Jeroen van Dillen

De Isis
Inspiratie

Eerste uitgave, 2012

ISBN 978-90-8157902-5 (Papier)

ISBN 978-90-8157903-2 (eBook)

NUR 301

© 2012 Jeroen van Dillen

www.isisinspiratie.nl

www.jeroenvandillen.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, geluidsopname, elektronisch of op welke wijze dan ook, zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

In principe.

Wat wel mag, is het opdoen van inspiratie, opnieuw combineren en hergebruiken van ideeën, citeren en/of knippen en plakken binnen redelijke grenzen, zolang dit gebeurt bij de creatie van een nieuw eigen werk. Everything is a remix.

1

‘Wat heb jij nou om je buik?’

Thomas keek naar beneden en tikte tegen zijn nieuwste aanwinst. ‘Dat is een riem.’

‘Dat is helemaal geen riem. Een riem is een reep leer met een gesp. Dit is heel wat anders. Hoe kom je daar aan?’

Nora en Thomas schreeuwden tegen elkaar om boven het lawaai van het tweemotorige vliegtuigje uit te komen. Gabryella zat aan de andere kant van de cabine en keek naar buiten. Het kleine vrachtvliegtuig bood in het laadruim plaats aan vier passagiers en was verder leeg. De zon tekende door de raampjes ovalen op de vloer.

‘Die heb ik van Gabryella gekregen. Het is een utility belt van het leger. Je kunt er van alles aan hangen. Wapens, een mes, een veldfles. Reuze handig!’

‘Ga je het leger in?’

Thomas keek zijn geliefde diep getroffen aan. ‘Ik vond hem gewoon cool.’

Gabryella keek op haar horloge. ‘We zijn ongeveer op de helft. Nog iets meer dan een uur, dan zijn we in Aswan.’

Nora knikte. Na haar avonturen in Caïro had Achnaton VII hen onder begeleiding van Gabryella op pad gestuurd om de tempel van Isis te bezoeken. Nora had Isis van dichtbij leren kennen tijdens het spectaculaire inwijdingsritueel dat ze had ondergaan in de Grote Piramide van Gizeh en het had de oude Egyptische priester nuttig en leerzaam geleken als ze ook haar tempel op het eiland Philae bezocht. Een onschuldig vakantiereisje moest het worden, om wat uit te rusten van de afgelopen dagen.

Thomas stak de rietstengel die hij had meegenomen onder het gips om zijn been en schoof hem heen en weer.

‘Hoe is het met je been?’ vroeg Gabryella.

‘Jeuk.’

Gabryella glimlachte. Ze richtte haar blik naar buiten en wenkte Nora. ‘Je kunt in de verte de Nijl zien liggen.’

Nora stak de cabine over en kwam naast Gabryella zitten. Ze draaide zich naar het raam en tuurde in de verte. ‘Dat moet dan wel heel erg in de verte zijn, want ik zie niks.’

Gabryella trok haar schouders op. Ze was eraan gewend dat haar adelaarsblik meer zag dan de ogen van de meeste mensen.

‘Wat zijn dat?’ riep Thomas.

Gabryella keek om en volgde de wijzende hand van Thomas naar twee pakketten die naast de deur tegen de vliegtuigwand waren bevestigd.

‘Parachutes. Voor als we neerstorten. Noodparachutes, geen hobbyparachutes.’

‘Neerstorten?’ vroeg Nora, terwijl ze wit om haar neus werd. ‘Waarom zouden we neerstorten?

Gabryella zoende haar vriendin hartelijk op haar wang. ‘Ik zit je maar te stangen, schat. Dit vliegtuig is wel oud, maar nog in prima conditie. Ik heb er al vaak mee gevlogen. Maak je geen zorgen.’

De piloot kroop overeind van zijn stoel en stapte in het vrachtruim.

‘Alles onder controle?’ vroeg Gabryella.

De piloot had een sinistere lach op zijn gezicht en een seconde later bleek waarom. Met een snelle beweging trok hij een zwartblinkend pistool tevoorschijn dat hij op Gabryella en Nora richtte. Geen van drieën reageerde, maar drie paar ogen hielden de piloot nauwlettend in de gaten.

‘Dat had je niet verwacht, hè?’ De pezige Egyptenaar liet zijn lichaam scheef zakken en slingerde de arm met het pistool onbehouwen heen en weer.

‘Een beetje wel,’ antwoordde Gabryella.

‘Wat?’ riep Nora.

‘Ik kende hem niet. Normaal vlieg ik met een vaste piloot, maar die was ziek. Misschien is hij niet ziek en zijn we in een val gelokt.’

‘Je blijft er nogal rustig onder.’

‘Ik heb voor hetere vuren gestaan.’

Nora slikte haar angst weg en schoof voor de zekerheid een stukje achter het lichaam van Gabryella.

‘Wat wil je?’

‘Ik heb de opdracht jullie te laten verdwijnen. Een val van tienduizend voet in de Sahara is daarvoor een uitstekende manier.’

‘Een val?’ vroeg Nora angstig.

‘Je wilt ons uit het vliegtuig gooien.’

De piloot zei niets maar de grimas op zijn gezicht was duidelijk.

‘Waarom?’

‘Jullie zijn leerlingen van de School van Thoth. Er is al eeuwenlang een wereldwijde strijd gaande tussen die School en alles waar ze voor staat en mijn organisatie. Wij beschouwen jullie als ongedierte dat uitgeroeid moet worden.’

‘De School leidt alleen priesters en priesteressen op om de oude Egyptische hermetische kennis te behouden. Wat kun je daarop tegen hebben?’

‘Genoeg, maar daar ga ik niet met je over in discussie. Het enige wat ik nog van je weten wil, is wat jullie in de Grote Piramide gedaan hebben. We houden jullie school al jaren in de gaten en we hebben jullie bezig gezien bij de piramides.’

‘Dat is voor jou een vraag en voor ons een weet,’ zei Nora strijdbaar. Haar gevoel van verbondenheid met de School die haar een inwijding had gegeven, en de dierbare vrienden die ze daar gemaakt had gaf haar de kracht om haar angst los te laten.

De piloot zwaaide opnieuw met zijn pistool en richtte het direct naar Nora. ‘Misschien kan dit je overtuigen.’

‘Als je in een vliegtuig gaat schieten, breng je ook jezelf in gevaar,’ zei Thomas.

‘Hoe kom je daar nou bij?’ reageerde de gespierde Egyptenaar. ‘We zitten op drie kilometer hoogte. Hoeveel cabinedruk denk je dat we hebben? Denk je dat we door de raampjes naar buiten gezogen worden? Je kijkt te veel films, mankepoot.’

Hij ging voor Thomas staan en zette zijn zware militaire laars op het gips. ‘Vertel op, of ik breek zijn been opnieuw.’

‘Niet doen, ik vertel wel,’ zei Nora.

‘Als hij mij straks uit het vliegtuig gooit, maakt het niet zo veel uit of mijn been gebroken is.’

‘Dat kan zijn, maar we hebben niks te verbergen. We waren in de Grote Piramide voor een inwijding. Ik heb een zielenreis gemaakt van drie dagen door de goddelijke sferen die het zonnestelsel omvatten. Ik heb onder begeleiding van aartsengel Michaël de oude Egyptische goden Isis en Osiris ontmoet. Daar, ben je nu tevreden?’

‘Waarom wil je dat weten?’ vroeg Gabryella.

‘Om jullie te verslaan moeten we weten waar jullie kracht zit. Jullie zijn sterk verbonden met de krachten van het licht. Het licht verbindt, maar de duisternis geeft pas echte kracht. De krachten die mijn organisatie voeden kunnen de wereld overheersen en de leden ultieme macht geven. Wij zetten mensen, volken en landen tegen elkaar op zodat ze elkaar bestrijden. Als ze daardoor verzwakt zijn, slaan wij toe.’

‘Zoiets als Spectre,’ opperde Thomas.

‘Man, jij kijkt echt te veel films!’

‘Weer zo’n dwaas,’ mompelde Nora in het Nederlands.

‘Mijn idee.’

‘Hou je kop! Praat geen taal die ik niet versta!’

De piloot deed een stap naar voren en greep naar het handvat van de deur. Dit was precies waar Gabryella op had zitten wachten. Ze stootte haar been vooruit en raakte de misdadiger recht op zijn knie. Een bot kraakte en de piloot slaakte een rauwe brul. Hij vuurde zijn wapen af, maar Gabryella was al weggedoken. De kogel sloeg een gat in de vliegtuigwand en het beetje cabinedruk dat ze hadden werd erdoor naar buiten gezogen. Wat opgewaaid stof verdween door de opening, maar verder gebeurde er niets.

De sterke piloot dook bovenop Gabryella en kneep zijn vuist om haar keel. Ze probeerde hem van zich af te worstelen, maar door zijn militaire training was hij op al haar trucs voorbereid. Hij duwde zijn goede knie in haar maagstreek en ze was gedwongen zich koest te houden. Door haar eigen training wist Gabryella dat er maar één mogelijke uitkomst was als iemand je keel dichtkneep. Ze ontspande zich en wachtte tot het gebrek aan zuurstof toesloeg en haar bewusteloos maakte. Hoe eerder hij dacht dat ze knock-out was, hoe eerder hij haar los zou laten.

Nora stond op en dook op de piloot om hem van Gabryella af te trekken, maar ze ontmoette daarbij de knuist waarin hij zijn pistool nog vasthield. De klap veegde haar aan de kant alsof ze niks woog. Ze viel op de grond en bleef een paar tellen beduusd liggen.

De sterke Egyptenaar stond voorzichtig op, zijn gebroken knie ontziend. Hij greep opnieuw naar de uitgang, kantelde de hendel en trok de deur open. Hij boog zich over Nora en tilde haar met één arm van de grond.

Thomas kwam van zijn stoel en hinkte zo snel hij kon om zijn geliefde te hulp te komen. De piloot richtte onmiddellijk zijn vrije hand op Thomas.

‘Blijf waar je bent, mankepoot!’

‘Laat haar los, schoft!’

De schoft draaide zich naar de gapende deuropening en Thomas sprong naar voren. Door de kracht van zijn beweging wankelde de piloot, die gedwongen was Nora los te laten. Een scheut pijn schoot door Thomas’ gebroken been en hij liet zich tegen de cabinewand vallen. De piloot aarzelde geen moment en trapte Thomas hard tegen diens goede been.

Thomas zakte verder onderuit en de piloot zag zijn kans schoon. Hij greep de nieuwe riem van zijn tegenstander en trok hem opzij. Thomas maaide met zijn armen om houvast te krijgen, maar hij kon niet meer voorkomen dat hij door de deuropening naar buiten verdween.

Nora slaakte een harde kreet en schoot overeind.

‘Thomas!’

De piloot deed een stap in haar richting en strekte zijn stevige hand naar haar keel. Ze dook watervlug onder zijn arm door en stortte zich op het pakket naast de deur. Ze rukte het los en sprong naar de opening. De wind wervelde om haar gezicht, maar ze gunde zichzelf geen moment van aarzeling. Nora sprong uit het vliegtuig, Thomas achterna.

In vrije val kostte het Nora een paar seconden om zich te oriënteren. Ze concentreerde zich op het goed vasthouden van haar waardevolle pakket. Door haar benen te bewegen zocht ze een positie die haar zo snel mogelijk liet vallen. Ze slaagde erin rechtop te komen, met haar hoofd naar beneden. Vanuit deze pijlduik zag ze Thomas een eind onder zich, misschien wel meer dan tweehonderd meter. Hij had zich in een platte positie gemanoeuvreerd, met zijn armen en benen gespreid, om zijn snelheid zo veel mogelijk te remmen.

Nora richtte de kracht van haar gedachte op haar snelheid en die van Thomas, in een uiterste poging hen zo snel mogelijk bij elkaar te brengen. Veel hoop dat haar gedachtekracht de zwaartekracht de baas zou zijn had ze niet, maar ze merkte tot haar vreugde dat Thomas dichterbij kwam. Het ging haar veel te langzaam en het was maar de vraag of ze hem zou kunnen bereiken voor het te laat was om het valscherm open te trekken.

Met haar hoofd recht naar beneden stak Nora haar armen door de banden van het pakket. De lucht suisde om haar lichaam en maakte haar bewegingen zwaar. Er zaten nog riemen aan die rond haar benen gebonden moesten worden, maar ze zag geen kans dat tijdens haar vrije val klaar te spelen. Ze gespte de schouderbanden strak en voelde een pijnscheut van de oude kogelwond.

Nora probeerde opnieuw een inschatting te maken van de snelheid en de tijd die ze had. Thomas kwam dichterbij, maar dat kwam de grond ook. En zelfs als ze hem bereikt had, was hij nog niet veilig. Zij had een parachute om, maar hij had niks. Konden ze eigenlijk wel met twee personen aan één scherm veilig landen? Nora had al één derde van de afstand tussen het vliegtuig en de rotsige woestijnbodem onder haar afgelegd.

Thomas was al de helft dichterbij gekomen en Nora kon zich alleen maar voorstellen welke doodsangsten haar geliefde moest uitstaan. Hij wist niet eens dat ze achter hem aan kwam, dus misschien was hij al bezig zich te verzoenen met zijn fatale lot. De tranen sprongen in haar ogen en waaiden er direct uit. Het zou toch niet gebeuren dat ze na de hachelijke avonturen van de afgelopen weken haar tweelingziel weer zou verliezen. Dat kon niet en dat mocht niet!

Of het haar vastberadenheid was, haar wilskracht of de simpele optelsom van natuurkrachten wist Nora niet, maar zeven seconden later bereikte ze Thomas en trok ze zich vast tegen hem aan. Hij reageerde onmiddellijk, verrast en zielsgelukkig, door haar met armen en benen vast te grijpen.

Nora graaide naar de nieuwe riem van Thomas en zocht naar een van de karabijnhaken die daaraan bungelden. Ze trok de haak naar zich toe en probeerde haar eigen broekriem erin te wurmen.

‘Wat doe je?’ brulde Thomas in haar oor.

‘Ik wil ons aan elkaar vastmaken! Dan raak ik je niet meer kwijt. Mijn riem in de haak van jouw riem!’

De afstand was te groot en Nora draaide haar heupen om dichterbij de beugel te komen. Thomas begreep wat ze probeerde, greep Nora’s riem en trok die naar zich toe.

De opening in de karabijnhaak was te klein voor de riem. Nora verfoeide haar voorliefde voor breedlederen accessoires en gaf in wanhoop een nieuwe ruk aan de band. Ze blikte een vlug moment naar de aarde en vroeg zich af wat het laatste moment was dat ze de parachute kon openen en veilig landen. Vijfhonderd meter? Driehonderd? Ze had geen idee. Hoeveel tijd was er verlopen sinds Thomas uit de deur van het vliegtuig was verdwenen? Ruim een halve minuut.

Hun bewegingen in de vrije val maakten dat hun geschakelde lichamen alle kanten op spinden. Thomas vouwde de riem dubbel en kneep hem stevig plat. Op deze manier ging hij wel door de opening van de haak en ze sloegen hun armen om elkaar. Ze verstrengelden hun benen zover het gips dat toeliet en Nora gaf een ruk aan de handgreep.

De pilot chute kwam te voorschijn en trok met kracht de echte parachute uit het pak. Het scherm werd onmiddellijk tot volle omvang opgeblazen en de banden rond Nora’s schouders trokken krachtig aan haar bovenlijf. Thomas kwam met zijn volle gewicht in haar armen te hangen en gleed van haar weg. Hetzelfde moment voelde ze haar broekriem een stuk inscheuren op de plek waar de gesp hem dicht hield.

Nora hield haar benen stevig rond Thomas’ lichaam geklemd en strekte haar armen uit om hem naar zich terug te trekken. Thomas greep haar armen en trok zich naar haar toe. Hij sloeg zijn armen om haar lijf en begroef zijn gezicht in haar hals.

‘Pas op!’ riep Nora en onwillekeurig trok ze haar knieën omhoog. Met een harde klap stortte het tweetal in het hete zand. Ze rolden een eind over de grond tot Thomas losliet en Nora’s riem definitief knapte. De parachute zakte in elkaar op de grond.

Uitgeput van de spanning bleven Nora en Thomas naast elkaar in de woestijn liggen.

‘Alles goed met jou?’

‘Geen idee, leef ik nog?’

‘Ik denk het wel. Mijn schouder doet pijn, mijn rug, mijn kont, en volgens mij heb ik een enkel verzwikt. Dat kan alleen als ik nog leef.’

‘Dan leef ik ook nog, want ik hoor je klagen over een verzwikte enkel, terwijl ik mij net een minuut lang heb voorbereid op het einde van mijn leven.’

Ze bleven een poosje zwijgend liggen, tot Thomas zich bewust werd van de ondragelijke hitte van de woestijn en zijn lippen nat likte.

‘Waar zijn we?’

‘Ik zou zeggen, Egypte. Veel preciezer weet ik het niet.’

‘Ergens tussen Caïro en Aswan, durf ik nog wel te beweren. En in de woestijn.’

Nora ging rechtop zitten en keek om zich heen. In alle richtingen zag ze niets dan zand en rotsen.

‘We hebben geluk dat we niet op een rots zijn geland.’

‘Ik vond het zand anders ook best hard. Er zit een barst in mijn gips.’

Nora stond op en hielp Thomas overeind.

‘Wat nu?’

‘Daar ergens is de Nijl. Dat lijkt me onze beste kans.’

‘Lopen bedoel je?’

‘Wou je op een bus gaan zitten wachten?’

Thomas zweeg en begon zijn overhemd los te knopen. Hij legde het op zijn hoofd en bond de mouwen onder zijn kin.

‘Charmant.’

‘Ik heb geen behoefte aan een zonnesteek.’

Nora begon rustig te lopen en Thomas hinkte zo snel hij voor elkaar kreeg achter haar aan. Ze beklommen een kleine zandheuvel en kregen uitzicht over een goed aantal kilometers woestijn.

‘Zie jij de Nijl?’

‘Ik zie alleen zand.’

‘We hebben geen keus, Thomas. Lopen.’

Thomas zei niks en strompelde verder. Onderaan het heuveltje troffen ze een stevige rotsbodem, waardoor het lopen makkelijker ging. Zwijgend om hun speeksel te sparen liepen ze kalm verder.

‘Hoe lang kunnen we zonder vocht door een brandende woestijn lopen?’

‘Niet meer dan een paar uur, lijkt me.’

Nora zweeg opnieuw. Een paar uur. Het zou toch niet gebeuren dat ze een val uit een vliegtuig overleefden en dan in de woestijn stierven van de dorst? Hoe ver was het lopen naar die verrekte Nijl? Ze sloot haar ogen en stuurde een haastig gebed naar Isis, Osiris en alle andere goden die ze kende. Met hun hulp moesten ze toch kunnen overleven.

‘Hoe zou het met Gabryella zijn?’