Eindeloos

Copyright © 2019 Hans Peter Roel

Omslagontwerp: Looney2

Eindeloos. De kracht van de menselijke geest

Auteur: Hans Peter Roel

Redactie: Els Rentenaar, Schrijfels

Tekstredactie: Jolanda van der Toorn-Hoeksma

Omslag: Looney2

ebook: januari 2020

ISBN: 978 90 796 77 719

NUR 341

Een uitgave van:

Uitgeverij N.E.X.T. Company BV te Baarn

www.nextcompany.nl

Niets uit dit manuscript mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm, internet of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van N.E.X.T. Company BV.

“Een schrijver schrijft omdat hij wat te vertellen heeft.”

Dit boek is gebaseerd op het gedachtegoed van een van de grootste psychoanalytici aller tijden: Carl Gustav Jung.

“Alleen een sterke ziel is in staat om iedere gebeurtenis te accepteren.”

Het ongeschreven verhaal van Wolfgang Amadeus Mozart

Bijna ieder mens heeft een favoriet dier. Voor mij is dat de spreeuw. De kennismaking met deze vogel stamt uit de lang vervlogen tijd toen Hans Peter nog liefkozend Hankie werd genoemd. Achter mijn ouderlijk huis in Soest waren elke dag gedurende de avondschemering zwermen spreeuwen te zien. De twee levensgrote eiken naast ons huis waren de vaste overnachtingsplaatsen voor deze wonderbaarlijke vogels. Een zwerm in formatie vliegende spreeuwen is een van de meest spectaculaire natuurverschijnselen. Als kleine jongen stond ik in de achtertuin avond aan avond gebiologeerd te kijken naar deze indrukwekkende luchtshow. De zwerm waaierde soms uiteen om zich dan weer te verdichten. De sliert vogels klapte dubbel en vouwde zich vervolgens weer open. Prachtige – bijna wiskundige – patronen tekenden zich aan de hemel af en deden mijn jongenshart sneller kloppen.

Later las ik dat spreeuwen voor hun veiligheid op vaste plaatsen in grote groepen overnachten. De dans van de spreeuwen lijkt tot in de perfectie geregisseerd te zijn door een hogere macht. Als op commando zwenken ze allemaal op hetzelfde moment in dezelfde richting, alsof ze er jaren op hebben geoefend.

Het is wonderlijk te zien dat ze zo mooi en gelijkmatig kunnen vliegen. Spreeuwen zijn hooggevoelige dieren die zich met hun fijnzinnige sensoren afstemmen op de anderen. Daardoor bewegen de vogels zich in bepaalde geometrische patronen. Ze zijn in harmonie met elkaar en ze lijken te worden aangedreven door een voor ons mensen onhoorbare muziek. Het beeld uit mijn jeugd van de zwermen spreeuwen – in hun meest majestueuze oneindige vormen – heeft me nooit losgelaten.

De spreeuw is niet alleen mijn favoriete beest, maar was ook het lievelingsdier van Wolfgang Amadeus Mozart. Hij kocht op 27 mei 1784 voor 4 cent de zangvogel op de markt in Wenen. Deze vogel had een bijzondere muzikale gave. In de kooi op zijn werkkamer probeerde Mozart de vogel te laten meefluiten op zijn zeventiende pianoconcert, wat hem uiteindelijk ook lukte. Toen het beestje na vier jaar overleed, was de beste componist aller tijden ontroostbaar. Hij componeerde een speciaal muziekstuk voor het dier waar hij zo van was gaan houden.

Wolfgang Amadeus Mozart is mijn lievelingscomponist. Hij is het absolute bewijs dat er een collectief veld bestaat waar in alle informatie, muziek en ideeën liggen opgeslagen. Mozart had de fijngevoeligheid om de meest bijzondere muziek uit het collectieve veld op te pikken. Hij speelde al piano nog voor hij kon lezen, schrijven of zelfs goed kon praten. Het was alsof hij direct toegang had tot de bibliotheek van het universum.

Muziek is te omschrijven als de taal van je hart. Dat ervaart ieder mens die regelmatig naar zijn favoriete muziek luistert. Op een festival of tijdens een concert kun je goed zien wat muziek met mensen doet. Het opent hun hart en laat de energie door hun lijf stromen. Mensen zijn vrolijk, lachen, zingen, dansen en schreeuwen mee met de muziek. Klank is een belangrijke manier om meer licht en energie in je leven te brengen. Er is steeds meer wetenschappelijk onderzoek gaande naar de positieve effecten van muziek op onze gezondheid. Daaruit komt naar voren dat klank, niet alleen geestelijk, maar zeker ook lichamelijk, een helende werking heeft.

Muziek is ook mijn inspiratiebron. Bij elk boek dat ik schrijf, kies ik enkele vaste muzieknummers en laat deze onder het schrijven eindeloos lang repeteren. Zo blijft de inspiratie onder het componeren van mijn teksten stromen. Bij het schrijven van dit boek heb ik me laten inspireren door de volgende muzieknummers: ‘Het requiem’ van Wolfgang Amadeus Mozart, ‘A reminder’ van East Forest en ‘Weightless’ van Marconi Union. Het laatste nummer is op de gemiddelde hartslag van 60 beats per minuut gecomponeerd.

Terwijl mijn vingers op het ritme van de muziek de woorden tikten, kreeg ik tegelijkertijd toegang tot het collectieve, intelligente veld, dat vol met vertellingen zit. Over Wolfgang Amadeus Mozart zijn talloze verhalen geschreven, maar er was nog één vertelling die wachtte op publicatie. Dat is het verhaal dat je gaat lezen in dit boek. Van jongs af aan heb ik geweten dat er een verhaal over dit muzikale wondermens van mijn hand zou verschijnen. Deze belofte wordt met dit boek ingelost. In Eindeloos is een belangrijke rol weggelegd voor een groot componist die nog dagelijks vele miljoenen mensen over de hele wereld weet te raken met zijn meesterlijke muziek.

Ik nodig je uit om dit boek te lezen en inzicht te krijgen in het grootste mysterie op aarde: het alomvattende intelligente veld. Dit is het collectieve veld van trilling en energie waar we allen uit voortkomen en waar iedereen na zijn overlijden weer naar terugkeert. Als je toegang krijgt tot het collectieve veld kun je voor het eerst in je leven ervaren hoe het voelt om niet ‘alleen', maar ‘al één’ te zijn met alles en iedereen om je heen. Je gaat ‘het toeval’ herkennen. Ineens zie je dat de grote mijlpalen in je leven al tijdens onze geboorte zijn uitgestippeld. Onze intuïtieve inzichten komen voort uit dit collectieve veld. Hier huizen de Goden en de geestelijke helpers die je kunnen bijstaan met al je hulpvragen. Toegang tot dit mysterieuze veld geeft je nieuwe mogelijkheden. Paranormale gaven horen op een natuurlijke wijze bij de mens en zijn toegankelijk voor iedereen die zichzelf hiervoor openstelt. We zijn geboren uit het collectieve veld en hebben daar bewust of onbewust in ons dagelijks leven nog altijd contact mee. Hier vind je de inspiratie in welke vorm dan ook!

Iedereen heeft ooit wel eens een ‘bijna-ongeluk’ meegemaakt, waarbij je op het laatste moment vanuit het ‘niets’ een handeling pleegde waardoor het ongeluk werd voorkomen. Deze ingeving is niets anders dan een signaal vanuit het intelligente veld. Hier ligt alle informatie in de vorm van energie opgeslagen. Je hoeft alleen maar met je hart op deze universele taal af te stemmen en alle wijsheid is ook voor jou toegankelijk.

De hoofdpersoon in dit verhaal is de briljante Italiaanse musicus Salvatore Andretti die een tocht door de donkere nacht maakt om de taal van zijn hart te kunnen begrijpen. Hoe pijnlijk de reis ook voor hem is, het vinden van de waarheid maakt al het voorgaande goed. Door je in de hoofdpersoon Salvatore Andretti in te leven en aan zijn hand deze levensreis mee te maken, krijg je inzicht in het grootste mysterie van het universum: onze menselijke geest. Alleen deze kan contact leggen met het collectieve veld, zodat we leren en ontdekken: wie we zijn, waar we vandaan komen en wat we hier te doen hebben.

Maak je klaar voor het mooiste spirituele avontuur van je leven.

Hans Peter Roel

Amsterdam, mei 2019

“Het leven is een theater waarin de mens tegelijkertijd de acteur, de souffleur, de regisseur en het publiek is.”

– Carl Gustav Jung –

-1-

De bevalling begon onverwachts in de nacht van 10 op 11 november van het jaar 1951. Het is dan ruim vijf jaar geleden dat Mussolini door partizanen werd vermoord en Italië tot capitulatie werd gedwongen. Daarmee kwam een einde aan een zwarte periode in Italië, het land dat in de Tweede Wereldoorlog zijn onschuld verloor door de massale aanhang van het fascisme.

De avond ervoor was Fiora Andretti nog bij haar schoonmoeder geweest, die de koosnaam ‘la Nonna’ droeg. Fiora had aan tafel geroepen dat ze vannacht haar kind zou baren. De laatste twee weken had Fiora het begin van haar bevalling al zo vaak voorspeld dat haar grote liefde – Pablo Andretti – had geglimlacht. Hij keek daarbij naar buiten, zodat Fiora zijn scepsis niet had kunnen waarnemen. Ze zou hem zeker direct daarvoor hebben aangesproken. Pablo was geen prater en zeker geen ruziemaker. Hij liet liever de pianomuziek zijn verhaal vertellen. Zijn angst voor confrontatie kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Zijn vader had een onvoorspelbaar en driftig karakter gehad, zodat de gevoelige Pablo al jong had geleerd wat luisteren betekende. Hij wist wanneer hij zijn mond moest houden en dat luisteren de beste strategie was om een pak slaag te ontlopen. Zo had Pablo geleerd om zijn mond te houden en zijn gevoelens alleen in zijn weergaloze pianospel te laten doorklinken. De onderliggende emoties in zijn spel maakten hem tot een van de beste naoorlogse pianisten. Dat had hem een gerespecteerde positie opgeleverd in het beroemde Milanees Symfonieorkest.

De vooroorlogse jaren vormden de tijd waarin het levensgeluk de knappe en slanke Fiora toelachte. Ze had als meisje gedroomd van een leven als actrice met een knappe, rijke man aan haar zijde. Later wilde ze deel uitmaken van de happy few, die ze zelf zo bewonderde. Deze meest gelukkige fase uit haar leven was door de oorlog ruw verwoest. De bommen hadden haar het levensgeluk ontnomen, maar haar geloof in de Bijbel was niet aangetast. God was ondanks het overlijden van haar ouders haar houvast, zoals dat geldt voor velen die in nood verkeren.

De piano had een belangrijke rol gespeeld bij de kennismaking met haar grote geliefde, pal na de oorlog. Het was Pablo’s uitvoering van de pianosonate nummer 11 van Wolfgang Amadeus Mozart geweest die haar recht in haar hart had geraakt. Niet alleen het spel, maar ook de knappe pianist had de liefde in haar losgemaakt. Tijdens de uitvoering had Fiora zich voorgenomen om in contact te komen met de weergaloos spelende Pablo. Dat was gelukt en met inzet van haar mooie verschijning was de verkering en kort daarop de verloving een feit. Pablo was trots en vereerd dat zo’n mooie vrouw hem aandacht schonk. Aan de andere kant gaf hij Fiora toegang tot de kunstminnende Milanese elite, waar ze altijd van had gedroomd, maar waar haar gestorven ouders uit de hardwerkende middenklasse geen toegang toe hadden gehad.

Vorig jaar waren ze voor de kerk getrouwd. Fiora was een principiële vrouw en streng gelovig opgevoed. Ze wilde zelfs niet zoenen voordat ze voor het aangezicht van God elkaar het ‘ja-woord’ hadden gegeven. Zo was het haar thuis geleerd en aan de Bijbelse wetten viel niet te tornen. Het geloof had haar karakter grotendeels gevormd. Fiora wist drommels goed wat ze wilde en zo was de rolverdeling in huize Andretti al bepaald, nog voordat ze elkaar de trouwring hadden omgedaan.

Het bruiloftsfeest had bestaan uit een zich urenlang voortslepende maaltijd. Met de overgebleven door de oorlog geteisterde familie en met vrienden hadden ze aan een lange, gedekte tafel gegeten. Daarna was het bruidspaar uitgeleide gedaan. Het slot van de avond was bovendien het hoogtepunt van de dag geworden. Door de brandende passie tussen de geliefden – die al vier jaar was opgestookt – had het in de bruidssuite meer op een vulkaanuitbarsting geleken dan op het gestuntel van de eerste keer seks. Het was Fiora geweest die in bed de leiding had genomen. Ze had lang gefantaseerd wat ze wilde en hoe ze het wilde hebben en zo geschiedde het ook. Pablo had zich geschikt in de opgelegde onderlinge verhouding, zoals hij zich overal gemakkelijk aanpaste aan anderen. Door de ander zijn zin te geven, wordt ruzie voorkomen.

De huwelijksnacht had de passie in Fiora verder aangewakkerd. In de wittebroodsweken en daarna had het jonge stel zo vaak gevreeën dat het bijna een wonder was dat het nog drie maanden had geduurd voordat Fiora zwanger was geraakt. Dat ze dolgraag moeder wilde worden, wist ze al vanaf haar zestiende. Het was dat de Tweede Wereldoorlog roet in het eten had gegooid, anders had ze al veel eerder baby’s in haar liefdevolle armen gedragen.

Fiora was zelf ook een goede pianiste, al had ze er nooit voor gestudeerd. Haar moeder had haar het pianospel bijgebracht, net als de vele Bijbelteksten die ze bijna letterlijk uit haar hoofd kende.

Fiora was niet alleen streng gelovig, maar vreemd genoeg ook bijgelovig. Volgens een oud Italiaans gebruik moet de vrouw net voor het vrijen een glas verse warme melk drinken. De melk maakt extra slijm aan en dat bevordert de zwangerschap. Fiora had daarom na de bruiloftsdag liters melk gedronken. Of het nu daaraan had gelegen of niet, Fiora was inderdaad snel zwanger geraakt. Negen maanden later leek haar buik op een voetbal en dus moest hun kind wel een jongetje zijn. Dat was de algemene mening op het Piazza dei Mercanti, waar de familie Andretti op de eerste verdieping woonde. Op advies van de betrokken buurvrouwen had Fiora tijdens de zwangerschap elke week een glaasje pure azijn gedronken. De zure smaak zou de groei van de baby belemmeren en dat zou een makkelijke bevalling bevorderen. Het smerige en wrange wonderdrankje had helaas niet geholpen: de zesponder die Fiora droeg, was uit proportie voor haar één meter zestig lange, frêle lichaam. Daarom moest het kind eruit en snel ook! Elke dag dat de baby in haar buik doorgroeide, zou de bevalling zwaarder maken.

“Soms lijkt iets onmogelijk, totdat je het hebt gedaan.”

-2-

Na het bezoek de vorige avond aan la Nonna was Fiora nietsvermoedend naar bed gegaan. Met haar vermoeide lijf was ze direct in slaap gevallen. Ze had gisterenavond niet kunnen vermoeden dat ze ditmaal wel een voorspellende gave had gehad.

Het is midden in de nacht als Fiora wakker schrikt. In de verte hoort ze de klokken van de kathedraal twee uur slaan. Ze strompelt uit bed om voor de tweede keer die nacht te gaan plassen in het blauw betegelde toilet. Het is koud in het eeuwenoude huis in de binnenstad van het door de oorlog verminkte Milaan. Juist als Fiora uit bed stapt, voelt ze een golf warm vocht langs haar benen stromen. Direct is ze klaarwakker en probeert ze de schade te beperken door haar nachtpon op te trekken. Ze weet het! Dít moet het begin van de bevalling zijn, zoals de buurvrouwen dat haar hebben verteld. Fiora loopt met een snel kloppend hart naar de badkamer, terwijl op de verweerde houten vloer haar natte spoor te volgen is. De controle over haar lichaam is ze kwijt. En als er iets is dat Fiora haat, is het wel dat ze geen grip heeft op de situatie.

In de badkamer pakt ze een handdoek om zich zo goed mogelijk droog te wrijven en probeert ze de situatie helder op een rijtje te zetten. Haar conclusie is overduidelijk: de bevalling van haar eerstgeborene is begonnen! Ze weet even niet wat ze moet doen of wat ze verder kan verwachten. Dat onzekere gevoel maakt haar angstig. Gelukkig is er altijd Pablo om haar te helpen! In de badkamer trekt ze een schone nachtpon aan en dan loopt ze terug naar de slaapkamer waar ze aan Pablo’s schouder schudt.

‘Wat is er?’ klinkt het op een kreunende toon.

‘Mijn vliezen zijn gebroken! Ik ben aan het bevallen.’

‘Ohh…', mompelt Pablo. Vervolgens draait haar lieftallige echtgenoot zich om en slaapt verder alsof hij niet beseft dat hij voor het eerst vader gaat worden.

Fiora kruipt – na een korte overpeinzing – terug in bed, maar van slapen komt niet veel meer. Ze staart naar het streepje licht van de straatlantaarns op het plein dat door de gordijnen naar binnen komt en ze keert zich boos af van haar slapende man. Dit is het gevoel dat Fiora zo hartgrondig haat: overgeleverd zijn aan de omstandigheden, zonder volledig grip te hebben op wat er gaat komen.

De zorgen in haar hoofd worden overstemd door een lichte kramp in haar onderbuik. Dit moet een wee zijn. De lichte krampen komen nu elke vijf minuten terug en ze houden zeker twintig seconden aan. Alles in Fiora wil weg van deze plaats en de situatie waarin ze zich bevindt. Ze doet opnieuw een vertwijfelde poging om te gaan slapen, maar het lukt niet. Haar hart bonkt in een hoog tempo in haar keel en ze voelt een volgende kramp in haar onderbuik opkomen. Nu moet Pablo écht wakker worden, maar het opvangen van een nieuwe wee belet haar voornemen om hem ruw wakker te schudden.

Als de klok van de Duomo drie keer heeft geslagen, stapt Fiora uit bed en slaat een zwarte wollen omslagdoek om. In het flikkerende kaarslicht in de woonkamer vangt ze de ritmisch opkomende weeën op, die zich langzaam lijken te versnellen. In haar grote donkere ogen is de onzekerheid af te lezen. De weeën zijn niet zo pijnlijk als Fiora had verwacht, maar door de onbekendheid met wat er gaat komen, schiet ze toch in een kramp. Zelfs de stilte van de nacht – waarin ze normaal gesproken zo fijn tot zichzelf kan komen – onderdrukt de gevoelens van paniek niet.

Tussen twee weeën door staat ze op en strompelt ze met een verbeten trek om haar mond naar de slaapkamer. Daar schudt ze nogmaals stevig aan Pablo’s schouder.

‘Wakker worden nu! Je moet de dokter halen', zegt ze.

‘Schat, het is nog nacht', mompelt de slaapdronken man.

‘Ik ben aan het bevallen. Hóór je me!’ zegt Fiora. Haar toon is kattig en scherp, zoals Pablo dat gewend is als zijn geliefde niet snel genoeg haar zin krijgt.

De dreigende toon in Fiora’s stem is voor Pablo het signaal om uit bed te komen. Hij schiet zijn broek aan en trekt een wollen trui over zijn hoofd. Dan gaat hij – zoals eerder afgesproken – de vroedvrouw verderop halen. De doorgewinterde Theresa Vicini heeft al geholpen bij het op de wereld zetten van minstens honderd baby’s. Als Pablo terugkomt – met in zijn kielzog de stevig doorstappende vroedvrouw –, voelt Fiora dat de buikkrampen scherper worden en nu echt pijnlijk zijn.

Theresa maakt zich zichtbaar niet druk om de zoveelste baby te verwelkomen. Het is haar zelfs gelukt om in de haast haar lichtgrijze haar fatsoenlijk in model te krijgen. Je weet immers nooit wie je tegen het lijf loopt, dus je uiterlijke schoonheid moet altijd en overal glorieus zijn. De vroedvrouw drinkt een glas water en inspecteert de ontsluiting.

‘Hoe ver ben ik?’

‘We zijn er ruim op tijd bij', antwoordt de vroedvrouw.

Theresa zet een ketel water op het vuur van de door Pablo aangewakkerde kolenkachel. Daarna pakt ze uit de kast schone linnen doeken, die ze op de eettafel legt.

Fiora zit nog altijd op een eetkamerstoel als ze merkt dat de weeën opnieuw heftiger worden en langer aanhouden.

Als de dageraad aanbreekt, kan ze niet meer op de stoel zitten van de pijn. Bij elke kramp gaat ze staan en houdt zich voorovergebogen aan de tafel vast. Haar onrustige ademhaling heeft ze niet meer onder controle. Het licht benauwde gevoel wakkert de paniek in haar hoofd verder aan.

‘Rustig blijven ademhalen en concentreer je op je onderbuik', zegt Theresa.

Het lukt Fiora om controle te krijgen over haar ademhaling. Maar als de weeën nog heftiger en pijnlijker worden, raakt ze in een soort van trance en sluit de barende vrouw zich volledig op in haar eigen wereld. Het gevoel kan ze het beste omschrijven als het zweven in een luchtbel.

Tussen de buikkrampen door gaat ze telkens even rechtop zitten en sluit ze haar ogen. Zo bereidt Fiora zich voor om de volgende in pijn toenemende wee te kunnen opvangen. Een uitputtende vermoeidheid hangt over de bevallende vrouw heen tijdens de spaarzame momenten rust die haar worden gegund.

De laatste maanden voor de bevalling was ze bang geweest en nu begrijpt ze waarom er door vrouwen niet graag over dit onderwerp wordt gesproken. Alleen de buurvrouwen hadden een aantal summiere aanwijzingen gegeven. De rest mag Fiora zelf ontdekken.

De baarkruk – die Theresa heeft meegenomen – is voor de bevallende vrouw niet fijn. Uiteindelijk belandt ze op haar knieën op de grond, terwijl haar armen de leuning van de houten eetkamerstoel vastklemmen. Bij elke wee glijden haar handen van de stoelleuning af om met een gebogen rug op haar knieën en haar ellebogen al kreunend – en soms schreeuwend – het volgende gevecht met haar lijf aan te gaan.

Tegen acht uur in de ochtend voelt Fiora de eerste persweeën. Haar lichaam neemt nu de regie over en de totale verkramping en spierspanning putten haar verder uit. De baby is te groot voor het frêle lichaam dat niet gebouwd lijkt te zijn om kinderen te baren. Door het geschreeuw weet inmiddels het hele plein dat Fiora aan het bevallen is.

Pablo loopt ondertussen zenuwachtig door de huiskamer op en neer. Het bevallen is een magisch gebeuren waarop geen man zich kan voorbereiden. Niemand vindt het leuk om een ander te zien lijden en al helemaal niet je eigen vrouw. Van het leuke en spannende gedeelte van nieuw kroost op de wereld zetten kan elke macho man je het fijne vertellen. De liefde, de paringsdans, het veroveren en de geslachtsdaad zijn tot in elk detail een onderwerp van gesprek tussen de heren. Maar vanaf het moment van zwangerschap wordt het stil. De meeste mannen redden het aanzien van een bevalling niet, zonder wit weg te trekken of een enkele maal zelfs flauw te vallen.

‘Ga de dokter halen', roept Theresa op een gehaaste toon tegen Pablo. ‘Ik vertrouw het niet helemaal.’

De stem van de vroedvrouw verraadt haar ongerustheid. Pablo weet dan nog niet dat de haastige roep om medische bijstand de aftrap is voor alle ellende die nog moet gaan komen.

“De mens wordt net zo vaak geboren, totdat zijn ziel verlicht is.”

-3-

De man des huizes schiet zijn jas aan en rent naar beneden. De van pijn schreeuwende Fiora is hem te veel en hij is blij om zijn angst en de onzekerheid in actie te kunnen omzetten.

Terwijl Pablo als een bezetene over de met de lage ochtendmist bedekte straten van Milaan rent, krijgt Fiora een volgende kramp, die ze nauwelijks kan opvangen. De persweeën komen nu snel achter elkaar en hopelijk is de dokter op tijd. Sneller dan Theresa verwacht, voelt Fiora een scherpe pijn in haar lijf en is het hoofdje van haar kind zichtbaar. Nu de baby in zicht is, begint haar lichaam harder te persen, ondanks de roep van de vroedvrouw om de persweeën in te houden. Haar oergevoel neemt de leiding over en ze perst met alle kracht. Fiora, die op knieën en ellebogen zit met een wit weggetrokken, zwetend gezicht, ziet het kopje onder zich groter worden. Dit is het magische moment dat ieder echtpaar dat ooit een kind heeft gekregen altijd zal bijblijven: de eerste blik op het nieuwe leven!

Pablo mist dit moment suprême. Hij haast zich over het plein met de dokter in zijn kielzog. Aan het begin van het Piazza dei Mercanti hoort hij al de schrille oerkreten van zijn vrouw, die meer lijken lijken te klinken alsof er een moord wordt gepleegd dan op aanstaand moederschap. Paniekerig kijkt Pablo over zijn schouder, juist als er een zwerm krijsende spreeuwen over het plein vliegt. De gepokte en gemazelde dokter volgt hem nog altijd, al is het in zijn eigen bedaarde tempo, met zijn hoed op en een brandende sigaar die half uit zijn mond hangt.

Een nauwelijks te bevatten oerkracht gaat er door de barende vrouw heen. Ze bloedt hevig terwijl ze het ervaart alsof er een reuzegrote glazen stolp over haar heen wordt gezet. Nu is ze in gedachten volledig afgesloten van de wereld en zelfs de druk gebarende en schreeuwende Theresa kan ze niet meer verstaan. Het is alsof ze bewusteloos is met haar ogen open. Haar lichaam heeft nu de regie volledig overgenomen en Fiora kan alleen luisteren naar haar lijf. Theresa vangt bij de laatste perswee het kind op. In de verte hoort de in trance verkerende Fiora de vroedvrouw iets roepen dat ze niet kan verstaan. Aan de paniek bij Theresa begrijpt ze wel dat het met haar kind niet goed gaat. De baby hangt als een lappenpop in de armen van de vroedvrouw. Fiora probeert te schreeuwen en op te staan, maar de hevige pijn, het vele bloedverlies en de emoties zijn haar te veel. Het wordt zwart voor haar ogen.

Theresa kijkt even om naar de bewusteloze vrouw, maar gaat direct gehaast verder om de levenloze pasgeborene te bevrijden van de vastgesnoerde blauwe navelstreng rondom zijn nekje.

Zo komt de eerstgeborene in huize Andretti ter wereld: levenloos en bedekt met bloed en huidsmeer. Het jongetje hangt slap in de armen van de volledig in paniek zijnde vroedvrouw. Als Fiora na een korte bewusteloosheid bijkomt, begrijpt ze dat het goed mis is met haar baby. Hoewel ze niets liever wil dan naar haar kind toe gaan, heeft ze geen enkele kracht om op te staan. De in het bloed liggende vrouw vouwt haar handen vroom bijeen, zoals ze dat van haar moeder heeft geleerd. Het Bijbelse verhaal over Hannah zit vreemd genoeg helder in haar hoofd. Hannah had God gesmeekt om een zoon te baren met de belofte om haar kind aan de profeet Eli te geven zodat hij Gods wil kon uitvoeren. Om een onduidelijke reden is dit Bijbelse verhaal haar altijd bijgebleven. Fiora sluit haar ogen en gaat in gebed, terwijl Theresa vecht voor het leven van de pasgeborene. Met al de kracht die haar nog rest in het zwaar gehavende lichaam prevelt de gelovige vrouw:

‘God als u mijn zoon laat leven, maak ik van hem uw dienaar.’

Juist op het moment dat haar smekende woorden het universum in worden gezonden, komt de gehaaste Pablo de kamer binnengelopen, met vlak achter hem aan de dokter. Pablo blijft stokstijf staan. Hij moet bijna overgeven door wat hij hier aantreft. Het zien van het levenloze kind en al dat bloed is te veel voor zijn gevoelige karakter.

Dokter Mancini is een vijftiger die minder onder de indruk is. De ervaren arts neemt de situatie snel in zich op en weet direct hoe hij moet handelen. Allereerst loopt hij naar de baby die met bloed en huidsmeer nog altijd levenloos in de armen van Theresa ligt. Het is de vroedvrouw intussen gelukt om de navelstreng van zijn nek los te maken, maar het kind ademt niet hoorbaar. De dokter pakt zijn sigaar met zijn rechterduim en wijsvinger vast. De brandende bolknak plaats hij in het midden van zijn mond. Vervolgens inhaleert de arts diep en blaast hij de dikke sigarenrook recht in het gezicht van de baby.

Een wonder geschiedt: het kind begin eerst te hoesten en te proesten. Vervolgens begint de baby te huilen. De dokter pakt het jongetje vast en legt het huilende kind in de armen van zijn vader.

‘Zoek een dekentje voor de kleine en houd hem warm', zegt de dokter.

‘Help mij met de verzorging van de vrouw', zegt de arts tegen Theresa.

De dokter legt zijn sigaar op de asbak op tafel, hangt zijn jasje over de stoel en legt zijn zwarte hoed op de zitting. Dan knielt hij bij de nog altijd hevig bloedende Fiora neer en drukt drie keer op haar buik.

‘De placenta moet er direct uit', zegt hij tegen Theresa. ‘Anders bloedt ze dood!’

De vroedvrouw probeert de met gesloten ogen liggende Fiora bij kennis te brengen door haar zachtjes op de wang te tikken.

‘Pérsen!’ roept ze. ‘Fiora, je moet nú persen!’

De vrouw komt bij en het persen komt op gang zodat de placenta geboren kan worden. De huisarts drukt op het juiste moment mee, zodat de gehavende Fiora iets baart wat nog het meest op een rauwe biefstuk lijkt. Daarna kan het hechten beginnen en wordt de ooit zo mooie vrouw meer dood dan levend in bed gedragen. Daar kan ze – nog altijd suf in haar hoofd – eindelijk haar pasgeborene liefdevol tegen haar borst aandrukken. Zo gauw de baby op haar borst ligt, is Fiora de afschuwelijke bevalling vergeten en streelt ze haar eerstgeborene met alle liefde die ze in zich heeft.

Elke belofte die door de mens wordt uitgesproken, is energie die ergens in het universum wacht om te worden ingelost. Het is een zekerheid dat een belofte, vanuit pure wanhoop aan God uitgesproken, altijd op een of andere wijze wordt vormgegeven.

De uitzonderlijke geboorte van dit jongetje is de voorbode voor een bijzonder leven, waarbij de ‘hemelbestormer’ in huize Andretti is belast om de belofte van zijn moeder – aan niemand minder dan God – in te lossen.

“Als wetenschap en religie samenkomen, spatten de vonken ervan af.”

-4-

De dokter – die net het vuur in zijn sigaar heeft ontstoken –wordt door Pablo met veel dankzegging uitgelaten. De scherpe sigarengeur hangt nog altijd in het huis als la Nonna haar entree maakt op de eerste etage van de oude stadsvilla.

De trotse Pablo neemt zijn moeder mee naar de slaapkamer en opent met een triomfantelijke zwaai de deur. De mama van de familie gaat op de rand van het bed zitten en inspecteert glimlachend haar eerste kleinkind. Gelukkig valt de kleine Salvatore zichtbaar bij zijn grootmoeder in de smaak. La Nonna houdt haar kleinkind als een trofee trots boven haar hoofd.

‘Dit is de toekomstige pater familias', zegt ze met een glimlach op haar gezicht, terwijl haar donkere, samengeknepen ogen gericht blijven op de nieuwe aanwinst in de familie.

‘Wat een prachtig kind, Pablo', zegt ze. ‘Hij lijkt als twee druppels water op je vader. Wat zou hij trots zijn geweest op zijn kleinzoon!’

Terwijl la Nonna de slapende baby aan haar zoon teruggeeft en ze Fiora goedkeurend toeknikt, is de pijn op haar gezicht af te lezen. Natuurlijk had haar man dolgraag zijn kleinkind geboren zien worden. Ze hadden samen net zo vaak over de gehate Mussolini gesproken als over de toekomstige generatie die de bloedlijn van de familie moet voortzetten. Dat laatste is gelukt! De familie Andretti blijft voortbestaan en daarmee heeft Pablo zijn belangrijke taak volbracht. Helaas is haar Giuseppe niet meer in leven om zijn zo gewenste kleinkind ooit te zien. Hij was zes maanden geleden onverwachts in zijn slaap overleden, zoals je dat wel eens vaker hoort en waarvan je altijd denkt dat het jou nooit zal overkomen. Hoe wreed kan het leven zijn als je weet dat je kleinkind op komst is en je op dat moment uit het leven wordt weggerukt! Zijn te vroege dood had de van nature al nukkige la Nonna nog verder boos en verbitterd gemaakt. Wat hadden zij de wereld misdaan om dit wrede lot te treffen? De vraag waarom haar man zo wreed uit haar leven is weggerukt, leeft dagelijks in haar hart, maar er komt geen antwoord.

La Nonna rommelt in haar handtas en haalt er een rood pakje uit.

‘Dit is voor de toekomstige pater familias', zegt ze.

De vrouw met de grijze knot overhandigt met een vluchtige kus aan haar schoondochter de zorgvuldig ingepakte traditionele ‘camicia della fortuna’. Het geluksrompertje is van lichtblauwe katoenen stof gemaakt. Zo wordt de traditie in de familie voortgezet.

‘Prachtig mama, hier zijn we zielsgelukkig mee', zegt Pablo.

La Nonna is de enige grootouder die de pasgeboren wereldburger nog over heeft. De Tweede Wereldoorlog heeft ook in Italië talloze slachtoffers gemaakt. Gedurende de oorlogsjaren zijn ruim vierhonderdzestigduizend Italianen gestorven.

Tussen deze slachtoffers zaten de vader en moeder van Fiora. De Milanese arbeiderswijk - waar zij woonden - is in 1943 tijdens een nachtelijk bombardement volledig in puin gelegd met talloze burgerslachtoffers die geen schijn van kans hadden. Het oorlogsgeweld heeft ze door toeval overleefd. Op de bewuste avond logeerde Fiora bij haar nichtje. Het overlijden van haar ouders heeft haar overlevingsdrift geopenbaard en vreemd genoeg haar vertrouwen in God nog sterker gemaakt. Het is alsof haar opvoeding met de piano en de Bijbel het enige houvast is, waar ze altijd op kan terugvallen.

Onwetend van alle oorlogsellende komt de kleine jongen ter wereld in een verscheurde familie en in een door de geallieerden gebombardeerde stad.

Na het aantrekken van het geluksrompertje haast Pablo zich naar het provisorisch opgebouwde gemeentehuis. Bij een zichtbaar verveelde ambtenaar van de burgerlijke stand geeft hij zijn eerste zoon aan. De roepnaam heeft Fiora bedacht en deze heeft ze Pablo strikt opgedragen: hun zoon zal de naam Salvatore dragen. Deze naam betekent ‘redder’ en herinnert aan haar belofte aan God. De rest van zijn namen heeft Pablo zorgvuldig genoteerd. In de naam van deze eerste baby in de familie Andretti na de oorlog mag niemand worden vergeten. De vrouwelijke ambtenaar van de burgerlijke stand kijkt Pablo fronsend aan als hij de officiële naam van zijn pasgeboren zoon opgeeft: ‘Salvatore, Pablo, Christiano, Giuseppe, Tomasso, Guido, Stefano, Graziano, Leonardo Andretti en we noemen hem Salvatore Andretti.’ Zo wordt Salvatore verbonden met alle mannelijke familieleden van beide kanten, die nog in leven zijn of in het hiernamaals verblijven.

Na de inschrijving in het bevolkingsregister haast Pablo zich naar huis om Fiora en het aanwezige kraambezoek te trakteren op de traditionele ‘kandeel’. Naast zijn moeder – die gek is op de warme wijn met kaneel – is ondertussen Pablo’s broer Stefano met zijn complete familie gearriveerd.

In de hoek zit de verre achterneef Graziano. Hoe de afgezwaaide soldaat met een oorlogstrauma hier komt, weet niemand, maar familie is altijd welkom.

Pablo deelt de glaasjes kandeel uit en zo worden alle kwade geesten uit het huis verdreven, mochten die zich nog ergens ophouden. Na de drank komen de boterhammen met suiker op tafel. Het lukt Pablo pas tegen acht uur in de avond om zijn moeder als laatste kraamgast met zachte dwang het huis uit te werken. Iedereen is blij en tevreden en zodoende is de dag meer dan geslaagd.

Er is gelukkig professionele hulp voor de kersverse ouders. De eerste twee weken blijft de baker in huis en zorgt de kordate vrouw voor moeder en kind. De baby wordt direct met een brede linnen band stevig ingebakerd, zodat scheefgroei wordt voorkomen. Pas na een maand is Salvatore vrij om zich te bewegen als de doeken worden afgedaan. Er zijn weinig Milanese baby’s zo lief en stil als Salvatore in de eerste maanden van zijn leven. Alleen als het jongetje honger heeft, laat hij dat weten via een zacht smakkend geluidje. Zijn babygeluidjes zijn zo gedempt dat Pablo en Fiora al snel doorslapen. Ze zijn trots op het wondertje van de natuur dat hen is geschonken.

Langzaam komt de familie Andretti in haar ritme. Het gezin wordt gedirigeerd door Fiora, terwijl Pablo het geld binnenbrengt en aan zijn plichten voldoet. Pablo zit liever thuis achter de piano, terwijl Fiora meer naar buiten is gericht. Haar streven om te behoren tot de welgestelde klasse van Milaan vergeet ze geen dag. Bij premières staat de nog altijd beeldschone Fiora naast haar man te stralen en probeert ze zo veel mogelijk contacten te leggen. Behoren tot de Milanese intellectuele elite is datgene waar haar leven om draait!

Salvatore is een dromerig kind dat zelden huilt. Verder valt er over de eerste drie levensjaren van het jongetje niet veel bijzonders te melden. Terwijl de jaargetijden elkaar opvolgen, herrijst Milaan uit de puinhopen van de talloze bombardementen. De kleine Salvatore groeit op in de beschermde wereld aan het Piazza dei Mercanti met de waterput en de twee oude eikenbomen, die door een mirakel de oorlogsjaren hebben overleefd. Elke vorm van risico voor de kleine Salvatore wordt zorgvuldig gemeden door Fiora, die graag pronkt met haar trots. Op het plein zet de peuter zijn eerste stapjes onder luid applaus van de hele buurt. Salvatores peuterjaren kunnen met slechts één woord worden beschreven: onbezorgdheid.

Met de door de Amerikanen geschonken Marshallhulp wordt niet alleen de kathedraal, de Duomo, maar ook het zwaar beschadigde operagebouw Teatro alla Scala hersteld. Het muziekleven komt daarmee weer op gang en het Milanese Symfonie Orkest treedt geregeld op. Zo kan Pablo zijn jonge gezin onderhouden.

Het zwaar beschadigde huis van de gestorven ouders van Fiora wordt na jaren leegstand uiteindelijk verkocht. In de enige kamer waar de weersinvloeden nog geen vrij spel hadden, staat een zwarte piano. Deze is van Fiora’s moeder geweest en daarop heeft ze Fiora de beginselen van het pianospelen bijgebracht.

Fiora laat de zwarte piano aan huis bezorgen. Vier potige kerels tillen het muziekinstrument ongeschonden de trap op en zetten deze in de hoek van de kamer op de houten vloer neer. Op het moment dat de piano zijn eerste klank in het nieuwe huis voortbrengt, is Salvatore daar niet meer weg te slaan. Vaak zit hij voor de piano gebiologeerd naar zijn vader te kijken, die liedjes voor hem speelt. Waar iedere andere peuter al snel afhaakt, slaat Salvatore elke noot op in zijn gedachten. Het is in de lucht voelbaar dat de piano nog een belangrijke rol zal gaan spelen in het leven van dit bijzondere kind.

“De boodschap van een mens aan de wereld is zijn leven.”

-5-

Salvatore is vanaf de dag waarop de zwarte piano in de huiskamer staat daar vrijwel altijd te vinden. Zijn krullende haar is al net zo gitzwart als de kleur van de piano. Op zijn derde verjaardag raakt de peuter voor het eerst op de schoot van zijn vader de betoverende zwarte en witte toetsen aan. Na het produceren van de eerste pianoklanken is er niets anders dat meer de liefde bij de kleine jongen opwekt dan het bespelen van de magische toetsen. Het spaarzame speelgoed dat hij in zijn bezit heeft, ligt te verstoffen in een hoekje van de kamer. Voor de kleine Salvatore telt er in zijn jonge leven maar één ding: het zwarte instrument met zijn wonderschone klanken. Hij zeurt dagelijks net zolang totdat zijn moeder een muziekstuk op de piano voor hem speelt.

Vlak na zijn vierde verjaardag zet Pablo zijn zoon op twee kussens op de pianokruk en geeft hem de vrije hand. Vanaf dat moment zijn Salvatore en de piano één. De kleine jongen zoekt op zijn gehoor naar passende intervallen en begint te lachen bij het vinden van een terts. Drie maanden later kan het muzikale wonderkind eenvoudige pianostukjes uit zijn hoofd spelen. Pablo is verbijsterd door zoveel talent en geeft zijn zoon – elke middag als hij geen optreden heeft – pianoles.

Op vijfjarige leeftijd krijgt Salvatore al pittige piano-oefeningen als huiswerk op. Op zondagmiddagen brengt hij – na de wekelijkse preek in de kathedraal van Milaan – zijn ouders in vervoering met zijn pianospel. Salvatore kan niet alleen voor zijn leeftijd verbijsterend goed piano spelen. Hij is met zijn smalle gezicht, tengere lijf en helderblauwe ogen ook nog eens een prachtig kind om te zien. Dit alles maakt zijn ouders apetrots. Vooral Fiora kan het niet nalaten om tegen de buren op het plein over haar muzikale wonderkind flink op te scheppen. Zij is het tenslotte de vrouw die dit godswonder op deze wereld heeft gezet!

De ontdekking van de piano blijkt een keerpunt in Salvatores nog jonge leven. Hij is er niet meer vandaan te slaan. Op zijn zesde jaar componeert Salvatore zijn eerste menuet voor piano met zo’n klasse dat zijn vader er tranen van in zijn ogen krijgt. Elke noot die de muzikale Salvatore speelt, is raak. De kamerconcerten op zondag worden uitgebreid met doordeweekse pianoconcerten in de vele salons die Milaan rijk is. Fiora gaat vrijwel altijd met haar zoontje mee, af en toe vergezeld door Pablo als hij geen optreden met het Milanese Symfonie Orkest op het programma heeft staan. Zo leert de trotse moeder veel mensen uit de high society kennen.

Zo goed als Salvatore op de piano speelt, zo beroerd gaat het met het spreken, lezen en schrijven. Hij praat op zijn zevende jaar nog nauwelijks en als hij al wat zegt, zijn het geen volzinnen, maar enkele losse woorden. Het enige dat hij goed kan opzeggen is het gebed ‘Onze vader’. Deze zalvende woorden zijn van jongs af aan door zijn zwaar gelovige moeder keer op keer herhaald. Hoewel de ontwikkeling van zijn moedertaal bij Salvatore achterloopt, grijpen Pablo en Fiora niet in. Er is genoeg om wél trots op te zijn.

De jaren verstrijken. Terwijl de buurjongetjes op het plein ravotten, brengt Salvatore meer en meer uren achter de piano door. Hij leert zichzelf noten lezen en speelt moeilijke pianostukken uit zijn hoofd. Als hij op zijn negende jaar voor de eerste keer in het wereldberoemde Teatro alla Scala optreedt, krijgt hij een staande ovatie. Het muzikale wonderkind is een gespreksonderwerp bij de kunstminnende elite. Dat is ook de reden dat de jonge Salvatore voor vele huisconcerten wordt uitgenodigd. Fiora is zielsgelukkig dat ze zich eindelijk begeeft in de kringen die ze zo lang heeft geadoreerd.

Waar het einde ligt van Salvatores muzikale talent is nog onduidelijk. De oefenopdrachten die zijn vader opgeeft, worden almaar moeilijker. Toch slaagt Salvatore erin om zijn vader keer op keer met zijn kwalitatief hoogstaande pianospel te verrassen.

Op school heeft de stille en gevoelige jongen moeite om zich staande te houden tussen al die branieschoppende ‘Godfathers’ in spe. Pianospelen is een niet bijster stoere bezigheid voor jongens die dromen van een voetbalcarrière bij een van de twee wereldberoemde voetbalclubs die Milaan rijk is. Salvatore speelt weinig met vriendjes. Zijn beste maatjes zijn de toetsen van de piano. Terwijl la Nonna zich al lange tijd ongerust maakt over haar zwijgende en teruggetrokken kleinkind, beginnen nu ook de leerkrachten op school zich zorgen te maken.

De harde waarheid in de gebrekkige sociale ontwikkeling van haar ‘wonderkind’ wil Fiora niet zien. Hij is toch het mooiste en meest talentvolle kind van Milaan! Op het plein heeft Fiora het hoogste woord en overschreeuwt ze de onzekerheid die diep vanbinnen aan haar knaagt. Aan eenieder die het wil horen vertelt ze hoe geweldig Salvatore is. Hij speelt voor de elite van Milaan en op school doet hij het geweldig. Zelfs de hoofdmeester van de katholieke basisschool is ondersteboven van zijn schoolprestaties. Fiora’s overtuigingskracht zorgt ervoor dat iedereen haar fantasie gelooft en zijzelf nog het meest!

Zoals gezegd worden de problematische leerprestaties van Salvatore ruimschoots gecompenseerd door zijn muzikale talent. Om de grenzen van de genialiteit van zijn zoon op te zoeken, heeft Pablo de partituur meegenomen van het derde pianoconcert van Rachmaninov. Dit stuk wordt algemeen beschouwd als een van de moeilijkste werken uit de gehele pianoliteratuur. Zelfs de weergaloos spelende Pablo heeft zich er nooit aan gewaagd. Als je niet honderdtien procent zeker bent van je uitmuntende techniek, omzeil je dit Russische meesterwerk.

Het pianoconcert van Rachmaninov is inderdaad meer dan een uitdaging voor de negenjarige Salvatore. Hij zit de hele dag geconcentreerd te oefenen en wil ook in de avond niet naar bed. Als Pablo laat in de avond thuiskomt, zit Salvatore nog altijd achter de piano. Hij oefent met volle inzet, maar het lukt hem niet het meesterwerk van Rachmaninov te vatten.

Pablo is enerzijds teleurgesteld, maar diep in zijn hart ook opgelucht. Blijkbaar zijn de grenzen van Salvatores genialiteit bereikt en overtreft zijn zoon niet zijn eigen muzikale talent. De volgende dag zit de kleine jongen na schooltijd opnieuw ijverig urenlang ononderbroken achter de piano te studeren, maar ook deze avond is er geen uitvoering.

Op de vierde avond nadat Pablo de partituur heeft gegeven, komt hij na een klassiek concert om tien uur in de avond thuis. Terwijl hij moe in de leunstoel neerploft en zijn ogen sluit, hoort hij de eerste tonen van Rachmaninovs meesterwerk door de huiskamer klinken. Hij gaat verschrikt rechtop zitten.

Achter de piano bespeelt de kleine Salvatore met gesloten ogen de toetsen. Hij brengt op een vernuftige wijze het complexe hoofdthema ten gehore en voor het geoefende oor van Pablo zelfs in een verbeterde vorm dan hoe Rachmaninov het zelf ooit had bedacht. Na het openingsthema gaat het eerste deel over in een bijna gewelddadig klinkend thema dat de ziel voluit raakt. Zelfs in het allegro is elke noot die Salvatore speelt zuiver. Wat er door de huiskamer van de familie Andretti klinkt, is een uitvoering van Rachmaninov op een kwaliteitsniveau dat Pablo nog nóóit heeft gehoord. Nadat de laatste noot van het pianoconcert in de kamer wegsterft, loopt de hevig emotionele Pablo naar zijn zoon. Er lopen tranen over zijn gezicht, zoals een vader diep geroerd kan zijn over de prestaties van zijn kind.