Emile van Straten en zijn vriendin Jenny Pevelier lieten met gezamenlijke inspanning een fles champagne tegen de boeg van de Davy Jones zwiepen. Precies op dat moment kwam de zon door en spatte de fles op het anker van het zeiljacht uiteen.

Emile had voor het anker gekozen, omdat hij niet wilde dat de fles ongeschonden en levenloos naast de boeg zou bungelen na een mislukte actie. Dat zou ongeluk brengen. Op deze wijze, met het anker als glasbreker, kon er ook geen schade ontstaan aan het hoge blinkend witte vrijboord van het fonkelnieuwe zeiljacht.

Emile had lang naar dit moment uitgekeken en was verrast dat het hem toch weer was gelukt om in het gelukkige bezit van een zeiljacht te komen. De lange weg naar deze dag had vol gaten gezeten. Faillissement, echtscheiding en imagoschade waren een paar diepe, zwarte gaten geweest. Gaten waar hij was ingevallen, maar waar hij ook weer wonderbaarlijk uit kroop. Tot zijn eigen verbazing bleek zijn veerkracht op zijn vijftigste voldoende om er uiteindelijk weer bovenop te komen.

Nu het wegdek volledig was gerepareerd en oneindig ver reikte, met geen vuiltje aan de lucht, begon hij aan zijn speech in de aanwezigheid van honderd gasten, meest familieleden en vrienden. Een vriend was er zelfs voor uit Oostenrijk gekomen om getuige te zijn van dit mooie en voor Emile belangrijke moment.

Hij had een toespraak voorbereid, maar hij kon zijn emoties niet langer de baas en werd bevangen door de strijd die hij had geleverd. Zijn gevecht tegen lieden die hem onrecht hadden aangedaan, maar ook de strijd tegen zijn eigen domheid.

Terwijl de ogen van de aanwezigen strak op hem waren gericht overheerste dat leed. Iets wat hij niet had voorzien. Het zou een voordracht worden met terugblikken en flarden van zijn strijd. Met trillende bovenlip kon hij nu echter alleen nog een pover behouden vaart uitbrengen. Een zwak moment, dat vanuit de struiken door een paparazzifotograaf gevoelig werd vastgelegd.

Het roddelblad opende twee dagen later met:

‘Emile ontroerd?’

Emile was eraan gewend geraakt. Hij had de pers regelmatig voor zijn karretje gespannen als het hem uitkwam, dus moest hij nu niet klagen.

Wat hem tevreden stelde was dat de scheepsnaam in het artikel niet werd genoemd en ook op de bijgeplaatste foto in het blad niet was te lezen. Blijkbaar had hij dan toch wat krediet opgebouwd, zodat ze in redelijke rust de jachthavens in binnen- en buitenland konden aanlopen zonder meteen te worden besprongen met niet-aflatende pogingen hun privacy om zeep te helpen.

Emile stond in het blad bepaald niet flatteus afgebeeld. Als hij had geweten dat er een foto werd gemaakt, dan had hij eerst een bezoek aan een kapper gebracht en zijn buik ingetrokken. Nu waren de overduidelijke grijze plukken in zijn haar wat hem betreft te zichtbaar, evenals zijn vijftien kilo overgewicht. Gelukkig compenseerde Jenny het plaatje in haar vrolijke, gele zomerjurk tot een compositie waarin de aandacht grotendeels naar haar werd getrokken. Ze stond er prachtig op met haar lange blonde krullen en benen waaraan geen einde leek te komen. Met haar uitstraling en ideale maten kon men haar ook binnen in het blad verwachten als fotomodel voor een merk parfum of exclusieve kledinglijn.

Davy Jones was Disney’s kapitein van de Vliegende Hollander, en zo voelde Emile zich, maar dan zonder de inktvisdreadlocks uit de films met Johnny Depp in de hoofdrol.

Democratie aan boord? Dat werkte niet, wist Emile, daar kwamen alleen maar ongelukken van. Duidelijke commando’s dienden meteen te worden uitgevoerd. Aanwijzigingen die tot zijn frustratie niet altijd werden begrepen, maar dat kon ook liggen aan de wijze waarop hij ze gaf. Hij herinnerde zich een voorval met zijn eerste vrouw in een sluis. Zij stond op de voorplecht en net voordat ze de tros wilde oppakken om die over een sluisbolder te werpen, gaf ze een harde gil en stond als verstijfd aan het scheepsdek genageld. ‘Een spin!’ en ze wees met gestrekte vinger in paniek naar een behaard spinnetje dat tussen de strengen van de tros rondkroop. ‘Niets mee te maken. Nu vastmaken!’ schreeuwde Emile, maar zijn bevel was niet tot haar doorgedrongen. Snel had hij de achtertros vastgemaakt en sprintte over het dek naar voren, maar het was al te laat. Door de wind dreef het schip dwars in de sluis en raakte een ander schip. Niets ernstigs, maar voor een schipper is het een beschamende vertoning om in een volle sluis door onvermogen van een bemanningslid voor schut te worden gezet. Kwam daar het woord schut in de betekenis van schutsluis vandaan?

Zijn tweede vrouw had er iets meer gevoel voor gehad.

Emile legde haar zo duidelijk mogelijk uit hoe te handelen toen ze een sluis in voeren.

‘Lieve schat, ga alsjeblieft midscheeps staan, met deze achtertros in de hand. Ik vaar dan langzaam langs de sluiswand en zal je zeggen om welke sluisbolder je de lijn kunt leggen. Dan kom je gewoon rustig naar achteren en geef je mij het landvast aan, zodat ik dat hier in mijn hand kan houden. Achter liggen we dan in ieder geval vast. Vervolgens loop je rustig naar voren. Ik zal het schip dan met de boeg naar de sluiswand sturen zodat jij simpel een sluisbolder naar keuze kunt uitzoeken. Als je dat gedaan hebt, wil je dan alsjeblieft het einde van de tros in je hand houden, want anders hangen we ons op aan de sluiswand. Het water in deze sluis zal namelijk gaan dalen. Heb je het begrepen, lieve schat?’

‘Ja, natuurlijk’ siste ze.

Hij voer langzaam de sluis in en ze liep direct door naar de boeg, wierp de tros om een pikhaak en stond daarmee doelloos naar de sluiswand te prikken. Toen Emile er wat van zei, werd ze woedend en gooide alles op dek.

‘Als je het beter weet, dan doe je het toch gewoon zelf,’ brieste ze en ging benedendeks een dvd bekijken. Weer lag Emile dwars in de sluis.

Dat gedoe had hij nu met zijn nieuwe schip opgelost met een boegschroef, zodat hij nooit meer voor schut gezet kon worden in een sluis.

Jenny, zijn twaalf jaar jongere vriendin, had nog geen enkele zeilervaring en Emile wilde aanlegproblemen in sluizen met haar zo veel mogelijk voorkomen.

Met diepe verwondering over tarot, met Jenny meer op de achtergrond, had Emile een avontuur beleefd in zijn zoektocht naar verdwenen Fabergé-eieren. Emile als kunsthistorisch wetenschapper en Jenny als tarotlezeres.

Ze vormden een wonderlijk duo en ondanks, of misschien wel dankzij, hun uiteenlopende interesses functioneerde hun relatie uitstekend op de dunne scheidslijn tussen feit en fictie. Op die schemerige grens vonden ze elkaar meestal als magneten, al was er zo nu en dan een vacuüm, waarbij de polen elkaar afstootten en de discussie onbeslist leek. Totdat ze weer tegen elkaar aan kropen. Nooit met ruzie, maar altijd gebaseerd op argumenten met respect voor elkaars inzichten.

Na twee mislukte huwelijken voelde Emile zich nu intens gelukkig met zijn Jenny, die zich op haar beurt aangetrokken voelde tot de voortvarendheid waarmee hij soms grote stappen maakte. Ze moest altijd lachen om Emiles lijfspreuk:

‘Ik weet dat ik stronteigenwijs ben, maar dat komt omdat ik het gewoon ook beter weet.’

Voor menigeen onuitstaanbaar, maar voor Jenny was dat nu juist zijn grote aantrekkingskracht, naast zijn aanstekelijke humor.

Emile had over zijn gespeur naar negen verdwenen Fabergé-eieren een boek geschreven met de titel De eieren van de keizer. Een boek dat een bestseller werd in veertig landen. Van de royalty’s alleen konden Emile en Jenny zich veel veroorloven, nog afgezien van een forse commissie die hij over de waarde van de Fabergé-eieren had opgestreken.

Ze kochten een landgoed, een klassieke Rolls Royce en een exclusieve sportwagen: een Koenigsegg CCX. Peperduur met een topsnelheid van 417 km per uur. Een auto die in het segment van de Bugatti Veyron paste. Het automerk vond Emile zeer grappig in relatie tot zijn boek.

Jenny, wie deze luxe niet veel zegde, was naast tarotlezeres fysiotherapeute met als bijzondere hobby het ver-zamelen van tarotkaarten. Het was handig dat ze fysiotherapeute was, want over een maand vertrokken ze op wereldreis met de Davy Jones en mogelijk kwam haar kennis van het occulte ook nog van pas.

***

          Een paar weken na de doop van het schip werden de laatste voorbereidingen voor de wereldreis getroffen. Het vijftien meter, 50 voet, lange zeiljacht was piekfijn in orde, met alle denkbare apparatuur aan boord om veilig over de wereldzeeën te kunnen varen. Veel was dubbel geïnstalleerd, zoals radar, navigatieapparatuur, stuurautomaat, communicatiesysteem, accu’s en watermakers. Van wat er niet dubbel was uitgevoerd waren reserveonderdelen aan boord, die Emile in een hut stalde die ze voor het dagelijkse gebruik niet nodig hadden. Hij noemde die hut het magazijn.

Ze zeilden met z’n tweeën met drie forse hutten aan boord. Twee achter en een vóór. In de hut vóór was hun ruime, comfortabele tweepersoonsslaapcabine. Sfeervol met hout bekleed met verzonken spotjes in het plafond.

De hut achter, die niet volgestouwd was met spullen, diende als slaapplaats op zee. Als de een stond te sturen, terwijl de ander sliep. Het was een luxe zeiljacht met twee doucheruimten met toiletten en een ruim bemeten salon met hoekkeuken. Emile had het schip geselecteerd op zijn elegantie met zijn teakhouten dek, het aantal hutten, de zeilvoering en een hoekkeuken. Een langszijkeuken was een optie geweest, maar Emile wist dat dit op zee, onder zware helling, niet goed werkte. Koken was onderweg met een langszijkeuken een acrobatische aangelegenheid. Met een hoekkeuken kon je jezelf schrap zetten en werd koken veel eenvoudiger.

Emile had alles ingericht op veiligheid en vaargemak. Zo was het jacht voorzien van elektrisch bedienbare lieren voor het hijsen van het grootzeil en het aantrekken van de schoten onder spanning. Als hij jonger was geweest, zou hij het gemak van elektrische lieren overbodig hebben gevonden, maar nu hij de vijftig was gepasseerd, vertrouwde hij niet meer alleen op zijn spierkracht.

Op het voordek had Emile een extra stag laten aanbrengen, precies tussen de mast en de voorstag. Op deze wijze beschikte hij standaard over twee voorzeilen. Een honderdvijftig procent rolgenua aan de voorstag, die hij tot vijftig procent voorbij de mast in en uit kon rollen en een kleinere rolfok, als harde wind daarom vroeg.

Met deze zeilvoering hoefde hij niet naar voren te kruipen om voorzeilen te wisselen, met alle gevaren van dien. Hij kon alles vanuit de veilige achterkuip bedienen.

Emile liet zo min mogelijk aan het toeval over en ook het reefsysteem van het grootzeil liet hij aan zijn wensen aanpassen. Emile was er helemaal klaar voor. Er was zelfs een kleine wasmachine aan boord geïnstalleerd.

Nu moest het schip alleen nog worden ingeruimd met voedsel, drank en alles wat aanwezig diende te zijn, zoals een verbandtrommel, zaklampen en gereedschap.

Emile zag alles op de kade uitgestald, wat door diverse leveranciers en een grote supermarkt aan levensmiddelen was geleverd. Hij was benieuwd of alles erin zou passen, maar dat lukte.

Ze schreven precies op wat waar alles lag, zodat ze niet al te lang hoefden te zoeken als ze iets dringend nodig hadden. Voedsel werd op houdbaarheid gerangschikt en op datum gestickerd. De koelkast en diepvries puilden uit.

Emile beschikte over veel zeilervaring. In zijn leven had hij er al tienduizend zeemijlen op zitten, maar dat waren voornamelijk korte tochten geweest met zijn twee vorige, veel kleinere zeiljachten. Naar het Isle of Wight bijvoorbeeld aan de zuidkust van Engeland en naar Saint Malo voorbij de Kanaaleilanden in Frankrijk, aangevuld met diverse zeilvakanties in Turkije, Kroatië en Griekenland. Maar dit was het grote werk. Een wereldreis, waarvan ze vooraf niet hadden bepaald hoe lang die zou duren. Ze zagen wel. Als ze er onderweg genoeg van hadden, konden ze tussendoor tripjes maken of terugkeren naar huis per vliegtuig en de boot in een verre jachthaven achterlaten.

Emile had hier zijn hele leven van gedroomd.

De voorbereidingen die hij voor deze reis trof had hij in zijn hoofd al ontelbare malen gemaakt. Hij wist het allemaal precies.

Ze hadden ook internet aan boord. Zelfs als ze midden op oceanen zaten, ver buiten het bereik van land- en zendmasten, konden ze via een satellietverbinding bellen en internetten. Dat was niet goedkoop, maar Emile vond het belangrijk dat hij overal ter wereld weerberichten kon opvragen en contact kon houden met het thuisfront of zijn uitgever.

De wijze waarop hij en Jenny hun wereldreis gingen maken stond in schril contrast met hoe de VOC-schepen vanaf het jaar 1600 over de wereldzeeën voeren. Tot niet eens zo heel lang geleden kon men de te bevaren koers alleen bepalen met behulp van een sextant en daarmee een zonnetje schieten. Het duurde lang voordat men ontdekte dat je tegen de wind in kon zeilen. Het geheim daarvan zat in een diep stekende kiel en topgetuigde schepen. Emile had een sextant aan boord, maar dat was meer folklore dan dat het nog enige functie had. Hij had een handleiding, maar geen idee van hoe het ding werkte.

De zee vond Emile zo mooi dat een berglandschap daar volgens hem niet aan kon tippen. Iemand vroeg hem eens waarom hij naar Engeland zeilde.

‘Tja, als er zich een berg tussen Nederland en Engeland zou bevinden, dan was ik bergbeklimmer geworden, maar de Noordzee is er nu eenmaal, en zo ongelooflijk prachtig, daarom zeil ik naar Engeland.’

***

          Het eerste deel van hun reis zouden ze tot en met de Azoren in een rustig tempo afleggen. Via Stellendam het Slijkgat uit en dan in dagtochten afzakken tot de Engelse zuidkust. Dan vanaf de Scilly Islands een goed moment kiezen voor de eerste grote beproeving naar de La Coruña in Noordwest-Spanje. Dat was een tocht van drie tot vijf dagen. Een hindernis die bij voorkeur genomen diende te worden in juni, omdat het dan het meest veilig was om de gevreesde Golf van Biskaje over te steken. Die was gevaarlijk, omdat daar de zeebodem van het ene op het andere moment van ondiep naar een paar honderd meter diepte scherp afliep. De Atlantische zeebeweging beukte daar op het onderzeese plateau. De zee was daar vaak onstuimig. Het leek erop alsof het plateau daar ooit abrupt was afgescheurd.

De tocht van 750 kilometer/410 zeemijlen naar la Coruña zou voor Jenny de eerste grote beproeving worden. Emile was benieuwd hoe ze dat zou doorstaan. Jenny was niet bang uitgevallen, maar als het misging kon Emile het vervolg van de wereldreis wel op zijn buik schrijven. Hij zou er alles aan doen om het Jenny zo makkelijk mogelijk te maken. Ze zou ongetwijfeld zeeziek worden. Dat had hij ingecalculeerd en daarom had hij er diverse middelen tegen aan boord gehaald. Iets waartegen hij niet echt verweer had, was dat ze mogelijk in paniek zou raken. Dan waren de rapen gaar, want dan was er geen weg terug meer. Emile had eens een verhaal aangehoord van een jachtschipper wiens vrouw een angststuip kreeg toen ze in ruw weer de eerste grote zeetocht maakten. Ten einde raad had hij haar ter bedaring in het gezicht geslagen en haar opgesloten in een hut. Toen Emile hem vroeg of ze nog waren getrouwd, antwoordde de man ontkennend en gaf aan dat dit het grote breekpunt in hun huwelijk was geweest. 

Zeilvrienden vergezelden hen met hun zeiljachten in de vroege ochtend naar de sluis in Stellendam. Nog eenmaal werd behouden vaart! geroepen.

‘We houden contact via de website!’ riep Emile, terwijl de Davy Jones langzaam als enige de sluis in voer. Aanleggen was geen enkel probleem. Jenny voelde precies aan wat de schipper met zijn uitleg bedoelde. De boogschroef was overbodig om het schip naar de sluiswand te corrigeren.

In de buitenhaven vlogen meeuwen in onnavolgbare patronen hunkerend naar visresten rond de vissersschepen aan de kade. Emile snoof de zoute geur van de zee en brak zeewier op als prikkel naar vrijheid en symbool voor hun reis naar het onbekende. De moeder van alle tochten was dan eindelijk begonnen.

De weersomstandigheden waren gunstig. Westenwind 3 tot 4 Bfr met een zonnetje en een temperatuur van 20 graden Celsius. Ook het tij stond de eerste vijf uur mee. Betere omstandigheden om Jenny op de eerste schreden van hun zeepad te laten wennen aan het zeiljacht kon Emile zich niet wensen. Ze keek even benauwd toen ze 30 graden over bakboord helde bij een plagerige windvlaag. Emile zette haar aan het roer en liet haar voelen hoe het schip op koerswijzigingen in relatie tot de elementen reageerde. Hij legde haar de werking van het kompas uit en hoe ze de verbindingslijnen tussen de door hem uitgezette elektronische waypoints moest interpreteren op het gedetailleerde navigatiescherm.

‘Waarom hebben we eigenlijk twee stuurstandaarden?’

Emile antwoordde dat de stuurman, of in dit geval stuurvrouw, dan zowel hellend over stuur- als bakboord comfortabel zittend kon sturen. Daarom was de navigatieapparatuur buiten dubbel uitgevoerd, zodat ze de informatie altijd bij de hand hadden.