Ravelli

De Vliegenvanger

Roman

Uitgeverij TVF International Books
Ravelli Publishers

De namen in deze roman zijn gefingeerd met uitzondering van enkele historische figuren, die als zichzelf worden opgevoerd. Daarnaast is het karakter van de hoofdpersoon geïnspireerd op de dagboeken van monnik en kluizenaar Linders. Elke verdere overeenkomst met bestaande personen en namen berust op louter toeval.

De uitgever.

De naam van de auteur(s) is onderdeel van het verhaal en maakt deel uit van het mysterie rond De Vliegenvanger. De betrokkenen zullen derhalve anoniem blijven.

Copyright 2011 R. Felderhof/TVF International B.V.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van B.V. TVF International, Postbus 162, 1260 AD Blaricum
No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission from B.V. TVF International, Postbus 162, 1260 AD Blaricum

Omslagontwerp: Studio Jan de Boer
Ontwerp binnenwerk: CO2 Premedia, Amersfoort
Drukwerkbegeleiding: Ingeborg Moens
Drukwerk: A&I Grafische Producties, Lommel
Redactie: Marjolein Westerterp
Cees Baan
Productie: Agneet Dirkmaat
Marketing & sales: Erik Felderhof

ISBN 978-90-814012-5-8
NUR 301

Deze digitale editie is gemaakt naar de derde druk, september 2011:
Met ISBN 978-90-814012-1-0

www.devliegenvanger.nl

11

Vanaf het moment dat hij vrij was liet Peter zich opnieuw Paulo noemen. Het gaf hem de mogelijkheid zijn bezoedelde identiteit van zich af te schudden. De laatste jaren was hij vooral als ‘der Peter’ aangesproken en daar had hij geen prettige herinneringen aan.

Peter had zich geïnstalleerd op de trappen van de basiliek Santa Maria sopra Minerva, zijn vertrouwde bedelplek van een paar jaar geleden. En daar zat hij, zielig om zich heen kijkend, zijn voeten spastisch naar binnen gedraaid en met een verlamd handje – om kerkgangers te vermurwen tot een goede daad.

‘Ecce homo – zie de mens – uw medemens – en wees barmhartig, zoals de Bijbel het van u verlangt. Laat de woorden van Jezus bezit nemen van uw hart en reik een helpende hand naar de misdeelden. Zie de mens – zie de bedelaar die voor u ligt op de trappen van het Huis Gods.’

Peter ging er nog beroerder bijhangen. Hij wist maar al te goed hoe hij handig kon aanhaken bij het evangelie.

‘Wat u schenkt aan de minsten onder ons, schenkt u aan mij. Dat zijn de woorden van Jezus.’

Meerdere kerkgangers bleven staan en knikten bevestigend. De arme man had gelijk. Dit was de ware boodschap van het evangelie.

Peter strekte zijn gezonde hand als signaal naar de pet die hij als collectezak had neergelegd.

‘Grazie.’ Het regende muntjes en nog meer muntjes.

‘God zal u zegenen.’

Er meldden zich steeds meer gelovigen om de mis te vieren, zoals de pastoor het thuis in Limburg zo graag verwoordde. Vandaag werd de dienst opgeluisterd met de miszang van een jubilerend koor uit Napels, zo stond het aangekondigd op het affiche dat met punaises was vastgeprikt op de grote houten kerkdeur. Hoewel hij zich oprecht verheugde op de liederen die gezongen zouden worden, ging zijn aandacht in eerste instantie uit naar de kerkgangers op het plein.

Hij zag haar reeds van verre naderen. Ze viel op door haar waggelende gang, veroorzaakt door een defect aan haar linkervoet.

In het straatbeeld kon ze je niet ontgaan, zeker niet als je reikhalzend naar haar uitkeek, zoals Peter die zich verheugde op de royale aalmoes die ze hem zou schenken. Een vorstelijk bankbiljet dat ze tevoorschijn zou toveren uit de mouw van haar japon, een gebaar dat immer gepaard ging met een vrolijke glimlach en de wens: ‘Vai con Dio. Ga met God.’ Een wekelijks ritueel dat sinds Peter zes weken geleden zijn bedelplaats op de trappen had ingenomen, elke zaterdag werd herhaald.

Sophia Partizani was een vermogende jonge vrouw van rond de veertig, een geprivilegieerde telg uit een familie van juweliers en diamantairs. Zij en haar tweelingzuster Cato waren de enige erfgenamen van het fortuin dat hun voorvaderen hadden vergaard. De familieleden hadden weliswaar veel geld, maar ook een zwak hart. Veel ooms en tantes waren omgevallen tijdens een wandeling, een partijtje tennis of gewoon bij een kopje thee. Ook tijdens het copuleren waren sommigen uit bed gevallen om nooit meer op te staan. Kortom, de familie was – ook mede dankzij de Spaanse griep – rigoureus uitgedund. De beide zusters en hun moeder waren gespaard gebleven en woonden op zichzelf, apart van elkaar.

‘Buongiorno, dag mooie jongen.’ De sopraanachtige stem van Sophia Partizani klonk helder en hartelijk. Ze stopte hem een bankbiljet toe.

‘Wacht op mij lieve man, tot na de Heilige Mis, ik zal u een aantrekkelijk voorstel doen.’

‘Wat zou dat betekenen?’ vroeg Peter zich af. Hij kon het zo gauw niet bedenken.

‘A piu tarde, tot later.’ De dame boog zich over hem heen en gaf hem een vriendelijk tikje op zijn hoofd.

Sophia had een innemend gezicht en een fabelachtige boezem. Met roze tepels zo groot als abrikozen, fantaseerde Peter terwijl de barones langzaam oploste in de schaduw van het kerkportaal.

Een kwartier later liep hij de kerk binnen. Hij wandelde door de halfdonkere zijgang naar voren zodat hij zicht had op het koor en op het marmeren beeld van Michelangelo. Een imposant kunstwerk van een jonge man die in zijn rechterarm een klein Golgotha-kruis droeg. Dat kruis was te kort om aan opgehangen te worden. Een inschattingsfoutje van Michelangelo, vond Peter. Verder droeg Jezus een misplaatst goudkleurig lendendoekje dat pas veel later uit overweging van kuisheid door de kerk was toegevoegd. Daar had Peter wel begrip voor. Een afbeelding van een bloot geslachtsdeel hoort niet thuis in een kerk. Men zou bij Jezus wel eens op andere gedachten kunnen komen. Vrome nonnen die ongebreideld fantaseren over dat mooie lichaam, niet meer te beteugelen in hun opgekropte kuisheid.

‘Dat zou spannend zijn,’ bedacht Peter, ‘nonnetjes die na de mis komen dansen op een grasveld, smachtend naar verlossing, hunkerend naar genot.’

Hij zou onmiddellijk vrolijk inhaken en de leukste zusters tussen de rododendrons trekken om samen de rest van de middag stoute spelletjes te spelen.

Heerlijke gedachten drongen zich aan hem op over religieuze meisjes die giechelend hun borsten probeerden te bedekken. Bleke blote billen die bescherming vonden in de handen van hun nieuwe vriend, Paulo Wanders.

Peter verlegde met tegenzin zijn aandacht naar het mannenkoor dat zich uit de banken verhief om een gedragen gregoriaans gezang aan te heffen. Het klonk prachtig, de Heer werd lof toegezongen in lange lage tonen, klanken die hem onverwachts vervulden met een onbestemd gevoel van religiositeit.

‘Doe niet zo schijnheilig,’ sprak hij zichzelf berispend toe. ‘Zojuist had je nog een nonnenbil in je hand en een halve minuut later word je zogenaamd bevangen door een religieus gevoel.’

En toch kon hij niet ontkennen dat hij onder de indruk was. Het ‘Sanctus Deus’ baande zich galmend een weg door de basiliek en waaierde eerbiedig omhoog naar het beschilderde plafond dat een verrassend uitzicht bood op het hiernamaals. Een vredig landschap met serieus ogende heiligen die voorbijdreven op witte wolken, omringd door engelen met vleugels van satijn, sereen fladderend boven blauwe rivieren met zachtgroene oevers. Peter kreeg er bijna zin in, maar voorlopig zocht hij zijn heil liever tussen de rododendrons.

Tijdens het laatste lied verliet Peter de basiliek en nam zijn plekje op de trappen bij de ingang weer in. Hij daalde neer in bedelaarspositie, de voeten naar binnen gekanteld en de lamme hand bungelend uit de mouw van zijn jasje.

Signora Partizani, barones van geboorte, boog zich na afloop van de mis vriendelijk over hem heen en nodigde hem uit om bij haar thuis langs te komen. Diezelfde middag nog om een uur of vijf, als dat zou schikken.

Nou, dat schikte Peter wel.

Ze overhandigde hem een visitekaartje, dat hij – nadat ze was vertrokken – met een glimlach las. Het adres klonk veelbelovend: Piazza Navona 25, het beroemde plein met de Bernini-fontein.

‘Voorwaar geen achterbuurt,’ lachte Peter in zichzelf, ‘dit kon weleens goed uitpakken voor Paulo van het Geitenpad.’

Diezelfde middag begaf hij zich naar het Piazza Navona waar hij zoveel mooie uren had doorgebracht met Daniëlla en waar haar vader, poppenspeler Salvatore, was overleden.

Na zijn terugkeer in Rome was hij onmiddellijk bij Il Caffè Luigi een espresso gaan drinken. Hij hoopte dat Daniëlla er nog zou werken, maar die was met haar politieman vertrokken naar Genua. De eigenaar wist hem ook te vertellen dat ze een dochtertje hadden gekregen.

‘Kijk, daar hangt het kaartje.’

Peter was naar het buffet gelopen waarboven een geboorteaankondiging was geprikt. Gelukkig en trots zijn we met de geboorte van onze dochter…

Hier stopte Peter even met lezen. Hij werd verrast door de naam van het meisje. Pietra Paula Maria. Daniëlla zou toch niet… Nee, dat zou… Zou hij, Peter Paulo, vernoemd zijn? Het ontroerde hem. Hij hoopte dat het waar zou zijn, in ieder geval wilde hij niet horen dat het niet waar was.

‘Ik ga geen navraag doen,’ besloot hij resoluut.

‘Ik ben vernoemd,’ zei hij trots tegen zichzelf.

‘Mooie naam,’ zei hij tegen Luigi, en bestelde nog een doppio om het heuglijke feit te vieren.

Peter nam de tijd om het monumentale pand op nummer 25 in zich op te nemen. Het loog er niet om. Grote ramen omlijst met gebeeldhouwde ornamenten. Een voordeur zo vorstelijk van afmetingen, dat men met twee paarden tegelijk naar binnen zou kunnen galopperen en dat was in het verleden vast en zeker weleens gebeurd.

Hij hield de koperen bel net iets te lang ingedrukt. Na enkele ogenblikken zwaaide de deur open. Er verscheen een lieftallig meisje in een blauwe jurk met een wit schortje voor. Ze begroette hem vriendelijk.

‘Signora Partizani verwacht u in de salon op de eerste etage, ik loop met u mee.’

Ze doorkruisten de grote hal met aan het plafond een kristallen kroonluchter met honderden glinsterende pegels, en bestegen de brede trap die met een ruime bocht naar boven leidde. Het dienstmeisje tikte op de deur en nadat er vanuit de salon een helder ‘sì, entra’ klonk, mocht hij het vertrek betreden.

‘Ah, daar is mijn vriend, de mooie man,’ begroette de barones Peter hartelijk en reikte hem een zwaar beringde hand die hij voorzichtig vastpakte.

‘Het is een voorrecht, signora, om met u van gedachten te mogen wisselen, dank voor uw uitnodiging.’

Ze glimlachte innemend.

‘Ik voel dat uw verlamde hand minder verlamd is dan u doet voorkomen op de trappen van de basiliek, oude boef!’

Een rollende lach met een verrassend volume verliet haar rode mond.

Peter lachte hartelijk terug.

‘U hebt gelijk, sta mij toe u enige uitleg te verschaffen.’

Hij begon zonder enige gêne zijn bedrog van commentaar te voorzien.

‘Mijn gehandicapte hand vormt een essentieel onderdeel van de mise-en-scène. Hij vertegenwoordigt in zekere zin de catastrofe die mij in het leven is overkomen, een beeld dat overigens wordt versterkt door mijn misvormde benen. Het geheel schetst de deplorabele toestand waarin ik mij bevind en zorgt ervoor dat men mij met gulle hand van gaven voorziet.’

Sophia schudde vermanend haar hoofd.

‘Ga zitten, arme bedelaar en vertel me hoe uw naam luidt.’

Peter liep kwiek naar de fauteuil die hem werd gewezen en liet ondertussen de pompeuze omgeving op zich inwerken. Robuuste meubels, dressoirs met uitgestald zilverwerk, imposante schilderijen met afbeeldingen van goedgeklede notabelen die arrogant op hem neerkeken. Voorouders van de barones, zo vermoedde hij. Strenge dames met dunne lippen en hooggesloten kragen. Oudere heren met heldhaftige snorren, gekleed in uniformen vol medailles en andere kleurrijke onderscheidingen.

Peter kuchte beleefd.

‘Mijn doopnaam luidt Peter Wanders en mijn wieg stond in Holland.’

Sophia knikte afgemeten, ze was kennelijk niet geheel tevreden met het antwoord.

‘Aan uw naam moeten we iets doen, daar komen we niet ver mee in Rome. U heeft wellicht zelf een suggestie?’

‘Ze noemen me hier in Rome ook wel Paulo en die naam bevalt me wel.’

‘Paulo?’ Ze nam de naam in haar mond en liet hem even rondgaan als volle wijn.

‘Dat klinkt wel goed,’ zei ze, ‘en nu uw achternaam. Heb je geen Italiaanse voorouders?’

Ze begon hem vertrouwelijk te tutoyeren. ‘Je ziet er zo mediterraan uit, een Toscaans verleden zou zeker helpen en bovendien spreek je de taal vloeiend. Ik wil je kunnen voorstellen met een fatsoenlijke naam, dat spreekt voor zich.’

Peter had niet de indruk dat Wanders een misplaatste of onfatsoenlijke naam was, maar daar dacht men hier kennelijk anders over. Hij besloot zich diplomatiek te gedragen en zijn achternaam in te ruilen voor een beter leven en een klinkende familienaam. Wat maakte het uit?

‘Ik heb inderdaad Italiaanse voorouders,’ kwam hij haar tegemoet, ‘maar dan moeten we heel ver terug in de tijd.’

De barones knikte vergenoegd.

‘Aan welke familienaam moeten we dan denken?’

‘Ravelli,’ zei Peter zonder één keer met zijn ogen te knipperen.

‘Ja, Ravelli,’ herhaalde hij de naam nog eens voldaan. ‘Ik heb nog een tante en een nicht met diezelfde naam. De familielijn loopt via mijn moeder.’

‘Ah bravo, Paulo Ravelli, die naam bevalt me heel goed.’ Sophia klapte opgetogen in haar handen. ‘Signore Paulo Ravelli!’

Peter hief zijn hand op als teken dat hij graag nog even de aandacht wilde vasthouden: ‘Gaarne wil ik hieraan toevoegen dat de familie ook adellijk bloed door de aderen heeft stromen. Wellicht kunt u daar iets mee…?’

Hij maakte een lichte buiging.

‘Ik wist het wel, ik wist het wel,’ kraaide de barones, ‘mijn mensenkennis laat me zelden in de steek.’

Een triomfantelijke lach gleed over haar gezicht. Ze boog zich naar hem toe en kneep hem in de wang.

‘Iemand met zulke verfijnde gelaatstrekken kan alleen maar van adel zijn.’

Dit zouden voor Sophia Partizani wel eens een paar leuke maanden kunnen worden. Zelden had een jongeman zo snel begrepen wat zij van hem verwachtte. Deze Paulo Ravelli voelde heel goed aan dat het leven gespeeld diende te worden. Een spel voor gelijkgestemden. Een opera met volledige bezetting als remedie tegen het eentonige leven van alledag.

‘Waaraan moet ik denken?’ vroeg signora Partizani, ‘aan een hertogdom, een graafschap… een…’

‘Een graafschap komt me bekend voor,’ glimlachte Peter met een adellijk knikje en voegde er tevreden aan toe: ‘Hoewel mijn oudste broer de waardige naam Hertog Jan draagt, doemt de titel graaf frequenter op in de familiegeschiedenis.’

‘Dan zijt gij vanaf heden…’ ze keek hem ernstig aan, ‘conte Paulo Ravelli! Ik zal onmiddellijk opdracht geven om visitekaartjes te laten drukken. Je gaat je bewegen in de betere kringen. Daar kun je de juiste contacten opdoen. Neem één ding van mij aan: Als je niet op de plek bent waar camembert wordt gesneden, zul je geen camembert eten. Dan blijft het bij tenenkaas, punta di fromaggio.’

Peter lachte beschaafd, hij kreeg plezier in deze dame.

‘Oh, wat zullen mijn vriendinnen jaloers zijn,’ lachte ze, ‘kom eens bij me, conte Ravelli en geef mij een bacio.’ Peter stond op, boog zich over de barones en gaf haar een zoen op haar voorhoofd.

‘Dat voelt goed, doe er nog maar één.’ Peter drukte ten tweede male een kus op haar voorhoofd.

‘Mag ik vragen wat u in gedachten heeft, wat de bedoeling is van ons samenzijn?’ Hij keek haar vragend aan.

‘Luister,’ stak Sophia enthousiast van wal, ‘ik zou het zeer op prijs stellen als u uw intrek zou willen nemen in dit huis, u komt zogezegd bij me wonen.’

Ongemerkt schakelde ze weer over op u, kennelijk vond ze dat plechtiger klinken.

‘Ik zorg dat u goede kleding krijgt en toegang tot gezelschappen die anders volstrekt ontoegankelijk zijn voor personen met een bescheiden achtergrond. Wellicht zou een bril u ook goed staan, het oogt wat intellectueler. Daarnaast krijgt u een maandelijkse vergoeding, een ruime financiële bijdrage en uiteraard zijn alle verdere uitgaven voor mijn rekening. Kost en inwoning, heerlijke wijnen, reisbiljetten, boeken, schoenen en uiteraard wandelstokken – indien gewenst. Als tegenprestatie verwacht ik van u dat u mij gezelschap houdt en mij vergezelt naar het theater en de opera en niet in de laatste plaats dat u mij zult verpozen, in de meest ruime zin van het woord. Wat vindt u ervan?’

‘Dat zal geen opgave zijn, signora.’

‘Vanaf nu noem je mij Sophia, is dat duidelijk, Paulo, conte Ravelli?’

‘Glashelder, Sophia.’

Vanaf dat moment was Peter Wanders in de adelstand verheven en ging voortaan door het leven als conte Paulo Ravelli, woonachtig aan het Piazza Navona nummer 25 met uitzicht op de fontein van Bernini.

Na een uitgebreid bad, een scheerbeurt bij de barbier en het wisselen van kleding die een gedienstige bediende na aanwijzingen van Sophia in een naburige modezaak had uitgezocht, mocht hij in de salon weer aanschuiven bij barones Partizani om het glas te heffen op hun liaison, zoals dat in beschaafde kringen werd omschreven.

‘Op ons.’

Sophia keek hem triomfantelijk aan, ze had een vriendelijk, bijna mooi gezicht. Jammer dat haar robuuste derrière, een lichaamsdeel dat in sommige culturen onbetwist geldt als hoogste vorm van schoonheid bij graaf Ravelli minder goed in de smaak viel.

‘Op ons,’ toastte hij terug en schonk haar een verfijnde glimlach.

Tijdens de maaltijd die daarop volgde, bekende Sophia dat ze hem enige tijd had laten volgen en zodoende op de hoogte was van zijn levensstijl, die overigens geen verdere uitweiding verdiende.

‘Dat bedelaarschap wist je aangenaam te combineren met koffie drinken op terrasjes,’ sprak ze geanimeerd, ‘en met boeken lezen uit de bibliotheek waar je sinds een jaar lid van bent. Verder een beetje viool spelen op het Piazza della Rotonda. En ook je vaste stek waar je ’s morgens de krant leest is mij bekend. Verder lijd je een behoorlijk rustig bestaan voor zover ik dat heb kunnen natrekken. Dat zal vanaf heden geheel anders worden, mijn lieve Paulo.’

Hij schrok van het woord ‘lieve’, daar moest hij alvast maar aan wennen.

Het zou nog veel intiemer worden, vreesde hij.

De komende dagen stonden in het teken van herstelwerkzaamheden, zoals Sophia het noemde. Zijn imago had een opknapbeurt nodig, sterker nog er moest een geheel nieuw imago komen. Sophia had een ingrijpende restyling in gedachte teneinde haar protegé in een uiterst charmante dandy te transformeren.

De renovatie ging per direct van start. Er werden handgemaakte schoenen aangeschaft in de Via Fratelli. Een vooraanstaande kleermaker – die de maten van Peter nauwkeurig had opgenomen – wierp zich gulzig op de opdracht om binnen een week zes maatkostuums te mogen afleveren op huisnummer 25. Daarnaast mocht hij aan de bestelling nog twaalf met de hand gemaakte overhemden van de fijnste stoffen toevoegen. Geen wonder dat de man met een ietwat hoge rug – een veelvoorkomende deformatie in het kleermakersgilde – de barones en haar gezelschap kruiperig ter wille was.

Als Peter nog in het bezit was geweest van het koffertje van de pastoor, had hij het meteen weg kunnen flikkeren. Het schoot qua volume schromelijk tekort om de zojuist bestelde garderobe te kunnen herbergen.

Hem werd vandaag een unieke kans geboden om zijn leven een wending te geven, al was het maar financieel. Een mooi dak boven zijn hoofd. Gelegenheid om in betere kringen te vertoeven, goede maaltijden te nuttigen en dagelijks te genieten van een heerlijk warm bad.

‘Laten we gezellig een coupe ijs gaan eten.’ De opgewekte stem van Sophia onderbrak zijn mijmeringen. ‘Malaga-ijs met rozijnen, daar ben ik dol op.’

Ze liepen gearmd naar een terras met witte parasols dat bekend stond om zijn uitgelezen assortiment ijssoorten. Sophia deed moeite haar lichte handicap te verbloemen en hinkte zo onopvallend mogelijk aan zijn arm.

‘Van welke smaken houd jij?’ vroeg ze, terwijl ze plaatsnamen aan een tafeltje aan de rand van het plein.

‘Pistache en limone lijkt me wel wat, maar zonder slagroom. Dat vertroebelt de smaak.’

‘Oh, hoor dat eens, we hebben hier te maken met een ijskenner,’ lachte Sophia. ‘Een heer met smaak, dat bevalt me wel. Heeft il conte nog meer wensen of kunnen we de bestelling doorgeven?’

‘Een pittig type die Sophia, die had zin in het leven,’ vond Peter.

De zon scheen, de lucht was blauw en het ijs voldeed aan hun verwachtingen.