De eeuwige wereld

“Als woorden tekortschieten, spreekt de ziel.”

Colofon

Dit boek is een geheel herziene druk van de uitgave De Vlindertuin onder het ISBN-nummer: 978 90 79677 221 dat verscheen in november 2014.

Copyright © 2018 Hans Peter Roel

Omslagontwerp: Looney2

De eeuwige wereld, De oorsprong van ons bestaan

ebook: januari 2020

ISBN: 97890-79677-689

NUR: 728

Een uitgave van:

Uitgeverij N.E.X.T. company BV te Baarn

info@nextcompany.nl

www.nextcompany.nl

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van N.E.X.T. company BV.

“Soms moet je eerst even stilstaan, om vervolgens verder te kunnen.”

De eeuwige wereld

Het idee voor dit boek ontstond in 1984 toen ik de met acht Oscars bekroonde film Amadeus voor het eerst zag. Wolfgang Amadeus Mozart gaf op vijfjarige leeftijd al zijn eerste concert en componeerde al als kleuter een allegro voor piano. Zijn eerste volledige symfonie componeerde hij op negenjarige leeftijd. Hoe kan een kind zó jong al zó geniaal zijn? Dat was de vraag die na het zien van de film bij mij bleef hangen. Ik was destijds twintig jaar oud en besefte voor de eerste keer in mijn leven dat er meer moest zijn dan ons aardse bestaan.

Rond 1990 kwam ik in aanraking met het boeddhisme. Ik werd onderwezen in deze duizenden jaren oude kennis. Boeddha stelt dat elk mens vele levens doorloopt met als doel om te groeien naar verlichting. Dit gebeurt door alle ervaringen te doorleven. In de diepere lagen van ons onderbewustzijn worden al deze levenservaringen opgeslagen. Zo kunnen we de ervaringen van het ene leven meenemen naar een volgend leven.

Wolfgang Amadeus Mozart had het talent om direct bij de diepere lagen van zijn bewustzijn te kunnen komen. Zodoende kon hij al op jonge leeftijd putten uit de muzikale ervaringen van zijn vorige levens.

Tegelijkertijd met de verdieping in het boeddhisme had ik een persoonlijke déjà-vu-ervaring. Ik werkte in Parijs aan het boek De Vierde Dimensie. Ik sliep in een pension in de wijk Montmartre en schreef overdag in café Les Deux Margots op Rue Saint Germain. Terwijl ik ’s avonds in een café wat dronk, veranderde voor mijn geestesoog de omgeving. Ik bevond me in het Parijs van rond het einde van de negentiende eeuw. Op straat zag ik paardenkoetsen, vrouwen met wijduitstaande geplooide rokken boven hun rijglaarsjes en mannen met wandelstokken, vesthorloges en hoge zwarte hoeden op. In de verte stonden op de heuvel twee windmolens met draaiende wieken. Dit beeld zag ik misschien slechts een paar seconden, maar het leek levensecht, alsof ik er deel van uitmaakte. Deze ervaring kan ik slechts verklaren doordat een herinnering uit mijn dieper bewustzijn mij voor even terugbracht in het oude Parijs. De beelden waren zo levensecht dat het wel een déjà-vu-ervaring moet zijn geweest. Zo kreeg ik het bewijs in handen dat mijn ziel meerdere levens moet hebben doorleefd en ik ooit een tijd in Parijs heb doorgebracht. Toen ik over reïncarnatie ging lezen, bleek dat veel mensen deze ervaringen in hun leven hebben gehad. Het internet staat er vol met beschrijvingen en verklaringen.

Nadat ik het boek De Vierde Dimensie in het jaar 2006 had afgerond, maakte ik in 2009 een bijzondere reis naar Schotland. Daar kwam ik in contact met de oude Keltische traditie en kreeg ik inspiratie voor een nieuw boek dat de titel kreeg: De eeuwige wereld. Dit boek is geschreven op een spirituele plek aan Loch Lomond, een 190 meter diep meer, dat gelegen is in de Schotse Hooglanden.

Het schrijven aan dit boek wisselde ik af met wandelingen door het fenomenale landschap. De uitzichten waren letterlijk en figuurlijk adembenemend en de ervaring met de pure natuur was onvoorstelbaar krachtig, ongelooflijk en bracht me terug bij mijn diepste kern.

Volgens de Kelten bestaat er een eeuwige wereld waar onze ziel na onze dood heengaat. In deze oude Keltische traditie wordt dit de zielenwereld genoemd. Net als de natuur ontwikkelt ons leven zich cyclisch in een spiraalvormig patroon van groei. Het leven bestaat afwisselend uit de volgende fasen: geboorte, groei, aftakeling en de dood. Deze fasen herhalen zich in een opgaande spiraal. Ons bestaan stopt dus niet bij de dood en dat is goed nieuws. Dat het leven na ons overlijden niet eindigt, is een bron van troost.

Ik gun je dat je een teken mag krijgen dat onze ziel voor eeuwig blijft voortbestaan! Het is fijn om ervan overtuigd te zijn dat je na de dood niet oplost in het niets, maar dat de kern in jou eeuwig blijft voortleven.

Ga met de hoofdpersoon Fabian mee op reis naar Schotland en ontdek de oude kennis en wijsheid die de Kelten al eeuwenlang van generatie op generatie doorgeven.

Feiten:

De locaties, gebouwen en de Keltische moeders van de wijsheid bestaan daadwerkelijk. Dit verhaal is een samensmelting van waarheid, realiteit, fictie en synchroniciteit.

Het is geschreven voor iedereen die meer wil weten over de zielenwereld waar we vandaan komen.

“Dat wat aandacht krijgt, groeit in ons leven.”

-1-

‘Mijn God!’

Geïrriteerd sla ik mijn laptop dicht. Urenlang al zit ik gefrustreerd naar een leeg scherm te staren, terwijl de woorden niet willen komen. Zuchtend kijk ik rond, tot mijn blik blijft hangen bij de foto van mijn vader. Vanaf de secretaire staart hij me minzaam aan. Hij heeft nooit anders naar mij gekeken en zijn laatdunkende blik is in mijn herinnering gegrift. De foto staat prominent vooraan het rijtje foto’s, zodat mijn vader kan toekijken als ik schrijf. Het is een morbide psychologisch spel, dat ik zoveel jaren na zijn dood nog steeds met hem speel. Ik laat hem zien dat ik juist werk aan die talenten die hij tijdens zijn leven zo expliciet afwees. Af en toe kijk ik naar die minzame blik die de inspiratie in de kiem smoort. Dit gaat zo door, totdat ik zijn blik niet meer kan verdragen en me resoluut van hem afkeer.

Ik wilde, zo lang ik het me kan herinneren, schrijver worden. De vrijheid van het schrijverschap is mijn hoogste ideaal. Ik bouw, vanachter mijn computer, aan een eigen fantasiewereld. Hoofdpersonen doen precies wat ik hen dicteer en tijd en plaats kennen geen beperkingen. Ik kan echte liefde oproepen en vervelende karakters het leven zuur maken. Kortom, ik voel me als schrijver een klein beetje God, wanneer de roman gestaag uitgroeit tot een compleet verhaal. Maar God spelen is voor mij bijzaak. Mijn echte drijfveer is om mensen te inspireren met boodschappen en woorden die niet van hier komen.

Het zijn inzichten uit andere, onzichtbare werelden, waarvan ik weet dat ze vele mensen kunnen helpen in hun leven. Ik heb geen idee waarom mij deze gave is geschonken, maar weet wel dat ik er iets mee moet doen. Het past het meest bij me om deze boodschappen door middel van boeken uit te dragen. Voor het volbrengen van deze missie ga ik het gevecht met mijn vader dagelijks aan.

Mijn vader was geen man van de verbeelding; romans las hij nooit. Dat vond hij nutteloos. Wat schoot je op met niet bestaande hoofdpersonen, die iets meemaken in een niet bestaand verhaal? Het schrijverschap is iets voor nietsnutten en dus niet acceptabel voor zijn zoon, zo was zijn onwrikbare standpunt. Mijn vader was als advocaat een man van het woord, maar gebruikte dit in een andere vorm dan de fictieve verhalen die ik schrijf. Mijn eerste pennenvruchten waren hem te vaag en onbetekenend. Woorden waren toch bedoeld als instrumenten voor het opbouwen van een gedegen argumentatie. Fantasie bestond in zijn wereld niet. Dat was iets voor dromers en kunstenaars. Sprookjes heeft hij mij als kleine jongen dan ook nooit voorgelezen, maar verhalen uit de Griekse mythologie moest ik tot vervelens toe aanhoren. Het was zijn sterke wens om mij, samen met mijn broer Richard, klassiek te vormen, zodat we daar op het gymnasium ons voordeel mee konden doen. In zijn ogen bestond er geen belangrijkere taak voor een ouder dan een hoogwaardige culturele vorming aan de kinderen mee te geven. Helaas voor hem heb ik het gymnasium nooit gehaald, mijn broer gelukkig wel. Voor het gymnasium had ik niet de juiste intellectuele capaciteiten. Tot die conclusie moet ik onbewust al vroeg in mijn leven zijn gekomen. De Griekse goden konden mij maar weinig boeien, zodat ik onder het voorlezen naar mijn vaders zware, zwarte bril keek en me afvroeg wat er in zijn hoofd omging. Het gebrek aan kleur in zijn verhalen was van zijn gezicht af te lezen. De lachrimpels ontbraken en altijd was daar die ernstige blik, die aangaf dat het leven toch vooral serieus genomen moest worden.

Vlak na mijn vaders dood, nu zeven jaar geleden, leek het schrijven van een roman ook voor mij ineens nutteloos te zijn. De lust om te schrijven was verdwenen en mijn vaders overtuigingen beheersten mijn geest. Wat had de mensheid aan fictieve verhalen, beleefd door verzonnen personen? Langzaam verdween mijn schrijversdroom naar de achtergrond en zo deed ik mijn overleden vader alsnog een plezier. Daarnaast moest er simpelweg brood op de plank komen en verreweg de meeste schrijvers verdienen geen geld met hun creaties. Ik vond een compromis in de lerarenopleiding aan de Hogeschool van Utrecht. Na het voltooien van de opleiding en twee tijdelijke banen kreeg ik vorig jaar een vaste betrekking. Ik kwalificeerde me als docent Nederlands op het Gerrit van der Veen College in Amsterdam. Het is een kleine school waar veel aandacht is voor culturele en kunstzinnige vorming. Naar mijn inschatting kan deze baan zijn goedkeuring wegdragen, maar helaas heeft mijn vader mijn aanstelling niet mogen meemaken.

Zijn dood lijkt , na zeven jaar, nog altijd dichtbij en ik denk nog dagelijks aan hem. Hij is veel te jong gestorven. Zijn cynische levenshouding had zijn lichaam verkankerd en na een kort, heftig ziekbed was hij in december, op een dag dat heel Nederland op het ijs stond, overleden. Pas in de laatste momenten voor zijn dood had ik de liefde bij hem gezien, die hij zo lang voor de wereld verborgen had gehouden. Pas toen hij zijn angsten kon loslaten nam liefde die plaats in. Mijn moeder, die hem overal in had gevolgd, huilde en streelde hem over zijn witte, ingevallen gezicht. Voor mijn vader was het te laat, maar voor mij was dit zijn belangrijkste levensles.

“Een stap terugzetten op ons levenspad bestaat niet.”

-2-

Als docent Nederlands geef ik invulling aan mijn leven. Bestaat er dankbaarder werk dan kinderen voorbereiden op hun toekomst? In mijn opinie is dat er niet. Hoe anders is dat voor schrijvers, die zich zonder enige noodzaak of maatschappelijk rendement in hun eigen verbeeldingswereld terugtrekken. Een schrijver, gekweld door zijn verleden en het gebrek aan inspiratie. Misschien had mijn vader gelijk en is het mijn straf dat de woorden voor mijn nieuwe roman niet willen komen. Het is een ongelijke strijd die ik voer met mijn vader, via de overtuigingen die voortkomen uit zijn strenge opvoeding. Met een ferme tik werp ik de foto van mijn vader om. Daar ligt hij dan, plat op zijn buik. Hij kijkt me niet langer verwijtend aan, zodat ik opnieuw mijn computerscherm open. Zo kan ik onbelemmerd schrijven en ziet hij niet meer hoe mijn roman vorm krijgt. Hij hoeft zich niet meer te ergeren. Dat wil ik hem niet aandoen.

Het is heet in deze gortdroge zomer van 2008. Een drukkende hitte beheerst al wekenlang het leven in Nederland. Het is alsof ons land door een wollen deken is toegedekt. De graslanden zijn geel en verdord en de natuur snakt naar een regenbui. Juist in deze hete zomerperiode wil ik mijn manuscript afmaken. De grote schoolvakantie is de tijd van het jaar waarin ik mij een schrijver voel. Even geen kinderen, repetities nakijken of lesstof voorbereiden. Met een onbestemd gevoel ga ik verder met het manuscript. Hoewel ik de priemende blik van mijn vader heb uitgeschakeld, willen de woorden niet komen. Slechts af en toe roffelen mijn vingers over het toetsenbord. Geïrriteerd verplaats ik mij van mijn werkkamer naar de keuken, waar het enkele graden koeler is. Ik pak een glas met ijswater en ga opnieuw achter mijn scherm zitten. Indische tulpen is de titel van mijn boek in wording. De roman speelt zich af in het oude Nederlands Indië, in de tijd dat de Uiver nog wereldnieuws was. Java heeft me altijd een bijzonder gevoel gegeven. Misschien is het mijn voorliefde voor een exotische cultuur, maar meer nog trekt de oosterse mystiek mij aan. Het voelt alsof ik er ooit in een vorig leven heb gewoond en juist daarom speelt mijn nieuwe boek zich daar af. Ik mis Java met haar zoete geuren en sensuele, klamme klimaat. Niemand kent mijn gevoelens over de oude Nederlandse kolonie en ik praat er met niemand over. Ter compensatie heb ik in de loop van de tijd veel over deze periode in onze geschiedenis gelezen. Indonesië is een land vol met magie, die verleden en heden met elkaar verbindt. Je vindt daar verborgen krachten en lang vervlogen wijsheden. Het is mijn bedoeling om in Indische tulpen deze oude wijsheden bloot te leggen, te doorgronden en wereldkundig te maken.

Het is een verhaal over een Nederlandse tabakshandelaar, die begin vorige eeuw met zijn gezin vanuit het statige Den Haag verhuist naar het koloniale Java. In de gordel van smaragd komt zijn jonge vrouw Heleen in aanraking met de magie, die daar nog springlevend is. Ze maakt kennis met de Guna Guna, waar niet mee te spotten valt. Ondanks de vele waarschuwingen om hier ver weg van te blijven, wint haar nieuwsgierigheid het. De onzekere Heleen raakt in de ban van ‘de Stille Kracht’ en komt daardoor verder af te staan van haar gezin. Tot zover ben ik met mijn verhaal gekomen en nu zit ik muurvast. Welke boodschap wil ik overbrengen en waarom schrijf ik juist nu dit sombere verhaal? Wat zorgt ervoor dat deze jonge vrouw van haar pad wordt afgebracht? Wie is er überhaupt geïnteresseerd in het Nederlands Indië van begin vorige eeuw? Al wekenlang beheersen deze vragen mijn geest, terwijl het hier in Amsterdam al net zo benauwd en broeierig is als op Java. Ik sta op om een nieuw glas ijswater te pakken en loop naar ons balkon. We zijn maar wat trots op ons appartement in het centrum van Amsterdam, aan een van haar beroemde grachten. Dit is een plaats waarvan ik intuïtief aanvoel dat hier grote romans geschreven kunnen worden. Vandaar dat ik, tegen beter weten in, mijn ambitie als auteur nog niet opgeef. Ik geloof heilig in de grootsheid van verhalen. Waar zou de mensheid nu zijn zonder woorden die onze oneindige fantasie tot leven wekken? Woorden, die inspireren en die zuiver aanvoelen omdat ze zuiver zijn. Woorden, die aanzetten om het mooiste gevoel in onszelf naar boven te halen. Dat is het hoogst haalbare in mijn leven.

De afkeurende blik van mijn vader belemmert me in mijn schrijverschap. Maar ik geef niet op en ga het gevecht aan. Als mensen mij naar mijn werkzame leven vragen, begin ik enthousiast te praten over mijn baan als leraar Nederlands, maar diep in mijn hart ligt mijn passie bij het schrijverschap. Ik heb de mensheid zoveel moois te vertellen. Dat voel ik, maar het komt er nog niet uit. Ik heb de wereld een boodschap te vertellen: alle mensen, religies en rassen zijn door de liefde met elkaar verbonden. Dit wil ik wel van de daken schreeuwen! Ik wil niets liever dan mensen inspireren met deze boodschap, vormgegeven in het boek dat ik graag zelf had willen lezen.

Suzanne is de vrouw van mijn leven. Helaas moet zij niets hebben van de kunstenaarswereld. Daarin zie ik een gelijkenis met mijn vader. Ze begrijpt de waarde van kunst niet. Schrijvers zijn voor haar kunstenaars, die zoeken naar de waarheid, die niet bestaat. Met schrijven kun je geen geld verdienen, terwijl dat voor haar een belangrijk uitgangspunt is. Zij begrijpt niet dat er mensen bestaan die geen comfortabel leven willen leiden. Ik heb wel eens gehoord dat de meeste stabiele huwelijken ontstaan, juist doordat de partners elkaars tegenpolen zijn. De hierdoor opgewekte spanning houdt het huwelijk levendig. Misschien schuilt in deze stelling een waarheid. In ieder geval werkt het bij ons zo. We hebben meer dan eens ruzie, maar daardoor is ons leven nooit saai. Suzanne heeft inmiddels geaccepteerd dat haar man niet zoveel financieel succes heeft als zij. Gelukkig bied ik voldoende compensatie op andere vlakken. Suzanne heeft ervaren dat een romanschrijver als partner het goed doet op feestjes. Daarmee stelt ze zich tevreden. Ik heb wel de status van een interessante en intellectuele man, maar niet het geld en de welvaart van een succesvolle zakenman. Je kunt tenslotte niet alles hebben.

Hoewel ze mijn schrijverschap verafschuwt, houd ik van die meid. Suzanne heeft zoveel mooie kanten. Haar humor werkt aanstekelijk en op een feestje is Suzanne de garantie voor plezier. Ze weet als geen ander mensen in haar enthousiasme op sleeptouw te nemen. Dat was ook de reden dat ik, met mijn introverte karakter, destijds als een blok voor haar viel. De verschillende karakters smeden ons tot een goed team, zoals Yin en Yang harmonisch bij elkaar passen en onverbrekelijk zijn.

Tegengestelde karakters betekent ook veel strijd. Geld verdienen is een terugkerend thema in onze relatie. Daarin heb ik een plicht te vervullen, zoals Suzanne dat altijd zo mooi omschrijft. Mijn betrekking als leraar Nederlands houd ik daarom in stand. Keurig wordt elke maand mijn salaris overgemaakt en daarmee is mijn plicht vervuld. Schrijven blijft echter mijn passie. Op school ben ik op mijn eigen manier met de Nederlandse taal bezig. Het maken van opstellen is een vast onderdeel in het jaarprogramma. Soms ontdek ik tijdens de les een schrijverstalent onder mijn leerlingen. Een jongen of meisje, die misschien later wel een succesvol schrijver kan worden. Deze leerling probeer ik te stimuleren om iets met zijn talent te gaan doen. Wat mijn vader bij mij naliet om te doen, zie ik als een belangrijke taak van mijn leraarschap.

Over het schrijverschap gesproken. Mijn boeken verkopen nauwelijks. Te ingewikkeld van opzet, hoewel ze niet hoogdravend zijn geschreven. Maar de gekozen thema’s zijn eenvoudigweg te moeilijk voor ‘het grote publiek’. Gelukkig zijn er ook mensen voor wie mijn boeken aansluiten op de levensvragen die ze zichzelf stellen. Daarom houd ik me krampachtig vast aan de spaarzame e-mailberichten van lezers met de boodschap dat ze mijn boeken helemaal het einde vinden. Dat zijn de lezers die op dezelfde golflengte zitten en mij begrijpen. Mensen die langdurig en diepgaand over het leven nadenken. Door mijn boeken geloven mensen meer dan eens dat ik de waarheid in pacht heb. Helemaal mis! Als ik eerlijk in de spiegel kijk, schuilt er in mij een verwarde filosoof. Een onbegrepen man, die de wereld iets mee wil geven, maar er niet de juiste woorden voor weet te vinden. Zo zit ik weer eens te filosoferen in plaats van te schrijven! Geduldig staar ik naar het lege computerscherm, maar de inspiratie ontbreekt. Toch geef ik niet op. Geen denken aan!

Vannacht had ik een droom. Het was niet zomaar een dagverwerkingsdroom, maar ik was zo helder en wakker als dat maar kan zijn. Het is een terugkerende droom, die mij confronteert met mijn diepe wens om te schrijven. Dromen herbergen boodschappen uit het onderbewustzijn. Dat heb ik ooit ergens in een magazine gelezen. Sindsdien zie ik mijn droom als een duidelijke aanwijzing uit een dieper bewustzijn.

Ik ben bezig om een berg te beklimmen. Niet zo’n berg die je wandelend op loopt, maar zo’n grillige reus met steile wanden en onmetelijke dieptes. Het is bijna cartoonachtig zoals ik naar boven klauter: mijn handen zoeken krampachtig naar een volgend houvast. Ik val niet, omdat ik met mijn benen steun vind en mezelf tegen de bergwand aanklem. Door de rugzak die ik met me mee sleep, kom ik maar moeizaam vooruit. De canvas rugzak is zwaar, alsof hij gevuld is met stenen. Het gewicht van de rugzak bemoeilijkt mijn klim; ik kom er nauwelijks door vooruit. Terwijl ik hevig zwetend verder klauter, kom ik tot het besef dat ik de hoogste berg in het massief aan het beklimmen ben. Waar ben ik mee bezig, vraag ik me af. Het zou me zoveel gemakkelijker afgaan als ik die veel te zware rugzak niet mee hoefde te zeulen.

Ineens cirkelt er een enorme roofvogel om mij heen. Ik snap niet goed waar hij vandaan komt. Het moet ergens van boven mij zijn. Hij scheert langs me heen, terwijl zijn ogen me indringend aankijken. Een blik, niet bedreigend, maar eerder liefdevol. Zijn ogen lijken iets te willen zeggen, maar wat? De rugzak loslaten? Dat nooit! Het is mijn tas, vol met mijn eigen ballast, levenslang trouw verzameld. Hoewel de tas mij hindert, durf ik mijn ballast niet los te laten. Het verleden, met alle lessen en ervaringen, hoort bij mij.

De vogel begint met zijn klauwen aan de tas te trekken. Hoewel hij het op de rugzak voorzien heeft, stopt hij telkens als ik dreig te vallen. Tot het hem lukt! Hij heeft met zijn kromme klauwen de rugzak te pakken en stijgt op. Op dat moment schiet de klep los. De rugzak, die zo zwaar leek door stenen, blijkt letters te bevatten. Terwijl ik verbijsterd toekijk, dwarrelen de letters als een spoor over de aarde. Daar waar ze neerkomen, schieten er bloemen uit de grond. Prachtige witte lelies, vol in bloei. De rugzak wordt maar niet leger. De roofvogel vliegt steeds verder weg, met de letters als een streep achter zich aan. Ik kijk de vogel na en voel voldoening. Dit is wat ik te doen heb: bloemen vormen met mijn woorden. Doordat ik nu geen ballast meer heb, kost de rest van de klim me geen enkele moeite.

Zonder al te veel inspanning bereik ik de top en kijk uit over het bergmassief.

Deze droom spoort me aan om mijn hart te volgen. Helaas is de waarheid weerbarstiger. Om verder te komen in mijn boek moet ik een bezoek brengen aan Indonesië. Daar kan ik gedegen research doen en komt de inspiratie vanzelf. Maar voor een jonge vader zijn verre reizen voorlopig een utopie. Daar leg ik me graag bij neer. Sem is mijn oogappel en mijn alles! Hij is het wonder dat ruim vijf jaar geleden in mijn leven kwam. Nooit had ik gedacht dat iemand mij zo diep kon raken en Sem deed het gewoon. Toen ik hem voor het eerst in mijn armen had, wist ik wat liefde was. Alle clichés over kinderen zijn waar gebleken. Zelfs het verschonen van zijn babypoepluiers is voor mij een feest. Sem is kleine Fabian en Fabian is grote Sem.

Bij Suzanne ligt het invullen van haar taak als moeder gecompliceerder. Zij wil vooral haar onafhankelijkheid waarborgen en bouwt aan een glansrijke carrière. Ze kan haar prachtige loopbaan niet opgeven voor het moederschap. Dat zou niet verstandig zijn. Natuurlijk zijn de afspraken over carrière en thuis in goed overleg gegaan. Omdat ik meer thuis ben, heb ik vanzelfsprekend het grootste deel van de verzorging voor Sem op me genomen. Zo geef ik Suzanne de ruimte haar carrière verder uit te bouwen. Zo is het gegroeid en ik doe het met liefde. Sem leert mij zaken die ik als volwassene vergeten ben: het onvoorwaardelijke vertrouwen in het leven, de verwondering en onbevangenheid. Zijn vragen zetten mij aan het denken. ‘Waarom vallen de wolken niet naar beneden?’ of ‘Weet ons konijn Snuffie ook dat hij een konijn is?’

Wat is een mens mooi in de eerste jaren van zijn leven. Het is nauwelijks voor te stellen dat uit deze prachtige, kleine mensjes later ook misdadigers en moordenaars kunnen voortkomen. Maar juist dat gegeven maakt het leven zo intrigerend. De karakters van mensen zijn een oneindige bron van inspiratie voor elke schrijver. Mijn oog valt op de grote keukenklok en ik klap direct mijn laptop dicht. Ik had al bij de buitenschoolse opvang moeten staan. In de hal schiet ik snel mijn gympen aan. Naast de voordeur staat mijn fiets en ik haast me al hijgend en zwetend naar de naschoolse opvang ‘Kleintje Zuid’ op de Van Eeghenstraat, hier in Amsterdam-Zuid.

“Intuïtie is de taal van onze ziel.”

-3-

Neem nou eens op! Geïrriteerd hoort Suzanne nogmaals haar eigen stem op de voicemail van de huistelefoon met het verzoek om een boodschap in te spreken. Ik ben telefonisch niet bereikbaar, terwijl Suzanne wil weten hoe het met Sem op het kinderdagverblijf is gegaan. Ik heb geen zin om een mobiele telefoon te gebruiken. Als schrijver moet ik vrij zijn in mijn hoofd en ik wil zeker niet geterroriseerd worden door de mobiele telefoon. Na een aantal heftige discussies over dit onderwerp heeft Suzanne uiteindelijk de strijd opgegeven. Mijn mobiele telefoon ligt zodoende al maanden werkeloos op het tafeltje in de hal.

Suzanne kijkt naar haar computerscherm dat rood kleurt van de ongelezen e-mails. Ze staan geduldig op haar aandacht te wachten. Ze is ambitieus, energiek en heeft een hoofd vol met dromen en nieuwe ideeën. Het leven is te kort om er geen feestje van te maken. Dat is het levensmotto van Suzanne. Met haar enthousiasme trekt ze andere mensen mee. Geen wonder dat ze promotie na promotie maakt en zich in de hoogste regionen van het bedrijf begeeft. Op grootse wijze heeft ze een halfjaar geleden gevierd dat ze algemeen directeur is geworden van een goedlopend communicatiebureau. Met het succes leek haar droom uit te komen. Maar eerlijk gezegd is de baan van directeur haar flink tegengevallen. Het werk vraagt veel van haar en Suzanne maakt lange dagen om bij te kunnen blijven. Veel tijd om haar mails te beantwoorden heeft ze vaak niet. Ze werkt de e-mails plichtsgetrouw ’s avonds weg als de medewerkers al thuis zitten. Een drietal collega’s voor de volgende vergadering komen al pratend haar kamer binnengelopen. Linda, haar secretaresse staat in de deuropening.

‘Meneer De Groot belde zojuist met de vraag of het communicatieplan volgende week dinsdag in de Raad van Bestuur gepresenteerd kan worden?’

‘Hoe laat wil hij dat precies?’ vraagt Suzanne, terwijl ze haar elektronische agenda opent.

‘Je staat om elf uur op de agenda. Ik heb al gekeken. Het zou precies passen tussen twee afspraken in.’

Even zucht Suzanne, maar dan knikt ze.

‘Laat maar weten dat het akkoord is en laat Saskia het voorbereidende werk voor de vergadering doen. De stukken wil ik voor het weekend van haar ontvangen, zodat ik deze zondag thuis door kan nemen.’

Ondertussen hebben drie kordate dames in mantelpak aan de vergadertafel plaatsgenomen. Ze zijn meer dan ambitieus en klaar om zelf de carrièreladder te betreden. Cornell & Partners is dan ook niet zomaar een communicatiebedrijf. Het adviesbureau begeeft zich in de top van de markt en heeft de grote multinationals en banken als clientèle. Er wordt hier beter betaald dan bij de concurrentie. In ruil voor dat hogere salaris zijn lange werkdagen en topprestaties de norm. Een flitsende carrière heeft er voor Suzanne altijd al in gezeten. Ze behoorde vanaf de basisschool tot de beste leerlingen van de klas. Een streber, die met minder dan achten en negens niet tevreden was. Een leuk, enthousiast kind, dat bekend stond om haar aanstekelijke lach en de vele vriendinnen. Maar vooral de trots en oogappel van haar vader, die zelf een succesvol ondernemer was geweest en haar had grootgebracht met de mantra ‘hard-werken-loont’. Hij was niet alleen met woorden haar voorbeeld, maar ook met daden. Met zijn eigen handen had hij een succesvol bedrijf vanaf de grond opgebouwd. Helaas had het harde werken een hoge prijs gekend: de relatie tussen haar ouders was stukgelopen. Toen haar vader op een zondagochtend vertelde dat hij het huis uit ging, was Suzanne ingestort. Haar moeder, die zich altijd vol overgave op de zorg van de kinderen had gestort, bleef met lege handen achter. Verzuurd en teleurgesteld in het leven, brengt zij nu haar dagen door in een klein appartement. Alleen haar kleinzoon Sem weet haar nog op te vrolijken. De scheiding tussen haar ouders was zwaar geweest, maar met haar positieve grondhouding had Suzanne zich er doorheen gesleept. Uiteindelijk had zij haar levenslust hervonden en was haar klinkende lach overal weer te horen. Tijdens de universitaire studie had ze zich gestort in het wilde studentenleven van Groningen. Haar uitmuntende intellectuele vermogen had haar, ondanks het wilde studentenleven, door de studie economie geloodst.

Haar moeder komt vaak op bezoek. Oma Woefie noemt Sem haar, refererend aan het keffertje dat de plaats van Suzannes vader heeft ingenomen. Haar vader heeft niet lang van zijn vrijheid genoten. Hij is veel te jong gestorven, na een hardwerkend leven en is niet in de gelegenheid geweest om te genieten van alles wat hij heeft opgebouwd.

Suzanne pakt de paperassen van haar bureau en opent de vergadering. Ze kan haar aandacht niet goed bij het lopende gesprek houden. Waar is Fabian verdorie en waarom neemt hij de telefoon niet op? Het is toch een kleine moeite zijn mobiele telefoon mee te nemen! Hij gaat normaal gesproken altijd direct met Sem naar huis. Straks nog maar een keer naar huis bellen!

De verhuizing van hun kantoor naar een groter pand aan de Amsterdamse Zuidas staat op de agenda. Door de snelle groei van het communicatiebureau is de huidige behuizing te klein geworden. De uitstraling van de Amsterdamse Zuidas past bij de positie van het bedrijf. Direct veren de drie aanwezigen op. Nu komt er iets van eigenbelang in het vizier. Een nadeel van de nieuwe behuizing is het beperkte aantal parkeerplekken. Het zijn er in ieder geval veel te weinig om iedereen een vaste parkeerplaats te geven. Van de drie dames krijgt er hooguit één een parkeerplek. Uiteindelijk spreken ze, na veel gekibbel, af dat de verdeling van de parkeerplaatsen later in de tijd gaat plaatsvinden, aan de hand van nog nader te bepalen criteria. Na de behandeling van dit netelige agendapunt is het uur om, en verlaten de aanwezigen Suzannes kamer.

Direct belt Suzanne nogmaals naar huis, voordat de volgende vergadering begint. Tot haar irritatie krijgt ze opnieuw het antwoordapparaat. Haar voortvarende carrière kent niet alleen maar voordelen. Sem is de dupe van haar carrièredrift, zo voelt ze het tenminste. Haar oogappel is het zonnetje in huis. Sem lacht veel en dat kan ook niet anders met zo’n moeder. Toch zijn er ook zorgen. Suzanne ziet hem gewoon te weinig naar haar zin. Diep in haar hart wil ze wel anders, maar ze kan haar flitsende loopbaan niet in de waagschaal leggen. De angst te moeten opgeven wat ze na zoveel moeite heeft verworven, is te groot. En daarom stapt Suzanne elke ochtend om halfacht met tegenzin in de auto om ’s avonds niet voor zeven uur thuis te komen, om meestal laat in de avond nog haar laptop open te slaan.

Vandaag heeft Suzanne andere plannen. Het is prachtig weer en een glas rosé is een geweldig einde van deze dag. Eind volgende week kunnen ze eindelijk van de lang verlangde vakantie in Portugal genieten. Even geen mailtjes, presentaties of parkeerproblemen, maar plezier, cocktails en genieten van haar zoon en haar geliefde Fabian.

“De mens neemt zichzelf soms te serieus. Zelfs de kleinste steen is al miljoenen jaren ouder dan wij.”

-4-

Nadat rond zeven uur het dak van de cabriolet is geopend, geeft Suzanne gas. Haar wapperende blonde haren in de wind zijn een genot om naar te kijken. Op de terugweg naar huis is er gelegenheid de dag te evalueren. Gelukkig had ze mij later in de middag aan de lijn gekregen. Daarin vertelde ik dat ik met Sem bij de vijver van het Vondelpark had gespeeld. Mijn enthousiasme zorgde ervoor dat een vlaag van jaloezie bij Suzanne was blijven hangen.

Het park met je kind bezoeken is iets wat moeders met hun kroost horen te doen. Opnieuw was de twijfel aan haar gaan knagen. Haar moeder was vroeger altijd met haar in de weer geweest en daaraan had ze goede herinneringen. Haar moeder was de meest bijzondere vrouw geweest die ze zich had kunnen indenken. Hoe zou Sem haar later zien? Waarschijnlijk als een succesvolle moeder, die nooit tijd voor hem heeft gehad. En juist dit vooruitzicht maakt haar verdrietig en doet haar twijfelen aan de gemaakte keuzes.

Suzanne parkeert haar auto op de Brouwersgracht en stapt rond halfacht het huis binnen. Het eten staat klaar op tafel en Sem zit jengelend op zijn stoel. De warmte en de vermoeidheid hebben zijn humeur er niet beter op gemaakt. Suzanne gooit haar werktas op een stoel en neemt Sem op schoot. Ook nu doet haar enthousiasme weer wonderen. Bij het zien van zijn moeder knapt Sems humeur zienderogen op en giert hij het niet veel later uit van de pret. Maar als Suzanne hem terugzet op zijn eigen stoel begint het gejengel weer van voren af aan. Ik heb ondertussen een fles koude rosé op tafel gezet om de zomer te vieren, maar naast een dreinende Sem is het moeilijk om van het roze goud uit de Provence te genieten.

Zoals elke avond doet Suzanne Sem na het eten in bad en is het mijn taak om voor het slapengaan een verhaaltje voor te lezen. Omdat ik de bestaande kinderboeken niet goed genoeg vind voor Sem, heb ik speciaal voor hem verhaaltjes geschreven rondom de eigenwijze muis Tipi. Er stroomt toch niet voor niets schrijversbloed door mijn aderen. Voor Sem zijn de muisverhaaltjes het hoogtepunt van de dag. Met grote ogen luistert hij aandachtig naar de spannende avonturen van zijn geliefde vriendje. Ik geniet van zijn honger naar de fantasierijke muizenwereld. Rond halfnegen valt Sem in een diepe slaap en is de avond van ons. Suzanne kleedt zich om, terwijl ik op ons balkonnetje het restant van de fles rosé en twee glazen klaarzet.

Dit zijn de zomeravonden waarop er romantiek in de lucht hangt. Suzanne komt in een kort fleurig zomerjurkje tegenover me zitten en ik schenk haar een nieuw glas rosé in. Suzanne is het type vrouw dat een terras vol met mannen stil kan krijgen. Toch is het niet alleen haar prachtige lijf dat haar zo aantrekkelijk maakt. Haar stimulerende vrolijkheid, haar zakelijkheid, doorzettingsvermogen en sociale vaardigheden zijn eigenschappen die ik zelf ontbeer. Maar zij mist weer iets van mijn spiritualiteit, creativiteit en mijn onafhankelijkheid. Zo vullen we elkaar aan en houden we onze huwelijk spannend, zelfs na zeven jaar!

‘Proost, lieverd.’

‘Proost schat, op de mooie Portugese stranden en de heerlijke cocktails, die smachtend op ons wachten’, antwoordt Suzanne.