Ki

‘We zijn de grootste bron van geluk

vergeten: onze levensenergie.’

Colofon

© 2019 Hans Peter Roel

Titel: Ki, kracht van binnenuit

Auteur: Hans Peter Roel

Jubileumuitgave eBook, januari 2020

ISBN: 978 90 79677 597

NUR: 341

Omslagontwerp: Looney2

Uitgeverij N.E.X.T. company BV te Baarn

www.nextcompany.nl

info@nextcompany.nl

Meer informatie over Ki:

www.kicentrum.nl

Niets uit dit manuscript mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever N.E.X.T. company BV.

Hemel op aarde

De korte tijd van je aardse bestaan

is bedoeld om je diepste ziel te doorgronden.

Deze is uniek en herkenbaar, zoals de zon en de maan,

en wacht geduldig tot je haar tot leven zal wekken.

Als je voorbij de grenzen van je ego gaat

ontdek je wie je werkelijk bent.

Je bent een prachtig en zuiver mens,

die komt vanuit een grootse universele kracht.

Als je op een dag wakker wordt

en je hart opengaat, zal de Ki in jou stromen.

Je ontdekt de hemel,

terwijl je nog met je voeten op aarde staat.

‘Veel mensen zijn losgeraakt van zichzelf en leven in de schijnwereld van hun gedachten.’

De ommekeer in mijn leven

Totáál vastgelopen!

Nog geen vijfendertig jaar oud was ik en ik gleed langzaam weg in het donkere gat, waarin zelfs het kleinste glimpje licht ontbrak. Paniek en wanhoop vielen als een verstikkende deken over me heen in een leven waarin ooit humor, geluk en energie het voor het zeggen hadden.

Niemand in de hele wereld had mijn strijd in de gaten, behalve ik. Een goudhaantje, zo zagen mensen mij. Na het afronden van mijn opleiding op Nyenrode was ik razendsnel de carrièreladder opgeklommen. Een grote verantwoordelijkheid, een snelle leasebak en een prachtige jarendertigvilla in het Gooi waren de zichtbare resultaten van het gedroomde succes. Maar vanbinnen was ik leeg en al opgebrand voor mijn vijfendertigste. Net als velen was ik in ‘het systeem’ vast komen te zitten. Ik was meegegaan in het leven dat de commercie en media mij hadden voorgespiegeld als de weg naar geluk. Mijn ziel had ik verkocht voor geld, aanzien, succes en de stress. Deze wijze van in het leven staan had een hoge prijs: eenzaamheid, gebrek aan energie en kracht en mezelf had ik verloren in de hang naar nog meer succes, geld en status.

Ik realiseerde me niet dat ik een doodlopend pad was ingeslagen. Wanneer ik later, op mijn sterfdag, terugkijk en de balans van mijn leven opmaak, gaat het niet om geld, succes of aanzien, maar om de verbinding met mijn dierbaren, een betekenisvol leven en mijn persoonlijke ontwikkeling.

Net in deze duistere periode kwam Ki in mijn leven. Het was alsof de golven, die hoog waren opgezweept door een storm, tot stilstand kwamen en het helder werd in mijn geest, zoals je in stilstaand kristalhelder water naar de bodem kunt kijken. Het werd stil in me en ik vond mezelf terug. Ki betekende een nieuwe fase in mijn leven en gaf mij hernieuwde energie, kracht en inzicht in mezelf.

De ontdekking van deze oerkracht mocht ik de wereld niet onthouden. Ki is onze innerlijke energiebron die zorgt voor flow en ons stuurt, zodat we krachtiger en energieker in het leven staan. Het begrip Ki komt uit boeddhistische kloosters en is al meer dan 2000 jaar oud. Door Ki zijn we verbonden met alles en iedereen. Ki-energie komt via het Ki-punt in de onderbuik ons lichaam binnen en stroomt er via voeten, handen en hoofd weer uit. Deze doorstroming levert gezondheid, energie en kracht op.

Vergelijk het maar met onze waterhuishouding. Om gezond te blijven drink je water, waarna dat water (met afvalstoffen) via zweet, ademhaling en urine het lichaam weer verlaat. Ki regelt de energiehuishouding in ons lichaam en werkt hetzelfde als de waterhuishouding, maar dan in de vorm van een onzichtbare energiestroom. Als de levensenergie Ki in je lichaam langdurig blokkeert, raak je uit je kracht en word je ziek.

Ki is het fundament van ons leven en hoe sterker de Ki-stroom is, des te krachtiger en energieker voelen we ons. Ki zorgt voor een kalme geest, maar draagt ook bij aan een goede gezondheid en een gevoel van geluk. Hoe sterker de Ki-stroom is, hoe beter je in staat bent om een mooi en veelbetekenend leven op te bouwen.

Ben ik de enige persoon die slachtoffer is geworden van stress en de veeleisende maatschappij?

Nee, de wereld transformeert in een razend tempo en het lijkt wel of deze veranderingen steeds sneller op ons afkomen. De globalisering doet haar werk grondig. Het kost veel energie om je telkens weer aan te passen aan de vele veranderingen. We zijn knetterdruk en de dagelijkse beslommeringen nemen ons volledig in beslag. Ga maar eens bij jezelf na: e-mailverkeer, sociale verplichtingen, opgroeiende kinderen en een toenemende werkdruk. Wie komt er nog aan zichzelf toe? We doen net alsof we alles onder controle hebben, maar diep in ons hart weten we dat dit slechts een illusie is.

De snel veranderende wereld biedt kansen, maar velen betalen daar ook een prijs voor: slapeloosheid, burn-out of een depressie, om maar een paar gezondheidsklachten te noemen. Hoe mooi de commercie de maakbare wereld van geld en succes ook voorspiegelt, de werkelijkheid is vaak zo veel harder en anders. Medici stellen dat meer dan tachtig procent van alle gezondheidsklachten direct of indirect te wijten is aan stress en net die chronische stress kenmerkt de huidige wereld.

Is het ons lot dat we ten onder gaan aan de veeleisende, hectische maatschappij? Het antwoord is ‘Nee!’ Als je jouw innerlijke krachtbron ontdekt, komt je geest tot rust. Diep in ieder mens zit de onmetelijk grote energiebron ‘Ki’ die ons de rust en stabiliteit van een boeddhistische monnik geeft. Het is te vergelijken met het oog van een orkaan. De wereld verandert met orkaankracht twaalf, maar in het oog van de orkaan is het stil. Diep vanbinnen zit onze geboortekracht Ki, die velen zijn vergeten, maar die voor niemand verloren is gegaan.

Dit boek laat jou je innerlijke kracht weer ontdekken. Ki geeft je de energie, rust en stabiliteit om het huidige hectische leven aan te kunnen. Stress lost op als sneeuw in de warme ochtendzon en je gaat jezelf gelukkig en energiek voelen, zoals het leven bedoeld is.

Is dat moeilijk? Nee, het is een kwestie van ‘weten, willen en doen’. Het begin van je reis heb je al gemaakt door dit boek op te pakken. En als je een aantal van de stappen uit dit boek in je huidige leven toepast, merk je al snel dat je over veel meer kracht beschikt dan je ooit voor mogelijk hebt gehouden. Voor mensen die verder willen groeien en Ki willen praktiseren, heb ik ook het ‘Ki-werkboek’ geschreven. Dit werkboek staat vol praktische en concrete oefeningen. En anders volg je gewoon een workshop bij mij, in een van de meest bijzondere kerkjes van Nederland.

Ga mee op reis met de hoofdpersoon Peter en ontdek zelf het geheim achter de kracht en rust van de boeddhistische monniken, die hoog in de Himalaya leven. Zij bezitten niet veel meer dan een bedelnap en toch stralen ze elke dag een begerenswaardig geluk, innerlijke rust en kracht uit. Deze oerkracht is niet alleen aan boeddhistische monniken, hoog in de Himalaya, voorbehouden. Ieder mens kan deze geboortekracht oproepen met behulp van een aantal eenvoudige oefeningen en principes. Dit boek is geschreven om je te helpen deze innerlijke krachtbron te herontdekken en je te laten zien hoe je Ki kan toepassen in jouw leven. Ki is de sleutel voor een gezond, energiek en gelukkig leven.

In de afgelopen vijfentwintig jaar heb ik gezien wat deze innerlijke kracht Ki voor mensen doet. Ze worden energieker en krachtiger dan ze ooit zijn geweest en gaan de verbinding met zichzelf en elkaar opnieuw aan. Vandaar mijn aanhoudende inspanning om de Ki-kennis voor een breed publiek toegankelijk te maken.

Ik daag je uit om op reis te gaan met de hoofdpersoon Peter, om zo je Ki-kracht te gaan herontdekken. Maak je klaar voor een prachtig avontuur en start met de reis van je leven.

Hans Peter Roel

September 2019

‘We rennen maar door in onze jacht naar geld, geluk en succes.’

De peilloze diepte

‘Mijn God, of wie u ook bent, help me alstublieft! Zo gaat het niet langer meer', prevel ik met gevouwen handen en gesloten ogen. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar ik heb altijd wel het idee gehad dat er meer is tussen hemel en aarde. God is in mijn ogen niet een in het wit geklede Gandalf met een lange baard, ik zie Hem meer als een vorm van zuivere liefde. En in tijden van grote nood richt ik me altijd tot deze hogere onzichtbare macht.

Ik hoor Christine rustig naast me ademen. Ze is zich niet bewust van de vele warrige gedachten die bezit van me hebben genomen en me tot wanhoop drijven. Ik ken de opeenvolgende fasen van een depressie maar al te goed. Twee jaar geleden heb ik ze stuk voor stuk tot het bittere einde doorlopen en beproefd.

Het begint met een periode van slecht slapen en niet meer rustig stil kunnen zitten. Ik ga in een gevoel van toenemende onrust alles tegelijk doen. Dan vermindert mijn concentratievermogen door het slaaptekort en al snel wordt alles me te veel en komt er niets meer uit mijn handen. Vervolgens breekt de tweede fase aan. Dan lijkt het alsof de duistere krachten ruiken dat ik kwetsbaar ben en ze de hele wereld tegen mij opzetten. Niets lukt er meer en de tegenslagen volgen elkaar op. Langzaam word ik in een cocon van eenzaamheid gewikkeld en raakt mijn adem bekneld.

Na een paar weken komt de uitputting in een stroomversnelling. Langzaam verdwijn ik in een draaikolk van negativiteit en eenzaamheid, waaraan ik niet meer kan ontsnappen. Ik zie het niet meer zitten en mijn negatief gestemde geest drijft me tot wanhoop. De wereld is duister en het zwarte gat oneindig diep!

De depressieve periode van twee jaar geleden staat me nog scherp voor de geest. Ik voelde me als een naar beneden rollende bal, die niet meer te stoppen was. De vergeetachtigheid sloeg toe en de obscure krachten namen langzaam bezit van me. Negatieve gedachten en waandenkbeelden beheersten mijn geest en soms dacht ik eraan mijn leven te beëindigen.

In deze fase hielpen zelfs mijn trouwe, blauwe slaapvriendjes niet meer. Hele nachten lag ik onrustig in mijn bed te woelen en dwong ik mezelf om te gaan slapen. Tevergeefs, elk uur hoorde ik de kerktoren slaan in die eenzame, lange en verschrikkelijke nachten.

De laatste fase stond in het teken van het wachten op de grote klap, die mij wederom voor lange tijd uit de roulatie zou halen. De klap die ervoor zou zorgen dat ik zelfs in de ochtend mijn bed niet meer kan uitkomen.

Er gaat een rilling door me heen, terwijl ik mijn ogen open en nog een keer kijk naar de rode cijfers van de wekkerradio, die naast me op het nachtkastje staat.

De ellende van een burn-out wil ik nooit meer, dat had ik me stellig voorgenomen. Maar ik heb niets te vertellen. Langzaam word ik wederom het zwarte gat ingetrokken. Het is er donker en diep en de plaats waar ik zo bang voor ben. Ik kan alleen maar machteloos toekijken hoe het proces zich langzaam in alle stadia voltrekt. Mijn God, ik wil niet nogmaals die onpeilbare leegte in mezelf ervaren.

Daarom bid ik de hogere machten om hulp, met al mijn kracht en als laatste redmiddel.

Ik moet nu echt gaan slapen, maar de slaap komt niet. Gisterenavond heb ik tot zeker elf uur op kantoor doorgewerkt, als een van de laatsten zat ik nog in de dealingroom van de ABN AMRO in Amsterdam. Ik volgde mijn aandelenposities op de vele beeldschermen die als een waaier op mijn werkplek staan opgesteld. Als beurshandelaar voor grote institutionele klanten moet ik hun posities veiligstellen na de plotse daling op Wall Street. Hoewel de huidige stand van de beurs het niet toelaat, ga ik toch een weekje vakantie nemen. Dat is jaren geleden.

Elke dag handel ik met vele miljoenen euro’s op de beurs en één verkeerde aandelenpositie kan fataal zijn. De stresshormonen in mijn lijf zijn gewend aan de continue spanning. De werkomstandigheden in de dealingroom zijn keihard, dat weet ik maar al te goed. Ik werk dagelijks in een wereld van macht en geld, waarin geen excuses worden gedoogd. Ultieme stress is daar net zo gewoon als donder en bliksem bij onweer. Het afbouwen van mijn aandelenposities heeft me gisterenavond veel extra stress gegeven. Wall Street was tot mijn grote verdriet opnieuw lager geopend en ik heb met een stevig verlies moeten verkopen. Verlies nemen is – zelfs na zoveel jaren ervaring – nog altijd moeilijk voor me. Heel wat miljoenen zijn in een week tijd verdampt!

In de verte hoor ik de Westertoren drie uur slaan. Daarna val ik met een bonkend hoofd in slaap. Vrijwel meteen beland ik in een vreemde droom. Misschien is het niet eens een droom! Het lijkt meer op een levend visioen. Ik maak een wandeling in een groot, donker bos. Het is een heldere en zwoele nacht en ik loop er helemaal alleen. Tussen de bomen door zie ik een schitterende fonkelende sterrenhemel.

Wat ik precies hier in dit bos doe, is me volstrekt onduidelijk. Ik wandel over een donker pad, tot er een door de volle maan beschenen wit gebouw voor me opdoemt. Het vierkante gebouw – het lijkt wel een klooster – staat in het midden van een open plaats in het bos en straalt een bijna magische sfeer uit. Ik voel dat dit de reden van mijn verblijf in dit donkere bos is. Na enige aarzeling besluit ik om het witte klooster binnen te gaan. Een oude, zware eikenhouten deur kraakt als ik hem langzaam openduw. Er is niemand in het klooster te bekennen en het is hier zo stil, dat ik mijn eigen oren hoor suizen. Toch stap ik naar binnen. Voorzichtig sluip ik door de donkere gang naar de verlichte binnenplaats. In het midden ervan staat een grote goudkleurige kist, die licht lijkt te geven in het maanlicht.

‘Peter, open de kist', hoor ik een zware stem vanuit het niets zeggen. Geschrokken kijk ik om me heen, maar ik kan niemand ontdekken.

‘Open de kist', klinkt het wederom, ditmaal op een meer dwingende toon.

Langzaam loop ik naar de kist. Een siddering vaart door mijn lijf. Voorzichtig open ik de krakende deksel en mijn ogen worden groot van verbazing. In het maanlicht glinsteren een aantal grote edelstenen op een rood fluwelen kussen. Ze hebben de mooiste kleuren die ik ooit heb gezien. Het zijn kleuren die uit een andere dimensie lijken te komen. Wat willen deze prachtige edelstenen mij vertellen?

Een voor een haal ik de fonkelende stenen uit de kist en stop ze in mijn broekzak. Ik voel direct een ongekend krachtig en warm gevoel in mijn onderbuik ontstaan. Een gevoel dat ik niet ken, maar waar ik onbewust al zo lang naar op zoek ben.

De loden last van spanning en stress valt van mijn schouders. De immer aanwezige leegte in mij vult zich. Er verschijnt zelfs een glimlach op mijn gezicht. De edelstenen hebben hun werk gedaan.

Daarna begint de wereld om me heen te draaien en lost het visioen op in een snel opkomende mist. Wanneer ik wakker schrik, hoor ik de kerkklok vijf uur slaan. Mijn handen gaan automatisch naar de zakken van mijn pyjamabroek, maar die zijn net zo leeg als gisterenavond voor het slapengaan. Teleurgesteld staar ik naar het plafond, terwijl ik luister naar Christines regelmatige ademhaling naast mij.

Het verklaren van dromen is vaag en wat mij betreft meer voor zweverige types. Maar deze droom blijft hangen. Nooit eerder heb ik een dergelijk visioen gehad. Dit moet iets te betekenen hebben! Het lijkt zelfs op een boodschap van een hogere macht.

Ik denk na over de mogelijke betekenis van het nachtelijke avontuur. Nu ik toch weer wakker lig, kan ik de tijd beter nuttig besteden. De meest waarschijnlijke verklaring is dat het hoog tijd wordt om de edelstenen in mijn eigen leven te gaan ontdekken. Het voelt goed, maar mijn verstand komt in opstand. Het gevoel wint het deze keer van de vooroordelen die ik al heel mijn leven heb opgebouwd. Voor even ben ik verlost van de duistere machten, die voor de tweede maal bezit van mij leken te gaan nemen.

Ik ben ervan overtuigd dat deze droom iets te maken heeft met onze aanstaande reis naar Nepal. Iets in mij zegt me dat Nepal ons veel meer zal brengen dan alleen rust. Ik heb wel eens van vrienden gehoord dat de Himalaya een spiritueel gebied is, waar je letterlijk en figuurlijk dicht bij de hogere machten komt. En hoewel ik niets van spiritualiteit en wazige hocus pocus moet hebben, trekt de Himalaya aan me als een magneet.

Ik draai me nogmaals om en val in een onrustige slaap. Voor mijn gevoel heb ik nauwelijks geslapen als de wekker gaat. De rode cijfers geven aan dat het pas zes uur is. Dit is de normale tijd voor me om op te staan en naar mijn werk te gaan. Maar vandaag hebben we een andere bestemming. Vanavond zitten we in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal.

Buiten is het nog donker en ik hoor de regendruppels tegen het raam tikken. Deze herfst is natter dan die van de voorbije jaren. Zelfs het weer doet zijn best om mij nog dieper in het zwarte gat te drukken. De ene depressie na de andere zorgt ervoor dat weilanden gedeeltelijk blank staan van het overvloedige regenwater en dat rivieren buiten hun oevers treden.

Christine kreunt en draait zich nog een keer om in een kansloze poging om aan het gezoem van de wekker te ontsnappen.

‘We gaan op reis, schat', fluister ik in haar oor.

Ze kreunt nogmaals en draait zich naar mij toe. Ik streel haar even door haar lange blonde haren. Ook Christine ziet er de laatste weken moe en afgetobd uit. Ze is hard toe aan vakantie. Mijn dreigende ondergang heeft ook een grote invloed op haar leven. Er is weinig over van de passionele Peter met wie ze vijf jaar geleden is getrouwd. Iets in mijn hoofd lijkt mijn gevoelens van passie en liefde te blokkeren. Daardoor voel ik me eenzaam en heb ik moeite om haar intimiteit te geven.

‘Hoe heb je geslapen, lieverd?’, kreunt ze, terwijl ze zich uitrekt.

‘Ging wel’, lieg ik.

Dodelijk vermoeid stap ik met de nodige wilskracht mijn bed uit. Ik probeer mezelf op te beuren door te denken aan onze reis. Eindelijk een periode waarin aandelenmarkten, de vele wachtende e-mails en het continu rinkelen van mijn mobiele telefoon voor even mijn leven niet beheersen. Vanavond laat zijn we in het fantastische Nepal!

‘We zijn vergeten dat we van nature licht en vrolijk zijn.’

De andere kant van de wereld

We parkeren de auto op Schiphol en lopen met onze rugzakken naar de incheckbalie. Ondertussen gaat mijn mobiele telefoon. Aan de andere kant van de lijn hoor ik Roderick. Hij is een fantastische handelaar, maar als leidinggevende minder geschikt. Roderick is boos over de zonder overleg doorgevoerde aandelentransactie van gisterenavond.

‘Ik moest de positie wel afbouwen in deze bearmarkt‘, probeer ik mijn positie nog te redden.

‘We gaan hierover een hartig woordje wisselen als je terug bent. Je bent ditmaal te ver gegaan', antwoordt Roderick rustig, maar met een koude, kille ondertoon in zijn stem.

Christine staat geïrriteerd naast me en kijkt me boos aan.

‘Stop nu alsjeblieft eens met je werk en zet die fucktelefoon uit', sist ze me toe.

Ik doe wat ze zegt en leg ondertussen onze gelabelde rugzakken op de bagageband.

‘Zelfs tijdens die ene week vakantie neem jij je werk nog mee', zegt Christine.

Als personeelsmanager van een middelgroot farmabedrijf heeft ze wel eens vaker met medewerkers te maken die over hun grenzen zijn gegaan. Maar zelfs met al haar ervaring lukt het haar niet om echt tot me door te dringen en misschien sta ik daarvoor ook te dichtbij. Wanneer we de douanecontrole voorbij zijn, drinken we in een café een kop koffie, maar het gezicht van Christine blijft op onweer staan.

‘We gaan op jouw uitdrukkelijke verzoek slechts één week op vakantie en zelfs dan ben je nog met je werk bezig', zegt ze.

Ik mompel iets onverstaanbaars terug en kijk ondertussen naar een televisiescherm, waarop de laatste stand op de beurs te lezen is. Ik hoor Christine wel praten, maar luister niet naar haar. De huidige opleving van de aandelenmarkt op Wall Street geeft me een idee voor een nieuwe optiestrategie. Het lijkt een briljante koers, waarmee ik het geleden verlies kan compenseren.

Nog voor we aan de gate zijn, bel ik een duidelijk geïrriteerde Roderick om de nieuwe optiestrategie door te spreken. Christine zit opgefokt naast me. De vakantiestemming is inmiddels goed verziekt.

In het vliegtuig kan ik de slaap niet vatten. Christine heeft haar ogen gesloten en zegt niets. Dat geeft mij de ruimte om stil te staan bij mijn huidige leven. Ik word gezien als succesvol, ik heb een spannende baan, geld als water, een fraai huis in het Gooi, een snelle BMW en een prachtige en lieve vrouw. Wie tekent er niet voor zo’n leven?

Alleen ik ken de andere kant van de medaille: Peter is zijn werk en het werk is Peter. De laatste jaren ben ik mij bewust geworden van de leegte in mijn leven. Naast mijn succes ervaar ik weinig anders. Dat rotgevoel probeer ik weg te poetsen door nog harder te werken. Helaas lukt dat me niet meer. Het gevoel van een leeg leven kleeft aan mij en met al het geld van de wereld kan ik dat niet oplossen. Net de bewustwording van deze leegte doet verschrikkelijk pijn. Wat blijft er van me over als ik stop met werk en niets meer heb? Gelukkig ziet de buitenwereld deze kant van Peter niet. Niemand kent mijn angsten en kwetsbaarheden. Daar zorg ik wel voor!

De leegte in jezelf kennen is één ding, maar er iets aan doen is van een andere categorie. Mijn werk en het succes zijn tegelijk de ketenen die mij ervan weerhouden om echt naar mijn angsten te kijken. Als man van de actie heb ik de afgelopen jaren veel geprobeerd: therapieën, workshops en filosofische boeken. Maar niets heeft mij van mijn angsten af kunnen helpen. Nu sta ik aan de rand van een nieuwe afgrond, misschien wel dieper dan ik tot nu toe heb meegemaakt. Dít mag niet gebeuren!

Na een reis van tien uur vliegen we eindelijk boven de witte bergtoppen van de Himalaya. Het weer is helder en het uitzicht op deze reuzen is zo vroeg in de avond fantastisch. Ver weg van de dealingroom van de bank begin ik wat meer te ontspannen. In de verte zie ik hoe de Mount Everest achter de laatste streep zon majestueus boven de andere bergtoppen uitsteekt. De besneeuwde toppen tegen de diepblauwe lucht geven een betoverende aanblik. Zelfs mijn donkere geest lijkt door het prachtige uitzicht enigszins op te lichten. Het voelt een beetje als thuiskomen, hoewel we de Himalaya nog nooit hebben bezocht. Ook Christine zit ademloos naar buiten te kijken. Ze zegt nog altijd niet veel.

Een halfuur later landen we in een steile duikvlucht op het internationale vliegveld van het in een vallei gelegen Kathmandu. Via een roestige trap verlaten we het vliegtuig. Direct klik ik mijn mobiele telefoon aan, maar zie dat er geen provider aanwezig is. De mobiele revolutie heeft Kathmandu blijkbaar nog niet in haar greep. Zuchtend zet ik mijn ‘levenslijn’ uit en stop hem diep weg in mijn jas. Nu kom ik niet te weten of en hoe Roderick in de wedstrijd staat!

Het is nog warm zo vroeg in de avond, maar niet echt benauwd. De temperatuur is heel wat aangenamer dan vanochtend, toen we uit ons koude, natte kikkerland vertrokken.

Met een krakende en rammelende bus worden we over het vliegveld naar de aankomsthal gereden. Het controleren van onze paspoorten en visa duurt lang, maar uiteindelijk lopen we, vijf stempels in ons paspoort rijker, langs de douane. Onze rugzakken liggen verderop ergens tussen die van de medepassagiers. Ik herken direct de felrode rugzak van Christine, die naast de mijne ligt. Zo ver van huis voel ik me meer ontspannen en ook Christine is iets spraakzamer. De stress en spanning zijn blijkbaar aan de andere kant van de wereld achtergebleven. Ik neem me plechtig voor om deze vakantie aandacht en liefde te geven aan mijn vrouw.

We halen onze rugzakken uit de stapel en hangen ze losjes over onze schouder. Maar blijkbaar is dat niet de bedoeling. Direct komen er twee kruiers op ons afgerend. Ze maken ons met wat gebrabbel en gebarentaal duidelijk dat ze willen helpen met onze rugzakken en even later lopen ze met onze bagage op een karretje voor ons uit naar de taxistandplaats. Daar leggen zij de rugzakken voorzichtig in de achterbak van een wachtende taxi. Ik geef de kruiers ieder een briefje van vijf roepies. Als ik ze een aantal keer diep buigend ‘Thank you, sir!’ hoor roepen, weet ik zeker dat ik veel te veel fooi heb gegeven.

De taxi zit vol roestplekken en gaten in de carrosserie, in Nederland zou hij direct van de weg worden gehaald. Maar wij zijn blij dat we vervoer hebben en verlangen naar ons hotel. De oudere taxichauffeur lacht naar ons als we instappen. Zijn gele, door de nicotine bruin geworden gebit mist twee voortanden, wat niet in zijn voordeel is. Door een kapotte uitlaat rijden we met het nodige lawaai in de richting van de stad. Ondertussen is het in Kathmandu donker geworden. Straatverlichting kennen ze in dit gedeelte van de stad blijkbaar nog niet, zodat we alleen in het flauwe schijnsel van de koplampen af en toe mensen langs de kant van de weg zien scharrelen. Het contrast met de wereld van het grote geld, waarin ik dagelijks verkeer, is enorm.

Christine zit stil naar buiten te kijken. Ik kijk naar haar en het dringt tot me door dat ze er niet echt gelukkig uitziet. Hopelijk gaat deze reis daar verandering in brengen.

Hotel Narayani is een van de beste hotels in Kathmandu, maar kan zich in geen enkel opzicht meten met westerse hotels. Onze kamer is sober ingericht, maar gelukkig is hij wel schoon. Direct bij aankomst krijgen we van een ober een glas Nepalese rijstwijn als welkomstdrankje aangeboden. Een gebogen oude baas brengt de rugzakken in ruil voor een fooi naar onze kamer.

Christine is nog altijd stil. Ik kijk opnieuw naar haar. Het lijkt wel of een muur tussen ons een warme en liefdevolle relatie blokkeert. Natuurlijk heeft de hevige verliefdheid van voor ons trouwen plaatsgemaakt voor gewenning. We zeggen nog altijd tegen elkaar dat we van elkaar houden, maar de ware passie ontbreekt. Met mijn eigen problemen heb ik het te druk om veel energie in ons huwelijk te steken. Ik heb het gevoel dat Christine de moed heeft opgegeven en gelaten de situatie accepteert.

Christine kleedt zich uit en neemt een douche met lauw water. Aan haar uiterlijk ligt het zeker niet. Ze heeft nog altijd een prachtig, slank lichaam en lange blonde haren.

Tegen halfnegen zitten we beneden in het restaurant aan een sfeervol gedekte tafel met kaarslicht. We bestellen een glas rijstwijn en een stoofpotje van verschillende groenten, rundvlees met curry en rijst.

Slechts enkele tafels in het restaurant zijn bezet. Na de vliegreis voel ik me leeg en opgebrand. Het is alsof alle stress van de afgelopen maanden eruit wil komen. Ook aan tafel is het onaangenaam stil. Het voelt alsof er een ijzige wind over onze tafel waait. Om de onaangename stilte te verbreken begin ik over mijn werk. Christine maakt direct een afwerend gebaar.

‘Alsjeblieft deze week niet, Peter', verzucht ze. ‘De bank kan me totaal worden gestolen. Ik ben écht niet geïnteresseerd!’

Ik houd mijn mond en kijk rond. Gelukkig komt de vriendelijke ober onze bestelling brengen, zodat we onze aandacht op het eten kunnen richten. In stilte begin ik met een lepel aan de pittig smakende lokale specialiteit.

Een oude Nepalees zit aan een tafeltje bij het raam naar ons te staren. Na een paar happen wordt het me te veel.

‘Je bent zo stil de laatste tijd. Is er iets?’

Christine schudt haar hoofd, maar ik zie de tranen over haar wangen lopen. Met grote moeite kan ze zich nog goed houden.

‘Peter, je werk maakt zoveel stuk en je hebt het niet eens in de gaten.’

‘Oké, het ligt weer aan mij', antwoord ik. ‘Het zal weer eens niet zo zijn!’

Diep zuchtend buigt Christine zich naar voren.

‘De wereld bestaat uit meer dan werk. Wanneer ben je voor het laatst naar een toneelstuk geweest of heb je interesse in andere mensen getoond? Je bent het laatste jaar niet één keer naar een museum geweest. Je avondje squashen gaat zelden door en we praten nauwelijks meer over de echte dingen in het leven. Er bestaat nog meer dan aandelenbeurzen, rally’s en optieconstructies, Peter. Het wordt tijd dat je wakker wordt, voor je het volgende zwarte gat induikt.’

‘Pardon, nu ben je wel erg aan het overdrijven! Natuurlijk ben ik druk geweest, maar ik heb genoeg interesse voor andere zaken.’

Christine schudt zuchtend haar hoofd.

‘Wanneer heb jij voor het laatst echt aandacht voor mij gehad? Wanneer hebben we voor het laatst gevreeën? Ik heb er geen zin meer in als je ’s nachts om 1 uur thuiskomt. Er is meer in het leven dan de bank, Peter.’

Haar boodschap komt langzaam binnen. Het voelt alsof ik in een kooi met spiegelend glas heb gezeten, waarop alleen beursgrafieken werden geprojecteerd. Ik leefde volledig in het beperkte wereldje van de succesvolle beurshandelaar. Mijn wereld was de dealingroom van ABN AMRO. Hoe ben ik zo losgeraakt van de werkelijke wereld? Ik kijk in Christine haar droevige ogen.

‘Lieverd, ik heb alle energie de laatste tijd nodig gehad om mijn hoofd boven water te houden. Ik dreig opnieuw weg te glijden in een zompig moeras waarin depressie, burn-out en stress heersen. Er is simpelweg geen energie meer over voor andere dingen. Ik wil wel, maar het lukt me niet! Begrijp me dan verdomme!’

‘Peter, je realiseert je niet wat je aan het kapot maken bent', verzucht Christine.

‘Wat kan ik er dan in hemelsnaam aan doen?’

‘We hebben hier al zo vaak over gesproken', antwoordt Christine. ‘Misschien kan deze reis helpen om je de ogen te openen. Je bent al ver heen, Peter. De rand van de afgrond is al aan het afbrokkelen.’

Ik zeg niets meer, omdat ik diep vanbinnen weet dat ze gelijk heeft. De stemming aan tafel is nog altijd in mineur wanneer een vriendelijk knikkende ober ons een kopje groene thee brengt. Ons wedstrijdje tafeltennis gaat nog even door.

‘Je bent zo kil en koud', zegt Christine. ‘Hou je eigenlijk nog wel van me?’

‘Wat is dat nu voor een rare vraag?’, zeg ik. ‘Natuurlijk hou ik van je. Je bent mijn vrouw!’

‘Dat klopt op papier’, antwoordt Christine. ‘Maar je hebt nog maar weinig aandacht voor me en we vrijen de laatste tijd nauwelijks meer. En als we dat dan eindelijk eens doen, heb ik meer het gevoel dat ik met zakelijk Wall Street in bed lig dan met een liefdevolle Peter.’

‘Dat heeft niets met jou te maken.’

‘O nee, met wie dan?’

‘Ik heb gewoon te veel aan mijn hoofd.’

Christine schudt zuchtend haar hoofd en neemt een slok van haar thee. Ik zie het onbegrip en het verdriet in haar ogen. En weer is het lange tijd stil aan tafel.

‘Ach, laten we maar genieten van deze vakantie en niet te moeilijk doen', zegt Christine. ‘We hebben tenslotte maar één week vrij.’

Ik kijk gelaten om me heen. Het valt me wederom op dat dezelfde wat oudere man ons vanaf een tafeltje bij het raam zit aan te staren. Ik kijk hem even recht in de ogen, maar hij wendt zijn gezicht niet af. Nogmaals kijk ik hem doordringend aan, maar hij blijft ons stoïcijns aanstaren.

‘Is er wat?’, vraagt Christine.

Ik knik met mijn hoofd in de richting van de Nepalees.

‘Die man daar zit de hele tijd naar ons te kijken.’

Ondertussen brengt de ober de rekening, die ik afteken.

Wanneer Christine zo onopvallend mogelijk over haar schouder kijkt, lacht de oude baas naar haar. Zijn bruine tanden zijn nog net waarneembaar in het flauwe kaarslicht.

‘Wat een engerd, zeg. Hij heeft zeker nog nooit een blonde vrouw gezien', fluistert Christine, terwijl ze haar laatste slok thee drinkt.

Wanneer we opstaan, kijk ik nogmaals in de richting van de man. Ik voel dat hij iets van plan is, dus moet ik hem goed in de gaten houden. Je kunt het tenslotte nooit weten in het verre buitenland. Al meermaals heb ik in mijn leven ervaren dat niemand te vertrouwen is. Het is zelfs de vraag of ik mezelf wel vertrouw.

Terug op onze kamer sluiten we de deur goed af. Voor de zekerheid zet ik er een zware stoel voor. Veiligheid boven alles! Daarna wassen we ons en neem ik voor de nacht twee blauwe slaapvriendjes in. De slaappillen moeten me door deze zware tijd loodsen. Ik neem ze trouw elke avond in een poging aan voldoende slaap te komen. Eerst volstond één pil, maar twee maanden geleden ben ik overgestapt op twee. Hoewel er een duidelijke waarschuwing op de verpakking staat, overweeg ik de dosering naar tweeënhalve slaappil te verhogen. De zwarte, lange nachten waarin ik wakker lig, verdraag ik niet langer.

‘Ieder mens ervaart een andere realiteit van dezelfde wereld.’

Een stad vol geheimen

De ochtendzon schijnt voorzichtig de kamer in en buiten hoor ik de stad tot leven komen. Gisterenavond ben ik wonderwel met de hulp van mijn slaapvriendjes als een blok in slaap gevallen. Ik kan me niet meer herinneren dat ik de laatste maanden een nacht heb doorgeslapen. Christine ligt naast me, nog diep in slaap. Ik kijk eens goed naar haar. Wat is ze toch een mooie vrouw! Onze relatie is jammer genoeg langzaam aan het doodbloeden. Mijn depressiviteit en de stress hebben de passie uit onze relatie weggevreten. Vaak ben ik simpelweg te moe om te vrijen. En wanneer ik dan in het weekend eens zin heb, blijkt Christine weer niet in de stemming te zijn. Zo rijgen de passieloze weken, waarin we elkaar maar weinig aanraken, zich als een ketting aaneen. We drijven langzaam van elkaar weg, maar ik ben niet bij machte om dit te veranderen. Toch houden we zielsveel van elkaar en zijn er af en toe nog momenten van tederheid en romantiek.

Met een pijnlijke rug sta ik op van het veel te harde matras. Vandaag gaan we Kathmandu, de hoofdstad van de goden, verkennen. Een week vakantie is maar kort, dus moeten we zo efficiënt mogelijk met onze tijd omgaan. Ik open het raam en geniet intens van de tsjilpende vogels. Het is de eerste vogel sinds jaren, die ik bewust waarneem. Het is net alsof ik hier weer tot leven kom. Waarschijnlijk komt dat omdat de dealingroom, die dagelijks zindert van de stress, zo ver weg is.

In de zichtbaar gedateerde badkamer pak ik mijn scheergerei en kijk ik in de spiegel. Mijn spiegelbeeld stemt me niet echt vrolijk. Een vermoeid gezicht met blauwe wallen onder de ogen staart me van onder een donkere bos wilde krullen in de spiegel aan. Mijn ogen hebben hun glans en kracht verloren. Ze zijn de weerslag van mijn vitaliteit. De afgelopen periode van chronische stress, slecht slapen en depressiviteit heeft zijn sporen achtergelaten. Vorige maand ben ik drieëndertig geworden, maar ik lijk zeker tien jaar ouder.

Ik sprenkel koud water op mijn gezicht. Deze week vakantie zal me goed doen. Ondertussen komt Christine de badkamer ingelopen en kijkt me met slaperige ogen aan.

‘Goedemorgen, lieverd', roep ik haar opgewekt toe.

‘Nou zeg, jij bent goedgemutst.’

‘Ja, schat. Ik heb vrij en voor het eerst in maanden goed geslapen.’

Nadat Christine een warme douche heeft genomen, lopen we naar het restaurant van het hotel voor het ontbijt. Ze heeft haar blonde haar in een staart gebonden. Haar felrode lippen kleuren prachtig bij haar getinte, sprekende gezicht. Ze is een mooie vrouw om te zien. Een schoonheid waar iedere man trots op zou zijn. Ik vraag me dan ook wel eens af waaraan ik haar liefde heb verdiend. Maar meer nog vraag ik me af waarom ik er alles aan lijk te doen om haar te verliezen.

Het is druk in het restaurant en het ontbijt is op typisch Engelse leest geschoeid. Er blijkt een Australisch team voor een Mount Everest-expeditie in het hotel te logeren. Grote, stoere kerels met rode, bedrukte truien zitten bij elkaar aan een lange tafel rumoerig te ontbijten. Een van hen kijkt bewonderend naar Christine en maakt een opmerking. Het gehele gezelschap begint te lachen en iedere Australiër kijkt naar haar. Wij doen net of onze neus bloedt en gaan in een verre hoek aan tafel zitten. Een kleine, gedienstige ober komt aangelopen met een kan heerlijke koffie. Met de opengeslagen reisgids voor onze neus nemen we het plan voor deze dag door. Ondanks een zwaar gevoel in mijn hoofd heb ik er zin in. Voor even ben ik alle problemen in Nederland vergeten. Buiten dit hotel ligt een bijzondere stad met een heleboel verrassingen op ons te wachten.

Na het ontbijt staan we op om naar onze kamer te gaan. Bij het verlaten van de ontbijtzaal hoor ik een van de mannen uit de expeditieploeg naar Christine fluiten. De anderen lachen, terwijl Christine stoïcijns voor zich uit blijft kijken. Ze is wel wat gewend.

Bij de receptie van het hotel blijf ik staan. De oude man, die ons gisterenavond zo lang aanstaarde, staat bij de draaideur te wachten. Hij glimlacht en komt recht naar ons toegelopen. Wat moet hij van ons? In verstaanbaar Engels stelt hij zich voor als mister Tenzing en biedt hij zijn diensten als gids aan. Ik twijfel. Hij komt over als een innemende en vriendelijke man. Hij heeft het aura van een niet te beschrijven rust om zich heen, waarin ik automatisch word opgezogen. Blijkbaar heb ik me gisterenavond maar wat in mijn hoofd gehaald. Deze man wil alleen onze gids zijn.

Na een kort overleg besluiten Christine en ik van zijn aanbod gebruik te maken. We spreken af om elkaar een kwartier later bij de receptie te treffen. Op onze kamer stop ik een fles water, het fototoestel en onze reisgids in de rugzak. Daarna trekken we onze bergschoenen aan en lopen we terug naar de receptie.

Met een brede grijns op zijn gezicht staat Tenzing te wachten. Hij begroet ons met een glimlach, die duidelijk maakt dat hij hoognodig een bezoek moet brengen aan de tandarts.

‘Wat staat er voor vandaag op het programma?’, vraagt hij.

‘Ik heb iets gelezen over Durbar Square. Dat lijkt me interessant om te bezoeken', antwoordt Christine.

Tenzing knikt en gaat ons al pratend voor. Hij spreekt vloeiend Engels, maar wel met een zwaar, typisch oosters accent. Een oude, grijze jeep staat voor de ingang van het hotel te wachten. We stappen in en de Nepalese gids start de auto. Enigszins tegenstribbelend komt de oude dieselmotor tot leven.

We rijden door de drukke straten van Kathmandu in de richting van Durbar Square en genieten van de chaotische drukte. De wereld om ons heen is zo totaal anders dan thuis. Het is alsof je naar een film zit te kijken. Het krioelt van de gemotoriseerde tuktuks en fietsriksja’s die zwoegend door pezige mannen worden voortbewogen. Langs de weg staan vele marktkraampjes. Ze bestaan vaak uit niet meer dan een versleten kleed, soms zijn ze overdekt met enkele golfplaten. Hier en daar zie je nog een ezel die manmoedig een wagen voorttrekt in het chaotische verkeer. Kleine oude Japanse auto’s, die luid claxonnerend hun weg vinden, zijn in de meerderheid. Voor ons rijdt een oude bus met mensen op het dak en staand op de instapplanken. De bus laat een spoor vettige, zwarte rook achter zich.

‘En wij maar katalysatoren in onze auto’s bouwen tegen de luchtvervuiling', merk ik op, terwijl ik naar de bus wijs.

Tenzing doet ondertussen zijn best om als gids iets over Nepal en Kathmandu te vertellen. Door het lawaai van de motor en zijn accent vang ik slechts flarden van zijn verhaal op. Zo kom ik te weten dat Kathmandu de dichtstbevolkte stad van Nepal is, met veel armoede en een hoge werkloosheid.

We kijken onze ogen uit. Er zijn veel mensen op straat en bijna allemaal proberen ze op een of andere manier geld te verdienen. Zo zien we schoenenpoetsers, barbiers en veel eetkraampjes, waaraan het meest vreemde, exotische eten wordt verkocht. Het dagelijkse leven speelt zich hier duidelijk op straat af.

Na een halfuur komen we aan op Durbar Square. Tenzing vertelt ons dat Durbar het Nepalese woord is voor paleis. Hij parkeert zijn auto in een smalle zijstraat en leidt ons naar de oude paleizen en de prachtige tempels in de buurt van het plein. Nog geen honderd jaar geleden woonden hier de Nepalese koningen met veel pracht en praal. De paleizen zijn nu vervallen en door uitlaatgassen aangetast. De sfeer op het plein is aangenaam. Het valt me op dat veel mensen, ondanks hun armoedige bestaan, vriendelijk naar ons lachen en ons toeknikken.

We lopen een oud paleis binnen, Tenzing vertelt dat het Hanuman Dhoka heet. Ondanks de afgebrokkelde en zwartgeblakerde buitenmuren is het paleis van binnen nog steeds indrukwekkend. Zelfs in vervallen staat is de grandeur van de eens zo welvarende Nepalese koningen nog te zien. De stilte en de prachtig met veelkleurig mozaïek ingezette plafonds stralen rijkdom uit. Het is hier rustig en ik neem wat foto’s van de prachtige mozaïeken. Daarna ga ik naast Christine op een muurtje zitten. We kijken uit over de verwaarloosde binnentuin van het paleis. Een paar gele parkieten spelen bij de niet meer stromende fontein. Ik ontspan me, voor het eerst in lange tijd. Even geen spannende beursontwikkelingen of mezelf opvreten in de file. Voorzichtig streel ik de hand van Christine, die me zuchtend aankijkt, maar gelukkig haar hand niet wegtrekt.

Na een minuut of vijf lopen we achter Tenzing aan naar de overkant van het plein waar we stoppen bij de Kasthamandap-tempel. Tenzing vertelt dat de tempel is gesticht in het jubeljaar 1212. Wat een bijzonder jaartal! Ooit las ik dat de kalender van de Maya’s abrupt stopt in het jaar 2012. Ik geloof niet in al die hocus pocus, maar blijkbaar heeft het cijfer 12 iets magisch.

Bij de ingang van de tempel liggen twee grote bronzen leeuwen. Ik pak mijn fototoestel, terwijl Tenzing vertelt.

‘Deze tempel herbergt twee godsdiensten. Hindoeïstische en boeddhistische goden staan hier zij aan zij. Op de begane grond staat een groot en eeuwenoud beeld van de god Ganesha. Het opvallende aan Ganesha is zijn olifantenhoofd', zegt Tenzing. ‘Hij is de hindoeïstische god van kennis en wijsheid en de beschermheilige van de reizigers. Dagelijks komen hier duizenden hindoes om Ganesha te aanbidden.’

In de tempel is het een drukte van belang. We lopen naar binnen en tussen de vele in het wit geklede hindoes bewonderen we het eeuwenoude stenen beeld. Daarna lopen we de brede trap op naar de eerste verdieping. In deze ruimte bevindt zich een groot, liggend gouden Boeddhabeeld. Het is hier stukken rustiger. Voor de boeddha liggen bloemblaadjes en er brandt wierook. Vijf in het oranje geklede priesters met kaalgeschoren hoofd murmelen in een hoek van de tempel hun gebeden en mediteren. Het zachte gegrom werkt rustgevend.

Door het open venster van de tempel hebben we een prachtig uitzicht over Durbar Square. We kijken een tijdje naar de krioelende massa mensen op het plein, terwijl mijn gedachten afdwalen naar de komende dagen. We willen graag nog een korte tocht door de Himalaya maken. Ik spreek Tenzing hierover aan.

‘We willen morgen gedurende drie dagen de bergen in. Ken jij misschien een gids die ons kan begeleiden?’, vraag ik. Christine draait zich direct om, terwijl Tenzing bedachtzaam over zijn kin wrijft.

‘Misschien kan ik jullie gids zijn', antwoordt hij. ‘Ik heb een mooie, korte trekking in het programma: de Lantang-trekking.’

Ik kijk vragend naar Christine, die kort instemmend knikt.

‘Hoeveel kost die Langtang-trekking?’

‘Tien dollar per dag per persoon.’

Dat valt alleszins mee. Met geld heb ik al heel mijn leven een issue gehad. Geld moet niet rollen, maar dient vooral gebruikt te worden om te investeren, is mijn motto. Dat zorgt voor nog meer geld in de toekomst. Daarom leven we zuinig, ondanks de twee hoge inkomens en mijn riante bonusregeling, die in goede beursjaren wel op kan lopen tot een extra honderdduizend euro per jaar.

‘Laten we het doen!’

Even later lopen we naar de jeep om naar de volgende bezienswaardigheid te rijden.

‘Dit is Freak Street, een overblijfsel van de roerige hippietijd', vertelt de Nepalese gids wanneer hij zijn jeep geparkeerd heeft. ‘In de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw stonden er in deze straat vooral goedkope hotels en hasjcafés. Neem je tijd.’

We stappen uit en lopen de straat in. Nog steeds zijn hier en daar kleurrijke hippies te zien, sommigen met een versleten rugzak op de schouder. De oude hippiecultuur is hier na al die jaren nog steeds niet verdwenen. Er zit een groepje jonge rugzaktoeristen duidelijk stoned op een terras. Ik observeer ze en merk dat ze blijdschap en geluk uitstralen. Misschien hebben ze niet veel geld, maar ze zijn nog vrij en vullen hun dagen zoals ze zelf willen, onder andere met het roken van bedwelmende hasj. Diep in mijn hart verlang ik ook naar meer vrijheid in mijn leven. Helaas zit ik gevangen in een kooi van hard werken, chronische stress en het voldoen aan de zucht naar meer, meer en nog eens meer.