige zwaai werpt Dio het zwaard door de lucht.

43. Terug op aarde

Het zwaard cirkelt viermaal door de lucht en komt precies achter Azazel in het vuur terecht, terwijl het Pentium roodgloeiend oplicht. Een ijzingwekkende gil galmt door de grot. Azazel valt met een schreeuw van pijn achterover in het zwavelvuur. De zwarte cape vat direct vlam. Het vuur laait hoog op en Dio en Aine moeten hun handen voor hun gezicht slaan om zich tegen de hitte te beschermen.

Even snel als de vlammen zijn opgelaaid, verdwijnen ze ook weer. Er is op de onheilsplek niets meer te zien dat aan Azazel herinnert. Er is zelfs geen schroeiplek overgebleven. Het Pentium rookt nog na in Dio’s rechterhand. Het kwaad is verzwolgen door het vuur en is nu uitgeschakeld.

‘Zo, dat was een heftig vuurtje,’ zegt de kardinaal. ‘Ik wist niet dat kwaad zo heerlijk kon branden.’

Dio en Aine lachen van de zenuwen om de kardinaal.

‘Hoe komt u aan die bezweringsformule?’ vraagt Dio.

Kardinaal Gregorius geeft hem een knipoog. ‘Dat is een bijzonder verhaal. Ooit vond een priester in een oude kerk in Baltimore in een geheime nis een document waar deze bezweringsformule op stond. Hij gaf het mij toen ik nog kardinaal was in Rome. Ik heb deze geheime tekst na mijn dood naar het Rijk van de Geesten meegenomen en al die eeuwen bewaard. Toen ik je moed zag en de bereidheid om je leven te geven, besloot ik je te helpen. Het is mijn enige kans om weer eens op aarde te kijken. Na ruim zes eeuwen ben ik wel uitgekeken hier in het Rijk van de Geesten. Je was overigens net op tijd. Eén minuut later had het hier zwart gezien van de Spocks, die al bij de ingang van de grot waren. Azazel heeft ze vanochtend gewaarschuwd. De weg om naar huis te gaan nu helemaal vrij. Hoor ik trouwens nog wat?’

Kardinaal Gregorius staat glimlachend met zijn hand achter zijn oren te wachten.

‘Dank u wel, Gregorius,’ zeggen Dio en Aine tegelijkertijd.

‘Ik kon het niet helemaal verstaan?’ zegt de kardinaal plagerig.

‘Vriendelijk bedankt, kardinaal Gregorius,’ klinkt het wederom eensgezind.

Dio gaat met zijn handen voor zijn gezicht op een steen zitten. Het wordt hem allemaal even te veel. Aine slaat haar armen om hem heen.

‘Het is gelukkig voorbij,’ zegt ze. ‘We zijn bijna thuis. Wat zullen onze ouders ongerust zijn.’

Dio staat op en loopt naar de wandtrap. Boven hem ziet hij dat het luik in de ijskelder nog gesloten is.

Dio doet de tas met oerelementen recht om zijn schouder en loopt naar de trap.

‘En nu zo snel mogelijk naar huis,’ zegt Aine. ‘Ze zullen na al die dagen dat we weg zijn geweest wel dodelijk ongerust zijn.’

Op de tast klauteren ze via de wandtrap omhoog, Dio voorop en Aine volgt. Bovenaan de trap stuiten ze op het zware luik dat het gat in de ijskelder afsluit.

Dio zet zijn schouders eronder en probeert uit alle macht het luik omhoog te duwen. Er is geen beweging in te krijgen.

‘Aine, help eens, ik krijg dat luik niet open.’

Balancerend op de trap staan ze beiden tegen het zware luik te duwen. Langzaam, heel langzaam komt er wat beweging in het ijzeren luik. Het eerste streepje daglicht wordt zichtbaar en dat geeft hen hernieuwde kracht.

Plotseling springt het luik open. Het felle daglicht verblindt Dio en Aine. Graaf von Steinenkraut is nergens meer te bekennen. Ze kruipen de ijskelder in en laten hun ogen aan het licht wennen.

Dio kijkt op zijn horloge. Tot zijn verbazing ziet hij de wijzers razendsnel terug in de tijd lopen. De wijzers blijven teruglopen alsof hij terug gaat in de tijd. Als de wijzers voor de zevende keer bij vijf minuten over zes zijn aangekomen, gaat zijn secondewijzer ineens weer vooruit. Verbaasd kijkt Dio naar zijn horloge.

‘Eindelijk kan ik dit rijk verlaten. Hier heb ik 532 jaar op gewacht. Ik ga een lekkere espresso in Rome halen. Dat heb ik na al die eeuwen wel verdiend.’

‘Wat gaat u op de aarde allemaal doen, kardinaal?’ vraagt Aine.

‘Naast een bezoek aan het Vaticaan in Rome, bedoel je?’

Aine knikt bevestigend.

‘Ik heb een heel goed idee,’ zegt de kardinaal verrukt.

‘Ik ga kinderen, die langdurig ziek zijn helpen. Door jullie vind ik kinderen eigenlijk best leuk.’

‘Best leuk?’

‘Nou ja, heel leuk dan,’ zegt kardinaal Gregorius. ‘Mocht je ooit problemen hebben, vraag dan om hulp aan kardinaal Gregorius door een kruis schuin omhoog te steken. Ik zal je dan komen helpen. Maar nu ga ik er vandoor. Er wacht na 532 jaar een heerlijke Italiaanse kop koffie op me.’

Aine loopt naar de kardinaal en geeft hem een kus. Ze giechelt. Dat was een heel rare kus. Ze had het gevoel dat ze het luchtledige kuste en tegelijkertijd leek het alsof ze iets geraakt had. Maar als je goed kijkt, kun je de kardinaal in het blauwwitte licht een beetje zien blozen.

‘Bedankt voor alles wat u voor ons hebt gedaan. Zonder uw hulp hadden we het niet gered,’ zegt Dio. Kardinaal Gregorius zweeft door de toegangspoort naar buiten, zwaait en verdwijnt dan.

‘We zijn terug, we zijn terug in onze eigen wereld,’ zingen Dio en Aine en ze maken een vreugdedansje in de ijskelder. De zwoele avondlucht vult hun longen en een kruidige bloemengeur prikkelt hun neus.

‘Ik hoor weer vogels zingen,’ zegt Aine verrukt.

‘Kom, we gaan naar huis. Ze zullen na al die dagen wel doodongerust zijn.’

‘Aine, kijk eens wat er is gebeurd,’ zegt Dio.

Hij opent zijn hand, waar in plaats van het Pentium de ring van Aine en Dio’s beschermketting met het vijfhoekig hangertje weer te zien zijn. Het samengesmolten Pentium is uit elkaar gevallen.

‘Geef mijn ring maar terug, Dio,’ zegt Aine verheugd. Ze is meer dan ooit gehecht geraakt aan haar ring. Aine hangt de magische Keltische ring weer aan de ketting om haar hals. Dan kruipen ze door de tralies en rennen ze door het Stavelotse bos richting huis.

‘Wat zullen mijn vader en moeder blij zijn dat ik na al die dagen terug ben. Er liggen vast verjaardagscadeaus klaar,’ roept Aine enthousiast. Ze is dolblij dat het avontuur ten einde is. Na tien minuten rennen ze hijgend hun straat in.

‘We zien elkaar straks nog wel,’ roept Dio.

Eerst verstopt hij de oerelementen en het kruis van ijs in de schuur en dan loopt hij door de achterdeur naar binnen.

Vader Harry en moeder Kate zitten aan tafel te eten. Hun vorken en messen kletteren op de borden, maar tot Dio’s verbazing springen ze niet op als Dio in de deuropening verschijnt.

‘Waar zat je?’ vraagt Harry op barse toon. ‘Je weet toch dat we altijd stipt om zes uur eten.’

Dio begint bijna te huilen. Hij is bijna een week weggeweest en zijn ouders begroeten hem niet eens.

Geen enkel teken van ongerustheid. Hoe kunnen ze zo gemeen zijn?

44. De Tibetaanse monniken

Met zijn handpalmen veegt hij zijn tranen weg.

‘Hoor je me niet?’ zegt zijn vader Harry nogmaals op een barse toon. ‘Waar ben je geweest?’

‘In het Rijk van de Geesten.’

Harry kijkt geïrriteerd op van zijn bord. ‘Wat zeg je, duikelaar?’

‘We komen uit het Rijk van de Geesten,’ antwoordt Dio opnieuw.

‘Leuk. Dat is zeker een nieuw spel?’ zegt Kate sussend. ‘Maar je bent echt te laat voor het eten, lieverd.’

‘Geen tv voor jou vanavond,’ bromt Harry.

Nu wordt het Dio te veel. Hij heeft bijna zijn leven gegeven om de vijf oerelementen te vinden en het gevecht met Azazel staat hem nog vers in het geheugen.

‘Hebben jullie me dan helemaal niet gemist?’ roept Dio wanhopig uit.

Kate staat op en slaat haar arm om Dio heen.

‘Wat is er allemaal aan de hand?’ vraagt ze op zachte toon.

‘Ik heb met Azazel gevochten,’ snikt Dio.

‘Is dat die nieuwe jongen in je klas?’ vraagt Harry, met nog steeds een gemene ondertoon in zijn stem.

‘Nee,’ roept Dio vertwijfeld. ‘Azazel is de heerser van het kwaad.’

‘Nu is het afgelopen, duikelaar,’ roept Harry uit, terwijl hij hard zijn bestek op tafel smijt. ‘Hou op met die flauwekul. Het is gewoon een smoes omdat je te laat aan tafel bent.’

Dio schudt zijn hoofd en er komen nu tranen tevoorschijn. Hoe gemeen kunnen je ouders zijn.

‘Ben ik zeven dagen weggeweest en dan doen jullie zo gemeen.’

‘Ik begrijp er helemaal niets meer van, duikelaar,’ bromt Harry. ‘Hoezo ben jij zeven dagen weggeweest?’

‘Vertel mij maar wat er is gebeurd,’ zegt Kate en ze geeft Dio een zoen op zijn voorhoofd. Dio ploft aan tafel.

‘Mam, ik ben via de ijskelder in het ondergrondse Rijk van de Geesten geweest. Ik heb de Zonnetempel gezien, het Hathorrijk en Vrektown. Ik ben in Applesoft geweest en in het land van de dromen. Ik heb Vevina ontmoet in Genius Valley en ik heb uiteindelijk Azazel, de heerser van het kwaad, verslagen.’

‘Je zit te zwammen,’ bromt Harry. ‘Zeven dagen zoek kan echt niet. Vanochtend zat je hier nog aan het ontbijt.’

‘Maar pap, het is echt waar. Vanochtend was ik niet hier, maar in Genius Valley.’

‘Heb je weer in het bos zitten dagdromen?’

‘Nee mam, echt niet. Ik heb het allemaal beleefd en ik ben zelfs door een molwolf gewond geraakt aan mijn arm.’

‘Door een wát?’ roept Harry verbaasd.

‘Een molwolf, pap. Kijk maar!’

Dio stroopt de rechtermouw van zijn blouse op. Tot zijn afschuw ziet hij dat er niets meer van de snijwond te zien is. En ook van het gat in zijn jas is niets meer te zien.

‘Duikelaar, hou nu maar op met je fantasie en eet je bord leeg,’ zegt Harry streng. ‘Genoeg gepraat nu.’

‘Ik sprak vanmiddag Aine’s moeder,’ zegt Kate om een ander onderwerp aan te snijden. ‘Je bent zaterdagmiddag op haar verjaardag uitgenodigd.’

‘Aine is al jarig geweest,’ mokt Dio. ‘We zaten toen in Cubedal.’

‘Duikelaar, nu is het genoeg geweest. Eerst te laat komen voor het eten en dan nog een grote mond ook. Zonder eten naar je kamer. Ik wil je niet meer zien.’

Verdrietig sloft Dio naar boven. Hoe gemeen kun je als ouder zijn. Ze vertrouwen hem gewoon niet!

‘Harry, wil jij zo eens bij die ijskelder gaan kijken,’ vraagt Kate. ‘Ik vertrouw het niet helemaal.’

Mokkend stapt Harry Dante na het eten op de fiets om de ijskelder in het Stavelotse bos te inspecteren. Bij de ijskelder is helemaal niets bijzonders te zien. Geen openstaand luik of iets wat op een tunnel lijkt. Zelfs geen sporen van recente graafwerkzaamheden. Harry haalt zijn schouders op en springt weer op zijn fiets. Hij kijkt bezorgd naar de inktzwarte hemel. Er is onweer op komst.

‘Het Rijk van de Geesten bestaat echt,’ mompelt Dio, als hij aan zijn moeder het verhaal vertelt.

‘Het is gewoon een dagdroom geweest, lieverd,’ antwoordt Kate.

‘Het is echt geen droom, mam,’ schreeuwt Dio nu boos. Hoofdschuddend loopt Kate naar beneden en laat Dio in vertwijfeling achter. Stel je voor dat zijn vader gelijk heeft, en dat het allemaal niet is gebeurd, en het avontuur dus niet meer is dan een lange dagdroom. Dan is alle moeite voor niets geweest. Van uitputting valt Dio op zijn bed in slaap, terwijl de eerste donderslagen het snel naderende onweer aankondigen.

Het begint hard te regenen en lichtblauwe flitsen schieten uit de hemel. Een vreemd gezelschap loopt door de schemerige, uitgestorven nieuwbouwwijk van Stavelot. Het zijn twee Tibetaanse monniken, gehuld in fel roodoranje monnikspijen. Eén monnik loopt zo krom dat hij ieder moment kan omvallen door de sterke wind. Zijn lange grijze baard raakt bijna de grond. De oude monnik wordt ondersteund door een jongere monnik, die toch ook al ver in de vijftig moet zijn. Ze kijken naar het blauwe straatnaambordje.

‘Edisonweg,’ murmelt de jongste monnik en er verschijnt een lach op zijn gezicht.

De tocht is lang en zwaar geweest. Twee maanden geleden zijn ze al vertrokken. In het hoogste gebergte ter wereld, de Himalaya, ligt een klein bijzonder land dat Tibet heet. Het is een land waar magie en toverkunst nog werkelijk bestaan. In dit land zijn nog veel oude tradities bewaard gebleven.

De vele toverspreuken en oude wijsheden, die in de westerse wereld al lang verdwenen zijn, worden in Tibet door magiërs en priesters nog dagelijks gebruikt.

Wanneer de monniken bij het huis van de familie Dante arriveren, is het buiten inmiddels helemaal donker. Moeder Kate heeft net de gordijnen dichtgeschoven, zodat ze geen weet heeft van het vreemde gezelschap op straat. Het regent nu zo hard, dat geen hond zich meer op straat laat zien. Af en toe worden de monniken verlicht door het schijnsel van de bliksemflitsen.

De jongste Tibetaanse monnik weet precies wat hem te doen staat. Hij schuifelt zachtjes bij familie Dante het keurig geharkte tuinpad op. De oranjerood geklede monnik valt uit de toon op het keurige tuinpad in de nieuwbouwwijk van Stavelot.

Wat zou de Tibetaanse monnik van plan zijn?

45. Een onvergetelijke droom

Terwijl Dio in diepe slaap is, sluipt de monnik de schuur in en ziet tot zijn opluchting de kamelenleren tas met de vijf oerelementen liggen. Snel grist hij deze weg en verdwijnt weer in het hevige noodweer.

De volgende ochtend meldt Dio zich voor het ontbijt. Harry stapt net de deur uit.

‘Goedemorgen pap,’ zegt Dio.

‘Morgen Dio. Druk, druk, druk,’ mompelt Harry met drie ordners onder zijn arm.

Dio haalt zijn schouders op.

‘Goedemorgen mam.’

‘Goedemorgen Dio. Deze zat gisterenochtend bij de post,’ zegt Kate. ‘Ik snap er helemaal niets van.’

Kate drukt Dio een ansichtkaart van een klooster uit Tibet in zijn handen. Dio en Aine zijn nog in leven en maken het goed, staat er in krulletters geschreven.

‘Dus toch,’ zegt Dio, terwijl hij overeind veert.

Hij staat op en rent naar buiten, naar de schuur. Daar slaat Dio zijn hand voor zijn mond. De zadeltas is verdwenen!

Op de plek waar de zadeltas ooit lag, ligt een plasje water. Het is alles wat er nog over is van het kruis van ijs. Verslagen gaat Dio op de ton zitten. Wie heeft de vijf oerelementen uit de schuur gehaald? Azazel kan het niet zijn geweest, want die is vernietigd. De vertwijfeling staat in de ogen van Dio te lezen. Misschien is de heerser van het kwaad uit zijn as herrezen?

‘Dio,’ roept Kate bij de achterdeur. ‘Je moet naar school.’

Dio staat zuchtend op, pakt zijn schooltas en geeft zijn moeder een zoen. Aine staat al bij het tuinhekje te wachten. Met blosjes op haar wangen vol sproeten wipt ze zenuwachtig van het ene been op het andere been.

‘Er is iets met de tijd,’ zegt Aine. ‘Het lijkt wel of deze stil heeft gestaan toen we onder de grond waren.’

‘Dat klopt,’ antwoordt Dio. ‘Volgens mijn ouders ben ik geen zeven dagen weggeweest. Ik was alleen te laat voor het eten! Gisteren toen we de ijskelder verlieten, liep mijn horloge minutenlang versneld achteruit. Misschien gaat de tijd onder de grond vele malen sneller dan hier. Misschien duurt een dag daar net zo lang als een uur hier op aarde?’

Aine schudt haar hoofd.

‘Ik weet het niet. Gelukkig heb ik mijn verjaardag niet gemist. Zaterdag ben ik jarig en heb ik mijn feestje.’

De kinderen lopen in gedachten verzonken samen naar school. Het hele avontuur is zo onwezenlijk, maar hoe kunnen ze hetzelfde hebben gedroomd?

‘Ik ben de tas met oerelementen kwijt,’ zegt Dio.

‘Sufferd, waar had je hem verstopt?’

‘In de schuur.’

‘Waarom daar?’

‘Anders zouden mijn ouders de tas gezien hebben toen ik gisteren thuiskwam. Vandaag wilde ik de tas op mijn kamer verstoppen, maar toen ik in de schuur kwam vanochtend, was hij weg!’

‘We vragen kardinaal Gregorius om hulp,’ zegt Aine.

‘Dat kan niet. Het kruis van ijs is gesmolten tot een plasje water.’

‘Stommerd,’ zegt Aine. ‘Hoe weten we nu wie de vijf oerelementen heeft?’

Dio haalt zijn schouders op.

Het gewone leven gaat weer verder en de dagen rijgen zich aaneen. Het verjaardagsfeestje van Aine was reuze gezellig en het avontuur lijkt al bijna vergeten. Dio en Aine zijn nog wel bij de ijskelder gaan kijken, maar ze konden niets meer vinden, wat op een verroest luik leek.

Aine was op een woensdagmiddag naar het adres van de ouders van Vevina gegaan. Daar had ze zenuwachtig aangebeld. Een lieve vrouw had haar niet begrijpend aangekeken, toen Aine vertelde dat het met haar dochter Vevina goed ging en dat ze gelukkig was in het Rijk der Geesten.

De boodschap had de lieve vrouw gelukkig gemaakt. Haar dochter was twee jaar geleden overleden aan leukemie. Ze geloofde dat het leven na de dood niet ophoudt en dit daadwerkelijk een teken van haar dochter was geweest. Met een zak vol snoep was Aine opgelucht weer naar huis gegaan. Ze was haar belofte aan Vevina nagekomen.

46. De nieuwe wereld

De weken verstrijken. Dio en Aine zijn zo druk op school dat ze het avontuur in de ijskelder bijna zijn vergeten. Hun avontuur onder de grond begint steeds meer op een levensechte droom te lijken. Wat is waar en wat is niet waar? Met het Christuskruis van zijn moeder heeft Dio nog geprobeerd om kardinaal Gregorius op te roepen. Zonder resultaat. Het avontuur lijkt te verdwijnen in de grijze massa van herinneringen. Dio heeft zijn ouders verteld over de zeven landen in het Rijk van de Geesten. Kate had hem liefdevol aangekeken. Ze was er trots op dat haar oogappel zo’n rijke fantasie heeft. Harry had gebromd dat Dio zich beter meer bezig kon houden met rekenen en lezen dan met die stomme verhalen verzinnen. Daarmee was het onderwerp voor zijn ouders afgedaan. Dio hield er verder zijn mond over.

Weken later, 7635 kilometer oostwaarts van Stavelot, lopen twee oude monniken het tempelcomplex van Lhasa binnen. De jongste van de twee monniken draagt een kamelenleren tas. Zodra de monniken de poort door lopen, gaat hun terugkomst als een lopend vuurtje door het kloostercomplex. De tas met de vijf oerelementen wordt verstopt in tempel 333 van het klooster.

Op een dag is het zover. In tempel 333 van het tempelcomplex van Lhasa zijn de Dalai Lama en andere hoogwaardigheidsbekleders bijeen voor een bijzondere bijeenkomst. In een koperen ketel die voor het grote boeddhabeeld is geplaatst worden door de Dalai Lama de vijf oerelementen gemengd.

Het eerste oerelement, aarde, gaat in de koperen pot. Daarna volgen vuur, water en lucht. De lama’s kijken toe, maar er gebeurt nog helemaal niets.

Tenslotte opent de Dalai Lama het flesje ether, met het vijfde oerelement en mengt deze met de vier andere oerelementen. Direct ontstaat er een dichte, ondoordringbare witte mist in tempel nummer 333.

De mist verspreidt zich. Eerst over het tempelcomplex, dan over Tibet, China, India en vervolgens over de rest van de wereld. Dagenlang hangt er een ondoordringbare, dichte witte deken over de wereld. De mist kruipt overal in en gaat door alles heen. Zelfs in huis kun je geen hand voor ogen zien. De dichte mist legt het dagelijks leven compleet lam. Mensen kunnen niet meer naar hun werk, kinderen niet meer naar school en het ziekenhuis is onvindbaar. De dagenlange laaghangende, dikke mist zorgt voor paniek. Mensen gaan op de tast door hun huizen heen en de elektriciteit valt wereldwijd uit.

Ook in Stavelot heerst er paniek. De stad ligt compleet lam. Dio is al dagenlang niet buiten geweest. Harry loopt scheldend en tierend door het huis. Er ligt nog veel werk op kantoor te wachten. Kate jammert dat ze altijd al gedacht heeft dat het einde van de wereld nabij is. Dio is stil en teruggetrokken. Hij is bang dat dit de wraak van Azazel is.

Net zo snel als de mist gekomen is, verdwijnt deze ook weer. Op de vijfde ochtend na het uitbreken van de mist, schijnt ineens de zon weer. Dio wordt bij het ochtendkrieken wakker en kijkt naar buiten. De drie witte duiven zitten gelukkig weer voor zijn raam. Dio ziet een onwerkelijk mooie wereld. De kleuren zijn intenser dan ze ooit zijn geweest. De opkomende zon schijnt over de nieuwe wereld. Dio rent naar de slaapkamer van zijn ouders.

‘De mist is verdwenen!’ schreeuwt hij uit.

Harry stapt uit bed en met een alleraardigst stemmetje spreekt hij Dio toe.

‘Goedemorgen, lieve Dio, ik hou van je.’

Dio staat perplex. Zoiets heeft zijn vader nog nooit gezegd.

Door de vijf oerelementen is de aarde in level 23 aangekomen, zoals Kyle in Applesoft Dio voorspeld had. In level 23 overheerst de goede kant van de mens. Mensen zijn aardiger voor elkaar en helpen elkaar waar nodig. Er is geen verdriet of honger meer en er worden geen kinderen meer op school gepest. De kleuren van de natuur zijn zelfs intenser. En dat alles dankzij een eenvoudig jongetje uit Stavelot, dat tijdens een zonsverduistering werd geboren.

Meer informatie

Wil je meer weten over de avonturen van Dio dan kun je kijken op de Facebook pagina van Dio.

Deze kun je vinden op de website:www.nextcompany.nl

Wil je meer weten over de auteur; Hans Peter Roel,

kijk dan op zijn website: www.hanspeterroel.nl

¹ Veel succes, witte kinderen.

² Spocken is het breken van de pink.