Annitta Kortstam

Vast aan een belofte

Copyright © 2013: | Annitta Kortstam in samenwerking met Pumbo.nl
Druk: | Pumbo.nl
Illustraties: | Annitta Kortstam
ISBN: | 978-90-815260-6-7

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsband, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

1

2

3

4

5

6

7

1

Ik ben net een paar weken terug in NewYork City waar ik ben geboren, maar ik kan er dit keer niet van genieten. Het is lente en het weer is natuurlijk lekker. De zon schijnt daarom ook rijk door de ramen in de ruimte waarin ik zit. Het is echt zo een dag waar ik me prettig bij zou moeten voelen, maar ik heb spreekwoordelijk gezegd zo veel pijn door een gebroken hart. Mijn wereld is een paar maanden geleden letterlijk ingestort. Ik dacht echt dat hij de ware was. We konden over alles met elkaar praten. De gedachte dat hij het op dit moment gezellig bij die andere vrouw heeft, kan ik niet verdragen.

Eén sms-berichtje. Dat ga ik niet verwijderen, omdat ik het nog steeds niet kan geloven. Het moet echt nog tot me doordringen. Gewoon gezellig met vrienden op vakantie. Hij werd daar verliefd en maakte het, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is, via een simpel berichtje uit.

Het penthouse dat ik heb gekocht, wordt sinds twee weken door een binnenhuisarchitecte voor me ingericht. Het is de laatste dagen erg druk in huis door het heen-en-weergeloop en luid gelach en gepraat van haar medewerkers. Mijn personal assistent vertelt me steeds dat het prachtig wordt, maar ik kan het nog niet zien. Precies op de overgang van de woonkamer naar de open keuken zit ik met mijn schouder tegen de muur aan geleund op de grond en probeer op te vangen wat er allemaal gezegd wordt. De mannen die de meubels in elkaar puzzelen, hebben veel lol onder elkaar. Hun gelach klinkt heel luid door de akoestiek van de nog praktisch lege flat. De deurbel rinkelt plotseling. Een van de jongens doet spontaan de deur open en ik zie een gast die ik nog nooit eerder bij deze groep heb gezien het huis binnen lopen met een doos in zijn handen. De andere mannen schijnen hem te kennen. Hij is wel een opvallende verschijning door de rode gebreide muts die hij tot iets boven zijn wenkbrauwen op zijn hoofd heeft, bij zulk heerlijk weer, en het kakikleurige monteurswerkpak dat hij aan heeft, met daaronder opvallend rode werkschoenen. Hij heeft de voorkant gewoon open, waardoor je duidelijk zijn prachtig gespierde borstkast kan zien. Een rode boerenzakdoek als sjaal om zijn nek en een rode rugtas. Hij helpt de andere mannen fluitend en heel actief met het monteren van de meubels, alsof het routine voor hem is. Het valt me op dat hij heel zuiver kan fluiten. Hij heeft daardoor wel heel even mijn aandacht voordat ik een paar fotolijsten uit de doos pak die voor mij staat. Mijn ogen schieten voor de zoveelste keer weer vol tranen als ik naar de foto’s van mijn ex kijk. Wanneer gaat dit verdriet over? Zal ik er ooit overheen komen. Dit is namelijk de zoveelste relatie van me die stukloopt. Die kerels worden steeds verliefd op een ander en lopen allemaal bij me weg. Heel onzeker zit ik voor me uit te kijken en ik vraag me af wat er fout aan me is. Wat doe ik steeds weer verkeerd? Mijn aandacht wordt afgeleid door mijn personal assistent, die net binnen is komen lopen met de lunch die ik heb besteld voor de werknemers. De mannen gaan op het terras zitten. Die gozer in het monteurswerkpak heeft zelf zijn lunch bij zich, merk ik. Heel grappig in een rode lunchbox en een thermosflesje met waarschijnlijk thee of koffie erin. Na de lunch laat de styliste me allerlei monstertjes zien voor de gordijnen van de logeerkamers, maar ik kan niet denken en vraag mijn assistente om het voor me te regelen.

Als iedereen even later weg is, sta ik met een glas wijn in mijn hand leunend met een schouder tegen de deurpost van de deur van de woonkamer naar het terras. Ondanks het getoeter van de auto’s die voorbijrijden om me bewust te maken van de drukte van de stad, voel ik opeens een bepaalde serene stilte die opeens heerst over mij. Op dit moment zou ik me verdrietig moeten voelen, maar ik beleef juist een bepaalde opwinding alsof er iets in mijn leven gaat veranderen. De lucht is bijzonder helder en ik zie hier en daar een ster aan de hemel naast een duidelijk zichtbare halve maan. Met een glimlach op mijn gezicht neem ik een slok van mijn wijn. Op datzelfde moment zie ik ook in mijn gedachten die nieuwe jongen het huis met de doos in zijn handen binnenlopen. Hij heeft mij niet eens gegroet en geen woord tegen me gezegd. En toch heeft hij indruk op me gemaakt. Het is in mijn ogen niet het standaard knappe type man dat ik ken. Deze heeft een dijk van een uitstraling.

Glitter, glamour, magazinecovers, merkkleding, juwelen, dure champagne, landhuizen, dure auto’s, luxe vakanties. Een leven waar ik altijd van droomde leven. En toch ben ik ongelukkig. Gewoon geen geluk in de liefde. Het is onbegrijpelijk. Door deze gedachten moet ik opeens weer denken aan de tijd voor dit alles. Ik groeide op in de getto en het was er altijd gezellig. Vooral in de zomer ging ik altijd met mijn vriendinnen de straat op en danste tot laat in de avond. Samen met mijn moeder en twee oudere broers woonde ik dus in een veel te kleine driekamerflat. Mijn broers deelden samen een kamer en ik sliep bij mijn moeder in de kamer op een bank. Orchille, mijn moeder, is een nette vrouw en het huis zag er daardoor altijd opgeruimd en gezellig uit. Orchille was toen een alleenstaande, hardwerkende vrouw. Ze was gescheiden van de vader van haar twee zoons nadat hij haar had verteld dat hij uit de kast gekomen was. Hij wist al sinds hij een jongen van negen was, dat hij homo was, maar als je opgroeit in een streng gereformeerd gezin kun je daar moeilijk voor uitkomen. Ze was daar kapot van en vond troost bij een Jamaicaanse student. Ze gingen al gauw samenwonen, maar hij vertrok van de ene op de andere dag zonder iets tegen haar te zeggen, en een paar maanden later werd ik geboren.

Mijn broers gingen elke weekend naar hun vader en dan zwaaide ik ze verdrietig uit. Het enige wat ik van mijn vader heb, is een vage foto die mijn moeder ooit van hem had gemaakt. Moeder was bejaardenverzorgster en werd arbeidsongeschikt door een ongeluk. Ze gleed een keer in de winter uit toen ze rende om de metro te halen en kwam door de val heel ongelukkig op haar rug terecht. We leefden daarom van een uitkering en hadden het niet breed. Desondanks waren we erg gelukkig, omdat mijn moeder door haar creatieve geest heel veel leuke dingen met ons deed.

Als meisje van negen jaar begon ik geïnteresseerd te raken in de mode. Dat kwam ook door mijn moeder die altijd heel de dag naar het Fashion Channel zat te kijken. Op die manier deed ze ideeën op om mooie kleding voor zichzelf, mijn broers en mij te maken. Mijn moeder vertelde me altijd dat ze er vroeger van droomde om model te worden. Nou, dat had ze gemakkelijk kunnen doen met haar lengte en mooie uitstraling. Ze is een prachtige vrouw om te zien en maakt zich nog steeds elke dag op. Vanaf de dag dat ik zelf een model voor haar tekende om voor mijn pop te maken, stimuleerde ze mij om mode te ontwerpen. Ik was tien jaar toen ik haar uiteindelijk mijn eerste ontwerp toonde en sindsdien liet ze me altijd zelf tekenen wat ik wilde dat ze voor mij maakte. Heel trots vertelde ze altijd aan haar vriendin, haar zussen en de rest van de familie dat ik het betreffende kledingstuk zelf had ontworpen. Een van haar vriendinnen tipte haar over een Fashion talentshow, die georganiseerd werd door een bekend waspoedermerk. Ze schreef me in en sinds die tijd is alles gaan rollen.

Ik ben Holly Hailence en ben nog maar net 23 jaar en wat je kunt noemen al een selfmade miljardair. Ik ben letterlijk het voorbeeld van ‘jong geld’, populair uitgedrukt. Sinds mijn moeder me voor die modewedstrijd inschreef, won ik door mijn talent verschillende wedstrijden met mijn ontwerpen. Mijn kledingstukken werden met succes in grote warenhuizen verkocht, totdat ze ontdekt werden door een bekende topontwerper toen ik nog maar net vijftien jaar oud was. Hij was een vaderfiguur voor me en leerde me de fijne kneepjes van het vak. Hij was ook onder de indruk van mijn uiterlijk en bood me een contract aan om shows voor hem te lopen, wat erin resulteerde dat ik verschillende opdrachten aangeboden kreeg en een topmodel werd. Nadat ik een paar jaar met succes voor hem en anderen had gewerkt, begon ik rond mijn negentiende met mijn eigen kledinglijn. Eenieder is wild enthousiast van de zwierige zomerjurken en prachtige tunieken die ik ontwerp. Heel veel bekende mensen schitteren in mijn modellen op de rode loper en op feesten. De tassen en schoenen die ik maak zijn ook zeer geliefd en ik geloof dat elk meisje een van mijn Hollydolls bij haar poppenverzameling heeft. Het gaat me voor de wind wat dat betreft en alles wat ik aanraak lijkt in goud te veranderen. Maar het gaat niet goed met mijn liefdesleven. Ik kan de ware nog steeds niet vinden.

De relatie met mijn laatste geliefde, de populaire basketballer Marlon lé Bondy, is niet zo lang geleden stukgelopen. Hij was de laatste in de rij van drie met wie ik langer een relatie heb gehad en samenwoonde. Ondanks dat ik heel gelukkig in de bergen samenwoonde met mijn moeder, die in een van de zijvleugels van mijn ruime villa verblijft, heb ik besloten om weer in mijn geboortestad te gaan wonen. Mijn oudste broer runt daar voor mij mijn eerste modehuis aan the fifth Avenue, een van de duurste en drukste winkelstraten van New York. Voor mezelf heb ik nu daar een luxe kantoor laten inrichten en het personeel moet er erg aan wennen dat ik regelmatig aanwezig zal zijn, omdat ze net doen alsof ik een godheid ben. Maar mijn broer vindt het fijn dat ik terug ben. Hij is altijd al een soort mentor en vaderfiguur voor mij geweest, maar we schelen ook veertien jaar. Nadat hij mij op de hoogte van de dagelijkse gang van zaken binnen het bedrijf heeft gebracht, vertelt hij me dat ze midden in een sollicitatieprocedure zitten.

Mijn kleding laat ik bewust niet door ateliers in ontwikkelingslanden maken en ik werk het liefst met geschoolde modinettes en coupeuses die een eerlijk salaris dat past bij hun niveau bij mij verdienen. Ik geloof in wat men bedoelt met eerlijke kleding. We hebben veel bestellingen en mijn broer is daarom heel druk op zoek naar een extra medewerker. Ik zeg tegen hem dat ik graag weer een keer een sollicitatiegesprek wil bijwonen en dat ik bij het eerstvolgende aanwezig wil zijn.

De hoofdnaaister, genaamd ‘Terry Right’, is verbaasd als ze hoort dat ik bij een van de gesprekken aanwezig wil zijn. Terry is een heel slanke vrouw die er eigenlijk uitziet als een strenge schooljuffrouw met haar ouderwetse rechthoekige bril en het haar altijd in een knot. Ze is altijd gekmakend beleefd en ik moet steeds tegen haar zeggen dat ze geen ‘u’ tegen me hoeft te zeggen, omdat ze zo veel ouder is dan ik. Ze begint me tot mijn ergernis zenuwachtig uit te leggen wat ze altijd doen tijdens een sollicitatiegesprek en dat mijn broer de kandidaten pas ziet als ze door de eerste ronde van de sollicitatieprocedure heen zijn. Ik stel haar gerust dat alles in orde is en dat ik niet aanwezig zal zijn om haar te controleren of te beoordelen, maar dat ik het gewoon weer eens wil meemaken. Terry knikt aarzelend dat het goed is en kijkt me toch nog met grote verbaasde ogen aan. ‘Je kijkt me aan alsof ik een buitenaards wezen ben, Terry,’ zeg ik lachend. ‘Vertel me iets meer over de dame die morgen voor een gesprek komt.’ Ze gaat nu heel nerveus op een van de stoelen voor mijn bureau zitten. ‘Nou, ze is een jonge moeder met twee kinderen. Twee maanden geleden is ze samen met haar man en hun kinderen hier in de stad voor zijn werk en studie komen wonen. Ze heeft de highschool doorlopen en heeft daarna een eenjarige cursus mode en kleding gedaan.’ Ik luister zeer geïnteresseerd naar Terry en ben blij dat mijn broer zich houdt aan de regel dat ze hier ook echt voor mensen kiezen die een opleiding in de mode gedaan hebben. ‘Heeft ze werkervaring,’ vraag ik veel te streng, vind ik zelf, en ik wrijf daarom opgelaten achter mijn nek. ‘Ik heb niets over werkervaring in haar cv kunnen vinden, mevrouw Hailence,’ zegt Terry zo voorzichtig alsof ze nu straf van me verwacht te krijgen of zo. De telefoon gaat op hetzelfde moment over en ik neem hem op en gebaar eigenlijk te arrogant met mijn hand dat Terry weg kan gaan.

Het is mijn vriendin Emmanuelle, die blij is dat ik weer in de grote stad ben komen wonen. ‘Hi Emmy, vertel,’ zeg ik vrolijk. Emmy had niet veel te vertellen, maar belde op om mij te vragen of ik zin heb om te gaan stappen. ‘Emmy, ik ga alleen mee als Ray dit keer thuisblijft, want anders voel ik me net zo’n vijfde wiel aan een wagen met jullie.’ Ze schatert het uit van het lachen voordat ze me antwoord geeft en zegt dat Ray niet meegaat. Goed, we hebben dus een afspraak. Mijn persoonlijk assistente, die net mijn kantoor komt binnenlopen, stelt me voor om iets leuks om aan te trekken te gaan zoeken in het centrum. Dat laat ik me niet twee keer vertellen, want ik ben gek op mode en loop daarom ook zeker niet alleen in mijn eigen creaties. Lopend naar mijn auto zoek ik in mijn tas naar mijn smartphone als ik plotseling tegen iemand aan bots. Een bekende jongeman, die zich vriendelijk verontschuldigt, kijkt me dan aan alsof hij een spook heeft gezien. Ik kan hem niet plaatsen en kijk terwijl ik praat peinzend naar hem. ‘Nou, ik moet me verontschuldigen, want ik botste tegen jou aan.’ ‘Het is okay,’ zegt hij stotterend, en vluchtig en nog voordat ik iets terug kan zeggen, steekt hij rennend de straat over. Als hij aan de overkant staat, kijkt hij om en zwaait enthousiast naar mij voordat hij bij iemand in de auto stapt. Nu heb ik het, denk ik, terwijl ik naar de wegrijdende auto kijk. Het is die jongen die een keer in de flat kwam helpen met het monteren van de meubels. Die mooie bink met de kakikleurige overall.

Als ik mijn telefoon heb gevonden, stappen mijn chauffeur, personal assistent en ik in de auto en rijden naar het duurste warenhuis in de stad, waar ik graag kom omdat je er heel relaxed geholpen wordt en ze goede champagne serveren. De modellen doen erg hun best om van alles te showen en even later lopen wij de winkel uit met veel meer kleding dan ik in gedachten had om te kopen. Nadat we de chauffeur op de hoogte hebben gebracht waar we zijn, gaan we naar een lunchroom om iets te eten en drinken. Ik kan heel goed opschieten met mijn personal assistent, die mij veel werk uit handen neemt en me dus ook helpt met het kiezen van kleding. We zitten bij het raam en als ik naar buiten kijk, zie ik heel toevallig weer dezelfde jongeman van daarnet met twee andere mannen aan de overkant lopen. Het valt me nu pas op dat hij een blauw ketelpak aan heeft met daaronder stoere bruine werkschoenen en nu een bruine muts en bruine bandana als sjaal. Heel modieus. Daar hou ik wel van. Hij rookt een sigaret. Jammer, ik kan helemaal niet tegen roken. Maar ach, wat denk ik nu toch allemaal? Ik heb mezelf beloofd om niet meer verliefd te worden. De mannen steken over en staan nu net voor het raam waar we zitten. Die bewuste jongen kijkt om en herkent mij. Hij glimlacht vriendelijk en zwaait weer heel enthousiast naar me. Ik glimlach en zwaai terug en probeer daarna zo min mogelijk naar buiten te kijken, want zijn ogen zijn telkens op mij gericht. Ik heb even geen behoefte aan de aandacht van mannen na mijn breuk met Marlon, die mij eigenlijk altijd heel slecht behandeld en vaak heel hard geslagen heeft. Marlon Lé Bondy is een erg jaloerse man, die niet wil hebben dat je hem tegenspreekt. Toen ik hem leerde kennen behandelde hij mij als een prinses. Maar dat veranderde al snel toen we gingen samenwonen. Ik mocht zelfs niet tegen mijn butler praten en ik mocht het helemaal niet over mijn geld en werk hebben. Hij had er erg veel moeite mee dat ik veel meer geld dan hij verdiende.

Met een glimlach op mijn gezicht kijk ik stil naar de snelle schets van een catsuit en een jurk die ik intussen heb gemaakt. Een witte jurk met een zwierige rok zoals altijd, met daarboven een bruine band en van onder een zwart met grijs gespikkelde band en een stoere catsuit die van elke kleur zou kunnen zijn die je doet denken aan een monteursoverall. Geïnspireerd door een sigaret en een werkpak, denk ik, en ik neem een slok van mijn thee. ‘Soraya, weet je wat je voor me moet doen?’ zeg ik terwijl ik weer een slok neem en haar aankijk. Ze kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan en luistert zoals ze gewend is aandachtig naar me. ‘Probeer er voor mij achter te komen wie die jongen in dat blauwe pak daarbuiten is.’ Soraya kijkt zoekend met omhooggetrokken wenkbrauwen naar buiten. ‘Bedoel je die ene die tegen de lantaarnpaal aangeleund staat?’ Ze kijkt me serieus en vragend aan na deze vraag. ‘Nee, die lange met die bruine muts op,’ zeg ik. Soraya tuit haar lippen, fronst met haar voorhoofd en kijkt mij eerst verveeld aan en weer naar buiten. Ik wijs hem aan terwijl ik zeg dat hij naast die ene met zijn capuchon op staat. Soraya staat op en kijkt me eerst scheel aan voordat ze naar buiten loopt om met haar mobieltje onopvallend een foto te maken.

Later op de avond komt Emmanuelle mij ophalen. Ze is zoals altijd supertrendy aangekleed. Ze heeft een zwarte catsuit met een goudkleurige ceintuur aan en laarzen in dezelfde kleur met heel hoge stilettohakken, die als een tweede huid tot over haar knieën zitten. Ze heeft het haar in een hoge paardenstaart en haar ogen opgemaakt met onnatuurlijk lange nepwimpers. Het staat haar geweldig. Emmanuelle is de jongste dochter van een steenrijke vastgoedmagnaat en is heel erg verwend. Ze is presentatrice van een popmuziekprogramma op de televisie en doet altijd haar best om er zo opvallend mogelijk uit te zien voor de fotografen. Ze loopt elke VIP-ruimte van clubs gewoon binnen, omdat de clubeigenaren dol op haar zijn. Dat komt misschien ook door haar grote siliconenborsten, die ze graag toont door te strakke topjes aan te trekken of blousejes en jurken met een net iets te laag uitgesneden voorpand. Van haar catsuit heeft ze nu ook de knopen zo ver opengelaten dat je haar borsten goed kan zien. Ondanks dat ze getrouwd is met de heel populaire acteur Ray Downing gaat ze ook vaak met andere mannen uit. Ze hebben een open relatie, waar ik erg aan moet wennen.

Emmanuelle en ik staan voor de spiegel te kijken. Ik heb een mooie rode jurk met een boothals en een zwierige rok aan. Na een paar keer passen van de kleding die ik had gekocht, besloot ik toch om in een van mijn eigen ontwerpen te gaan. ‘Wat zie jij er fantastisch in het rood uit, Holly,’ zegt Emmanuelle terwijl ze in de spiegel naar me kijkt. ‘Nou Emmy, jij anders ook wel, hoor.’ Lachend lopen we naar buiten.We vertrekken met de limousine van Emmanuelle naar een van de meest exclusieve nachtclubs: Club ’Mabelina’, waar alleen maar rijke, beroemde mensen komen. Het wordt een gezellige avond met heel veel moderne muziek. Zoals altijd is er ook een liveoptreden van een bekende artiest.

Mijn oog valt opeens op een man en een vrouw die vrij sensueel met elkaar dansen op een heerlijk nummer van Alica Keys, ’Like you’ll never see me again’. Ze houdt hem op een gegeven moment om zijn middel vast en hij danst net alsof hij achterover valt met zijn armen in de lucht. Hij draait op een gegeven moment zijn hoofd naar mijn kant en ik herken hem weer. De jongen die altijd hippe werkpakken aan heeft. Dit keer heeft hij een nette zwarte broek aan en een wit overhemd. Ik word afgeleid door Emmanuelle, die mij aan een neef van haar wil voorstellen. Emmanuelle staat erop dat ik weer moet daten en hoopt dat haar neef en ik nader tot elkaar zullen komen. Ze laat me alleen met hem, maar we hebben elkaar weinig te vertellen. Hij loopt op een gegeven ogenblik weg nadat hij een nummer met mij gedanst heeft, zonder iets tegen me te zeggen. Ik zie hem even later heel enthousiast een mooie vrouw omhelzen en er komt daardoor spontaan een glimlach op mijn gezicht.

Mijn ogen zoeken geconcentreerd naar mijn trendy spetter, maar ik zie hem nergens meer.

Ik wil iets te drinken hebben en kijk, terwijl Emmanuelle druk in de weer is met alle mensen die ze kent, om me heen waar de bars zijn, en zie er twee. Eén voor en één achter. Ik zeg tegen Emmy dat ik naar de bar achter in de club ga lopen, omdat die andere voor in de ruimte nogal druk is. Tot mijn verbazing en verrassing staat mijn kanjer achter de bar met een strikdas om zijn blote nek en zijn overhemd tot ongeveer zijn navel open. Dit zou ik hem echt verbieden als het mijn zaak was. ‘Hi, ik kom je opeens overal tegen vandaag. Is dat toeval?’ vraag ik enthousiast aan hem. ‘Ik denk dat het toeval is,’ zegt hij kalm en zeer kortaf, terwijl hij een cocktail voor een klant aan het maken is. Ik kijk veel te opvallend voor mijn gevoel naar zijn verschijning. Mijn hart klopt heftig en ik weet niet waar dat nou weer vandaan komt, maar voel me heel erg tot hem aangetrokken. Maar hij lijkt zich helemaal niet voor mij te interesseren. Als hij klaar is kan ik mijn bestelling doorgeven. Maar net voordat ik dat kan doen, zie ik hem enthousiast opkijken en ik hoor hem tegen een heel knappe dame met een curly wave tot net boven haar billen in een hotpants met daaronder heel hoge stiletto’s zeggen: ‘Wat! Is dat niet mijn favoriete vrouw die daar loopt? Mabel, hoe gaat het?’ Mabel blaast een handkusje naar hem en zegt dat het goed gaat. ‘Ik kom strak bij je, schatje’, zegt ze en ze loopt giechelend met een paar vriendinnen weg.

Hij kijkt weer mijn kant op en vraagt heel zakelijk naar mijn bestelling. ‘Twee sinaasappelsap met wodka,’ zeg ik en ik zie intussen zijn naam op zijn badge staan. Phirnando Giles. Wat een aparte naam. ‘Zeg Phirnando, werk je allang hier?’vraag ik, en hij kijkt mij duidelijk van zijn á propos gebracht aan. ‘Hoe weet je mijn naam?’ vraag hij onnozel. Ik lach en zeg terwijl ik erop wijs: ‘Je bent zeker niet gewend aan zo’n naambordje?’ Hij kijkt en lacht heel even verlegen om zichzelf en gaat heel gereserveerd verder met zijn werk. ‘Nou, krijg ik nog antwoord van je?’ vraag ik om zijn aandacht te trekken. ‘Ik werk ongeveer een halfjaar hier,’ zegt hij zacht en hij gaat door waarmee hij bezig is, zonder mij aan te kijken. Ik sta geamuseerd te kijken hoe hij de glazen eerst vult met wodka nadat hij ze heeft afgewassen. Hij zet de glazen met de gemixte drank voor me neer en neemt mijn bon aan om mijn bestelling erop aan te kruisen.

Net als hij me de bon teruggeeft, hoor ik de enthousiaste stem van Emmanuelle, die mij vraagt, terwijl ze me al zowat meetrekt, om gauw naar de andere kant van de zaal te lopen, omdat de bekende artiest eraan komt. Phirnando geeft geen antwoord als ik tegen hem zegt dat ik ga. Hij kijkt zelf niet eens meer naar me. ‘Wat vind je van die goser achter die bar, Emmy?’ vraag ik serieus. ‘Ach, Phirnandootje. Hij is knap, Holly, maar je moet niet naar zulke mannen kijken, want ze hebben geen geld en kunnen je niets bieden. En trouwens, hij is de grootste rokkenjager die er bestaat. Niet in de buurt bij hem komen, want je haalt jezelf alleen maar problemen op de hals. Deze jongen bikkelt hier voor een hongerloontje en heeft voor zover ik het weet geen diploma’s of iets wat erop lijkt op zak, Holly.’ Ik moet lachen om Emmy, want die meent bloedserieus wat ze zegt. Ik kijk nog even door haar in de war gebracht om naar Phirnando voordat ik verder naar voren loop. En toch heeft hij iets wat me aantrekt, zeg ik in gedachten tegen mezelf. Het optreden van ‘Darrion Taylor’, een super populaire rockzanger, is fantastisch. Als het optreden afgelopen is, loop ik nog even naar achteren om weer een praatje met Phirnando te maken, maar die is weg. Het meisje dat nu achter de bar staat, zegt tegen mij dat hij in de andere zaal is met de verwende dochter van de eigenaar van deze club, Mabel Harris. ‘Ze wil zo graag een keer paard met hem gaan rijden. Alleen heeft hij geen zin om haar ruiter te zijn. Phirnando is een grote flirt, maar is echt moeilijk te strikken. Ik heb zo met dat wijf te doen,’ zegt ze helemaal in een deuk van het lachen. Ik lach haar toe, loop naar de zaal die ze mij heeft aangewezen en zie dat het een andere rokerige dansruimte is. De dansvloer is vol met innig dansende paren. Ik kijk zoekend rond en zie hem al snel heel dirty met Mabel dansen op ‘No one’ van Alicia Keys. Dit nummer vind ik niet bepaald een nummer waarop men zo hoort te dansen. Als het nummer afgelopen is, zie ik ze enthousiast tegen elkaar praten en Mabel begint hem op een gegeven moment te kussen en hij kust haar terug en zoenend dansen ze spontaan verder op een volgend rustig nummer van R. Kelly, ’When a woman loves’. Dit zou het meisje achter de bar eens moeten zien. Phirnando is gevangen, zo te zien. Het is Mabel gelukt. Na het liedje zie ik dat Mabel blijkbaar tegen hem zegt dat ze even weggaat. Hij loopt mijn kant op, terwijl het nummer ‘One word’ van Elliot Yamin door de boxen weergalmt. Als hij dicht bij me is weet ik niet wat mij bezielt, maar ik pak hem vast. Hij kijkt me verschrikt aan en ik sla mijn arm om zijn middel terwijl ik hem strak in de ogen aankijk en begin te dansen. Hij danst gelukkig mee. Ik laat zijn middel los terwijl hij zijn armen nog om de mijne heeft en doe mijn armen nu om zijn nek. En we kijken elkaar stil aan en dansen verder. Spontaan begin ik hem achter zijn hoofd te strelen en hij gaat daardoor met zijn ogen dicht met zijn hoofd iets naar achter in mijn hand hangen. Daarna kijkt hij me met een glimlach op zijn gezicht aan en komt op een gegeven moment met zijn gezicht in mijn nek hangen en kust me zachtjes in mijn nek terwijl we verder dansen. Hij ruikt echt heel grappig naar babylotion. Hij maakt opeens van die swingende bewegingen met mij alsof we in een bootje varen en houdt me steeds steviger vast en het voelt zo heerlijk. Als het nummer afgelopen is, staan we elkaar serieus aan te kijken en hij kijkt, naar mijn mening opeens bezorgd, om zich heen en begint automatisch voor me te dansen als plotseling de lekkere sound van het nummer ’Can’t help but wait’ van Trey Songz door de boxen klinkt. Hij danst heel uitdagend voor me en maakt ineens roepbewegingen met zijn beide handen voor me alsof hij tegen me wil zeggen: kom maar op. Ik zie dat we al toeschouwers hebben en dansen is niet mijn sterkste punt. Maar ik zal hem laten zien dat hij me niet voor schut zal laten staan. Waar het vandaan komt weet ik niet, maar als een ervaren danseres dans ik tot op mijn hurken voor hem met mijn armen iets tussen mijn benen en weer naar boven. Dan valt me op dat hij behoorlijk luidruchtig kan zijn als hij vrolijk juicht en ‘oh’ en ‘wauw’ roept, terwijl hij nog meer laat zien hoe goed hij kan dansen. Als ik weer rechtop sta beweeg ik mijn heupen van links naar rechts en haal de haarspeld uit de knot die ik vaak op mijn hoofd heb en zwaai van links naar rechts met mijn weelderige krullen. Zo ziet men me bijna nooit, maar vandaag heb ik besloten om deze vent het niet van me te laten winnen, want ook al ben ik geen ster in dansen, ik kan op een heel elegante manier supersexy doen. Er wordt gejuicht en we lachen elkaar nu toe. Als het nummer afgelopen is, kijk ik recht in de valse ogen van Mabel. Op datzelfde moment loopt de dame die achter de bar stond naar Phirnando toe om hem te vertellen dat het druk geworden is en hij daar nodig is. ‘Wanneer ga jij toch eens werken voor het salaris dat je krijgt, man?’ hoor ik haar kwaad zeggen. Als de twee kibbelend weglopen komt Mabel naar me toe en zegt kattig tegen mij dat ik van hem moet afblijven, omdat hij van haar is. Voordat ik wil reageren voel ik iemand mijn arm vastpakken. Het is Emmanuelle, die me meetrekt en zegt dat ik mijn tijd en energie niet aan bimbo’s als Mabel moet verspillen. Ik realiseer me op dat zelfde moment dat het nu gemakkelijker voor Soraya zal zijn om er achter te komen wie Phirnando Giles is.

Weken later komt Soraya erachter dat er helemaal niets bijzonders over Phirnando Giles te vertellen is. Alleen dat hij tot mijn verbazing lid is van een of andere gezellig zingende christelijke hallelujakerk, piano en gitaar speelt, fanatiek elke zondag met zijn gezin in de kerk zit en nog niet zo lang in deze stad woont. Zijn beste maat Cedrik Dune is dirigent van het koor. Hij volgt één avond in de week braaf een opleiding tot automonteur. Overdag werkt hij voor een garagebedrijf als assistent, op zaterdagen voor een meubelzaak, als ober in een restaurant op dinsdag en woensdagavond en vanaf donderdagavond tot zondagavond als vaste barman voor club ’Mabelina’. Ik vind het interessant om allemaal te horen, maar ben wel teleurgesteld dat hij een gezin heeft. Maar ik vind hem desondanks een spannende man en droom vaak dat ik heel intiem met hem ben. Door mijn gevoelens zou ik in staat kunnen zijn om naar hem toe te gaan en hem te vertellen dat ik verliefd op hem ben en hem wil hebben. Maar dat moet ik niet doen, want ik had mezelf beloofd om nooit meer verliefd te worden.

Mijn eerstvolgende collectie moet af en ik stort mezelf er helemaal op om hem te vergeten. De weken vliegen voorbij en het lukt me maar niet om hem uit mijn gedachten te krijgen. Ik heb de sigarettenjurk en die overall catsuit die mij aan Phirnando Giles doet denken ook in de collectie op laten nemen. Altijd als ik aan hem denk, verschijnt er spontaan een glimlach op mijn gezicht. Op een middag ben ik de kledingstukken aan het inspecteren en merk dat de nieuwe naaister erg slordig werkt. Terry moet heel snel een gesprek met haar voor mij regelen. Als ik weer in mijn kantoor ben pak ik de gegevens van haar voor me. ’Marianna Giles’ lees ik. Giles? Maar zo heet Phirnando ook. Nieuwsgierig begin ik naar haar gegevens te kijken. Ze is getrouwd, zie ik. Haar meisjesnaam is Barret en ze is 26 jaar. Verder lees ik ook dat ze twee zonen heeft van zeven en vijf jaar. Haar sollicitatiegesprek had ik niet meer meegemaakt, omdat op datzelfde tijdstip een belangrijke relatie van me toevallig voor zaken in de stad was en enthousiast bij me binnenliep. Ik ben benieuwd om te zien wie Marianna is, want de foto op haar identiteitskaart is wel heel erg vaag.

De volgende morgen zitten mijn broer Bryan, Terry en ik op Marianna te wachten. Als ze tien minuten heel haastig en zenuwachtig te laat naar binnen loopt, zie ik tot mijn verbazing een volwassene met een heel kinderachtig uiterlijk voor me staan. Hoe hebben ze haar in vredesnaam kunnen aannemen, vraag ik mezelf af. Ze heeft twee hoge paardenstaarten langs haar wangen hangen en haar wenkbrauwen heel lelijk in twee erg ongelijke bogen geëpileerd. Dit model wenkbrauwen staat gewoon niet iedereen, vind ik. Mensen moeten ook niet klakkeloos de mode volgen, maar zich goed laten adviseren wat bij hun gezicht past, speelt in mijn gedachten terwijl ik naar haar kijk. Het is ongelooflijk dat ze haar twee voortanden mist in deze moderne tijd. Ze heeft een versleten spijkerbroek aan en een roze overhemd. Het is duidelijk zichtbaar dat ze de opening van de blouse waar ze een knoop mist, vanbinnen heeft vastgemaakt met een veiligheidspeld. Zeer onbegrijpelijk. De hakken van haar schoenen zijn tot mijn afschuw bijna helemaal versleten. Ik vind het erg schandalig dat ze als vrouw van 26 jaar er zo bij loopt.

Marianne verontschuldigt zich verlegen voor het feit dat ze te laat is door te zeggen dat de schoolbus van haar zonen te laat was en dat er nou juist vandaag problemen waren met de brommer van haar man. ‘Zou hij ze dan anders op de brommer gebracht hebben?’ flap ik er erg geïrriteerd vragend uit, en ik baal gelijk van mezelf, want ze krijgt een zeer opgelaten uitdrukking op haar gezicht. Ze geeft me geen antwoord, maar kijkt verlegen en onzeker zenuwachtig lachend naar Bryan en Terry. Dan loopt ze naar me toe en stelt zich vriendelijk aan me voor. Ik ben erg onder de indruk van haar verschijning en kijk haar even sprakeloos aan. Ze ziet er erg onverzorgd uit en bijt ook nog op haar nagels, valt me op. Het is werkelijk ongelooflijk dat ze haar hebben aangenomen. Ik kijk eerst naar Bryan en Terry, die allebei stil voor zich uit zitten te kijken, voordat ik Marianna vraag om plaats te nemen. Eerst vertel ik haar wie ik ben en ik vraag haar om te beginnen wat ze van de werkzaamheden vindt. Het bevalt haar goed, zegt ze en ze kijkt me even met een verlegen glimlach aan. Aan de manier waarop ze haar handen tegen elkaar aan drukt, zie ik dat ze erg nerveus is. Door mijn schuldgevoel probeer ik haar een ontspannen gevoel te geven en ik vraag haar hoe lang ze hier woont en stel vragen over haar kinderen. Ze vertelt dat ze nog niet zo lang in de stad woont en praat heel enthousiast over haar kinderen. Ik interrumpeer haar door te zeggen dat ik de voornamen van haar echtgenoot mis op haar sollicitatieformulier en vraag haar of ze die nog even wil opschrijven zodat ik erachter kan komen of haar echtgenoot diegene is die ik denk dat hij is. Als ze het formulier teruggeeft zie ik dat haar echtgenoot inderdaad Phirnando Giles is. Ik lees verder dat hij net een paar dagen terug 23 jaar is geworden. Hij is dus de man van Marianna! Hoe oud was hij dan wel niet toen hij voor het eerst vader werd? Even denken. Zestien? Een tienervader. Het is ongelooflijk en erg jammer.

Samen met Bryan en Terry vertel ik Marianna wat de reden voor dit gesprek is en ik maak haar er op een zeer onvriendelijke toon op attent dat ik helemaal niet te spreken ben over haar werk. ‘Hailence Originals’ is namelijk een heel duur merk en we proberen topkwaliteit te leveren. Een naaister die bij ons werkt, moet heel goed en secuur in haar werk zijn. Terry wijst haar, terwijl ik haar onderzoekend met een jaloers gevoel aankijk, er ook op dat haar handwerk erg slecht is en ze veel te grote knopen aan de uiteinden van het garen blijft maken, ondanks dat er al een paar keer tegen haar is gezegd dat het niet nodig is. Ik zie haar onzekerheid en de tranen in haar ogen, maar ben door mijn afgunst, omdat zij de vrouw van Phirnando is, niet van plan om haar te sparen. Dit is een serieus gesprek en ik ga zakelijk door met de conversatie. Op zeer kattige toon maak ik haar duidelijk dat ze nog in haar proeftijd zit en dus nog maar twee weken de kans heeft om haar werk te verbeteren. Als daar geen verandering in komt zal ik haar moeten wegsturen. Streng en verontwaardigd vertel ik haar dat ik niet tevreden ben over de manier waarop zij zich presenteert. We zijn een topmerk en zij zal soms ook onze vaste klanten te woord moeten staan. Ik wil niet hebben dat ze haar dan zo zien. Ik eis dat ze zich van nu af aan net als Terry en de twaalf andere naaisters gaat kleden. Een nette zwarte rok of broek met daarop een nette zachtroze blouse en zwarte schoenen. Een witte sjaal met het roze logo van het merk om haar nek moet het geheel afmaken. Ze maakt haar tas zenuwachtig open en haalt de sjaal eruit om me die te laten zien. Als Bryan de sjaal ziet, geeft hij aan dat hij al eerder met haar heeft gesproken over de kledingvoorschriften en hij vraagt waarom ze zich er niet aan heeft gehouden. Hierop antwoordt ze dat het overhemd dat ze aanheeft, haar enige nette was en dat ze tegen het einde van de maand, als ze haar salaris heeft ontvangen, een nieuwe gaat kopen. Het gesprek werpt z’n vruchten af, want ze kleedt zich vanaf die heel dag correct en houdt zich keurig aan de afspraken. Ze doet duidelijk haar uiterste best om haar baan niet te verliezen.

Ik kan Marianna en Phirnando niet uit mijn hoofd krijgen. Ze passen helemaal niet bij elkaar, vind ik. Maar wie ben ik om daarover te oordelen, corrigeer ik mezelf. Sinds die ene avond in de club heb ik Phirnando trouwens ook niet meer gezien. Ik herinner me weer dat Emmanuelle hem kende en hem, zo gek, ook nog Phirnandootje noemde. ‘Waar ken jij Phirnado Giles van, Emmy?’ vraag ik haar als we een keer samen bij mij thuis op de bank zitten. ‘Oh, uit de garage van een goede vriend van Ray,’ zegt ze. ‘Hij werkt daar als monteur in opleiding of zoiets en is altijd op tijd, ondanks dat het zo een feestbeest is. Hij is een harde werker en loopt om alle klusjes te bedelen. Maar hij doet het omdat zijn hele salaris opgaat aan de huur van het veel te dure huis waarin hij woont en dure kleding. Het is eigenlijk gewoon een zielige jongen en hij is ook nog ongeschoold als je het mij vraagt. Dat kun je ook zo aan hem horen qua taalgebruik en de ontzettend domme vragen die hij altijd stelt. Hij en zijn gezin werden dakloos door een grote brand die uitbrak in een van de woningen in het blok waar ze woonden. De vlammen sloegen jammer genoeg over naar zijn huis en ze hebben daardoor al hun bezittingen verloren. Het huis was niet zijn eigendom trouwens, hoor, want deze jongen heeft werkelijk niks, voor zover ik weet.’ Ik ben helemaal verbaasd dat Emmy zo veel van hem afweet. Ik had haar dit dus gewoon veel eerder kunnen vragen en hoefde Soraya eigenlijk helemaal niet eens op pad te sturen.

‘Maar Holly, loop je nog steeds met die domme gozer in je hoofd?’ vraagt Emmanuelle me opeens. Ik kijk haar geschrokken en heel opgelaten aan alsof ze me ergens op betrapt heeft en voel me ook echt zo. ‘Niet, Emmy,’ zeg ik zacht en ik kijk haar niet aan omdat ik weet dat ik lieg. ‘Het is gewoon omdat ik tot de ontdekking ben gekomen dat ik zijn vrouw nog niet zo lang geleden in dienst heb genomen.’ ‘Oh, Okay,’ zegt Emmy, terwijl ze tot mijn ergernis een sigaret opsteekt en verder praat. ‘Want ik kan me niet voorstellen dat jij geïnteresseerd bent in een jongen als Phirnando. Als ik trouwens aan al je ex-vriendjes moet denken is hij helemaal niet jouw type. Vanaf het moment dat ik hem ken, zie ik hem met voor hem veel te dure spijkerbroeken, shirts en gympen lopen, Holly,’ zegt ze, terwijl ze me onderzoekend van boven naar beneden in mijn gezicht aankijkt. Het is een meneer die boven zijn stand leeft en daardoor veel schulden heeft. Als ik het goed heb werkt hij voor vier verschillende bazen. ‘Nou Emmy, waarom heb je hem dan niet aangeboden hem te helpen om zijn schulden af te betalen? Hij is jong en wil misschien nog met de mode meegaan, wat eigenlijk normaal is in deze tijd. En aan zijn geschiedenis en manier van leven te horen heeft hij het behoorlijk zwaar.’ Emmy komt bijna niet meer bij van het lachen na deze serieuze vraag van me. ‘Luister eens, Holly,’ zegt ze dan met nadruk. ‘Geef die vrouw van hem een paar cadeaubonnen, een bonus of iets dergelijks voor haar goede diensten, dan valt het niet op. Want je denkt toch niet dat die Phirnando zomaar iets van iemand gaat aannemen? Het is een zeer trotse man.’ Emmy neemt glimlachend een haaltje van haar sigaret en kijkt voor zich. Ze schudt haar hoofd lichtjes en slaakt een diepe zucht voordat ze vervolgt met de woorden: ‘Zet die Phirnando maar uit je hoofd, Holly.’ Maar ik zit te denken aan het verhaal over wat hem is overkomen, en hoor nauwelijks nog wat ze zegt. Emmanuelle praat over zijn dure kleding, maar Marianna liep in een oude spijkerbroek en op schoenen met versleten hakken. Het is niet eerlijk. Misschien geef ik een paar cadeaubonnen voor kleding en schoenen aan Marianna.