Eerste druk: Amsterdam, M.A.E.T.P. [circa], 1935
Heruitgave: Jan Maas 2011

Voor Freddy, zonder haar had ik mijn schatje niet.

1. HET HUIS IN DE MIST

De mist, die al meer dan twee dagen lang over Londen hing, leek deze avond wel nog dikker, nog geler, nog zwaarder te worden. In het licht der straatlantarens was het alsof gordijnen van mist zich geruisloos verplaatsten van het ene deel van het avondlijke Londen naar het andere. Het regende mist, en die mist was gevuld met een harde, alles doordringende januari kou.
Julia Gregory bleef opnieuw staan om zich ervan te overtuigen dat ze de weg niet bijster werd. Maar het was vrijwel onmogelijk de naambordjes op de hoeken der straten te lezen. Het was te donker, en het licht der spaarzame elektrische lampen ging bijkans geheel teloor in de mist brij. Een paar maal had ze de weinige voorbijgangers in dit stille deel van Londen West naar de weg gevraagd en men had haar geholpen. Maar gehaast, en niet zo bijzonder vriendelijk. Iedereen die in dit uur nog op straat vertoefde had maar een wens: zo snel mogelijk thuis te zijn, zo ver mogelijk van die mist, die het leven van de metropool nu al langer dan achtenveertig uur had doen stollen.
Ze ging verder, voorzichtig, behoedzaam, om met niemand in botsing te komen. En steeds opnieuw dreven figuren op uit die geelzwarte mist, om even snel weer te verdwijnen, opgeslokt te worden door die lawine van waterdamp, die van de Britse hoofdstad bezit genomen had. Het waren schimmen, die niets menselijks meer hadden. Het leken figuren, poppen, die door een onzichtbaar mechaniek werden voortbewogen. Een geluidloos mechaniek.
In de verte sloeg Big Ben de tijd; somber, eindeloos lang nadreunend, golfden de sonore slagen over de stad. Het was negen uur.
Julia Gregory trok de capuchon van haar regenjas wat verder over haar hoofd, opdat haar blonde haren niet al te doorweekt zouden worden. En ze liep de straat uit en de volgende weer in. Er brandde een hoge lamp bij de kruising, en ze kon nog net de naam van die straat lezen: Devon Street. Dat was de naam, die haar heel die dag door het hoofd gespookt had. In deze straat bevond zich dus dat huis.  Devon Street nummer 77. Dat huis.... waarin misschien dan eindelijk iets van het mysterie, dat al zo lang over haar leven hing, opgehelderd zou worden.
Ze telde de oneven nummers der huizen en kantoren. Hier en daar gloorde wat licht tussen gesloten overgordijnen door. Daar binnen waren mensen bij elkaar. Daar brandden kachels en zat men aan tafel. Plotseling kreeg Julia behoefte aan een dergelijk huis. Aan een gewoon huis, bewoond door gewone mensen. Aan licht, aan een gezellige tafel, aan kinderen. Ze dacht aan haar eigen kleine, comfortabel ingerichte flat in de museumbuurt en nam zich voor zo snel mogelijk weer terug te gaan, als ze zich van haar opdracht had gekweten. De opdracht, die haar die hele dag vervuld had. Omdat ze misschien eindelijk, na 21 jaren, te weten zou komen wat er achter een ontelbaar aantal tot nu toe nooit beantwoorde vragen school. En.... wat belangrijker was.... wie ze eigenlijk zelf was. Want ook dat was haar tot op dit ogenblik onbekend.
Nummer 73.... een gesloten kantoorgebouw; nummer 75.... een pand, waarvan de ramen zo hoog waren, dat het onmogelijk was er van buiten af in te kijken. Toen stond ze voor nummer 77.
Het was een gebouw, dat in niets verschilde met alle andere in Devon Street. Een uit donkerrode baksteen opgetrokken pand, met smalle ramen, beschermd door zwart-ijzeren tralies. Op het eerste gezicht deed het denken aan een bank. Haar blikken gleden langs de gevel en ze ontdekte drie verdiepingen. Er waren er misschien nog meer, maar die werden dan verzwolgen door de mist. Het was alsof het huis voor een deel in brand stond, of het omgeven, omhuld was met een dikke rook. Maar het was alleen de mist die rookte.
Er was geen glimp licht zichtbaar in het huis. Zoals het daar stond leek het een kantoorgebouw, door alle klerken verlaten. En toch was het hier, dat ze ontboden was. Nog eens keek ze naar het nummer. Ja, ze had zich niet vergist. Het was werkelijk nummer 77.
Ze aarzelde nog een ogenblik, en besteeg toen de acht brede, door de tijd uitgesleten en aangevreten blauwe treden van de opgang. Deze eindigde bij een met oud beeldhouwwerk versierde deur. In het midden van het beeldhouwwerk zag ze een groen geoxideerd koperen handvat: de bel.
Ze trok aan het handvat, en heel in de verte hoorde ze een bel luiden. Ze wachtte, en opeens werd haar oog getrokken door een schimmige gestalte die uit de mist beneden haar, aan de onderste tree van de stenen trap, aangolfde. De gestalte scheen te aarzelen.... zocht als het ware iets.... en een ogenblik leek het Julia Gregory, dat ze de vage omtrekken van die gestalte kende.... alsof ze die eerder had gezien. Maar dat was onmogelijk, ondenkbaar. Hoe was het mogelijk dat toevallig op dat moment een der miljoenen en miljoenen Londenaren een bekende van haar zou zijn. En tóch.... maar ze kreeg geen kans zich verder te vergewissen van de identiteit der gestalte, die even later weer verdwenen was, opgeslokt door de wervelende mist.
Het was doodstil, en toen kwam uit die stilte het eerste geluid aanzweven vanuit het donkere gebouw. Ze hoorde iemand aan de andere zijde van de deur naderbij komen. Er was dus wel degelijk menselijk leven in dat gebouw.
De deur werd geopend en in de donkere opening verschenen de omtrekken van een man. Het was een lang figuur, gekleed in een soort zijdeachtig kostuum, dat hem als een mantel omhulde. Het was niet dat kostuum, noch de lengte van de man die Julia verbaasden, maar wel het witte, wasachtige gezicht. En nog iets: de vreemde, onbewogen, koele blik van de ogen.
De man zweeg en staarde haar onbewogen aan. Het vreemdste was, dat er geen enkel gevoel uit die blik sprak. Niets van herkenning, niets van verbazing. Het waren volstrekt dode ogen waarin zij keek.
Had ze zich dan tóch vergist? Nee.... ze wist zeker dat het nummer 77 was, en dat dit huis in Devon Street stond. En daar zag ze ook, naast de deur, het emaillen bord, waarop de naam stond die ook het briefpapier droeg van het schrijven dat ze had ontvangen: ,,General Trading Cy Ltd." Er was geen vergissing mogelijk.
Ze vroeg: ,,Ben ik hier bij....?" Maar eer ze de zin voltooid had, maakte de man een breed armgebaar, het geen veelzeggend genoeg was. Het was een uitnodiging binnen te komen. Ze overwon een gevoel van aarzeling en trad over de drempel. De man sloot de deur direct achter haar, en maakte daarop opnieuw een gebaar dat inhield hem te volgen. Hij had nog niet eenmaal een woord gezegd.
Ze volgde hem door een smalle, onverlichte corridor, die uitliep op een soort hal, waarin ze verscheidene deuren zag. Een der deuren werd geopend, en voor de derde maal gebaarde de man haar hem te volgen. Hij ging haar voor, en even later stond ze in een sober gemeubileerde kamer, die verlicht werd door een kleine kroon, bestaande uit een 7-tal elektrische kaarsen. Haar oog viel op de man, die achter haar stond met opgeheven handen. Het gebaar betekende: geef mij Uw mantel. Ze schudde haar hoofd en de man draaide zich om. Geen enkele emotie, geen enkel symptoom van enig gevoel was zichtbaar geworden in die dode ogen. Hij ging naar de deur en verdween. Hij liep op donkerbruine, vilten pantoffels, en zijn voetstappen waren nauwelijks hoorbaar.
De deur werd gesloten en Julia Gregory was alleen.
Ze sloeg de capuchon van haar regenjas naar achteren en opende haar tasje. Ze nam er een spiegeltje, een poederdoosje en een lippenstift uit, en begon zich wat op te knappen. Ze had niet langer nodig dan een minuut, en in die tijd was er steeds één ding dat haar gedachten bezighield: de stilte in het huis. Het leek wel uitgestorven. Niet het minste geluid was hoorbaar. Noch van buiten, noch van binnen bereikte haar ook maar het minste gerucht. En tóch was het on denkbaar, dat alleen die bleke, zwijgende man dit gebouw bewoonde.
Ze nam de kamer op, maar er was niets bijzonders aan te bespeuren. Aan de zijde waar zich de ruiten moesten bevinden hingen zware overgordijnen. Aan de wanden hingen wat oude gravures met voorstellingen uit het Victoriaanse Engeland. De meubelen waren oud en zwaar, en voor een deel met verbleekte terracotta hoezen overtrokken. Aan alles was te zien, dat deze kamer niet vaak gebruikt werd. Op de grond lag een kostbaar Smyrnatapijt, dat eveneens een hoge ouderdom verraadde.
Het bleef stil, en Julia begon opnieuw te denken aan de motieven, die tot die merkwaardige uitnodiging geleid zouden kunnen hebben. Ze hoopte dat er nu eindelijk wat licht geworpen zou worden over al die onbekende dingen in haar leven. Een leven, dat van raadselen aan elkaar hing. Wie was ze.... vanwaar kwam ze....? De armste mensen van London wisten nog precies wie ze waren, maar Julia Gregory wist dat niet. Ze wist alleen dat ze een tante had gehad, althans iemand die zich zo liet noemen. Een nogal stijve, niet bijzonder spraakzame dame, die de rol van moeder in haar leven had vervuld. Het had haar, Julia, aan niets ontbroken. Ze had de dingen gekregen die alle kinderen krijgen tussen hun vierde en achttiende jaar, had een goede school doorlopen, en daarna een eerste klas opleiding voor secretaresse gevolgd. Ze had wat vrienden en vriendinnen gehad, maar die vriendschappen hadden nooit lang geduurd. Eerst had ze dat niet begrepen, maar later werd het haar duidelijk, dat niemand het prettig vond om te gaan met iemand, die zelf niet wist wie ze was. Ze had er haar tante naar gevraagd, maar altijd hetzelfde antwoord gekregen: ,,alles zal je eenmaal duidelijk worden, Julia, maar er is geen enkele reden om je ongerust te maken. Je kunt mij trouwens niets vragen, want ik weet even weinig als jij."
En daar bleef het bij, en alle manieren, waarop ze getracht had toch iets meer te weten te komen, hadden gefaald.
In haar negentiende jaar was er een grote verandering in haar leven gekomen. Op een morgen had ze zich van haar kamer naar beneden begeven, om daar als gewoonlijk de tante aan het ontbijt te vinden. Die was er niet. Er lag een brief naast haar bord, waarin geschreven stond, dat tante om bepaalde redenen moest vertrekken en niet meer zou terugkeren. Zij, Julia, moest niets anders doen dan naar het kantoor gaan, waar ze sinds enige maanden als secretaresse werkte. Van andere zijde zou er wel spoedig contact met haar worden opgenomen. De brief was alleen ondertekend met, tante". Ze had haar nooit teruggezien en het mysterie was zo nog duisterder geworden. Last van heimwee naar die tante had ze overigens nooit gehad.
Toen waren die brieven gekomen. Brieven, die haar eerst verschrikt, verontrust hadden, doch die ze later had geaccepteerd als een blijkbaar niet te ontkomen noodzakelijkheid. Die brieven waren niet ondertekend en op de machine getypt op briefpapier zonder hoofd. Meestal bevatten die brieven tevens en bedrag aan geld. Nu eens 50 pond, dan honderd, soms meer. Die eerste brief hield de belofte in dat zij van zekere zijde op een zeker ogenblik volledig over haar afkomst zou worden ingelicht, mits zij zich strikt aan de instructies hield, die haar van tijd tot tijd gegeven zouden worden. Het waren vreemde instructies, die met de regelmaat van drie tot vier maanden per brief binnenkwamen, waarvan de omslag steeds een Londens poststempel droeg. Verder geen enkele, ook niet de geringste, aanwijzing over de afzender. In die brieven werd haar opgedragen naar bepaalde concerten te gaan of toneelvoorstellingen. Soms werden haar namen van schrijvers genoemd; wier werken ze diende te lezen: politici, kunstenaars en filosofen. Ze had zich in het pianospelen moeten bekwamen en zangles dienen te nemen. Iedere opdracht ging gepaard met een som geld, die ruimschoots toereikend was voor de dingen die van haar werden verlangd. Eenmaal weigerde ze een dier opdrachten uit te voeren. Dat was toen ze met een vrouwelijke collega van het advocatenkantoor waaraan ze was verbonden een politieke vergadering had bezocht. Er stak niets kwaads in, en er was gen sprake van dat het een extreme groep betrof. Al de volgende dag ontving ze een brief, waarin haar verboden werd politieke bijeenkomsten bij te wonen. Julia was boos geworden en ze ging een week daarna opnieuw naar een dergelijke vergadering. De volgende dag was er een brief, waarvan de toon aan duidelijkheid niets te wensen overliet. Er werd van haar geëist niet één van die bijeenkomsten meer bij te wonen. Indien ze dit toch deed, had dat tot gevolg dat ze,, binnenkort" niet op de hoogte gesteld zou worden van haar afkomst, en dat eveneens de geldzendingen zouden worden gestaakt. De brief werd besloten met de belofte dat ze alles over haar leven zou vernemen op de dag, volgende op haar 21ste verjaardag. Daarna, een jaar later ongeveer, was Percy in haar leven gekomen. Percy Paine was als sport en misdaadreporter aan het dagblad de Star verbonden, en ze hadden elkaar leren kennen tijdens het lunchuur bij Lyon. Ze hadden elkaar vanaf het eerste ogenblik sympathiek gevonden, en na een paar weken wachtten ze op elkaar bij de ingang van het wereldvermaarde restaurant. Het was aanvankelijk alleen maar vriendschap, doch Julia voelde dat het ditmaal toch anders was dan bij de vriendschappen die ze eerder met anderen had gehad. Eenmaal had Percy haar meegenomen naar een musichall, en ze hadden beiden zeldzaam genoten van het programma. Maar haar plezier was van korte duur. Toen ze de andere dag ’s avonds thuiskwam, lag een van de bekende brieven in haar bus, waarin stond dat ze de verhouding met Percy Paine diende te verbreken.
Julia deed toen wat ze nog nooit eerder had durven doen, ze liet de volgende dag de brief aan Percy lezen, nadat ze hem in grote lijnen op de hoogte had gesteld van de mysterieuze hiaten in haar leven. Percy Paine had tijdens het verhaal geen woord gezegd en al die tijd, met het rumoer in Lyon’s om hen heen, strak voor zich uit gekeken. Toen ze uitgesproken was, vroeg hij haar wat ze van plan was te doen: hen te laten lopen of gevolg te geven aan de opdracht. Ze zei dat ze het niet wist, omdat ze voor geen prijs ter wereld de kans wilde lopen in het ongewisse te blijven over haar afkomst. Percy had haar scherp aangekeken en toen gezegd dat hij dat kon begrijpen. Hij vroeg of hij haar die avond mocht opbellen; hij moest dat alles eerst eens rijpelijk overdenken.
Hij had gebeld en gezegd dat het inderdaad beter was dat ze elkaar niet meer ontmoetten. Dat wil zegen niet in het openbaar. Er waren echter manieren genoeg om dat op een andere wijze te doen. Ten slotte lagen er nog maar zes weken tussen die dag en de dag die volgde op haar 21ste verjaardag. Tot zolang moesten er geen brokken worden gemaakt. Daarna zouden ze hun houding opnieuw bepalen.
Gisteren was ze 21 geworden. Het was de eenzaamste, vervelendste verjaardag die ze zich kon herinneren ooit gevierd te hebben. Alleen Percy had opgebeld, en na haar gefeliciteerd te hebben en gevraagd of de zilveren armband naar haar smaak was geweest, had hij gehoord van de laatste brief. De brief, die een uitnodiging aan Julia bevatte zich om kwart over negen de andere avond op Devon Street 77 te melden.
Ze hadden bijna voor de eerste maal ruzie gehad, omdat Percy er op gestaan had haar te begeleiden. Maar in die brief stond dat ze alleen diende te komen, en dat het haar verboden was met iemand, wie dan ook, over de brief te spreken. In die brief had zich wederom geld bevonden. Een banknoot van 100 pond sterling, waarmee ze naar eigen verkiezing een verjaarsgeschenk kon kopen.
Ze had Percy niet toegestaan mee te gaan, en ze voelde zich al bevreesd door het feit dat ze hem over de uitnodiging had gesproken, omdat ze daarmee al een overtreding begaan had. Percy had haar bijna gesmeekt hem mee te laten gaan, al was het maar tot de deur. Hij vertrouwde de zaak niet, zei hij, er stak iets achter, dat het daglicht niet kon verdragen. Hij moest en zou mee. Maar even vastbesloten had ze het geweigerd, al had ze dan ook hard met haar tranen moeten vechten achter de telefoon. En ten slotte had ze de hoorn opgehangen, hoewel Percy nog steeds bezig was met razen en tieren.
Hij had driemaal teruggebeld, maar zonder resultaat. Ze had zich niet laten overhalen, ofschoon ze in haar hart graag in het voorstel had toegestemd.
Het kwam nu alles weer, in flitsen, voor haar geest nu ze in deze schemerige kamer zat. Ze was bang, maar tegelijk hoopte ze dat ze, als ze dat sombere huis weer verliet, volledig op de hoogte zou zijn van het geheim in haar leven.
Toen hoorde ze iets aankomen.
Het geluid verstierf en het werd opnieuw doodstil. Maar ze wist dat zich iets of iemand in haar nabijheid bevond. Al haar zenuwen waren tot het uiterste gespannen en ze hield iedere hoek van de kamer in het oog. Toen zag ze dat zich de smalle opening tussen beide zware overgordijnen, die eerst alleen maar een nauwelijks zichtbare kier geweest was, verwijd had. Haar ogen sperden zich open en.... de opening werd breder en breder. Achter die gordijnen bewoog zich iets.... er golfde wat.... en toen zag ze de man.
Hij was gekleed in een donker, ouderwets kostuum, en liep op haar toe. Met een diepe, sonore stem zei hij: ,,Miss Gregory, nietwaar? Het verheugt me dat ik U eindelijk eens persoonlijk mag ontmoeten, gaat U toch zitten".
Hij stak zijn hand uit, en Julia drukte die. Het was een benige, koude hand. Het was alsof die hand niet meer levend was. Het was de kilste, koudste hand die ze ooit gedrukt had. En er was haar nog iets opgevallen: het Engels dat de oude man sprak. Het was het best denkbare Oxford-Engels, maar er lagen nog duidelijke sporen van een dialect, een niet-Europees dialect, in.
De man noemde zijn naam: Oldfield. Hij schoof een stoel achter de glimmende mahonie tafel en keek Julia aandachtig aan. Toen zei hij:
,,Het verheugt me, miss Gregory, dat wij elkaar hier eindelijk mogen ontmoeten. Ik had die ontmoeting graag eerder doen plaatsvinden, als m'n opdrachtgevers me daartoe toestemming hadden gegeven. Maar dat deden ze helaas niet. Vertelt U mij eerst, U bent alleen gekomen, niet?"
Julia kon met een gerust geweten de vraag bevestigend beantwoorden. Het viel haar echter op, dat Oldfield haar op een licht ironische manier aankeek. En hij vroeg opnieuw: ,,Daar bent U dus volmaakt zeker van?”
,,O ja", zei ze, ,,ik ben hier alleen naar toe gekomen, niemand is van m’n komst op de hoogte".
De man knikte, glimlachte toegevend, en vervolgde: ,,Ik moet U direct zeggen, miss Gregory, dat ik U slechts een zeer gering gedeelte van de dingen die U wenst te weten, kan vertellen. Ik ben maar een onbelangrijke tussenpersoon, een bescheiden schakel, maar.... het zal niet lang meer duren, of U bent ten volle op de hoogte".
,,Ben ik dus voor niets gekomen?" vroeg Julia, diep teleurgesteld, nu ze begreep opnieuw in onzekerheid gelaten te worden.
,,Nee, U bent niet voor niets gekomen", antwoordde de ander snel. ,,Integendeel, van dit ogenblik af zal er een grote verandering in Uw leven komen. Welke.... dat zullen anderen U zeggen, daartoe mis ik het recht.... trouwens, ik ben slechts van enkele bijzonderheden op de hoogte, namelijk van die, welke ik U thans ga vertellen".
Hij zweeg en keek de jonge vrouw, die in zichtbare spanning voor hem zat, peinzend aan. Buiten sloeg Big Ben, en in de verte hoorde Julia een trein voorbij daveren. Daarna werd het weer volmaakt stil. De stilte suisde als het ware door het vertrek. In grote spanning wachtte Julia op wat thans zou volgen.
,,Wat ik U thans zeg, dient volkomen discreet te blijven tussen U en mij”, vervolgde de man. ,,Kan ik op Uw volledige stilzwijgendheid rekenen?"
Julia knikte.
,,Ik had graag dat U dit met Uw erewoord bevestigde". Julia aarzelde. Toen zei ze: ,,Goed, ik zal er met niemand over spreken, ik geef mijn erewoord?” De man knikte instemmend. En hij zei: ,,Het is goed dat U er zo over denkt, want in het andere geval stelt U zich aan gevaar bloot. Aan groot gevaar". Hij wachtte even.... keek het meisje aandachtig aan, blijkbaar om zich er van te overtuigen dat zijn woorden het gewenste effect sorteerden, en vervolgde: Het enige wat U te doen hebt, is morgenmiddag om 4 uur het gewone lijnvliegtuig naar Wenen te nemen. Als U vanavond thuiskomt, vindt U een vliegticket gereedliggen, met de benodigde deviezen. Er is ook geld voor een goed reiskostuum en winterkleding. Ik denk dat het ruim voldoende is voor alles wat U voor een lange reis nodig hebt".
,,Naar Wenen?" vroeg Julia, volkomen verbijsterd.... ,,waarom moet ik naar Wenen?”
,,Wenen is niet het doel van Uw reis. In hotel Zum Kurfürsten zult U een bericht vinden dat U nader instrueert. Maar ik kan U nu al zeggen, dat het doel van Uw reis verder ligt. Van Wenen reist U met de trein door naar Boedapest, en vandaar naar Kroonstad in Roemenië. Kent U Kroonstad?"
Julia schudde haar hoofd. ,,Nooit van gehoord", zei ze, ,,maar wat moet ik in ’s hemelsnaam in Kroonstad doen? Ik hoor de naam voor het eerst in m’n leven".
,,Het zal U alles duidelijk worden, miss Gregory, als U nog even, nauwelijks een week, geduld kunt hebben. U staat aan de vooravond van de onthulling van het geheim. Er zullen geen moeilijkheden op die reis plaatsvinden, als U zich maar letterlijk aan de instructies houdt, die U zult vinden. Nogmaals.... zorg voor warme kleding. En voor stevige kousen en schoenen. Bijzonderheden staan in de brief die U thuis aantreft".
,,En m’n betrekking?” vroeg Julia haast onhoorbaar, overweldigd als ze was door de mededelingen die de man haar deed.
,,U behoeft zich daar geen enkele zorg over te maken, ook dát wordt door ons geregeld".
,,Wie is men?" vroeg Julia, die zich langzamerhand weer kon gaan beheersen, al klopte haar hart met mokerslagen in haar borst.
De man glimlachte. Toen zei hij,, Ja.... ik zou U dat graag zeggen, miss Gregory, als ik daartoe maar machtiging had. Dat is mij echter nadrukkelijk verboden. Ik kan U alleen zeggen, dat de brieven, die U al deze jaren hebt ontvangen, van mij kwamen en dat het geheim werkelijk over enkele dagen opgelost zal zijn. U zult weten wie Uw vader en moeder waren, en waarom U zonder ouders werd opgevoed. Misschien gaat U een gelukkige toekomst tegemoet. Ik moet U alleen een raad meegeven en in Uw eigen bestwil zou ik zeggen: volg hem letterlijk op".
,,Welke raad?” vroeg Julia.
,,Deze: dat U niet tracht iets te doen, dat U door de opdrachtgevers verboden is. Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar het is een zaak van leven en dood....
U bevindt zich werkelijk in zeer bijzondere omstandigheden, Zó bijzonder, dat U er waarschijnlijk geen woord van zou geloven als ik U er ook maar een deel van vertelde".
,,Bent U dus toch op de hoogte?"
,,Voor een deel.... een uiterst klein deel slechts, miss Gregory. Maar vraagt U mij alstublieft verder niets, het heeft geen zin. Doet U alleen wat ik U heb gevraagd en.... nog maals.... zwijg over Uw vertrek met iedereen; dat is het voornaamste".
,,Wanneer ben ik weer in Londen terug?"
,,Ik weet het niet".
,,Kom ik weer terug?“
,,Ik kan het U niet zeggen, misschien wel, misschien..... niet".
,,Hoe is Uw naam?"
,,Al zou ik hem noemen, dan zou U die naam toch niets zeggen. Ik ben een nobody, een niemand. Ik heb alleen vanuit de verte Uw jeugd en verdere ontwikkeling gevolgd. Maar nu is mijn taak ten einde". Hij stond op.
De benige, koude hand greep haar hand. De man liep naar de deur en opende hem. Daarachter stond de ander in het zijden kleed. Had hij daar al die tijd gestaan?
,,Vaarwel, miss Gregory.... ik hoop dat het U goed gaat. Wij zullen elkaar nooit meer ontmoeten. Ik heb m’n taak volbracht en kan nu heengaan".
Hij sloot de deur geruisloos achter haar. Naast haar stond de zwijgende figuur van de bediende, of wat hij anders mocht zijn. Hij maakte het bekende uitnodigende gebaar, en ging haar voor naar de deur. Toen ze weer buiten, in de mist op de stoep stond, had hij nog steeds geen woord gezegd. Ze had maar één verklaring voor dit zwijgen: de man was doofstom.
Ze sloeg de capuchon om haar hoofd en stond nog enkele momenten bovenop de blauwe zerken stoep. Vele gedachten stormden door haar hoofd, en ze had lang nog niet alles verwerkt. Toen was daar beneden opnieuw die schim, opduikend uit de mist en daar weer in verdwijnend. Een bijna bekende schim. Voor de tweede maal had ze een ingeving dat ze die schim, die omtrekken, kende. Maar enige zekerheid ontbrak haar volkomen.
Ze daalde de treden af en kwam in de straat. Ze liep naar het plein en had het geluk een taxi aan te treffen. Ze beloofde de man een goede fooi als hij kans zag haar thuis te brengen. Hij beloofde het te proberen en begon de tocht door de mist. Een half uur later bereikte ze haar kleine flat in het Museum District.

*    *    *

Er was geen post.
Ze verkleedde zich, sloeg een kamerjas om zich heen en stak een sigaret aan. En zo, gezeten onder de smaakvolle smeedijzeren schemerlamp, begon ze systematisch de dingen te overdenken, die deze avond hadden plaatsgevonden. Maar ze had nog niet lang gedacht, toen de telefoon ging. Ze nam de hoorn van het toestel af en meldde zich: aan de andere kant was Percy Paine. Hij vroeg of hij even langs mocht komen.
,,Nee”, zei ze, ,,het gaat niet Percy, maar het spijt me wel".
,,Ik heb je maar tien minuten nodig, Julia", zei hij, en ze hoorde een soort gejaagdheid in zijn stem die ze nooit eerder vernomen had.
,,Sorry Percy.... het kán niet, werkelijk niet".
,,Waarom niet, Julia?"
,,Daarom niet Percy.... ik kan je dat niet zeggen".
,,Je móét het me zeggen".
,,Ik mag het niet”, zei ze, en ze voelde dat de ontroering haar bijna te machtig werd. Hoe graag had ze gezegd: ,,Kom direct hierheen dan vertel ik je alles. Jij moet me raad geven". Maar ze wist dat er andere figuren, andere machten waren die haar dat beletten. Zoals ze óók wist, dat die machten niets, geen enkele van haar gedragingen ontging. Dat hadden de laatste jaren haar wel overduidelijk bewezen.
De man aan de andere zijde van de lijn gromde. Toen zei hij: ,,Ik zal je één ding vertellen, Julia, ik moet je morgenmiddag in Lyon’s spreken. Het is dringend noodzakelijk, hoor je?"
,,Het gaat niet", zei ze met een zucht.
,,Gaat niet, waarom niet?"
,,Omdat ik...." ze slikte het woord in. Bijna had ze gezegd: ,,omdat ik op reis ga". Ze herinnerde zich op het laatste moment de belofte en het verbod. ,,Omdat ik er niet ben.... later misschien.... ik bel jou wel op, en.... oh Percy.... doe me een plezier, en vraag niets meer. Alsjeblieft, alsjeblieft.... vraag. Me niet meer. Ik kan je niets vertellen". Op dat moment waren er tranen in haar ogen, maar ze vocht er tegen, want ze was het tegenovergestelde van sentimenteel.
Percy Paine slikte een vloek halverwege naar binnen, en gromde,, Je moet het zelf weten Julia, maar ik móét je waarschuwen. Je moet geen dingen doen, die ik.... "
Op dat ogenblik brak het gesprek af. Tweemaal klikte er iets in het toestel, en daarop werd het doodstil. Waarschijnlijk een storing in het net.
Ze hing de hoorn op en ging weer zitten. Zou hij terugbellen? Ze hoopte het en tevens hoopte ze dat hij het maar niet zou doen. Ze had een dergelijk ontzaglijke behoefte aan een gewone menselijke stem. En in het bijzonder aan die van Percy Paine.
Hij belde niet meer. Hij probeerde het wel, maar een man moet lang bellen in Londen als hij een doorgesneden kabel wil overbruggen!
Ze ging een uur later slapen. Ze waste zich, borstelde haar haar, en nam een boek mee naar de kleine slaapkamer, die aan de zitkamer grensde. Even later lag ze in bed en begon wat te lezen. Maar ze kon haar gedachten niet bij het verhaal houden, en legde het boek weg. Ze nam een slaaptablet in en een kwartier later doezelde ze weg. Het licht draaide ze uit, eer ze alles vergat.
Ze droomde. Het was een droom vol vreemde visioenen en angstwekkende gestalten. Steeds domineerde die man in dat zijdeachtige kleed, die ze in het huis in Devon Street ontmoet had. Hij sloop om haar heen en keek haar met zijn koele, dode ogen doordringend aan. Het was alsof die ogen los van dat gezicht waren. Alsof ze er op de een of andere manier niet bij behoorden....
Toen werd ze wakker, en ze merkte dat ze hevig transpireerde. Zó had die droom haar aangegrepen. Ze lag in bed, en ineens was het alsof ze niet alleen in de kamer was. Ze hield haar adem in, maar hoorde niets. Ze moest zich vergissen. Er kon niemand zijn. Ze woonde niet alleen in deze flat; naast haar woonde mensen, boven haar, beneden haar.... maar.... en ineens kreeg ze weer het gevoel dat ze toch niet alleen was.
Het was donker in de kamer. Tussen de gordijnen kierde wat grijs licht, afkomstig van een straatlantaarn. Het was te weinig om iets van het interieur van de kamer te zien. Die kamer was klein, zó klein, dat een kat niet onopgemerkt daarin kon zijn. Laat staan een mens.
Toen hoorde ze ineens iets suizen, en een fractie van een seconde later hoorde ze de deur van haar zitkamer dichtvallen.
Met een ruk kwam ze overeind en trok het licht aan. Er was niemand. Ze sprong uit het bed en liep naar de andere kamer. Er was ook daar niemand. Maar met één oogopslag had ze gezien dat er wel iemand geweest was. Op de tafel lag een brief. Ze wist van wie die brief was. Het was de brief met de bekende vorm, verzegeld met een lakstempel. Het was een der brieven, zoals ze er al tientallen in de laatste jaren had ontvangen.
Ze scheurde hem open, gejaagd, nerveus en ook boos. Er vielen bankbiljetten uit, een ticket voor een vliegtuigpassage, een pas met een paar visums erin, voor staten die achter het IJzeren Gordijn lagen. Voorts een opgave van artikelen die ze moest kopen, alvorens ze met het vliegtuig vertrok.
Er was een klein brief je bij. Het was dubbelgevouwen en toen ze het opende las ze het volgende:
Ik verzoek U geen contact meer op te nemen voor Uw vertrek met de heer Percy Paine, aangezien dit niet gewenst is. Evenmin met iemand anders. Vóór Uw vertrek naar Wenen mag U geen enkel contact, met wie dan ook, meer hebben. Mocht U de belofte, door U gegeven, breken, dan zult U de gevolgen daarvan zelf hebben te dragen.
Ook deze brief was, zoals alle voorgaande, niet getekend. Het was machineschrift op blanco papier.
Ze stak opnieuw een sigaret op en ging, met een plaid over haar heen, op een laag fauteuiltje zitten. Haar hoofd bonsde en ze was bang. Wat gebeurde er om haar heen? Waarom al deze dingen.. wat waren ze met haar van plan?
Ze stond op en liep op haar tenen naar de voordeur. Ze aarzelde een moment, en trok hem toen resoluut open. Ze verwachtte dat daar iemand zou staan, maar ze had zich vergist. Er stond niemand. De corridor was geheel verlaten. Het geen begrijpelijk was, tegen het middernachtelijk uur in een normale Londense straat.
Ze stond daar minstens een volle minuut. Verwachtte ze dat de man, die de brief op de tafel had gelegd, terug zou komen? Nee, dat verwachtte ze niet. Ze wist alleen niet wat ze moest doen, in haar flat blijven, heel die lange nacht die haar nog te wachten stond, of zich aankleden en weggaan?
Weggaan.... waarheen? Ze wist dat ze nergens heen kón gaan. Ze kende niemand, waar ze de nacht zou kunnen doorbrengen. Ze kende alleen Percy, maar die was onbereikbaar en hij was haar verboden. Zoals iedereen verboden was, met wie ze op dat ogenblik contact had willen opnemen. Ze sloot de deur en ging weer in de lage stoel zitten. Er lag een doosje sigaretten naast haar. Ze stak er een op. Toen het doosje leeg was, was de nacht voor de helft voorbij. Toen pas stond ze op en ging weer naar de slaapkamer. Dodelijk vermoeid van emotie en spanning liet ze zich vallen en viel in slaap.

*    *    *
Percy Paine was een bijzonder geschikte jonge kerel, die er een hele boel vrienden op na hield en niet minder vriendinnen. Hij was wat men noemt een geslaagde verschijning in Fleetstreet, de bekende wereld van dag- en weekbladen. Met zijn Cambridge opleiding had hij zich in nauwelijks enkele jaren een behoorlijke positie verzekerd als sport- en misdaadreporter bij de Londense ,,Star", een blad dat voor goede reportages goed betaalde. En het betaalde Percy Paine uitzonderlijk goed omdat hij sterk was in primeurs en een stijl schreef, die de vele honderdduizenden lezers van het avondblad blijkbaar op prijs wisten te stellen. Hij hield van het avontuur en had de reputatie zich door zelfs uitermate precaire situaties grondig en snel te kunnen heen worstelen. Hij was erelid van de Noord Londen Boksbond en gold voor een der gespierdste journalisten van Fleetstreet, hoewel z`n sterkte hem niet was aan te zien. Het was moeilijk te geloven dat er in dat lange, haast slungelachtige lichaam van Paine zóveel verborgen kracht school.
Sinds enkele maanden was er een aanzienlijke verandering in het leven van Percy Paine gekomen. Die verandering heette: Julia Gregory. Vanaf de eerste ontmoeting met haar had hij zich tot haar aangetrokken gevoeld. Zij was anders, zelfs totaal anders, dan alle andere meisjes en jonge vrouwen, die tot dat ogenblik in zijn leven waren geweest. Zo opvallend was de verandering in zijn leven, dat verscheidene van zijn collega’s hem vroegen wat er eigenlijk met hem aan de hand was. Of hij was verliefd of hij zat achter een nieuwe krantensensatie aan. Noch over het een noch het ander liet Percy zich uit zijn tent lokken. Hij zweeg in alle talen en liet zijn vrienden naar de waarheid gissen. Op het ogenblik dat Julia het huis in Devon Street verliet, bevond Percy Paine zich eveneens in die straat. Hij wist dat Julia zich die avond daarheen zou begeven, omdat ze het hem had verteld. Hij had hemel en aarde bewogen met haar mee te gaan, maar even vastbesloten had ze dat geweigerd. Tenslotte had hij begrepen dat ze hem niet mee mocht nemen, en had hij er niet langer op aangedrongen. Hij had wel iets anders gedaan; hij was haar gevolgd. Om de een of andere reden voelde hij, rook hij, speurde hij gevaar. Die hele mysterieuze affaire om Julia heen, waar hij iets van af wist, zij het dan lang niet alles, intrigeerde hem. Wat kon daar achter zitten? Als Julia een onbekende voor hem geweest zou zijn, had de zaak hem uit journalistiek oogpunt geïnteresseerd. Nu het Julia was, de jonge vrouw die in enkele maanden kans gezien had z`n hart te winnen, lag de zaak geheel anders. Hij voelde dat hij haar moest beschermen en dat hij dit ongemerkt moest doen, wilde hij voorkomen dat ze in grote moeilijkheden geraakte. Toen Julia de stoep van Devon Street 77 opging, meende ze een bekende gestalte uit de mist te zien opduiken. Dat klopte. Ze zag diezelfde verschijning een half uur later. Ook dat klopte. Het was Percy Paine, gehuld in een dikke ulster, die besloten had een oogje in het zeil te houden. Hij was al minstens tien maal voorbij nummer 77 gelopen, toen Julia verscheen. Hij verborg zich en probeerde te zien en te horen hoe en door wie ze werd binnengelaten. Zijn plan werd vereenvoudigd door de dikke mist, maar veel leverde zijn spionagewerk niet op. De deur werd geopend en weer gesloten, en Julia was verdwenen. Hij wachtte een half uur, waarna ze weer verscheen. Een ogenblik overwoog hij naar haar toe te gaan, maar iets weerhield hem. Vooral haar verzoek zich niet met ,,dit alles" in te laten. Hij moest dat verzoek eerbiedigen. Hij stond opnieuw voor het gebouw, dat uit de mistrook verrees, en overlegde wat hem te doen stond. Er was maar één ding te doen: Julia op te bellen en haar te vragen hem nu alles te vertellen. Ze zou nu wellicht op de hoogte zijn van enkele bijzonderheden, en Percy meende recht te hebben op die gegevens. Hij was namelijk vastbesloten Julia Gregory ten huwelijk te vragen, en vleide zich met de hoop dat op een dergelijk verzoek geen definitief nee zou volgen. Ook hieruit moge blijken, dat het Percy Paine niet aan zelfbewustheid ontbrak. Hij wachtte zolang tot hij meende dat ze thuis zou zijn, en ging toen telefoneren. Hij deed het in een publieke telefooncel en draaide het nummer. Even later meldde Julia zich en ontwikkelde zich het gesprek, zoals dat al hiervoor werd beschreven. Totdat plotseling de verbinding verbroken werd. Percy probeerde opnieuw verbinding te krijgen, maar het toestel bleef dood. Hij probeerde een ander willekeurig nummer, en dat gaf gehoor. Daarop vroeg hij de informatiedienst van de Telefoonadministratie aan en verzocht hem te willen mededelen waarom de verbinding met het nummer van miss Gregory verbroken was. Men zei hem dat hij maar even aan het toestel moest blijven, men zou hem direct inlichten. Hetgeen prompt geschiedde. De inlichting luidde, gegeven door een nogal geagiteerde telefoonjuffrouw, dat de kabel was doorgesneden of gebroken. Meer kon ze niet zeggen, omdat meer niet bekend was. Men zou echter terstond maatregelen nemen. Hij moest 's morgens maar eens proberen of er al weer verbinding was. Meestal duurde het niet zo lang.
Percy floot tussen zijn tanden en bleef een volle minuut voor zich uitstaren in de dikke mist die om de cel golfde. Toen verliet hij de cel en richtte opnieuw zijn schreden naar Devon Street.
Hij liep voor de elfde maal voorbij nummer 77 en verwenste de mist die alles zo moeilijk zichtbaar maakte. Hij keek omhoog en had bijzondere belangstelling voor bepaalde delen van de gevel. Maar hoé goed zijn ogen ook waren, hij zag geen kans de mist te doorboren.
Hij liep van de overkant der straat naar de stenen trap en keek omhoog. Boven die trap moest de deur zijn. Het was absoluut noodzakelijk dat hij eerst daar de situatie eens ging opnemen.
Op zijn tenen liep hij de brede trap op. Even later stond hij voor de zware deur. Hij zocht een handvat of knop en vond die ook. Maar die ronde knop was allerminst geschikt voor zijn doel. De deur kon alleen van binnenuit geopend worden met een sleutel. En Percy had nu eenmaal geen sleutel van nummer 77. Hij stond na te denken wat hem verder te doen stond, toen hij plotseling uiterst waakzaam werd. Er kwam iemand aan in de straat en Percy wist op het zelfde ogenblik dat hij die avond weinig geluk had: want de man of vrouw die daar aankwam moest evenals hijzelf op nummer 77 zijn.
Percy keek snel om zich heen. Links en rechts van de deur bevond zich een uitgebouwd gedeelte en tussen de uitbouw en de deur was een smal gedeelte overgebleven. Hij was in één stap in het ene gedeelte, en drukte zich tegen de muur aan, zich zo klein mogelijk makend. Het was mogelijk dat hij geluk had en ongezien bleef. Waarschijnlijk was dat evenwel niet.
De voetstappen kwamen hoger en hoger, en tenslotte was de laatste tree bereikt. Percy Paine hield z`n adem in en maakte zich zo plat mogelijk. Als de man in zijn richting keek móést hij hem zien.
De man keek niet in die richting. Hij haalde een bos sleutels onder een wijde jas vandaan, en stak de sleutel in het slot. Percy hoorde dat hij werd omgedraaid. De deur ging open.
Op dat ogenblik keerde de man zich om en Percy schrok hevig. Had de ander iets gehoord? Had hij toch een beweging gemaakt? Een seconde, misschien minder dan een seconde, keek de onbekende in zijn richting. Toen draaide hij zich weer om en verdween in de opening van de deur. Even later viel de deur weer in het slot.
Percy ademde verlicht op. Hij was niet gezien, en dat was meer dan waarop hij had durven hopen. Aan de andere kant realiseerde hij zich, dat hij geen stap verder met zijn plan was gekomen. Dat plan was in het gebouw of huis, of wat het anders mocht zijn, binnen te dringen en te weten zien te komen wat daar binnen gebeurde en wat er zich voor mensen ophielden. Het was de enige mogelijkheid om iets te weten te komen van het mysterie, dat om het leven van Julia Gregory lag. En hoe langer Percy daar stond, op die koude, mistige stoep van het huis in de Devon Street, des te wilder werd zijn verlangen om achter de waarheid te komen.
Hij bekeek opnieuw de deur, en zag dat hij hier voor een volstrekt hopeloze taak stond. Hier, op deze plaats, zou hij zeker niet binnen kunnen komen. Hij liep weer naar beneden en stond even later op het trottoir. Een paar mannen kwamen voorbij. Ze schenen in de mist te drijven en ze dreven ook weer voorbij. Toen werd het opnieuw stil. Percy liep naar de overkant en staarde omhoog. De lijnen van nummer 77 verloren zich in de rokende mist. Hij realiseerde zich zelden een zó somber gebouw gezien te hebben als dit. Het stond daar, tussen de andere panden, als een soort burcht, een vesting. Zo besloten, zo onpersoonlijk. Het was een huis, als het ware met afweer omgeven. Percy Paine had de naam een vindingrijk en bijzonder handig man te zijn, die niet voor één gat was te vangen. En toen hij voor de zoveelste maal scherp de gevel opnam, ontdekte hij iets dat plotseling zijn volle aandacht verwierf. Aan de ramen van de tweede verdieping zag hij, op een ogenblik dat de mist iets minder dik was, een paar stukken steen, die eens behoord schenen te hebben aan een soort balkon. Dat balkon was er niet meer, maar de uitsteeksels waren niet weggehaald. Iemand die kans zag die uitsteeksels te bereiken, moest ook kans zien 't brede uitgebouwde kozijn te bereiken, behorend bij de ramen van de derde verdieping. Wie weet, was het niet onmogelijk die ramen te openen! Het was de enige kans, en hoewel die kans uitermate klein moest zijn, hij was te beproeven. Percy luisterde scherp of er niemand aankwam. Het was volkomen stil in Devon Street, en het was niet waarschijnlijk dat binnen de eerste twee minuten voorbijgangers langs zouden komen. Indien hij het wilde proberen, dan moest hij het nu doen. Hij aarzelde geen seconde meer en liep naar de overkant. Hij was een geboren gymnast, maar toen hij tegen de gevel opklauterde, zich vastgrijpend aan de uiterst smalle uitsteeksels, begreep hij dat hij op flink wat geluk moest rekenen, wilde hij bereiken wat hij zich had voorgenomen. Hij trok zich op, vond een nieuw uitsteeksel en kwam op het kozijn van de tweede verdieping aan. Daar was een geblindeerd raam. Hier wachtte hij, om even adem te scheppen. Alles wat hij tot nu toe gedaan had, was gebeurd met ingehouden adem. Hij prees zich gelukkig die avond schoenen met gummizolen aangetrokken te hebben, die praktisch geen geluid maakten, Overigens vond hij het een bijzonder zwaar karwei. Hij greep zich vast en klom verder. Hij greep twee.... driemaal in het niets.... in de lucht en kreeg toen houvast. Met al zijn krachten hees hij zich op en tot zijn onuitsprekelijke vreugde voelde hij dat hij het kozijn te pakken had. Hij schepte adem, zoveel hij kon, en veerde op. Even later zweefde hij, alleen vastgehouden door de vingers van zijn beide handen, tussen het tweede en derde kozijn. Hij slingerde heen en weer, en opeens voelde hij zich in staat zich op te zwaaien. Hij deed het, en kwam terecht op het kozijn. Het was net voldoende breed om hem gelegenheid te geven zich aan de muur vast te houden. Tussen hem en de ruit waren hoogstens twee centimeter ruimte. Hij voelde langs de houten spijlen van de ruit en merkte dat ze gesloten waren. Er was geen glimp licht achter de ruit te bespeuren. Hij voelde of er een slot op het raam zat, of dat deze met een spanjolet was gesloten. Het laatste bleek het geval te zijn. Percy kwam in de verleiding zachtjes te gaan fluiten, maar hij wist zich te bedwingen. Met spanjoletsluitingen had hij enige ervaring opgedaan tijdens vroegere journalistieke escapades, en deze zou hem waarschijnlijk vanavond uitstekend van pas komen. Hij voelde aan de ruit en merkte dat er enige beweging inzat. Hij nam zijn zakmes, wrong het tussen het hout van het kozijn en het venster, en even later mocht hij de voldoening smaken dat het open knarste.
Hij schrok van het geluid en stopte ogenblikkelijk. Hij wachtte een paar minuten maar hoorde niets. Hij vond dat hij wel enorm veel geluk had. Te veel eigenlijk. Zo veel, dat hij al dat geluk begon te wantrouwen. In ieder geval zou hij extra op zijn hoede blijven.
Hij trok het venster open en stapte naar binnen. Hij zocht even, bijna automatisch, naar een zaklantaarn, maar wist tegelijk dat hij verzuimd had er een bij zich te steken. Niets aan te doen, dan maar zonder.
Hij sloot het venster achter zich en bleef staan om aan de duisternis, waarin hij zich nu bevond, te wennen. Hij ademde zwaar, zowel van de inspanning die de insluiping hem tot nu toe gekost had als van emotie. Hij begreep maar al te goed, dat hetgeen hij nu deed onwettig was en de aller-vervelendste gevolgen voor hem kon hebben, als hij ontdekt werd. Dit moest, om allerlei redenen, in ieder geval worden voorkomen.
Hij wachtte een volle minuut, en streek toen zo zacht mogelijk een lucifer aan. Hij schrok haast van de kleine vlam, die even de omgeving verlichtte. Hij zag dat hij zich in een soort kantoorlokaal bevond. Er stonden een paar bureaus en wat stoelen. Verder was er niets bijzonders te ontdekken.
Hij sloop door het vertrek heen en kwam bij een deur. Hij opende die en kwam op een gang terecht. Hij snoof diep.... wat rook hij eigenlijk? Een vreemde geur hing in dit gedeelte van het huis. Een geur, die tegelijk bitter en zoet was. Heel vaag, in de verte, herkende hij die geur? Hij had hem al eens eerder ergens geroken. Maar waar en wanneer? Hij kon er niet achter komen.
Op zijn tenen liep hij verder, na opnieuw een lucifer te hebben aangestoken. Hij zag twee deuren voor zich, en voelde aan de knop van de ene. Hij was gesloten. Toen voelde hij aan de andere. Die gaf mee en hij trad binnen. Ook hier was uitsluitend duisternis, en ook hier hing die vreemde, ondefinieerbare geur.
Hij sloot de deur, en zag dat hij in een kleine kamer terechtgekomen was. Ook hier stond een bureau, zeer ouderwets, volgestapeld met boeken en dossiers. Toen hij opnieuw een lucifer aanstreek zag hij dat een der dossiers geopend op het schrijfvlak van het bureau lag. Hij bukte zich en kon nauwelijks een onderdrukte schreeuw van enthousiasme onderdrukken. Want naast dat dossier lag een foto en de figuur op die foto kende hij. Het was Julia. Julia, gefotografeerd op straat, wandelend in Oxford Street. Een foto, die hij zelf nog nooit eerder gezien had.
Hij keek om zich heen en zag dat er geen vensters in deze kamer waren. Een grote koperen lamp hing aan het plafond, en Percy vroeg zich af waarom hij die eigenlijk niet zou aansteken. Van buiten af zou dat licht niet gezien worden. Hij liep naar de schakelaar en draaide hem om. De kamer baadde op het zelfde ogenblik in een zee van licht.
Hij ging naar het bureau terug en wierp een blik op een volgetypt stuk papier, dat bovenop dat dossier lag. Hij zag drie.... viermaal de naam van Julia tussen de regels staan.
Hij boog zich voorover en begon te lezen.
Toen hij drie regels gelezen had, richtte hij zich op. En terzelfder tijd wist hij dat er iets met die kamer was. Hij was er absoluut van overtuigd, dat hij er alleen in was, en toch.... hoe vreemd het was.... hij voelde zich niet alleen. Het was alsof er iets anders.... een ding.... een wezen in die kamer vertoefde. Onzichtbaar, zonder vlees en bloed, maar tóch aanwezig. Een soort fluïdum was daar. Of was het alleen die vreemde, zonderlinge geur, die steeds aanwezig was? Of.... ineens was het alsof hij het dossier zag verzinken. Dat was natuurlijk verbeelding. Hij was wat vermoeid en de spanning van het laatste kwartier....
Hij voelde zich wee worden. Hij wilde gaan zitten en keek om zich heen of er iets was om te zitten. Een stoel.... een bank.... Zijn oog gleed eveneens langs de deur, die hij na zijn binnenkomst gesloten had. Het was alsof die deur nu niet meer gesloten was. Zag hij het duidelijk.... was daar een kier....? Hij wist toch zeker dat hij hem dicht had gedaan....
Hij voelde zich ineens dodelijk vermoeid. Maar waarván was hij dan zo vermoeid....?
Hij had wel andere dingen gedaan, hiervoor, die inspannender, uit puttender geweest waren. Hij kon niet vermoeid zijn.... er was iets anders.... er gebeurde in deze kamer....
Plotseling was hij zich haast lijfelijk bewust van gevaar. Van een verschrikkelijk gevaar, dat vlak bij hem was. Hij zag het niet, maar het was er. Het naderde hem, het was bij hem.... naast hem....
Toen keek hij opnieuw naar de deur. De spleet ervan was wijder geworden en hij zag de deur bewegen. Hij zag nòg iets, een stuk glanzend fluweel of glimmende zijde, en ook dát bewoog. Hij richtte zich op.... maar het kostte hem onbeschrijflijke moeite. Het was alsof zijn krachten als water uit zijn lichaam vandaan liepen. Hij voelde zich machteloos, hulpeloos. Hij was niet langer meester over zichzelf. Er was in dit vertrek iets, dat bezig was hem al zijn krachten te ontnemen. Maar hoe....en wat....
Toen hoorde hij de stilte verbreken door een korte, droge klik. En op het moment van die klik werd de kamer in duisternis gehuld. Hij schrok en zocht naar zijn lucifers. Hij wist niet meer waar hij ze had gelaten. Op het bureau, in zijn zak, bij het dossier? Hij was wanhopig, omdat zijn instinkt hem zei dat die lucifers zijn enige redding waren. Nooit was hij zich zozeer bewust van een dodelijk gevaar als dit ogenblik. En hij beschikte niet meer over zijn krachten.
Hij wist dat iets hem naderde en hij probeerde dat iets te ontgaan. Hij dook in elkaar, maakte zich klein, wilde de deur bereiken, waarvan hij wist dat hij geopend was. Maar steeds sterker, penetranter werd de bitterzoete geur, en steeds moeilijker werd het voor Percy zijn gedachten te concentreren. Hij voelde zich wegglijden, het was alsof wolken stoom, damp om hem heensloegen. Hij werd meegesleurd met die dampen, en toen hoorde hij, boven dat zachte ruisen van de stilte en die dampen uit, iets suizend neerkomen. Het was het laatste wat hij hoorde. De slag kwam zó welberekend op zijn schedel neer, dat hij tegelijk iedere vorm van bewustzijn verloor.
Hij droomde dat hij deelnam aan een bokswedstrijd. Zijn tegenpartij was een neger, van wie hij wist dat deze hem zou inmaken. Hij was kansloos tegen die neger en bevond zich in de beslissende ronde. Om hem heen hoorde hij het publiek huilen ten schreeuwen. Het moedigde hem aan, maar tegelijk kwamen de slagen van de ander als mokers op hem terecht. Hij trachtte zich te beschermen, omdat hij bang was dat zijn schedel ingeslagen zou worden. Toen kwam die klap met de dik-gehandschoende vuist. Hij voelde dat hij weggleed en bleef liggen. Hoe lang hij daar lag wist hij niet. Urenlang, dacht hij. Er werd van allerlei met hem uitgehaald, en hij was niet instaat zelf iets te doen. Hij wist dat hij ergens werd heen gedragen en daarna gereden werd, in een trein of een auto, dat kon hij niet bepalen. En aldoor was daar die vreselijke pijn van die laatste vuistslag op zijn hoofd.
Hij zag snel wentelende wielen en cirkels, roze, blauw en paars. En toen hoorde hij stemmen. Menselijke stemmen. Ze spraken zacht en hij hoorde zijn naam noemen. Toen voelde hij dat hij het koud had en hij voelde ook iets anders: iets glibberigs, iets nats, iets vochtigs. Hij wilde zich oprichten, maar kon niet. Hij had er niet genoeg kracht voor. Toen merkte hij dat hij weer werd opgenomen door ruwe handen. Men bracht hem ergens heen.
Op dat ogenblik wist hij zich ineens alles weer te herinneren. Het huis in die straat.... het kozijn.... de kamer.... die geur.... de deur die openging.... en de slag. Die slag was er werkelijk geweest, en hij voelde nu duidelijk de stekende pijn in zijn hoofd. Hij had het gevoel alsof dat hoofd driemaal de normale omvang bezat, maar dat moest verbeelding zijn.
Hij wilde iets zeggen, maar bedacht dat het misschien beter was niets te zeggen en te doen alsof hij nog steeds bewusteloos was. Die ingeving was zijn redding. Had hij er geen gevolg aangegeven, dan had op deze plaats van het Londense Embankment het trieste einde plaatsgevonden van Percy Paine, een der meest belovende reporters van Fleetstreet, categorie sport en moordzaken.
Nu gebeurde er iets anders. Hij voelde dat vier of zes handen hem opnamen. Hij keek door de spleetjes van zijn ogen, maar het was zo donker, dat hij niets kon zien. Hij was buiten, en ergens kwam de plaats hem bekend voor. Er was geen mist meer. Hij hoorde water klotsen en ineens wist hij het: dit was het Embankment bij de Theems. Wat had hij daar te maken, waarom brachten ze hem hierheen? Moest hij varen? En wie waren het?
Hij hoorde een der mannen met onderdrukte stem zeggen: ,,Nu....!" en even later voelde hij dat een aantal handen zich van hem losmaakten. Hij keek voor zich uit en zag zwartglanzend water onder zich. Glanzend van geel maanlicht. Een schip floot in de verte en er waren sterren, die in het water schenen. Dat alles ging in een onderdeel van een seconde door hem heen. En in die zelfde seconde verloor hij iedere vorm van evenwicht. Hij stortte naar beneden en het was meer van verbazing dan van schrik dat hij het niet uitschreeuwde van schrik. Nu was alles hem klaar en duidelijk: dit was een moordaanslag, ze waren bezig hem te verdrinken.
Vóór hij zijn gedachten kon verzamelen, voelde hij zich in het ijzig-koude water terechtkomen. Het was zó koud, dat hij dacht dat hij zich brandde. Boven hem hoorde hij niets meer. Onder hem was het zwarte, brandende water, dat hem als met duizend gloeiende tangen aangreep en hem ging vermoorden. Dat water was als een vlucht speren die naar hem toegeworpen werden en waaraan geen ontkomen mogelijk was.
Hij gleed weg in de diepte en Percy Paine wist dat dit het einde was. Hij was een goed zwemmer, maar hem ontbraken nu de krachten voldoende energie op te brengen om te zwemmen. Er kwam iets over hem van berusting. Het was zo wel goed.... er was niets meer voor hem te doen.... zo ging hij sterven.... eerst die slag.... toen dit water....
Nòg dieper brandde het water in hem, en het was alsof hij verschroeide. Hij zonk nóg verder weg, in zijn gevoel tientallen meters. Hij vergiste zich, hij zonk nauwelijks twee meter, maar het was meer dan genoeg.
En toen was daar, op het laatste moment, op dat ene uiterste ogenblik, een flits van een gedachte. De gedachte aan een ander.... aan haar.... Julia!
Julia.... een magisch woord, een woord dat een wonder uitrichtte met de man die bezig was te verdrinken. Julia.... die alleen was en alleen hem had. Julia.... voor háár moest hij leven, voor haar moest hij alles doen om....
Hij sloeg zijn armen uit en daarna zijn benen. Brandende armen en gloeiende benen. Brandend en gloeiend van het ijskoude water. Hij was half verdoofd, maar hij zwom. Hij rook het water: een gronderige, smerige stank van olie en teer. Maar hij zwom en hij wist dat hij weer boven was gekomen.
Vlakbij zag hij groen begroeide palen. De dichtstbijzijnde verrees hoogstens tien meter van hem. Hij moest die tien meter zien te halen.
Percy Paine haalde diep adem, wierp zijn zwarte lange haren uit zijn ogen en zwom naar de kant. Zijn hoofd bonsde en hamerde, hij stierf haast van kou, maar diep in hem brandde een vuur. Dat vuur was aangestoken door die ene naam, dat ene woord Julia.
Percy Paine, de man van de Londense ,,Star", zwom terug naar de kant van het Embankment. Hij zwom terug naar twee dingen: naar het leven en naar die jonge vrouw. Beiden wachtten op hem. Hij wist alleen niet dat er op dat zelfde ogenblik enige duizenden mijlen tussen hem en Julia lagen. Maar hoe had hij dat ook kúnnen weten....?
Hij zwom, dwars door dat nachtzwarte water, bedekt met stinkende olie, terug, met de speren en messen van de kou diep borend in zijn dodelijk vermoeide, pijnlijke en gekneusde lichaam.
Het lot had barmhartigheid met hem, door hem onbekend te laten met de dingen die hem daarna zouden overkomen. Had hij ze geweten.... wellicht had hem de moed ontbroken met zoveel energie, zoveel volharding terug te zwemmen, naar het leven. Maar hoe kon hij weten dat vlak naast dat leven, dat hem riep, ook de Dood gereed stond: grimmig, wreed en onbarmhartig.