Troostboek

De Vlindertuin

Colofon

Copyright © 2012 Hans Peter Roel

Omslagontwerp: Looney2

De Vlindertuin

Eerste druk: november 2012

ISBN: 978 90 79677 306

NUR: 720, 728, 749

Een uitgave van:

Uitgeverij N.E.X.T. company BV te Baarn

info@nextcompany.nl

www.nextcompany.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van N.E.X.T. company BV.

Soms moet je eerst even stilstaan,

om weer vooruit te komen.

Inleiding

Er is een rol die je ongevraagd krijgt aangemeten als de dood is langs geweest: de rol van nabestaande of rouwende. Rare term eigenlijk, rouwende! Ja, rouw voelt ook echt als rauw; een open, gapende wond, waar zo nu en dan zout in wordt gestrooid.

Je bent een nabestaande, maar wat zegt dat? Dat we nog bestaan? Na het overlijden van een dierbare draait de wereld onverminderd door, terwijl wij stil willen staan. We draaien onvrijwillig ons rondje in de mallemolen van het leven. Na een paar moeilijke weken worden we weer geacht gezellig mee te doen. Live must go on!

Troost bieden of ontvangen is een hele kunst. We worden niet graag geconfronteerd met andermans pijn en verdriet. Het liefst delen we in elkaars vreugde en gezelligheid.

Hoe subtiel en dienstbaar is de kracht van troost. Bij oprechte troost komen de woorden vanzelf, of ontstaat begripvolle stilte. Er alleen maar zijn, nu je zo hard nodig bent.

Troost is een kracht, die eerder luistert dan spreekt, die geeft zonder terug te vragen. Een troostende hand op een schokkende schouder. Een woord of een blik, zonder dat het moet. Troost is er, omdat het er ís op het juiste moment. Het is een bijzonder geschenk, dat wij elkaar als mens kunnen geven. Het is er, als het nodig is. Juist mensen hebben de gave gekregen om verzachtende woorden te kunnen spreken op het moment, dat een ander een groot verlies moet verwerken.

Ons bestaan stopt niet bij de dood. Misschien is dát het wel wat de mens van nature bang maakt voor de dood. Het onbekende boezemt ons angst in, omdat we er geen grip op hebben. De oude Keltische cultuur ging er van uit dat er leven is na de dood. Er bestaat een zielenwereld, waar onze geest na het overlijden verblijft. Een wereld, die bijna tastbaar is als je hem kunt zien. Het is een bron van troost te weten dat de ziel eeuwigheidswaarde heeft. Ik geloof dat we blijven bestaan, vóór het leven en erna!

Ga in dit boek mee op reis naar Schotland en laat je troosten door kennis en wijsheid uit de oude Keltische cultuur.

Hans Peter Roel

November 2012

Hoofdstuk 1

‘Mijn God!’

Geïrriteerd sla ik de klep van mijn laptop dicht. Urenlang zit ik gefrustreerd naar een leeg scherm te staren, terwijl de woorden niet willen komen. Diep zuchtend kijk ik rond, tot mijn blik blijft hangen bij de foto van mijn vader, die mij minzaam aanstaart, vanaf de secretaire, tussen de andere familieportretten. Hij heeft nooit anders naar mij gekeken en zijn laatdunkende blik is in mijn herinnering gegrift. De foto staat prominent vooraan het rijtje foto's, zodat mijn vader kan kijken als ik schrijf. Het is een morbide psychologisch spel, dat ik zovele jaren na zijn dood nog steeds met hem speel. Ik laat hem zien dat ik juist werk aan die talenten, die hij tijdens zijn leven zo expliciet afwees. Af en toe zie ik die minzame blik, die de woorden in mijn hoofd verstoort. Dit gaat zo door, totdat ik zijn blik niet meer kan verdragen en me resoluut van hem afkeer.

Ik wilde, zo lang ik het me kan herinneren, schrijver worden. De vrijheid van het schrijverschap is mijn hoogste ideaal. Je bouwt, vanachter je computer, aan een eigen fantasiewereld. Hoofdpersonen doen precies wat jij hen dicteert en tijd en plaats kennen geen beperkingen. Je kunt echte liefde oproepen en vervelende karakters het leven zuur maken. Kortom, je voelt je als schrijver een klein beetje God, wanneer de roman gestaag uitgroeit tot een compleet verhaal. Maar God spelen is voor mij bijzaak. Mijn echte drijfveer is om mensen te inspireren met boodschappen en woorden, die niet van hier komen.

Inzichten uit andere, niet zichtbare werelden, waarvan ik weet dat ze vele mensen kunnen troosten en helpen in hun leven. Ik heb geen idee, waarom mij deze gave is geschonken, maar weet wel dat ik er iets mee moet doen. Het past het meest bij me om deze boodschappen door middel van boeken uit te dragen. Voor deze missie ga ik het gevecht met mijn vader dagelijks aan.

Mijn vader was geen man van de verbeelding; romans las hij nooit. Dat vond hij nutteloos. Wat schoot je op met niet bestaande hoofdpersonen, die iets meemaken in een niet bestaand verhaal? Het schrijverschap is iets voor nietsnutten en dus niet acceptabel voor zijn zoon, zo was zijn onwrikbare standpunt. Mijn vader was als advocaat een man van het woord, maar gebruikte dit in een andere vorm dan de fictieve verhalen, die ik schrijf. Mijn eerste pennenvruchten waren hem te vaag en onbetekenend. Woorden waren bedoeld als instrumenten voor het opbouwen van een gedegen argumentatie. Fantasie bestond in zijn wereld niet. Dat was iets voor dromers en kunstenaars. Sprookjes heeft hij mij als kleine jongen nooit voorgelezen, maar verhalen uit de Griekse mythologie moest ik wel tot vervelens toe aanhoren. Het was zijn sterke wens om mij, samen met mijn broer Richard, klassiek te vormen, zodat we daar op het gymnasium ons voordeel mee konden doen. In zijn ogen bestond er geen belangrijkere taak voor een ouder dan een hoogwaardige culturele vorming aan de kinderen mee te geven. Helaas voor hem heb ik het gymnasium nooit gehaald, mijn broer overigens wel. Voor het gymnasium had ik niet de juiste intellectuele capaciteiten. Tot die conclusie moet ik onbewust al vroeg in mijn leven zijn gekomen. De Griekse Goden konden mij maar weinig boeien, zodat ik onder het voorlezen naar mijn vaders zware, zwarte bril keek en me afvroeg wat er in zijn hoofd omging. Het gebrek aan kleur in zijn verhalen was van zijn gezicht af te lezen.

De lachrimpels ontbraken en altijd was daar die ernstige blik, die aangaf dat het leven toch vooral serieus genomen moest worden.

Vlak na mijn vaders dood, zeven jaar geleden, leek het schrijven van een roman ook voor mij opeens nutteloos. De lust om te schrijven was verdwenen. Mijn vaders overtuigingen beheersten mijn geest. Wat had de mensheid aan fictieve verhalen, beleefd door verzonnen personen? Langzaam verdween mijn schrijversdroom. Zo deed ik mijn overleden vader alsnog een plezier. Daarnaast moest er simpelweg brood op de plank komen. Ik vond een compromis in de lerarenopleiding aan de Hogeschool van Utrecht. Na de voltooiing van de opleiding en twee tijdelijke banen kreeg ik vorig jaar een vaste betrekking. Ik kwalificeerde me als docent Nederlands op het Gerrit van der Veen College, hier in Amsterdam, een kleine school waar veel aandacht is voor culturele en kunstzinnige vorming. Naar mijn inschatting had deze baan zijn goedkeuring kunnen wegdragen, maar helaas heeft mijn vader dit niet mogen meemaken.

Zijn dood lijkt nog steeds dichtbij en zelfs zeven jaar na zijn overlijden denk ik nog dagelijks aan hem. Hij was veel te jong gestorven. Zijn cynische levenshouding had zijn lichaam verkankerd en na een kort, heftig ziekbed was hij in december, op een dag dat heel Nederland op het ijs stond, overleden. Pas in de laatste momenten voor zijn dood had ik de liefde bij hem gezien, die hij zo lang voor de wereld verborgen had gehouden. Pas toen kon hij zijn angsten loslaten en vulde liefde zijn cellen. Voor mijn vader was het te laat, maar voor mij was dit zijn allerbelangrijkste levensles.

Hoofdstuk 2

Als docent Nederlands geef ik zin aan mijn leven. Bestaat er dankbaarder werk dan kinderen voorbereiden op hun toekomst? In mijn opinie niet. Hoe anders is dat voor schrijvers, die zich zonder noodzaak of maatschappelijk rendement in hun eigen verbeeldingswereld terugtrekken. Misschien had mijn vader gelijk en is het mijn straf dat de woorden voor mijn nieuwe roman niet willen komen.

Het is een ongelijke strijd die ik voer met mijn vader, via de overtuigingen, die voortkomen uit zijn strenge opvoeding. Met een ferme tik werp ik de foto van mijn vader om. Daar ligt hij dan, plat op zijn buik. Hij kijkt me niet langer verwijtend aan, zodat ik opgelucht mijn computerscherm openklap. Zo kan ik onbelemmerd schrijven en ziet hij niet meer hoe mijn roman vorm krijgt. Hij hoeft zich niet meer te ergeren. Dat wil ik hem niet aandoen.

Het is heet in deze gortdroge zomer van 2008. Een drukkende hitte beheerst al wekenlang het leven in Nederland. Het is alsof ons land door een wollen deken is toegedekt. De graslanden zijn geel en verdord en de natuur snakt naar een regenbui. Juist in deze zomerperiode wil ik mijn manuscript afmaken. De grote schoolvakantie is de tijd van het jaar waarin ik mij echt schrijver voel. Even geen kinderen, repetities nakijken of lesstof voorbereiden. Met een onrustig gevoel ga ik verder met het manuscript. Hoewel ik de priemende blik van mijn vader heb uitgeschakeld, wil het niet echt vlotten. Slechts af en toe roffelen mijn vingers over het toetsenbord. Geïrriteerd verplaats ik mij van mijn werkkamer naar de keuken, waar het enkele graden koeler is. Ik pak een glas met ijswater. Indische Tulpen is de titel van mijn boek in wording. De roman speelt zich af in het oude Batavia, in de tijd dat de Uiver nog wereldnieuws was. Batavia heeft me altijd een bijzonder gevoel gegeven. Misschien is het mijn voorliefde voor een exotische cultuur, maar meer nog trekt de oosterse mystiek mij aan. Het voelt alsof ik er ooit in een vorig leven heb gewoond en juist daarom speelt mijn nieuwe boek zich daar af. Ik mis het oude Batavia met haar zoete geuren en sensuele, klamme klimaat. Niemand kent mijn gevoelens over de oude kolonie en ik schaam me om erover te praten. Ter compensatie heb ik er in de loop van de tijd veel over gelezen. Het is een land vol met magie, die verleden en heden met elkaar verbindt. Je vindt daar verborgen krachten en lang vervlogen wijsheden. Het is mijn bedoeling om in Indische tulpen deze oude wijsheden bloot te leggen, te doorgronden en wereldkundig te maken.

Het manuscript verhaalt over een Nederlandse tabakshandelaar, die begin vorige eeuw met zijn gezin vanuit het statige Den Haag verhuist naar het koloniale Batavia. In de gordel van smaragd komt zijn jonge vrouw Heleen in aanraking met de magie, die daar nog springlevend is. Ze maakt kennis met de guna-guna, waar niet mee te spotten valt. Ondanks de vele waarschuwingen om hier ver weg van te blijven, wint haar nieuwsgierigheid het. De onzekere Heleen raakt in de ban van de magie en komt daardoor verder af te staan van haar gezin. Tot zover ben ik met mijn verhaal gekomen en nu zit ik muurvast. Welke boodschap wil ik overbrengen en waarom schrijf ik eigenlijk dit sombere verhaal? Wat is de magie van het leven, die deze jonge vrouw van haar pad afbrengt? Wie is er überhaupt geïnteresseerd in het Batavia van begin vorige eeuw? Al wekenlang beheersen deze vragen mijn geest, terwijl het hier in Amsterdam al net zo benauwd en broeierig is als in de klimaatzone van Batavia.

Ik sta op om een nieuw glas ijswater te pakken en loop naar ons balkon. We zijn maar wat trots op ons appartement in het centrum van Amsterdam, aan een van haar beroemde grachten. Dit is een plaats waarvan ik intuïtief aanvoel dat hier grote romans geschreven kunnen worden. Vandaar dat ik, tegen beter weten in, mijn ambitie als auteur nog niet opgeef. Ik geloof heilig in de grootsheid van verhalen. Waar zou de mensheid nu zijn zonder woorden die onze oneindige fantasie tot leven wekken? Woorden, die inspireren en die zuiver aanvoelen omdat ze zuiver zijn. Woorden, die aanzetten om het mooiste gevoel in onszelf naar boven te halen. Dat is het hoogst haalbare in mijn leven. De afkeurende blik van mijn vader had het loket naar zingevende romans gesloten. Maar ik geef niet op en ga het gevecht aan. Als mensen mij naar mijn werkzame leven vragen, begin ik enthousiast te praten over mijn baan als leraar Nederlands, maar diep in mijn hart ligt mijn passie bij het schrijverschap. Ik heb de mensheid zoveel moois te vertellen. De boodschap dat alle mensen, religies en rassen door liefde met elkaar verbonden zijn. Ik wil het wel van de daken schreeuwen, dat de dood niet bestaat en onze ziel eeuwig leeft. Ik wil niets liever dan mensen inspireren met deze boodschappen, vormgegeven in een boek dat hun diepste gevoel raakt.

Suzanne, de vrouw van mijn leven, moet niets hebben van de kunstenaarswereld. Ze begrijpt de waarde van kunst niet. Schrijvers zijn voor haar kunstenaars, die zoeken naar de waarheid, die niet bestaat. Met schrijven kun je geen geld verdienen, terwijl dat voor haar een belangrijk uitgangspunt is. Zij begrijpt niet dat er mensen bestaan, die geen comfortabel leven willen leiden. Ik heb wel eens gehoord dat de meeste stabiele huwelijken ontstaan, juist doordat de partners elkaars tegenpolen zijn. De hierdoor opgewekte spanning houdt het huwelijk levendig. Wellicht schuilt in deze stelling een waarheid. In ieder geval werkt het bij ons zo. We hebben meer dan eens ruzie en daardoor is ons leven nooit saai. Suzanne heeft inmiddels geaccepteerd dat haar man niet zoveel succes in zaken heeft als zij. Gelukkig is er genoeg compensatie. Suzanne heeft ervaren dat een romanschrijver het op feestjes goed doet. En daarmee stelt ze zich tevreden. Wel de status van een interessante man, maar niet het geld van een succesvolle zakenman. Je kunt tenslotte niet alles hebben.

Ik hou van die meid. Suzanne heeft zoveel mooie kanten. Haar humor werkt aanstekelijk en een feestje met Suzanne als genodigde is altijd een garantie voor succes. Ze weet als geen ander mensen in haar enthousiasme op sleeptouw te nemen. Dat was ook de reden dat ik, met een introvert karakter, destijds als een blok voor haar viel. De verschillende karakters smeden ons tot een goed team, zoals Yin en Yang harmonisch bij elkaar passen en onverbrekelijk zijn.

Geld binnenbrengen is een terugkerend thema in onze relatie. Daarin heb ik een plicht te vervullen, zoals Suzanne dat altijd zo mooi omschrijft. Mijn betrekking als leraar Nederlands houd ik daarom in stand. Keurig wordt elke maand mijn salaris overgemaakt en daarmee is mijn plicht vervuld. Schrijven blijft echter mijn passie. Op school ben ik op mijn eigen manier met de Nederlandse taal bezig. Het maken van opstellen is een vast onderdeel in het jaarprogramma. Soms ontdek ik tijdens de les een schrijverstalent. Een leerling, die misschien later wel zijn droom kan realiseren door een succesvol schrijver te worden. Deze leerling probeer ik te stimuleren om iets met zijn talent te gaan doen. Wat mijn vader naliet te doen, zie ik als een belangrijke taak van mijn leraarschap.

Over het schrijverschap gesproken. Mijn boeken verkopen nauwelijks. Te ingewikkeld van opzet, hoewel ze niet hoogdravend zijn geschreven. Maar de gekozen thema's zijn te moeilijk voor “het grote publiek”.

Hoewel de boodschappen op zich eenvoudig zijn, is het voor de meeste mensen te diepgaand. Gelukkig zijn er ook mensen voor wie mijn boeken aansluiten op de levensvragen, die ze zichzelf hebben gesteld. Daarom houd ik me vast aan de spaarzame e-mailberichten van lezers met de boodschap dat ze mijn boeken helemaal het einde vinden. Dat zijn de lezers die op dezelfde golflengte zitten en mij begrijpen. Mensen die langdurig en diepgaand over het leven nadenken. Door mijn boeken geloven mensen meer dan eens dat ik de waarheid in pacht heb. Helemaal mis! Als ik eerlijk in de spiegel kijk, schuilt er in mij een verwarde filosoof. Een onbegrepen man, die de wereld iets mee wil geven, maar er niet de juiste woorden voor weet te vinden.

Het is rumoerig op straat en ik slof naar binnen om aan de keukentafel achter de laptop plaats te nemen. Geduldig staar ik naar het lege computerscherm, maar de inspiratie ontbreekt. Toch geef ik niet op. Geen denken aan! Het is die vreemde, steeds terugkerende droom, die mij confronteert met mijn diepe wens om te schrijven. Ik zie de droom als een duidelijke aanwijzing uit een onbekende wereld.

Ik ben bezig om een berg te beklimmen. Niet zo’n berg die je wandelend oploopt, maar zo’n grillige reus met steile wanden en onmetelijke dieptes. Het is bijna cartoonachtig zoals ik naar boven klauter: mijn handen zoeken krampachtig naar een volgend houvast. Ik val niet, omdat ik met mijn benen steun vind en mezelf tegen de bergwand aanklem. Door de rugzak die ik met me meetors, kom ik maar moeizaam vooruit. De canvas rugzak is zwaar alsof hij gevuld is met stenen. Het gewicht van de rugzak bemoeilijkt mijn klim; ik kom er nauwelijks door vooruit. Terwijl ik hevig zwetend verder klauter, kom ik tot het besef dat ik de hoogste berg in het massief aan het beklimmen ben. Waar ben ik mee bezig, vraag ik me af? Het zou me zoveel gemakkelijker afgaan als ik die veel te zware rugzak niet mee hoefde te zeulen.

Ineens cirkelt er een enorme roofvogel om mij heen. Ik snap niet goed waar hij vandaan komt. Het moet ergens van boven mij zijn. Hij scheert langs me heen, terwijl zijn ogen me indringend aankijken. Een blik, niet bedreigend, maar eerder liefdevol. Zijn ogen lijken wat te willen zeggen, maar wat? De rugzak loslaten? Dat nooit! Het is mijn tas, vol met mijn eigen ballast, levenslang trouw verzameld. Hoewel de tas mij hindert, durf ik mijn ballast niet los te laten. Het verleden, met alle lessen en ervaringen, hoort bij mij.

De vogel begint met zijn klauwen aan de tas te trekken. Hoewel hij het op de rugzak voorzien heeft, stopt hij telkens als ik dreig te vallen. Tot het hem lukt! Hij heeft met zijn kromme klauwen de rugzak te pakken en stijgt op. Op dat moment schiet de klep los. De rugzak, die zo zwaar leek door stenen, blijkt letters te bevatten. Terwijl ik verbijsterd toekijk, dwarrelen de letters als een spoor over de aarde. Daar waar ze neerkomen, schieten er bloemen uit de grond. Prachtige witte lelies, vol in bloei. De rugzak wordt maar niet leger. De roofvogel vliegt steeds verder weg, met de letters als een streep achter zich aan. Ik kijk de vogel na en voel voldoening. Dit is wat ik te doen heb: bloemen vormen met mijn woorden.

Doordat ik nu geen ballast meer heb, kost de rest van de klim me geen enkele moeite.

Zonder al te veel inspanning bereik ik de top en kijk uit over het bergmassief.

Deze droom duidt me om mijn hart te volgen. Ik sta op om een handvol koekjes uit de trommel te snaaien.

Wat zou ik graag een bezoek brengen aan Indonesië om daar research te doen voor mijn boek. Maar voor een jonge vader zijn verre reizen voorlopig een utopie. Daar leg ik me bij neer. Voor mijn zoon Sem voel ik een diepe liefde. Een kind van eigen bloed, dat ruim vijf jaar geleden in mijn leven kwam. Nooit had ik gedacht dat iets of iemand mij zo diep kon raken. Sterker gesteld, alle clichés zijn waar gebleken. Zelfs het verschonen van zijn poepluiers, als baby vroeger, was voor mij een feest.

Bij Suzanne ligt het invullen van haar moedertaak gecompliceerder. Zij wil haar onafhankelijkheid waarborgen en bouwt druk aan een glansrijke carrière. Ze kon haar prachtige loopbaan toch niet opgeven? Dat was niet verstandig geweest. Natuurlijk is het in goed overleg gegaan. Omdat ik meer thuis ben, heb ik vanzelfsprekend het grootste deel van de verzorging voor Sem op me genomen. Het is zo gegroeid en ik doe het met liefde. Sem leert mij dingen die ik als volwassene vergeten ben: het onvoorwaardelijke vertrouwen in het leven, de verwondering en onbevangenheid. Wat is een mens mooi in de eerste jaren van zijn leven. Het is nauwelijks voor te stellen dat uit deze prachtige, kleine mensjes later ook misdadigers en moordenaars kunnen voortkomen. Maar juist dat gegeven maakt het leven zo intrigerend en daarmee is het leven een bron van inspiratie voor elke schrijver.

Mijn oog valt op de grote keukenklok en ik spring verschrikt op. Ik had al bij de buitenschoolse opvang moeten zijn. In de hal schiet ik mijn schoenen aan. Naast de voordeur staat mijn fiets en ik haast me al hijgend en zwetend naar de naschoolse opvang ‘Kleintje Zuid’ op de op de Afroditekade, hier in Amsterdam.

Hoofdstuk 3

Verdorie wat vervelend! Geïrriteerd hoort Suzanne nogmaals haar blikken stem verzoeken om de voicemail van de huistelefoon in te spreken. Peter is weer eens telefonisch niet bereikbaar, terwijl ze nu toch graag wil weten hoe het met Sem op het kinderdagverblijf is gegaan. Peter blijft, ondanks haar aandringen, weigeren een mobiele telefoon te gebruiken. Als schrijver moet ik vrij zijn in mijn hoofd, geeft hij als argument. En hij wil zeker niet geterroriseerd worden door de mobiele telefoon.

Na een aantal heftige discussies heeft Suzanne uiteindelijk de strijd opgegeven. De mobiele telefoon ligt al maanden werkeloos op het tafeltje in de hal.

Suzanne kijkt vluchtig naar haar computerscherm. Dat kleurt rood van de ongelezen e-mails, die geduldig op haar aandacht staan te wachten. Ze is ambitieus, energiek en heeft een hoofd vol met dromen en nieuwe ideeën. Het leven is te kort om er geen feestje van te maken, is haar motto. Met haar enthousiasme trekt ze andere mensen mee. Geen wonder dat ze in de jaren na haar afstuderen promotie na promotie heeft gemaakt. Op grootse wijze heeft ze een half jaar geleden gevierd dat ze gevraagd werd als algemeen directeur van het goedlopende communicatiebureau. De door haar zo gewenste onafhankelijkheid leek binnen handbereik. Maar eerlijk gezegd was de baan van directeur haar flink tegengevallen. Het blijkt aanpoten geblazen en Suzanne maakt lange dagen om bij te kunnen blijven. Veel tijd om haar mails te beantwoorden heeft ze op dit moment niet. Ze werkt ze plichtsgetrouw, zoals gewoonlijk, 's avonds weg. De eerste collega's voor de volgende vergadering komen al pratend haar kamer binnengelopen.

‘Suzanne,’ roept ondertussen haar secretaresse Linda in de deuropening. ‘Meneer de Groot belde daarnet met de vraag of het communicatieplan volgende week dinsdag in de Raad van Bestuur gepresenteerd kan worden?’

‘Hoe laat wil hij dat precies?’ vraagt Suzanne, terwijl ze haar elektronische agenda opent.

‘Je staat om 11.00 uur op de agenda. Ik heb al gekeken. Het zou precies passen tussen twee afspraken in.’

Onder een diepe zucht knikt Suzanne.

‘Geef maar door dat het akkoord is en laat Saskia het voorbereidende werk doen. De stukken wil ik voor het weekend van haar ontvangen, zodat ik ze zondag door kan nemen.’

Ondertussen hebben drie kordate dames in mantelpak aan de vergadertafel plaatsgenomen. Ze zijn ambitieus tot op het bot en klaar om zelf de carrièreladder te betreden. Cornell & Partners is dan ook niet zomaar een communicatiebedrijf. Het begeeft zich in de top van de markt en heeft de grote multinationals en banken als clientèle. Er wordt hier beter betaald dan bij de concurrentie. In ruil voor dat hogere salaris zijn lange werkdagen en topprestaties de norm. Een flitsende carrière heeft er voor Suzanne altijd al ingezeten. Ze behoorde vanaf de basisschool tot de beste leerlingen van de klas. Een streber, die met minder dan achten en negens niet tevreden was. Een leuk, enthousiast kind, dat bekend stond om haar aanstekelijke lach en de vele vriendinnen. Maar vooral de trots en oogappel van haar vader, die zelf een succesvol ondernemer was geweest en haar had grootgebracht met de mantra “hard-werken-loont”. Hij was niet alleen met woorden haar voorbeeld, maar ook met daden. Met zijn eigen handen had hij een succesvol bedrijf vanaf de grond opgebouwd. Het harde werken had een hoge prijs: zijn relatie was uitgeblust en toen hij op een zondagochtend vertelde dat hij het huis uitging, was Suzanne ingestort. Haar moeder, die zich altijd vol overgave op de zorg van de kinderen had gestort, bleef met lege handen achter. Verzuurd en teleurgesteld in het leven, brengt zij haar dagen nu door in een kleine huurflat. Alleen haar kleinzoon Sem weet haar nog op te vrolijken. De scheiding tijdens haar pubertijd was zwaar geweest, maar met haar positieve grondhouding had Suzanne zich er doorheen gesleept. Langzaam had zij haar levenslust hervonden en was haar klinkende lach weer te horen. Tijdens de universitaire studie had ze haar verdriet weggedronken en zich gestort in het wilde studentenleven van Groningen. Haar uitmuntende leervermogen had haar door de studie economie geloodst.

Haar moeder was, na de klap van scheiding, verdienstelijk gaan schilderen en had voor Sem een schilderijtje gemaakt dat prominent boven zijn bedje hing. Oma Woefie noemde Sem haar, refererend aan het keffertje, dat de plaats van Suzannes vader had ingenomen. Haar vader, was veel te jong gestorven na een hardwerkend leven en had de gave gemist om te kunnen genieten. De scheiding was Suzannes grootste levensles geweest. Zorg dat je geniet van het leven en onafhankelijk bent van wie dan ook.

Suzanne pakt de paperassen van haar bureau en schuift aan de vergadertafel om de vergadering te openen. Ze kan haar aandacht alleen niet goed bij het lopende gesprek houden. Waar is Peter verdorie en waarom neemt hij de telefoon niet op? Hij gaat normaal altijd direct met Sem naar huis. Straks nog maar een keer bellen!

Suzanne legt het volgende vergaderpunt op tafel: de verhuizing van hun kantoor naar een groter pand aan de Amsterdamse Zuidas. Door de snelle groei van het kantoor is de huidige behuizing te klein geworden en de uitstraling van de Amsterdamse Zuidas past bij de positie van het bedrijf. Direct veren de aanwezigen op. Nu komt het eigenbelang in het vizier. Een nadeel van de nieuwe behuizing is het beperkte aantal parkeerplekken. Het zijn er in ieder geval veel te weinig om iedereen een vaste parkeerplaats te geven. Uiteindelijk spreken ze, na veel gekibbel, af dat de verdeling van de parkeerplaatsen later in de tijd gaat plaatsvinden, aan de hand van nog nader te bepalen criteria. Na de behandeling van dit netelige agendapunt is het uur om, en verlaten de aanwezigen Suzannes kamer. Nogmaals belt Suzanne naar huis, voordat ze aan de lange lijst rood gekleurde mailberichten begint. Tot haar irritatie krijgt ze opnieuw het antwoordapparaat.

Haar voortvarende carrière kent niet alleen maar voordelen. Sem is de dupe van haar carrièredrift, zo voelt ze het tenminste. Haar oogappel is het zonnetje in huis. Sem lacht veel en dat kan ook niet anders met zo'n moeder. Toch zijn er ook zorgen. Suzanne ziet hem gewoon te weinig naar haar zin. Diep in haar hart wil ze wel anders, maar ze kan haar flitsende loopbaan niet in de waagschaal leggen. De angst te moeten opgeven wat ze na zoveel moeite heeft verworven, is te groot. En daarom stapt Suzanne elke ochtend om half acht fier in de auto om ’s avonds niet voor zeven uur weer thuis te komen.

Rond half zes staat ze, met een kop koffie in haar hand, starend voor het raam. Eind volgende week kunnen ze eindelijk van de lang verlangde vakantie in Portugal genieten. Even geen mailtjes, presentaties of parkeerproblemen, maar plezier, cocktails en genieten van haar zoon en haar geliefde Peter.

Hoofdstuk 4

Nadat het dak van de cabriolet geopend is, rijdt Suzanne weg, met haar wapperende, blonde haren in de wind. Op de terugweg naar huis is er gelegenheid de dag te evalueren. Gelukkig had ze Peter later in de middag nog aan de lijn gekregen. Hij had die middag met Sem bij de vijver van het Beatrixpark gespeeld. Dit bericht zorgde ervoor, dat een vlaag van jaloezie door haar was heengetrokken.

Zijn parkbezoeken juist geen activiteiten die moeders met hun kroost behoren te doen? Wederom was de twijfel aan haar gaan knagen. Haar moeder was vroeger altijd met haar in de weer geweest en daaraan had ze goede herinneringen. Ongelukkig genoeg had haar vader zijn vrouw als een stuk vuil aan de kant gezet, maar voor Suzanne was ze de beste moeder geweest, die ze zich had kunnen indenken. Hoe zou Sem haar later zien? Waarschijnlijk als een succesvolle moeder, die nooit tijd voor hem heeft gehad. En juist dit vooruitzicht maakt haar verdrietig.

Suzanne parkeert haar auto op de Rozengracht en stapt rond zeven uur binnen. Het eten staat klaar op tafel en Sem zit jengelend op zijn stoel. De warmte en de vermoeidheid hebben zijn humeur er niet beter op gemaakt. Met een vloeiende handbeweging gooit Suzanne haar werktas op een stoel en neemt Sem op schoot. Ook nu doet haar enthousiasme weer wonderen. Bij het zien van zijn moeder knapt Sems humeur zienderogen op en giert hij het niet veel later uit van de pret. Maar als Suzanne hem terugzet op zijn eigen stoel begint het gejengel weer van voren af aan.

Ik heb ondertussen een fles koude rosé op tafel gezet om de zomer te vieren, maar naast een dreinende Sem is het moeilijk om van het lichtrode vocht te genieten.

Zoals elke avond doet Suzanne Sem na het eten in bad en is het mijn taak om voor het slapengaan een verhaaltje voor te lezen. Omdat ik de bestaande kinderboeken niet goed genoeg vind voor Sem, heb ik speciaal voor hem verhaaltjes geschreven rondom de eigenwijze muis Pipi. Er stroomt niet voor niets schrijversbloed door mijn aderen. Voor Sem zijn de muisverhaaltjes het hoogtepunt van de dag. Met grote ogen luistert hij aandachtig naar de spannende avonturen van zijn geliefde vriendje. Ik geniet van zijn honger naar de fantasierijke muizenwereld. Rond acht uur valt Sem in een diepe slaap en is de avond van ons. Suzanne kleedt zich om, terwijl ik op ons balkon het restant van de fles rosé en twee glazen klaarzet.

Dit zijn de zomeravonden waarop er romantiek in de lucht hangt. Suzanne komt in een kort fleurig zomerjurkje naast me zitten en ik schenk haar een glas rosé in. Suzanne is het type vrouw dat een terras vol met zakenmannen stil kan krijgen. Toch is het niet alleen haar bloedstollend mooie lichaam dat haar zo aantrekkelijk maakt. Haar stimulerende vrolijkheid, haar zakelijkheid, doorzettingsvermogen en sociale vaardigheden zijn eigenschappen die ik zelf ontbeer. Maar zij mist weer iets van mijn spiritualiteit, creativiteit en mijn onafhankelijkheid. Zo vullen we elkaar aan en houden we onze huwelijk spannend, zelfs na zeven jaar!

‘Proost, lieverd.’

‘Proost, op mooie Portugese stranden en heerlijke cocktails, die smachtend op ons wachten,’ antwoordt Suzanne.

Het is zelfs laat in de avond nog ver boven de twintig graden en we kijken naar de gracht, waar in de avondschemer bootjes varen met mensen die net als wij van deze zomertijd genieten. Bij het verder legen van de fles wijn worden de gesprekken filosofischer.

Als ik tegen twaalf uur de slaapkamer binnenloop, ruik ik wierook. In een poging de sfeer zo sensueel mogelijk te maken en alle zintuigen te prikkelen, heeft Suzanne het licht gedempt en een wierookstokje aangestoken. Dat brengt mij ertoe voluit te genieten van al die kwaliteiten van Suzanne, die voor anderen verborgen blijven!

Hoofdstuk 5

‘Peter opschieten! We missen het vliegtuig nog.’

Suzannes stem klinkt schel door het grachtenpand. Ik sta voor de indrukwekkende boekenkast in de woonkamer de laatste boeken voor de vakantie uit te zoeken. Boeken beheersen mijn leven. De laatste tijd kan ik geen boekhandel voorbijgaan, zonder met een nieuw boek naar buiten te lopen. Deze bevlieging moet ik leren beteugelen, anders wordt het wel erg druk in mijn hoofd. Maar af en toe loop ik tegen een boek aan dat ik niet kan laten liggen. Zo ook het boek Magie uit Schotland