Retourtje jeugd

Marjet Maks

De zaterdagkrant ligt opengespreid op mijn grote eettafel. Na de nieuwsberichten, boekrecensies en opinieartikelen scan ik altijd de overlijdensadvertenties op zoek naar een bekende. Ik sta versteld hoe vaak de naam van de overledene me iets zegt. Laatst de broer van de buurvrouw. Vorige week een oude kennis van mijn moeder, en soms herken ik de naam van een min of meer bekende Nederlander.

Mijn oog valt op een overlijdensadvertentie in grote letters. In verwarring sta ik op om koffie te zetten en stop een croissant in de oven. Terug aan tafel lees ik de advertentie opnieuw.

Meta van Esse is dood! Mijn vriendin van de middelbare school. Twee jaar trokken we intensief met elkaar op, toen dacht ik dat onze levens voor altijd met elkaar verweven zouden blijven. Waarom verloren we elkaar uit het oog?

Als eerste zie ik haar blozende blondheid en glimlach voor me, nooit uitbundig, wel zelfingenomen en ongenaakbaar. Soms dacht ik nog aan haar. De afgelopen week, gek genoeg, zelfs verschillende keren. Wat zou er gebeurd zijn? Een ongeluk of was ze ziek? Er staat niets over in de advertentie, alleen dat er maandag om twee uur afscheid genomen zal worden in de aula van de algemene begraafplaats in haar geboortedorp. Het correspondentieadres is van haar zus, Marga. Zij woont nog steeds in het oosten des lands. Behalve Marga en de broer, Joop, staan er geen andere namen onder, geen warme woorden van afscheid, maar bloemen zijn welkom.

Ik zou kunnen gaan. Maandag is mijn vrije dag en ik heb nog niets gepland. Meta heeft me vaak belazerd, het bloed onder mijn nagels vandaan gehaald, maar ooit waren we beste vriendinnen.

Onze moeders bridgeden samen. Meta’s moeder was arts. De mijne zette de winkel van mijn vader voort, die toen ik net in de brugklas zat onverwacht overleed. Haar vader was psychiater geweest in een inrichting. Twee jaar eerder was hij in het harnas overleden, zoals mijn moeder dat toen noemde. Dat hadden Meta en ik gemeen: we waren allebei vaderloos. Ik wilde graag met haar over mijn vader praten en kon out of the blue tegen haar zeggen: ‘Meet, had jij dat ook op het laatst? Dat je meer van je vader hield dan van je moeder?’

Als antwoord kreeg ik een nonchalant schouderophalen en een blanco gezicht. Ik miste mijn vader. Zij ook, nam ik aan. Ik hoopte de onmacht van de leegte met haar te kunnen delen. Maar Meta klapte volledig dicht bij alleen al het woord. Vader. We konden het er nooit over hebben. Nu ik terugkijk en erover nadenk, voel ik hoe het dode gewicht van onze vaders tussen ons stond. Ik prikte erin en stuitte op metaal; zij liep er met een grote boog omheen.

Colofon

©2014 Uitgeverij Parelz

Literaire uitgeverij Parelz specialiseert zich in literaire korte verhalen en novellen. Lezers kunnen uit de groeiende verhalencollectie van Parelz op www.parelz.eu zelf een boek samenstellen. Een deel van de verhalencollectie is ook als e-verhaal beschikbaar. Kijk op onze website voor het volledige aanbod.

Parelz wil met deze focus op het korte verhaal bereiken dat lezers meer oog krijgen voor het brede aanbod van kwaliteitswerk dat in Nederland en Vlaanderen geboden wordt.

Biografie Marjet Maks:

Marjet Maks werd in de winter van 1959 geboren en beleefde een gelukkige jeugd op het platteland van Overijssel. Tot haar vader stierf toen ze net dertien was: haar eerste belangrijke levenservaring.

Na de studie tuin- en landschapsarchitectuur begon ze in 1984 haar eigen tuinontwerpbureau in Utrecht dat ze samen met twee compagnons uitbreidde tot een bloeiend bedrijf. Haar eerste tuincolumn verscheen in 1998 in het Utrechts Nieuwsblad en was het begin van haar schrijfcarrière. Tekenen en schilderen waren belangrijke expressievormen, later kwam het verhalen schrijven daarbij. In 1996 kwam haar huidige partner en daarmee Spanje in haar leven en in 2000 verhuisden ze samen naar Andalusië. In een authentiek bergdorp in de Sierra Nevada vonden ze een eeuwenoud dorpshuis met een tuin en een bron. Ze restaureerden dit huis en begonnen een bed & breakfast. Zodra het verbouwingsstof was neergedwarreld kreeg Marjet naast het huishouden, het koken voor de gasten en het onderhoud van de grote tuin, ineens volop tijd voor het schrijven van columns, korte verhalen en romans.

Marjet won de Azra Magazine schrijfwedstrijd in 2013 wedstrijd met haar bijzondere verhaal Vogel Bisbisbis dat werd gepubliceerd in Azra Magazine 2.6.

Ze debuteerde in 2013 met de roman De zucht van de Moor en heeft een vaste column in het kwartaalblad Vruchtbare Aarde.

Website auteur: www.schrijfmaks.raya.org

Marjet Maks over haar schrijverschap:

“Ik blijf tijdens het schrijven graag dicht bij mezelf en creëer alledaagse situaties die ik inkleur met het rijke palet van herinneringen aan mijn eigen leven. Erg opwindend is het leven in een Spaans bergdorp niet, maar voor mijn columns leer ik steeds beter materiaal te putten uit de bron van de eenvoudige gebeurtenissen om mij heen. Voor mijn romans en novellen zoek ik naar de grotere lijn. Ik vind het heerlijk om in mijn eigen verhalen te leven. Vroeger waren die eerder bizar en soms macaber, tegenwoordig vind ik meer en meer mijn stem met als terugkerend thema: de invloed die mijn personages ondervinden van ouders en vriendschappen en de omgeving waarin ze opgroeien. Het moet wrijven, de omstandigheden zijn ongemakkelijk, de personages lijden een beetje, maar uiteindelijk komen ze tot inzichten.”

ISBN: 9789081161404

NUR 300

Omslagontwerp: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

Omslagfoto: Klaas Touwen

Opmaak: Uitgeverij Parelz, Alphen aan den Rijn

www.parelz.eu