KRONIEKEN VAN EEN SAMOERAI

- Veronika Reniers

© Uitgeverij Het Oude Volk

www.hetoudevolk.be

Eerste druk: november 2016

ISBN druk: 9789081620840

E-book: augustus 2017

ISBN E-book: 9789081620864

NUR 334

Niets uit deze uitgave mag door middel van elektronische of andere middelen, met inbegrip van automatische informatiesystemen, worden gereproduceerd en/of openbaar gemaakt zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Aan de lezer

Het Oude Volk is een kleine uitgeverij, die vooralsnog
geen toegang heeft tot de grote circuits van verspreiding.
Ik ben dus volledig afhankelijk van jou, lezer,
om nieuws over dit boek te verspreiden in de wereld.

Mag ik je vragen om, indien je van het verhaal hebt genoten,
bij te dragen tot de verspreiding ervan?
Dat kan bijvoorbeeld door een bericht te plaatsen
op de Facebookpagina van Het Oude Volk, maar ook door het boek aan te bevelen bij vrienden, kennissen, verenigingen
waarvan je deel uitmaakt of in winkels die je kent.

Het maakt het mij als schrijfster en ons als uitgever gemakkelijker om onze passie verder te zetten, via verspreidingskanalen die – mede dankzij jullie – geopend worden.

Hartelijk dank hiervoor!

Veronika

Woordenlijst

Woorden aangeduid met een ° zijn achteraan opgenomen

in een verklarende woordenlijst.

Disclaimer

Dit is een fantasyroman, een fictief werk. Namen, personages, plaatsen of gebeurtenissen komen voort uit de verbeelding

van de auteur of worden gebruikt in een fictieve context.

Elke gelijkenis met bestaande personen, zaken of gebeurtenissen berust volledig op toeval.

— De uitgever.

Dit boek is opgedragen

aan Luc Taets,

geliefde, partner, reisgenoot,

dappere strijder voorbij de grenzen

van dit leven

VOORWOORD

Tussen de kieren van het leven bestaat er een wereld die zich steeds moeitelozer toont wanneer mensen er ook maar een glimp van toelaten. Het is de wereld van het onbewust –en onderbewustzijn.

Wie zich eraan overgeeft, trekt langs zijn levensstromen op een tijdloze reis doorheen de vergeten dimensies in zichzelf. Als een
ware krijger leer je er over evenwicht en eenheid, over wijsheid
en waarheid, over levenslust en liefde.

Het is een realiteit die misschien moeilijk is om te bevatten, die onbekend is, angst aanjaagt of net intrigeert. Maar in ieder geval doet het een leven voorbij de grenzen van verbeelding en verstand openspatten in een prisma van échte ervaringen. Ervaringen die ons vormen, veranderen en telkens opnieuw doen ontpoppen tot wezens die zich vollediger verbonden voelen met alles wat bestaat.

Door de kosmos in zichzelf te verkennen én te beleven, herkent een mens zich in de wereld van elke dag. Zo ervaart hij de magie die het leven is. En de vreugde om die te gebruiken, hoort iedereen toe.

Er is dan ook geen groter cadeau dan onverschrokken je eigen kieren open te trekken en een wereld toe te laten die leidt naar steeds dieper doorleefd bewust zijn.

Dit boek opent zo een kier.

Wie het leest, is geen toeschouwer meer.

Maar start een eigen kroniek.

Geniet ervan!

— Krist Pauwels

Krist Pauwels is auteur van "Silence of the Sword", "The Economic Revolution"
& "De Menseneconomie”.

In de mensenwereld

Hayden

Hayden stapte uit, sloeg het portier achter zich dicht en vergrendelde zijn wagen zonder om te kijken. Hij registreerde de klik en zag het oranje schijnsel van de knipperlichten weerspiegeld in het glas van de voordeur. Afwezig tastte hij in zijn jaszak op zoek naar zijn huissleutel. Hij had een vermoeiende vergadering achter de rug en was tevreden eindelijk thuis te zijn. Het slakkengangtempo van de avondfile was beproevend geweest, zelfs in een comfortabele auto als de zijne. Hayden keek over zijn schouder en liet zijn blik strelend over de elegante vorm van de zwarte sportwagen glijden. Hij vond de sleutel en draaide hem in het slot.

Binnen begaf hij zich naar zijn bureau, zette zijn laptoptas neer en hing zijn jas over de leuning van de stoel. Hij wreef zijn handen door zijn haar, masseerde grimassend zijn gezicht en keek rond, naar niets in het bijzonder. Zijn nek kraakte en met een rollende beweging werkte hij de spieren van zijn schouders los.

Het huis lag er rustig en vredig bij, het design verwelkomde hem zoals steeds – het was leeg, en daar hield hij van. Er waren uiteraard meubels, maar verder stond, lag of hing er niets dat niet nodig was. Geen rommel, geen prullen, geen nodeloze versieringen. Neutrale tinten, hier en daar wit of zwart. Geen kleuren eigenlijk … en toch bepaalde tonen, nuances, en vooral ruimte. Een emotioneel sanctuarium, wist hij instinctief, en daarom woonde hij hier graag. Het was een knap uitgedacht concept, ongewoon en sober in ontwerp, zoals ook zijn meubilair, kleding en de meeste van zijn gebruiksvoorwerpen dat waren.

De kwaliteit die het huis en het interieur uitstraalden, legde Hayden ook in zijn werk en vond hij in zijn doorgedreven beoefening van aikido°, een van oorsprong Japanse krijgskunst die hij al van jongs af aan beoefende.

Soberheid van energie, gericht, actie en rust in evenwicht. Harmonie als levenswijze.

Hij werd zich bewust van de spanningsfrons op zijn voorhoofd en weer voelde hij dat zijn leven, zoals hij het ondertussen vrijwel meesterlijk neerzette, iets miste de laatste tijd, iets essentieels. Af en toe – zoals nu – werd er een leemte opgestuwd vanuit een verborgen laag van rusteloosheid. Hij herkende het gevoel en bedacht dat het eigenlijk altijd al bij hem had gehoord.

Soms beangstigde het hem, vanwege de duisternis die hij erin voelde. Door zijn leven ordelijk en overzichtelijk te houden hield hij de schaduwen op afstand. Hij moest toegeven dat het op deze manier een bepaalde oppervlakkigheid inhield – hoewel hij zeker wist dat diepgang een deel van hem was, steeds aanwezig, verborgen onder die bovenlaag. Of misschien een onafscheidelijk deel ervan? Hij snoof spottend vanwege de contradictie in zijn gedachten.

Toch was hij er tot in zijn cellen van overtuigd dat er in hemzelf een bestaansniveau bestond waar tegenstrijdigheid niet bestond, waar zelfs alle tegendelen verenigd werden in een globale visie. Hij hoefde die visie niet te kennen om te weten dat ze er was.

Hayden zuchtte de dag van zich af en staarde uit het raam naar de hemel, die al een hint van avondschemer in zich droeg. Hij keek zonder iets vast te houden – noch met zijn blik, noch met zijn gedachten.

Zoals steeds stopte zijn gemijmer hier. Hij volgde denkpatronen tot aan een welbepaalde grens in zijn innerlijke landschap. Van daar af lag een ander gebied, waarvan hij in een meer occult deel van zijn wezen heel wat afwist, maar dat deel bewoog zich niet aan de oppervlakte van zijn leven en dus trad hij in zijn innerlijke reizen nooit verder dan waar de gekende gedachtepaden abrupt eindigden. Toch werd hij een wezenlijke, innerlijke blik gewaar die voorbij de horizon keek, maar wat die zag, werd niet doorverteld aan zijn dagelijkse, menselijke zelf. En zo wilde hij het graag houden.

Hij trok zijn das los en opende de bovenste knoop van zijn hemd. Rechtopstaand trapte hij zijn schoenen uit. Zijn kousenvoeten tintelden tevreden nadat ze uit hun beperkte ruimte waren bevrijd en kwamen tot rust op de aardende houten vloer.

Vanuit het raam kon hij alle kamers van zijn huis zien. Het was gebouwd in een U-vorm met aan de binnenzijde in plaats van muren overal glazen wanden tot op de grond. Geen verdiepingen, alleen een gelijkvloers,
en niet te groot – ideaal voor een vrijgezel als hij.

Op de badkamer en de wc na keken alle ruimten met hun glaswand uit op de binnentuin, ontworpen door de architect die ook het huis had getekend. De tuin combineerde grijze steen met eenvoudige groene planten, laaggroeiers die het zicht niet belemmerden wanneer je door een van de ramen naar de overkant keek. Zichtbaarheid en transparantie – zij het enkel voor wie zich in het huis bevond. Buitenstaanders keken van op straat gewoon op muren waarin, behalve hier en daar een matglazen venstertje, geen ramen waren.

Dit huis was zijn perfecte bondgenoot, een schuilplaats, beschermd en ordelijk. Een veiligdom, zoals hij het bij zichzelf noemde, waar hij zich kon terugtrekken uit de hectische wereld, waar hij zijn zintuigen rust en zijn geest ruimte kon geven in afzondering, waar zijn ziel in een schaal van leegte kon liggen zonder dat drama’s, emoties of luidruchtige denkprocessen zijn aandacht opeisten. De momenten van tijdloosheid die hij zich gunde waren kostbaar, noodzakelijk zelfs. Zo kon hij in de rest van zijn dagelijks leven een krachtige concentratie opbrengen en zijn focus vrij lang aanhouden – in zijn werk, in het verkeer en in zijn sociale contacten.

De binnentuin omvatte ook een kruidencompartiment. Het was een functioneel gedeelte, met appreciatie voor de schoonheid van eenvoud, de essentie van het groene, de groeikracht. Hayden kookte slechts sporadisch, maar hij hield van zijn kruidentuin. Wanneer hij naar buiten keek, werd zijn blik meteen naar de kruiden getrokken, en dan was het alsof ze hun geneeskrachtige eigenschappen vrijgaven en hij die kon aanraken en in zich opnemen.

Hij keek op zijn horloge. Tijd voor een licht avondmaal, en dan naar de donderdagse aikidotraining. Met zijn jas en das in de ene hand en zijn schoenen in de andere stapte hij naar zijn slaapkamer, maakte zijn sporttas klaar en zette die naast zijn etui met houten wapens. Hij ruilde zijn formele vergaderoutfit voor een jeans en sweater en liet de werkdag verder van zich afglijden.

Een halfuur later trok hij de voordeur achter zich dicht, ontgrendelde zijn wagen en stapte in. Het roofdierachtige gegrom van de krachtige motor bij het starten ontlokte hem een nauwelijks waarneembare glimlach. Door de resonantie leek het even alsof hij zelf als een grote kat aan het spinnen was. Hij reed de oprit af, zette zachte loungemuziek op en gleed de baan op, vergezeld door de sferen van deemstering.

•

Het gebeurde iedere keer vanaf het moment dat Hayden zich voorbereidde om naar de aikidotraining te vertrekken: hij werd een kracht gewaar die zich eerst subtiel manifesteerde en geleidelijk aan toenam. Hij kwam in een verhoogd bewustzijn van beweging terecht – alles wat hij deed, werd met een specifieke scherpte van innerlijke visie waargenomen. Zijn focus paste zich aan.

Hoewel hij de filosofie van aikido zoveel mogelijk in zijn dagelijks leven toepaste, kwam de krijger in hem pas echt tot leven wanneer hij blootsvoets en in traditionele kledij op de tatami° stond.

Hij koos bewust voor de zware, katoenen hakama°. Een hakama in kunststof was gemakkelijker in onderhoud, kreukte niet zo en verloor zijn kleur niet, vandaar dat heel wat aikidoka’s° er de voorkeur aan gaven. Maar Hayden kocht die van volwaardig, dik katoen en bestelde ze rechtstreeks uit Japan. Het unieke indigoblauw van die hakama’s gaf de eerste maanden bij elke training een pastelversie van zichzelf af op zijn keiko-gi°, het sneeuwwitte pak dat onder de hakama wordt gedragen. Dat hoorde erbij, vond hij. Een ware krijger is attent op de kwaliteit van zijn materiaal en beschouwt het onderhoud ervan als een deel van zijn krijgskunst.

Er was nog een ander aspect waarin hij een apart geval bleek te zijn. Nadat hij, onder druk van zijn sensei°, de nodige examens had afgelegd.

Hij trok zijn das los en opende de bovenste knoop van zijn hemd. Rechtopstaand trapte hij zijn schoenen uit. Zijn kousenvoeten tintelden tevreden nadat ze uit hun beperkte ruimte waren bevrijd en kwamen tot rust op de aardende houten vloer.

Vanuit het raam kon hij alle kamers van zijn huis zien. Het was gebouwd in een U-vorm met aan de binnenzijde in plaats van muren overal glazen wanden tot op de grond. Geen verdiepingen, alleen een gelijkvloers,
en niet te groot – ideaal voor een vrijgezel als hij.

Op de badkamer en de wc na keken alle ruimten met hun glaswand uit op de binnentuin, ontworpen door de architect die ook het huis had getekend. De tuin combineerde grijze steen met eenvoudige groene planten, laaggroeiers die het zicht niet belemmerden wanneer je door een van de ramen naar de overkant keek. Zichtbaarheid en transparantie – zij het enkel voor wie zich in het huis bevond. Buitenstaanders keken van op straat gewoon op muren waarin, behalve hier en daar een matglazen venstertje, geen ramen waren.

Dit huis was zijn perfecte bondgenoot, een schuilplaats, beschermd en ordelijk. Een veiligdom, zoals hij het bij zichzelf noemde, waar hij zich kon terugtrekken uit de hectische wereld, waar hij zijn zintuigen rust en zijn geest ruimte kon geven in afzondering, waar zijn ziel in een schaal van leegte kon liggen zonder dat drama’s, emoties of luidruchtige denkprocessen zijn aandacht opeisten. De momenten van tijdloosheid die hij zich gunde waren kostbaar, noodzakelijk zelfs. Zo kon hij in de rest van zijn dagelijks leven een krachtige concentratie opbrengen en zijn focus vrij lang aanhouden – in zijn werk, in het verkeer en in zijn sociale contacten.

De binnentuin omvatte ook een kruidencompartiment. Het was een functioneel gedeelte, met appreciatie voor de schoonheid van eenvoud, de essentie van het groene, de groeikracht. Hayden kookte slechts sporadisch, maar hij hield van zijn kruidentuin. Wanneer hij naar buiten keek, werd zijn blik meteen naar de kruiden getrokken, en dan was het alsof ze hun geneeskrachtige eigenschappen vrijgaven en hij die kon aanraken en in zich opnemen.

Hij keek op zijn horloge. Tijd voor een licht avondmaal, en dan naar de donderdagse aikidotraining. Met zijn jas en das in de ene hand en zijn schoenen in de andere stapte hij naar zijn slaapkamer, maakte zijn sporttas klaar en zette die naast zijn etui met houten wapens. Hij ruilde zijn formele vergaderoutfit voor een jeans en sweater en liet de werkdag verder van zich afglijden.

Een halfuur later trok hij de voordeur achter zich dicht, ontgrendelde zijn wagen en stapte in. Het roofdierachtige gegrom van de krachtige motor bij het starten ontlokte hem een nauwelijks waarneembare glimlach. Door de resonantie leek het even alsof hij zelf als een grote kat aan het spinnen was. Hij reed de oprit af, zette zachte loungemuziek op en gleed de baan op, vergezeld door de sferen van deemstering.

•

Het gebeurde iedere keer vanaf het moment dat Hayden zich voorbereidde om naar de aikidotraining te vertrekken: hij werd een kracht gewaar die zich eerst subtiel manifesteerde en geleidelijk aan toenam. Hij kwam in een verhoogd bewustzijn van beweging terecht – alles wat hij deed, werd met een specifieke scherpte van innerlijke visie waargenomen. Zijn focus paste zich aan.

Hoewel hij de filosofie van aikido zoveel mogelijk in zijn dagelijks leven toepaste, kwam de krijger in hem pas echt tot leven wanneer hij blootsvoets en in traditionele kledij op de tatami° stond.

Hij koos bewust voor de zware, katoenen hakama°. Een hakama in kunststof was gemakkelijker in onderhoud, kreukte niet zo en verloor zijn kleur niet, vandaar dat heel wat aikidoka’s° er de voorkeur aan gaven. Maar Hayden kocht die van volwaardig, dik katoen en bestelde ze rechtstreeks uit Japan. Het unieke indigoblauw van die hakama’s gaf de eerste maanden bij elke training een pastelversie van zichzelf af op zijn keiko-gi°, het sneeuwwitte pak dat onder de hakama wordt gedragen. Dat hoorde erbij, vond hij. Een ware krijger is attent op de kwaliteit van zijn materiaal en beschouwt het onderhoud ervan als een deel van zijn krijgskunst.

Er was nog een ander aspect waarin hij een apart geval bleek te zijn. Nadat hij, onder druk van zijn sensei°, de nodige examens had afgelegd om uiteindelijk zijn zwarte gordel te behalen, weigerde hij verder nog examens af te leggen. Hij evolueerde gestadig, trainde tweemaal per week en volgde stages in binnen- en buitenland, maar bleef halsstarrig volhouden dat hij innerlijke echelons wilde bereiken en geen diploma’s of uiterlijke erkenningen nastreefde. Zo kwam het dat hij al meer dan tien jaar shodan° was – tot frustratie van zijn sensei, die hem uiteindelijk uit pure miserie met rust liet. Hayden vond dit lichtjes vermakelijk, hoewel hij uiterlijk de schouders ophaalde. Het maakte hem niet uit. Wel zorgde het soms voor spanningen binnen de club, omdat beoefenaars die na hem waren begonnen en technisch gezien zijn niveau niet hadden, ondertussen hogere graden behaalden dan hij. Het was een bron van ergernis voor zijn sensei, die de ceremoniële harmonie binnen de club en Plots werd hij een tinteling gewaar, zo zacht dat hij niet wist of hij wel degelijk iets gevoeld had. Hij kon niet anders dan omkijken. Aan het einde van de lange gang naar de cafetaria, in het ongezellige neonlicht van de sporthal, stond een jonge vrouw. Ze rommelde in haar handtas, vond de gsm die belde met het geluid van een antieke telefoon, bracht hem naar haar oor en begon te spreken terwijl ze verder stapte. Hayden keek haar na, alsof hij door de intensiteit van zijn focus in de korte momenten vooraleer ze uit het zicht zou verdwijnen alles over haar te weten kon komen. De vrouw opende de deur, stapte de cafetaria binnen terwijl ze nog steeds in gesprek was en sloot de deur achter zich.

Hayden knipperde met de ogen en vroeg zich af wat er gebeurd was. Ieder onderdeel van haar bewegingen leek zich vertraagd te hebben afgespeeld – en toch veel te snel. Het haar op zijn armen stond recht en hoewel een laag koude lucht zijn huid omsloot, brak het zweet hem uit.

‘Hayden?’ De stem bracht hem weer bij zichzelf. ‘Alles in orde?’ De sensei keek hem vragend aan. Hayden trok zich los uit zijn immobiliteit en zette zich in beweging. ‘Prima’, haastte hij zich te zeggen en in een paar stappen vervoegde hij de anderen richting kleedkamer.de ‘juistheid’ van de rituelen voor ogen had. Hayden bleef echter koppig volhouden en tegelijk toegewijd trainen, waardoor de sensei tegen beter weten in fier op hem was.

‘Hayden’, groette de sensei hem met een mannelijke handdruk. Hayden knikte glimlachend en begroette nog een aantal anderen die door de gangen van de sporthal op weg waren naar de kleedkamers.

Plots werd hij een tinteling gewaar, zo zacht dat hij niet wist of hij wel degelijk iets gevoeld had. Hij kon niet anders dan omkijken. Aan het einde van de lange gang naar de cafetaria, in het ongezellige neonlicht van de sporthal, stond een jonge vrouw. Ze rommelde in haar handtas, vond de gsm die belde met het geluid van een antieke telefoon, bracht hem naar haar oor en begon te spreken terwijl ze verder stapte. Hayden keek haar na, alsof hij door de intensiteit van zijn focus in de korte momenten vooraleer ze uit het zicht zou verdwijnen alles over haar te weten kon komen. De vrouw opende de deur, stapte de cafetaria binnen terwijl ze nog steeds in gesprek was en sloot de deur achter zich.

Hayden knipperde met de ogen en vroeg zich af wat er gebeurd was. Ieder onderdeel van haar bewegingen leek zich vertraagd te hebben afgespeeld – en toch veel te snel. Het haar op zijn armen stond recht en hoewel een laag koude lucht zijn huid omsloot, brak het zweet hem uit.

‘Hayden?’ De stem bracht hem weer bij zichzelf. ‘Alles in orde?’ De sensei keek hem vragend aan. Hayden trok zich los uit zijn immobiliteit en zette zich in beweging. ‘Prima’, haastte hij zich te zeggen en in een paar stappen vervoegde hij de anderen richting kleedkamer.

Tijdens de ceremoniële begroeting van O Sensei°, de grondlegger van aikido, wiens afbeelding zich naar gewoonte vooraan in de oefenruimte bevond, voelde Hayden alle frequenties ter wereld samenkomen in één spontaan brandpunt, in een ongedwongen concentratie. Geknield in seiza°, alleen in zichzelf en toch verbonden met de anderen op de mat, vond hij moeiteloos zijn centrum. Hij kon het veld voelen, de energie die spontaan ontstaat wanneer mensen samenkomen, zelfs al heeft ieder zijn eigen agenda. Aikido was hier de verbindende factor, ongeacht hoe elk van de aanwezigen dit interpreteerde, of er zich al dan niet bewust van was. Hayden hoefde er niet over na te denken: het veld was er, hij herkende het en gebruikte het. Hij werd er één mee en het verleende hem gratie, kracht en een anker binnen zijn fysieke werkelijkheid.

De opwarming, die grotendeels volgens rituele patronen verliep, gaf hem de gelegenheid om zijn lichaam in actie te brengen zonder het te forceren, terwijl hij het afstemde op zijn geest. Belevenissen en beslommeringen uit de dagelijkse realiteit dreven steeds verder af, tot Hayden enkel nog uit essentie en een mensenlichaam bestond. Hij hield van de draagwijdte hiervan, de lichte extase die zijn bevattingsvermogen verscherpte. Hij werd de krijger. Hij was de samoerai.

Praktijkoefeningen volgden elkaar op en de herhaalde beweging van de waza’s° werkte meditatief. Zweet sijpelde in straaltjes langs Haydens rug. Dat hij hard moest werken voor het meesterschap van beweging gaf hem evenveel voldoening als frustratie, die hem voortstuwde. Elke oefening moest worden ervaren en begrepen, elke aangeleerde beweging geperfectioneerd door ze tot in de oneindigheid te herhalen. Er was een jarenlange opbouw van beoefening nodig om tot de moeiteloosheid en de flow te komen waarvan hij hield.

Focus … sprak hij zichzelf toe, word de beweging …

Even belangrijk als de beweging zelf was de afwerking, de gratie waarmee een beweging eindigde en het nulpunt bereikte, om vervolgens een nieuwe beweging op te roepen. Die leegte herkende hij, ze was de tegenhanger van de actie en hij verlangde in een natuurlijke afwisseling naar beide. Altijd, steeds opnieuw, vloeide hij van de ene wereld in de andere, over de grens van fysieke aanwezigheid naar leegte en terug. Als twee geliefden die elkaar aanvullen, elkaar zoeken en aanraken, en elkaar en zichzelf steeds weer verliezen. Alleen, en toch nooit alleen.

•

Aan het einde van de les hing de sfeer van de zaal vol voorbije actie. De leerlingen waren afgemat. Bij de meesten zat hun kleding heel wat minder ordelijk dan aan het begin van de training, was hun haar in de war en hun gezicht behoorlijk rood aangelopen. Maar iedereen was ontspannen, tevreden vermoeid, met lome soepelheid en verdiepte kracht.

In deze tijdelijke chaos zochten alle aikidoka’s een plaats om opnieuw in seiza te zitten, zij aan zij op een rechte lijn, gericht naar de leraar, met achter hem het portret van O Sensei. Iedereen sloot de ogen, de orde keerde terug en het moment van stilte was een mogelijkheid tot herverbinden. Hayden was zich bewust van zijn innerlijke glimlach.

Er werd ceremonieel afgegroet en de samoerai in hem maakte zich klaar om weer de Haydenwereld in te stappen – alsof een grote, vrije energie nu opnieuw in een kleine, beklemmende vorm moest worden gepropt, of hij als een grote engel zijn vleugels efficiënt moest opvouwen om weer in zijn tijdelijk achtergelaten mensenkleren te passen. Hij was het gewoon, en toch moest hij altijd die zeurende, stugge weerstand overwinnen. Het schoorvoetende terugkomen, noemde Hayden het bij zichzelf.

Na de douche trok de groep, verfrist en met nog natte haren, gemoedelijk napratend richting cafetaria. Daar aangekomen verstilde Hayden. De herinnering kwam op in een oogwenk en zijn borstkas leek te weinig ruimte te bevatten voor zijn longen – net op het moment dat hij haar zag.

Weer was er die tinteling, ditmaal duidelijker, in zijn nek en vibrerend langs zijn ruggengraat. Daar is ze, dacht hij, en toen opnieuw, verwonderd over zijn eigen verbijstering: Daar is ze.

En een verloren Thuisgevoel weefde draden van licht in zijn hart.

Ondertussen bij het Oude Volk

Kneit

Kneit had maar één enkele priemende blik nodig om het jeugdige gezelschap tot stilte aan te manen. Zodra de rust was weergekeerd, verscheen er een twinkeling in haar ogen en sprak ze: ‘Willen jullie weten hoe het onze krijger is vergaan?’ Een totaal overbodige vraag, voornamelijk ingezet als instrument om de aandacht van de kleine bende naar haar doel te richten.

Innerlijk grinnikend nam ze de reacties waar: de smekende uitroepen, de kreten van aanmoediging om hen verder mee te voeren in de verhaalreis die ze de avond voordien samen hadden aangevat.

Kneit wist met zekerheid dat de tijd gekomen was. Deze nieuwe lichting was klaar om haar Inzichtsverhaal te ontvangen. Ze deed dit al eeuwen.

Op natuurlijke wijze vormde zich nu en dan een groepje kinderen – soms vrij jong, dan weer wat ouder – die magnetisch tot haar werden aangetrokken. Ze hoefde daar niets voor te doen. De kinderen ontvingen de roep in hun hart, net als zijzelf.

Ze waren ditmaal met zeven: veertien vragende ogen, zeven soepele, jeugdige lichamen, vibrerend van opwinding, vol spanning afwachtend wat er zou komen.

Kneit had de avond ervoor de energie van haar zeven leerlingen laten samenkomen om ze te ‘lezen’, en het had niet lang geduurd voor ze hun gemeenschappelijke frequentie had opgepikt, het element dat bij alle zeven aanwezig was. Dat was haar modus operandi, zo gaf ze haar onderricht: haarscherp afgestemd op de ontvangers, met haar energetische voelsprieten aftastend welke informatie verrijkend was voor hen om hun leven zo volledig mogelijk te kunnen leven.

In deze groep was zonder aarzeling, simpel en helder, een machtig thema naar voren gekomen: De Krijger.

Kneit sloot de ogen, ademende diep en keek vervolgens haar zeven jonge studenten zo doordringend aan dat ze schrokken en allemaal wat naar achteren schuifelden.

Kneit was genereus en had tal van goede dingen gerealiseerd in vele gebieden van de wereld. Ze had al ontelbare wezens geholpen, gered en ondersteund, en werd geëerd om haar wijsheid. En toch waren velen bang van haar. Ze kon onverwacht en razendsnel uit de hoek komen en vlijmscherp als met een fileermes doorheen een sfeer snijden, of doorheen je energieveld, wat nog angstaanjagender was. Ze was bovendien, zelfs voor wie haar al eeuwen kende, volstrekt onberekenbaar. Ze volgde geen enkel model (behalve haar eigen model, en dat was er een dat niemand kende) en paste in geen enkele rol – of toch nooit volledig, en al zeker niet als iemand het van haar verwachtte.

Kneit nam de vrijheid om alle registers te bespelen en had daar ook toegang toe. Ze bezat vele sleutels en er hing een trilling van mysterie rond haar; niemand die wist tot waar haar macht reikte. Met de coyote als totemdier kon ze je als geen ander om de tuin leiden en ze was in haar schik met haar grillige imago. Ze draaide er haar hand niet voor om daar gebruik (en desnoods misbruik) van te maken om tegenstanders te intimideren, manipuleren of neutraliseren.

De zeven kinderen voelden echter haar onmiskenbare warmte en haar liefde voor alle leven. Ze waren enorm tot haar aangetrokken, grotendeels door de roep die hen had samengebracht.

Zelfs al hadden ze haar nog maar kort geleden voor het eerst ontmoet, ze wisten wel beter dan tegen haar in te gaan of de lijnen die ze neerzette te overtreden. Het probleem was dat je soms pas merkte dat er een lijn was wanneer je er net over was gegaan.

Kneits uiterlijk was vriendelijk – meestal toch. Ze was gerimpeld, verfrommeld als een droge appel, en graatmager. Haar perkamentachtige huid hing als een zachte, iets te ruime jas rond haar skelet. Ze droeg haar zilverwitte haar doorgaans in een dot, hoewel haar kapsel een eigen leven leidde en er aan het eind van de dag verwilderd uitzag. Er staken takjes en blaadjes uit, waarvan niemand wist of dat bewust deel uitmaakte van haar coiffure of niet.

Uiterlijk zag je een klein, onschuldig oud vrouwtje, ware het niet dat Kneit koolzwarte, priemende ogen had waarmee ze door je heen kon kijken. Of nog akeliger: recht in je. Haar uitstraling kon echter compleet omslaan en dan zou je zweren dat ze fysiek groeide. Haar gezicht kreeg dan havikachtige trekken en haar neus kromde zich. In die vorm wasemde er pure dreiging van haar uit, vernietigend vuur en kille duisternis – die in een oogwenk konden verdampen, waarna Kneit volstrekt ongevaarlijk ogend terugkeerde naar haar modus van vriendelijk oud vrouwtje, alsof er niets was gebeurd.

Kneit trok er doorgaans alleen op uit in de natuur. Geen ziel wist wat ze daar precies uitspookte, maar het zou niemand hebben verbaasd als er gescharrel en gewroet aan te pas kwam. Soms werd er gefluisterd dat ze een Verzamelaar was, maar van wat, dat wist niemand. Kneit leek onbeperkte toegang te hebben tot medicinale kruiden, stenen, beenderen en mysterieuze voorwerpen, maar in geen enkele van haar tijdelijke woonplaatsen was er een voorraad van wat dan ook te bespeuren. Ze kon op elk moment haar schamele bezittingen in een bundeltje stoppen en voor dagen, jaren of eeuwen verdwijnen, alsof ze er nooit was geweest. Ze leek weinig of geen eigendommen te hebben en liet nauwelijks sporen achter.

Het Breemselbos was haar thuisbasis, haar oorspronkelijke indalingsplek, maar ze reisde regelmatig naar verre bestemmingen, haar innerlijk kompas volgend. Zo was ze nu aanbeland in een samenleving in het Grote Groenwoud, dat noordelijker lag dan haar geboorteplaats, aan de overkant van de Grijze Zee. Deze plek had haar tot zich geroepen voor het nieuwe schoolproject dat ook de zeven leerlingen had aangetrokken.

Waar ze kwam, bracht Kneit onmiskenbaar verandering. Ze had de gewoonte om op plaatsen waar weinig nieuws was, waar niet veel bewoog buiten de alledaagse gang van zaken, door middel van een lichte (of zelfs iets heftigere) chaos de boel in beweging te zetten, een aankondiger te zijn van een nieuwe fase – of de betrokkenen daar nu voor openstonden of niet.

De kinderen (en ook hun ouders en clangenoten) hadden het ervoor over. Iedereen wist dat als je het geluk had in Kneits buurt te mogen zijn, je opgenomen werd in haar krachtveld. Haar onderricht was gerenommeerd en exclusief. De verhalen die ze vertelde, hielden levenslessen in die je konden roeren tot in de kern van je vezels. Nog meer dan een vertelling vormden ze een directe ervaring, waarna je nooit meer dezelfde was. Kneit zoog haar luisteraars op in het verhaal, en dan kon je niet meer onderscheiden of het nu je eigen verhaal was of dat van een ander. Maar op de vleugels van haar magie wist je dat dat er niet toe deed.

•

‘Hij heeft me de toestemming gegeven om zijn verhaal te vertellen’, begon Kneit. Met haar biologerende vertelstem sprak ze de vragende ogen en gespitste oren van haar leerlingen toe, waardoor ze alle zeven in een soort droomtoestand terechtkwamen, vastgehouden en geleid door Kneits doordringende kraalogen.

‘Hij was mijn vriend. Niet vanaf het begin, maar gaandeweg zijn we vrienden geworden.

Ik wil jullie vertellen van de tijd die hij als mens doorbracht in de wereld van het Oude Volk.’

In de stilte die volgde, waren enkel woudgeluiden hoorbaar: het ritselen van bladeren, het zachte fluisterzingen van de wind, de roep van een verre vogel en het antwoord van een andere vogel.

‘Het gebeurt meestal per ongeluk wanneer iemand gedurende langere tijd in zijn mensenvorm in het Oude Volk verblijft. In de tijd voor de poorten tussen de werelden waren gesloten kon je als mens de dimensie van het Oude Volk bezoeken, maar je mocht er slechts kortstondig verblijven. Bij ons verloopt tijd, zoals jullie weten, anders dan bij de mensen.

Als je na een te lange afwezigheid in de mensenwereld terugkeert, levert dat ernstige aanpassingsproblemen op. Het leidt tot een trauma, dat in vele gevallen doorheen meerdere daaropvolgende levens wordt meegedragen en slechts moeilijk kan worden geheeld. Te lang wegblijven uit de mensenwereld is dus ten stelligste af te raden.

Bij sommige van dergelijke gevallen was er kwaad opzet in het spel: een mens kon het Oude Volk worden binnengelokt, -getrokken of -geduwd en gevangengezet, terwijl ondertussen de mensenwereld verder leefde zonder deze mens. Beeld jullie in wat een schok hem te wachten stond bij zijn terugkeer, misschien pas honderden mensenjaren later ...’

Zeven paar ogen keken Kneit gefascineerd aan.

‘Maar kwaad opzet was niet aan de orde in de geschiedenis van onze krijger’, verhaalde ze. ‘Hij was stervende. Hij werd gered door Oude Volkwezens en zo kwam het dat een sleutelfase in zijn lange lijn van levens er een was waarin hij bewust de werelden met elkaar verbond.’

•

Grambag, de stevigste van de zeven jonge leerlingen in Kneits groep, was een aardewezen. Zijn lijf was groot en zijn energie donker – in positieve zin: hij had een verbinding met de diepten van de aarde, maar ook met de grondlaag en de begroeiing ervan. Zijn donkere energie was het vermogen om in het element aarde te gaan en daar veiligheid en geborgenheid te creëren. Grambag was een kobold.

Hij zat in het midden van de groep, met rechts van hem Trisiana, een sprankelende, vitale waterfee, die instromend licht in schitterende weerkaatsingen om zich heen liet dansen. Naast haar hurkte Trinsfylion, een luchtwezen dat zijn bewustzijn heel ver in de sferen kon uitstrekken en bovendien nevelen kon opwekken ter bescherming en omhulling. Links van Grambag leunde Brefalion tegen een boom. Hij was een vuurwezen met een fascinatie voor dieren en een ontroerende liefde voor het hele dierenrijk. Naast hem zat Dinevolt, een jonge waterwachter met een vurige vastberadenheid. Tusk was de kleinste van de bende, een groen, flexibel, prachtig klimplantwezen. Naast haar zat Dingidin, een stille, dromerige lichtelfenjongen, die zich nauwelijks bewust was van de helende kracht van zijn handen, behalve wanneer hij iets of iemand aanraakte; dan was hij plots, als met een schok, volledig gefocust op wat er gebeurde.

Zoals Kneit had voorzien, maakte hun onderlinge contact dat er in plaats van zeven totaal verschillende – en vaak zelfs tegengestelde – krachten een eenheid was ontstaan, een groepsveld. De zeven vormden een geheel waarbinnen elk zijn plaats had. Er was een groot potentieel aanwezig in de groep; de verwerkelijking zou echter via een groeiproces, een innerlijke reis verlopen. Dat was voor later, wanneer Kneit haar verhaal tot voleinding had gebracht.

Ze had een pauze ingelast en kabouterkoekjes uitgedeeld. De zeven zaten enthousiast te knabbelen en zich te goed te doen aan kruidensap dat het denkproces stimuleerde, een drank die regelmatig werd aangedragen door buurtbewoners. Niet alleen de ouders zorgden voor deze kinderen, de hele gemeenschap voelde zich betrokken. Sommige leerlingen kwamen uit verafgelegen gebieden en hadden voor deze opleiding hun thuisland en clan achtergelaten. Zij werden gastvrij opgevangen en geherbergd voor de (ongedefinieerde) duur van Kneits ‘schooltermijn’.

Wanneer de roep weerklonk, kon die overal ter wereld in het Oude Volk worden opgevangen. Kinderen van wie de frequentie met deze oproep resoneerde, reisden met hun familie naar de locatie die hen op magische wijze naar zich toe zoog. Kneit plantte telkens een schooltje neer op de plek die daar op dat moment het meest geschikt voor was – in dit geval het Grote Groenwoud, waar de wortels van de Keltische traditie lagen. Oude Volkwezens uit het gekozen gebied zorgden dan liefdevol voor ondersteuning van het project door maaltijden en huisvestingsmogelijkheden of logies te voorzien.

Terwijl Grambags focus onverdeeld op de versnaperingen was gericht, zat Dingidin dromerig koekjes te verkruimelen, op zijn eigenste manier de zopas ontvangen informatie over de Krijger integrerend. Brefalions drank was vervaarlijk aan het dampen en hij roosterde de kabouterkoekjes met zijn knetterende wezenswarmte. Hij liet Tusk ervan proeven, waarna iedereen natuurlijk geroosterde koekjes wilde – behalve Dingidin, aan wie de commotie voorbijging zonder noemenswaardige indruk na te laten.

Kneit liet hen hun gang gaan, rekening houdend met het belang van pauze en afwisseling. Ze haalde de groep regelmatig uit het verhaal om de informatie te laten bezinken, door de aandacht terug naar hun wereld te leiden. Zo konden ze het best de essentie in hun realiteit verankeren.

Het duurde niet lang of er werd geduwd, geroepen, omvergerold en gelachen. Er ontstonden uitbundige spelletjes, waarvan koekjeskruimels een wezenlijk onderdeel bleken te zijn.

Bewegingloos observeerde Kneit de spontane chaos. Haar donkere ogen misten geen enkel detail, uiterlijk noch innerlijk. Ze verzamelde deze, met de bedoeling ze vibrationeel te verweven in de volgende hoofdstukken van de Geschiedenis van de Krijger. Kneit lachte inwendig. De magie van verzamelen, dacht ze. Verzamelen – en dan loslaten in een andere werkelijkheid.

Wie dacht dat de lessen van Kneit inhielden dat je enkel naar verhalen luisterde, sloeg de bal grondig mis. Haar manier van lesgeven bevatte een myriade aan onverwachte elementen. Enerzijds onthulde ze informatie, anderzijds verplichtte ze haar leerlingen om persoonlijk doorheen ervaringen te gaan, een afwisselende dynamiek waar ze meesterlijk mee jongleerde.

Aangezien deze groep meegenomen werd in het Avontuur van de Krijger, was het de bedoeling elk van de zeven leerlingen op te leiden tot een volwaardige krijger, ieder naar eigen vermogen en vanzelfsprekend rekening houdend met zijn of haar talenten, verlangens en beperkingen.

•

Een onverwachte bonus was de plotse verschijning van Merlijn, door iedereen gekend als een machtig magiër en krijger. Merlijn kwam simpelweg aangewandeld tijdens de kabouterkoekjespauze en ging zonder een woord te zeggen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat hij onaangekondigd het onderricht binnenstapte met de bedoeling er te blijven, naast Kneit staan.

Kneit was evenzeer onverstoorbaar. Ze keek Merlijn van opzij aan met een ondoorgrondelijke gelaatsuitdrukking. Een van haar zilverwitte wenkbrauwen ging fijntjes de hoogte in en aan het subtiele optrekken van een mondhoek kon je een hint van een glimlach detecteren.

Merlijn snoof betekenisvol en gebaarde met zijn kin, terwijl hij afwisselend op zijn hielen en zijn tenen balanceerde, in de richting van de jeugdige bende. Die ging zodanig op in het spel dat geen van hen de bijzondere bezoeker had opgemerkt. Kneit bromde veelzeggend terug, haalde een schouder op en samen observeerden ze de luidruchtige groep aspirant-krijgers.

Merlijn en Kneit kenden elkaar al eeuwenlang. Kneit was een bondgenoot op wie Merlijn onvoorwaardelijk kon rekenen. Hij hoefde maar een teken te geven of Kneit liet alles vallen om hem bij te staan, in welke situatie dan ook waarin hij haar nodig had.

Regelmatig zochten ze elkaar op, al was het maar om in stilte te genieten van hun samenzijn, woordeloos communicerend en vaak stilletjes lachend om de geestigheden van het bestaan.

Er bestond een gefundeerde vriendschap tussen de twee. Beiden maakten deel uit van een Raad van Hoeders van de Aarde. Ze hadden meermaals zij aan zij gevochten in de oorlogen die niet te vermijden waren. Hun krijgstechnieken waren door de eeuwen heen in hoge mate op elkaar afgestemd en ze wisten van elkaar dat de ander altijd rugdekking zou geven wanneer nodig.

‘Een krijgersopleiding begint.’ Kneits stem klonk neutraal informatief, maar haar blik vlamde op in gekanaliseerde passie. Merlijn herkende de trekken van het prachtige kleine meisje Kneit in de ontembare schoonheid van haar oude, doorleefde uiterlijk. Als prille lentezon, stralend over een eeuwenoud landschap, bedacht hij. Een stuwing van warmte trok door zijn oude knoken. Er welde een innigheid in hem op die pijn deed aan zijn grote, beproefde tovenaarshart. Even droomde zijn aandacht weg naar een ver verleden, toen Kneit en hij nog onschuldig jong waren en allebei aan het begin stonden van hun magische opleiding in de Genezende Kunsten. En later, toen ze voortstudeerden in de specialisatie Uitgebreide Magie en Verfijnde Technieken.

Hoe speels waren we toen, dacht hij koesterend. En hoe speels zijn we steeds opnieuw wanneer we samen zijn, volgde daarop de meer ondeugende en sensuele nagedachte. Merlijn glimlachte bij zijn contemplaties, terwijl hij nog steeds van voren naar achteren wiegde en weer terug, waardoor hij zijn voetzolen van teen tot hiel masseerde op de mossige ondergrond.

Terwijl hij tevreden vooruitmijmerde over de vrije tijd die ze samen konden doorbrengen (en aanverwante aangenaam strelende overpeinzingen), werd Merlijn plots gewaar dat Kneit hem met haar donkere roofvogelblik nauwlettend in de gaten hield en realiseerde hij zich dat ze waarschijnlijk zijn hele gedachtegang kon volgen.

Hij schraapte zijn keel, tuurde ostentatief naar boven alsof daar ergens iets fenomenaal interessants te bespeuren viel en schudde onderwijl vigoureus de nog nasmeulende gedachteslierten uit zijn aandachtsveld. Hij draaide zich naar haar toe, alle waardigheid oproepend die hij ter beschikking had, en deed daarbij zijn best om onopvallend haar alziende blik te ontwijken, omdat hij vermoedde dat er plagende danslichtjes in te zien waren.

‘Steeds tot uw dienst, Vrouwe Kneit’, sprak hij gespeeld statig en zette theatraal een grote stap opzij. ‘Na u’, gebaarde hij buigend, met een galant uitgestrekte hand in de richting van de zeven joelende sloebers, die ondertussen de macht van hun elementen hadden ingezet. Knetterende vonken regenden neer, mistsluiers kringelden traag rondom en doorheen het groepje en een zwevende waterbol barstte in duizenden druppels uiteen, niet toevallig net boven het hoofd van Brefalion, die zich te laat uit de voeten maakte, waardoor zijn vuur eerst verontwaardigd siste en vervolgens in een grote rookpluim uitging, tot algeheel jolijt van zijn uitgelaten medestudenten.

•

Een gigantische donderslag knalde echoënd door het landschap. Het gejoel viel ogenblikkelijk stil, het chaotische tafereel bevroor. Mistslierten trokken langzaam weg, de laatste druppels van de ontplofte waterbol plensden neer en Brefalions vuur sputterde zachtjes in een poging om weer op dreef te komen. Toen was het stil.

Een paar tellen later kwam er een collectieve ademhaling op gang, alsof zelfs de natuur rondom hen zich even had ingehouden. Grambag krabbelde recht, duwde de smeulende Brefalion van zich af en keek verdwaasd om zich heen terwijl hij zijn zachte, wortelachtige lijf schudde om Trisiana’s waterdruppels eraf te zwieren. Tusk streek haar blaadjes glad terwijl ze onzekere blikken op de omgeving wierp en Trinsfylion speurde verontrust de helderblauwe hemel af, waar uiteraard geen spoor van onweer te detecteren viel. Ook de anderen vroegen zich af waar die donder vandaan was gekomen, terwijl ze, nog steeds onder de indruk van de knal die nagalmde in hun oren, beduusd hun plaats terug innamen in de geïmproviseerde schoolruimte op de open plek in het Grote Groenwoud.

Merlijn keek geamuseerd van de leerlingen naar Kneit en weer terug, benieuwd naar de verdere ontwikkelingen. Kneit kuchte, waardoor zeven paar ogen haar direct aankeken. Een paar leerlingen hadden Merlijn al in de gaten, maar Kneit verkreeg hun aandacht zonder de minste inspanning. En zonder dat er een woord was gesproken, begrepen de jonge Oude Volkers plotsklaps wat, of beter gezegd wie de bron van de donderknal was. Kneits ogen toonden nog de nazindering van een bliksemachtig licht, een oogwenk later weerspiegelden ze enkel kalmte. Gehypnotiseerd keken de leerlingen in die donkere poelen van rust, die hen tot zich riepen.

Merlijn zag dat Kneit een opening creëerde in het energieveld van de groep en zo een atmosfeer tot stand bracht die wachtte op de volgende les. Hij richtte er behulpzaam een lichtstraal naartoe vanuit zijn hart. Kneit pikte daar moeiteloos op in en zond een gedachtekristal uit dat de leerlingen telepathisch aankondigde dat Merlijn vanaf nu deel zou uitmaken van het lesgezelschap.

Vol ontzag ontvingen de jonge leerlingen de informatiecluster, die zowel gegevens als gevoelsbeelden bevatte. Op de emotionele barometer van de groep was duidelijk af te lezen dat ze in volle adoratie waren. Merlijn was voor hen een grote held. De kleine, groeiende groepskelk stroomde over van jeugdige blijdschap.

De algemene sfeer verzachtte, ieder kreeg een plaats in de ontspanning die Kneit neerzette en die door Merlijns beschermende magie werd vastgehouden als in een grote hand van licht. De aandacht van Kneits studenten bundelde zich moeiteloos, met het brandpunt op beide leraren. Zelfs de focus van de lichtelf Dingidin was totaal.

‘We gaan drie belangrijke bewegingen bespreken’, begon Kneit aan de volgende les. ‘Aanval, verdediging en vlucht.’

Tusk fronste en leek iets te willen zeggen, maar bedacht zich. Merlijn keek haar vragend aan, waarna plots ieders blik op haar was gericht. Ze schudde haar klimplantenlichaam en rechtte dapper haar schouders. ‘Of je kan je ook verstoppen’, sprak ze met heldere stem. ‘Zo hoef je niet aan te vallen, te verdedigen of te vluchten.’

Zeven paar ogen verlegden hun brandpunt naar Merlijn.

‘Heel juist,’ zei Merlijn appreciërend, ‘maar laten we er voor het gemak van uitgaan dat je verstoppen thuishoort in de categorie “vluchten”. We beschouwen het dan als vluchten vooraleer er iets is gebeurd of iemand je heeft gezien. Er zijn, zoals je zeer intelligent hebt opgemerkt, meerdere varianten van de drie basisbewegingen die zojuist werden benoemd. Voor nu houden we het simpel, later bekijken we de verdere toepassingen en mogelijkheden.’

Tusk leek tevreden en knikte instemmend. Kneit detecteerde de bekrachtiging die zojuist had plaatsgevonden: Tusk had durven spreken, had zich begrepen en gerespecteerd gevoeld en beseft dat haar inbreng waardevol was. Je kon het aflezen uit haar energieveld.

Het was lonend om onderricht te geven, al was het maar om te zien hoe leerlingen zichzelf overstegen, hun grenzen verlegden en hun potentieel aanspraken om het te verzilveren.

‘Drie bewegingen dus, én de overkoepelende aandacht waardoor je telkens weet welke van de drie aan de orde is’, nam Merlijn over. ‘En in het midden van de drie bewegingen is het bewegingloze, de stilte.’

‘In het midden?’ klonk de zacht kabbelende stem van Dinevolt. ‘Waar kunnen we dat midden vinden?’

‘In jezelf’, zei Kneit.

In de mensenwereld

De blik

Hayden liet zijn martini bianco ronddraaien in zijn glas en staarde in de wervelende, zachtgouden vloeistof. De geluiden van de sportkantine drongen nauwelijks tot hem door, als uit een verre wereld die voorbij de grenzen van zijn leven lag.

Hij trachtte tot rust te komen. De sterke emoties die de jonge vrouw in hem opwekte, irriteerden hem. Wat erger was: ze gehoorzaamden niet aan zijn beproefde technieken om zijn innerlijke scherm vrij te maken. Hij had graag een leeg tafelblad in zijn innerlijke woonkamer, zonder rommel op. Die leegte was zijn rustpunt, zijn verankering, zijn heiligdom in een overweldigende wereld.

Maar nu lukte het hem van geen kanten. De onverklaarbare drang om bruusk recht te staan en in een rechte lijn, zonder rekening te houden met de stoelen en tafels op zijn pad, op de vrouw toe te stappen, haar in een krachtige omhelzing vast te pakken om dan samen in het niets op te gaan, te verdwijnen om nooit meer terug te keren, was zo sterk dat hij tegendruk moest uitoefenen of hij was al rechtgesprongen.

Zijn jarenlang opgebouwde innerlijke orde leek in een enkele beweging te zijn weggevaagd, zijn met precisie gevestigde zelfcontrole achter de kim verdwenen.

Eigenlijk slaagde hij er zelfs niet eens meer in zijn vertrouwde verlangen naar rust en harmonie op te roepen. Wel integendeel: hij wilde alles omgooien, een ki-ai° uitstoten en woest op de tafel dansen.

Hij wilde een Viking zijn op oorlogspad. Die primitieve trilling stuwde zo hard door hem heen dat hij misselijk werd van zijn paniekerige poging om ze alsnog te onderdrukken.

Hij wreef met beide handen over zijn ogen en ademde diep, in de hoop zijn gematigde zelf terug te vinden, zijn wateroppervlak weer rimpelloos te maken, zijn bekende wereld te herstellen.

Hij slaagde er uiteindelijk in halvelings terug te keren naar zijn normale zijnsstaat – dankzij zijn focus op aikido nota bene, die hij als een reddingslijn vastgreep om uit de verwarring weer naar de orde af te dalen en zijn grondslag te hervinden.

Naast hem was een geanimeerd gesprek aan de gang. Niemand van zijn gezelschap scheen gemerkt te hebben dat Hayden al een tijdje geleden had afgehaakt. Het hielp waarschijnlijk dat hij aan het uiteinde van de tafel zat en ze allemaal naar de andere kant gericht waren, waar iemand een sappige anekdote aan het vertellen was die heel wat bijval oogstte.

Zoveel te beter, dacht hij enigszins opgelucht, terwijl hij zich concentreerde om zijn reddingslijn aan het gesprek vast te knopen. Ondertussen deed hij krampachtig zijn best om niet in de richting van de vrouw te kijken.

Hij focuste met alle macht op zijn aikidovrienden, maar tot zijn ontzetting leek alles anders dan voorheen, verder af, onwerkelijker dan wat zich zopas in hem had gemanifesteerd en zijn persoon leek te hebben overgenomen.

En dus, omdat hij niet anders kon, keek hij.

Ze zat aan tafel aan een van de ramen met zicht op de zaal beneden. Er was een lawaaierige volleybaltraining voor jongeren aan de gang, die ze aandachtig volgde, haar open boek vergeten op de tafel.

Hayden las haar lichaamstaal en wist dat ze opging in de match, nerveus opverend bij spannende momenten, onderuitzakkend wanneer een aanval niet tot scoren leidde of de verdediging faalde. Hij zag dat ze zin had om iets te roepen, een aanmoediging of een uitbrander.

Hij vroeg zich af wie daar beneden met haar verbonden was. Een zoon? Neen, dat was onwaarschijnlijk. Hij had de jongens gezien, tieners – te oud om iemand van haar leeftijd als moeder te hebben, redeneerde hij. Een broer of neef dan?

Zijn blik gleed over haar postuur, zoals ze daar geboeid zat te kijken. Slank maar stevig. Eind twintig, begin dertig? Ze maakte een kwetsbare indruk en toch straalde ze een vitaliteit uit die hij tot in zijn lijf kon voelen.

Gevoelig, schatte hij. Intelligent, wakker. En met een sterke kern.

Er werd een nieuwe ronde besteld en hij dronk de laatste teug van zijn martini op om plaats te maken voor de volgende. De groep aikidoka’s was in een iets ruigere schertsfrequentie aanbeland, doorspekt met bulderende lachsalvo’s en de occasionele vriendschappelijke por.

Hayden kwam wat tot rust en liet zich afwezig glimlachend meedrijven op de sfeer. Toch kon hij het niet laten sluikse blikken haar richting uit te sturen, regelmatig haar energie te scannen, zich te verbinden met haar aanwezigheid. Zelfs als hij niet naar haar keek, kon hij haar voelen, merkte hij.

Zelfs als ze …

Toen keek ze hem aan en zijn wereld stond stil. Haar blik was als een fysieke aanraking, een markering op zijn huid, doorstotend tot in zijn ziel.

Hij zag haar, zij zag hem, en verder bestond er niets. Misschien een vaag geruis, een verre verstoring, maar niets van belang.

Hij kon niet zeggen hoelang het oogcontact had geduurd; het kon een seconde zijn, een uur of een dag. Of een leven lang.

Er klonk gejoel op uit de sportzaal beneden en hun moment werd verbroken, haar aandacht eens te meer opgeëist door het tafereel beneden.

En dat was het. Hij wist dat ze het vanaf toen vermeed naar hem te kijken en enkel wanneer zijn blik was afgewend, voelde hij haar aandacht op zich gericht. Het haar op zijn armen stond ervan recht, een siddering trok koortsig over zijn rug.

•

Die nacht had hij een droom. Hij was een krijger en was zwaargewond. Hij strompelde verder, wetend dat hij het niet zou halen. Achtervolgers zaten hem op de hielen en hij voelde zijn krachten afnemen. Het leven stroomde uit hem, samen met het bloed dat hij verloor. Zijn ademhaling ging steeds moeizamer en hij zweette zo hard dat zijn zicht vertroebeld werd door de druppels die van zijn voorhoofd in zijn ogen dropen. Ook de uitputting maakte dat het beeld begon te vervagen; het licht in zijn gezichtsveld doofde onvermijdelijk uit.

Hij begon steeds duidelijker in te zien, te begrijpen, dat hij ging sterven. Maar hij wilde niet opgeven. Zolang er nog een ademstoot in zijn lijf zat, zolang hij nog een beetje veerkracht in zijn lichaam had, zou hij alles eruit persen en blijven bewegen, blijven voortgaan.

Blijven voortgaan.

Ondertussen bij het Oude Volk

De gewonde krijger

‘De krijger was zwaargewond’, sprak Kneit met haar vertelstem tot de leerlingen. Het was avond en Merlijn zat gezapig zijn pijp te roken, met gesloten ogen genietend van het verhaal dat Kneit met haar hypnotische verhalenmagie opriep. Er brandde een groot vuur en alle leerlingen waren verzameld rond die centrale warmtebron. Brefalion wisselde er dromerig knispervonkjes mee uit.

Kneit gebaarde naar een verre realiteit en haar stem droeg hen mee: ‘Hij strompelde verder, overtuigd dat hij het niet zou halen. Hij voelde zijn achtervolgers al bijna in zijn nek ademen. Maar hij weigerde op te geven. Hij bloedde hevig en met het bloed stroomde ook de levenskracht uit hem weg. Rood bloed over blauwgeverfde huid. De gestadige verzwakking was nog maar moeilijk te overkomen, zelfs met zijn gefocuste wil tot overleven. Ademen ging uiterst moeizaam, raspend en rauw.

Toen hij zo verzwakt was dat hij niet meer dan een vaag beeld van zijn omgeving kon opvangen en dacht dat hij zou neervallen om niet meer recht te staan, zag hij tussen de struiken een trilling van lucht. Hij meende dat het door de vertroebeling van zijn blik kwam, maar hij werd ernaartoe getrokken als door de tonen van een betoverend lied. In een instinctieve stuwing wierp hij zich met zijn laatste krachten in het struikgewas, daar waar de sfeer in golven bewoog. De lucht opende zich, het machtsgebied nam hem in zich op en hij tuimelde voorover, in een diepte die daar volgens zijn begrip van de wereld onmogelijk geweest kon zijn.

Hij viel, en viel, en viel. Het vallen was eindeloos en in die val verloor hij alles wat hij kende, geweest was en wilde zijn. Daarna was er niets, enkel leegte en duisternis.’

De groep leerlingen was doodstil. Je hoorde het knetteren van het vuur en het zachte ritselen van de wind in de bomen, maar verder hing er een stilteveld dat zeer uitgestrekt was. Zelfs de dieren van het bos waren opgenomen in de geladen atmosfeer van het verhaal. Er was geen kras, huil, piep, roep of grom te horen.

‘Was hij dood?’ Dingidin klonk benauwd, zijn uitdrukking een mengeling van hoop en angst – in zijn inleving was hij totaal vergeten dat Kneit al had verteld dat de gewonde krijger in de wereld van het Oude Volk was terechtgekomen. En dat hij bijgevolg niet dood kon zijn.

Wanneer Kneit vertelde, waren haar luisteraars deel van het verhaal en werden ze compleet opgeslorpt in het nu-moment van de geschiedenis. Merlijn registreerde hun opgedreven hartslag, het geruis van de adrenalineopstoot. Ze waren op pad in het spoor van de krijger, allen verbonden met zijn lot. Dingidin was een bondgenoot van de man geworden, bezorgd om zijn welzijn, en hij was bereid zijn verantwoordelijkheid op te nemen om het verhaal tot een goed einde te helpen brengen.

Een streling van een glimlach passeerde in de blik die Merlijn en Kneit met elkaar deelden.

‘Neen, hij leefde nog’, zei Kneit. ‘Hij was onze wereld ingetuimeld. Hij had ongewild een poort tussen de dimensies gevonden en aan onze zijde werd hij opgevangen. Wij stonden klaar.’

Er ritselde een blad, de wind fluisterde zacht. Kneit liet de sfeer zich uitdrukken in haar verhaal. Ze ging verder: ‘In onze wereld wordt mensenoorlog nauwgezet gevolgd en de daden van deze krijger waren niet onopgemerkt gebleven. Feitelijk werd zijn volledige geschiedenislijn waargenomen en aangezien hij niet alleen toen, maar ook in vorige levens herhaaldelijk (met of zonder zijn medeweten) onze bondgenoot was geweest, kon hij onze frequentie vinden – zij het onbewust – en onze wereld binnenkomen.

En zo kwam het dat wij een zwaargewonde mensenkrijger onder onze hoede kregen. Ik werd erbij geroepen, samen met nog andere genezers met aanvullende vaardigheden, en we zetten ons aan het werk om hem te helen. Niemand wist of het zou lukken, aangezien zijn genezing complex zou zijn en bovendien afhankelijk van allerhande factoren, waarvan een groot deel buiten onze invloedssfeer lag. Maar we hoefden elkaar slechts aan te kijken om de vastberadenheid in elkaars ogen te herkennen. Zonder verder nog een woord te spreken bundelden we onze helende kracht om hem te helpen overleven.’

•

‘Wanneer speelde dit zich af?’ vroeg de waterfee Trisiana. ‘En waar?’ Haar stem was als een geslepen dwergensteen, de gloed straalde van binnenuit via verschillende facetten naar buiten, zowel in klanktrilling als in lichtpatronen.

Kneit pikte die patronen op en liet zich erdoor leiden. Haar blik keerde inwaarts terwijl ze de tijdlijnen overliep.

‘Net voor de poorten gesloten werden’, spon ze de draden van haar verhaal verder. ‘Ten noorden van waar we ons nu bevinden, waren Romeinse veroveraars tijdens hun nietsontziende tocht naar werelddominantie op heftig verzet gestuit. Het irriteerde hen aanvankelijk – een beetje zoals wanneer je door muggen wordt geplaagd. Ze trachtten steeds hun gebied veilig te stellen en dan verder op te rukken om hun gigantische rijk uit te breiden, maar schrokken van de woeste weerstand van de wilde, ontembare krijgers die hen bleven afweren en zelfs terugdringen.

De Romeinse keizer Hadrianus had om deze reden de opdracht gegeven een lange muur te bouwen ter versterking van de noordelijke grens van Britannia, en die was nu bijna af. Regelmatig werden Romeinse troepen voorbij deze muurgrens gestuurd om het verzet van de opstandige Highland-stammen de kop in te drukken.

Die stammen waren Picten,’ verduidelijkte ze, ‘die met nog andere stammen uiteindelijk zijn opgegaan in wat nu het Schotse volk genoemd wordt. De tijd was – in mensentijdrekening – de tweede eeuw na Christus en onze gewonde krijger behoorde tot een van de Pictische stammen. “Geverfden”, zo werden ze in latere tijden weleens genoemd, vanwege hun opmerkelijke indigoblauwe lichaamsschilderingen.’

Kneit liet haar sensoren over de groep gaan, een subtiele aanraking van hun persoonlijke energie. Alle leerlingen waren open, geïnteresseerd, als recipiënten om een kwintessens te ontvangen.

Merlijn was stil en aandachtig en straalde pure magie uit.

‘De Romeinen begrepen al snel dat ze de Picten niet konden bekeren tot de Romeinse levenswijze en dat het dus onmogelijk was hen in te lijven in hun keizerrijk’, ging Kneit verder. ‘Vandaar de beslissing om hen buiten het Romeinse rijk te houden met een lange, hoge muur en hen vanuit dat beveiligde gebied systematisch aan te vallen in hun eigen leefwereld, met de bedoeling hen indien mogelijk uit te roeien.’

Grambag, de oudste van de groep, werd kribbig. ‘Waarom worden wij opgeleid tot krijgers?’ vroeg hij provocerend, terwijl hij opstond. Zijn bewegingen verraadden dat hij niet langer kon blijven zitten en ruimte nodig had om zijn opwellende emoties de vrije teugel te laten.

Kneit zei niets. Met haar hoofd lichtjes schuin keek ze hem aan, haar donkere ogen alert. Merlijn, wiens visie tijdens het luisteren voornamelijk inwaarts was gekeerd, opende prompt de ogen en in zijn blik kon je voorbij de werelden tot in de oneindigheid kijken.

Grambag fronste naar hen van over het vuur, en even leek het alsof hij de draad van zijn gedachten kwijt was. Maar hij schudde het hoofd en maakte zich groter. Hij plaatste zich volledig in zijn aarde-element om de grond van zijn betoog extra ondersteuning te geven. ‘Ik wil geen krijger zijn als ik geen juiste krijger kan zijn. Ik hou niet van oorlog en ik hou niet van strijd!’

Hoewel hij een aanvallende dynamiek uitstraalde, langs waar hij zijn boosheid in golven naar buiten werkte, klonken zijn woorden defensief. ‘Het is gevaarlijk een krijger te zijn! Eén verkeerde handeling en je wordt vastgeketend in een eeuwenlang lijdensproces vooraleer je die handeling opnieuw hebt geharmoniseerd!’

Stuurs ging hij weer zitten en kruiste de armen voor zijn borst. Een aantal tellen lang was er niemand die reageerde. Ook Grambag zweeg nors.

Merlijn floot bij het uitademen zachtjes tussen zijn tanden en toen hij sprak, klonk er een diep respect door in zijn stem. ‘Je hebt de juiste ingesteldheid om een fantastische krijger te worden, Grambag. En ook de anderen hier hebben wat daarvoor nodig is.’ Hij keek naar Kneit en zij knikte bevestigend. ‘Daarom zijn jullie hier’, besloot hij.

Grambag was niet overtuigd. ‘Weten jullie wat ik denk? Ik denk dat er geen juiste krijger is.’ In zijn stem klonk teleurstelling door, die Merlijn voelde tot in zijn hart. Hij kende dit gevoel maar al te goed: de angst om het verkeerde te doen, om een kettingreactie van gebeurtenissen in gang te zetten zonder op voorhand de garantie te hebben dat de uitkomst de gewenste was.

En dan nog, bedacht Merlijn somber, wat is de ‘gewenste uitkomst’? Over wiens wens gaat het dan? En de kernvraag: wiens visie is overkoepelend genoeg om het hoogste goed van de hele wereld voor ogen te hebben in plaats van slechts het voordeel van een specifieke groep?

En wat met de gevolgen en nevenverschijnselen van oorlog en strijd?

Kneit en Merlijn stuurden de synthese van deze gedachtegang telepathisch rond in de groep, zodat woorden geen beperking zouden zetten op de gelaagdheid van het thema. Wanneer er een complex gegeven uitgelegd moest worden, was het eenvoudiger om over te schakelen op telepathische overdracht, omdat dan ook de energie achter de woorden, de beelden, de verschillende lagen en de synthese van het geheel konden meegegeven worden. Meer dan gedachten was het een bewustzijn dat op deze wijze werd gedeeld, en het ging zoveel sneller dan communicatie met woorden. Bovendien voorkwam het misverstanden.

‘De juiste, absolute krijger bestaat enkel op het absolute niveau, Grambag’, sprak Merlijn ten slotte. ‘Dank je om dit aspect van het onderricht in zo’n vroeg stadium al naar voren te brengen. Het geeft versnelling binnen jullie opleiding.

Op het relatieve niveau, waar zowel mensen als Oude Volkwezens leven, is het juiste altijd relatief.’

‘En de kunst’, vulde Kneit aan, ‘is in jezelf de connectie te maken tussen het relatieve en het absolute, zodat beide krijgers versmelten tot één.’

Ze hief een waarschuwende vinger op. ‘Verwar echter de beide niveaus niet. Verbind ze, maar verwar ze niet.’

In de mensenwereld

Wakker uit de droom

Hayden was klam van het zweet wakker geschoten en als een knipmes rechtop gaan zitten in bed. Zijn hart drumde onstuimig tegen de wand van zijn borstkas en zijn mond was zo droog dat hij met moeite kon slikken. Hij knipte het sfeerlampje naast zijn bed aan en wreef over zijn gezicht terwijl hij tot rust probeerde te komen. Een blik op de wekker toonde hem dat het kwart over drie was. Hij kreunde en plofte weer neer.

De intensiteit van de droom was zo groot dat de wereld waarin hij ontwaakte in vergelijking daarmee bleek en slap leek. Het visioen was reëler dan de werkelijkheid. De emoties, de kleuren, de hele ervaring was machtiger, indringender dan zijn gekende dagelijkse beleving. Een uitvergroting van zijn bewustzijn en zijn zintuigen zoals hij nog niet eerder had meegemaakt.

Hayden was ervan overtuigd geweest dat hij aan het sterven was, hij had het gevoeld in zijn hele lijf. Maar het was een droom, herhaalde hij bij zichzelf, zonder veel overtuigingskracht. Een droom die zijn leven aan het overnemen was – en dat was een onheilspellende gedachte.

Hij stond op, ging naar de badkamer en stak alle lichten aan die hij voorbijkwam, in een poging zichzelf terug te brengen naar zijn vertrouwde leefwereld, weg uit de beklemming van het onbekende. Het bekende onbekende, dacht hij grimmig. En intuïtief wist hij dat hij gelijk had.

Hij opende de kraan en liet koud water over zijn polsen stromen, maakte een kommetje van zijn handen en dronk eruit. Hij plensde water in zijn gezicht en droogde zich af.

Er werd hem iets duidelijk en terwijl het gebeurde, voelde hij de weerstand al opkomen: de nachtmerrie had te maken met zijn vreemde ervaring na de aikido, met de vrouw in de kantine. Op het eerste gezicht was er geen direct verband tussen die gebeurtenis en zijn droom, maar hij was er verdomd zeker van dat beide deel uitmaakten van een raderwerk dat vandaag was beginnen draaien.

Het dagende gevoel dat dit slechts het begin was van iets wat zijn leven binnenwalste en waar hij niets, maar dan ook niets tegen kon doen om het te tegen te houden, ontlokte hem een reeks hartsgrondige binnensmondse vloeken.

Het Leven observeert mij nauwlettend, was de gedachte die in hem opkwam terwijl hij naar zichzelf staarde in de spiegel. Hij vroeg zich af of hij hallucineerde toen hij een indigoblauw schijnsel gewaarwerd, alsof zijn huid gekleurd was. Nog geen tel later was die indruk echter volledig verdwenen en keek zijn eigen bleke gelaat hem aan, met ogen die te fel straalden.

Het Leven wrijft zich ongetwijfeld monkelend in de handen, mopperde hij tegen niemand in het bijzonder, terwijl hij het badkamerlicht weer uitknipte en naar zijn bed terugkeerde. Het was alsof hij zichzelf nu vanuit een metapositie waarnam en hij moest bijna lachen.

Hij stond op het punt om datgene wat tot dan toe verborgen in hem had geleefd uit de schaduwen te zien opstaan om zich kenbaar te maken. En ieder onderdeel daarvan leek gesynchroniseerd te zijn.

Hij liet het lampje naast zijn bed branden en lag op zijn rug naar het plafond te staren. Uiteindelijk kwam er rust in zijn gemoed, waarschijnlijk omdat er niets meer te vechten viel. Hij was moe, leeggewrongen, binnenstebuiten gekeerd. Toen de slaap kwam, liet hij zich willoos overmannen en meedragen in een droomloze duisternis.

Ondertussen bij het Oude Volk

Praktijkles

Merlijn, Kneit en de zeven leerlingen waren eropuit getrokken, het grasland in, om het principe van de overkoepelende aandacht en het bewegingloze, de stilte in het midden te oefenen. Dit werd telkens toegepast in aanvals-, verdedigings- en vluchtsituaties. ‘En verstop-jezelfsituaties’, murmelde Tusk nauwelijks hoorbaar. Merlijn keek haar recht aan, trok een zilverwitte wenkbrauw op en Tusk bloosde tot in haar groene blaadjes. Kneit wendde zich af om haar grijns te verbergen.

Tussen het groene grasland en de rand van het woud was een strook met lage struiken en hoge, wilde pluimgrassen, die ideaal bleek om hinderlagen te leggen en de natuur te integreren in de toegepaste technieken.

Dankzij de fysieke ervaring kwamen heel wat inzichten naar boven, en een beter begrip van de theorie die de voorbije dagen was doorgegeven.

Merlijn had aan het begin van de praktijkles aangegeven dat ieders lichaam herinneringen aan het verleden in zich draagt. Als dat pijnlijke herinneringen zijn, houdt het lichaam de spanning daarvan vast, soms in de organen, vaak in de spieren en gewrichten en hoofdzakelijk op de plaats waar de pijn aanvankelijk werd ervaren. Het lichaam herinnert zich onverwerkte emoties maar al te goed.

‘Wanneer je je krijgskunst beoefent,’ deelde Kneit mee, ‘werk je tevens mee om je lichaam zulke spanningen te helpen loslaten.’

‘En dat kan soms heftige weerstanden oproepen’, voegde Merlijn eraan toe, ‘en zware ontladingen teweegbrengen.’

Aanvankelijk leek het alsof Merlijn deze pijnen persoonlijk had aangesproken. Geen van de leerlingen ontsnapte aan het vernuft van zijn eigen lijf, dat de gestroomlijnde oefenbewegingen gebruikte om zich van oude spanning te bevrijden.

Tusk was in tranen uitgebarsten toen ze zich wilde verstoppen en Kneit haar zacht maar onverbiddelijk bleef uitdagen om zich te lanceren in een verdedigingsreactie op een georkestreerde aanval. Merlijn maakte telepathisch contact met Tusk en liet haar erkennen dat haar verlangen om zich te verbergen te maken had met een trauma uit haar levensgeschiedenis. Zodra ze dit gezien en begrepen had en haar innerlijke patroon daaraan aanpaste, straalde ze vrijgevochten vreugde uit en stond zo stevig op haar tengere voeten dat niemand haar nog omver kreeg.

Ook de anderen kwamen zichzelf tegen, gespiegeld door hun tegenstanders in de schijngevechten. De ontlading van de ene versnelde het proces van de andere en tot aan de eerste pauze was het echt zwaar werk om hierdoorheen te ploegen. Daarna verlichtte de sfeer aanzienlijk en kon ieder fysiek voelen hoe verlossend de ontlading van gekristalliseerde, vastgehouden spanning kon zijn.

De actie en de dynamische beoefening, het twee aan twee bewegen in strijdsimulaties, had iedereen zichtbaar deugd gedaan. Kneit en Merlijn, die samen een aantal oefeningen gedemonstreerd hadden, zagen er zowaar een paar decennia jonger uit dan voorheen en iedereen baadde in het veld van vitale energie dat ze gezamenlijk hadden geactiveerd.

Het was opmerkelijk hoe de leerlingen vorderingen maakten en hoe ze vanuit hun gronding hun balans verstevigden. Hun lichaam reageerde gunstig op de nieuwgevonden harmonie en je zag de effecten van de praktijkles gereflecteerd in de lichtvonken in hun ogen.

De zon en de zachte bries op hun huid voegden een extra noot van koestering toe, alsof ook de omgeving fier was op de behaalde resultaten.

Sommigen van hen zaten nog na te hijgen, anderen lagen al uitgeteld in het weelderige grasland aan de rand van het Grote Groenwoud. De bende genoot tevreden van de happetapjes met kruiden en de sappige appels die ze die ochtend hadden meegekregen.

•

Merlijn keek bedenkelijk in de richting van het woud. ‘Er blijft in verhouding maar weinig van over’, zei hij, voornamelijk tot Kneit, die het net als hij ooit anders had gezien. ‘Ja,’ antwoordde Kneit, en de groef op haar voorhoofd drukte bezorgdheid uit, ‘ook het Breemselbos is fel teruggedreven. Met ernstige gevolgen voor de dierenwereld en voor het Oude Volk.’

Merlijn gromde bevestigend en uit heel zijn houding sprak ontevredenheid over deze evolutie. ‘Het wordt hoog tijd dat de mensen dit proces omkeren. Ze razen met een ongelooflijke snelheid op hun eigen vernietiging af als ze hun eigen voedsel- en energiebronnen op deze manier blijven misbruiken, vervuilen en vernietigen.’ 

De leerlingen vergaten verder te knabbelen, hun aandacht nu volledig toegespitst op het gesprek.

‘De eenheid is verdeeld’, zei Kneit.

Merlijn begreep perfect wat ze bedoelde toen hij het beeld opving dat ze opriep. Vroeger was het Breemselbos, net als het Grote Groenwoud en zoveel andere wouden, één gigantisch uitgestrekt geheel. Door ingrepen van de mensen, de bouw van huizen en steden, het kappen van bos ten voordele van weiland en landbouwgrond, werd het woud steeds meer uiteengereten.

Hier en daar probeerden mensen stukken bos te bewaren en die noemden ze dan ‘natuurreservaat’, ‘park’ of ‘privé-eigendom’, maar ertussendoor liepen steeds grotere wegen met daaraan verbonden bebouwingen en industrieterreinen. Een overzicht van deze gestadige voortgang kon niet anders dan tot onrustbarende conclusies leiden.

‘Gelukkig leeft het Oude Volk niet volledig in de realiteit van de mens’, sprak Merlijn terwijl hij voorbijdrijvende wolken observeerde die zijn gedachten leken te weerspiegelen. ‘Energetisch is de wereld van het Oude Volk nog zuiverder. Het sluiten van de poorten tussen de werelden fungeert al vele eeuwen als een filter, zelfs als een dam. Een deel van de vervuiling van de mensenwereld wordt hierdoor tegengehouden en dringt onze wereld niet binnen.’

‘Maar niet meer voor lang …’ vervolgde Kneit zijn gedachtegang, en daarna stiller en met een treurige eindnoot in de klank: ‘Niet meer voor lang.’

‘Misschien,’ antwoordde Merlijn peinzend, ‘en misschien niet. Laten we positief blijven, Coyote.’

Een warme glimlach spreidde zich uit over zijn gelaat, tot in de kleine rimpels aan zijn ogen, die plagend oplichtten. Hij keek haar liefdevol aan en een warmtefront trok door haar heen. Ze stuurde Merlijn een – hoogbeveiligde – privégedachte door. Ze trok haar wenkbrauwen op en keek hem schelms aan.

‘Mmm-hmmm’, bromde hij, uit evenwicht gebracht door haar rechtstreekse aanpak. Om de aangename anticipatie die zijn oude lijf activeerde wat te kalmeren begon hij kwiek rond te stappen in het grasland, met grote gebaren met zijn armen zwierend, enthousiast een deuntje fluitend en vurig hopend dat de zeven jeugdige leergierigaards niets hadden gemerkt.

Vanavond, zong zijn innerlijke stem tevreden, … een fles geurige honingwijn, kaarslicht, toverstaf bij de hand… – een diepe duik in onze gecombineerde magie, meestromen op de tederheid en de liefde van ons hart, gebaad in universele liefde.

Ook op dat vlak, filosofeerde hij, zijn ervaring, oefening en meesterschap een goede zaak. Twee helers … krijgers … magiërs … alchemisten … wereldwandelaars … die elkaar ontmoeten in gelijkwaardigheid, in het sensuele licht van liefdevolle verbinding …

Merlijn werd een prikkeling gewaar in zijn nek en toen hij achteromkeek, zag hij dat Kneit hem met haar haviksogen volgde.

Dierbare, wijze Kneit, met haar ontroerende rimpels en zijdezachte huid. Haar zilveren haren glinsterden in de zon en de wind blies lange, losse haarsprieten in een werveling rondom haar kapsel vol takjes. Zo’n zalig, hartverwarmend wezen … en waar al zoveel machtige vijanden zich tot hun eigen chagrijn op verkeken hebben, voegde hij er als een nagedachte aan toe.

Merlijn grinnikte. Hij was zo trots op haar. Het was een eer haar te kennen en in haar buurt te zijn. En hij wist dat hij haar nog nooit zo mooi gevonden had als nu.

•

‘Voordat de krijger zo zwaargewond was geraakt, had hij in dat leven natuurlijk al een hele geschiedenis achter de rug’, vertelde Kneit haar leerlingen toen ze weer allemaal bij elkaar in het grasland zaten, klaar voor een volgende episode.

‘Zijn naam was Heilyn,’ ging ze verder, ‘en toen hij jong was, leek hij op jou, Grambag, in die zin dat hij zich vragen stelde. Hij nam niet klakkeloos aan wat de Ouderen hem vertelden en hij deed ook niet zomaar mee met zijn leeftijdgenoten. Hij had de gewoonte zichzelf en de stamgewoonten regelmatig in vraag te stellen. Daardoor was hij uiterlijk soms trager dan anderen, omdat hij niet in vanzelfsprekendheden of vaste patronen wilde vervallen maar zijn eigen positie en levenspad wilde voelen vooraleer hij tot handelen overging.

Toen Heilyn klein was, werd hij regelmatig gepest door andere kinderen, soms zelfs door volwassenen van zijn clan of van naburige clans. Maar hij groeide op tot een stevige kerel en stond vaak zo krachtig in zijn eigen waarheid dat hij steeds meer respect afdwong in zijn leefwereld, zelfs al moest hij weleens fysieke kracht gebruiken om zich te verdedigen tegen wie hem uitlachte of uitdaagde.’

Kneit pauzeerde even om de impact hiervan te laten doordringen tot haar luisteraars. Allen waren rustig, contemplerend en lieten de energie op zich inwerken. Merlijn was zodanig ontspannen en tevens zo ondersteunend dat Kneit ervan aangedaan was. Hij las haar gedachten en boog nauwelijks waarneembaar het hoofd in haar richting, een respectvolle groet, een wederzijdse bekrachtiging.

‘Veel van wat Heilyn in zijn opvoeding meekreeg, boeide hem. Vooral wat Finlay Huntar, een machtige clanoudere, hem doorgaf en wat hij foghlam noemde, leringen. Deze foghlam bevatte uitvoerige informatie over kruiden en hun helende eigenschappen, spoorzoeken, het vervaardigen van wapens en simpele werktuigen, maar ook liefde voor de natuur en de levende wezens, en mededogen. En bovenal: een energetische kijk op de materie, het oefenen van de ogen om de fijnstoffelijke werkelijkheid waar te nemen.

Heilyn leerde zowel een heler als een krijger te zijn. Hij leerde zijn krachten te beheersen en op efficiënte wijze te kanaliseren. Finlay en Heilyn bespraken van alles en nog wat. Hun conversaties hielden altijd een uitgestrektheid in, zelfs al ging het over de kleine dingen des levens. Even vaak waren ze stil in elkaars gezelschap, jagend, spoorzoekend, oefenend op vele gebieden. Finlay liet een oefening doorgaans opgaan in de werkelijkheid, verbond ze met verschillende elementen en aandachtspunten in het dagelijkse leven, en triggerde bewust Heilyns innerlijke wijsheid en talenten. In de oefeningen die hij hem aanreikte, creëerde hij een context waarbinnen Heilyn zich optimaal kon ontplooien.’

Kneit haalde rustig en diep adem terwijl haar blik in de verte keek.

‘En dat was een groot geschenk’, voegde ze eraan toe.

Merlijn bewoog en Kneit keek onmiddellijk met haar indringende blik in zijn richting. Haar krijgersuitstraling verzachtte toen ze zijn signaal opving dat hij een beschouwing wilde toevoegen.

‘Net als Heilyn zijn jullie integer, gecentreerd en wijs genoeg om de juiste vragen te stellen en te proberen het volledige beeld te vatten’, zei Merlijn.

‘Waarom worden jullie opgeleid tot krijger? Dat is een basisvraag, en Grambag heeft ze al gesteld.

Een van de antwoorden daarop is dat het beheersen van de krijgskunst de beste manier is om ze niet te hoeven gebruiken.’

Er viel een begrijpende stilte en Kneit observeerde de reactie van Merlijns woorden in het gemoed van hun jonge leerlingen. Tot haar voldoening vonden die laatste woorden resonantie in hun hart.

‘Het meesterschap van de krijger is belangrijk in geval van nood’, ging Merlijn verder. ‘En net zoals Finlays individuele begeleiding voor Heilyn een geschenk van grote waarde was, zo is ook de opleiding die jullie krijgen volledig afgestemd op wie jullie zijn, en aangepast aan de noden van jullie tijd.

Elk van jullie wordt individueel begeleid, zelfs al volgen jullie samen les. Wij lezen jullie vibratie en hoewel het onderricht voor iedereen gelijk is, is de trilling ervan specifiek afgestemd op zowel jullie individualiteit als het geheel van de groep.’

Merlijn scande de groep door zijn aftastende focus erover te laten glijden. Hij zag dat de zeven in de korte tijd dat ze les volgden bij Kneit hun bewustzijnsveld hadden opengezet en alles wat hen tot dan toe was aangereikt mooi hadden geïntegreerd. Hij knikte goedkeurend.

‘Zoek hierin geen rechtlijnigheid’, zei hij. ‘Aanvaard de meanderingen van het pad.

Wij willen dat jullie je uniek-zijn bewaren en beleven in de beoefening van de krijgskunst.

En bovenal, dat jullie nooit ofte nimmer jullie krijgerschap loskoppelen, afscheiden van de rest van het leven. Onder geen enkele omstandigheid.

Laat nooit afscheiding toe in jullie hart.’

In de mensenwereld

Moneypenny

Hayden stond voor het raam naar zijn binnentuin te staren. De ochtendhemel was grauw en regen miezelde naar beneden. Het maakte een tijdloze indruk.

De laaggroeiende planten in zijn tuin staken felgroen af tegen de grijsheid rondom. Ze leken in hun nopjes. Hayden wist met zekerheid dat ze genoten van de hemeldruppels op hun groene huid, net als van de donkere vochtigheid in de grond, die ze konden opslorpen via hun worteltentakeltjes.

Eigenaardig, dat contact met de plantenwereld, contempleerde hij. Hij wist dat de meeste mensen geen gevoelens deelden met planten of hun toestand niet konden invoelen. Voor hem was het iets dat hij altijd had gekend en dat bij hem hoorde.

De geur van koffie uit de warme kop in zijn hand drong door in zijn mijmeringen. Hij nam een grote slok, die een voelbaar traject door zijn slokdarm trok en zijn middenrif aangenaam verwarmde.

Hij keek op zijn uurwerk, stapte naar de keuken om zijn kopje in de gootsteen te zetten en trok naar zijn bureau. Tijd om aan de slag te gaan als hij op schema wilde blijven.

Hij opende zijn laptop, zette zijn twee extra computerschermen aan en plofte neer in zijn verweerde lederen bureaustoel, waaraan een zucht ontsnapte die overging in een zacht tegendraads gesis naarmate Haydens gewicht dieper zakte.

Het ontwerpen van computerprogramma’s en websites had de hypnotiserende macht om hem op te slorpen in een creatieve roes. Meestal keek hij ernaar uit om erin op te gaan en zich uit te leven. Hij legde zijn hart in zijn werk en hield van het feit dat hij als freelancer geen rekening hoefde te houden met bazen, collega’s of saaie, vaste werkschema’s.
Hij besliste zelf of hij een opdracht aannam of niet. Hij combineerde een vriendelijke, diplomatische houding tegenover zijn klanten met de ijzeren wil om zijn privéleven en zijn tijdsbesteding ferm in eigen handen te houden, en dat hield hem wonderwel uit de problemen. Of toch meestal. Onderschat nooit de vindingrijkheid van een klant om aandacht te vragen voor zijn onbewuste problemen, was het motto dat hij tijdens zijn opleiding had meegekregen van zijn door de wol geverfde mentor. Een wijze raad, zo was al meermaals gebleken.

Ondertussen zat Hayden al een halfuur naar zijn schermen te staren. Hij keek naar de aanzet voor zijn nieuwe project maar vergat telkens weer wat hij wilde doen, verstrooid zijn recente geheugen aftastend naar de creatieve piste die hij wilde volgen.

Zijn aandacht werd getrokken naar de droom van de afgelopen nacht, meer bepaald naar zijn eigen dood, die hij had voelen intreden toen het leven langzaam maar zeker uit hem wegsijpelde, samen met het bloed dat hij verloor.

En ik kan het geeneens een bijna-doodervaring noemen, dacht hij wrang. Het was een doodervaring, punt. Er was niets ‘bijna’ aan, het was finaal, fataal … Geen terugkeer mogelijk.

Hij vroeg zich somber af of er vorige nacht niet werkelijk een deel van hemzelf was gestorven. Misschien was zijn wereld, zijn leven, anders nu. Hij voelde zich alleszins anders. Waarschijnlijk was dat ook te wijten aan de ontmoeting in de sporthal.

Niet waarschijnlijk, maar zeker, concludeerde hij humeurig.

Hij staarde uitdrukkingsloos voor zich uit. Er borrelde een eigenaardig gevoel in hem op, dat een zweem van herinnering met zich meedroeg. Na de nachtmerrie was hij emotioneel leeggewrongen in slaap gesukkeld en toen hij ’s ochtends wakker werd, herinnerde hij zich niets van het tweede deel van de nacht. Het leek een zwarte leegte te zijn, waar hij halsoverkop was ingetuimeld.

Nu werd hij echter erotische tintelingen gewaar, een vibratie die zacht gloeiend door hem heen trok, en plots wist hij zeker dat er een seksuele droom was geweest, die in zijn onbewuste wereld bewaard was gebleven en zich nu een weg zocht naar het licht van zijn aandachtige geest. Zijn lichaam herinnerde zich meer dan zijn brein, zoveel was duidelijk. Hij schoof onrustig in zijn bureaustoel, die met zijn kleine kraak- en piepgeluiden het ongemak scheen weer te geven van Haydens mannelijkheid in de plotse benauwdheid van zijn kleding.

Toen hij zich afvroeg of hij de vrouw zou terugzien, wist hij het antwoord al.

Hij vroeg zich – niet zonder zelfspot – af hoelang het zou duren vooraleer iedereen in de sporthal zou doorhebben dat hij zodra hij in haar nabijheid kwam, begon te vibreren als een stemvork.

•

Haydens verwerking na die donderdagavond in de sporthal was intens geweest. Tegen de daaropvolgende woensdag was hij resoluut in zijn beslissing: als ze de volgende dag weer in de sportkantine zou zitten, zou hij haar gaan begroeten. Hij zou afwachten hoe ze daarop zou reageren, en dan zien of hij een gesprek met haar kon aanknopen.

Ja, zo zou hij het aanpakken. In gedachten had hij het scenario al ontelbare keren afgespeeld en hij begon serieus op zijn eigen zenuwen te werken. Hij voelde zich als een onervaren schooljongen. Het zou hem geenszins verbazen mocht hij beginnen te stamelen vanaf de eerste zin. Hoogstwaarschijnlijk zouden zijn handen klam zijn en zou zijn voorhoofd glinsteren van het koude zweet. Hij nam zich voor haar geen hand te geven bij de begroeting.

Hayden was oprecht benieuwd naar haar en was ervan overtuigd dat ze informatie had die hem kon helpen om wat hem overkwam een plaats te geven. Althans, dat was de perfect logische argumentatie van zijn verstand, dat zijn donderse best deed om de boel recht te houden.

Waar het hem echter werkelijk om te doen was, was de drang om haar terug te zien, het verlangen om zonder woorden met haar te communiceren, haar te kunnen aanraken. Hij had zin om haar in zijn armen te sluiten en zijn gezicht in haar haar te verbergen, haar geur op te snuiven en haar warmte te voelen.

Het dient tot niets dit te ontkennen, gaf hij met tegenzin toe. Ontkennen haalde niets uit, zoveel had hij al begrepen: de werkelijkheid had slechts een piepklein kiertje nodig om uit te breken – en zodra de vrijheid in zicht was, gulpten zijn passie en verlangen naar buiten.

Dit inzicht had hem dagen (en nachten) van introspectie en innerlijke strijd gekost, en pogingen om zijn opstoten van seksueel verlangen te kanaliseren, waardoor hij ondertussen een aanzienlijke achterstand had opgelopen op zijn werkschema. Dat irriteerde hem mateloos, aangezien hij punctueel was en er een professionele erezaak van maakte nooit zelf de oorzaak te zijn van vertragingen op gestelde deadlines.

Hij zuchtte hartsgrondig terwijl hij met de vingertoppen zijn schedel masseerde, waarna zijn haar in alle richtingen stond.

Hij moest wel toegeven dat het proces waar hij de voorbije dagen doorheen was gegaan de hemel van zijn wereld voor een groot stuk had opgeklaard. Hij had minder angst, minder stress, hij voelde zich groter, ruimer en beweeglijker. Hij moest enkel nog alles rustig een plaats kunnen geven, de nieuwgevonden krachten richten en er expressiemogelijkheden voor voorzien. Liefst expressiemogelijkheden die zijn leven niet volledig overhoop zouden halen, haastte hij zich nog om aan zijn gedachtegang toe te voegen, bang dat het Leven naar hem zat te luisteren en hem de verkeerde zaken zou geven, gebaseerd op onnauwkeurige formuleringen van zijn gedachten.

Hij was er ondertussen van overtuigd dat er daadwerkelijk een deel van hem was gestorven – misschien door de nachtmerrie in die heftige nacht van donderdag op vrijdag. In ieder geval was er een levensverkramptheid, die hem lang gevangen had gehouden, losgekomen. En ondanks zijn nog resterende weerstand tegen veranderingen en inbreuken op zijn rust en privacy was hij te nieuwsgierig geworden naar de rest van zijn leven om nog echt terug te willen keren naar de toestand van voorheen.

Voorheen, mijmerde hij, niet zonder verwondering, is nog geen week geleden. Het leek een vorig leven.

•

Het was donderdag en Hayden had zijn werkdag vroegtijdig afgesloten. Hij was te onrustig om zich in de namiddag nog op zijn werk te kunnen concentreren. Gelukkig had hij ’s ochtends een sterke instroom van inspiratie ontvangen, waardoor hij tot zijn verbijstering op een paar uur tijd een aantal zaken had gerealiseerd die hem normaal gezien meerdere dagen van aftasten en uitproberen zouden hebben gekost. De onwrikbare zelfzekerheid en de helderheid die hij daarbij ervaren had, waren nieuw voor hem, en indrukwekkend. Hij besloot ze als een geschenk te aanvaarden en niet in vraag te stellen.

In de vroege avond zat hij in zijn favoriete eetcafé, in het gezelschap van Moneypenny. Dat was uiteraard niet de echte naam van zijn tafelgenote. Ze heette Rita.

Rita was een schattige dame van tegen de zestig. Hayden had haar jaren voordien ingehuurd om zijn boekhouding en administratie in handen te nemen en ze hadden meteen een goede samenwerking opgebouwd.

Sindsdien kon hij zich volledig uitleven in het creatieve aspect van zijn job, terwijl Rita met gusto de administratieve rompslomp voor haar rekening nam en zelfs zijn professionele agenda overzichtelijk hield. Ze waakte mee over zijn vrije tijd als een leeuwin over haar welpen, en Hayden was haar daar oneindig dankbaar voor. Doorgaans hadden ze telefonisch of via mail contact, en af en toe FaceTimeden ze. Om de twee à drie weken ontmoetten ze elkaar in het sfeervolle eetcafé Den Ouden Tatami, dat zich qua afstand centraal tussen hun woningen bevond. Daar combineerden ze dan een werkvergadering met een licht, gezellig avondmaal.

Rita had de sleutel van Haydens huis en regelmatig haalde ze in zijn bureau documenten op uit haar ‘bakje’ of deponeerde ze papieren in het zijne.

Vanaf de eerste week van hun samenwerking was Hayden haar stiekem Moneypenny beginnen noemen, niet enkel omdat ze zo nauwgezet zijn boekhouding onder haar vleugels nam en bijgevolg Hoeder van zijn Financiën was, maar voornamelijk omdat dit hem in de positie plaatste van James Bond, de eenzame krijger met het coole imago. Ooit had hij dit al grappend verteld aan zijn zus Sara, die in Londen woonde, en toen Rita op een dag Sara aan de lijn kreeg, die op zoek was naar Hayden, had Sara zich versproken. Vanaf die dag leek de bijnaam officieel aanvaard. Hayden had de indruk dat Rita er meer aan gehecht was dan ze liet blijken.

Moneypenny en Hayden vielen vanzelf in hun vertrouwde routine en bestudeerden het blad met suggesties, ontspannen informerend wat de ander dacht te bestellen, lachend om hun bedenkingen en het feit dat ze uiteindelijk toch meestal dezelfde schotel kozen (het slaatje met huisgerookte zalm, scampi en curry-appeltjes voor Hayden, en de vegetarische wok met seitan voor Moneypenny).

Geleidelijk aan kwam er meer volk binnen. Hayden was blij dat hij gereserveerd had. Ze hadden hun vaste tafel in een hoek aan het raam, en daar zaten ze het liefst.

Eetcafé Den Ouden Tatami werd opengehouden door René, een ex-aikidoka die Hayden al jarenlang kende. René had een vijftal jaar eerder een zwaar skiongeval gehad en had toen als gevolg van zijn blessures afscheid moeten nemen van zijn dojo° en van het lesgeven en begeleiden van stages. Hij was een opgewekte kerel die de kern van zijn krijgskunst goed aanvoelde. Na het ongeval had hij de essentie van aikido hoogwaardig toegepast in zijn leven: in plaats van te treuren of zichzelf als een slachtoffer van het leven te beschouwen had René de slag die hem was toegebracht omgebogen tot een perfecte gelegenheid om samen met zijn vrouw een zaak te beginnen. Den Ouden Tatami straalde de vrede uit van ki° in evenwicht. De prachtige zwart-witfoto’s en kaligrafieën aan de muur droegen bij tot een sfeer van traditie en oude wijsheid, die de ziel van iedere bezoeker raakte – of die zich daar nu bewust van was of niet.

In Den Ouden Tatami hoorde je geen radio, muziek noch muzak, en zowel Hayden als Moneypenny was daar dankbaar voor. Nergens waren voorwerpen of versieringen te bespeuren die geen authenticiteit uitstraalden of geen actieve bijdrage leverden aan de algehele energie van de plaats. René en zijn vrouw verstonden de kunst om dit alles als een rustig statement neer te zetten zonder belerend of autoritair over te komen. Het geheel straalde zowel kracht als nederigheid uit, het eetcafé had een verwelkomende uitstraling voor ieder die respectvol was, en klanten pikten deze boodschap op zonder dat er iets werd voorgeschreven. Den Ouden Tatami was simpelweg een extensie van de stille, eenvoudige waarden waar René en zijn echtgenote voor stonden. Wie hem gekend had toen hij nog zijn eigen dojo had en lesgaf, wist dat dit niet verschilde van hoe hij vroeger in het leven stond als aikido-sensei.

Moneypenny overliep de menukaart, hoewel ze die eigenlijk al ongeveer van buiten kende. Ondertussen vocht Hayden een innerlijke strijd uit, verscheurd tussen enerzijds het overweldigende verlangen om zijn ervaringen van de voorbije dagen te delen met iemand bij wie hij zich veilig voelde en anderzijds de kinderlijke behoefte om zijn relatie met Moneypenny te behouden zoals ze was.

Moneypenny was een moederlijke vriendin voor hem. Hayden had zijn ouders op jonge leeftijd verloren, zijn moeder aan een hersentumor toen hij acht was en twee jaar later zijn vader aan plots hartfalen. Hayden had in zijn kinderlijke opmerkelijkheid gewoon begrepen dat zijn vader gestorven was aan een gebroken hart, en voor hem was die logische verklaring altijd blijven standhouden. Zijn zachtmoedige vader had heel erg van zijn moeder gehouden en na haar dood, achterblijvend met de twee kinderen, was hij nooit meer helemaal ‘hier’ geweest.

Hun vriendelijke grootouders aan moederszijde (opa Gus en oma Nan) hadden Sara en Hayden bij zich in huis genomen, wat een zegen was geweest. Het had hen een beschermde omgeving geboden om verder op te groeien, te studeren en zich op hun eigen ritme te ontplooien.

Zijn drie jaar oudere zus Sara had zich na haar studies passioneel in haar carrière gestort en was uitgeweken naar Londen, waar ze een druk bestaan leidde. Net als Hayden was Sara ook nog steeds single. Hoewel dat een bewuste keuze leek te zijn, vermoedde hij dat ze haar eenzaamheid deels wegwerkte in haar job en er deels haar drukke sociale kalender over etaleerde als een scherm. Sara hield van Hayden en ze hadden een sterke band, maar ze bleven emotioneel op veilige afstand van elkaar, omdat dat voor beiden een voorwaarde leek te zijn om te kunnen functioneren. Het was een onuitgesproken afspraak.

Voor Hayden was Moneypenny een godsgeschenk. Zij creëerde een structuur in zijn leven waarop hij kon rekenen, zonder hem te verstikken of zijn ruimte in te palmen. Ze scheen hem vaak woordeloos te begrijpen, zowel in de momenten dat ze hem de hand reikte als wanneer ze een stapje terug zette om het hem zelf te laten uitzoeken.

Hayden was beschermd in deze relatie en zag ertegenop om zijn pas ontdekte, wildere zelf zomaar naar buiten te brengen. Hij vreesde dat dit een eerste stap zou zijn in een beweging van algemene openbaring, die wist hij veel waarheen zou leiden. Vooralsnog wilde hij alles wat in hem opstuwde liefst nog zo dicht mogelijk bij zich houden. In zich, als het even kon.

Hayden gaf de dienster hun bestelling door en nadat Rita’s glaasje cava en Haydens bruisend water voor hun neus stonden (Hayden dronk enkel alcohol na zijn training, nooit ervoor) en ze geklonken hadden op hun beider welzijn, bespraken ze de punten op de werkagenda.

En toen verraste Rita Hayden door hem met een no-nonsenseblik aan te kijken en te vragen: ‘Wilde je me iets vertellen?’

Ondertussen bij het Oude Volk

De onthulling

‘Wat wilde je ons vertellen?’ vroeg Kneit aan Merlijn, terwijl ze het zich gemakkelijk maakte in haar zitboom, haar achterwerk knus nestelend in de zachte glooiing van de boomstoel. Kneits mooie, dooraderde handen gleden liefdevol over de soepele stof van haar tuniek, waarin draden van verschillende kleurnuances tot een oogstrelende compositie waren verwerkt. Merlijn keek naar haar, terwijl rust neerdaalde over het kleine studiegroepje in het woud.

Kneits zitboom – het overblijfsel van een majestueuze, oude beuk – was door Vladorak de Boomstreler gemaakt. Vladorak was een hoeder die een groot deel van het Grote Groenwoud verzorgde. Hij zong tot de bomen, luisterde naar hen, streelde hen vaak en zorgde ervoor dat wanneer een boom stierf, het hout een doel kreeg waarmee de spirit van de boom verbonden kon blijven indien hij dat wenste.

Vladorak was telkens diep aangedaan wanneer een boom de geest gaf. En Krijgerbeuk, die zich niet ver van Vladoraks woonplaats bevond, was een imposante boom geweest waarmee hij een sterke vriendschap had opgebouwd. Hij had er zelfs een houten bank onder geplaatst en men vond hem regelmatig dromend, pratend, zittend of zelfs slapend onder Krijgerbeuk.

Tijdens een zware onweersnacht had een gierende blikseminslag de machtige beuk in tweeën gespleten en voor een deel verbrand.

Nadat Vladorak urenlang in een rouwtrance bij de gevelde boom had gewaakt, had hij inspiratie gekregen: Krijgerbeuk zou een comfortabele zetel worden waarin verhalenwevers zouden zitten om hun vertellingen vorm te geven en met de wereld te delen.

Vanaf toen begon het tweede leven van Krijgerbeuk als verhalenstoel, of simpelweg zitboom of boomstoel. Het was dan ook geen toeval dat Kneit hem nu gebruikte in de opleiding van haar studenten.

Vladorak waakte er streng over dat de boomdoelen die hij vervaardigde in goede handen terechtkwamen en zowel iets gaven als terugkregen.

Kneit en Merlijn begrepen dit zonder dat hij het hen hoefde uit te leggen en mochten bijgevolg onbeperkt gebruik maken van Vladoraks boomdoelen, waarvan er ondertussen zowat overal ter wereld te vinden waren. De meeste bevonden zich in de wereld van het Oude Volk, maar een aantal ervan waren ooit overgeheveld naar de mensenwerkelijkheid en bevonden zich daar nog steeds.

Merlijn stemde zich af op Kneit en de zitboom, maar zelf bleef hij liever staan. Hij hield ervan rond te stappen terwijl hij nadacht of vertelde; zo kon hij zijn stappenpatroon als wandelmeditatie gebruiken, gesticuleren zoveel hij wilde en telkens op een andere plaats in het groepsveld een positie innemen. Heel strategisch allemaal. En totaal verschillend van Kneit, die zich ergens neerzette en van daaruit haar tactiek uitwerkte. Merlijn vond deze gedachte zeer vermakelijk en knipoogde olijk naar Kneit, die hem met een fronsende blik tot de orde riep. Merlijn kuchte.

De aandacht van de jonge studenten was tastbaar. Kneits vraag had hun interesse gewekt en ze brandden van nieuwsgierigheid naar wat ging komen.

‘Waar moet je steeds op letten in de strijd?’ vroeg Merlijn, terwijl hij de cirkel rondkeek en de gezichten bestudeerde. Alle blikken waren op hem gericht, maar niemand sprak.

Na een lange stilte, waarin meer was gebeurd dan de zeven beseften, sprak Merlijn verder: ‘Let erop dat je nooit alleen bent.’

Dat leverde hem peinzende blikken en een aanzwellend geroezemoes op.

‘Soms bén je gewoon alleen’, bracht Brefalion uitdagend aan, en met een blik die uitdrukking gaf aan zijn ongeloof, vermengd met boosheid over zo’n onzinnige strijdersregel, vervolgde hij: ‘Je kan toch niet doorlopend iemand meesleuren overal waar je gaat?’

‘Je bent enkel alleen wanneer je je afsluit – of nog erger, wanneer je je afscheidt van de anderen.’ Merlijns milde toon was bedrieglijk, de leerlingen wisten meteen dat het hier om cruciale informatie ging.

Er hing een ceremoniële sfeer over de groep, die enkel als innerlijke stilte te beschrijven was, en de dynamiek van het woud paste zich daaraan aan.

‘Wanneer je jezelf verliest in een emotie, wanneer je contact verliest met het levensweb, dán ben je alleen’, zei Merlijn. ‘Het is in de geschiedenis van de Aarde te vaak gebeurd. En het gebeurt nog steeds.’