De Vierde Dimensie

”Na het lezen van dit boek, is je kijk op het universum nooit meer hetzelfde.“

Colofon

Copyright © 2015 Hans Peter Roel

Omslagontwerp: Looney2

De Vierde Dimensie, Toeval bestaat niet

Hans Peter Roel

eBook: januari 2020

ISBN: 978 9079 677 634

NUR 801

Een uitgave van:

Uitgeverij N.E.X.T. Company BV te Baarn

E-mail: info@nextcompany.nl

www.facebook.com/devierdedimensie

www.hanspeterroel.nl

www.nextcompany.nl

Niets uit dit manuscript mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van N.E.X.T. company BV.

”Je verlaat dit leven met lege handen. Het is niet belangrijk wat je vergaart, maar wat je achterlaat.”

Leef de beste versie van jezelf

Heb je wel eens stilgestaan bij de volgende twee vragen:

Waarom gebeurt er wat er gebeurt?

Waarom doen mensen wat ze doen?

Deze twee vragen hebben filosofen al eeuwenlang van de straat gehouden. Is je leven het resultaat van toevallige gebeurtenissen of zit er een geordende intelligentie achter? De antwoorden op bovenstaande vragen zijn niet te vinden in de beperkte driedimensionale wereld, zoals wij deze elke dag ervaren. Als je antwoord wilt krijgen op bovenstaande levensvragen, heb je een diepgaand inzicht in de universele wetten van de vierde dimensie nodig. Pas dan kun je de mooiste reis van je leven maken, namelijk de reis naar binnen.

Niets is zo intimiderend en tegelijkertijd zo verleidelijk als het ontdekken van een extra dimensie in je leven. Alleen al het noemen van de term “de vierde dimensie” is genoeg om direct ieders aandacht te trekken. Want mensen voelen intuïtief aan dat er meer is tussen hemel en aarde dan dat wij zien. De vierde dimensie gaat verder dan de driedimensionale wereld die we kennen en die wetenschappelijk beschreven is. We staan aan de vooravond van een nieuwe fase in de ontwikkeling van de mensheid. De vierde dimensie geeft ons inzicht in en toegang tot menselijke eigenschappen als teleporteren, helderziendheid, aura’s lezen, intuïtie, reïncarnatie en gedachten lezen.

Dit boek is bedoeld om inzicht te geven in de vierde dimensie (de tijddimensie) en de wetten die daar gelden. Een van de eerste wetenschappers die zich met deze dimensie bezighield, was Albert Einstein. Hij geloofde dat God het gehele universum omvat, inclusief de wetten die het universum reguleren. Hij was ervan overtuigd dat er in dit universum niets gebeurt, zonder dat er ergens een oorzaak voor is. Toeval, zoals wij dat noemen, bestaat dus niet! Met de kwantumtheorie legde Einstein de wetenschappelijke basis om de vierde dimensie te bewijzen. Daarmee hield hij zich direct bezig met het grootste mysterie van deze planeet, namelijk hoe mensen, situaties en tijd met elkaar zijn vervlochten. Het is een groot wonder hoe de enorme informatiestromen ervoor zorgen dat mensen en gebeurtenissen in het universum op een geordende wijze met elkaar worden verbonden en hoe de informatie precies op het juiste moment beschikbaar wordt gesteld. Deze universele intelligentie noemen we Het Veld. Steeds meer mensen beseffen, net als Albert Einstein, dat toeval niet bestaat en dat er meer is tussen hemel en aarde dan wij met onze zintuigen kunnen waarnemen.

Als je eenmaal gelooft dat er buiten deze fysieke, driedimensionale wereld een andere, onzichtbare wereld bestaat, verandert er veel in je leven. Je ziet ineens kansen die je vroeger nooit had gezien. Je intuïtie wordt sterker en je maakt betere beslissingen. Er komt nieuwe informatie beschikbaar en het lijkt alsof er een blinddoek is afgedaan. Door bewustwording en oefening, ga je de onzichtbare patronen zien. Elke ontmoeting is een les en je gaat inzien hoe alles met elkaar is verbonden. Je emoties en je ervaringen worden rijker en er komen mensen op je pad die een boodschap voor je hebben. Je herkent de signalen die je verder helpen, waardoor het leven een stuk leuker wordt en je kunt gaan werken aan meer kwaliteit in je leven. Kortom, de vierde dimensie helpt je om in de flow van het leven te komen.

Je wordt uiteindelijk wat je denkt. Zo simpel werkt het leven. Voor velen is het heel lastig om te aanvaarden dat we met ons denken en overtuigingen bepalen wie we zijn en hoe ons leven verloopt. Maar dat maakt het niet minder waar! Mahatma Gandhi zei ooit: "Wees de verandering die je wilt zien in de wereld." Er zit veel waarheid in zijn uitspraak: je bouwt door het richten van je aandacht en je gedachten je eigen werkelijkheid.

Dit boek is geschreven in romanvorm. De reden is dat mensen informatie gemakkelijker opnemen in de vorm van mythen en verhalen. Daarom is dit boek geen saaie wetenschappelijke verhandeling over kwantumtheorie en universele velden, maar gewoon een verhaal dat had kunnen plaatsvinden of dat misschien zelfs echt is gebeurd. Het is een verhaal waarin wens, werkelijkheid en fictie dwars door elkaar heenlopen, net zoals in het leven. Je gaat mee op reis met de hoofdpersoon Nick, die beide kanten van de maatschappij meemaakt. Als gevierde beurshandelaar leeft hij in luxe en heeft hij veel aanzien. Hij verliest echter alles en gaat, als hij volledig aan de grond zit, op zoek naar het geheim van het leven.

Laat je meevoeren door dit verhaal, dat je kennis laat maken met de magie van het leven. Lees het boek met een open geest en beleef de wanhoop die Nick tot het uiterste drijft. Als je voelt wat hij meemaakt, doemt ook voor jou vanuit de mist een nieuwe dimensie op. Hierdoor ontstaan er meer mogelijkheden in je leven dan ooit tevoren.

Je krijgt van professor Markowitz handvatten aangereikt om direct met de vierde dimensie aan de slag te gaan. Door direct in actie te komen, ga je de vierde dimensie ervaren en kun je de wetten die daar gelden, toepassen. Op één been kun je slechts hinkelen en niet rennen, daarvoor heb je twee benen nodig. Zie de ruimtedimensies (lengte, breedte, hoogte) als het ene been en de vierde dimensie (tijd) als het andere been. Door met ruimte en met tijd aan de slag te gaan, ga je van hinkelen naar hardlopen. Je wereld verandert op een manier die je nu nog niet kunt overzien.

Ten slotte wil ik je erop wijzen dat je dit boek niet toevallig in handen hebt gekregen, maar dat het boek voor jou een wake up call kan zijn, die je nodig hebt. Laat deze kans niet aan je neus voorbijgaan. Je bent geen lichaam met een geest, maar een spiritueel wezen dat door de tijd leeft in vier verschillende dimensies. Zet al je vooroordelen aan de kant en leef de beste versie van jezelf!

Hans Peter Roel

www.facebook.com/devierdedimensie

www.nextcompany.nl

www.hanspeterroel.nl

“Iedereen voegt iets toe aan deze wereld. Iedere ontmoeting is een les op ons levenspad.”

Proloog

Mijn hele leven heb ik naar de hemel gezocht, zonder ook maar iets te vinden dat daar op lijkt. Ik had mijn zoektocht al bijna opgegeven, tot die bewuste zaterdag: 7 juli 2007, toen ik een e-mailbericht ontving van een voor mij nog onbekende afzender. Ik kon ondanks verwoede pogingen de persoon achter het e-mailadres niet achterhalen. De e-mail bevatte informatie die meer dan boeiend was, omdat ik haar niet kon verklaren. Het maakte me nog nieuwsgieriger naar de afzender van het e-mailbericht. Het eerste wat ik na het lezen deed, was de informatie op internet controleren op het waarheidsgehalte. Tot mijn verbijstering klopten de feiten, stuk voor stuk. Op het geprinte vel papier stond de inhoud van de e-mail. Aandachtig las ik de zinnen nogmaals door, maar de woorden bleven hetzelfde.

Onderwerp: Toeval of magie?

Abraham Lincoln werd in 1846 in het congres gekozen.

John F. Kennedy werd in 1946, precies honderd jaar later, in het congres gekozen.

Abraham Lincoln werd in 1861 beëdigd als president van de Verenigde Staten.

John F. Kennedy werd in 1961 beëdigd als president van de Verenigde Staten.

De namen Lincoln en Kennedy bestaan beide uit zeven letters.

Beide presidenten werden vermoord door een zuiderling.

Beide presidenten werden opgevolgd door een zuiderling.

De naam van beide opvolgers was Johnson.

Andrew Johnson, die Lincoln opvolgde, werd geboren in 1808.

Lyndon Johnson, die Kennedy opvolgde, werd geboren in 1908.

Kennedy stierf in een limousine met de naam “Lincoln”.

John Wilkes Booth (drie namen), die Lincoln vermoordde, werd geboren in 1839.

Lee Harvey Oswald (drie namen), die Kennedy vermoordde, werd geboren in 1939.

John Wilkes Booth ontsnapte uit een theater en werd aangehouden in een flatgebouw.

Lee Harvard Oswald ontsnapte uit een flatgebouw en werd aangehouden in een theater.

Booth en Oswald werden beiden vermoord voor hun proces.

Kennedy en Lincoln hadden beiden mensenrechten hoog op hun politieke agenda’s staan.

Beide presidenten werden gedood door een kogel in hun hoofd.

De echtgenotes van beide presidenten verloren ieder een kind tijdens hun verblijf in het Witte Huis.

Beide presidenten stierven op een vrijdag.

De secretaresse van Kennedy heette Lincoln en de secretaresse van Lincoln heette Kennedy.

De vergelijking tussen de levens van de twee beroemdste presidenten van de Verenigde Staten kreeg ik niet meer uit mijn hoofd. Is dit toeval of speelt er meer? Bestaat er een hogere, intelligente macht die volgens haar eigen systeem de wereld organiseert? Bestaat er een andere dimensie dan de bekende driedimensionale wereld om ons heen? Deze vragen lieten mij niet meer los en vormden de basis voor het schrijven van dit boek.

De e-mail kwam binnen op een moment in een periode waarin ik me grote zorgen maakte over onze planeet aarde. Grondstoffen worden uitgeput en we groeien in de komende decennia naar de tien miljard inwoners wereldwijd. De economische ontwikkeling van grote machten als China, Rusland, Brazilië en India verergeren de milieuproblematiek. Hebben we straks voldoende voedsel, energie en schoon drinkwater voor al die mensen? Het gat tussen een kleine groep rijken en een grote groep mensen die onder de armoedegrens leeft, groeit. Gelovigen van verschillende geloofsovertuigingen radicaliseren en gaan elkaar met terroristische aanslagen te lijf. Ons mooiste bezit, de planeet aarde, zijn we systematisch aan het verwoesten voor de volgende generaties. Kortom, het is tijd voor een ommekeer, voordat het te laat is.

Albert Einstein stelde dat je een probleem niet kunt oplossen vanuit hetzelfde soort denken dat tot het probleem heeft geleid. Dat gegeven maakte mijn onderzoek naar de universele wetten van de vierde dimensie alleen maar belangrijker. We zijn op zoek naar een verandering in ons denken, al was het alleen maar om onze planeet aarde te redden van haar ondergang. Daarvoor moeten we veranderen van een ‘ik’ gerichte maatschappij naar een ‘wij’ gerichte maatschappij. In een ‘wij-maatschappij gaat het niet meer om materiële welvaart, maar vooral om welzijn, geluk en bewustzijn. In deze nieuwe wereld staat “ik” op de tweede plaats ten gunste van het mondiaal denken en de overkoepelende verbondenheid van mensen onderling en de verbondenheid met de natuur. Geld verdienen wordt vervangen door bewustzijnsontwikkeling, overdaad transformeert naar genoeg en bezit wordt vervangen door ons verlangen naar ervaring.

Door de e-mail met daarin de vergelijking tussen de levens van Abraham Lincoln en John F. Kennedy, groeide mijn verlangen om inzicht te krijgen in wat ons werkelijk drijft en in hoe de wereld werkt. Ik besloot om met een open vizier naar antwoorden te zoeken. Het e-mailbericht kwam niet toevallig op 7 juli 2007 op mijn pad; het getal zeven is heilig en symboliseert de kosmos. Niet voor niets was Gods schepping op dag zeven volbracht. Dit moest dus wel een belangrijk bericht voor mij zijn, misschien zelfs het belangrijkste e-mailbericht dat ik ooit heb ontvangen.

Ik besloot om mezelf af te zonderen in Parijs. Daar kon ik onderduiken in de massa mensen die de lichtstad rijk is. De wijk Montmartre heeft van jongs af aan een grote aantrekkingskracht op mij uitgeoefend. Het is alsof ik daar ooit in een vorig leven ben geweest. Ik word mijn leven lang al door een onzichtbare kracht naar Parijs toegetrokken, daar ervaar ik vrijheid en leef ik als de schrijver die op zoek is naar de ultieme waarheid. Ik slaap in de wijk Montmartre, in een klein hotel vlak naast de witte Sacre Coeur. Na de dagelijkse ochtendmeditatie zit ik de rest van de dag in het schrijverscafé Les Deux Margots op Rue Saint Germain te werken aan mijn boek.

Parijs kent een rijke historie van literaire cafés. De bekendste is het in 1875 geopende café Les Deux Margots op een van de drukste kruispunten van Parijs. Al meer dan honderd jaar is dit café een thuis geweest voor schrijvers. Velen van hen hebben hier hun boeken geschreven en met hun uitgevers de publicaties van hun werk gevierd. De Engelse dichter Arthur Symons schreef er zijn The Absint Drinker. Picasso ontmoette er zijn grote liefde Dora. Oscar Wilde was hier een graag geziene gast en ook de Franse filosoof Jean Paul Sartre werkte hier. In dit Parijse café, begeleid door vele koppen cappuccino en glazen rode huiswijn, worden in een blauw schrift met een harde kaft de eerste hersenspinsels over de vierde dimensie opgeschreven. Gedachten, fantasieën en inspiratie komen bij me binnen en worden als vanzelf via mijn pen in woorden en zinnen omgezet. Op de voorkant van het blauwe aantekeningenboek staat De vierde dimensie geschreven. Zo moet het boek gaan heten, dat is mij al vanaf de eerste dag duidelijk. Het is een verhaal over de onzichtbare wereld om ons heen, die zo bepalend is voor het succes en het geluk in ons leven, maar ook voor het voortbestaan van deze planeet. Het moet een boek worden dat inzicht geeft in de wetmatigheden die in de vierde dimensie gelden. Wij zijn tijdreizigers die zelf hun bestemmingen kiezen door de realiteit met ons denken en onze aandacht te sturen. Alleen de mensheid is in staat om de planeet aarde te redden van haar ondergang, die we overigens zelf hebben veroorzaakt.

De aantekeningen in Parijs vormden de basis van dit boek. De persoonlijke levenservaringen in de jaren tussen 2007 en 2014 maakten de receptuur van dit boek compleet en leerden mij de kracht van de vierde dimensie. Terugkijkend op de zeven (jawel!) jaren waarin dit boek in deze vorm tot stand is gekomen, kan ik stellen dat het schrijven van dit boek de meest inspirerende en intensieve periode in mijn leven is geweest. Het verhaal neemt je mee op een reis die even onvoorspelbaar is als het leven zelf. Het boek is een reis die je de wetmatigheden leert die in het universum gelden. Het Veld is onzichtbaar, krachtig en bepalend voor het geluk van jou, je dierbaren en de wereld om je heen.

Ik heb haar uiteindelijk gevonden: de poort naar de hemel!

De magie van het leven heeft toegeslagen.

Hans Peter Roel

Kerstavond 2014

”Elke positieve gedachte, verhoogt de trilling in het universum.”

-1-

Het is de tijd van het licht, maar tegelijkertijd is dit het jaargetijde van de duisternis: kerst 2007, waar door vele Nederlanders al maanden naar is toegeleefd. Dat geldt niet voor mij, ik heb het te druk met mijn werk gehad om ruimte in mijn hoofd te hebben voor het naderende kerstfeest. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat houden de wereldwijde beurskoersen mij in hun macht. Bureau Reuters, dat zorgt voor een nauwkeurige vastlegging van de beurskoersen, is mijn grootste vriend. Als de beurzen in Japan en Hong Kong sluiten, gaan de Europese beurzen open en deze worden op hun beurt afgewisseld door Wall Street. Zo kun je dag en nacht bezig zijn met de koersgrafieken. Vandaag was het erg rustig op de beurs en daarom ga ik bij uitzondering een keer vroeg naar huis. Niets geen eindejaarsrally op de beurs. Eigenlijk is het hele jaar al één grote rally geweest en we sluiten de AEX-index dit jaar af met een “all time high”. Ook voor mij is het een jaar geweest waarin geluk, geld verdienen en succes hebben gestreden om de eerste plaats in mijn leven. Maar niet alleen voor mij is het groot feest: alle aandeelhouders in Nederland en misschien zelfs wereldwijd hebben geld verdiend. Of je nu op de Dow Jones hebt belegd, op de London Stock Exchange of op de Shanghai Stock Exchange, overal is het dit jaar groot feest en vieren mensen hun rendementen. De bonussen, die aan de beurshandelaren wereldwijd dit jaar worden uitgekeerd, lopen in de vele miljarden. Voor wat de bonussen betreft, sta ik niet achteraan in de rij.

Goedgehumeurd rijd ik vanuit de gebruikelijke file op de A1 mijn woonplaats Laren binnen. Dit is ons dorp waar je op straat wordt begroet met “hé kerel” en wel op zo’n bekakte wijze dat je denkt dat het gespeeld is. Als beurshandelaar ben ik een graag geziene gast op de Gooische feestjes en naar mij wordt er volop geluisterd. Zelfs onze slager Spoelder, die al sinds 1885 gevestigd is aan de Nieuweweg in Laren, belegt sinds dit jaar in aandelen. Als ik nu op zaterdagmorgen mijn vleeswaren kom halen, begint hij steevast over de vooruitzichten op de beurs voor de komende week en of ik nog een gouden tip voor hem heb. Ik ben ook niet de vervelendste man en help hem graag. Dit kan nauwelijks misgaan, want praktisch alle aandeelkoersen kennen de weg omhoog.

Zo net voor kerst zijn er al veel huizen getooid met hun kerstverlichting. Pronken is, naast beleggen, de favoriete sport van ons prachtige dorp. Alles lijkt hier een wedstrijd te zijn, zelfs de kerstbomen en kerstverlichting in de tuinen worden afgezet tegen wat de buurman te bieden heeft. Over ruim twee weken zwaaien we het jaar 2007 uit met een knalfeest in huize Larson. De ouders van Kathleen komen tezamen met veel vrienden, champagne en vuurwerk. Het hoogtepunt van de avond is een grote verrassing voor mijn lief Kathleen. De Porsche 911 Cabrio is vorige maand al bij de importeur in Leusden besteld en wordt met een doek erover en een grote rode kerststrik thuis afgeleverd op Oudejaarsdag. De Porsche is een nieuw hoogtepunt in mijn leven dat bestaat uit rijkdom, succes en aanzien. Wie had ooit gedacht dat ik, geboren in een armoedige arbeiderswijk in Southampton, het zo ver in mijn leven zou schoppen. Wat zou de buurt van destijds opkijken als ze wisten dat de introverte, verlegen Nick zo succesvol is geworden. Ik ben geen autistische nerd, waarvoor velen mij vroeger hebben versleten, maar een briljante beurshandelaar geworden. Als dertigjarige heb ik straks twee Porsches op de oprit van mijn grote witte villa in Laren staan die symbool staan voor mijn succesvolle carrière. Kathleen krijgt de turbo-uitvoering en met dit zwarte racemonster gaan we deze zomer toeren in ons favoriete vakantieland Italië. Lekker met de kap open genieten van de oude cultuur, het lekkere eten en vooral van elkaar. De bonus van dit jaar is meer dan voldoende om de Porsche contant af te kunnen rekenen. Eerlijk gezegd zou ik van mijn bonus wel vijf stuks in de meest luxe uitvoering kunnen kopen. Zoveel rijkdom is er in mijn leven nog nooit geweest.

Mijn vader John was een Engelsman en kwam oorspronkelijk uit Southampton. Mijn moeder was geboren en getogen in de Jordaan in Amsterdam. Ze hebben elkaar ontmoet bij café Ome Jan, ergens in de Jordaan, op een zaterdagavond toen mijn vader met een drietal vrienden de hoofdstad van ons land bezocht. Het was liefde op het eerste gezicht, had mijn moeder me verteld. Na een paar jaar heen en weer te hebben gereisd, zijn mijn ouders uiteindelijk in Amsterdam getrouwd en in Southampton gaan wonen. Ze kregen een sociale huurwoning op Wellington Street 10. Pas vele jaren later ben ik ter wereld gekomen, toen ze eigenlijk hun kinderwens al hadden opgegeven. Een liefdesbaby en van harte welkom, zeker bij mijn moeder. Ik ben altijd een moederskindje geweest en ik ben tweetalig opgevoed. Mijn jeugd heb ik doorgebracht in een slechte wijk van deze grauwe havenstad. Wegens mijn introverte en schuchtere gedrag was ik een willig slachtoffer van de jonge fanatieke supporters van FC Southampton, die bij mij in de straat woonden. In elke buurt is er wel een kind het pispaaltje en ik was de speelbal van de wijk Northam. Daarom kwam ik niet veel op straat. Ik zat liever computerspelletjes te spelen, want ik was niet opgewassen tegen de rauwe mentaliteit die deze grijze arbeidersbuurt kenmerkte. Veel herinneringen aan mijn jeugd zijn door de jaren heen verdwenen, misschien heb ik ze zelfs bewust verdrongen. Maar nog altijd kan ik me de dag dat mijn vader overleed helder voor de geest halen. Ik was pas veertien jaar oud en te jong om te beseffen dat deze gebeurtenis mijn leven zou vormen. Ik dacht dat mijn vader sliep, toen ik hem opgebaard in de voorkamer zag liggen, maar niets aan hem bewoog meer. Hij maakte geen grapjes en sloeg me niet meer joviaal op mijn schouders. Misschien wordt hij vanzelf weer wakker, hield ik mezelf wanhopig voor. Wat weet een jongen van veertien nu echt over de dood? Deze gedachte hield ik gek genoeg vol, ondanks al die huilende mensen om me heen. In de computergames kwamen mijn helden tijdens een nieuw spel weer tot leven, maar het echte leven is geen computerspel.

De dag van de begrafenis was de ergste dag in mijn leven. Mijn vader was die ochtend niet wakker geworden, zoals ik ‘s nachts had gedroomd Zwart geklede mannen hadden de kist inmiddels gesloten, terwijl mijn moeder huilend op de vloer op haar knieën zat. Ik moest een zwart kostuum aantrekken dat veel te ruim was. Samen met mijn moeder zat ik in een zwarte auto met grijze vlaggetjes die achter de lijkwagen met mijn vader reed. Hoewel ik al bijna vijftien jaar oud was, begreep ik het gewoon niet. Een vader laat je nooit in de steek en zeker mijn vader niet! Hij was een rauwe havenarbeider, groot en sterk en kon gewoon niet doodgaan. Maar dat sterke lijf had het begeven. Tijdens zijn werk was hij in elkaar gestort en hadden ze hem niet meer kunnen reanimeren. Als kleine jongen had ik ooit met mijn armen en benen gespreid, als een vliegtuig, in zijn machtige armen door de kamer gevlogen. Maar zo groot en sterk als zijn spieren waren, zo klein was het bloedpropje dat een hartslagader had afgesloten en hem zomaar van ons had weggenomen. Mijn moeder had gegild toen de politieagent aan de deur stond, maar het had niet geholpen. Voordat hij in het ziekenhuis was aangekomen, was hij al overleden. Pas toen ik in Nederland ging wonen, besefte ik dat ik mijn geliefde vader nooit meer in levende lijve zou zien.

Want niet alleen mijn vader was ik kwijt. Een half jaar na zijn begrafenis verlieten we ons oude, vertrouwde huis in Southampton en verhuisden we naar een piepklein huisje in Amsterdam-West. Mijn moeder is haar verdere leven alleen gebleven. We hadden niet veel bezittingen, maar we hadden in ieder geval elkaar. Mijn moeder is altijd bang geweest dat mij ook iets zou overkomen dus bleef ze als een moederkloek over me waken. Mijn herinneringen gaan weer terug naar het piepkleine huisje in Amsterdam-West. Op die plaats was ik samen met mijn moeder, ondanks het gemis van mijn vader, redelijk gelukkig. In Amsterdam werd ik meer met rust gelaten en ik sloot me op de kleine zolder met mijn computer op. Vader had een klein bedrag nagelaten, waarvan we samen met een bijstandsuitkering met moeite konden rondkomen. Toch had het mij aan niets ontbroken, zo heb ik het in ieder geval niet ervaren. In ons halletje, dat het formaat van één bij anderhalve meter had, hing een oud, bronskleurig Keltisch kruis, waar mijn moeder haar handen voor vouwde elke keer dat ze er langsliep. Ze geloofde heilig dat het universum het goede met haar voor had en dat mijn vader haar vanuit een andere dimensie aan het helpen was. Gek eigenlijk dat ik nu zo net voor de kerstperiode aan haar moet denken. Mijn moeder was er altijd voor me geweest en ze heeft me bijzondere dingen geleerd, waarover ik op school tegenover mijn vriendjes, wijselijk mijn mond hield. Voordat ik twaalf jaar oud was, kon ik tarotkaarten lezen en was ik bekend met de oude Keltische kennis. Het mediteren was er met de paplepel ingegoten en elke ochtend en avond voor het slapengaan, was er een moment van stilte. Ik leerde mantra’s en bijzonder klinkende formules. Ik wist niet wat ze betekenden, maar ik was zo getraind geworden in het opzeggen, dat ik ze tot op de dag van vandaag nog kan opdreunen. Mijn moeder leerde me ook hoe ik mijn gedachtenkracht kon omzetten in de harde realiteit.

Ze had me op het hart gedrukt om hierover nooit met anderen te spreken. Doordat ze er al zo vroeg mee begonnen was, zag ik het als een normaal deel van mijn opvoeding. Eigenlijk wist ik niet beter dan dat meditatie en astrologie bij het dagelijks leven hoorden, net als taal, rekenen en geschiedenis. Als ik weerstand bood tegen de vreemde dingen die ik moest leren, zei ze altijd: dat hoort bij je opvoeding en later zul je het begrijpen.

Maar tot nu toe had ik niets van spiritualiteit begrepen. Vijf jaar geleden is mijn moeder overleden op een druilerige dinsdagmorgen, in alle vroegte en tragisch genoeg helemaal alleen. Pas veel later hadden waakzame buren haar koude, verstijfde lichaam gevonden. Ze was overleden aan een hartstilstand, had de huisarts geconstateerd en daarmee was de kous af. Ik had gehuild en ik had me nog fanatieker op mijn werk gestort. De pijn had ik weggedrukt, maar deze is nooit weggegaan. Het besef om zonder familie helemaal alleen op de wereld te zijn, benauwde me. Natuurlijk had ik Kathleen, maar dat voelde toch anders dan bloedverwanten.

Het opruimen van mijn moeders huisje in Amsterdam was een confronterende gebeurtenis geweest. Mijn jeugd kwam terug en flarden van herinneringen kwamen weer bovendrijven. Ik zag opnieuw de boekjes met cryptogrammen die ik moest oplossen en ik heb haar tarotkaarten bewaard. In de kledingkast vond ik een pakketje met daarin een hoop brieven, die ik niet kon thuisbrengen. De brieven waren niet ondertekend en er stonden opdrachten in die mijn moeder met mij moest uitvoeren. Natuurlijk had ik willen weten wie deze brieven had geschreven en vooral waarom. Jammer genoeg was er geen enkel aanknopingspunt en mijn carrière nam destijds al mijn tijd en aandacht in beslag. Zo verzandde mijn voornemen om de herkomst van de brieven uit te zoeken. Het bronzen Keltische kruis uit de gang had ik meegenomen en bij ons in de gang gehangen. Elke keer als ik naar het Keltische kruis kijk, moet ik even aan mijn moeder denken. In de boekenkast vond ik tussen de leesboeken een oud boek met een harde, blauwe kaft, waar voorin de naam van mijn vader was genoteerd. Het boek staat nog ergens in onze boekenkast.

Mijn moeder had, naast het overdragen van oude kennis, mij altijd gestimuleerd om goed mijn best te doen op school. Ik ben gezegend met een talent voor wiskunde en cijfers. Sneller dan andere studenten doorzag ik patronen in cijferreeksen. Daarom heb ik voor een studie econometrie aan de VU in Amsterdam gekozen en ik ben daar cum laude afgestudeerd. Met zo’n achtergrond lagen de banen voor het oprapen na mijn studie. Uiteindelijk ben ik bij ABN AMRO gaan werken. Daar kwam ik met mijn cijfermatig inzicht al snel op de dealingroom van de bank terecht en ik ben zo het vak van beurshandelaar ingerold. In de dealingroom van ABN AMRO heb ik een fantastische leerschool gekregen. Al spoedig bleek dat ik sneller met cijfers was en meer werklust had dan mijn collega’s. Als een droge spons zoog ik de kennis op die de oude rotten mij over het vak leerden. Ik werd snel steeds beter en handiger en legde me toe op de optiehandel en futures. Ik bleek talent te hebben in het beoordelen van de koersontwikkeling. Waar dat talent vandaan komt? Ik heb geen idee, maar mijn cijfermatig inzicht gecombineerd met mijn sterke intuïtie bleek een gouden duo te zijn op de beursvloer. Zo begon in de dealingroom van ABN AMRO op mijn vierentwintigste jaar mijn succesverhaal dat niet meer eindigt. Na drie jaar bij ABN AMRO de kost te hebben verdiend, werd ik weggekocht door de investeringsbank Morgan Stanley in New York. Daar specialiseerde ik me verder in de wereldwijde optiehandel, warrants en derivaten. Ik was een van de pioniers van deze uiterst complexe financiële high tech instrumenten die we aan verzekeraars, instituten en pensioenfondsen verkochten. Deze bankproducten waren zodanig ingewikkeld dat ik vaak dagenlang met de interne compliance- en riskafdelingen aan tafel zat om de risico’s goed in te schatten. Daar kwam ik altijd als winnaar uit, zodat ik mijn volgende bonusronde veilig kon stellen. Op alle fronten was ik de medewerkers van de afdeling risk te slim af.

Wie had dat ooit kunnen denken? Het gepeste jongetje dat als een bang vogeltje op het schoolplein in Southampton in een hoekje zat, werd een briljante en succesvolle beurshandelaar, die in New York veel aanzien had verworven en een auto met chauffeur tot zijn beschikking had. Ik was in New York lid van de eliteclub voor beurshandelaren. Masters of de Universe was de naam van deze club met de best presterende beleggers van Wall Street, die elke vrijdagmiddag bijeenkwamen om te drinken, over de koersen te praten en daarnaast alles te doen wat God had verboden.

In de jaren dat ik in Manhattan in New York in een topappartement woonde, heb ik geleerd dat er altijd een meer of een beter bestaat en dat genoeg nooit genoeg is. De enorme beleggingswinsten die ik jaar na jaar liet zien, verschaften mij direct toegang tot de Raad van Bestuur van Morgan Stanley. De deur van deze topbankiers stond altijd voor mij open. Twintig procent van de winst van Morgan Stanley werd door ons team gedraaid en we werden als godenzonen behandeld. De verwachtingen werden elk jaar verder opgevoerd, maar ik had de markt mee en bijna alles wat ik en mijn team aanraakten, veranderde in goud. Mijn bonussen groeiden explosief en ik raakte elk gevoel voor realiteit kwijt. Langzaam begon ik te geloven dat ik echt een Masters of the Universe was. Het gaf mijn zelfvertrouwen een ongekende kick. Terwijl al die stoere ventjes van weleer uit de Wellington Street in Southampton elke dag moesten bikkelen in de haven met als enig verzetje het wekelijkse voetbal, reisde ik de wereld rond, reed in een Porsche, had een prachtige vrouw en gooide het geld met grote hoeveelheden over de balk. Je leeft tenslotte maar één keer was mijn motto. En eerlijk is eerlijk: de jaren in New York waren de mooiste jaren uit mijn leven, maar ze kenden zeker ook een zwarte kant.

”Het zijn juist de gewone mensen, die buitengewone prestaties leveren.”

-2-

Mijn Porsche draai ik langzaam de verlichte oprijlaan van onze vrijstaande witte villa op, terwijl het grind onder mijn banden knispert. Het huis bevindt zich op de grens tussen Blaricum en Laren. Het is binnen donker en ik weet dat Kathleen nog college heeft. Zij is drie jaar jonger dan ik en mijn grote liefde. We kennen elkaar al vanaf mijn negentiende jaar, we hebben elkaar ontmoet op een terras op het Leidseplein. Direct was ik smoorverliefd op Kathleen met haar lange blonde haren, slanke lijf en blauwe ogen waarin je helemaal kunt wegzinken. Haar schoonheid was verschillende jongens opgevallen, maar ik liep uiteindelijk met haar weg. Die verliefdheid is nooit meer overgegaan. Kathleen is het type vrouw waarbij mensen opkijken als ze binnenkomt. Maar ook onze karakters passen bij elkaar; ik begrijp haar en zij begrijpt mij, als ware het dat we elkaar al eeuwenlang kennen. We hebben een vaste relatie zonder dat we elkaar de vrijheid ontzeggen. Passioneel en vrijheid in gebondenheid, zo zou je onze relatie kunnen omschrijven. Soms denk ik wel eens dat we elkaar al kennen uit een vorig leven, maar dat is voor mij geen verklaarbare benadering. Ik geloof, ondanks mijn opvoeding, meer in harde cijfers, zoals data en beurskoersen, dan in een tijdloze liefde en in vorige levens. Hoe dan ook: we zijn twee handen op één buik, maken veel plezier en onze liefde heeft een magisch randje. Zo beschrijven vrienden onze relatie en daar ben ik best trots op. Misschien zelfs net zo trots als op mijn successen die ik op de beurs bewerkstellig.

We zijn wel getrouwd, maar jammer genoeg is onze relatie niet bezegeld met de komst van een kind. Jarenlang hebben we er alles aan gedaan, maar tot nu toe zonder succes. Een kind was de voorwaarde van Kathleen om met mij mee te verhuizen naar New York en haar baan hier in Nederland op te zeggen. Toen de zwangerschap niet wilde lukken, zijn we naar een gespecialiseerde vruchtbaarheidskliniek gegaan. Daar volgde een behandelreeks met exotische namen als IVF, ICSI (Intra Cytoplasmatische Sperma Injectie) en tenslotte deed Kathleen een ultieme poging om zwanger te geraken met de TESE (TEsticulaire Sperma Extractie) methode, waarbij ze met een punctie mijn zaad rechtstreeks uit mijn zaadbal halen. Het werd een lange lijdensweg die de eerste barstjes heeft gegeven in onze relatie. Ik gruwel nog altijd als ik aan de behandeling denk. Het frustreert me dat ik haar, ondanks de dure behandelingen, niet zwanger heb kunnen maken. Ik heb alles bereikt wat je kunt bereiken op de beurs, maar een kind kon ik blijkbaar niet verwekken. Dat steekt me en ik voel me daardoor minder een man. Het doet me denken aan mijn jeugd in Southampton, toen ik mezelf een grote mislukking vond. Toch verbleekt dat gevoel bij de mensonterende behandelingen die we in de kliniek moesten ondergaan. Daarom zijn we in goed overleg ook gestopt. Elke maand hadden we spanning, met telkens weer dezelfde teleurstellende uitslag. Natuurlijk begrijp ik Kathleen met haar kinderwens. Ik heb mijn werk op de beurs, maar zij zat thuis in ons appartement aan het Central Park. New York is fantastisch om te shoppen en voor haar cultuur, maar op een dag ben je klaar met winkelen en wil je iets nuttigs voor de maatschappij doen. Zeker met haar studie antropologie aan de Universiteit van Amsterdam. Het was haar door de Amerikaanse overheid verboden om te werken. Zwanger worden was daarom haar hoogste doel geworden en dat was ons niet gelukt. Ook niet toen we uiteindelijk terugkeerden naar Nederland. Dat frustreert en is aan haar gemoedstoestand gaan vreten. Uiteindelijk moesten we ons erbij neerleggen dat het zwanger worden niet ging lukken. Ik sta weer met beide benen op de grond. De kliniek kostte ons een godsvermogen, maar kinderen kun je niet kopen. De specialist in New York vertelde dat we waren uitbehandeld, maar dat we altijd kunnen hopen op een wonder van de natuur. Ik stortte me met nog meer energie op mijn werk. Met een team bouwden we een nieuw type kredietderivaat voor Morgan Stanley met een nog hogere multiplier. De klanten stonden ervoor in de rij. Niemand kon het product doorgronden en al helemaal niet het risico dat het derivaat heeft als het misloopt, maar wij hielden wijselijk onze mond. De grote pensioenfondsen en instituten die we bedienden, dachten alleen maar aan geld verdienen en ze plaatsten de ene naar de andere grote order voor de door ons ontwikkelde CFD’s.

Kathleen had een psychische tik van de behandelingen gekregen en was niet te genieten. Dat leverde veel huilbuien en spanning thuis op. Zodoende bezocht ik steeds vaker onze club Masters of the Universe. Enerzijds om de thuissituatie te ontvluchten, maar anderzijds om de spanningen en mijn frustraties te doven. In de club leerde ik cocaïne te gebruiken. Het eerste lijntje coke snuiven was spannend en verrassend. Ik voelde me direct energiek en het was alsof ik de wereld aankon en alle spanning en problemen waren verdwenen. Het gelukzalige gevoel waarin ik me letterlijk een Master of the Universe voelde, werkte verslavend. Steeds vaker gebruikte ik cocaïne en op een gegeven moment gebruikte ik het zelfs op wekelijkse basis. In mijn karakter zit besloten dat ik gevoelig ben voor verslaving, dat had ik al eerder gemerkt. Het mooiste van mijn vak als beurshandelaar vond ik namelijk de kick bij het nemen van grote risico’s. Ook de kick van risico’s nemen, is een vorm van verslaving. Een vlakke beurskoers is al snel saai; hoe grilliger de markt, hoe meer ik in mijn element ben en hoe meer ik met risico’s kan spelen. Maar risicovol beleggen is iets anders dan drugs gebruiken. Ik wist dat drugs gevaarlijk waren, maar ik kon niet aan de drang ontsnappen om even uit de werkelijkheid weg te vluchten. De druk bij de bank en thuis was simpelweg te hoog om niet af en toe even te willen ontsnappen met behulp van een lijntje cocaïne. Ik voelde dat ik op het kantelpunt stond om echt verslaafd te raken en was eerlijk gezegd blij dat Kathleen voorstelde om terug te gaan naar Nederland, zodat ze daar een nieuwe studie sociologie aan de Universiteit van Amsterdam kon oppakken. Tot haar grote verrassing stemde ik direct toe. Mijn cocaïnegebruik had ik zorgvuldig voor haar verborgen gehouden.

Met mijn naam en reputatie had ik voldoende keuze bij de verschillende grootbanken in Nederland. Het was uiteindelijk de charme van Richard den Draaier, de CEO van het handelshuis Van Der Moolen, die mij binnenhaalde. Ik kende Richard al van Wall Street, waar Van Der Moolen als een agressief handelshuis bekend staat. Een bedrijf dat niet bang is voor een beetje risico. Van der Moolen was in 1892 opgericht en het bedrijf handelde voor eigen rekening. In Nederland waren ze gevestigd op de Keizersgracht in Amsterdam en ze deden zaken met alle grote pensioenfondsen ter wereld. Wat de doorslag gaf, was dat Van Der Moolen openstond voor de nieuwe producten, die ik bij Morgan Stanley had ontwikkeld. Ik stemde toe om terug naar Nederland te gaan en aan de wens van Kathleen tegemoet te komen. In werkelijkheid gaf de carrière move mij de kans om los te komen van de club voor beurshandelaren, die leven op spanning, drank, seks en het gebruik van cocaïne. Ik had het voorgevoel dat het in New York niet goed met me zou aflopen als ik daar zou blijven. Zo was Kathleen niet alleen mijn grote liefde, maar werd ze ook mijn grote redder. Gelukkig wist ze niets van al die praktijken die zich in de club afspeelden. Ik denk niet dat we dan nog bij elkaar waren geweest.

Door mijn overstap naar Van Der Moolen in Amsterdam sloot ik een donkere periode in New York af. Ik bezwoer om me nooit meer met drugs en andere uitspattingen in te laten en ik heb tot op de dag van vandaag me aan mijn woord gehouden. Ooit zal ik de gebeurtenissen in New York aan Kathleen opbiechten, maar daarvoor zijn de misstanden nog te vers.

New York is passé en ook mijn jaarbonussen van minimaal zestig maandsalarissen behoorden tot het verleden. Zo verruilde ik drie jaar geleden mijn hemelsblauwe Wall Street handelsjas voor het zwart-wit gestreepte jasje, die de handelaren van Van der Moolen op de Amsterdamse handelsvloer dragen. De wereldstad New York als woonplaats werd ingeruild voor het slaperige villadorp Laren. Voor Nederlandse begrippen verdien ik overigens nog altijd een astronomisch salaris, hoewel ik er flink op achteruit ben gegaan. Tegenwoordig rijd ik een zwarte Porsche en mis ik mijn vuurrode Ferrari. Ik ben overigens al bij Kroymans in Hilversum wezen informeren naar de aanschaf van een Ferrari. Misschien doe ik volgend jaar eens echt gek en schaf ik weer een vuurrode Ferrari aan. Maar ik twijfel nog. Succes mag je in Nederland niet laten zien. Zelfs voor Laren is een Ferrari op de oprit too much.

”Alles begint met een gedachte. Met onze gedachten creëren we de wereld. Zo worden we wat we denken en geloven.” Boeddha

-3-

Het is een algemeen aanvaarde waarheid dat een man zijn succes afmeet aan zijn vermogen, de schoonheid van zijn vrouw en de waarde van zijn huis. Op al deze drie vlakken ben ik succesvol te noemen. Ik zou dan ook elke ochtend met een glimlach moeten opstaan en met een glimlach moeten thuiskomen. De druk die op mijn schouders ligt, is er debet aan dat ik me niet gelukkig voel, ondanks mijn geld, Kathleen en de prachtige villa. Ik weet dat ik een tevreden mens zou moeten zijn, maar toch voelt het anders. Als ik de deur van ons huis openduw, word ik hartelijk begroet door onze kat Bibi, die blijkbaar honger heeft en daarom voor mijn voeten loopt en kopjes geeft. Ik trek de deur achter me dicht, knip het licht van de kroonluchter in de hal aan en loop door de marmeren gang naar de open keuken. Daar hang ik mijn colbertjasje over een eetkamerstoel en lees het briefje van Kathleen dat op tafel ligt:

Schat,
Ik zit op de universiteit. Ben pas na 23.00 uur thuis.

xxx

In de keuken geef ik eerst onze kat Bibi te eten, die hinderlijk kopjes blijft geven totdat haar etensbakje is gevuld. Daarna pak ik een bak rauwkost uit de koelkast en bak twee eieren. Sinds Kathleen een programma heeft gezien over hoe we met dieren en de aarde omgaan, staat duurzaamheid hoog op de huiselijke agenda. Puur en eerlijk voedsel hoort daarbij en ik doe gehoorzaam met haar mee.

Gelukkig is de wijn nog niet van het menu geschrapt, zodat ik mezelf kan verwennen met een glas dieprode Barolo wijn uit de Italiaanse streek Piemonte. Ik zet de televisie aan om naar mijn favoriete programma ‘Made’ te kijken. Ik ben geen echte televisiekijker, maar dit programma sla ik nooit over en zeker niet met een glas mooie wijn in mijn handen. De uitzendingen laten zien hoe sterk de kracht van de menselijke geest is. Hoewel ik als handelaar geloof in harde data, heb ik ook een andere kant die in mijn leven maar weinig aan bod komt. Het bovennatuurlijke en paranormale heeft me nooit losgelaten. Het is de erfenis van mijn moeder, maar ik praat er met niemand over, zelfs Kathleen weet van niets. Er moet in mijn overtuiging meer zijn tussen hemel en aarde dan we kunnen waarnemen met onze zintuigen. Nadat mijn moeder mij vroeger alles had geleerd, heb ik het pas in New York voor de eerste keer ervaren. Het was een heftige ervaring. Ik stond na de beurs nog even met een handelaar te praten en zag in een flits zijn begrafenis voorbijkomen. Ik schrok geweldig van de beelden, maar schonk er geen verdere aandacht aan tot ik twee weken later hoorde dat hij bij een verkeersongeluk was overleden. Toen kwamen de beelden terug en bleken ze levensecht te zijn. Ik was door deze ervaring geschrokken en wilde niets meer met mijn paranormale gaven te maken hebben. Maar je hebt het niet altijd zelf voor het zeggen. Ik wist op een avond ineens dat mijn buurvrouw ziek zou worden. Een maand later vertelde Kathleen me dat de buurvrouw ongeneeslijk ziek was. Het is vreselijk om gebeurtenissen ingegeven te krijgen die je niet wilt weten. Waar de heldere gevoelens vandaan komen, weet ik niet en wil ik ook niet weten. In mijn wereld gaat het om harde valuta, aandelen, derivaten en rendement. Mijn gevoelens van helderziendheid houd ik voor mezelf. Af en toe maak ik wel gebruik van deze gaven om te weten waar de beurs heengaat. Zo maak ik praktisch gebruik van de talenten die ik liever niet had gehad. De beursvoorspellingen kloppen niet altijd, maar ik zit vaker goed met mijn gevoel dan statistisch mogelijk zou zijn. Daarnaast schijn ik veel kracht in mijn handen te hebben, die ik gebruik om bijvoorbeeld de buikpijn bij Kathleen weg te halen als ze in haar maandelijkse periode zit. Het schijnt dat de warmte van mijn handen de pijn doet oplossen. Er is nog zoveel in de wereld wat we niet weten. Hoewel het me zeker interesseert, heb ik niet het geduld om mezelf erin te verdiepen.

Na het reclameblok start de uitzending van ‘Made’. Ik ga er eens goed voor zitten. Er wordt een administrateur benaderd die werkzaam is bij een bank. In vier weken wordt de bankier omgetoverd in een stuntman om de strijd aan te gaan met drie professionele stuntmannen van topklasse. Ik kijk naar de sullige administrateur. Dat soort types lopen er bij bosjes rond bij banken. De man moet begin veertig zijn, hij ziet er enigszins suf uit met een beginnend buikje en de eerste grijze haren. In de verste verte heeft hij niet het postuur en de uitstraling van een stoere en sportieve stuntman. Het gaat hem toch echt niet lukken om na drie weken tussen de stoere stuntmannen niet als mol ontmaskerd te worden. Dat kan gewoonweg niet in zo’n korte tijd! De administrateur, die John blijkt te heten, neemt de uitdaging weifelend aan en begint de volgende dag met de fysieke training. Hij wordt door een grote, donkere kickbokser getraind in een sober bokszaaltje ergens net buiten Londen. John blijkt nauwelijks sportief te zijn, maar toont wel karakter en zet door. Alles in zijn lijf doet pijn, maar je ziet hem in de loop van de eerste week veranderen. Een heel team van specialisten en psychologen wordt ingezet om John verder te transformeren. Hij krijgt een ander kapsel, draagt sportieve kleren en krijgt steeds meer zelfvertrouwen. De spieren worden losser en sterker gemaakt. De psychologen helpen hem om zijn beperkende overtuigingen los te laten en hij begint te geloven dat hij daadwerkelijk een stuntman is. Het is wonderbaarlijk hoe een suffige administrateur in een paar weken tijd wordt veranderd in een stoere stuntman. Hij is gekleed als een stuntman, praat als een stuntman en gedraagt zich als een stuntman. Hoe sterk is onze menselijke geest wel niet als dit mogelijk is?

De tweede week leert John stuntrijden op een circuit even buiten London. Nadat John eerst met zijn rijgedrag de instructeur tot wanhoop heeft gedreven, krijgt hij door inzet en doorzettingsvermogen binnen een paar dagen tijd het slippen en stunten met auto’s onder de knie. Hij spiegelt zich aan de instructeur en gaat ook hier door zijn geestelijke barrières heen.

Na drie weken is John fysiek veranderd. Het is niet te geloven hoe een mens in zo’n korte tijd een metamorfose kan ondergaan. Zijn buikje is verdwenen en John straalt het zelfvertrouwen uit van een jonge kerel, die zo in een sigarettenreclame kan acteren. In geen enkel opzicht is hij nog de ingedutte administrateur van drie weken geleden. De laatste week voor de filmopnames oefent hij het vallen bij stunts en ook daar wordt John bijgestaan door de beste specialisten ter wereld.

Na vier weken is het ‘moment suprême’. Tijdens de filmopnames komen drie stuntprofessionals samen met John in actie. Ze spelen alle vier dezelfde scène uit een actiefilm: de stuntrijder komt slippend aangereden, duikt uit de auto en rent al schietend het huis in. Daar staat hij voor een open raam op de tweede etage van het huis en wordt neergeschoten. De man valt gewond achterover dwars door het raam naar beneden. De drie stuntprofessionals zijn ervaren en hebben al in vele spectaculaire actiefilms gespeeld. Een jury van drie experts, bestaande uit een bekende regisseur van actiefilms, een hoofdredacteur van het grootste filmblad van Engeland en een filmkenner, krijgen de vier filmscènes te zien en moeten kiezen wie van de vier stuntmannen de mol is. Het resultaat is verbluffend. Slechts één van deze experts haalt John eruit als de mol.

Wederom heeft het programma mijn verwachtingen overtroffen. John is binnen vier weken met behulp van intensieve training en begeleiding van specialisten getransformeerd van een gezapige bankman tot een echte stuntman met uitstraling. Waar houdt de kracht van de menselijke geest op? Blijkbaar kun je met een professionele aanpak en de juiste middelen op elk terrein een topprofessional worden. Je kunt een Master of Excellence worden op elk gebied dat je wenst. Waarom worden we dan geen Masters of Excellence op ons eigen terrein? Zou ik in vier weken iemand mijn vak kunnen leren? Met de juiste instelling en inzet denk ik van wel. Ook mijn vak werkt met codes, afspraken en een systeem. Ik leerde het vak bij de ABN AMRO topprofessionals. Waarom zou iemand geen beurshandelaar kunnen worden als hij of zij de beste mensen en technieken tot zijn of haar beschikking heeft staan? Blijkbaar werpen we onszelf grenzen op met onze beperkende overtuigingen. John had zonder hulp van de professionals nooit geloofd dat hij in slechts vier weken een stoere stuntman kon worden die deze scène zou kunnen spelen. Voor het realiseren van onze dromen is onze geest blijkbaar de grootste beperkende factor. Ik schakel de televisie uit, drink mijn laatste slok wijn en wacht op Kathleen, die nu elk moment thuis kan komen.

”Onze vervulling ligt niet in het hebben, maar in het zijn.”

-4-

We zijn de tovenaars van deze schepping, zo mag je dat toch wel stellen. Het is indrukwekkend wat het mensenras in de laatste eeuwen heeft bereikt. Dat is ook de reden geweest dat ik na mijn studie heb gezocht naar het geheim van succesvolle en gelukkige mensen. De hang naar filosofische vraagstukken heb ik waarschijnlijk van mijn moeder meegekregen. Al snel kwam ik tot de conclusie dat de manier om succesvol te worden, niet meer is dan de succesvolle professionals kopiëren. Dat is ook het geheim achter het programma ‘Made’. Zelfs die sullige bankier kon door te trainen en zich te spiegelen aan topprofessionals binnen vier weken uitgroeien tot een stuntman van internationale klasse, zodat zelfs experts moeite hadden om hem als mol eruit te pikken. In mijn eigen carrière heb ik deze strategie vaak toegepast.

Toch speel ik ook met vragen, waarvan de antwoorden niet zo simpel te vinden zijn. Er zijn twee vragen, die zelfs na veel lezen, discussiëren en logisch nadenken onoplosbaar lijken te zijn:
Waarom gebeurt er wat er gebeurt?
Waarom doen mensen wat ze doen?

De vragen lijken oplosbaar, maar dat is schijn. De antwoorden leiden rechtstreeks naar het grote mysterie dat schuilgaat achter ons leven. Ik ben er al achter dat de antwoorden iets met ons denken en onze intentie te maken hebben. Hoe het precies werkt, dat heb ik nog niet kunnen ontrafelen. Ook de administrateur kreeg tijdens zijn training langzaamaan de overtuiging dat het voor hem mogelijk was om een stuntman van wereldklasse te zijn. Kortom, de antwoorden moeten iets van doen hebben met de menselijke geest. Al sinds mensenheugenis zijn er wijsgeren en filosofen geweest die hun leven hebben gewijd aan het doorgronden van de werking van de menselijke geest. Ik heb ze vroeger van mijn moeder allemaal moeten lezen: Plato, Socrates, Confucius, Tao en Descartes. Ze concentreerden zich op de vraag waar de grens ligt van het menselijk denkvermogen en hoeveel macht ons denkvermogen heeft. Juist ons denkvermogen en onze geest onderscheiden ons van de rest van de schepping. De mens kan zich dingen inbeelden. Waarom zijn er machtige leiders en vorsten, nu en in het verleden geweest, die in staat zijn gebleken om hun rijk te vergroten tot het veelvoudige waarmee ze ooit waren begonnen? Wat was hun geheim en hoe hebben ze dat gedaan? Aan de andere kant, waarom zijn er ook mensen die hun levensdoel vergeten en die niet in staat zijn om hun bestaan inhoud te geven? Zij zetten hun krachten verkeerd in of soms zelfs helemaal niet. Waarom weet de één iets bijzonders van zijn leven te maken en de ander niet? Is het de denkkracht die een energie aantrekt die ervoor zorgt dat alles wat je nastreeft en aandacht geeft, ook realiteit wordt?