Het geheim van mijn vader

‘‘Er bestaat een intelligentie, die onze ratio ver te boven gaat. Dit universele veld van bewustzijn kent geen enkele begrenzing, maar bepaalt volledig ons leven.’’

Hans Peter Roel

Colofon

Copyright © 2017 Hans Peter Roel

Het geheim van mijn vader, Op zoek naar een betere wereld

Omslag: Looney2

Redactie: Els Rentenaar, Schrijfs-Els

ebook, januari 2020

NUR: 728

Een uitgave van:

Uitgeverij N.E.X.T. company BV te Baarn

E: info@nextcompany.nl

www.nextcompany.nl

www.hanspeterroel.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van N.E.X.T. company BV.

Brief van Albert Einstein aan zijn dochter Lieserl

Deze brief behoort tot een van de 1400 brieven van Albert Einstein, die in 1980 door zijn stiefdochter Margot Löwenthal aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem werden geschonken.

Gericht aan mijn lieve Lieserl,

Toen ik de relativiteitstheorie bekend maakte, waren er weinig mensen die mij begrepen. Wat ik in dit schrijven bekend ga maken, zal ook botsen met het onbegrip en de vooroordelen in de wereld. Ik vraag aan jou om de brieven zolang als nodig te bewaren, totdat de maatschappij ver genoeg is ontwikkeld om hetgeen ik hieronder uitleg, te begrijpen en te accepteren.

Er bestaat een onmetelijke kracht die, tot nu toe, niet formeel door wetenschappelijk onderzoek is bewezen. Het is een kracht die alles en iedereen omvat en alles regeert. Ieder fenomeen dat zich in het universum manifesteert en zelfs al hetgeen door ons niet is gedefinieerd, wordt gedreven door deze kracht. Die universele kracht is LIEFDE. Wanneer wetenschappers op zoek gaan naar de algehele theorie voor het universum, vergeten ze deze meest krachtige en onzichtbare kracht. Liefde is het licht dat zowel degene die het geeft als degene die het ontvangt, verlicht.

Liefde is een magnetische kracht tussen mensen en het zorgt dat de mensheid niet ten onder gaat aan blind egoïsme.

Liefde ontvouwt zich en onthult het mysterieuze. We leven en sterven voor de liefde. Liefde is God en God staat voor liefde. Deze kracht geeft betekenis aan het leven en geeft ons helder zicht op de werkelijkheid. In ons onderzoek naar de waarheid hebben we liefde genegeerd. Komt dat omdat we bang zijn voor liefde? Het is de enige energie in het universum, waar de mens er niet in is geslaagd om deze te kunnen besturen.

Liefde is meetbaar te maken, door een eenvoudige aanpassing aan mijn meest beroemde vergelijking. In de formule E=MC² staat de E voor de energie die de wereld kan helen door liefde. Deze energie kan worden verkregen door de massa van een zwart gat te vermenigvuldigen met de snelheid van het licht in het kwadraat. We komen dan tot de conclusie dat liefde de meest sterke kracht in het universum is, omdat zij oneindig groot is.

We leven in een tijdperk dat ons leert dat de mensheid heeft gefaald met het gebruik van universele krachten en we langzaam onze leefomgeving vernietigen. Om de mensheid te redden, moeten we ons voeden met liefdevolle energie. Wanneer wij als soort willen overleven, dan moeten we een zinvol bestaan opbouwen. Om de wereld te redden van hebzucht, moet ieder levend wezen dat hier woont, liefde voor zichzelf, de medemens en de omgeving omarmen.

Hopelijk zijn we ooit in staat om een liefdesbom met kernenergiekracht te maken. Dit is een wapen dat krachtig genoeg is om alle haat, het egoïsme en de onbelemmerde hebzucht die onze planeet aarde nu verwoesten, te vernietigen. Ieder individu op deze aarde is geboren met een krachtige liefdesgenerator, die als energie ingezet kan worden.

Lieve Lieserl, wanneer we leren om deze liefdesenergie te geven en te ontvangen, zullen we ervaren dat de liefde alles overwint. Alleen liefde is in staat om boven haat, egoïsme en hebzucht uit te stijgen, omdat het leven alleen om liefde draait. Het spijt mij erg dat ik niet in staat geweest ben om je persoonlijk te vertellen wat er in mijn hart aanwezig is. Ik heb je nooit persoonlijk ontmoet, maar mijn liefde heeft mijn gehele leven voor je gestroomd. Misschien is het te laat om te verontschuldigen, omdat tijd relatief is, wil ik je zeggen dat ik van je hou en dat juist jij mijn inspiratiebron was voor het ontdekken van ‘het waarom achter het alles’.

Je liefhebbende vader, Albert

Feiten:

De plaatsen, de architectuur, de wetenschap en De Orde van de Tempeliers en De Orde van de Distel bestaan echt.

‘‘De mooiste emotie die we kunnen ervaren, is die van het mysterie.’’

Albert Einstein

Proloog

Het verhaal dat je gaat lezen, gaat je leven op zijn kop zetten. Het is confronterend, verontrustend en tegelijkertijd hoopgevend. Je gaat leren over een alomvattend bewustzijn, dat mens en materie verbindt in ruimte en tijd. Mysterie en spiritualiteit hebben een grote rol gespeeld bij het schrijven van dit verhaal. In de tijd dat dit boek tot stand kwam, leerde ik dat het universele bewustzijn niet alleen mijn leven, maar ieders leven beïnvloedt en stuurt. Vanuit de verbondenheid met dit universele veld, kreeg ik toegang tot ongekende kennis en wijsheid, die ik in dit verhaal heb verwerkt.

Heb je wel eens gehoord van: De Theorie van het Alles? Waarschijnlijk nog nooit. Het is de overkoepelende theorie, die alle fundamentele theorieën in de natuurkunde met elkaar verenigt. We kunnen het omschrijven als de ontbrekende schakel in het ontrafelen van het universum, waarover Albert Einstein op zijn sterfbed sprak. Dit boek heeft niet de pretentie om De Theorie van het Alles natuurkundig te bewijzen en alle antwoorden te geven. Toch zul je na het lezen van dit boek meer van deze theorie dan van alle andere theorieën begrijpen. Deze kennis helpt je in het ontrafelen van het mysterie van het universum, zodat je begrijpt waarom er gebeurt wat er in je leven gebeurt.

Er bestaat een intelligentie die ons verstand ver te boven gaat. Het allesomvattende veld is een bewustzijn dat geen enkele begrenzing kent, maar bepalend is in ons leven. Pas als je voorbij je ratio kunt gaan, kun je je laten inspireren door dit oneindig bewustzijn. Alles in dit universum ontleent zijn bestaan aan dit overkoepelende bewustzijn. De motivatie om dit boek te schrijven is om je in contact te brengen met deze intelligentie, die ik het oneindige bewustzijn heb genoemd. Als je denken verstilt, komt er ruimte voor inspiratie en intuïtie. Dan begrijp je wat we aan het doen zijn met het mooiste geschenk dat we van het universum hebben gekregen: Moeder Aarde.

Dit verhaal neemt je mee op een zoektocht naar je hart en naar je ziel. Dat zijn de plekken waar de universele liefde huist, waarover Albert Einstein aan zijn dochter Lieserl schreef. Je gaat in dit boek op reis en maakt als eerste kennis met de hoofdpersoon: Roderick de Brauw van Assem.

‘‘Meer dan het verleden interesseert mij de toekomst, want daarin wil ik leven.’’

Albert Einstein

-1-

Mijn levensverhaal vertel ik in dit boek. Roderick de Brauw van Assem is de naam en ik ben geboren met blauw bloed. Mijn adellijke titel is ‘jonkheer’ en die zit al meer dan een eeuw lang in de familie. Uit stamboomonderzoek weet ik dat mijn bet-overgrootvader de eerste rentmeester van Land van Zottegem was. Als dank voor zijn bewezen diensten heeft hij in 1839 de adellijke titel ‘jonkheer’ gekregen. Hoewel adellijke titels in de huidige tijd formeel niets meer voorstellen, blijven ze informeel krachtig. Ik merk dat mensen tegen me opkijken als ze weten dat er blauw bloed door mijn aderen stroomt. Dat heeft me overigens meer in de weg gezeten dan dat ik er gemak van heb gehad. Mijn moeder heeft me steevast voorgehouden dat adel verplicht. Zo is dat nooit hardop uitgesproken, maar in die geest ben ik wel opgevoed. Mijn leven lang heb ik gezwoegd om de maatschappelijke status te bereiken, die ik nu heb. Ik heb harder gewerkt dan al mijn vrienden bij elkaar. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik het meest succesvol ben van allemaal en ik mijn milieu waardig ben.

Hoewel mijn adellijke titel anders doet vermoeden, ben ik in armoede opgegroeid. Mijn grootvader heeft voor de oorlog het totale familiekapitaal vergokt, zodat mijn vader als hardwerkende ondernemer de kost moest verdienen. Hij was daarin jammer genoeg niet succesvol, vandaar dat het enige adellijke element dat is overgebleven, onze familienaam is. Ik ben helaas niet met een gouden lepel in de mond geboren.

Dat mijn afkomst wel heeft geholpen bij het verkrijgen van de positie als fusie- en overnamespecialist bij het prestigieuze kantoor De Grauw in Amsterdam-Zuid, is zeker. Het is een functie die me aanzien en veel geld oplevert, maar onvoldoende past bij mijn karakter en levensinstelling. Elke dag ben ik ruim veertien uur bezig met werk, waar ik niet achter sta. Dat is een grote opgave en trekt alle energie uit mijn lijf. Rationeel gezien zit ik bij de elite, gevoelsmatig rijd ik met honderd kilometer per uur op een muur af. Ik kan het niet stoppen! Mijn onverzadigbare zucht naar aanzien en geld is leidend in de keuzen die ik maak. Ik zie het als mijn familieplicht om ooit weer een landgoed te bezitten en de schande van mijn grootvader uit te wissen. Daarom werk ik knoerthard en maak ik lange dagen, waarbij het zelfs kan voorkomen dat ik zo nu en dan een nacht doorhaal. Het harde werken is niet iets dat iemand mij oplegt. Het komt voort vanuit een gevoel om onze macht en ons maatschappelijk aanzien te herstellen en het blazoen van de familie te Dordtse zuiveren.

‘Roderick, luister je? Morgenochtend wil ik om acht uur de complete Europese marktprognose van de recyclingmarkt op mijn bureau hebben. Het kan me niet schelen hoe je dat regelt. Morgenavond starten de onderhandelingen met de Amerikanen over De Dordtse Schroothandel en we hebben munitie nodig.’

Met Klaas en de andere partners van De Grauw zit ik aan de ovale tafel van donker notenhout, in een vergaderkamer aan de Amsterdamse Zuidas. We bespreken de verkoopstrategie. Misschien kan ik beter stellen dat onze roerganger de te nemen acties dicteert. Klaas is het type leider van de oude stempel; recht door zee en in zijn beslissingen zo hard als een dictator. Hij is tot in de finesse getraind om zijn emoties onder controle te houden, zeker op de momenten dat het ertoe doet. Klaas komt uit de provincie, wat je alleen nog kan merken aan zijn licht Friese accent. Hij is geen man waar je spelletjes mee kunt spelen, vlijmscherp met de pen en goed van de tongriem gesneden. Ik ben aangewezen als leider van het overnameteam, dat als opdracht heeft gekregen een groot familiebedrijf uit Dordrecht voor minimaal tien miljoen euro te verkopen. Als ons dat lukt, levert het ons kantoor een bonus van minimaal één miljoen euro op. Van elke euro die we boven de tien miljoen vangen voor deze onderneming, belandt er nog eens een bonus van 50 eurocent in onze kas. Het schrootbedrijf is in de voorbereiding bezocht en volledig opgepoetst. Dat moet ook wel, want de Venture Capitalist uit Amerika is een geduchte tegenstander, die geen middel schuwt om de prijs zo laag mogelijk te houden. Morgen gaan we met deze geslepen professionals de strijd aan, waarbij elk detail in de onderhandeling belangrijk is. Ik heb een prachtig team geformeerd om de klus te klaren. Vier bloeddorstige honden staan mij terzijde om de deal rond te maken. Weopereren onder de bijnaam ‘The Bulldogs’ en kennen elkaar door en door. Of beter gezegd: we denken elkaar door en door te kennen. Wat we werkelijk denken en voelen, daar praten we niet over. Daarvoor vertrouwen we elkaar te weinig en zijn de belangen te groot.

Mijn vrienden en dorpsgenoten kennen mijn succesverhaal. Aan iedereen die het maar wil horen, vertel ik mijn relaas, waarbij ik trots ben op mijn jaarinkomen, dat in een goed jaar de zes nullen aantikt. Het spel van geld en macht is hard. Nooit heb ik geweten hoeveel geniepigheid er in een sterk winst-georiënteerd bedrijf speelt. Recht in mijn gezicht is iedereen correct. Achter mijn rug om maken ze me af en is er altijd iemand die aan mijn stoelpoten zaagt.

De kredietcrisis, die na de val van Lehmann Brothers in 2007 begon, was de opmaat naar nog meer stress. De markt voor bedrijfsovernames en -fusies liep sterk terug doordat de investeringen in bedrijven afnamen. Banken konden nauwelijks het hoofd boven water houden en verstrekten geen krediet meer. Vorig jaar was een rampjaar en 2009 is tot nu toe al niet veel beter. De slechte tweede kwartaalresultaten, die we vorige week bekend maakten, hebben ervoor gezorgd dat de sfeer nog verder is verhard. Opnieuw moet er stevig in de kosten worden ingegrepen en dus vecht iedereen voor zijn hachje. Het gaat erom wie zijn goedverdienende baan behoudt en wie er een schop onder zijn zitvlees krijgt. De inkomsten uit de deal van De Dordtse Schroothandel heb ik hard nodig om mijn baan zeker te stellen, dus heb ik geen andere keuze dan vanavond voor de zoveelste keer over te werken om op tijd het marktrapport aan te leveren. Het niet tijdig kunnen leveren, staat gelijk aan je ontslagbrief schrijven. En als zesenveertigjarige fusie- en overnamespecialist wil ik niet bij het UWV terechtkomen. Heb ik een keuze? Niet echt. Inwendig vloek ik, maar uiterlijk blijf ik onbewogen en glimlach ik.

Natuurlijk gaan de buitenwegoon lange werkweken ten koste van mijn privéleven. Ze raken mijn relatie met Aline, met wie ik volgende maand mijn twintigjarige huwelijksdag vier. Onze liefde is allesbehalve rozengeur en maneschijn. Over onze gevoelens praten, is nooit gelukt. Daarentegen zorg ik dat we op financieel gebied niets tekortkomen. We geloven beiden in een andere manier om geluk in het leven te vinden. Ik geloof dat het geluk te vinden is in het hebben. Aline daarentegen zoekt haar geluk in het zijn.

‘Welke overnames staan er voor het komende kwartaal op de rol?’ vraagt Klaas aan de aanwezigen van de managementgroep. Opnieuw schrik ik op uit mijn gedachten als ik merk dat onze roerganger mij met priemende ogen aankijkt. Behendig ontwijk ik zijn blik en kijk strak voor me uit. Het is beter om nu te zwijgen. Het zoeken naar een zondebok voor de slechte orderportefeuille is begonnen. Niemand uit het managementteam zegt iets; blijkbaar zijn er geen deals meer, die in de pijplijn zitten.

‘Heeft iemand iets te melden?’ vraagt Klaas met een trilling in zijn stem, die alle alarmbellen laat afgaan. ‘Heeft iemand enig idee hoe we aan nieuwe klanten komen?’ Nogmaals kijkt Klaas ons één voor één indringend aan.

Ik ontwijk opnieuw zijn blik en zeg niets. Bij vervelende onderwerpen en verloren aanbestedingen houd ik me zoveel mogelijk koest en ontwijk ik elke discussie. Profileer jezelf uitsluitend met succes, hebben ze me ooit op de universiteit geleerd. Dat principe heb ik sinds het ontvangen van mijn bul toegepast en deze regel is één van de bouwstenen geweest van mijn succesvolle carrière. Helaas ben ik niet de enige, die het klappen van de zweep in het zakendoen kent. Ook de andere managementleden houden hun mond, zodat Klaas geïrriteerd besluit om de aanwas van nieuwe deals later in de week met iedereen afzonderlijk te bespreken.

De rest van de vergadering gaat langs me heen. Ik bekijk vluchtig de pokerfaces van mijn collega’s aan tafel. Er is geen plezier en zelfs geen vleugje passie bij hen te bespeuren. Helemaal niets! We spelen hier het spel van ego, macht en geld. Het gaat er daarbij meer om wie je kent, dan om wie je bent. Het levert veel stress op als er continu mensen aan je stoelpoten zagen. Als je van de wagen valt, is het over met het plezier en de grote sommen met geld die elke maand binnenkomen. In de basis gaat de echte competitie om de voortzetting van hun of juist mijn luxe leventje. Het recht van de sterkste geldt bij ons kantoor. Als je de onderliggende zakelijke wetmatigheden snapt, dan kun je hier overleven. Snap je niets van de angstcultuur, dan word je vroeg of laat afgemaakt, verpulverd en afgeserveerd.

Het harde werken onder hoge spanning heeft voor velen een prijs. Collega’s vallen met bosjes om en ook ik balanceer af en toe op het randje van overspannenheid. Zo nu en dan vraag ik me af of ik leef, of dat ik word geleefd en niets meer over mijn leven te vertellen heb. Het spel op het fusie & overnamekantoor lijkt op Monopoly, waarbij het gaat om het verzamelen van ego, geld en macht. Dat maakt mijn dagelijkse leven eenzaam en vol wantrouwen. Het is de prijs voor het verdienen van veel geld, een hoog aanzien en een opgevijzeld ego. Geld maakt niet gelukkig en het is eenzaam aan de top, zijn twee clichés, die bij ons kantoor in de harde dagelijkse praktijk al te waar blijken te zijn.

Klaas sluit de managementgroep-meeting af met een rondvraag. Daarna loop ik met een leeg gevoel naar mijn statig ingerichte werkkamer. Vivian, de afdelingssecretaresse, kijkt me met een bezorgde blik aan als ik langsloop.

‘Roderick, kan ik je helpen?’ vraagt ze.

‘Een kan verse koffie zou geweldig zijn', antwoord ik. ‘Het wordt ook vandaag weer nachtwerk.’

Mijn stem hoor ik trillen van de spanning, al weet ik dat voor de buitenwereld feilloos te maskeren.

‘‘Je kunt op twee manieren leven: alsof niets een wonder is en alsof alles een wonder is.

Ik geloof in het laatste!’’

Albert Einstein

-2-

De late middagzon schijnt naar binnen. Ik ben bezig met mijn researchwerk en open het mailprogramma. Het computerscherm staat vol met nog niet geopende e-mailberichten. Dit is het resultaat van de dagelijkse e-mailterreur in optima forma. Vivian haalt gedurende de dag de meeste spam voor mij eruit. Desondanks kleurt laat in de middag mijn scherm rood van de ongeopende berichten, die als een stroom diarree blijven opdoemen in mijn scherm. Het adagium ‘wie schrijft, die blijft’, nemen sommige collega’s wel erg letterlijk. Daarnaast zijn we vanuit compliance-wetgeving verplicht om alle correspondentie met cliënten vast te leggen, dus ook de contacten per e-mail. Binnen ons kantoor werken tweeënveertig medewerkers, die we met vijf partners aansturen. Praktisch elke beslissing leggen medewerkers aan een partner voor. De angst om fouten te maken is groot en ook ik word meegezogen in deze angstcultuur. Als de andere partners meebeslissen, kunnen ze mij er achteraf niet op aanspreken. Zo draai ik rondjes in de angst om door verkeerde beslissingen mijn mooie positie en verworven luxe leventje te verliezen.

Op deze late middag kan ik me slecht op de marktcijfers voor schroothandel concentreren en mijn gedachten dwalen af. In de tussentijd kijk ik naar de zonovergoten kantoortuin.

Hoe lekker zou het zijn om daar even bij te komen en een uurtje niets te doen. Maar elk uur dat ik verzaak, kan ik in de avond inhalen. Ik pak mijn smartphone en zoek het nummer van Jan Willem op om vervolgens zijn voicemail in te spreken en me voor onze tennispartij vanavond af te melden. Rond zes uur bel ik Aline met de boodschap dat ik vanavond later ben. Ik hoor mezelf draaien om de boodschap op een positieve manier aan haar over te brengen, zonder dat ze boos wordt. Mijn telefoontje zal weer een teleurstelling voor haar zijn. Zoals elke avond zit ze rond half zes met het eten te wachten, om vervolgens tussen zes en zeven te horen dat ik mijn bord later in de magnetron zet.

Aline is overdag druk met vrijwilligerswerk bij de voedselbank in Hilversum. Ze wil iets terugdoen voor de mensen die het moeilijk hebben. Ik stimuleer haar liefdadigheid, want ook op dat gebied voel ik dat adel verplicht. Ik heb geen tijd voor de medemens en zou niet eens weten waar ik de tijd vandaan moet halen. Al mijn energie en tijd heb ik nodig om me staande te houden op kantoor. De dagelijkse werkdruk vraagt veel van mijn energie en verstikt mijn liefde voor Aline. Het gebrek aan echte aandacht voor elkaar doet de rest. Onze relatie mist de passie, zoals die in het begin er wel was. De hartstocht heeft plaatsgemaakt voor houden van. In welke andere langdurige relatie is dat niet het geval? Vrijen doen we of op vrijdag- of zaterdagavond, als er even tijd is voor elkaar. Ik probeer tegen de sleur te vechten. Ik weet ergens wel dat ik ons huwelijk op het spel zet, maar de werkelijke consequenties overzie ik niet. Mijn carrière staat op nummer één en het behouden van mijn luxe leventje slokt al mijn energie op.

Het zijn niet alleen de lange dagen die mij opbreken en de energie uit me wegzuigen. Veel belangrijker is het ontbreken van enig plezier in mijn werk, waardoor ik mezelf elke dag naar Amsterdam moet slepen. Ik voel me net een accu die langzaam leegloopt, krachteloos wordt en niet meer bruikbaar is. Ondanks het besef dat ik de vernieling inga, ben ik niet moedig genoeg om stappen te zetten. Als afleiding richt ik me op de kleine, positieve lichtpuntjes en doe ik mijn best om het iedereen zoveel mogelijk naar de zin te maken. Door het 'pleasegedrag' ren ik nog harder en raak ik steeds verder van mezelf verwijderd. Meer en meer voel ik mij een gevangene, die gekooid zit in zijn luxe leven. Kan ik anders? Nee, de maatschappelijke positie en de daarbij behorende status zijn te belangrijk voor me om op te geven.

Aline is niet het enige slachtoffer van mijn allesbepalende ambitie. Ook ten opzichte van mijn kinderen David en Marit voel ik me schuldig. Ze studeren nu, maar ze hebben hun vader te weinig gezien tijdens hun jeugd. In plaats van met mijn kinderen in het bos te ravotten, was ik bezig met de drie grote M’s in mijn leven; Meer succes, Meer aanzien en Meer bezit. Aan de andere kant wil ik David en Marit meegeven dat adel verplicht en ook dat zij hun afkomst nooit mogen verloochenen.

Veel tijd voor mijmeringen heb ik niet. De twee young-and-angry-men uit mijn team komen mijn kamer binnengelopen. Bij de bank hebben Steven en Maurice het markt- en risicorapport van de sector opgevraagd. Daarnaast hebben ze via deskresearch een onderzoeksrapport opgeduikeld over de toekomst van recycling dat met een mooi woord circulaire economie heet. De voorspellingen voor deze duurzame markt zijn rond de twintig procent marktgroei op jaarbasis en dat marktgegeven zorgt ervoor dat we morgen gefundeerd hoog kunnen inzetten. Met een dergelijk groeipotentieel moet De Dordtse Schroothandel minstens tien maal de jaarwinst kunnen opleveren. We werken vervolgens aan de Engelstalige powerpointpresentatie. Het is rond half zeven als de pizzakoerier zijn vrijwel dagelijkse bestelling aflevert: mijn lievelingspizza tonno en twee porties lasagne voor Maurice en Steven. De uren verstrijken en we werken stug door aan de presentatie die we morgen kunnen delen met de Amerikanen. Als de lichten van de andere kantoren aan de Amsterdamse Zuidas zijn uitgegaan, brandt alleen op mijn kamer nog licht. In de hoek staan de twee lege aluminium lasagnebakjes en een half opgegeten pizza. Succes in het leven krijg je niet voor niets!

Om half elf heeft de presentatie een finale status en stuur ik Stefan en Maurice naar huis. Ik blijf nog even zitten in het doodstille gebouw, om de laatste taalfouten uit de presentatie te halen. Daarna loop ik naar het raam dat zicht biedt op de rijksweg A10, die beneden voor ons kantoor loopt. Zuchtend kijk ik naar de eindeloze stroom voorbijrazende auto’s. Misschien ben ik mezelf kwijtgeraakt in mijn honger naar meer, meer en nog eens meer. Toch is er niets in mij dat denkt aan opgeven. Werken op dit niveau is vooral een gevecht met mezelf en mijn normen en waarden. Ik ben getraind mezelf hard en ratterig op te stellen om zo als winnaar uit de bus te komen. Dit gedrag past helemaal niet bij mijn karakter, maar ik zit in een rijdende trein, die niet te stoppen is. Het spel dat we hier spelen, is eenvoudig. De junior medewerkers doen er alles aan om bij de partners in een goed blaadje te komen. Ze zitten onderaan de voedselpiramide en vechten zich omhoog. Daarom voeren zij zonder veel tegenwerking het vuile werk uit. Het lijkt af en toe een georkestreerd toneelstuk, compleet met macht, politiek, drama en plezier. Alle medewerkers van kantoor zitten verstrikt in een web van sociale afhankelijkheid. Ooit heb ik een eendaagse training gedaan ‘Hoe word ik een rat?’. De hotelzaal zat barstensvol met ambitieuze strebers, die blijkbaar liever een rat zijn dan een mens. Deze opleiding heeft me verward. Waarom kunnen we niet normaal omgaan met elkaar? De opleiding was de start voor een bitter gevecht tussen mijn ego en mijn ziel, dat mijn allesoverheersende ego tot nu toe met glans wint. De twijfel in mij blijft bestaan; past het recht van de sterkste niet gewoon in de natuur van de mens? Darwin is met deze evolutietheorie beroemd geworden. Op de Galapagoseilanden leerde hij dat alleen de sterksten van een soort overleven, terwijl de zwakkeren worden geëlimineerd. Zo wordt een groep sterker en kan de soort overleven. De redenatie klinkt zo logisch en tegelijkertijd voelt het zo slecht. Op ons kantoor hangt de conclusie van Darwin denkbeeldig boven de voordeur; hier geldt het recht van de sterksten en is geen ruimte voor gevoelens.

Ik heb braaf op deze apenrots op de Zuidas meegedaan en mijn ego zit stevig in het zadel. Diep in mijn hart wil ik liever anders. Helaas is de angst om mijn villa, Porsche en bonussen te moeten opgeven, te groot. Daarom stap ik ’s ochtends om half zeven in de auto naar Amsterdam om ’s avonds in ieder geval niet voor zeven uur thuis te zijn, als ik dat al haal!

‘‘Het liefst wil ik Gods gedachten leren kennen. De rest zijn details.’’

Albert Einstein

-3-

Wat ik gedurende mijn leven heb geleerd, is dat alle gelukkige relaties op elkaar lijken, maar elk ongelukkig huwelijk op haar eigen manier gebrekkig is. Aline en ik hebben de beide kanten van de medaille gezien. We hebben dat euforische gevoel helaas niet vol kunnen houden, zoals dat maar weinig stellen is gegeven. Ooit waren we verliefd en intens gelukkig. Aline is ook van adellijke afkomst en we hebben elkaar in kasteel Borgharen op een dansfeest voor genodigden leren kennen. Dat werkt als volgt; in een poging om de adellijke families in stand te houden, wordt er jaarlijks een diner dansant op een prachtige plek georganiseerd. Daar kunnen kinderen met blauw bloed elkaar ontmoeten. Aline was me die avond opgevallen en we hadden tot diep in de nacht gedanst, in het besef dat de vonk was overgeslagen. Na een verkeringstijd van twee jaar zijn we getrouwd op het landgoed van haar vader. Het was een prachtige huwelijksplechtigheid geweest, waar Willem Alexander van Oranje Nassau als speciale gast zijn opwachting had gemaakt, naast de vele binnenlandse en buitenlandse gasten. We waren de eerste jaren zo verliefd en gelukkig en ons geluk werd bezegeld met twee mooie kinderen. Nooit had ik verwacht dat onze liefde zou bekoelen, laat staan zou afglijden in de maalstroom van verveling en vervlakking!

Ik heb mezelf vaak afgevraagd hoe dat mogelijk was. Het moet tijdens de lastige puberteit van onze kinderen zijn geweest dat het vuur is gedoofd, zoals een brandende kaars uitdooft als het kaarsvet op is. Maar misschien is de huwelijkscrisis begonnen na het overlijden van mijn moeder. Dat had me diep geraakt. Op je drieëndertigste jaar wees zijn, heeft me onzeker gemaakt. Zonder dat we het ons bewust waren, had Aline mijn moeders rol in mijn leven overgenomen. Zo veranderde onze passionele liefdesrelatie na verloop van tijd naar meer een moeder-kindrelatie, waarbij Aline het huishouden draaiende hield en mij verzorgde. Op mijn beurt zorgde ik dat we een meer dan luxe leven konden leiden. Rijkdom en aanzien was voor Aline niet genoeg. Ze haalde de echte bevrediging uit haar liefdadigheidswerk, waar ze in contact was met alle sociale milieus. Ze kan zich aanpassen als een kameleon en speelt haar rol van ideale vrouw naast een succesvolle man fantastisch. Uiteraard is stijl en klasse haar thuis met de adellijke paplepel ingegoten. Maar hoe goed ons huwelijk voor de buitenwereld ook leek, de passie was verdwenen en als het vuur is gedoofd, dan komen de wolven.

Nu David en Marit studeren en het nest hebben verlaten, neemt de twijfel steeds meer bezit van me en vraag ik me af of dit het is wat ik met mijn leven wil. Ik heb niet het lef om deze gevoelens met Aline te bespreken, laat staan om stappen te ondernemen. Daarom sudderen we door in een relatie die veilig voelt, maar waarvan we beiden diep in ons hart weten dat het over is. Dat is de hoofdreden dat er in ons huis een sfeer heerst, waar een ijsbeer de rillingen van zou krijgen.

Niet alles is deprimerend. Voor mijn hoofdtaak om welvaart te scheppen, ben ik summa cum laude geslaagd. Een Porsche en een Landrover, een rietgedekte, vrijstaande jaren ’30 villa in het idyllische Gooise plaatsje Laren en voldoende geld om alles te doen wat ik wil, zijn het resultaat van het keiharde werken. Onze klerenkasten puilen uit en met mijn riante inkomen kan Aline haar schoenenverslaving bekostigen en zich daarin volledig uitleven. Maar is deze welvaart niet veel meer dan de zoete beloning voor het negeren van mijn gevoel en het verkopen van mijn ziel?

Nu ik op de zo verlangde toppositie ben beland, zijn de geneugten van het goede leven sleets. Luxe went snel en na een paar dagen te hebben genoten van de jaloerse blikken naar mijn vuurrode Porsche, is de lol eraf. Niemand vertelt me de waarheid en ik voel me eenzaam, alsof ik er helemaal alleen voor sta. Over mijn gevoelens kan ik met Aline niet praten. Als we beiden op een andere golflengte zitten, stopt het gesprek en begint ieder zijn eigen leven te leiden. Ook op mijn werk en zelfs bij mijn vrienden kan ik mijn echte gevoelens niet kwijt. Die hebben een wij-zijn-zo-geweldig-mentaliteit en op kantoor staat jezelf kwetsbaar opstellen gelijk aan zelfmoord. Zo raak ik verstrikt in de fuik van eenzaamheid, waarbij ik continu op mijn hoede ben om mijn verworven positie te verdedigen. Het klinkt niet als plezier in je werk hebben, maar helaas is dat toch de harde dagelijkse praktijk, zoals dat voor zoveel mensen geldt.

Ik staar naar de stroom auto’s op de A10 onder mij en voel me, zo hoog in de toren, een beetje als God die op zijn wereld neerkijkt. Dan loop ik naar mijn bureau en klik op een toets, zodat het computerscherm uit de sluimerstand komt. Er is een e-mail afkomstig van Klaas, die nooit stopt met werken. Deze instelling heeft hem tot de CEO van ons kantoor gemaakt. Klaas eist op elk moment direct antwoord op zijn vragen. 'Jullie krijgen niet voor niets meer dan goed betaald', is zijn gevleugelde uitspraak. Niemand durft daar iets tegenin te brengen en zo ben ik 24/7 in dienst van De Grauw. Zelfs tijdens mijn vakantie is mijn iPhone nooit verder dan een meter van me verwijderd en werk ik in de praktijk gewoon door, maar dan vanaf een bedje aan een zwembad van een of ander exotisch oord. Na het beantwoorden van de e-mail, loop ik door het donkere pand naar het koffieapparaat op de gang voor een laatste kop espresso, die moet zorgen dat ik wakker blijf en geen gevaar op de weg vorm. Voor noodgevallen gebruik ik iets sterkers. Soms werkt de cafeïne namelijk onvoldoende en ben ik zo moe dat ik een Yellow Cab neem, die in een geheim potje in mijn bovenste lade ligt. Dit zijn energieboosters, die overigens de meeste collega’s van ons kantoor gebruiken. De pillen zijn op honderd procent natuurlijke basis gemaakt en niet verslavend, tenminste volgens zeggen. Niemand op kantoor praat openlijk over het gebruik van Yellow Cabs, maar iedereen gebruikt ze op de lange moeilijke momenten, als het allemaal teveel wordt.

Diep van binnen ben ik altijd al op zoek geweest naar een ander bestaan. Niet voor niets reis ik graag en als dat niet lukt, lees ik reisbladen om weg te dromen van een ontspannen leven onder de zon. Maar niet alleen de vrijheid van reizen trekt me zo aan, ik leer graag van andere culturen en godsdiensten. Vijftien jaar geleden heb ik drie weken doorgebracht in een Boeddhistisch klooster, hoog in de Himalaya. Daar heb ik ervaren dat de monniken materieel arm zijn, maar geestelijk vrij en oersterk zijn. In dat klooster was ik voor het eerst mezelf en kon ik afstand nemen van mijn gedachten. Ik lééfde en dat voelde geweldig. Helaas was ik bij terugkomst in Nederland het gevoel van vrijheid weer snel kwijt. De hectiek van alledag trekt me naar beneden en ik voel me een slaaf van de tijd en van de stress. Zelfs tijdens de vakanties lukt het me niet meer om te ontspannen.

Ik weet dat ik ga vastlopen. Toch negeer ik de signalen en verdoof de vermoeidheid met koffie en pillen. Zo nu en dan fantaseer ik over een vrij leven, waar stress een ondergeschikte rol speelt. Er moet toch méér zijn dan geld, macht en maatschappelijk aanzien, die vooral leegte en eenzaamheid creëren? Kan ik mijn dagelijkse gewoonten doorbreken? Waarschijnlijk niet. De moed om mijn succesvolle positie op te geven, heb ik niet. De straf is dat ik door het leven ploeter, zonder plezier of vrijheid. Wat moet het heerlijk zijn om gewoon te kunnen ademhalen, zonder continu op mijn hoede te moeten zijn.

Om exact elf uur achtentwintig verstuur ik het mailbericht naar Klaas met de complete marktprognose van de Europese recyclingmarkt. Daarna sluit ik mijn computer af en loop door de stille en spaarzaam verlichte kantoorgangen naar de parkeergarage. Daar staat nog slechts één auto trouw op zijn berijder te wachten: mijn vuurrode Porsche Carrera 4S. In de auto stem ik de radio af op de muziekzender easy-listening en geef dan gas. Ronkend rijdt de auto de lege parkeergarage uit. Wat ben ik gek op dat specifieke Porsche-geluid. Het geeft me het gevoel dat ik de wereld kan inrijden, op weg naar een onbekende bestemming. Op de A1 ga ik los en laat de paardenkrachten onder de motorkap hun werk doen. Met een hoge snelheid rijd ik richting Laren. Een boete is niet meer dan een geldbedrag en dat kan ik me prima permitteren.

‘Schat, ben je nog wakker?', roep ik, als de voordeur zachtjes achter me is dichtgevallen.

Het is stil en donker in huis en er komt geen antwoord op mijn vraag. Gewoontegetrouw knip ik het ganglicht aan en slinger mijn aktetas in de hoek. Even later zit ik op de bank met een glas rode wijn naar een late en weinig spannende praatprogramma op de televisie te kijken. Mijn hoofd moet leeg, voordat ik naar bed ga. Het slapen gaat al jaren moeizaam en steeds vaker gebruik ik het slaapmiddel diazepam 10 om de slaap te vatten. Liefkozend noem ik ze ’mijn blauwe vriendjes’, omdat ze me iets van nachtrust geven. Als ik tegen één uur naar boven sluip, ligt Aline, aan haar snurken te horen, in een diepe slaap. Ik ga tegen haar aan liggen en probeer rustig met haar mee te ademen, maar mijn ademhaling gaat te snel en onregelmatig. Als ik haar zachtjes streel, draait ze zich geïrriteerd weg. Ons seksleven is, om eerlijk te zeggen, weinig inspirerend meer. Doordeweeks zijn we gewoon te moe om te vrijen. En als ik niet moe of laat thuis ben, heeft Aline geen zin. Daardoor blijft ons liefdesleven beperkt tot een wekelijkse vrijpartij met een voorspelbaar en weinig verheffende uitkomst, waarbij ‘het’ binnen vijf minuten is gebeurd. De laatste keer betrapte ik Aline er zelfs op dat ze met haar vingers zacht tikkend op mijn rug lag te tellen. Hoewel ze deze gênante situatie heftig ontkende, weet ik dat ze tijdens onze liefdesdaad gewoon aan het tellen is.

Ik draai me om en ga zover mogelijk weg van Aline liggen. Na een paar uur nachtrust gaat precies om zestien over zes mijn wekker. Zoals elke werkdag smokkel ik nog vijf minuten en rol dan mijn bed uit, om slaapdronken een douche te nemen. Nadat ik mijn maatpak heb aangetrokken, geef ik Aline een plichtmatige kus en mompel dan iets in de trant van dat ik van haar hou. Ze beantwoordt mijn liefdesbetuiging standaard met een voorspelbare korte nukkige knor. Na een ontbijt met een bord yoghurt en een appel, rijd ik - zoals gewoonlijk - als eerste bewoner de straat uit. Om zeven uur sluit ik aan in de vroege file op de A1. Als ik het kantoor binnenloop, ben ik de eerste van mijn afdeling. Als partner moet ik het voorbeeld geven, is een van mijn managementprincipes. Ik geniet van mijn eerste kopje espresso en de rust die er op de vroege ochtend op de afdeling heerst. In mijn elektronische agenda zie ik dat er zes afspraken staan voor vandaag. Dat valt gelukkig mee! Woensdag is niet mijn ergste vergaderdag.

Om half negen komt Bert mijn werkkamer binnengelopen. Hij is in dezelfde maand als ik begonnen en hoort tot de oudere garde. Opgewonden zet hij zijn bruine lederen aktetas op de vergadertafel.

‘Goedemorgen Roderick, heb je het al gehoord?’

Ik kijk hem vragend aan. Bert is het type mens dat als eerste op de hoogte is van nieuwtjes.

‘Ga er maar eens voor zitten', zegt hij.

Ik kom naast hem aan tafel zitten.

‘Klaas heeft Jacco naar huis gestuurd.’

‘Je bent gek. Jacco? Dat is niet waar!’ hoor ik mezelf verontwaardigd zeggen. Diep in mijn hart ben ik blij dat Klaas blijkbaar een andere partner als zondebok heeft aangewezen voor de slechte kwartaalcijfers.

‘Hoe weet je dat?’ vraag ik.

‘Ik had hem vanochtend woest aan de telefoon', zegt Bert.

‘Wat vervelend voor hem', zeg ik.

Hoe lang kan ik mijn positie nog vasthouden? Het voorgevoel dat ik bij aanhoudende slechte resultaten het volgende slachtoffer ben, grijpt me naar de keel. Mijn salaris is uitzonderlijk hoog, maar mijn uitgaven zijn navenant hoog, zodat ik bij ontslag al snel in de financiële problemen kom. In hemelsnaam, dat mag me niet overkomen!

‘‘Negatieve gedachten en negatief gedrag

leiden tot een zwak karakter.’’

Albert Einstein

-4-

Ik ben op 11 januari 1963 geboren; op de dag dat zich boven de Atlantische Oceaan een barometrisch minimum bevond, dat oostwaarts trok en een dik pak sneeuw bracht. Zelfs zoveel sneeuw dat de dokter met een slee moest komen, om mijn moeder te assisteren om haar stevige achtponder gezond op de wereld te zetten. De maan stond op die dag in het teken van de planeet Venus en de zon was in de baan van Pluto, zodat mijn geboortehoroscoop in de richting van een hectisch leven wees. En ‘heftig’ is nog een gematigde uitdrukking voor het leven dat ik tot nu toe heb geleid. Mijn vader is op jonge leeftijd overleden en wel op het moment dat ik nog maar twaalf jaar oud was. Ik kan me helaas weinig van hem herinneren, maar nog wel zijn begrafenis in de Westerkerk in Amsterdam. De belangrijkste Amsterdamse kerk aan de rand van de grachtengordel was afgeladen vol en de sfeer was verdrietig. Op zijn kist had een wit kleed met een groot rood kruis gelegen. Er waren veel zwijgzame mannen in de kerk aanwezig die op een mysterieuze wijze bij elkaar hoorden, maar waar niemand het fijne van wist. Ze hadden na de begrafenis mijn moeder apart genomen en waren daarna, zonder verder iets te zeggen, verdwenen. Deze droevige dag was in een roes voorbijgegaan. Wat weet een jongetje van twaalf nu af van de dood?

Een paar dagen eerder had mijn vader me nog in zijn sterke armen genomen en een kus op mijn voorhoofd gegeven. ‘Vanavond gaan we in het park voetballen’, waren zijn laatste woorden. Hij had niet kunnen bevroeden dat hij nooit meer een bal zou aanraken en voor de eeuwigheid in een andere dimensie zou zijn. Hoe ik ook heb gebeden en waar ik ook naar hem zocht, mijn vader heb ik nooit meer kunnen vinden om te zeggen dat ik hem mis. Na zijn begrafenis kreeg ik de rol toebedeeld van de man in huis en dat veranderde mijn zorgeloze jeugd. Mijn vader had financieel weinig geregeld, zodat geldzorgen, verlies en verdriet als drie koningen mijn jeugd beheersten. Zelfs ons blauwe bloed kon niets aan deze situatie veranderen. Hulp was er niet en mijn moeder moest het alleen uitzoeken.

Op school was ik stil geweest en had ik mijn uiterste best gedaan om een brave jongen te zijn. Mijn moeder had het al zwaar genoeg! Studeren was mijn hobby en leven en gezegend met een goed stel hersenen, heb ik mijn vervolgstudie economie in de kortst mogelijke periode cum laude afgerond. In mijn jeugdjaren was mijn moeder de enige vrouw in mijn leven. Zij heeft alles gegeven en gelaten, zodat ik kon studeren en mezelf kon ontwikkelen. Mijn geluk was te worden uitgenodigd voor de huwelijks carrousel van het blauwe bloed, waar ik Aline leerde kennen. Vanuit mijn ouderlijk huis ben ik na twee jaar verkering gaan samenwonen met mijn liefde. Ik heb nooit op mezelf gewoond of maar enige zelfstandigheid kunnen ontwikkelen.

Mijn moeder was niet uit mijn leven en ze gaf me niet zo snel op. Ondanks dat ik met Aline samenwoonde, kwam mijn moeder nog bijna dagelijks langs, tot frustratie van mijn aanstaande. Als ze er was, ging ze het gasfornuis schoonboenen en gezond eten voor mij koken. Bozer kon ze Aline niet krijgen. Het had geen effect, want mijn moeder was heilig voor mij. Zodoende behoorde mijn moeder tot het meubilair van ons huis. Zelfs mijn lieve moeder had niet het eeuwige leven. Op het moment dat mijn moeder ernstig ziek werd, waren David en Marit nog maar vijf jaar en drie jaar oud. Bij een routineonderzoek werd er een hersentumor vastgesteld, wat een grote schok was voor iedereen, behalve voor mijn moeder. Ik word gewoon honderd jaar oud, was haar overtuiging. Maar de agressieve hersentumor had andere plannen en woekerde in haar hoofd. De operatie en chemo konden de groei van de kwaadaardige cellen iets vertragen, maar niet stoppen. Mijn moeder takelde snel af en begon ongecensureerd haar mening te verkondigen. Veel mensen in haar omgeving hadden daar grote moeite mee. Het kunnen ontvangen van een eerlijke terugkoppeling zijn we niet gewend en dat is moeilijk te verdragen.

Bij ons thuis was mijn moeder na een paar flinke ruzies niet meer welkom en dat deed me pijn. Daarom ging ik in mijn spaarzame tijd veel naar haar toe. Niemand bepaalt wanneer hij sterft en zo zat ik binnen een jaar na de diagnose midden in de nacht moederziel alleen aan haar sterfbed. Niet alleen zij lag dood te gaan, ook bij mij stierf er een stukje van mijn hart. Nooit heb ik haar gezegd hoeveel ik van haar houd. Op het moment dat ik eindelijk alle moed bijeen had geraapt om haar dat te vertellen, was ze door de morfine in coma geraakt. Toch wist ik dat ze mijn woorden hoorde en in ieder geval voelde. In eenzaamheid heb ik zeker een half uur op haar dode lichaam gehuild, voordat ik de dokter belde om haar dood officieel vast te laten stellen. De sterfdag van mijn moeder was de laatste keer dat ik mijn tranen heb laten vloeien.

Mijn moeders overlijden was het begin van onze relatiecrisis, die langzaam naar een apotheose ging. Als je liefde de moederrol gaat vervullen, is het te laat. Ik kan het Aline niet kwalijk nemen. Het is zo in ons huwelijk gegroeid en ik heb het toegestaan.

Vivian komt mijn werkkamer binnengelopen en direct ben ik weer bij de les. Ze meldt dat mijn eerste afspraak is gearriveerd en dat ze haar gaat ophalen. Suzanne Smit staat een uur lang in mijn agenda ingepland. Dat ze zoveel spreektijd krijgt, is niet voor niets. Deze pittige dame is namelijk sinds een half jaar mijn persoonlijke coach. Klaas vond dat alle partners gecoacht moesten worden. Hoewel ik er eigenlijk niet op zat te wachten, heb ik toch ingestemd en kreeg ik Suzanne toegewezen. Tegen elke verwachting in klikte het met haar en zo hebben we elke maand een gesprek over het werk en over het leven. Overigens laat ik bij haar niet het achterste van mijn tong zien. Hoewel ze nadrukkelijk heeft gezegd dat ze alle informatie vertrouwelijk behandelt, verdenk ik haar ervan persoonlijke informatie naar Klaas door te brieven. Ik kan het niet bewijzen, maar toch heb ik het gevoel dat het gebeurt. Klaas betaalt haar tenslotte en op ons kantoor geldt: wie betaalt, die bepaalt.

Een kordate dame van achter in de veertig met een in laagjes geplooide linnen rok en een felrood jasje staat glimlachend in de deuropening te wachten. Haar altijd guitige ogen kijken mij vriendelijk aan. Ik sta op om haar te begroeten en haar naar de vergadertafel te begeleiden. Vivian komt de kamer binnen met de koffie en sluit dan op een vertrouwelijke manier de deur. Daarna is het stil, terwijl Suzanne mij onderzoekend aankijkt.

‘Hoe gaat het?’ vraagt ze.

Mijn antwoord is een diepe zucht. Suzanne knikt en glimlacht met blijkbaar als doel mij op mijn gemak te stellen.

‘Hoe is het thuis?’

‘Z’n gangetje', antwoord ik. De situatie thuis lijkt me geen handig onderwerp om nu over te praten. Suzanne kijkt me onderzoekend aan. Aan alles is te merken dat ze niet tevreden is over de ontwijkende antwoorden.

‘Dan laten we dat onderwerp even rusten. De vraag voor vandaag is: Leef je het leven van je dromen?’

Met gefronste wenkbrauwen kijk ik haar aan, om vervolgens over de confronterende vraag na te denken. Het beeld in mijn hoofd blijft op zwart staan, maar mijn hart kent het juist antwoord. Natuurlijk heb ik het hier nu minder naar mijn zin. Waarom zou ik haar dat vertellen? Misschien brieft ze het door aan Klaas en is het klaar met mijn carrière. Ik weet überhaupt niet wat mijn droom is. Veelzeggend haal ik mijn schouders op en zwijg in stilte.

Ook Suzanne zwijgt, zodat de sfeer ongemakkelijk aanvoelt. Dan staat ze tot mijn verbazing op en loopt naar de deur, die ze opent.

‘Dat was alles wat ik vandaag met je te bespreken had', zegt ze in de deuropening. ‘Denk goed na over mijn vraag. Roderick, wanneer ga je eindelijk eens doen wat je echt wilt?’

Vervolgens loopt ze op haar hoge zwarte pumps met bijpassende tas de gang in en laat mij in totale verwarring achter. Ik twijfel om haar achterna te lopen en om verdere opheldering te vragen, maar blijf in de deuropening wachten. Suzanne is direct doorgelopen naar de lift en uit het zicht verdwenen.

Vivian kijkt me verbaasd aan, maar stelt discreet geen vragen.