Het zesde zintuig

Je kunt geen muziek vinden door een radio uit elkaar te schroeven.

Het zesde zintuig

Antwoorden uit het universum

Hans Peter Roel

Colofon

© 2021 Hans Peter Roel

Titel: Het zesde zintuig

Auteur: Hans Peter Roel

ISBN: 978 907 96 77 993

NUR: 341

Omslagontwerp en opmaak: Looney2

Auteur: Hans Peter Roel

Redactie: Els Rentenaar, @Schrijfs_els

Tekstredactie: Marianne Maes, Saskia van Doorn
Uitgeverij N.E.X.T. Company BV te Baarn

www.nextcompany.nl

info@nextcompany.nl

Niets uit dit manuscript mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever N.E.X.T. Company BV.

Verantwoording

Net zoals het leven, is dit boek een mengeling van waarheid en fantasie. De beschreven natuurkundige theorieën, locaties, personages en gebeurtenissen zijn voor het grootste deel op waarheid gebaseerd.

Het zesde zintuig geeft je toegang tot het licht.

Voorwoord

Het genie van Johan Cruijff

Wat heeft Johan Cruijff met het zesde zintuig te maken?

Alles!

De legendarische nummer 14, die de wereld veroverde met magistraal voetbal, was niet alleen op het voetbalveld, maar ook daarbuiten een grote inspirator. De tweehonderdzestig Johan Cruijff Courts in eenentwintig landen helpen de jeugd in achterstandswijken door te voetballen op straat. De Johan Cruijff Academy leidt wereldwijd negenduizend studenten op in sportmarketing. Zijn markante uitspraken worden miljoenen keren per jaar gebruikt om verhalen te versterken en mensen te inspireren.

Maar terug naar het voetbalveld. Het grote talent van Johan Cruijff was, naast zijn snelheid en verbluffende techniek, zijn tactisch inzicht. Johan Cruijff wist drie stappen van tevoren waar de bal zou komen en welke beweging de tegenstander zou maken. Dat gaf hem groot voordeel en het was tegelijkertijd typerend voor het genie van Johan Cruijff. Hoe kon deze nummer 14 het spel zo goed doorzien?

Johan Cruijff gebruikte zijn zesde zintuig, waardoor hij met zijn intuïtief vermogen een voorsprong had op de tegenstander. Anders gezegd, Johan Cruijff gebruikte zes zintuigen, terwijl de meeste voetballers het met vijf moeten doen.

Cruijff had vroeg in zijn leven al geleerd om zijn zes zintuigen te gebruiken. In interviews is te lezen dat het vroege overlijden van zijn vader de meest bepalende gebeurtenis in zijn leven is geweest. Moeder Cruijff bleef met haar twee zoons in armoede achter. Johan Cruijff zei daarover dat hij een vader had verloren, maar een spiritueel helper had gewonnen. Wanneer hij – op weg naar school – langs het kerkhof reed, had hij hele gesprekken met hem, zo vertelde Cruijff voor de camera van het programma ‘De Wandeling’ van de KRO. Zelfs als volwassene vroeg Johan Cruijff zijn vader bij problemen om hulp voor hij ging slapen. De volgende ochtend zat het juiste antwoord in zijn hoofd. Hij vertelde dat het misschien belachelijk klinkt, maar dat zijn overleden vader hem altijd voelbaar heeft geholpen.

Dat is niet alleen aan Johan Cruijff voorbehouden. Ieder mens heeft spirituele helpers en kan zijn zesde zintuig leren te gebruiken. Ooit nam Johan Cruijff de proef op de som. Hij wilde achterhalen of zijn vader wel echt zijn spiritueel helper was. Hij zei tegen hem: ‘Als jij nu mijn horloge stilzet, dan geloof ik dat je er bent.’ De volgende ochtend werd Johan Cruijff wakker en stond zijn horloge stil. Hij bracht het naar zijn schoonvader. Die maakte het schoon en zei dat hij er niets aan kon vinden. Johan Cruijff deed zijn horloge weer om en de volgende dag stond het opnieuw stil. Weer bracht hij het naar zijn schoonvader, die het aan het lopen kreeg en hem verzekerde dat het horloge niet stuk was. Toen zei Johan hardop tegen zijn vader: ‘Het is wel goed, ik geloof je.’ Vanaf dat moment heeft zijn horloge nooit meer stilgestaan.

Het geheim achter Cruijff’s bijzondere talent om te kunnen anticiperen op het verloop van de wedstrijd ligt besloten in zijn vermogen om met zijn zesde zintuig aan te sluiten op het universele Veld. In dit boek leer ook jij je zesde zintuig te gebruiken. Je ontdekt hoe het werkt en wat je eraan hebt. Je leert toegang te krijgen tot dit Veld. Dan ben je in staat om je leven elke kant op te sturen die je maar wenst en worden ‘bovenmenselijke krachten’ bereikbaar. In het universum liggen alle kennis en geniale ideeën opgeslagen, die je door intuïtie of ingevingen kunt ontvangen. Je bent niet de enige die het universum als inspiratiebron gebruikt. Vrijwel alle grote wetenschappers, kunstenaars en artiesten zijn in staat om contact te leggen met dit Veld. Dat is ook het grote geheim gebleken achter het succes van Johan Cruijff.

In dit boek leer je een wereld kennen die voorbijgaat aan de dagelijkse realiteit, die we waarnemen met onze vijf traditionele zintuigen. Je komt via het zesde zintuig in een fijnstoffelijke wereld terecht van puur en nog ongerealiseerd potentieel, waarin je naar hartenlust je eigen werkelijkheid kunt scheppen.

De principes en de kwantumwetten zijn universeel en tijdloos. Ze hebben altijd al bestaan en zullen dat ook blijven doen. Het zijn de wetmatigheden van het universum, waarvan je leert om het Veld in je voordeel te beïnvloeden. Je ontwaakt en begrijpt waarom je leven gaat, zoals het nu loopt. Je intuïtie wordt sterker en de synchroniciteit in je leven neemt toe. Je krijgt ingevingen, inspiratie en boodschappen door via dromen. Soms kun je zelfs entiteiten gaan zien. Kortom, er komt een dimensie bij in je leven.

Als je toegang weet te maken tot je zesde zintuig, krijg je meer hulpmiddelen ter beschikking. Het zesde zintuig kan je waarschuwen voor naderend onheil of je in contact brengen met je spirituele helper. Met je zesde zintuig kun je ook de wereld om je heen beïnvloeden. Ook al ziet je huidige wereld er catastrofaal uit, toch is er een kracht in jou om dit te veranderen. Dit boek helpt je de barrières en beperkende overtuigingen op te ruimen, zodat alles mogelijk wordt in je leven.

Het universum greep in tijdens de totstandkoming van dit boek. De complete redactie van de eerste versie ervan verdween letterlijk van het internet, wat betekende dat honderden uren werk voor niets waren geweest. Hoe desastreus dit in eerste instantie misschien ook leek: ik wist direct dat dit een betekenis had. Vierentwintig uur lang heb ik niet geslapen. In die tijd gooide ik de complete structuur van dit boek om en kreeg ik heel wat ingevingen. In de stilte van de donkere nacht zag ik voor mijn geestesoog de meerdere lagen van dit verhaal en toen wist ik dat het goed was. Het universum had ingegrepen en mijn zesde zintuig had het geregistreerd. Dat is niet alleen aan mij voorbehouden. Dat kan jij ook!

Voor je ligt geen saai theoretisch boek, maar een spannend en aangrijpend verhaal over het zesde zintuig. Je gaat mee op reis met de hoofdpersoon Mick Arends. Als onderzoeksjournalist van het NRC Handelsblad is hij altijd scherp en eeuwig op zoek naar de waarheid. Tijdens zijn reis gaat hij in de leer bij een van de grootste denkers ter wereld. Laat je meevoeren door het verhaal. En weet dat je leven na de reis in dit boek nooit meer hetzelfde zal zijn!

Hans Peter Roel

juni 2021

San Francisco,

6 mei 2014

Zonder bezieling is het leven dof en kleurloos.

-1-
Heuvelopwaarts

Hoe rijk, arm, gelukkig of ongelukkig we ook zijn, op het moment dat we sterven en ons lichaam verlaten, zijn we allemaal gelijk. Dat moment lijkt nabij voor Gary Randall, een van de grootste denkers van deze eeuw. Hij is een vermaard en gerespecteerd professor in de neuropsychologie en de kwantumfysica aan Princeton University, de meest prestigieuze universiteit ter wereld.

Niets had erop gewezen dat Magere Hein het tweeënvijftigjarige genie nu al zou komen halen. Professor Randall voelde zich gezond nu hij op deze zonnige voorjaarsdag met zijn levenspartner Terry Hudson in zijn geliefde San Francisco was. Natuurlijk had hij de afgelopen maanden hard gewerkt aan zijn onderzoek naar het zesde zintuig. Maar van hard werken gaat niemand dood, was zijn overtuiging. Gary had het voorgevoel gehad dat hij het rustiger aan moest doen en meer op zijn gezondheid moest letten, maar hij had de signalen opzettelijk genegeerd. Zijn onderzoek bevond zich in een beslissende fase en hij kon zichzelf er niet toe bewegen om de noodzakelijke rust te nemen. Als je je met het zesde zintuig en met intuïtie bezighoudt, betekent dat nog niet dat je er zelf altijd naar luistert.

Terry was vijf jaar jonger en een knappe en succesvolle theatermaker. Ze hadden elkaar ontmoet in het theater tijdens een van de vele spreekbeurten van de vermaarde Princeton-professor. Het was liefde op het eerste gezicht geweest en ze waren een latrelatie begonnen. Aan liefde ontbrak het hen niet. Het waren meer de drukke bezigheden en grote verantwoordelijkheden, die ervoor zorgden dat ze elkaar minder zagen dan hen lief was.

San Francisco is van oudsher in alle opzichten de meest tolerante stad van de Verenigde Staten. Ze ligt ingesloten tussen de Stille Oceaan en San Francisco Bay. Het straatbeeld wordt er gekenmerkt door de hoogteverschillen tussen de oceaan aan de ene kant en de met sneeuwtoppen beklede Sierra Nevada aan de andere kant. Je kunt er op het strand liggen, maar ook skiën. De historische trams klimmen met veel moeite naar boven, veelal gevuld met toeristen die de steile wandeling niet gewend zijn.

Gary en Terry hadden net vanaf de haven, waar Terry een appartement heeft, een van de vele steile heuvels beklommen. Hijgend waren ze aangekomen bij hun favoriete koffiebar ‘Caffee Capriccio’ in Lombard Street. Vanaf het terras heb je een prachtig zicht op de haven, vanwaaruit het gevangeniseiland Alcatraz te zien is.

Ze waren aan het enige vrije tafeltje in de zon neergeploft. Gary had buiten adem een heerlijke cappuccino besteld. Terwijl de ober naar binnen liep, greep de professor plots naar zijn hart.

‘Terry, het gaat niet goed’, had hij met wegdraaiende ogen gefluisterd. De grauwe blik van zijn grote liefde zou Terry zijn hele leven niet meer vergeten.

Toen was alles zwart voor de ogen van de professor geworden en was hij hard met zijn hoofd op het tafeltje voor hem geklapt. Terry was opgesprongen en had in paniek om hulp geschreeuwd. Terwijl de wereld leek te vertragen, had het voorovergebogen lichaam van de professor een paar keer hevig geschokt. Zijn gezicht met gesloten ogen en halfopen mond was grauw geworden en de laatste levensadem was uit zijn longen ontsnapt. Zonder hartslag zou het niet lang meer duren voor de dood zou intreden en een hermetisch slot zou zetten op alle kennis die de beroemde professor van Princeton gedurende zijn leven had vergaard. Het zou een groot gemis voor de mensheid zijn, als de resultaten van dit spectaculaire onderzoek naar het zesde zintuig verloren zouden gaan.

Zover is het nog niet, terwijl Terry nog altijd om hulp schreeuwt. Na een moment van verbijstering, waarin de wereld stil lijkt te staan, komt de hulp op gang. Een man en een vrouw – blijkbaar met medische kennis – rennen vanuit de koffiebar naar buiten, leggen het levenloze lichaam van professor Randall op de straat en buigen zich over hem heen. De eigenaar belt ondertussen het nummer 911. De telefoon schudt in zijn trillende handen, terwijl hij met overslaande stem schreeuwt om een ambulance. De geknielde jonge vrouw neemt de pols van Gary Randall.

‘Voel je een hartslag?’ vraagt de man, die eveneens op zijn knieën naast het lichaam zit.

‘Ik voel niks meer’, zegt de vrouw en ze laat de hand los, die slap langs het lichaam glijdt.

Dit is een moment waarop God de wereld laat zien hoe kwetsbaar de mens is. Zelfs de meest rijke en intelligente mens is niet bij machte om het moment van heengaan ook maar een moment uit te stellen. Als het je tijd is, reis je naar de andere kant van de spiegel. Dat geldt voor iedereen, zonder pardon.

De man scheurt het overhemd van professor Randall open en begint met hartmassage. Een, twee, drie, vier en bij iedere tel duwt de onbekende man zo hard mogelijk op de borstkas van de hulpeloze hoogleraar. Het is een race tegen de klok. Iedere arts weet dat vijf minuten hartstilstand onherstelbare schade aan de hersenen door zuurstofgebrek tot gevolg heeft.

Na drie compressies komt er wit schuim uit de mond van de professor. Dat wijst erop dat de wereld de aimabele man definitief aan het verliezen is. Precies op het moment van opperste wanhoop arriveert de ambulance met loeiende sirenes. De ambulancebroeders springen uit de wagen en ze nemen de patiënt over. Een van de mannen zet meteen een adrenaline-injectie rechtstreeks in het hart. Ondertussen wordt de AED, de automatische externe defibrillator, door de andere broeder professioneel aangesloten. Het lichaam van Gary verkrampt bij iedere elektrische schok die door zijn lichaam schiet. Dan komt de ademhaling als een wonder opnieuw op gang en is er weer een sprankje hoop.

Niet veel later arriveert een politieauto op de onheilsplek, waar intussen een groepje mensen geschrokken vanaf een afstand staat toe te kijken. De blauwe zwaailichten weerkaatsen tegen de ramen van de koffiebar, terwijl de broeders de beademing aanbrengen. De politie neemt de regie over en leidt het verkeer om. Niet veel later stapt Terry in de ziekenauto, waarin zijn grote liefde met gesloten ogen aan de beademingsapparatuur ligt.

‘Je vriend leeft nog, maar hij is er slecht aan toe', zegt een broeder tegen Terry, voor de ziekenwagen met loeiende sirenes wegrijdt.

Gary Randall had nooit stilgestaan bij zijn sterfelijkheid. Hij leefde vooral voor zijn werk, het ontdekken van de mogelijkheden van het zesde zintuig vanuit de optiek van de wetenschap. Zo waande hij zich onsterfelijk. Tot deze dag. 

In het ziekenhuis wordt de professor, die nu in coma ligt, met spoed naar de intensive care gebracht. Daar wordt hij kunstmatig beademd en wordt zijn lichaam gekoeld tot 35,5°C, zodat de hersenfunctie gespaard kan worden en de kans het kleinst is op blijvende schade. Denken is voor professor Randall niet alleen zijn brood, maar zijn hele leven. Het is zeker nog geen gelopen race of de beroemde Nobelprijswinnaar voor natuurkunde de strijd met de dood zal winnen.

Pas na twee dagen is Gary Randall weer aanspreekbaar. Hij is totaal in de war en zich niet bewust van wat er zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld. In zijn waanideeën en dromen was hij weer kind. Hij groeide op bij de amish. Deze streng christelijk-protestantse geloofsgemeenschap uit Pennsylvania leeft zoals tweehonderd jaar geleden. Niet alleen rijden veel gemeenschapsleden nog in koetsen rond en is moderne technologie verboden, ook hun denkwereld is die van tweehonderd jaar geleden. Homoseksualiteit is er onbespreekbaar en Gary restte destijds weinig anders dan alle familiebanden op te geven en uit de geloofsgemeenschap te treden. Hij had er als jong volwassene niet voor gekozen om in het geniep aan zijn trekken te komen. De prijs voor zijn oprechtheid was hoog geweest. Sinds zijn achttiende is hij verbannen uit de gemeenschap en is er geen enkel contact meer met familie en vrienden.

Toen Gary Randall weer bij kennis was gekomen, had hij een stem gehoord. ‘Het is tijd,’ had een mannenstem gezegd, ‘dat de mensheid de beschikking krijgt over het zesde zintuig. Aan jou de taak om je onderzoeksresultaten te delen met de wereld.’

Gary had om zich heen gekeken, maar niemand gezien. Het was een dermate vreemd voorval, dat hij er met niemand over sprak. Zelfs Terry wist niet van de stem en de boodschap die vanuit het niets leek te komen. Maar vergeten deed Gary het niet. Daarvoor was de boodschap te intens binnengekomen.

Na een paar dagen gaat het gelukkig de goede kant op met de professor. Zijn helderblauwe ogen en de lange grijze baard steken af tegen het kraakheldere witte ziekenhuislaken. Wanneer de professor uiteindelijk naar de zaal wordt gebracht, wijkt zijn grote liefde Terry niet van zijn zijde. De theatermaker is duidelijk van slag. Ze hadden zich hun weekje vakantie samen wel anders voorgesteld.

Zodra het lukt, stuurt professor Randall een sms-bericht naar de rector magnificus van Princeton om te melden dat hij de volgende week afwezig zal zijn wegens ziekte. Een volkomen onnodig bericht, zo blijkt. Het nieuws dat een van de beroemdste professoren van de Verenigde Staten is getroffen door een hartstilstand, heeft niet alleen in de krant gestaan, maar is inmiddels ook tot Princeton doorgedrongen. Uiteraard werden daar de colleges en afspraken van de professor voor de volgende maand geannuleerd.

Gary is op zaal nog altijd in de war en kan niet geloven wat er is gebeurd. De stem die hij heeft gehoord, is niet meer uit zijn gedachten geweest. Deze was zo helder en duidelijk, dat Gary de boodschap voor zijn gevoel niet kan negeren. Hij moet zo snel mogelijk overgaan tot publicatie van het onderzoek, waarin hij de grenzen van wat wij denken en wat we geloven, heeft opgerekt!

Als je een groot wonder wilt zien, kijk dan in de spiegel.

-2-

Instituut van ’s werelds grootste denkers

Langzaam komt de kracht terug in het lichaam van Gary Randall. ’Langzaam’ betekent echter ‘opperste traagheid’ in de ogen van de ambitieuze professor. Pas na twee weken wordt hij ontslagen uit het ziekenhuis. De bewuste dag in mei is niet meer dan een groot zwart gat in zijn geheugen, waaraan hij het liefst niet meer wil denken. Zijn mentale kracht om weer aan het werk te gaan is groter dan wat zijn fysieke lichaam aankan. Het lijkt wel alsof zijn hersenen, na de hartstilstand, opnieuw opgestart moeten worden. Zijn revolutionaire onderzoek naar het zesde zintuig lijkt ver weg en op duizenden kilometers afstand van Princeton minder relevant. Toch zou het een kwantumsprong in onze evolutie zijn als iedereen zijn vijf zintuigen met een extra zesde zintuig zou weten uit te breiden.

Gary en Terry zijn bij de cardioloog, die hen de oorzaak van de hartstilstand uitlegt op de röntgenbeelden van de thorax. Gary’s kransslagader was vrijwel dichtgeslibd. Er was op de rampdag waarschijnlijk door de inspanning een stukje plaque van een aderwand losgekomen en door de bloedtoevoer in de sinusknoop van zijn hart terechtgekomen. Hierdoor had het hart van Gary bij wijze van spreken kortsluiting gemaakt en was het gestopt met functioneren. Om een toekomstig hartfalen te voorkomen, heeft de cardioloog in de kransslagader stents ingebracht en krijgt de professor bloedverdunners en cholesterolverlagers voorgeschreven. Dan volgt eindelijk het ontslag uit het ziekenhuis en wordt hij genezen verklaard. Over een maand moet Gary wel voor controle naar een ziekenhuis in New Jersey.

Drie dagen na zijn ontslag uit het ziekenhuis nemen de professor en Terry de tram naar ‘Caffee Capriccio’. Het is een zonnige dag en de eigenaar ontvangt beide heren op een hartverwarmende manier. Gary bedankt hem voor zijn hulp en vraagt het adres van de man en de vrouw die zijn leven hebben gered. Ze zijn onbekend bij de eigenaar en waarschijnlijk zullen ze dat altijd blijven. Soms kruisen engelen je pad en blijken ze cruciaal in je leven te zijn. Helaas ben je dan niet in de gelegenheid om hen te bedanken. Misschien is het toeval dat ze net op dat moment je weg kruisen, of worden ze gestuurd door het universum, omdat het je tijd nog niet is. Wie zal het zeggen?

Randall neemt een maand extra vakantie en leert opnieuw te genieten van de kleine dingen in het leven zoals van de zon, een fluitend vogeltje of de lach van een kind. Alles is een wonder als je de dood in de ogen hebt gekeken. Om zijn gezondheid te verbeteren is Gary op advies van de arts gezonder en regelmatiger gaan eten, loopt hij elke dag minimaal tienduizend stappen en mediteert hij zelfs elke ochtend een halfuur. Zijn vriend Terry is weer aan het werk gegaan, maar de avonden brengen ze samen door. Ze realiseren zich dat de grote afstand en het harde werken hun liefdesleven kan torpederen. Bellen en facetimen kan de aanwezigheid van je geliefde en tijd met elkaar niet vervangen.

Maar hoe fijn het samenzijn ook is, met het verstrijken van de tijd groeit het verlangen naar zijn werk op Princeton. Dat is zijn levensmissie en zelfs sterker dan de liefde.

Gary heeft zijn leven aan de wetenschap gegeven en woont al meer dan vijfentwintig jaar op de campus van de universiteit, waar ’s werelds grootste denkers ooit resideerden. Albert Einstein had een werkkamer op Princeton, maar ook de bedenker van de atoombom, Robert Oppenheimer, was een prominent hoogleraar aan deze prestigieuze universiteit. En wat te denken van Niels Bohr, de man die – samen met Albert Einstein – de grondlegger is van de kwantumfysica? Ook zijn carrière is sterk verbonden met Princeton, de vrijplaats voor radicale ideeën.

Dat is geen toeval. Het instituut voor grote denkers heeft sinds 1930 drieëndertig Nobelprijswinnaars voortgebracht en het is de plaats, waar de basis is gelegd voor de atoombom, de computer en het internet.

Hoewel Gary fysiek aan de beterende hand is, moet de grootste klap nog komen. De mentale verwerking van een hartstilstand en een bijna-doodervaring duurt lang en het is hard werken. Gary Randall is nog herstellende wanneer hij eind juni weer naar New Jersey vliegt met het vaste voornemen verder te gaan met zijn onderzoekswerk. Het kan hem niet schelen. Het werk moet doorgaan!

De positie van theoretisch natuurkundige, gecombineerd met de leerstoel neuropsychologie aan Princeton is Gary Randall niet komen aanwaaien. Zijn jeugdjaren heeft hij opgeofferd aan de studie. Gary studeerde voor beide studierichtingen summa cum laude af en heeft diverse hoog aangeschreven artikelen op zijn naam staan. Alles in zijn leven heeft in het teken gestaan van de wetenschap. Daarvoor heeft hij zichzelf verwaarloosd. Dat Gary nog de tijd heeft gevonden voor de liefde, is al een wonder op zich, hoewel het voor hem ook een bron van geluk is.

In het vliegtuig gaat de professor in gedachten terug naar januari 1989, toen zijn droom werkelijkheid werd en hij een leerstoel aan Princeton kreeg aangeboden. Bij zijn aanstelling realiseerde hij zich maar al te goed dat dit zijn enige kans was om iets belangrijks te betekenen voor de mensheid. Hij is verplicht om zeven colleges per week te geven. De overige tijd is hij daarvan vrijgesteld voor het uitvoeren van zijn onderzoek. Hij kreeg het oude kantoor van Albert Einstein toegewezen, met een schoongeveegd schoolbord en een stapel lege vellen papier. Wel werd er van hem verwacht dat hij een Nobelprijs-waardig inzicht zou produceren. Op Princeton zijn geen kaders en dat is soms beangstigend, zelfs voor een hoogbegaafd iemand als professor Randall. Het gaat in essentie om doorbraken in denkwijzen en dus om sprongen in de ontwikkeling van de mensheid. Dat staat er dus op het spel en die vrijheid geeft een enorme druk. Diep nadenken werkt verslavend en is uiterst vermoeiend. Veertig procent van al onze energie gaat op aan denken. Je kunt erin vastlopen en gek worden van je vele gedachten. Daarvan zijn al meerdere professoren op Princeton het slachtoffer geworden. Met zijn onderzoek naar het zesde zintuig wil professor Randall in de voetsporen treden van Albert Einstein en Niels Bohr. Als het zesde zintuig voor iedereen toegankelijk is gemaakt, laat hij werkelijk iets groots achter.

De boodschap, die hij in zijn coma heeft gehoord, is de professor niet vergeten. Zijn onderzoeksresultaten mogen niet verloren gaan na zijn dood. De mensheid is klaar om het zesde zintuig te ontdekken en de poort naar intuïtie, genialiteit en voorzienigheid te openen. Dit betekent een revolutie in ons denkvermogen en een doorbraak voor de mensheid!

Parijs,

12 november 2015

Alle religies, kunsten en wetenschappen zijn takken van dezelfde boom.

Albert Einstein

-3-

Grappen en klappen

‘Dames en heren, over enkele ogenblikken komen we aan in Antwerpen Centraal. Als u hier uitstapt, danken we u dat u met de Thalys heeft gereisd. Een fijne dag verder en graag tot ziens. Mesdames et messieurs, dans quelques instants nous arriverons à la gare centrale d'Anvers. Si vous descendez, nous vous remercions d'avoir voyagé avec Thalys. Passez une bonne journée et espérons vous revoir bientôt.’

Ik ben onderweg tussen de twee werelden die mijn leven bepalen. Nederland is het land waar mijn roots liggen, waar ik werk als onderzoeksjournalist voor het landelijke dagblad NRC Handelsblad en waar ik in hartje Amsterdam een appartement heb. Met mijn achtendertig jaar ben ik in de kracht van mijn leven.

Frankrijk is het land waar ik van hou, waar mijn grote liefde woont in de wijk Montmartre in Parijs. Als we in haar kleine appartement door het dakraam kijken, kunnen we het puntje van de Eiffeltoren zien. Hoe romantisch kan een liefdesnest zijn?

Het woord Parijs heeft een magische klank. Het is een stad die altijd in beweging is en die mij na al die jaren toch elke keer weer verrast. Parijs combineert de schoonheid van een fotomodel, met de rauwheid van een dokwerker en de ziel van een priester en dat maakt de Franse hoofdstad tot de meest intrigerende stad ter wereld. Niemand kan om Parijs heen. De Franse hoofdstad bepaalt het modebeeld voor de rest van Europa. Je kunt er een jaar lang om de twee dagen een ander museum bezoeken en met het Louvre heeft Parijs het grootste kunstmuseum ter wereld binnen haar stadsgrenzen. Niet voor niets hebben de grootste kunstenaars zich altijd in de lichtstad verzameld. Maar ook voor de wetenschap is het een vooraanstaande stad en aan het einde van dit jaar zal hier de klimaatconferentie worden gehouden om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Kortom, de Franse hoofdstad is niet alleen de stad van mijn grote liefde, ze is ook mijn grote liefde. Er valt veel over Parijs te vertellen. Wat weinigen weten, is dat de twintig arrondissementen van de stad als een spiraal in de vorm van een nautilusschelp gesitueerd zijn rond het centrum, de Notre Dame. De nautilusschelp roteert in een spiraalvorm, die volgens het pi-principe telkens in grootte toeneemt. Pi is de goddelijke eenheid en datzelfde kan van de Franse hoofdstad worden gezegd. Als God kon kiezen in welke stad ter wereld hij zou willen wonen, dan zou dat Parijs zijn. Daarvan ben ik overtuigd. Ik kom al zolang in de Franse hoofdstad, dat ik me een Parijzenaar voel. Ik ben in ieder geval gek op un café allongé et un croissant, vroeg in de ochtend op een Parijs terras, gezellig naast een warmtelamp, onder een rode luifel.

Over drie uur kom ik aan op Gare du Nord, waar mijn liefde Noëlle Bellamy mij staat op te wachten. Sinds onze wonderbaarlijke ontmoeting heeft het moment van weerzien altijd iets magisch. Voor de zoveelste maal speelt de film zich af in mijn hoofd. We zijn elkaar wel op een heel romantische manier tegen het lijf gelopen. In 2012 deed ik als journalist onderzoek naar de vermeende corruptie bij de toewijzing van de Olympische Spelen. Parijs had de strijd om het miljarden opleverende sportevenement van Londen verloren en er waren concrete aanwijzingen van omkoping van IOC-leden. Ik deed voor het NRC onderzoek naar deze zaak en had een afspraak met een prominent IOC-lid in Parijs. Omdat ik een dag eerder naar de Franse hoofdstad was vertrokken, was ik die middag vrij. Ik besloot een bezoek te brengen aan de basilique du Sacré-Cœur in Montmartre. Nadat ik de 222 treden had beklommen, kwam ik aan bij het prachtige witte gebouw met het fantastische uitzicht over de stad van de liefde. Het was druk in de basiliek, waarin de op het plafond afgebeelde Jezus beschermend zijn armen over de wereld uitstrekt. Bij het verlaten van het prachtige bouwwerk liet een Française naast me boven aan de trappen haar zwarte handtas vallen. Ik bukte me om de tas op te rapen en bij het overeind komen keek ik in de mooiste donkere ogen, die ik ooit had gezien, onder een bos donkere krullen. De tijd stond even stil. Onze ontmoeting was van een bijzondere orde, een hereniging van twee zielen die elkaar lange tijd niet meer hadden gezien. Precies op dat moment kwam de zon achter een wolk vandaan en haar stralen koesterden ons, terwijl we naast elkaar over de bordestrappen van de basiliek naar beneden liepen. We zeiden geen woord, maar de verbondenheid tussen ons zal ik nooit vergeten. Mijn hart bonkte in mijn keel en intuïtief nam ik Noëlles hand. Vanaf dat moment waren we verbonden zonder woorden, maar vanuit een diep innerlijk weten.

In de liefde had ik tot dan toe nooit veel geluk gehad. Met mijn lange slanke gestalte, halflange blonde haren en blauwe ogen had ik aandacht genoeg, maar ik zocht naar de ware liefde. Veel meer dan een flink aantal scharrels was er niet van gekomen. Telkens als het serieuzer dreigde te gaan worden, had ik afgehaakt. Ik dacht altijd dat liefde op het eerste gezicht niet bestond en dat het fenomeen door schrijvers en zangers was gecreëerd om hun boeken en nummers aantrekkelijk voor het grote publiek te maken. Die veronderstelling bleek niet te kloppen. Op deze mooie najaarsdag leerde ik het geheim van de liefde op het eerste gezicht kennen.

Terwijl ik haar de handtas aanreikte, zette ik me over de eerste schok heen.

‘Mick Arends’, stelde ik mezelf voor.

‘Noëlle Bellamy.’

Haar naam klonk als een mooie bloem en in een flits wist ik dat we nooit meer uit elkaar zouden gaan. Het is gek dat je soms zeker kunt zijn van iets, dat hoogst onzeker is.

‘Heb je zin in een kop koffie?’ vroeg ik.

Noëlle knikte en niet veel later zaten we op Place du Tertre aan een gietijzeren tafeltje. Onder de rode luifel van Au cadet de Gascogne genoten we van onze koffie. Blijkbaar leken we verliefd, want we werden meerdere malen door schilders en kunstenaars op het beroemdste kunstenaarsplein ter wereld gevraagd om onze liefde te laten vereeuwigen. We zaten daar zeker drie uur te praten in een mengelmoes van Engels en Frans. Na de koffie kwam er een stokbroodje met paté en rond drie uur zaten we aan de pastis, die werd gevolgd door een fles rode huiswijn. Ik vertelde Noëlle dat ik onderzoeksjournalist was en legde meteen mijn hele hebben en houden op tafel. Ik heb een bewogen jeugd gekend, die zich kenmerkte door grappen en klappen. Mijn Brabantse moeder was pas zestien toen ze zwanger werd en mijn vader was met zijn achttien jaar niet veel ouder. Kinderen waren het nog, zeker in mentaal opzicht. Mijn vader was zanger in een lokale Brabantse band en op het nummer Wild Horses van The Stones raakten ze verliefd. Niet veel later vreeën ze achter een schuurtje. Mijn moeder had van een vriendin gehoord dat je de eerste keer niet zwanger kon raken. Wel dus! Zo kwamen twee mensen samen, die niet bij elkaar pasten. Mijn opa en oma van moeders kant eisten een abortus, maar mijn moeder wilde daar niets van weten. Na een hoogoplopende ruzie werd het contact met mijn opa en oma verbroken en dus stond mijn moeder er verder alleen voor. Mijn vader en mijn hoogzwangere moeder vertrokken naar de Bloemstraat in de Jordaan in Amsterdam, waar mijn vader in de haven ging werken. Daarvoor moest hij zijn muziekcarrière opgeven, wat hem frustreerde. Voor die frustratie zocht hij een uitweg in de drank. Dus vertrok mijn vader dagelijks na zijn werk naar de kroeg, terwijl mijn moeder de verantwoordelijkheid voor mijn opvoeding op zich nam, onder toeziend oog van de kinderbescherming. Ik heb mijn vader meer dronken gezien dan nuchter. Drank kost geld en daardoor was geldgebrek naast drankmisbruik de rode draad in mijn jeugd.

Ik sliep in een zolderkamertje. In mijn piepkleine kamertje kon ik me afschermen voor al die grotemensenproblemen. Daar voelde ik een warmte en rust in mezelf, alsof er een God in mij woonde, die me beschermde en kracht gaf. Ik zag geesten, die andere kinderen niet zien. Menige avond, wanneer ik in bed lag, hoorde ik gekraak op de zoldertrap, gevolgd door zware voetstappen op de houten vloer voor mijn slaapkamerdeur. Door een kier sloop hij dan naar binnen, een klein mannetje met een zwaar doorgroefd gezicht. Grote blauwe ogen van de helderste soort staarden mij aan in het avondlicht, dat tussen de gordijnen doorschemerde. Ondanks de vreemde verschijning was ik niet bang. Het vriendelijk ogende mannetje nam me immers mee naar een andere wereld.

‘Dit is de wereld waar we allemaal vandaan komen’, zei hij dan.

Ik keek rond in die wereld om me heen en voelde een innige vrede. Het vreemde mannetje liet me een dimensie zien van samensmeltende energieën, die puur, krachtig en liefdevol waren en die ik nog nooit had gezien. De mensen die in die andere wereld rondliepen, spraken niet, maar waren merkbaar verbonden door een goddelijke liefde en met elkaar. Na het nachtelijke uitstapje kwam ik met een schok terug in mijn lichaam. Dan was ook het mannetje verdwenen en lag ik in mijn bed te wachten op de thuiskomst van mijn vader. Hij was vaak aangeschoten, waarna de vlam in de pan sloeg, gevolgd door vuistslagen en hard geschreeuw. Mijn vaders drankverslaving stortte ons in het ongeluk.

Ons gezin had het al zo moeilijk. De vaak zo verdraagzame Jordanezen waren minder tolerant voor de vreemde, veel te jonge familie met een in hun ogen achterlijk dialect. Zo raakte mijn moeder in een isolement en werd ze depressief. Op een bepaald moment wilde ze zelfs uit het raam springen. Dat werd een hele heisa, waarbij de politie en een arts opgeroepen werden. Ik kwam onder toezicht van de kinderbescherming en die is tot de leeftijd waarop ik volwassen werd, nooit meer uit beeld geweest.

Misschien was dat maar goed ook. Mijn vader had twee gezichten als hij te veel had gedronken. Aan de ene kant was hij de grappenmaker, die het hardst om zijn eigen grappen lachte. Zijn zwarte kant was het gebrek aan controle over zijn losse bootwerkershandjes. Hij sloeg mij en niet alleen wanneer hij dronken was, ook als het hem even niet zinde. Mijn moeder kon mij niet in bescherming nemen. Daarvoor was hij te driftig van aard en zijn onberekenbaarheid te groot. Mijn vader was dus een man van grappen en klappen, die geen tegenspraak duldde. Ik heb zo vaak tegen mijn moeder gezegd dat we weg moesten gaan, maar ze zag geen enkele uitweg. De angst voor het onbekende was te groot en haar trots en moed waren in de voorafgaande jaren wel uit haar geslagen. Waar moest ze heen? Zo bleef ze met denkbeeldige handboeien vastzitten in haar lijden en ook ik kon nergens naartoe.

Mijn vader sloeg met het voortschrijden van de jaren harder en harder en zijn driftigheid werd alsmaar groter. Dat moest wel een keer verkeerd aflopen. Intuïtief zocht ik naar middelen om mezelf te verdedigen en zo begon ik met taekwondo. Nadat ik op mijn zestiende als Amsterdams taekwondokampioen werd gehuldigd, hield vader op met slaan. Ik had gedreigd hem in elkaar te trappen. Hij was te laf voor tegenstand en te angstig voor harde klappen. Zijn hart kon zijn driftige temperament niet aan en begaf het op zijn vijftigste. Mijn vader is gestorven, zonder dat ik ooit echt een indringend gesprek met hem heb gehad. Die pijn zit er nog altijd en achteraf heb ik zijn graf nadien nooit meer bezocht. Mijn moeder zie ik nog wel af en toe. Ze heeft een nieuwe vriend, Bas, met wie ze ergens in Brabant woont. Daar leeft ze in sociale afzondering, maar één met de natuur.

Die andere wereld, waar het mannetje me ’s avonds naartoe bracht, heeft me nooit meer losgelaten. Door het mannetje weet ik zeker dat er meer is tussen hemel en aarde. Wat dat precies is, weet ik niet, maar daar kom ik ooit achter. Dat staat vast!

Als het je niet lukt om succesvol te zijn, neem dan iemand als voorbeeld die dat wel is.

-4-

De magie van Parijs

Noëlle Bellamy is waarschijnlijk de mooiste vrouw van Parijs en dat is niet alleen mijn mening. Noëlle is een bekend fotomodel, ze heeft zelfs al op de omslag van Vogue gestaan. Haar huis hangt vol met zelfportretten, waar de levenslust van afspat.

Langzaam komt de tgv tot stilstand. Wanneer ik uitstap op Gare du Nord – met nog altijd de allure en grandeur van de wereldtentoonstelling van 1889 – zie ik Noëlle al van ver staan. Wat is ze toch prachtig! Ik kan niet geloven dat deze vrouw bij mij wil zijn. Mijn ademhaling versnelt en mijn hart klopt als een bezetene. Ze is de enige met wie ik ooit zou willen trouwen. Helaas heb ik nog niet de moed gehad om haar ten huwelijk te vragen. De laatste twintig meter ren ik naar haar toe. We vallen elkaar in de armen en zoenen, terwijl mijn rolkoffertje op de grond valt. In elkaars armen gaat de passie over in een tederheid, die een eeuwigheid lijkt te duren. Dan houd ik haar op armlengte en kijk haar aan. Haar schoonheid zit niet alleen in het opwindende lijnenspel van haar gezicht of in haar ranke, atletisch gebouwde lijf. De werkelijke schoonheid van Noëlle is af te lezen in haar ogen. Ze zijn de spiegel van haar ziel en ze geven me direct toegang tot haar hart, de bron van liefde.

Noëlle is op 18 juni 33 geworden en we hebben afgesproken haar verjaardag twee keer te vieren. De eerste keer in de zomer, op 18 juni, en nog eens op kerstavond. Noëlle betekent immers ‘geboortedag van Christus’, en op deze avond viert de hele wereld haar verjaardag mee.

Ik neem mijn rolkoffertje van de grond en samen lopen we naar buiten. Haar appartement in de Rue Ravignan 13 ligt op wandelafstand. Het voelt als thuis wanneer we langs de brede boulevards richting Montmartre lopen. Zoals gewoonlijk draaien zo nu en dan mannen hun hoofd naar ons om en dat maakt me trots.

Via de Place Saint-Pierre, met haar werkelijk prachtige uitzicht op de spierwitte Sacré-Coeur, lopen we de trappen op naar Noëlles appartement, dat halverwege de heuvel ligt. Zodra de deur achter ons in het slot valt, neem ik haar stevig in mijn armen.

‘Ik heb zin in je!’ fluister ik haar in het oor.

Ik trek haar nog steviger tegen me aan en we verliezen onszelf in een passionele omhelzing, alsof we elkaar jaren niet hebben gezien.

‘Ik wil je beminnen en je voelen’, fluister ik weer.

Daarmee is het startschot gegeven van een heerlijke vrijpartij.

‘Je bent de mooiste vrouw die ik ooit heb ontmoet’, zeg ik. ‘Ik heb ongelofelijk veel zin in je en wil je hard en zacht tegelijkertijd nemen.’

Ik weet hoe opwindend en prikkelend Noëlle de woordjes vindt, die ik haar toefluister.

Ik zoen haar traag en sensueel in de nek. Daarmee zet ik de volgende stap in het liefdesspel. Ik til haar op, druk haar tegen mijn borst en kijk haar diep in de ogen. Eén blik is genoeg. Dan draag ik haar naar het bed en vrij met haar alsof mijn leven ervan afhangt. We ademen op hetzelfde ritme, terwijl mijn handen traag langs haar rug naar beneden gaan. Ik voel haar stevige ronde billen, waar ik speels in knijp. Noëlle maakt van mij een minnaar, in wie ik mezelf nauwelijks herken. Ik kus haar vol op haar sensuele lippen. Daarmee trek ik alle registers van het liefdesspel open. Mijn stevige mannelijkheid duwt tegen haar zachte ontvangende bekken aan en daarna ben ik volledig van de wereld. Ik beland in het paradijs van erotiek en liefde. We vrijen onvermoeibaar en voeren elkaar gestaag naar een hoogtepunt. Nadat we beiden zijn klaargekomen, breng ik haar een kop koffie in bed en kijken we hand in hand naar het puntje van de Eiffeltoren.

Die zullen we helaas nooit samen kunnen beklimmen, omdat ik hoogtevrees heb. De lavendelblauwe muren met de ingelijste cover van de Vogue, waarop Noëlle in haar jurkje van Karl Lagerfeld te zien is, geeft de slaapkamer een Zuid-Frans tintje. Ik geniet, zoals ik zelden in mijn leven heb gedaan!

Nadat we ons hebben aangekleed, lopen we Montmartre in. De kunstenaarswijk van Parijs lijkt de afgelopen honderd jaar niet veel veranderd te zijn. Als ik mijn ogen dichtknijp, zie ik door mijn wimpers nog steeds dezelfde straten waarin ooit Picasso, Van Gogh en Gauguin liepen, zelfs de terrassen lijken nog steeds dezelfde. Dat is ook de reden waarom ik me op deze plek zo thuis voel. Dicht bij de kunstenaarsenclave Le Bateau-Lavoir nemen we plaats op een terras, waar je vanaf de heuvel een fantastisch zicht hebt op de stad. Op nog geen vijftig meter van dit terras woonde Picasso. In 1906 schilderde hij daar een van de beroemdste schilderijen ter wereld, Les Demoiselles d’Avignon. Daarmee werd het kubisme ingeluid en de moderne kunst vormgegeven. Dat is allemaal hier gebeurd! In deze wijk liggen ook de wortels van het impressionisme. Vincent van Gogh woonde samen met zijn broer Theo van 1886 tot 1888 in de Rue Lepic 56. Maar ook Monet, Toulouse Lautrec, Cézanne en Gauguin hebben in Montmartre gewoond en gewerkt. Deze wijk is nog altijd een magneet voor kunstschilders, schrijvers en beeldhouwers van over de hele wereld. Het is alsof de inspiratie zich hier met de zuurstof heeft vermengd, waar ook de kunstenaars vandaag de dag deze telkens opnieuw inademen en het is daarom ook de plaats waar kunstliefhebbers – zoals ik – zich thuis voelen.

Een ober zet twee glazen pastis voor ons neer.

‘Santé’, zegt Noëlle. ‘Volgende week moet ik hier in Parijs een modeshow lopen met de nieuwe collectie van Karl Lagerfeld. Kom je kijken?’

‘Wanneer is dat?’ vraag ik.

‘Vrijdagavond’, antwoordt Noëlle.

‘Dan zal ik er zijn’, zeg ik. ‘Ik moet alleen mijn treinticket omboeken naar een dag eerder.’

‘Ik zorg voor een toegangskaart’, zegt Noëlle. ‘Hoe gaat het op je werk?’