© 2014 Centertainment / Pop Archief NL / The Devil Himself
ISBN: 978 90 815 2293 9
NUR 661

CENTERTAINMENT
POP ARCHIEF NL
THE DEVIL HIMSELF
e-mail: office@centertainment.nl
www.centertainment.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevens bestand en/ of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Voor zover het maken van kopieën uit deze uitgave is toegestaan op grond van artikel 16 Auteurswet 1912, juncto het Besluit van 20 juni 1974, Stb. 351, zoals gewijzigd bij het Besluit van 23 augustus 1985, Stb. 471 en artikel 17 Auteurswet 1912, dient men de daarvoor wettelijk verschuldigde vergoedingen te voldoen aan de Stichting Reprorecht (Postbus 3051, 2130 KB, Hoofddorp). Voor het overnemen van gedeelte(n) uit deze uitgave in bloemlezingen, readers en andere compilatiewerken dient men zich tot de uitgever te wenden.

Er is geprobeerd met de makers van de gebruikte foto’s afspraken te maken over opname in dit boek. In een aantal gevallen is dat niet gelukt, omdat het onmogelijk bleek de bron van de afbeelding en/of naam van de fotograaf te achterhalen. Een ieder die zich tekort gedaan voelt, wordt verzocht contact op te nemen met de uitgever. Deze uitgave is met de grootst mogelijke zorgvuldigheid samengesteld. Zowel de samenstellers als de uitgever stellen zich niet aansprakelijk voor eventuele schade als gevolg van onjuistheden en/of onvolledigheden in het werk.

INHOUD

Voorwoord

Een korte geschiedenisles

DEEL 1: JOS VAN ZOELEN – ALLEEN, IN EEN VOL STADION

1. Wie was Hazes?

2. De eerste keer

3. Everybody happy?

4. De omslag

5. Kinnesinne

6. Man en vrouw

7. Koopziek

8. Voor lul

9. Champions League

10. Afgelast

11. Stopwatch

12. Tim Griek

13. André de zakenman

14. Parenclub

15. Goede doelen

16. Onzekerheid

17. Plaagstootjes

18. Rap en ruig

19. De fans

20. Geilneef

21. Ontrouw

22. Berlijnse muur

23. Zij Gelooft In Mij

24. Florida

25. Krijtlijnen

26. Italië

27. Buitenland

28. Beloftetrein

29. Eenzaam tot het eind

30. Mijn relatie met André

31. Het doek valt

DEEL 2: VAN ARIE TOT WIL HAZES, DE INTERVIEWS

Arie Hazes - jongere broer

Ad Visser - presentator TopPop, multimedia-performer

Albert Spithorst - kledingsponsor

Marion en Arnold van der Horst - www.andrehazesfan.nl

Barry van Vliet - zanger

Bert Kremer - cameraman

Bertus Holkema - stagemanager en beveiligingsexpert

Bert van Vorselen - artiestenkapper, moppentopper

Chris van de Vooren - fotograaf

Danny Friedrichs - A&R manager EMI

Dick van der Geld - filmer

Frans Meijer - producer Veronica en regisseur RTL Nieuws

Frans Meiland - producer VARA

Gerrit Haak - A&R manager, labelmanager EMI

Ghislain Lenaers - organisator eerste Belgische tournee

Govert de Roos - hoesfotograaf

Hans van Tilburg - sportfotograaf De Telegraaf

Henk Volkers - koppelbaas, entrepreneur, huisvriend

Henny Vermeulen - vriend en backup van Jos

Huub van Eck - sterke man, kledinghandelaar

Jaap IJgosse - eigenaar café La Bastille, Zandvoort

Jacq van Loon - eerste tourmanager

Jan Akkerman - topgitarist

Jan de Bie - organisator Jordaanfestival

Jan Korstman - buurman, eigenaar café De Pan

Job Maarse - producer, arrangeur

John Verkerk - podiumassistent en jeugdvriend

Joppe de Ree - tweede man van Ellen Wolf, stiefvader van Melvin

Karel en Ria Haagberg - oprichters eerste fanclub

Karel Vrolijk - eigenaar café La Bastille, Amsterdam, sportfanaat

Klaas Veen - Andrés eerste werkgever

Koos Alberts - zanger

Lange Hans van der Velde - artiestenpromotor

Leo Lukassen - manager en boeker

Loek Horn - eigenaar café De Plashoeve, Vinkeveen (+ aanvulling Ben Cramer)

Loes van der Pol - vriendin Ellen Wolf

Lou Prince - zanger

Martin Versluis - geluidsman

Michael Peterson - A&R manager EMI

Peter Bonthuis - sportmanager

Peter de Zwaan - geluidsman

Piet en Cathy Schrijvers - voormalig Ajax- en Oranjedoelman

Rob Develing - hypnotherapeut

Rob Zorn - zanger

Ron van Roekel - eigenaar café De Plashoeve

Ruud van Lieshout - geluidstechnicus bij Andrés eerste opname

Siem Wulfse - sterkste man van Nederland

Stanley Hazes - lievelingsneef

Sven van Veen - dj en radiopresentator, zoon van Theo de tuinman

Theo Lammers - podiumassistent

Tim Griek Jr. - zoon van producer Tim Griek

Tini de Bie - nicht van Jan de Bie, werkgeefster van vader Joop

Tobias Uilenbroek - kroegbaas en dj

Tonny Alberti - artiestenmanager en evenementenorganisator

Tony Anderson - zanger

Tony Berk - platenbaas (+ aanvulling Joop Oonk)

Willem Hondeveldt - superfan

Wil Hazes - Andrés enige zus

Toegevoegd extra interview:

Huib van Hapert - Andrés (laatste) echtscheidingsadvocaat

DEEL 3: EPILOOG

Jan van Galen - vader van Rachel

Colofon

VOORWOORD

‘Het ware verhaal van André Hazes en de vrouw naast hem.’ Met die slogan werd in november 2012 de musical Hij Gelooft In Mij gelanceerd. Nog even los van de vraag of een musical de ideale vorm is om het ware verhaal over wie of wat dan ook te vertellen, werd het realiteitsgehalte van Hij Gelooft In Mij meteen ontkracht door de schrijver van het script, Kees Prins. In het televisieprogramma Pauw & Witteman (8 november 2012) vertelde deze pijler onder Jiskefet ‘één keer met Rachel Hazes gesproken te hebben’ en gaf hij meteen toe dat ‘dit natuurlijk nooit het letterlijke verhaal kon zijn.’

Het ‘ware verhaal’ zoals dat in de musical voorgeschoteld wordt, is dan ook vooral de versie die Hazes’ derde vrouw verteld wil zien. Volgens ingewijden is het manuscript meerdere keren afgekeurd voordat Rachel het groene licht gaf. Het was dan wel de waarheid, maar het moest vooral haar waarheid zijn. Zij heeft er hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat niet producent Joop van den Endes eerste keus Danny de Munk de hoofdrol ging spelen, maar de - terecht - alom bejubelde Martijn Fischer.

Wel stelt Rachel dat zij haar man zag afglijden tot alcoholisme. André was echter al aardig op weg een alcoholist te worden toen hij een van zijn eerste baantjes accepteerde, als dj in café De Krommerdt, van Klaas Veen. Tegen de tijd dat André bij Rachel in beeld kwam was het kwaad allang geschied. Rachels vader Jan van Galen deed het voorkomen alsof André overleden is aan de veteranenziekte. Ook zoiets belachelijks. De Heinekenveteranenziekte, dat zou nog kunnen.

Dat Rachel al op 13-jarige leeftijd door haar moeder Friedel zou zijn aangespoord het bed met Nederlands volkszanger nummer een te delen, zie je nergens terug. De officiële lezing is dat André en Rachel een relatie kregen, toen zij 18 was. Maar het is een publiek geheim dat Hazes al vroeger van de verboden vruchten at. Daar wond hij zelf overigens geen doekjes om, zo blijkt uit de gesprekken met o.a. zijn broer Arie en zus Wil, Loes van der Pol en Henk Volkers. Dat Rachel en haar moeder daarmee onder de duiven van Hazes’ echtgenote Ellen schoten, leek hen niet te deren.

Door verschillende partijen wordt zelfs gesuggereerd dat Friedel geprobeerd heeft Ellen te vergiftigen. Een wel erg zware beschuldiging, gebaseerd op uitspraken die Ellen deed toen ze in een op zijn minst onevenwichtige fase van haar leven verkeerde, die jaren na het overlijden van de hoofdrolspelers - aan andere oorzaken, laat dat duidelijk zijn - onmogelijk hard is te maken. Wat vaststaat, is dat Ellen moest wijken. Dat deed ze uiteindelijk ook, samen met zoon Melvin - naar wie André jaren eerder zelfs zijn bedrijf had vernoemd.

Melvin was echter niet Andrés zoon, zo vertelde Rachel mij in een telefoongesprek. Ze was daar zo stellig in dat ze zelfs naar de rechter zou durven stappen. En Nathalie, geboren uit Hazes’ eerste huwelijk, met Annie Dijkstra, was vast niet zijn dochter. Als je de film Zij Gelooft In Mij en de musical Hij Gelooft In Mij mag geloven, zou je zelfs gaan denken dat de hit Zij Gelooft In Mij speciaal voor Rachel is geschreven en Kleine Jongen voor hun jongste zoon Dré. Maar iedereen die het Hitdossier erbij pakt, of Wikipedia er op naslaat, kan op eigen vingers natellen dat die liedjes al hits waren voordat Rachel en Dré in the picture kwamen. Kleine Jongen besteeg de hitparade in 1990 en Zij Gelooft In Mij stond al op Gewoon André, het tweede album dat hij opnam voor EMI, in 1981! In de concertregistratie van het optreden in het Concertgebouw (1982) is zelfs te zien dat André het nummer opdraagt aan Ellen. Dat was het begin van Zij Gelooft In Mij, daar kan geen twijfel over bestaan. Wat daarna kwam is allemaal second best.

Dat geldt ook voor de artiesten die tijdens het grote afscheid in de Amsterdam ArenA hun krokodillentranen stonden te huilen. God, wat waren ze vrienden van André. En wat kregen de carrières van een René Froger, Guus Meeuwis en Xander de Buisonjé een geweldige boost nadat ze een liedje van André ten gehore hadden gebracht. De werkelijkheid was dat André aan de meesten van hen een hekel had. Hij vond ze geen echte artiesten. Ze waren te glad. Het ging hen te makkelijk af. Daar had hij meteen een aversie tegen. Daarom is het superraar dat juist zij in de ArenA stonden. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het stelletje grapjassen dat onder de noemer Holland Zingt Hazes op Andrés talenten en succes probeert mee te liften.

Op 23 september 2014 is Hazes tien jaar dood. André zelf kunnen we dus niet meer vragen hoe dingen werkelijk zijn gegaan of hoe hij over bepaalde zaken dacht. Nog los van het feit dat zijn geheugen hem in de steek liet en hij het schrijven van zijn eigen historische terugblikken uitbesteedde aan EMI-veteraan Gerrit Haak. Hoe langer André op zijn vuurpijl door het heelal suist, hoe verder de waarheid van ons stervelingen verwijderd zal raken. Hazes’ gabbers Ome Cor en Japie Abcouwer waren de zanger al voorgegaan. Eind 2011 stierf Henk Kromjong, jarenlang Andrés geluidsman. Henk was een rots in de branding als het op feiten en anekdotes aankwam. Veel anderen uit de Hazes entourage waren al eerder kaltgestellt of op een zijspoor gerangeerd. Misschien confronteerden zij Rachel teveel met een verleden waaraan zij liever niet herinnerd wilde worden?

Ikzelf heb mijn herinneringen jarenlang onder een steen weggestopt. Na een samenwerking van vijftien jaar, die alle contouren van een huwelijk had, was ik Hazes helemaal zat. Maar een ding stoort me. Elke keer als iemand belooft ‘het ware verhaal’ te vertellen, blijkt dat een lege huls. Veel van wat er tot nu toe over André gezegd of geschreven is, is bezijden de waarheid. Het zijn niet allemaal leugens, maar er is veel verloren gegaan. En heel wat mensen zijn van de snijtafel gevallen. Je hoort en ziet alleen maar wat de regisseur - of moet ik zeggen regisseuse? - wil laten zien en horen. Dat is leuk voor het plaatje, maar niet de waarheid.

Heb IK de waarheid in pacht? Misschien. Maar waarom zou je daarop vertrouwen? Daarom heb ik samen met muziekjournalist Hans van den Heuvel in twee jaar tijd meer dan een zestigtal interviews gedaan met mensen die dicht bij André stonden. Sommigen kenden hem vanaf zijn kindertijd, de meesten van voor het grote succes. 85% van iedereen die wij gesproken hebben is buitenspel gezet of monddood gemaakt. Maar ze hebben een enorme invloed op Hazes gehad. Ze leefden met hem: in de kroeg, op het sportveld of rond of op de bühne. Zij vertellen vrijuit hoe die kleine in elkaar zat en waarom. Gaandeweg krijgen we zo een veel breder en completer beeld van Nederlands grootste volkszanger. Dat verhaal intrigeert mij tot op de dag van vandaag. André is als artiest alleen maar beter geworden. Ik denk dat ik daar een wezenlijke bijdrage aan heb mogen leveren en daar ben ik trots op.

JOS VAN ZOELEN

EEN KORTE GESCHIEDENISLES

Zeven jaar was hij pas, toen André zijn hersens liep te pijnigen hoe hij een cadeau voor Moederdag kon regelen. Hij had geen cent te makken, maar het was Bevrijdingsdag en er was in Amsterdam veel volk op de been. De kleine André klom op een paar sinaasappelkistjes, trok zijn strot open en ging vervolgens met de pet rond. Zo, dat cadeau was binnen! Hiermee had het verhaal kunnen eindigen. Ware het niet dat onder de toehoorders zich Johnny Kraaijkamp bevond. De beroemde komediant nodigde het talentje uit om, met het nummer Piove, in AVRO’s Weekendshow van Johnny & Rijk (de Gooyer) zijn tv-debuut te maken. Na die uitzending, op 3 oktober 1959, was André de held van de klas. Hij mocht zowaar een plaatje opnemen: Guanita en Droomschip, dat in februari 1960 op het Philips label verscheen. De inmiddels 89-jarige technicus Ruud van Lieshout was erbij en weet zich daar nog verrassend veel van te herinneren.

In 1976 werd Hazes voor de tweede keer ontdekt, zo luidt de legende. Ditmaal was het de heldentenor Willy Alberti die de credits toebedeeld kreeg. André zou hem een bandje hebben gestuurd van het nummer Eenzame Kerst, dat hij samen met zijn neef Tonny Leroy - die als gitarist korte tijd had deel uitgemaakt van The Outsiders - had geschreven. Of meneer Alberti het niet op wou willen nemen. Alberti zou tegen Hazes hebben gezegd: ‘Dat liedje moet ik niet zingen, dat moet je zelf zingen.’ De werkelijkheid ligt echter iets anders en een klein beetje genuanceerder, getuige de verhalen van Willy’s zoon Tonny en producer/arrangeur Job Maarse.

Doorbraak

Begin jaren tachtig vond de grote doorbraak van André Hazes plaats. De tweede single voor zijn nieuwe platenmaatschappij EMI, ’n Vriend, was meteen al een succes, maar de lp Gewoon André deed het nog beter: er werden ruim een half miljoen exemplaren van verkocht. Nummers als Een Beetje Verliefd, Zeg Maar Niets Meer en Zij Gelooft In Mij hebben inmiddels de status van klassieker bereikt. André was net getrouwd met Ellen Wolf (24 maart 1981) en werd vader van een zoon, Melvin (19 januari 1982), naar wie hij zijn eigen bedrijf Melvin Produkties vernoemde.

Een optreden in het Concertgebouw, dat de VARA uitzond op tv, bezorgde André een ander, breder publiek. Ook zijn bijdrage aan de door Kees van Kooten en Wim de Bie georganiseerde Amnesty International benefietavond Het Gebaar zorgde voor een omwenteling. Hoewel Hazes voortkwam uit een muziekgenre waar door de culturele elite enigszins op neergekeken werd, groeide het besef: die jongen kan wel wat.

In 1989 was André tien jaar zeer succesvol verbonden aan platenmaatschappij EMI. Als cadeau maakte hij met gastmuzikanten als Herman Brood en Jan Akkerman het bluesalbum Dit Is Wat Ik Wil. Een van de slechtst verkochte platen uit zijn oeuvre, maar wel een waarmee hij zich - wederom - voor een ander publiek op de kaart zette.

Door de film Zij Gelooft In Mij werd Hazes in 1999 echt credible. Het startpunt van deze legendarisch geworden rolprent vormde Andrés dramatisch bezochte optreden in de stierenvechterarena van het Spaanse Benidorm. De nervositeit die Hazes’ huwelijk met de 20 jaar jongere Rachel van Galen - dat op 14 oktober 1991 zo voortvarend van start ging - aan de rand van de afgrond bracht, vormde voor documentairemaker John Appel een onverwachte bonus. Na het zien van de documentaire was de meest gestelde vraag ‘is het echt zo erg?’, en het meest gegeven antwoord: ‘Het is nog veel erger!’

Op 23 september 2004 overleed Hazes, die inmiddels tot volksheld was uitgegroeid. Een kleine 50.000 mensen namen afscheid in de Amsterdam ArenA, een veelvoud deed dat thuis voor de tv of via andere media.