DE VIJFDE DIMENSIE

Zoals er een zichtbare wereld bestaat, is er ook een onzichtbare wereld.
Sommige mensen hebben het vermogen om deze te zien, anderen hebben het vermogen om hem te voelen, maar de meesten kunnen hem slechts vermoeden.

DE VIJFDE DIMENSIE

Alles gebeurt met een reden

Hans Peter Roel

￼Afbeelding

Colofon

© 2022 Hans Peter Roel

Titel: De vijfde dimensie, Alles gebeurt met een reden

Auteur: Hans Peter Roel

Eerste druk: april 2022

ISBN: 978 907 96 77 955

NUR: 341

Omslagontwerp en opmaak: Looney2

Auteur: Hans Peter Roel

Redactie: Els Rentenaar, @Schrijfs_els

Tekstredactie: Marianne Maes, Saskia van Doorn
Uitgeverij N.E.X.T. Company BV te Baarn

www.nextcompany.nl

info@nextcompany.nl

Niets uit dit manifest mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever N.E.X.T. Company BV.

Dit boek is opgedragen aan een dierbaar kindje,

dat helaas nooit het levenslicht heeft mogen zien.

Ieder van ons heeft een verhaal.
Wat maakt al die verhalen anders?
Dat is niet hoe het verhaal afloopt,
maar hoe de vertelling begint.

Inleiding
Alles gebeurt met een reden

Mijn leven lang ben ik al op zoek naar de waarheid. Ik wil weten hoe de wereld in elkaar zit, waarom er gebeurt wat er gebeurt, waar ik vandaan kom en waar ik naartoe ga na mijn overlijden. Als je maar voldoende geduld hebt, reikt het leven vanzelf de antwoorden aan, zo heb ik het in ieder geval ervaren.

De ‘opdracht’ om dit boek te schrijven kwam op maandag 20 september 2021 op een bijzondere wijze tot stand. Tijdens mijn zeshonderd kilometer lange voettocht door Italië naar Rome deed ik laat in de middag de pauselijke stad Viterbo aan. Deze oude stad ligt honderd kilometer ten noorden van Rome. In deze middeleeuwse stad bezocht ik, na een lange wandeldag, het pauselijk paleis uit de dertiende eeuw. Terwijl ik in de kapel van het paleis zat te mediteren, voelde ik me misselijk worden. Ik snelde naar mijn onderkomen in een van de oudste huizen van de stad, dat gelukkig niet ver van het paleis lag. Daar ging ik op bed liggen en sloot mijn ogen in het verder doodstille huis.

Het duurde niet lang of ik trad onverwachts uit mijn lichaam en kreeg een visioen. De misselijkheid was op slag verdwenen en de onbekende dimensie waarin ik me bevond, was glashelder. Ik zag een lichtblauw licht om me heen dat zo bijzonder was dat ik het niet in woorden of beelden kan vatten. Tegelijkertijd overviel me een diep gevoel van universele liefde en geluk, iets waar ik mijn leven lang naar op zoek ben geweest. Ik rook een specifieke geur die ik niet kon omschrijven, maar me wel vaag kon herinneren. Ik weet zeker dat ik op de plaats was waar ik ooit vandaan ben gekomen en waar ik na mijn dood weer naar terugkeer.

In mijn visioen hoorde ik een stem, helder en duidelijk alsof er iemand recht voor me zat. Gek genoeg zag ik niemand, alleen een verblindend lichtblauw licht.

‘We leven in een tijd waarin duisternis en angst de wereld stevig in hun greep hebben’, sprak de stem, die ik niet als specifiek mannelijk of vrouwelijk kon typeren. ‘Jouw opdracht is een boek te schrijven over onze spirituele wereld, zodat iedereen bij het lezen ervan zich weer herinnert dat hij uit de oerbron van licht komt en voor eeuwig uit universele liefde bestaat. De inhoud van het boek zal je de komende maanden worden ingefluisterd. Luister geduldig naar je ingevingen en noteer de woorden nauwkeurig. Het boek wordt geschreven om de ogen van mensen te openen, zodat ze op een andere manier naar de wereld gaan kijken.’

Direct na deze profetische woorden keerde ik terug in mijn lichaam. Dit had ik in mijn leven nog nooit meegemaakt en ik vond het spooky. Toch bleven de woorden uit het visioen hangen en ik was nieuwsgierig naar wat er zou komen. Pas tijdens het avondeten in Viterbo besefte ik hoe bijzonder en profetisch het visioen was geweest.

Vanaf de dag van aankomst in Rome, besloot ik om aan dit boek te gaan werken. Tijdens de aaneengesloten periode van het schrijven was ik elke ochtend om exact half vijf wakker. Op dat moment kwamen de ingevingen binnen, die ik noteerde. Zo kreeg in de loop van de laatste maanden van het jaar 2021 het boek De Vijfde Dimensie vorm. De ingevingen bevatten informatie die niet van hier komt, maar rechtstreeks vanuit de oerbron van ons bestaan. Zo ervoer ik persoonlijk dagelijks de spirituele wereld, die ons helpt en ons leven stuurt.

Elke tijdsperiode in de geschiedenis heeft zijn eigen ontwikkeling in kennis en realiteit. Wat we nu weten en waartoe we vandaag de dag in staat zijn, was honderd jaar geleden onvoorstelbaar en ondenkbaar. Denk alleen al aan de wereldwijde overkoepelende technologie, de stand van de medische wetenschap en de huidige kennis over het universum.

De evolutie van de mensheid schrijdt voort in de tijd en versnelt op dit moment zelfs. De tijd is gekomen om op grote schaal meer inzicht te krijgen in de spirituele wereld van de vijfde dimensie. Deze gaat je huidige wereld op zijn kop zetten. Mensen gaan zich massaal bewust worden dat we geen oorlog moeten voeren of elkaar moeten haten, maar in liefde en vrede moeten samenleven.

De komende decennia openbaart de spirituele wereld zich aan de wereldbevolking. Deze is vele malen groter dan de aardse wereld zoals we die kennen. We gaan onze spirituele helpers en begeleiders zien en herkennen. Daarbij ontwikkelen we nieuwe vormen van intelligentie. Naast de bekende ‘hoofdintelligentie', in de vorm van logica en denken, gaan we onze ‘hartintelligentie’ sterk ontwikkelen. Deze opent voor de mens de snelweg naar de spirituele wereld met onbegrensde mogelijkheden.

Over vijftig jaar bestaan er geen machtsblokken en oorlog meer. We zijn allen één en zullen het afdwingen dat we in vrede kunnen samenleven. Maar er is meer: over vijftig jaar zullen we in een nu nog voor ons onvoorstelbare wereld leven. Denk daarbij aan telepathisch kunnen communiceren, aan teleporteren, gebruikmaking van helderziendheid, aura’s kunnen lezen, materialiseren, dematerialiseren van stoffelijke zaken, reïncarnatie, het geleiden en sturen van energiebanen, het vervangen van organen, DNA-reparatie door trillingen en frequenties en het talent om uit het lichaam te kunnen treden. Deze spirituele talenten zijn de gewoonste zaken in de wereld van het jaar 2072. De mens kan dan elke ziekte genezen door de juiste trillingsenergie in te brengen in combinatie met zijn geestelijke kracht.

Voor nu, ga mee met Nick Larson op avontuur en ontdek dat alles met een reden gebeurt en dat je vooral van de tegenslagen in je leven kunt groeien. Laat je meevoeren door dit waanzinnige verhaal, dat je kennis laat maken met de verborgen wereld van de vijfde dimensie. Lees het boek met een open geest en beleef de wanhoop die Nick tot het uiterste drijft.

Als je voelt wat hij moet doormaken, doemt er ook voor jou een nieuwe wereld op, waar je je voordeel mee kunt doen en die je rijker van geest maakt en meer mogelijkheden biedt dan ooit tevoren.

Hans Peter Roel

april 2022

Lhasa, Tibet

12 oktober 1950

-1-

Het was midden in de zomer, en wel op 15 augustus 1950, toen een verwoestende aardbeving van 8.6 op de schaal van Richter duizenden Tibetanen het leven kostten. Het was alsof de aarde in ’het jaar van de metalen tijger‘ de Tibetanen wilde wakker schudden voor het aankomende Chinese gevaar. Maar helaas, geen Tibetaan had verwacht dat Mao Zedong zijn dreigende taal in daden zou omzetten en hun land zou aanvallen. De aardbeving was een onheilspellend voorteken van een ellendige oorlog en de verschrikkelijke onderdrukking die Tibet te wachten stond.

Maar niet elke Tibetaan was onwetend. Begin oktober van hetzelfde jaar hadden de leiders van het meest spirituele land ter wereld zich verzameld in de Jokhang tempel in Lhasa. Boven de Himalayareuzen, die de hoofdstad van Tibet omringen, was die avond een felle rode gloed aan de nachtelijke hemel te zien geweest. Het was een teken van de goden dat de Chinese soldaten op weg waren om de Tibetaanse cultuur te vermorzelen en haar tijdelijke leider, de afgezant van de dertiende dalai lama, uit te schakelen en gevangen te nemen. De mysterieuze vuurrode hemel was angstaanjagend geweest. Het had de Tibetaanse leiders laten zien dat het rode leger niet te stoppen is. De zes miljoen weerloze en zachtaardige Tibetanen boden geen enkel verweer tegen de ruim tachtigduizend gedisciplineerde en gehersenspoelde Chinese soldaten.

De Jokhang tempel ligt aan een groot plein en vormt het hart van Lhasa. Op het plein pelgrimeren dagelijks vele gelovige Tibetanen tussen de brandende ovens en de kleurrijke Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Ze lopen al prevelend met hun draaiende gebedsmolens hun eindeloze rondjes langs ‘het heilige der heiligen’. De wierookgeur in de Jokhang tempel is zwaar en hangt over het plein. Alleen al deze zoete geur brengt menig pelgrim in diepe trance.

Voor de ingang van de tempel schuiven de pelgrims keer op keer, uit devotie, plat op hun buik over de grond. Het is een teken van volledige overgave aan de hogere goden. Dit Tibetaanse pelgrimspad wordt ‘de Barkhor‘ genoemd.

Terwijl op 7 oktober van het jaar 1950 de witte rook uit de twee brandende ovens op het plein omhoog kringelt, zijn hoge lama’s uit de verschillende kloosters onder leiding van de afgezant van de dertiende lama Tahak Rinpoche onder het rijkelijk versierde koperen dak van de tempel deze nacht bijeen. Ze bespreken de situatie van Tibet. In de tempelzaal met de metershoge gouden boeddha en de rode goud geborduurde wandkleden zindert het van de spanning. De toekomst van Tibet wordt hier bezegeld. De in een kring zittende Tibetaanse lama’s produceren een monotoon klinkend gemompel, terwijl de gezant van de dertiende dalai lama de geheime mantra’s reciteert als opmaat naar de apotheose. Het eentonige geprevel wordt geregeld overstemd door de luide klank van de Tibetaanse hoorns, die de functie hebben het orakel aan te roepen.

Deze zeldzame ceremonie – die geen buitenstaander ooit heeft meegemaakt – vindt plaats om de geheime kennis van de vijfde dimensie te noteren in de vorm van het Manifest van Lhasa en dat te verbergen voor de Chinese overheersers.

Het orakel geeft toegang tot alle goden en wordt alleen bij zeer uitzonderlijke gebeurtenissen gebruikt. De inval in Tibet valt binnen deze categorie. De ceremonie heeft tot doel de geheime kennis te beschermen, die de waarheid bevat over de vijfde dimensie en een ongelofelijke kracht heeft en zelfs over de dood heen regeert. Met deze Tibetaanse kennis kunnen de Chinezen de macht over de wereld in handen krijgen. Omwille van het bewaren van de wereldvrede en de toekomst van Tibet mogen zij de inhoud van de geheime kennis van de vijfde dimensie niet in hun bezit krijgen.

Naar verwachting zal de voormalige bevriende buurnatie op deze dag de hoofdstad Lhasa innemen. Het is een race tegen de klok om de urenlange plechtigheid succesvol te kunnen afsluiten, voor de gewapende Chinese soldaten met geweld de Jokhang tempel zullen binnendringen. Daarbij zullen ze de hoge lama’s gevangennemen om hen te ondervragen en op te sluiten in heropvoedingskampen. De kroontjespen wordt keer op keer in de zwarte inkt gedoopt en vliegt met behulp van de input van het orakel over het maagdelijk witte papier. Elke minuut telt en elk woord is er één. De intensiteit van de ceremonie is in elke steen van de tempel voelbaar. In de verte schijnt het eerste ochtendlicht over de majestueuze hoge witte toppen van de Himalaya, terwijl de hoogste lama schrijft alsof zijn leven ervan afhangt.

De kennis over de vijfde dimensie wordt ook wel ‘de kennis van alle wijsheid’ genoemd en is op slechts drie plekken in de wereld toegankelijk geweest. Allereerst kenden de sjamanen van het hoog ontwikkelde volk in Midden-Amerika, de Maya’s, het geheim van de vijfde dimensie. Het is niet voor niets dat zelfs ruim tweeduizend jaar later de Maya-cultuur nog altijd als een van de meest hoogstaande culturen wordt gezien. Door interne onenigheid tussen families met sjamanen is deze geheime kennis als destructief middel ingezet. Het gevolg was een grote langdurige droogte, waardoor de Inca’s uitstierven. Daarmee was de kennis over de vijfde dimensie uit dit werelddeel verdwenen en is deze oerbron van alle wijsheid hier opgedroogd.

De tweede plek waar de kennis over de vijfde dimensie voorhanden was, was in het oude Perzische rijk. Door het toepassen van de kracht van vijfde dimensie kon het Perzische rijk zich ontwikkelen tot een van de grootste aaneengesloten topografische rijken uit de geschiedenis. De drie wijzen die op zoek gingen naar de pasgeboren Jezus kwamen niet voor niets uit het Verre Oosten, waarmee Perzië, ofwel het huidige Iran, werd bedoeld. Een snel om zich heen grijpend en dodelijk virus maakte een einde aan het almachtig geachte Perzische rijk. De soefi-meesters, die de kennis hadden over de vijfde dimensie, werden getroffen door het zich razendsnel verspreidende virus en namen de kennis mee in hun graf. De kennis over de vijfde dimensie was ook uit dit werelddeel verdwenen en sinds die tijd is deze regio een plaats gebleven van oorlogen en grote onlusten.

De derde regio waar de kennis over de vijfde dimensie aanwezig is, is Tibet. Hier is de kennis over de vijfde dimensie nog altijd levend aanwezig en wordt de kennis van alle wijsheid mondeling door de hoogste lama’s doorgegeven. De Jokhang tempel in Lhasa, die in de 7de eeuw werd gebouwd door koning Songtsen Gampo, is de plaats waar deze hoogstaande kennis tot nu toe verborgen is gehouden voor de wereld. Niet voor niets is de Jokhang tempel de meest heilige plaats ter wereld voor de Tibetanen. De kennis van alle wijsheid is tot nu toe alleen toegankelijk voor de allerhoogste spirituele leider in het hoogst gelegen land ter wereld. De rest van de wereld is pas klaar om deze geheime kennis te ontvangen als het Aquarius-tijdperk is aangebroken. Als deze machtige kennis te vroeg in verkeerde handen valt, kan de wereld worden vernietigd. Zodoende heeft alleen de afgezant van de dertiende dalai lama, Tahak Rinpoche, volledig toegang tot deze kennis en juist daarin schuilt ook het directe gevaar. Als lama Tahak Rinpoche op deze dag gevangen wordt genomen en naar Beijing wordt vervoerd, zal hij daar net zo lang worden gemarteld tot hij alle geheime kennis heeft prijsgegeven. Dat mag voor de toekomst van de wereld en die van onze kinderen niet gebeuren, al moet daar een groot offer voor worden gebracht!

Terwijl de eerste Chinese soldaten in hun jeeps in de vroege ochtend de stadsgrenzen van Lhasa bereiken, neemt de intensiteit van het geprevel toe. De uitgesproken mantra’s worden steevast afgewisseld met het geluid van de Tibetaanse hoorns, klankschalen en tempelbellen. In een rookgordijn van wierook zit de oude lama Tahak Rinpoche in lotushouding temidden van de kring heiligen te schrijven. Hij is door het orakel aangewezen om zich op te offeren. Nadat de lama al zijn wijsheid aan het Manifest van Lhasa heeft toevertrouwd, wordt het perkament opgerold en in een gouden koker gedaan. Deze wordt samen met twee witte zijden sjaals in een geheim vak in de muur achter het gouden boeddhabeeld verstopt. Als de tijd daarvoor rijp is, zal het manifest openbaar gemaakt worden. Zo blijft de geheime Tibetaanse wijsheid veiliggesteld voor de toekomstige generaties in een andere tijd.

‘Pandemie…’, murmelt de nauwelijks te verstane Tahak Rinpoche. ‘Twee geliefden uit oost en west bezoeken deze Jokhang tempel…’

Geen enkele lama begrijpt de betekenis van zijn woorden, maar ze worden nauwkeurig in een boek genoteerd.

De Chinese soldaten marcheren ondertussen door de straten van Lhasa, terwijl de Tibetaanse bevolking geschrokken toekijkt. Wat kunnen ze doen? Vechten past net zo min bij Tibetanen als wandelen dat is voor vissen.

Een speciaal Chinees commandoteam heeft de orders gekregen om de Jokhang tempel zo snel mogelijk binnen te gaan en alle hoge lama’s gevangen te nemen en ze naar Beijing te brengen. Onder hen is de zesentachtig jaar oude gezant van de dalai lama de hoofdprijs. Met behulp van martelingen als pressiemiddel zal elke kennis uiteindelijk door hem worden prijsgegeven, zo is de verwachting van Mao Zedong. De spanning neemt toe als de soldaten de Jokhang tempel binnengaan. De ceremonie is nog niet ten einde en lama Tahak Rinpoche heeft zijn ziel nog niet aan de eeuwigheid gegeven. Het dreigt volledig mis te gaan!

Terwijl de pelgrims op het plein tot hun schrik zien hoe de commando’s de kleden bij de ingang verscheuren en zonder enig respect de Jokhang tempel binnenstormen, klinken door de stad negen lange hoornsignalen vanaf de balustrade van de tempel. De gezant van de dertiende dalai lama zit nog altijd rechtop, midden in de tempel tussen de slierten wierook, maar zijn hoofd is voorover gevallen. Er is bij de tijdelijke spiritueel leider geen hartslag meer waarneembaar. Zijn ziel is met de kennis van de vijfde dimensie opgegaan in de eeuwigheid en zodoende onbereikbaar geworden voor Mao Zedong en zijn handlangers. Vanaf nu bestaat er nog één versie van deze unieke wijsheid. Ze is opgetekend in het Manifest van Lhasa en verstopt in de muur achter het gouden boeddhabeeld, onder het toeziend oog van de spirituele wereld.

De afgezant van de dertiende dalai lama is gestorven tijdens zijn meditatie en wel op het juiste moment, geen seconde te vroeg en geen seconde te laat. De Chinese commando’s verlaten de tempel met de overgebleven lama’s tussen hen in, elk van hen zal op de gekende Chinese manier worden ondervraagd. Toch is de missie van de Chinese commando’s niet geslaagd. Lama Tahak Rinpoche behoort niet tot een van de gevangenen. Dit oneervolle resultaat van de missie verdient maar één straf voor de leider van de commando’s. Mao Zedong kent geen genade voor mislukking! Terwijl de hoogstgeplaatste Tibetaanse lama’s worden afgevoerd, blijft het Manifest van Lhasa achter in het heilige der heiligen van de Jokhang tempel.

De vraag die de gekwelde monniken rest, is of het manifest ooit het levenslicht zal zien als geliefden uit oost en west tijdens een pandemie de Jokhang tempel zullen bezoeken. De kans daarop is nihil! Er is helemaal geen pandemie en hoe moeten lama’s geliefden uit oost en west herkennen als ze de tempel bezoeken?

Amsterdam

14 maart 2014

-2-

Ik herinner me nog altijd die ene dag die mijn leven volledig op zijn kop zette. Het was op 7 juli 2007, toen ik een e-mailbericht ontving van een voor mij nog onbekende afzender. Ik kon ondanks verwoede pogingen de persoon achter het e-mailadres niet achterhalen. De e-mail bevatte informatie die meer dan boeiend was, omdat ik haar niet kon verklaren. Het was een bericht dat inging op de opmerkelijke vergelijking tussen John F. Kennedy en Abraham Lincoln. Er bleken zoveel gelijkenissen tussen de twee Amerikaanse presidenten te zijn, dat dit ver voorbij toeval gaat. Voor het eerst in mijn leven ging er een lampje branden dat toeval wellicht niet bestaat en dat er door een onbekend intelligent Veld meer gestuurd wordt dan wij denken.

Het mailbericht raakte door de hectiek van mijn leven als beurshandelaar op Wall Street op de achtergrond. Pas nadat ik een fatale aandelentransactie had gedaan en ik financieel en mentaal volledig aan de grond zat, kwam het mailbericht weer in mijn gedachten op. Ik besloot op onderzoek uit te gaan. Tijdens een reis naar Harvard University in Amerika ontsloot professor Markowitz voor mij de kennis over de vierde dimensie. Dit is de dimensie waarin alles en iedereen in tijd en ruimte met elkaar verbonden is en waarbij je loskomt uit de schijnwereld van je gedachten, die ‘de matrix’ wordt genoemd. De term matrix is afgeleid van een film, waarin mensen gevangen zitten in een schijnwereld om ze onder controle te houden. Dat lijkt wel precies wat er in onze maatschappij aan de hand is. Maar anders dan in de film worden mensen in onze wereld niet onder controle gehouden door een computersysteem, maar door de zittende macht en de elite, gesteund door de media. De aandacht in de wereld voor slecht nieuws en ellende is enorm en dat maakt mensen bang. De boodschap van de overheid, met daarachter de multinationals en de elite, is dat als je jezelf niet aanpast en meedoet met het systeem dat je dan wordt uitgesloten en afgesloten van alle voorzieningen. Door de altijd maar aanwezige angst in onze gedachten is ons bewustzijn beperkt missen we de tekenen van het schijnbare toeval en de vierde dimensie. We rennen door de dag, zonder een bewustzijn van het grotere plaatje te ontwikkelen. Ook ik zat vast in de matrix en liet mijn leven leiden door angst, macht en geld. Daarbij verzandde ik in de schijnwereld van angst en zag de schoonheid van de werkelijke wereld niet.

Ik was een kei in hebzucht. Op mijn dertigste was ik een van de meest succesvolle aandelenhandelaren op Wall Street. In die hoedanigheid was ik lid van de besloten New Yorkse miljonairssociëteit ‘Masters of the Universe’. Daar zag ik hoe de elite elkaar de bal toespeelt en ik was er onderdeel van. Het geluk lachte mij toe en ik waande me destijds God op aarde. En misschien voelde ik me zelfs nog groter dan God. Door die grootheidswaanzin werd mijn bewustzijn vernauwd. Het tragische lot trof mij in mijn fortuin en zorgde ervoor dat ik in een klap diep in de schulden terechtkwam. Van multimiljonair naar schuldsanering is een praktisch niet te maken stap, zo heb ik ervaren. De bankwereld moest ik achter me laten en het duurde jaren voordat ik over de harde klap heen was. In de schuldsanering leerde ik de andere kant van de medaille kennen. Mijn Porsche werd ingeruild voor het openbaar vervoer. Mijn villa in Laren is een sociale huurwoning in Rotterdam geworden. Mijn bankrekening is leeg en ik weet nu wat het betekent om geen geld te hebben voor boodschappen. Het is een zware opgave om drie jaar in de schuldhulpverlening te moeten leven en om van zeventig euro per week rond te moeten komen. Dat is het bedrag dat ik vroeger gemiddeld aan fooi gaf in een van de toprestaurants in New York. Hoe raar kan het leven lopen!

Hoewel de jaren na mijn faillissement zwaar waren, kreeg ik de grootste klap te verwerken in het laatste jaar dat ik in de schuldhulpverlening zat. Kathleen was en is nog altijd mijn grote liefde. Helaas komt onze liefde op dit moment nog maar van één kant. Kathleen kon de armoede niet verdragen en verlangde naar het luxe en opwindende leventje met een succesvolle aandelenhandelaar. Die vond ze bij mijn oud-collega Jan Jacob van Limburg Stirum. Hij was nog altijd lid van de ‘Masters of the Universe’ in New York en hij gaf haar wat ik haar niet meer kon geven. Ik was kansloos in het gevecht om haar hart. Ik weet nog dat ik de dag nadat Kathleen was vertrokken een douche nam, na wederom een nacht zonder slaap. Ik huilde onder de douche en mijn tranen waren heter dan het water uit de kraan. Met zoveel pijn leefde ik de afgelopen acht jaar zonder mijn grote liefde en ook nu is het hartzeer nog niet verdwenen.

Toch heeft al die tegenslag mijn geest niet geknakt. De Amerikanen zeggen het zo mooi: ‘What doesn’t kill you, makes you stronger.’ Deze volkswijsheid gaat zeker voor mij op. Ik heb na mijn persoonlijke faillissement op het punt gestaan er een einde aan te maken. In de diepste ellende besloot ik op een koude winterdag in 2009 om zelfmoord te plegen. Ik wilde in de nachtelijke duisternis in de haven van Amersfoort in de rivier de Eem springen, met een zware steen aan mijn voeten gebonden. Het ijskoude water en de zware kei aan mijn enkels zouden voor een snelle en pijnloze verdrinkingsdood zorgen. Terwijl ik op de kade van de Eem met een touw de grote kei aan mijn enkels vastbond, zag ik in een flits een bumpersticker op de auto waar ik pal naast zat. ‘God is liefde’, stond er op de sticker te lezen. Direct wist ik dat dit een boodschap van een hogere macht was om niet op te geven en er geen einde aan te maken. In een flits begreep ik dat er over mij wordt gewaakt. De sticker was het keerpunt in mijn leven en het bewijs dat de vierde dimensie bestaat.

Ik liep huilend terug naar huis en begon langzaamaan de tekenen uit het Veld te zien en synchroniciteit te ervaren. Zo kon ik uit de schijnwereld van de matrix ontsnappen en groeide mijn bewustzijn. Daardoor nam het vredige gevoel van geluk toe. Nadat ik uit de matrix was gestapt, ben ik helderder van geest dan ooit tevoren.

Sinds de ontdekking van de vierde dimensie staat mijn leven op zijn kop en laat ik me leiden door wat er schijnbaar toevallig op mijn pad komt. Ik heb de controle over mijn leven laten varen en daardoor voelt het alsof ik juist de controle heb. In plaats daarvan geloof ik sterk in tekenen van het Veld die mijn levenspad kruisen en ik stem mijn beslissingen daarop af.

Na mijn persoonlijke faillissement werd ik uit de schuldhulpverlening ontslagen en voelde me alleen en eenzaam, toen Adrie Kroon op mijn pad kwam. Ik ontmoette hem in café Stijf op de Oude Binnenweg in Rotterdam een jaar nadat ik van Amersfoort naar Rotterdam was verhuisd. We raakten aan de praat en hij bleek een overtuigd christen te zijn. Dat hinderde hem niet om gezellig een biertje te pakken. Ik luisterde naar Adrie, maar liet zelf weinig los over mijn verleden. Na drie biertjes vroeg hij me om als vrijwilliger mee te gaan op een reis naar Lourdes. Nu heb ik nooit veel opgehad met de kerk of met God, maar omdat de bumpersticker mijn leven had gered, bleef ik naar hem luisteren. Adrie liep al aardig tegen de pensioenleeftijd aan en organiseerde al meer dan twintig jaar reizen naar Lourdes. Dit is de stad waarin een groot wonder is geschied. Maria verscheen aan het veertienjarige meisje Bernadette Soubirous in het jaar 1858. Sindsdien hebben in Lourdes zeventig officieel gedocumenteerde wonderbaarlijke genezingen plaatsgevonden. In werkelijkheid zijn er de afgelopen honderdvijftig jaar minimaal zevenduizend mensen op miraculeuze wijze genezen. Daarom is Lourdes dé katholieke bedevaartplaats voor pelgrims van over de hele wereld. Het hele jaar door komen zieken en gelovigen naar het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes om er te bidden of om te baden in het bronwater van de grot, waaraan heilzame kwaliteiten worden toegedicht.

Mensen die met hem meegingen, waren vrijwel allemaal ernstig ziek en hadden volgens Adrie één ding gemeen: ze geloofden sterk in het wonder van Lourdes. Adrie had op al die reizen naar Lourdes al vele zieken op wonderbaarlijke wijze zien genezen. Daarom gelooft hij heilig in de genezende kracht van het Lourdes-water en de magie van het bedevaartsoord. Met zijn enthousiasme wist Adrie me te overtuigen. Wie wil er nu niet in wonderen geloven?

Zo sta ik dan vandaag op 14 maart 2014 met mijn koffer in het centraal station van Rotterdam klaar om met een speciale pelgrimstrein af te reizen naar Lourdes. Mijn driedelige maatpakken met dure overhemden zijn ingeruild voor kleding waarin ik me prettig voel: luchtige linnen shirts met daaronder strakke jeans en sneakers.

Ik begeleid op deze reis een voor mij onbekende jonge vrouw, die door MS in een rolstoel zit. Ze heet Sofie van Andel en ze heeft een knap, fijnbesneden gezicht. Ze is mijn grootste levensles, ook al weet ik dat bij aanvang van de reis nog niet. Haar onwrikbare geloof in een wonderbaarlijke genezing in Lourdes raakt me diep. Hoe ziek ze ook is en hoe weinig haar lichaam doet wat haar geest wil, Sofie is ervan overtuigd dat ze in Lourdes voorgoed zal genezen van haar MS.

De werelden van extreme rijkdom en pure armoede ken ik inmiddels goed, maar de wereld van ziekte en lijden is tot nu toe, godzijdank, aan me voorbijgegaan. Ik ben in mijn leven met andere dingen bezig geweest. Daarbij heb ik vooral goed voor ‘me, myself and I’ gezorgd.

Nu krijg ik voor het eerst te maken met de zorg voor een kwetsbare vrouw en dat is confronterend, onwennig en klunzig. Zo leer ik bij de instructie vooraf van Adrie dat je bij het wassen eerst de schone delen moet schoonmaken en moet eindigen met de vieze delen. Het klinkt logisch, maar niet voor een bankman! Gelukkig is Sofie lief en geduldig en helpt ze me om haar te helpen. Tijdens de lange treinreis via Parijs naar Lourdes komt voor het eerst een gevoel van diep geluk en dankbaarheid bij me op, omdat ik een hulpbehoevend medemens help. Het is een gevoel dat ik niet ken, omdat ik nog nooit iemand op deze manier heb geholpen. Het geeft mijn geteisterde ziel een zalvende voeding op een manier die me tot nu toe onbekend was.

Wanneer de trein in Lourdes arriveert, kijk ik mijn ogen uit! Het bedevaartsoord is pure magie en tegelijkertijd één grote kermis. Tienduizenden zieken en ouderen met hun begeleiders bevolken hier de straten. In Lourdes ervaar ik dat ziekte geen voorkeur heeft voor arm of rijk, man of vrouw of jong of oud. Een ernstige ziekte of ongeval kan iedereen op elk moment in zijn of haar leven overkomen. Het is toe te schrijven aan het lot! Kortom, Lourdes doet gelijk iets met me, of ik nu wil of niet.

Ik verneem van de hoteleigenaar dat Lourdes, met jaarlijks vier miljoen bezoekers, zelfs meer bedevaartgangers heeft dan Mekka en Jeruzalem. Dat is bij de overvolle kerkelijke missen en de vele souvenirshops wel te merken. Ik ga op in de energie van hoop en saamhorigheid en langzaam krijgt het ‘pelgrimsvirus’ me in zijn greep. In deze nieuwe wereld leer ik hoe ik de pijn kan toelaten over het verlies van Kathleen, mijn baan, mijn bezit en status in mijn oude leven.

Als ik op de tweede dag een paar uur vrij ben, huil ik in de heilige grot om het grote verlies in mijn leven. Uit schaamte zoek ik een afgelegen plaats om mijn emoties de vrije loop te laten. Het verdriet komt van binnenuit en is zo diep weggestopt, dat ik niet wist dat deze plaats in mij bestaat.

In een afgelegen hoekje in de grot vechten mijn emoties van verdriet, gekwetstheid, maar ook van opluchting, bevestiging en zelfs van blijdschap de strijd met elkaar uit. Alles komt tegelijk. Het accepteren van de pijn in mezelf werkt helend. Op mijn knieën, met mijn handen ineengevouwen boven mijn hoofd geneest er met elke traan een stukje in mezelf. Ik voel hoe ik zachter word en hoe de harde schil, die ik sinds mijn jeugd om me heen heb gebouwd, van me afvalt. En dat is nog maar de eerste ervaring van de magie die Lourdes herbergt. Ik ben verkocht!

Op een rustig moment vertelt Sofie later op de middag haar levensverhaal: op een dinsdagochtend in het jaar dat ze zesentwintig was geworden, werd ze wakker met ongekende vermoeidheidsklachten. Ineens was ze ziek, zomaar, vanuit het niets. Eerst dacht ze aan een onschuldig griepje, maar maanden later werd de diagnose MS gesteld. Zonder aanwijsbare reden stond haar leven op zijn kop en werd de ziekte een vast onderdeel van haar dagelijkse bestaan.

Nu, twee jaar later, zit ze in een rolstoel en duw ik haar door de straten van Lourdes. Dat ze nooit meer moeder kan worden, doet haar het meeste pijn. Door Sofie leer ik dat gezondheid de grootste rijkdom van een mens is. Zij laat me zien hoe alles wegvalt als je tegen een ernstige ziekte moet vechten. Haar wil en strijd om weer gezond te worden en uit de rolstoel te komen, zijn een inspiratiebron om mijn eigen problemen te relativeren. Ik kan wel lopen, dansen en vrijen, elk moment van de dag en zo lang ik wil. Wat zijn financiële problemen vergeleken met de situatie waarin je altijd pijn hebt, moe bent, niet meer kan lopen en het zo verlangde moederschap kan vergeten? Voor mij is dit inzicht het eerste wonder van Lourdes.

Sofie is niet de enige hier die de andere kant van geluk en gezondheid kent. In Lourdes komt alle ellende van de wereld samen, zo lijkt het. Het leed dat ik hier in het wild op straat zie, is soms niet eens te bevatten. Kinderen met kale hoofden, spastische mensen in rolstoelen en broodmagere mensen met ingevallen gezichten, voor wie de mogelijk genezende krachten van Lourdes de laatste strohalm is. Maar hier ervaar ik ook de mentale veerkracht van mensen. Er is altijd hoop, zolang je erin gelooft!

Elke zieke en iedere aanwezige hier hoopt aangeraakt te worden door de hand van God en het wonder zelf te ervaren. Ik zie het aan de standvastigheid, de hoop en de wil in de ogen van de talloze zieken om me heen.

De tweede avond is het hoogtepunt van de reis, waar alle deelnemers en de andere duizenden Lourdes-gangers naar uitkijken. Het is de avond van het licht, of de avond van wonderen tijdens de grote bijeenkomst op het plein van de Notre-Dame van Lourdes. Vanavond ga ik er met Sofie heen. Zal er misschien voor haar een wonder geschieden?

Het leven dwingt ons het lot
te accepteren en te volgen.

-3-

Sofie van Andel heeft zich deze avond opgedoft, zodat ze er helemaal klaar voor is als God haar aanraakt om te genezen. Ze is niet de enige in Lourdes die op deze avond op een wonder hoopt. De vele zieken met de begeleiders achter hun rolstoel, maar ook zieken die zelf nog kunnen lopen, zoeken aan het begin van de avond hun plaats op het plein van de Rozenkransbasiliek voor de grote mis. Voor de mensen in een rolstoel is er een speciaal vak vooraan gecreëerd.

Nadat ik Sofie op haar plaats heb gezet, koop ik voor tien euro een fles water, waaraan een speciale geneeskrachtige werking wordt toegeschreven. Sofie drinkt met gesloten ogen van het water, alsof het een fles met de duurste bordeauxwijn is. Hoe sterk zijn de onwankelbare wil en de hoop om te genezen bij de zieke medemens? Sofie is voor mij het levende bewijs.

‘Wees gegroet Maria, vol van genade. De heer is met u. Gij zijt de gezegende onder de vrouwen. In Lourdes zijn we allen verbonden door God,' klinkt de stem van een kalende priester in een wit gewaad op het podium in gebrekkig Engels door een luid galmende microfoon. De meeste woorden van zijn preek vervagen in de echo over het plein. Na tien minuten luisteren naar de zichtbaar steeds enthousiaster wordende priester met zijn niet te volgen preek, klinkt zachtjes het lied van de bedevaart, het Ave Maria, over het plein. Deze lofzang voor Maria inspireert de aanwezigen, terwijl het geluid verder aanzwelt en de lampjes en kaarsen worden ontstoken. Niet veel later wordt Maria door alle kerkgangers op het plein bezongen, alsof hun leven ervan afhangt. Het gevoel van eenheid en verbondenheid die deze samenzang teweegbrengt, is ongekend krachtig en juist daarom zo indrukwekkend en bijzonder.

Na de samenzang loopt er in ieder vak op het plein een andere priester langs de zieken. De jonge priester die ons vak bedient, legt zijn hand op het voorhoofd van Sofie.

‘Dit is de hand van God’, zegt hij op plechtige toon in het Engels. ‘Moge de bron van Lourdes jou kracht en bezieling geven.’

Dan loopt hij door naar de man in de rolstoel naast ons om de zegen te herhalen. Met interesse volg ik de priester die iedere zieke zegent.

Ineens verstijf ik en stokt mijn adem. Ik hoor het gefluit van mijn vader. Altijd floot hij hetzelfde deuntje, zolang ik me kan herinneren. When the Saints Go Marching in was zijn favoriete nummer. Ik kijk om me heen, op zoek naar mijn vader. In het vak naast de rolstoelen zie ik hém zitten en ik kijk de man recht aan. Verdomme, dat is mijn vader! Hoe kan dit? Hij is al meer dan dertig jaar niet meer in leven. Ik trek wit weg en vergeet te ademen. Ik weet zeker dat deze man mijn vader is, maar dat kan helemaal niet. Zijn kenmerkende voorovergebogen houding en de diepe groeven in zijn gezicht verraden hem, net als de moedervlek op zijn rechterwang en het gefluit van zijn favoriete liedje. Ik sluit mijn ogen en schud mijn hoofd kort heen en weer. Wanneer ik weer opkijk, is de man in het vak naast me verdwenen. Opgelost in het niets! Hoe vaak ik ook kijk, de stoel, waarop mijn vader net nog zat, is leeg en het gefluit van zijn lievelingsdeuntje is gestopt.

Dit is een groot wonder, want ik weet zéker dat ik mijn vader heb gezien! Ik zweer dat ik hem hoorde fluiten en ik hem had kunnen aanraken. Dan word ik afgeleid door een vrouw in een rolstoel, twee plaatsen verderop aan de andere kant, die luidkeels begint te roepen.

‘God genees mij en wees mij genadig!’ schreeuwt de vrouw over het plein uit. ‘God, schenk mij genade!’

Het is alsof ik me in een surrealistische film bevind, waarin mijn overleden vader een rol speelt. Mijn borst en armen jeuken, precies op de plaatsen waar de oude littekens zitten. Dat is bijzonder, omdat ik normaal gesproken nooit last heb van mijn littekens. Ik kijk nogmaals naar de lege stoel in het vak naast me. Zou het werkelijk mijn vader zijn geweest, of is het mijn verbeelding? Ik durf er al mijn bezit om te verwedden dat hij het was. Maar hoe kan dat?

Er ontstaat verwarring in mijn hoofd. Is zijn aanwezigheid een andere werkelijkheid? Maar als dat zo is, is deze openbaring dan geen wonder?

Het voorval brengt me van mijn stuk. Waarom zou God de ene mens wel wonderbaarlijk genezen en de andere mens vroegtijdig laten sterven, zo vraag ik me af. Het is niet zo dat de meest vrome mensen wel genezen worden en de minder vrome mensen eerder doodgaan. Ook gaat de regel niet op dat wie het meest lijdt wel genezen wordt en de anderen niet. Is het toeval of het lot dat de ene mens wel en de andere mens niet door de hand van God wordt aangeraakt, of is er meer tussen hemel en aarde dan wij kunnen bevatten?

‘Heilige Maria, moeder van God, bid voor onze zondaars,

nu en in het uur van onze dood. Ik wens jullie kracht toe voor alle dagen van het leven’, galmen de laatste woorden van de priester over het plein. ‘God is almachtig. Amen’, klinkt het door de luidsprekers.

De verlichtingsmast schiet aan, het plein baadt in fel licht en de ceremonie is afgelopen. Sofie zit in haar rolstoel zichtbaar verslagen om zich heen te kijken. Gods hand is aan haar voorbijgegaan. Wanneer ik haar langs de verlichte straat terug naar het hotel rijd, is ze stil. Waarschijnlijk had ze intens gehoopt dat ze was uitverkoren voor een wonderbaarlijke genezing. Maar ze gaat helaas niet wandelend naar huis. In het hotel help ik haar naar haar kamer en merk ik dat ze zichtbaar opmontert.

‘Toch heb ik vandaag een wonder meegemaakt’, vertrouwt ze me toe.

Ik frons mijn wenkbrauwen en kijk haar aan.

‘Vertel.’

‘Ik heb zoveel mensen gezien die er erger aan toe zijn dan ik’, zegt Sofie. ‘Alleen al dat gegeven brengt me verlichting. Zo slecht ben ik nog niet. Maar misschien is het belangrijkste inzicht van vandaag dat ik niet alleen sta. Tijdens de mis voelde ik dat samen lijden veel verlichting brengt. Dit inzicht geeft me extra kracht en daarvoor ben ik dankbaar. Daarom ga ik deze avond nooit meer vergeten. Dank je wel Nick, dat je er voor me was.’

‘Wat ben je een bijzondere vrouw’, zeg ik. ‘Dat je met zoveel tegenslag zo positief in het leven kunt staan. Ik bewonder je! Slaap lekker.'

Wanneer ik de deur van haar hotelkamer achter me dichttrek, laat ik haar woorden tot me doordringen. Ze is misschien fysiek niet wonderbaarlijk genezen, maar ze heeft mentaal de kracht van verbondenheid en samenzang ervaren. Dat is genezing op het mentale vlak. Geen mens staat alleen. Misschien was dat ook de boodschap van mijn vader deze avond. Ik sta er niet alleen voor en word door hem vanuit de spirituele wereld geholpen.

Mijn shift zit erop en ik ga aan de bar naast Adrie Kroon zitten. Ik vertel hem over de kracht die Sofie uit deze reis haalt. Wat ik hem niet vertel, is dat ik vanavond mijn vader heb gezien. Wellicht verklaart hij me voor gek en dat wil ik voorkomen.

‘Lourdes heeft me veranderd’, zeg ik.

‘Hoe bedoel je dat?’ vraagt Adrie.

‘In Lourdes heb ik het gevoel dat ik eindelijk iets terug kan doen voor al het geluk dat ik tot nu toe heb gehad. Ik ben gezond en ik kan vrij reizen en elke beweging maken die ik maar wil. Misschien heb ik het financieel minder goed, maar ik ben een vrij man.’

‘Dat is een mooi inzicht’, antwoordt Adrie.

‘Ik moet je nog wat bekennen’, zeg ik. ‘Nog maar een paar jaar geleden was ik in New York een van de meest succesvolle beurshandelaren van deze tijd. Het geld stroomde aan alle kanten binnen en mensen keken naar me op. Ik was gek op geld en succes en stond op het punt om met één transactie meer dan tien miljoen euro voor mezelf te verdienen.’

Het voelt alsof ik aan het biechten ben, maar misschien is het toch goed om mijn verhaal te vertellen.

‘Ik leefde destijds in een waanzinnige wereld vol stress en bedrog. Geld maakt mensen hebzuchtig en soms zelfs gek in hun hoofd. Ik werkte achttien uur per dag, maar ik had het gevoelsleven van een dorre woestijn. Achteraf gezien heb ik het geluk gehad failliet te gaan. Mijn bewustzijn is de afgelopen jaren verruimd. De rust, de vrede in mijn hart en het saamhorigheidsgevoel die ik hier in Lourdes ervaar, is voor mij ongekend. Mijn ziel komt eindelijk tot leven. Blijkbaar is er een hogere macht die mij na al die misstappen bij de hand heeft genomen en mij op mijn levenspad heeft gezet.’

‘Ik begrijp dat Lourdes je raakt’, antwoordt Adrie. ‘Dat heeft het bij mij ook altijd gedaan. Ik ben van origine een werktuigbouwkundig ingenieur, maar ik organiseer deze reizen nu al meer dan twintig jaar. Weet je waarom?’

Ik haal mijn schouders op.

‘Dit is een plaats waar wonderen plaatsvinden en waar mensen voelen dat we allemaal verbonden zijn met elkaar. Iedereen telt hier mee zoals hij is. Toen ik op mijn vijfenveertigste voor de eerste keer Lourdes bezocht, ontmoette ik een oudere Franse dame. Zij heette Francine Martin en ze organiseerde vanuit Parijs reizen naar Lourdes. Francine was dertig jaar lang invalide geweest. Na een pelgrimage naar Lourdes was zij, na een heilzaam bad in de grot, op onverklaarbare wijze genezen en kon ze weer lopen. Ze heeft nooit meer in een rolstoel gezeten. Haar wonderbaarlijke genezing is door de kerk onderzocht en gedocumenteerd. Haar behandelende artsen in Parijs stonden destijds voor een volslagen raadsel. Medisch gezien was het volstrekt onmogelijk dat ze weer kon lopen. Als dank voor haar genezing had ze het roer omgegooid, haar baan opgezegd en was ze begonnen met het organiseren van reizen naar Lourdes. De genezing van Francine is een van de vele verhalen van hoop die hier rondzingen. Daarom heb ik al mijn energie gegeven aan het organiseren van lourdesreizen. Dit is de plaats waar mensen hun menselijke kant laten zien en waar soms mensen op wonderbaarlijke wijze worden verlost van hun lijden.’