EMBOPOR

TRILOGIE

Petar

Molic

EMBOPOR

Trilogie

JAHORINA

De overwinnaar schrijft de geschiedenis

(Napoleon)

Titel: Jahorina

© 2011 Petar Molic

Eerste druk: 1 aug 2011

Alle rechten voorbehouden

Uitgegeven door: Petar Molic Books

molic.petar@skynet.be

http://www.petarmolic.be

Ontwerp omslag: Petar Molic

Proeflezer: Werner Donné

Code: 20121103

ISBN 978-90-8141-493-7

NUR: 332

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor mijn broer Luc

Proloog

Jahorina, Bosnië, 1994

Melika Hafezović had ongelofelijke angst. Ze trilde als een espenblad, stond midden in een schaars gemeubelde kamer met ineengestrengelde vingers op haar buik en overschouwde wezenloos het kamertje.

Wasbekken. Kleerkast. Houten bed met matras. Stoelen noch tafel.

Ze wilde huilen, maar had geen tranen meer.

De dag voordien had ze haar man zien sterven. De Tsjetnieks hadden hem een kogel door het hoofd gejaagd nadat hij gedwongen was geweest om toe te kijken hoe vier soldaten haar om beurten hadden verkracht, terwijl de baby op de grond lag te huilen. Ze hadden gedreigd haar kind te onthoofden als ze zich durfde te verzetten. Voldoende aanmoediging om zich stil te houden.

Haar man hadden ze op zijn knieën gedwongen. ‘Ik ben jullie vijand niet. Izetbegović kan mij geen barst schelen,’ had hij geschreeuwd.

Honend had de chef hem met de kolf van zijn wapen neergeslagen.

Toen de laatste van de groep zich aan haar had vergrepen, was een andere soldaat achter haar man gaan staan. ‘Heb je gezien hoe wij Turkse1 hoeren behandelen?’ Edib was stom gebleven en had daarom een stamp in de zij gekregen. ‘Heb je het gezien, Turkse hoerenzoon?’ had de man als een waanzinnige aan zijn oor geschreeuwd.

‘Ja,’ had Edib bijna onhoorbaar gefluisterd.

De soldaat was in een schaterlach uitgebarsten, had de monding van zijn wapen tegen Edibs hoofd gedrukt en de trekker overgehaald. Stukken schedel en hersens waren over haar terechtgekomen en ze was weer aan het gillen geslagen. Geïrriteerd had een andere beul haar schreiende kind bij zijn beentjes gepakt en ze was instinctief recht gesprongen. Ogenblikkelijk had iemand haar weer ruw op de keukentafel gedrukt, terwijl haar lieve Kamal al door de lucht zwierde. De soldaat had het huilende kind meerdere keren over haar hoofd gezwierd en iedereen had als gek gelachen.

Toen het hoofdje tegen de deurpost was gesmakt, was het huilen abrupt gestopt, terwijl bloed vermengd met menselijk weefsel door de kamer was gespat. Vol afkeer had de soldaat de dode baby van zich weg geworpen omdat het bloed zijn uniform had bevlekt en het lachen was gestopt.

Op dat moment was ze in een donkere tunnel gedoken.

Toen ze wakker was geworden, had ze op een vuile matras gelegen, op de grond in een halfduister kamertje. Ze was er blijven liggen totdat iemand haar wat beschimmeld brood en wat lauw water had gebracht. In korte flitsen van gruwelijke beelden die alsmaar duidelijker werden, was de herinnering teruggekomen.

Een bus. Haar man. Kamal. Bloed.

Ze wist het weer. Ze waren uit Sarajevo weggegaan omdat ze bijna gek geworden waren van de voortdurende beschietingen en de dagelijkse confrontaties met uiteen gerukte lijven van buren, familieleden of onbekenden. Voor valse papieren en loze beloften hadden ze al hun spaarcenten uitgegeven.

‘De passage is geregeld,’ had de man gezegd. Ze zouden naar Zenica2 gaan. ‘De controlepost in Ilidža zal jullie doorlaten,’ had hij er geruststellend aan toegevoegd. Maar die broederlijke Bosniak3 had hen verraden, had Melika beseft want aan dat checkpoint waren de soldaten op de hoogte geweest. Ze hadden hen uit de bus gesleept en meegenomen naar een verlaten plaats, een kilometer of zo verderop. In een bouwvallig huis waar gevangenen werden ondervraagd.

Tevergeefs had ze al wat er daarna was gebeurd uit haar hoofd willen zetten. Wat hebben ze met hun lichamen gedaan? Nergens had ze de stoffelijke resten van Edib en Kamal gezien. Uren had ze gehuild totdat ze in een lethargische toestand was verzonken.

In de loop van de middag was een soldaat haar komen ophalen. ‘Sta op, Turkse teef, of we snijden je de keel door.’ Hoewel ze al wat haar het liefst was, had verloren en ze kortstondig aan zelfmoord had gedacht, was haar overlevingsdrang uiteindelijk sterker geweest. Geef niet op want op een dag zul je van deze monsters rekenschap eisen, had ze gedacht. Als een robot was ze opgestaan en moedeloos de militaire vrachtwagen opgestapt waarin tien meisjes hadden gezeten. Lotgenoten. Het was hen aan te zien dat ze ook verschrikkingen hadden meegemaakt.

Een uur lang was de rit afwisselend over hobbelige en heuvelachtige wegen gegaan. Niemand had een woord gesproken want ze waren te beschaamd om elkaar aan te kijken. Getraumatiseerd. Geen van hen wilde aan de horror worden herinnerd.

Ze vermoedde dat ze op de Jahorina zat, in een van de hotels dicht bij de top van de berg. Voor de oorlog was ze daar met haar man vaak gaan skiën. Maar de geruchten die ze onlangs over dit oord had gehoord spraken over gevangen Bosnische vrouwen. Seksslavinnen voor de Tsjetnieks en hun genodigden.

Ze bevond zich in Karadžić´ hoofdkwartier en de plaats waar kampen voor speciale troepen waren opgericht. De geruchten vertelden dat de Servische leider er niet alleen zijn commandanten trof, maar ook UNPROFOR-ambtenaren en hooggeplaatste militairen. Terwijl zijn artillerie Sarajevo onophoudelijk met obussen bestookte, toonde hij zich een goede gastheer. Hij bood zijn genodigden al het mogelijke comfort, vrouwelijk gezelschap inbegrepen.

De soldaat die haar naar de kamer had gebracht, had haar opgedragen zich te verfrissen en andere kleren aan te trekken. ‘Een buitenlandse veldheer wil charmant gezelschap,’ had hij gezegd.

De jongeman wachtte buiten voor de deur en ze vroeg zich af hoelang hij geduld zou tonen. Ze begreep dat ze weinig keus had. Ze was volledig aangewezen op de willekeur van haar belagers. Vier mannen hadden haar verkracht, haar echtgenoot en kind waren dood en wie weet wat er haar nog allemaal te wachten stond. Hopelijk werd ze niet zwanger want een baby van een Tsjetniek zou het toppunt van vernedering zijn.

Als in trance liep ze naar de kleerkast en vond daarin kleedjes, schoenen, schoudertas en ondergoed. Ze huiverde, draaide zich om en liep naar het wasbekken. Erlangs aan een metalen stang in de muur hingen twee handdoeken. Op de porseleinen wasbak lag een stuk zeep en een washandje.

In de spiegel ontdekte ze een flets gezicht met licht ingevallen wangen waarlangs vuile slierten donkere haren hingen. Ben ik dat? Waar was die knappe schoonheid van weleer? Haar witte T-shirt was vuil en bedekt met sporen van mannenhanden. Haar rok vertoonde bloedvlekken en andere bezoedelingen. Waarschijnlijk kleefden er deeltjes van Edibs hersenen op. Haar schoenen waren met modder besmeurd.

Als in trance liet ze die vuile kleren van zich afglijden en schoof ze met haar rechtervoet onder de wasbak. Vervolgens liet ze het wasbekken vollopen terwijl ze haar blik op de waterstraal gericht hield. Als het bekken bijna vol was, ademde ze diep in, draaide de kraan dicht, hief haar hoofd en staarde als gehypnotiseerd naar de reflectie van haar rank lichaam. Mager, kleine borsten, dunne armen en benen bedekt met diverse blauwe vlekken. Huiverend beleefde ze opnieuw de brutale scenes voor haar geestesoog. Was je.

Als in trance pakte ze het washandje, zeepte het in en begon het over haar lichaam te bewegen.

Een kwartier later zag ze er weer enigszins toonbaar uit. Traag borstelde ze haar natte haren met een plastic borstel die ze in de handtas had gevonden. Daarna ging ze op de bedrand zitten, gekleed in een luchtig kleedje, rood als bloed. Haar pijnlijke voetjes staken in lichte, open sandalen en daarin voelden ze zich het best. Tegen de vale kleur van haar gezicht had ze niets kunnen doen. Toch ging er een onverklaarbare magische aantrekkingskracht van uit. Een engelgezicht dat al de andere onvolmaaktheden in de schaduw stelde. Maar wat voelde ze zich moe en lusteloos. Haar tengere handen lagen ineengestrengeld in haar schoot.

Laat me alsjeblieft slapen zodat ik deze gruwelijke taferelen kan vergeten, schreeuwde ze zonder dat er een toon uit haar keel kwam. Maar ze vreesde dat ze daar voorlopig geen kans toe zou krijgen. Met gebogen hoofd en afwezige blik wachtte ze op het onvermijdelijke.

Nauwelijks vijf minuten later viel de soldaat ongeduldig de kamer binnen. Ze schatte hem rond de twintig jaar. Haar leeftijd. Blijkbaar getroffen door haar fragiele schoonheid bleef hij even woordloos staan en na een paar seconden schraapte hij zijn keel. ‘Slijedite me,’ zei hij. ‘Volg me.’

Zo jong en toch al een beest. Hij behoorde tot de vier die haar hadden verkracht. De laatste en minst brutale. Maar verkrachting blijft verkrachting. Bovendien had hij haar naar deze plaats gebracht.

De jongeman nam haar mee naar de achterkant van het hotel en gedwee volgde ze hem naar buiten. Zonder een woord te spreken wandelden ze naast elkaar over een slingerend pad dat naar een chalet voerde, een honderdtal meter verderop. Zo stonden er meerdere op de flanken van de Jahorina. Voor de oorlog waren deze houten huisjes vakantiebestemmingen voor toeristen, maar nu deden ze dienst als luxe plaatsjes voor Servische leiders of buitenlandse vips. Deze chalets telden meerdere kamers. Het waren gecamoufleerde bordelen en gevangenissen voor tientallen Bosnische meisjes.

Ze gingen naar binnen en de soldaat bracht haar in het eerste vertrek bij de ingang. Een kantoor of wachthokje, wat maakte het uit. Er zat een majoor aan een bijzettafeltje in een fauteuil een boek te lezen. Een man met een imposante buik, rond gezicht, blauwe ogen en rood aangelopen neus. Glimlachend stond hij op, bezag haar van onder tot boven, knikte goedkeurend en wendde zich tot de soldaat. ‘Je kunt weer gaan, ik breng haar naar onze gast,’ zei hij op vlakke toon.

De soldaat groette en verdween.

‘Hoe heet je?’ vroeg de majoor.

‘Melika…Hafezović,’ stamelde ze.

Hij glimlachte. ‘Luister goed, meisje,’ begon hij op vaderlijke toon. ‘Geen van ons heeft schuld aan deze oorlog, maar we moeten er doorheen. Je hebt geluk gehad dat je nog leeft. Als je hier euh…goed je best doet, geven ze je snel weer vrij en kun je mee met iemand van die hulporganisaties.’

Hij liep op haar toe, legde de palm van zijn rechterhand onder haar frêle kin en dwong haar omhoog te kijken. ‘Het kan nog erger, geloof me. Ik begrijp je gevoelens, want ik heb een dochter van jouw leeftijd.’

Haar ogen bleven uitdrukkingsloos en haar engelgezicht leek als uit ijs gehouwen; koud en onverschillig. Hij probeert zijn geweten te sussen.

‘Wees braaf en vriendelijk tegenover onze gast en je bent hier in een ommezien weer weg. Hij heeft een hoge rang en hij is voor ons uiterst waardevol,’ zei hij.

Ze bleef hem aankijken zonder vrees noch nieuwsgierigheid. Berusting. Brengen we dit zo snel mogelijk achter ons, wilde ze zeggen maar zweeg.

Toen de man begreep dat hij tegen dovemansoren sprak, haalde hij de schouders op. ‘Volg me,’ zei hij kortaf.

Slaafs liep ze achter hem aan door een smalle gang met links en rechts een deur. De majoor klopte zacht op die van rechts.

‘Come in,’ hoorde ze. Een luide viriele stem van iemand die het gewoon was bevelen te geven. Op dat moment zag ze links van haar de deur op een kiertje opengaan, wat de majoor niet kon zien. Tussen deur en deurpost ontwaarde ze een angstig gezicht en een schichtige blik. Een kind, niet ouder dan veertien.

Toen de majoor haar zachtjes maar dwingend de andere kamer binnentrok, ging die deur weer dicht.

Ze stond in een kleine ruimte met muren uit houten lambrisering en de neergelaten plastic jaloezieën aan het raam dimden het licht. Haar geest registreerde een houten bed, een kleerkast en een tafel met twee stoelen. Aan haar rechterkant zag ze een gordijn waarachter ze een douche en toilet vermoedde. Ze kende deze chalets, ze geleken allemaal op elkaar. Serie werk. Communistische doeltreffendheid.

De buitenlandse militair zat afwachtend op de bedrand. Hij zag er jong en krachtig uit en gezien zijn rang, schatte ze hem bij de vijftig. V-vormig gezicht, brede schedel, bedekt met lichtbruin haar, waarin enkele zilveren vezels opdoken. Aan de linkerkant boven het oor deelde een scheidingslijn zijn fijne haardos in twee delen, waarvan het meeste naar rechts was gekamd. In normale omstandigheden zou ze hem waarschijnlijk aantrekkelijk en mannelijk hebben gevonden. Nu zag ze in hem alleen maar een gevaarlijk roofdier, iemand die haar pijn wilde doen.

Hij glimlachte vriendelijk. ‘Hallo, mijn kind, spreek je Engels?’

Haar lichaamstaal verraadde niets. Ze stond daar als een pilaar en keek naar hem met lege ogen. Maar dat scheen zijn enthousiasme helemaal niet te temperen. Hij zat daar alleen maar in kaki short en dito T-shirt, terwijl zijn uniform netjes geplooid op de tafel lag. Bovenop lag een gordel en pistool. Zijn gevechtsschoenen stonden op een tapijtje naast de deur. Hoewel zijn camouflagepak dusdanig geplooid lag dat ze zijn rang niet kon zien, wist ze dat hij generaal was. Ze was zijn naam vergeten maar niet zijn gezicht. Dat had ze meermaals op de televisie gezien. De geruchten zijn waar, schoot het door haar hoofd. Haar gezichtsuitdrukking verraadde echter niets.

De man knikte kort naar de Servische majoor die niet kon nalaten veelbetekenend te grijnzen alvorens zich om te draaien. De deur hoorde ze niet eens dichtgaan.

‘Men heeft me verzekerd dat je Engels spreekt,’ probeerde de man opnieuw.

Ja, ze sprak Engels, maar ze had helemaal geen behoefte aan een inleidend gesprek. Ze negeerde hem.

Intussen was hij opgestaan, klaar voor wat hij met haar voorhad en de bult vooraan zijn boxershort hoefde geen uitleg. Vaderlijk glimlachend bleef hij voor haar staan, greep voorzichtig haar handje en drukte er een kus op. Het gebaar van de gentlemen die zich thuis voelde op mondaine feesten. Huichelaar. Iemand die er niet tegenop zag een gevangen vrouw te nemen was een monster.

Voorzichtig dwingend trok hij haar mee naar het bed. ‘Rustig maar, ik doe je geen pijn,’ zei hij. Hoe geruststellend. Hij kon nauwelijks zijn ongeduld verbergen. Ze volgde gedwee. Wat kon ze anders doen?

Hij draaide haar om haar as, glimlachte weer en dwong haar achteruit te stappen. Tegenstand bieden was nutteloos. Toen haar benen tegen de bedrand stootten, liet ze zich gaan, kantelde achterover en bleef roerloos liggen met de ogen star naar het plafond gericht. Nauwelijks hoorde ze zijn litanie van lieve woordjes.

Toen ze uiteindelijk toch even naar hem keek, omdat het zolang duurde voordat er iets gebeurde, zag ze een volledig naakte man met stijve pik tegen haar knieën staan. Voorzichtig schortte hij de zoom van haar kleedje naar boven, trok het rode slipje langs haar dunne benen omlaag en schopte het onder het bed. Gelijk een papa die een baby ververste. Maar daar stopte zijn gespeelde vaderlijke tederheid. Zijn adem klonk onregelmatig en met bruut geweld forceerde hij haar knieën uit elkaar. De voorbode van het onvermijdelijke. Zijn trillende staaf stootte hard naar voor… miste zijn doel. Grommend greep hij haar bij de schouders. ‘Laat je gaan,’ snakte hij ongeduldig met groeiende ergernis omdat haar spieren zich nog meer verkrampten. Denk aan iets anders.

Zijn volgende poging had succes. Als een driftige hond begon hij zijn lenden naar voor en achter te bewegen. Van voorzichtigheid geen sprake meer. De vaderlijke figuur was ineens een hijgend dier met waanzinnig fonkelende ogen. Ze staarde langs hem heen naar het plafond en telde in gedachten de houten panelen. Onmogelijk om zo het gedeelte van haar hersenen dat pijn registreerde, uit te schakelen. De blessures van de vorige dag waren nog niet geheeld en het leek alsof er in haar een gloeiende pook bewoog. Zijn handen waren ruwe klauwen die door het dunne kleed hard in haar borsten knepen. Deze pijn was echter niets vergeleken met het felle branden in haar overgevoelige vagina.

Eerst begon ze zacht te wenen. Nee, laat dit ophouden. Dan verloor ze alle zelfcontrole. ‘Stani, ti me povrijediti,’ riep ze. ‘Houd op, je doet me pijn.’

Ze geraakte in paniek en begon zich te weren. Maar de man luisterde niet. Zijn bewegingen werden heftiger en zijn sterke handen immobiliseerden haar tegenstribbelende lichaam.

Ze maakte een zijwaartse beweging en zijn op springen staand orgaan zwiepte in de vrije lucht. Hij vloekte gefrustreerd, omklemde haar tengere schouders, stootte heftig naar voor en gromde als een beest.

‘Stani, stani, pomozite mi, molim,’ gilde ze. ‘Stop, stop, asjeblieft help me.’ Door het zien van zijn waanzinnig vertrokken gezicht, geraakte ze in paniek. Zijn ogen glinsterden als die van een wolf in de nacht. Ze zag de duivel in persoon. Ze weerde zich en haar tegenstand maakte hem nog razender.

‘Zwijg, vuile slet,’ gromde hij woest, terwijl zijn handen haar keel omsloten. Met hees gegrom drong hij opnieuw in haar. Het voelde aan alsof hij haar openscheurde en ze verdubbelde haar inspanningen om vrij te komen. Haar mond ging open, hapte naar lucht maar uit haar keel kwam geen enkele toon.

Zijn bewegingen werden alsmaar heftiger en de druk op haar keel nam toe.

Ik krijg geen lucht meer, schreeuwde ze geluidloos.

Wanhopig omklemden haar dunne vingers zijn pols. Door haar doodsangst vloeide een verhoogde dosis adrenaline door haar aderen, maar het resultaat bleef uit. Tevergeefs trachtte ze hem te schoppen en haar tegenstand verhoogde zijn razernij. Geluidloos riep ze Allah om hulp en hoorde een akelige droge knak.

Haar gebeden waren verhoord. Eindelijk verdween de pijn.

Maar voor haar ogen explodeerde een vuurbal in miljoenen kleuren en om haar heen werd het zwart. Zwevend raasde ze door een donkere tunnel terwijl ze in de verte een wit licht ontwaarde. Het schitterende punt werd alsmaar groter, intenser en daarin wenkte een grote gestalte haar toe. Het was een man en hij hield iets in de hand. Droomde ze? Edib en Kamal zwaaiden naar haar. Ze kon het wel uitschreeuwen van vreugde en een gelukzalige glimlach verscheen op haar gezicht. Eindelijk weer samen. Maar het licht begon alweer te verzwakken en de gestalten werden wazig. Nee, nee. De witte gloed doofde langzaam uit en uiteindelijk bleef alleen nog duisternis.

Als een bronstig dier ontlaadde de generaal zijn opgekropte wellust in haar.

De man die door Melika Hafezović als generaal was geïdentificeerd, kwam weer bij zinnen en de brutale beestigheid was van zijn gezicht verdwenen. Het vriendelijk vaderlijke masker was terug opgezet en straalde tevredenheid en gelukzaligheid uit. Hij was weer de man die door de officiersvrouwen tijdens officiële bals met smachtende blikken werd nagekeken. Een nationale held. Gentleman.

Hij stond op. ‘Zie je, mijn kind, zo erg was het toch niet?’

Ze lag roerloos voor hem. Naakt, open en verkracht. Ze had opgehouden weerstand te bieden en keek met een starre blik naar het plafond. Haar mond bleef opengesperd in een laatste ongehoorde schreeuw en haar bleek gezicht was verkrampt in een eigenaardige, angstaanjagende grijns.

‘Mijn kind, houd toch op met die onzin…Het is voorbij,’ fluisterde hij, maar langzaam drong het tot hem door dat er iets niet klopte.

Aarzelend raakte hij haar aan en haar gezicht kantelde opzij. Haar verglaasde uitpuilende ogen keken hem beschuldigend aan.

Hij verstarde. ‘Shit,’ mompelde hij.

Geen enkel gevoel van spijt, enkel bezorgdheid om zijn positie en zijn loopbaan. Maar iemand die bij de SAS4 had gediend, was niet zo snel van zijn stuk te brengen. Diep ademhalend liep hij achterwaarts naar de tafel waarop zijn kleren lagen. Hij kon zijn ogen niet van het levenloze hoopje ellende afwenden. Alsof hij vreesde dat deze jonge vrouw hem nog iets kon aandoen. Haar dode ogen leken hem te beloeren.

Plotseling werd hij ijskoud vanbinnen. Zijn scherp gehoor ving een krakend geluid op en hij draaide op zijn hielen.

De kamerdeur stond op een kier.

Als verlamd staarde hij in het ontzette gezicht van een jong meisje dat enkel een short en doorzichtig topje droeg. Maar dat was het ergste niet. Van achter haar rug dook een man op. Hij grijnsde breed en stuurde met een kort handgebaar het meisje weg. Vervolgens ging hij ongegeneerd het vertrek binnen. De naaktheid van de generaal scheen hem niet te storen.

Hij had een weelderige grijze haardos, lachte joviaal, toonde zich vol begrip en wees naar het bed. ‘Zo zullen alle Turken in Bosnië eindigen,’ zei hij kalm. ‘Trek het je niet aan, wij zijn onder vrienden.’

Zijn Engels was goed.

Daar begreep de generaal dat de beruchtste psychiater van Bosnië hem in zijn greep had.

Salim

Maandag, acht jaar later

Salim Aligić floot een lustig deuntje en vroeg zich af hoe O´Grady op zijn voorstel zou reageren. Soms vreesde hij het driftig karakter van deze Ier, maar de man had hem nodig. Wie anders zou hem het materiaal leveren voor de operatie Jahorina, genoemd naar de plaats van de geplande actie, de berg die een twintigtal kilometer buiten Pale ligt, in het Servisch deel van Bosnië.

Aligić zag er onbeduidend uit. Ongeschoren, lang en mager, sluik bruin haar. Zijn gezicht leek net een rugbybal, bezet met kleine platte oren, varkensogen, dikke rode neus, bolle wangen en een paar vlezige lippen. Op de bovenlip pronkte een dikke snor.

Tot nu toe was hij een onbenullige, arme stakker geweest, maar het tij had zich gekeerd. Hij dankte Allah dat hij deze unieke kans had gekregen en dat hij eindelijk alle ellende mocht vergeten.

Tijdens de oorlog had hij al zijn bezittingen verloren terwijl hij in het Bosnische leger had gediend. De Tsjetnieks5 hadden zijn zuster gevangen genomen en maandenlang misbruikt alvorens haar als een menselijk wrak aan een hulporganisatie uit te leveren. Om een generaal een plezier te doen, heette dat. Na de oorlog had ze zelfmoord gepleegd.

Hij haatte de Serviërs als de pest. Daarom had hij zich gemakkelijk door de Ier laten overtuigen om deel uit te maken van een speciaal commando dat acties zou voeren tegen voortvluchtige Servische oorlogsmisdadigers.

Tot voor een paar weken had hij nauwelijks zijn levensonderhoud verdiend met de verkoop van sigaretten op de zwarte markt en ineens zag zijn toekomst er rooskleurig uit.

‘Budućnost je moj,’ zong hij opgetogen. ‘De toekomst is aan mij.’ Zijn stem klonk als die van een jankende hond. Hij mocht dan wel achter de ideeën van zijn opdrachtgever staan, maar ditmaal zou hij eerst zichzelf bedienen. Even dacht hij aan zijn twee collega´s. Bosniakken die net als hij bij de zaak betrokken waren. Elk van hen kon deze bijverdienste goed gebruiken, hoewel het voor de anderen een bijzaak was. Maar niet voor hem.

Aligić verliet de asfaltweg en reed over een aardeweg vol putten en stenen. Op een bord rechts van hem langs de rand van de weg stond een doodshoofd afgebeeld met opschrift: Mina - Mijnen. Links en rechts wapperden linten in de wind waar landmijnen tot dicht bij de weg lagen. Daarom reed hij in eerste versnelling uiterst voorzichtig het smalle steile kronkelpad omhoog. Aan beide kanten lag er een grasstrook met daarachter struikgewas en hoge bomen.

Zijn oude Volkswagen golf pufte zich moeizaam naar boven en de roestige uitlaat spoog een donkere, vette wolk achter zich uit.

‘Nakon ove misije će biti dovršena, ja ću kupiti novi auto,’ mompelde hij bin-