VERTELSEL

HET EINDE

OVER HET EINDE OF GAAN WE NAAR EEN NIEUW BEGIN?

Inhoud

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 2

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 5

Hoofdstuk 6

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 9

Hoofdstuk 10

Hoofdstuk 11

1

Zurqe liet zijn fluweelzachte vingers over de vloeistof glijden. De vloeistof was zo dun als water, maar zijn aanraking veroorzaakte geen enkele rimpeling aan het oppervlak. Zurqe voelde zich een beetje loom vandaag. Hij had geen zin in de meeting van de oudsten en bleef daarom thuis. Lekker luieren in het licht van Uwe, de ster die met haar stralen de kleuren van zijn wereld liet schitteren. Hij stak zijn vingers in de vloeistof en keek naar de smalle cirkels die zich in de schaal vormden. In de kom van zijn hand haalde hij wat van het vocht naar boven. Niet dat hij op dit moment iets wilde weten, maar het was zo’n aangenaam gevoel om een beetje van de bron der kennis aan te raken.

“Primitief.”

Het woord kwam tot hem. Zurqe leefde in een stille wereld. Woorden vormden zich op een telepathische manier in zijn hoofd.

“Primitief? Merkwaardig.”

Dit woord gebruikte hij niet zo vaak. Hij kon zich eigenlijk niet herinneren het ooit gebruikt te hebben.

“Primitief... hmmm.”

Hij had niet zoveel zin er diep over na te denken. Het zou wel duidelijk worden. Hij was lui vandaag.

“Techniek.”

Techniek, dat kende hij wel. Daar hadden de oudsten hem lang geleden over verteld. Het was een heel oude manier om voorwerpen die niet leven iets te laten doen.

“Primitieve techniek.”

Nu zat het in zijn hoofd. Maar hij wilde niet nadenken. Hij wilde gewoon... zijn.

Een reisje maken, daar voelde hij wel wat voor. Dat hielp altijd om zijn zinnen te verzetten. Zurqe bewoog zich met ongekende snelheid. Zijn lijf was wit, maar in het licht van Uwe kreeg het een lichtroze glans. En als Uwe aan de andere kant van zijn wereld stond, dan leek het of hij zachtgroen was. Hij had geen voeten of benen. De onderkant van zijn lichaam leek zich een klein stukje boven de grond op te lossen in de omgeving. Zurqe schoot omhoog, door het dak van zijn huis, voorbij Uwe, naar het Schaduwgebied. Daar liet hij zich zweven boven de pieken van het Ertsgebergte. Hij voelde zich vredig terwijl hij naar de uit verticale lagen bestaande rotsen keek, die zich eindeloos de diepten in stortten. Hun olieachtige gloed fascineerde hem. Een onbewoonbare wereld vol vlijmscherpe punten en fluctuerende rivieren, die zich een weg baanden door uitgesleten kloven. Hij bleef er een poos en ging op zijn gemakje weer terug, veel langzamer dan dat hij gekomen was.

Thuis wachtte hem commotie.

“Er is iets neergestort,” seinde Jyhuss hem in. “Het kaatste tegen de bergen en kwam toen zo op de vlakte terecht. De grond trilde als... nou, als... nooit tevoren.”

Zurqe voelde haar opwinding in zijn eigen lijf.

“Laten we er maar snel heengaan dan,” zei hij.

Hij wilde haar hand pakken, maar ze was al weg.

Op de vlakte was het een drukte van jewelste. Iedereen stond om een voorwerp, dat zo schitterde dat het pijn deed aan zijn ogen en hij er niet goed naar kon kijken. Twee grote kerels waren bezig om een scherm tussen het voorwerp en Uwe te visualiseren. De weerkaatsing van haar stralen hadden duidelijk met dat pijnlijke licht te maken, want aan de kant waar Uwes stralen het voorwerp niet aanraakten schitterde het niet en konden ze er beter naar kijken. Vragen en meningen vlogen door de ruimte tot het scherm gespannen was. Toen de mannen klaar waren begonnen ze het aandachtig in zich op te nemen. Sommigen kwamen wat dichterbij. Het voorwerp bewoog niet. Het trilde niet. Fluctueerde niet. Straalde niets uit. Het leek zich in een vormvaste toestand te bevinden. Het was scherp en hoekig en bestond uit deeltjes, die allemaal dezelfde afmeting hadden. Aan een kant leek het door vuur te zijn aangetast. Het gedeelte, dat niet gesmolten of geblakerd was, had een zilverachtige kleur. Ze hingen er in een wijde cirkel omheen, maar niemand maakte aanstalten om het nader te onderzoeken. Uiteindelijk besloot Zurqe dit maar te doen. Behoedzaam bewoog hij zich in de richting van het voorwerp. Er gebeurde niets. Hij raakte het voorzichtig aan. Het was hard. Zurqe voelde. Er zat geen enkele vorm van leven in.

“Primitief dus,” dacht hij.

Hij schudde, maar het voorwerp bewoog niet. Het was dus zwaar. Miold en Vanfu schoten hem te hulp. Ze plaatsten zich in een driehoek om het voorwerp heen en tilden het met hun gedachtekracht een stuk van de grond. Eronder was niets te zien, behalve een geplette zandbloem.

“Ach... kijk nou toch.”

Jyhuss bukte zich onder het voorwerp en tilde de kleine bloem voorzichtig op. Haar steel was afgebroken.

“Ach...,” zei Jyhuss weer, terwijl ze naar het beschadigde puntje van de afgebroken steel keek. Ze nam de bloem mee en legde haar een stuk verderop op de vlakte.

“Dat is dus een gevaarlijk... iets,” hoorde je van verschillende kanten.

Het was zo warm op de vlakte dat de lucht boven het rozerode zand trilde. De menigte bleef groeien tot een woud van verhitte energie. Ongerust lichtte men elkaar in. Nieuwkomers kregen een plaatsje vooraan om het voorwerp ook te kunnen bekijken.

“Dit ding is niet gevaarlijk,” suste Zurqe. “Het kwam door de val. Er is niemand die het stuurde. Laten we het maar weer terugleggen en bespreken wat we ermee moeten doen.”

De drie mannen lieten het voorwerp voorzichtig zakken.

“We moeten overleggen,” zei Zurqe.

Mannen, vrouwen, kinderen, iedereen was het daarmee eens en ze gleden achter hem aan naar de plaats waar de oudsten doorgaans bijeenkwamen. Ze waren allemaal zo nieuwsgierig dat niemand naar huis ging.

De plaats voor de oudsten was een ruim, cirkelvormig plein. Het werd omzoomd door een aantal kristallen pilaren, die op enkele meters afstand van elkaar stonden. De bodem was bedekt met een marmerachtig materiaal, waaruit banken waren gehouwen. Er was lang niet genoeg plaats voor iedereen, maar dat deerde niemand. De laatsten gingen rustig achter de pilaren in het stof zitten.

“Verbind je, Miold,” klonk het over het plein.

Ze wilden weten waar het voorwerp vandaan kwam, hoe het op hun wereld terecht was gekomen en waarom en wat ze ermee moesten doen. Miold voelde er niet echt veel voor om zich met het onbekende voorwerp te verbinden. Maar hij zag de spanning toenemen en deed het toch. Hij was tenslotte degene met de grootste bindingskracht. Hij sloot zijn grote, lichtgevende ogen en werd één met dit voorwerp. Omdat het geen levend wezen betrof voelde hij geen emoties of andere trillingen, die van belang konden zijn. Daarom richtte hij zijn concentratie op de omgeving van het voorwerp. Hij kwam in een ruimte rond een kleine, blauwe planeet.

“Er zijn er veel en veel meer,” deed hij verslag.

Een schok ging door de menigte. Veel meer? En kwamen die ook hun kant op?

“Nee, die dingen zitten vast... in een baan... rond een planeet... ze hangen er constant... dit is een deel van iets... van zo’n ding... ze hebben een soort lijf met lange vleugels... deze zat niet vast... toen het uit zijn baan schoot is het uiteengespat...”

Ze snapten er niets van.

“Een lijf met vleugels, dat uit elkaar spat?”

“ Maar het leeft toch niet?” vroeg Jyhuss.

“Er zit wel beweging in... en ze stralen... allemaal naar dezelfde kant... naar een kleine, blauwe planeet...”

Geroezemoes trok door de menigte.

“Het is primitieve techniek,” zei Zurqe. “Dat zag ik vanochtend in de bron der kennis.”

Primitieve techniek, dat zei hun niet zo veel. Maar hun nieuwsgierigheid nam toe. Langzaamaan begon het vertrouwen te ontstaan dat het geen kwaad kon zich met het voorwerp te verbinden. Ze zagen draden en platen en puntjes en gekleurde lichtjes die aan en uitgingen. Emotieloos, hangend. Maar ze deden wel iets, die dingen, ook al waren ze zonder leven. Er werd overlegd tot Uwe al lang aan de andere kant van hun wereld stond. Ze kwamen overeen dat het voorwerp nu waarschijnlijk geen direct gevaar zou vormen voor hun samenleving en dat ze het voorlopig maar onder het scherm op de vlakte zouden laten liggen. Misschien loste het vanzelf op. Er zou een afvaardiging op reis gaan om te onderzoeken waar het voorwerp vandaan kwam en of er een kans bestond dat er meer van dergelijke dingen met een verwoestende kracht op hun wereld terecht zouden kunnen komen.

Zijn drie lange vingers streelden zacht over haar rug. Hij voelde haar ongerustheid, maar kon niets doen om die weg te nemen. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder en hield wijselijk haar mond. Nog één omwenteling en dan zouden ze vertrekken. Miold, Vanfu en Zurqe. En ze vond het helemaal niets.

De oudsten waren bijeengekomen en hadden besloten dat er een reizend medium aan te pas zou moeten komen, dat de mannen veilig heen en terug kon brengen. Een reizend medium! Kun je nagaan hoe ver die blauwe planeet wel niet was! Ze gebruikten nooit middelen om ergens heen te gaan. Moeiteloos waren ze zelf in staat zich pijlsnel te verplaatsen door enkel maar hun gedachtekracht te gebruiken. Niet alleen over de wereld, maar ook veel en veel verder. Er waren er zelfs die uitstapjes konden maken zo ver als het Schaduwgebied. Maar de oudsten hadden geconcludeerd dat het niet genoeg was voor een reis naar de blauwe planeet. Ze vonden dat de mannen een bescherming nodig hadden en een ruimte waarin ze hun energie konden voeden, zodat ze tijdens de reis niet uitgeput zouden raken. Dus hadden ze hun oude kennis naar boven gehaald en bedacht dat het gebruik van een voorwerp voor verplaatsing het meest veilig zou zijn. Om dit medium te vervaardigen wilden ze de oude techniek van het vloeibare metaal gebruiken.

De toeschouwers hadden bewonderend gefluisterd. Vloeibaar metaal. Dat hun oudsten die kennis nog bezaten! Met onverholen trots kozen de oudsten een afvaardiging van twee vrouwen, die met een mysterieuze bestemming vertrokken. Ze gingen naar een grot, waar vele ontelbare omwentelingen geleden hun voorouders in primitieve omstandigheden hadden geleefd. De overlevering vertelde over een megaliet met bijzondere eigenschappen, waarvan alleen zij op de hoogte waren. Niemand had ooit de moeite genomen om deze mythe te onderzoeken, want het vocht en de duisternis maakten het betreden van de grot tot een onprettige aangelegenheid. De twee oudsten vonden moeiteloos hun weg door smalle gangen en kleine holtes tot ze bij een grote ruimte kwamen. Daar stuitten ze op de megaliet. Voorzichtig namen ze de bovenste steen van het bouwwerk af. Zonder de moeite te nemen om de grot te bekijken, keerden ze zo snel mogelijk terug naar het licht.

Tegen die tijd hadden alle bewoners van hun wereld over het voorwerp en de vergadering gehoord. Toen de oudsten terugkwamen was niet alleen de plaats maar ook het gebied eromheen gevuld met nieuwsgierige ogen. De oudsten lieten de enorme steen van alle kanten zien. Het gevaarte bleek zo licht te zijn, dat ze hem met gemak naar elkaar konden overgooien. Ze lieten de steen in het midden van de plaats tot enkele centimeters boven de grond zakken en gingen er in een kring omheen zitten. Toen begonnen de oudsten een beetje geheimzinnig te doen. Ze seinden hun gesprekken met ijle trillingen door, zodat deze door het publiek nauwelijks op te vangen waren. En ze gniffelden aan een stuk. Dat deden ze wel vaker, wanneer ze met iets simpels bezig waren dat ze door een beetje mysterie tot een glansrijk hoogstandje probeerden op te vijzelen. Ze waren tenslotte de oudsten en vonden dat ze het aanzien van hun bezigheden bewonderenswaardig hoog moesten houden. Het was algemeen bekend dat wanneer de oudsten dit gedrag vertoonden ze eigenlijk helemaal niet veel moeite hoefden te doen om tot het gewenste resultaat te komen.

Nadat de oudsten zich een poosje hadden geconcentreerd veranderde de megaliet in een stevig dofgrijs, elastisch omhulsel, waaruit de kern was verdwenen. De oudsten trokken een gewichtig gezicht en gingen staan om aan te geven dat de klus geklaard was. Ze lieten de cocon over de menigte zweven om iedereen de mogelijkheid te geven de steen van dichtbij te kunnen bekijken. Daarna bogen ze licht. Luid applaus volgde.

“Nu vertellen, Hqez,” riep iemand.

Hqez, de aller-oudste, vond het een beetje jammer dat hij het geheim moest prijsgeven. Waardig bleef hij staan en maakte eerst wat murmelende geluidjes. De overige oudsten namen weer plaats op de banken.

“Deze megaliet... dit stuk oeroud, fenomenaal gesteente... dit...,” begon hij.

“Ja, ja... Vertellen Hqez!” spoorde de menigte hem aan.

Hij zuchtte.

“Nou goed dan. Deze steen is er niet in geslaagd de krachten van het heelal te verzamelen. Daardoor is in de loop der omwentelingen de constante vorm van deze megaliet teruggekeerd naar het begin van het tijdstip waarop het proces van materialisatie begon.”

In de wetenschap dat ze aan zijn lippen hingen, laste hij een korte pauze in en liet hij zijn blik langzaam over de menigte glijden.

“De harde steen, die eens gebruikt werd door onze voorouders om hun tempel mee te bouwen, heeft de bundeling van het harde materiaal niet kunnen vasthouden. Ze is gedematerialiseerd tot de toestand waarin ze ooit begon haar vaste, harde vorm aan te nemen.”

Hij had de aandacht van zijn publiek volkomen te pakken en herhaalde zijn trucje.

“Deze prachtige steen bestaat nu nog voornamelijk uit ijzerdeeltjes en gassen en dat maakt dat ze uitermate flexibel is. En...,” hier keek hij een beetje besmuikt “... is door ons alleen maar uitgehold.”

Er werd gelachen en weer geapplaudisseerd.

Maar niet door Jyhuss. Wat nou als de drie mannen zo lang wegbleven dat de steen verder zou dematerialiseren? Dan konden ze zich niet meer voeden. Ze moest er niet aan denken wat daar de gevolgen van zouden zijn. Ondertussen gaven de oudsten een demonstratie van de mogelijkheden van de cocon van vloeibaar metaal. Ze konden zich in het ding begeven, maar dat verwonderde niemand, en het nam elke vorm aan die ze wilden. Daarna begonnen ze met de inrichting. De buitenkant bleef er gewoon uitzien als een grote, onregelmatige steen. De binnenkant van de megaliet werd bekleed met schijfjes wit seleniet, waarin het licht van Uwe opgevangen was. Hiermee konden de reizigers onderweg hun energie voeden. Ze lieten een klein stukje van de wand onbedekt, zodat de mannen naar buiten konden kijken. Er werden comfortabele stoelen geplaatst en twee manden. Eén met kleine brokjes van dezelfde seleniet, voor het geval ze het voertuig zouden verlaten en een voorraadje energie nodig hadden. En één met brokken kristal om hun ervaringen in op te slaan.

Vervolgens moest het reizend medium getest worden. Vele vrijwilligers meldden zich aan, maar de oudsten veranderden in kleine kinderen. Ze wilden geen van allen hun plaatsje in de steen afstaan. Uiteindelijk kwam er een verloting aan te pas om de deelnemers aan te wijzen. Twee mannen en een vrouw waren de gelukkigen. Ze zoefden door de wanden naar binnen en namen plaats op de stoelen. Na een seintje van Hqez begon de steen eerst een beetje te schommelen om plotseling met een ruk omhoog te schieten. Ze zagen het voertuig steeds kleiner en kleiner worden. Er werd gejuicht en geapplaudisseerd.

“Die gaan Uwe zoenen,” merkte iemand op.

Maar tot Uwe gingen ze niet. De cocon kwam even later met een razende vaart weer naar beneden gesuisd. De achterblijvers stoven uiteen, want ze waren er niet zeker van of het gevaarte wel op tijd kon stoppen. Dat deed het wel. Enkele meters boven de grond bleef het hangen. Toen rekte het zich zo lang uit, dat het wel leek of het zich in tweeën zou splitsen om zich daarna met verende bewegingen als een harmonica in te trekken. Dit alles tot grote hilariteit van de toeschouwers. Trots kwamen de vrijwilligers uit de steen te voorschijn.

“Juist, ja,” zei Hqez “iedereen moet zich dus wel op dezelfde koers concentreren.”

En daarmee was de test afgerond.

Jyhuss kon er niets aan doen. Ze had er geen vertrouwen in. Niemand wist te vertellen waar de blauwe planeet precies lag en hoe lang het zou duren voor de mannen er waren. Ondanks hun hoge snelheid zouden ze ongetwijfeld vele omwentelingen weg zijn. Ze zou Zurqe zo verschrikkelijk missen. Hij was haar tegenpool. Haar alles. Hij begreep hoe ze dacht en waarom ze lachte. Naast zijn sterke uitstraling voelde ze zich met haar eigen iele trillingen compleet. En nu ging hij weg. Ze wist dat de anderen voor haar klaar stonden. Dat ze met haar zouden reizen en lachen, maar toch was het niet hetzelfde.

Waarom was dat verschrikkelijke voorwerp op hun wereld gevallen? Iedereen had zich er uit pure nieuwsgierigheid mee verbonden. Maar zij niet. Ze zou dat ook zeker niet gaan doen. Ze koesterde een wantrouwen tegen dat grote, levenloze ding, dat daar maar lag te liggen. Techniek... ze snapte er niets van. Levenloze materie, die toch handelde. Iemand moest die materie laten handelen en het zou haar niet verbazen als die iemand vreemde bedoelingen had. Waarom was het voorwerp niet naast de bloem terecht gekomen? Een kleine weerloze bloem verpletteren voorspelde niet veel goeds. En kijk eens naar het gedrag van de oudsten. Die hadden toch ook geprobeerd de boel een klein beetje anders voor te doen dan het was, toen ze een oude techniek gebruikten? De oudsten maakten er een grapje van, een spelletje, zoals ze altijd deden. Maar deze keer was het anders en hadden ze er met de grootst mogelijke ernst naar moeten kijken. Jyhuss vertrouwde techniek niet.

Zurqe pakte haar hoofd in zijn hand. Streelde haar. Keek in haar lieve ogen en probeerde haar gerust te stellen. Maar het lukte hem niet.

Miold, Vanfu en Zurqe moesten een groot aantal omwentelingen hebben afgelegd, want Uwe was al eindeloos lang uit zicht. Hoeveel omwentelingen precies konden ze niet meer schatten. Miold verbond zich regelmatig met ´de dingen´ om hun koers te controleren. En ze kwamen inderdaad steeds dichter bij hun doel. Vanfu bestuurde de megaliet. In eerste instantie navigeerden ze met z’n drieën, maar het bleek net zo efficiënt te zijn om één iemand te laten sturen. Tot zijn grote plezier werd Vanfu aangesteld als stuurman. Hij was van hen de meest rusteloze. Wilde altijd ergens mee bezig zijn. En nu kon hij zich heerlijk uitleven in dat enorme, eindeloze universum. Hij suisde langs sterren en planeten, omzeilde meteorieten en experimenteerde met hun snelheid. Uiteindelijk voelde hij zich zelfs zeker genoeg om zwarte gaten te trotseren.

Ze babbelden, maakten grapjes, dachten aan thuis. De seleniet gaf zoveel energie af dat ze zich permanent automatisch voedden en zich zo verzadigd voelden als elfen na het eten van rauw vlees. Zurqe zat het liefst voor de opening in de wand om naar buiten te kijken. Alle kleuren die voorbij vlogen deden hem denken aan het Ertsgebergte. Eerlijk gezegd begon hij het een beetje zat te worden om alleen maar te kunnen zitten en staan. Hij had erover nagedacht om voor te stellen een tussenstop te maken, maar had zich bedacht. Hoe eerder ze op de plaats van bestemming waren des te beter. Vanfu had gemeend de megaliet voor een poosje op haar eigen snelheid te kunnen laten reizen. Hij merkte de verveling die Zurqe begon te plagen.

“Wil jij sturen?” bood hij aan.

Zurqe lachte.

“Nee, het gaat toch goed zo. Je bent helemaal een met de steen. Ik zou ons alleen maar kunnen vertragen.”

“We naderen ons doel,” seinde Miold plotseling.

Ze veerden op. Eindelijk!

Vanfu sloot zijn ogen. Hij kon weer aan de slag. Geroutineerd richtte hij zijn aandacht op zijn buik. Hij trok zijn energie helemaal terug in zijn lichaam en voelde zich eindeloos rustig. Zijn omgeving loste langzaam op in een wit waas. Toen concentreerde hij zich op de wanden van de megaliet. Eerst ging hij elk hoekje van de binnenkant met zijn geestesoog af en daarna de buitenkant. Hij voelde de verbinding met de steen tot stand komen. Werd de steen. Voorzichtig minderde hij vaart tot hij hun snelheid tot een sukkeldrafje gereduceerd had. Nieuwsgierig draaide hij rond om de omgeving te verkennen. Ze bevonden zich in het stelsel van een kolkende ster. Groter dan Uwe. Krachtiger ook. Haar straling werkte verblindend. Vanfu stuurde een rondje om de ster, maar hield voldoende afstand. En toen zag hij haar, de blauwe planeet. In haar eigen stelsel was ze niet eens zo klein. Er draaide een andere planeet omheen. Ook klein. Vanfu besloot eerst deze planeet te onderzoeken en zweefde laag over haar oppervlak. Hij zag enkele voorwerpen die hem deden denken aan het ding dat op hun wereld terecht was gekomen. Hij bleef een poosje stil hangen om het oppervlak van de planeet te voelen. Steen, zand en ook een geringe mate van vocht. Diep onder in de grond nam hij micro-organismen waar. Bij een landing zouden ze die niet beschadigen.

“Zullen we hier stoppen?” vroeg hij.

Zijn metgezellen vonden het een uitstekend plan. Vanaf deze planeet konden ze de voorwerpen, die ze kwamen onderzoeken, en de blauwe planeet rustig bestuderen.

Behendig parkeerde Vanfu zichzelf in een kleine krater.

Binnen een seconde was hij weer terug in zijn eigen realiteit. Ze feliciteerden elkaar uitbundig. Hun reisdoel was in ieder geval bereikt.

“Laten we een verkenningsrondje maken,” stelde Zurqe enthousiast voor. “Is het niet beter dat iemand in de megaliet blijft?” twijfelde Miold. “Voor het geval zich iets voordoet?”

“Als je dat wilt moet je blijven,” zei Zurqe “Ik denk niet dat het nodig is. Ons reizend medium ziet er tenslotte uit als een steen en bovendien liggen we hier goed beschut.”

Maar Miold hield liever de wacht.

Vanfu en Zurqe verlieten de steen op hun gebruikelijke manier. Ze dematerialiseerden tot ze één waren met de deeltjes van de wand, waar ze doorheen wilden. Aan de andere kant verdichtten ze hun energie weer tot hun gebruikelijke gestalte. Samen trokken ze vlak over het oppervlak van deze kleine planeet. Ze gingen door dalen, kraters en over bergen. Langs een lichte en een donkere kant. Op een kleine berg hielden ze een poosje stil om de situatie van deze planeet ten opzichte van de ster en de blauwe planeet te bestuderen.

“En?” vroeg Miold, toen ze weer binnen waren.

“Het is een kleine planeet, waar meerdere van die levenloze voorwerpen liggen,” vertelde Zurqe. “Er bevindt zich leven, maar dat is niet aan de oppervlakte. Het wentelt in het zand, diep onder de korst. Het ontwikkelt zich, maar ik denk dat het nog een eindeloze hoeveelheid omwentelingen duurt voor hier grotere wezens zullen leven.”

“Dat denk ik ook, ja,” viel Vanfu hem bij. “Ze zijn zich nu nog niet bewust, maar ze zijn inderdaad in ontwikkeling. Over een kleine vijftien tot zestien generaties zullen ze meercellig zijn.”

Miold luisterde aandachtig.

“Voor zover ik het kan zien is deze kleine planeet in het gehele stelsel van weinig betekenis,” ging Zurqe verder. “Ze dient alleen maar als bescherming voor de blauwe planeet. Ze houdt haar in balans en beschermt haar als een schild tegen de stralingen van de ster. Als de blauwe planeet permanent bloot zou staan aan de ster, dan zou ze te veel opwarmen.”

“En de blauwe planeet zelf?”

“Wordt omgeven door een kring van gassen.”

“Dat betekent zwaartekracht,” concludeerde Miold.

“Ja.”

Daar dachten ze even over na.

“Dat is alleen een probleem voor wezens en dingen die massa hebben,” seinde Miold. “Dus niet voor onze etherische lijven, denk ik. We hebben heel erg weinig massa.”

Zurqe en Vanfu knikten. Daar zat wat in.

“En de voorwerpen?” vroeg Miold verder.

“Net als bij ons... levenloos... liggen te liggen... primitieve techniek.”

“Dan is het maar het best als we uit gaan zoeken wie of wat die primitieve techniek gemaakt heeft.”

Miold keek peinzend voor zich uit. Wat had het te betekenen dat er hier van die voorwerpen lagen en op hun wereld ook één? Waartoe diende dat? Degene die primitieve techniek maakte, wilde dat toch gebruiken? Hij wilde uitpluizen waarom iemand levenloze dingen liet handelen om ze vervolgens te laten liggen. Hij kon er met zijn inzichten niet bij komen en installeerde zich in een stoel om er lang over na te denken.

Zurqe en Vanfu vonden het prima dat hij in de megaliet bleef. Zelf konden ze geen seconde langer wachten om een bezoekje aan de dingen te brengen. Beiden stopten een klein brokje seleniet in de plooi van hun buik. Met hoge snelheid vertrokken ze in de richting van de blauwe planeet. Het duurde niet lang voor ze de dingen in het oog kregen.

Ze hingen allemaal rond de blauwe planeet en het waren er ongelooflijk veel. Zurqe ging naar een van de voorwerpen toe. Bekeek het van alle kanten. Hij herkende de kleine deeltjes en zag dat het voorwerp, dat op hun planeet was gestort, een deel was van wat Miold als de vleugels had aangeduid. Die lange vlakken hadden er inderdaad iets van weg, vond hij. Hij zag hoe de vleugels het licht van de ster opvingen en omzetten in energie. Een scherpe, bijna snijdende energie die gebruikt werd in het lijf van het ding. Hij volgde een vleugel tot hij bij het lijf kwam, maar raakte het ding niet aan. Vanuit het lijf zag hij stralen. Felle stralen. Ze gingen naar de blauwe planeet. Vanuit de achterkant van het ding ging hij voorzichtig het lijf in. Er dwars doorheen. Ook hier vond hij geen enkel teken van leven. Er waren verschillende soorten bewegingen, trillingen. Maar ook dit ding was levenloos.

“Niet gek bedacht,” hoorde hij Vanfu zeggen, die waarschijnlijk een soortgelijk onderzoek had uitgevoerd. “Maar waar dienen al die dingen voor?” “Geen idee. Ik snap ook niet waarom er zoveel zijn.”

Zurqe bekeek de stralen, die tussen de blauwe planeet en het dingen heen en weer gingen. Ze waren oogverblindend krachtig en hij kon er niet bij in de buurt komen. Laat staan ze lezen.

“Zullen we eens op die planeet gaan kijken?”

Hij kon niet wachten. Zijn nieuwsgierigheid was zo groot, dat hij er niet bij stilstond dat het misschien wel eens verstandig zou kunnen zijn om een paar brokken seleniet te gaan halen

2

Die nacht had het gespookt. De geesten van de overledenen waren in zijn slaapkamer gekomen en hadden aan zijn bed geschud. Annie was wakker geworden en had woest een ritueel uitgevoerd met rokende salie.

“Hiervan ben ik niet gediend!” had ze geroepen.

Daarna kon hij niet meer slapen. De stank van de salie drong door tot in zijn holtes. Annie had voorgesteld om in de woonkamer even een kopje thee te drinken, maar daar wilde hij niets van weten. Die vervelende bezigheden van zijn vrouw ook. Eigenwijs bleef hij zitten. Hij liet zich door die flauwekul niet zomaar uit zijn eigen bed verjagen. Maar ja. Ook al kon hij zich de wereld van zijn vrouw niet eigen maken, hij had er wel mee te maken. Veel meer dan hem lief was. En nu dit weer. Hij had het duidelijk gevoeld. Het bed had hevig geschud. Het had er zelfs op geleken dat het een stukje van de grond kwam. Dit kon onmogelijk het gedraai van iemand in zijn slaap zijn. En dan was er nog de boze reactie van Annie, die hem hevig verontrustte en zijn bange vermoedens alleen maar bevestigden. Hij wachtte op haar tot hij zich realiseerde dat Annie niet meer terug naar bed kwam. Uiteindelijk had hij zijn hoofd onder zijn kussen gestopt vanwege de stank en probeerde nog een paar uurtjes slaap te pakken. Het lukte hem niet. Moe en met een hoofd vol gedachten was hij opgestaan.

De slaapkamer werd die ochtend nogmaals door Annie uitgerookt. Ze had eerst het tapijt grondig gezogen, de nachtkastjes gestoft en de ramen opengezet. Ze hield van haar slaapkamer. Alles was er wit. De meubels van laqué, het katoenen tapijt en het schilderwerk. Dat had Geert zelf gedaan. Hij was een nauwkeurig vakman. De gordijnen en het beddengoed waren in pasteltinten gebloemd. Toen ze klaar was besloot ze de rest van de bungalow ook maar even te reinigen. Het was de laatste tijd wel erg druk met aanwezigheid in huis en nu er een paar vervelende entiteiten tussen zaten, moest ze niet nalaten grondig te werk te gaan. Toen ze klaar was ging ze naar haar werkkamer.

Vandaag kwamen er geen mensen. Ze zou een groep kinderen via de foto behandelen. Annie werkte graag met kinderen. Ze waren zo vrij in hun denken en lekker eigenwijs, ook al ervoeren ze het zelf vaak anders. Tegenwoordig waren veel tieners in nood. Ze hadden een hogere trillingsfrequentie dan hun ouders en experimenteerden graag met alles wat het leven te bieden had. De wereld was aan het veranderen. Maar de meeste mensen zagen dat niet. Veel ouderen vonden dat de jeugd zich met nutteloze zaken bezighield en lui was. Er werd meestal niet naar deze kinderen geluisterd. Annie had het al vaak gezien. Regelmatig werden kinderen naar haar toe gesleept als laatste redmiddel voor ze in een traject van hulpverlening belandden. Wanneer ze hun oren openzetten en echt luisterden zouden deze ouders horen wat deze kinderen allemaal zeiden: het leven was waardeloos. Ze vonden geen doel. Ze wilden zich met zichzelf bezighouden en hadden geen behoefte aan hard werken. Ze wilden gewoon ´zijn´ en hangen en zich bezighouden met middelen die voorhanden waren. Ze zag bij veel van de kinderen die bij haar kwamen een grote bron van ongebruikte, creatieve talenten. Ze zag ook dat de tieners, die ze behandelde, zich verzetten tegen dogma’s en verhardden in hun strijd daartegen en dus ook tegen de groepen die vaste overtuigingen uitdroegen. Dan kreeg ze ouders op haar stoep die bang waren dat hun kind er extreme ideeën op na hield. In de meeste gevallen was dat niet zo. Dan was het alleen een zich afzetten tegen vaste regels. Ze hadden het moeilijk deze kinderen. Hun verzet kwam niet in de vorm van protesten of actiegroepen. Ze handelden individueel, ook al waren ze in een groep. Ouderen herkenden er niets van. Daarom bestond er zoveel onbegrip. Deze kinderen waren intelligent en vormden de tussengeneraties naar een mensheid, die zich minder zou bekommeren om het bezitten van goederen en die sociaal gezien erg sterk was. Maar zover was het nog niet.

Annie had dit niet allemaal zelf bedacht. Ze kreeg het door van haar engelen, die haar vertelden over de wereld en de werelden daarbuiten. In haar dromen namen ze haar mee op reis naar gebieden waar de sferen een andere ethiek vertegenwoordigden. Waar woorden als liefde en mededogen niet bestonden, omdat ze vanzelfsprekend waren. Ze lieten haar wijsheden zien tijdens haar meditaties en hielpen haar inzicht te krijgen in de problematiek van de mensen die haar bezochten voor een consult. Annie was niet beroemd. Dat wilde ze onder geen beding. Ze had geen website en adverteerde nooit. Haar praktijk draaide op mond-tot-mondreclame. Ze was er erg druk mee. Niet alleen met haar cliënten, maar ook met alles erom heen. Af en toe bezocht ze een bekende uit het circuit of werd ze naar een gebied gestuurd waar iets te ontdekken of te doen viel. En ze was altijd bezig met leren. Er viel nog zoveel te leren.

Verder leidde ze een rustig bestaan met haar lieve Geert. Ze hield van hem, haar huis en haar tuin. Soms maakten ze een reisje. Nooit naar de andere kant van de wereld. Geert hield daar niet van en zij had er geen behoefte aan. Dan gingen ze ergens naar een kust. Gewoon in hun eigen kikkerlandje, of ergens in Engeland of Frankrijk. Ze wandelden uren langs de branding met de wind in hun haar. Maar ze waren net zo lief thuis, op het terrasje in de tuin. Met een kopje thee en iets lekkers.

Annie zette één van de openslaande deuren naar de tuin op een kiertje en nam achter de grote tafel plaats. Overal lag brokken en stukjes steen. Ze was eraan verslaafd. Zodra ze een mooi stuk kwarts of beril tegenkwam kon ze het niet laten liggen, werd ze hebberig. Aquamarijn was een van haar favorieten. Geert verwendde haar met hangertjes en armbanden of beeldjes van allerlei soorten mineralen. En telkens weer was ze zo verrukt als een kind, dat voor oma’s koekjestrommel stond. Ze behandelde haar stenen met zorg. Reinigde ze zodra het nodig was en legde ze in de volle maan om op te laden. Gaf ze ook graag cadeau. Maar alleen als ze wist dat iemand het waardeerde. Ze vond het sneu voor de steen als die ergens in een laatje werd gedumpt en daar eindeloos lang ongebruikt bleef liggen. Het was een fijne dag. Annie was lekker met haar dingetjes bezig. Ze haalde haar mapje met foto’s te voorschijn, stak een kaars aan, druppelde wat etherische olie in een brandertje en strooide een stapeltje mineralen voor zich over tafel. Ze nam de bovenste foto van het stapeltje. Er stond een zestienjarig meisje op. Het kind had al ervaringen achter de rug, die menig vrouw in dit leven niet zou opdoen. Annie hield de foto in haar hand en vroeg de beschermengel van het kind haar de weg te wijzen. Haar handen werden warm en licht. Het kind vertelde haar dat ze wel wist hoe haar vriendje met haar omging, maar dat ze hem op haar manier hielp zijn zelfvertrouwen te herwinnen. Annie glimlachte onwillekeurig. Ze wist niet of de ouders deze informatie zouden accepteren. Ze zag tekeningen met veel kleuren en vroeg de engel deze aan het kind te tonen in haar dromen. Het ging goed met haar en Annie was er blij om. Ze legde de foto op tafel en plaatste er een stukje onyx op. Zo ging ze door de stapel foto’s heen. Bij de een zag ze dit en bij de ander dat. Soms maakte ze korte notities over medicijnen die ze doorkreeg of boodschappen voor het kind en de ouders. Toen ze klaar was begon de zon al onder te gaan.

Geert bevond zich op een heel wat minder rustige plek. Het was een komen en gaan in het benauwde, glazen kantoortje, dat hij tijdelijk tot zijn beschikking had gekregen. Boeken, uitgeprinte lijsten en cd´s werden op het armoedige bureau gedumpt. Als inspecteur was het zijn taak om bedrijven en mensen die ervan verdacht werden geld wit te wassen te controleren, of liever gezegd te onderzoeken. Vandaag was zijn eerste dag bij Wegmet, een bedrijf dat bestrijdingsmiddelen produceerde. Het was duidelijk dat ze zijn aanwezigheid alles behalve op prijs stelden en dat lieten ze hem merken ook. Geert vond het niet leuk, maar hij was eraan gewend. Het ging meestal zo. Hij herkende de tactiek. Alhoewel de sfeer in dit geval bijna grimmig te noemen was. Gesprekken waren die ochtend stil gevallen. Begroetingen bleven uit. Een van de twee directeuren was ‘toevallig’ in het buitenland en had hem overgelaten aan de behulpzaamheid van zijn collega, die zich tot nu toe nog niet had vertoond. Een babbelzieke accountant had hem naar het kantoortje gebracht en overlaadde hem met allerhande onbruikbare informatie. En terwijl stapels ondoorzichtig papierwerk bij hem gedumpt werden verdwenen de echte documenten uit het gebouw of in de papierversnipperaar. Geert deed of hij niets in de gaten had en bepaalde ondertussen zijn strategie. Tegen de tijd dat de koffiepauze aanbrak was zijn bureau bijna bedolven onder dossiers en vele pagina’s tellende lijsten. Niemand gaf hem een seintje en hij bleef alleen in het glazen kantoor achter. Een afgesloten eiland in een zee van bureaus. Lege bureaus.

Geduldig probeerde hij een beetje orde te scheppen door het papierwerk te sorteren. Maar hij was er met zijn hoofd niet bij. Telkens moest hij terugdenken aan het schudden van zijn bed. Hij kon het niet ontkennen. Het was gebeurd. Hoe hij er ook naar keek hij was ervan overtuigd dat hij het zich niet had ingebeeld. Hij was wakker geworden op het moment dat zijn bed met een klapje op de grond kwam en schudde. Onrust borrelde op uit zijn maag als hij eraan dacht dat zijn leven zou kunnen veranderen in een film. En E.T. zou het niet worden, eerder Poltergeist of The Exorcist. En wie wilde hem geloven? Absoluut niemand, dat kon hij zo wel op zijn vingers natellen. De rillingen liepen hem over de rug. Hier wilde hij echt niet aan.

Voor hij met Annie trouwde wist hij wat ze deed en ze had vaak genoeg geprobeerd om hem bij haar wereld te betrekken. Maar hij bleef de hele materie moeilijk vinden. Ongrijpbaar. Aan bepaalde dingen was hij gewend geraakt en door alle bewijzen was hij overtuigd van Annie´s gaven. Soms, heel soms vond hij het interessant. Wanneer Annie bijvoorbeeld mensen beschreef, die ze nog nooit ontmoet had, en zelfs als die aan de andere kant van de wereld woonden. Ze kon ook middeltjes doorgeven, die zo eenvoudig waren dat geen mens er op kwam ze te gebruiken, maar die veel baat bleken te hebben bij het behandelen van een bepaalde kwaal. Maar vervolgens begon hij af te haken. Zeker zodra het voor hem tastbaar begon te worden. Enkele jaren geleden hadden ze een fikse ruzie gehad over een dikke havanna in hun rookvrije huis. Annie had hem in de woonkamer neergelegd voor een totaal onbekende snuiter, die zich ome Cor liet noemen. Hij was meer dan vijftig jaar daarvoor overleden, maar vond de geur van een goede sigaar nog altijd onweerstaanbaar. Geert kon er niets mee en had zich er hevig tegen verzet.

In de loop der jaren hadden ze het nog zelden over boodschappen die doorgegeven werden of ervaringen die Annie opdeed tijdens haar meditaties. Ze vertelde hem alleen de leuke gevallen. Zoals de overleden enorme poedel van een oudere dame, die tijdens een consult eens bij haar op schoot sprong. Het beest was keurig getrimd en had dotten krullen op zijn hoofd en om zijn poten. Hij had het vreselijk gevonden er zo bij te moeten lopen. De kleine yorkshire terriër van de overburen had hem altijd uitgelachen.

“Heeft u een grote, zwarte poedel gehad?” had Annie aan de dame gevraagd.

De dame had haar stomverbaasd aangekeken en gezegd: “Mens, die is al negentien jaar dood.”

De poedel was naast Annie´s stoel gaan zitten en had de rest van het consult geklaagd over zijn uiterlijk. Hij vertelde dat hij een keer eindelijk iets zag dat hem wel aardig leek om te dragen, maar dat hij dat nooit had gekregen. Dat snerthondje van de overkant liep er nota bene mee rond. Het dochtertje had het beest versierd met een roze ding op haar kopje. Als hij dan toch door mensen aangekleed moest worden, dan leek dat hem wel leuk. Het ding wiebelde vrolijk op en neer wanneer ze door de straat paradeerde. Hij had geprobeerd duidelijk te maken dat hij ook zo’n ding wilde door er aan te snuffel en het af te likken. Maar zijn boodschap kwam niet over. Hij werd weer meegenomen naar die verschrikkelijke plaats waar hij gewassen werd en dat afschuwelijke apparaat over zijn lijf moest laten gaan. Woedend had hij later uit alle macht geprobeerd het ding van haar kop te rukken elke keer als hij haar tegenkwam. Maar het baatte allemaal niets. Hij kreeg geen roze ding op zijn kop, maar liep wel met een half kaal lijf. En het yorkie bleef hem uitlachen. Annie moest heel erg haar best doen om het niet uit te schateren en had zich tijdens het hele consult extra goed moeten concentreren.

“Vertel het nou, vertel het nou,” had de poedel aanhoudend gesmeekt.

Annie had het niet gedaan. Ze had de liefde van de vrouw voor haar hond gezien en vond het zielig. Gedane zaken nemen geen keer.

Samen hadden ze er hartelijk om gelachen. Maar dat ging je natuurlijk niet aan je collega´s vertellen. Dat je vrouw met een dode hond sprak, die tegen haar zijn frustraties over zijn uiterlijk spuide. Geert ging voorzichtig met de materie om. Hij vond het belangrijk hoe mensen over hem dachten en wilde absoluut niet de verkeerde indrukken wekken. Hij was een volkomen rationeel man en was getrouwd met een leuke vrouw. Hij merkte wel dat de belangstelling voor paranormale zaken de laatste jaren groeide en dat er steeds openlijker over gesproken werd. Zelfs op kantoor hoorde hij regelmatig een aantal secretaresses praten over de cursus intuïtieve ontwikkeling die ze volgden. Hij vond het natuurlijk best allemaal. Zou absoluut de laatste zijn om er iets lelijks over te zeggen. Maar toch, wanneer iemand vroeg wat zijn vrouw deed, dan antwoordde hij altijd dat ze therapeute was. Met een praktijk aan huis. Hij wist het, het was knullig van hem. Maar ja, dat was dan maar zo. Hij had leren leven met het idee dat zijn huis bij tijd en wijle uitpuilde van de engelen en geesten van overleden mensen. Als ze er al waren dan zag hij ze toch niet. In het begin had de gedachte dat er een mogelijkheid bestond dat hij in zijn privéleven niet alleen was hem erg beziggehouden. Stel je voor dat er iemand naast je stond wanneer je in je blote gat onder de douche stond of eens lekker aan je kont zat te krabbelen. Of erger nog, wanneer je de liefde bedreef. Hij was een beetje een preutse man. Het waren verontrustende gedachten. Uiteindelijk had hij besloten er niet meer over na te denken. Hij kon ze niet zien en mocht het toch zo zijn, dan konden zij er niet over vertellen, tenminste niet in zijn wereld.

Maar schudden aan zijn bed, dat was andere koek. Dan kwam het opeens heel erg dichtbij. Werd het echt. Hij moest er met Annie over spreken. Hij wilde van alles tolereren. Hij hield van haar. Maar hij voelde zich nu niet meer veilig.

De gedachten spookten door zijn hoofd en de lijsten met cijfers en dossiers stroomden binnen. Hij ordende, bekeek en dacht na. Aan het eind van een lange dag had hij zijn overzicht niet klaar. Maar, tegen zijn gebruikelijke werkethos in, deerde het hem niet. Hij besloot er voor vandaag een punt achter te zetten.

De kledingkast hing vol met spullen die Geert niet meer droeg. Hij haalde alles van de hangertjes, legde de kleding op bed en bekeek de stapel overhemden, shirts en truien, broeken en sokken. Het werd tijd dat hij eens een flinke opruiming hield. Zijn actie was in wezen een protest tegen de leegte die hij in het huis vond nadat hij thuis was gekomen om met Annie te praten. Hij had zijn werk achter zich gelaten in deze drukke periode, zonder dat hij op schema liep. Maar zijn vrouw was er niet. Ze was gaan wandelen en had een briefje achtergelaten.

‘Ben zo terug.

Zet om half zeven even de oven aan.

xxx’

Geert baalde. Vreselijk. Hij werd niet zo snel boos. Dat werd hij zelden. Maar nu was hij behoorlijk geïrriteerd. Hij had alles laten liggen om met haar te praten over wat er vannacht gebeurd was en ze was gewoon gaan wandelen. Dat had ze toch ook vanmiddag kunnen doen. Om zich af te reageren had hij zijn kledingkast leeggehaald. Dat was hij al maanden van plan. Maar het kwam er maar niet van. Nu kon hij dat mooi even doen. Hij maakte twee stapels: kleding die hij niet meer zou dragen en kleding die straks weer terug de kast in kon. Tegen zijn gewoonte in ging hij rigoureus te werk. Dit was oud, dat droeg hij niet meer en dat had hij nooit wat gevonden. Wat weg kon vouwde hij netjes op en stopte het in een boodschappentas. De rest sorteerde hij. Eerst hing hij de witte overhemden terug in zijn kast, daarna de blauwe en de streepjes. Hij hield een overhemd over, een lichtroze. Hoewel het keurig gestreken over een hangertje hing was het nog nieuw. Een verjaardagscadeautje van zijn dochter.

“Dat is hip, pa,” had ze gezegd.

Hij pakte het op en hield het in zijn uitgestrekte arm om de kleur vanaf een afstandje te beoordelen. Welke man, die zichzelf ook maar een beetje serieus nam, droeg nou een roze overhemd? Maar zowel Nina als Annie hadden hem te verstaan gegeven dat hij er soms wel erg ouderwetse ideeën op nahield. Hij hing het aan de zijkant van de kast. Hij zou het binnenkort dragen. Eén keertje om te laten zien dat hij heus wel meeging met zijn tijd. Daarna hing hij de pantalons en colberts terug. Als laatste zijn kostuums. Zijn shirts en truien vouwde hij netjes op en legde ze op hun vaste plaats. Het rekje met sokken kiepte hij om op het bed en gooide zijn ondergoed en stropdassen ernaast.

“Wat ben je aan het doen?” hoorde hij plotseling achter zich.

“Ik zoek mijn kleding even uit,” antwoordde hij zonder op te kijken

“Is er iets?” informeerde Annie, die zijn buien maar al te goed kende.

“Nee, hoor.”

“Heb je de oven aangezet?”

Hij zuchtte.

“Nog niet. Ben ik nog niet aan toegekomen.”

Annie verdween weer. Geert wist dat ze op haar gemakje de oven aan zou doen en verder ging met haar eigen dingetjes, zonder iets te zeggen of vragen te stellen. En, heimelijk vond hij dat heel knap van haar, zonder zich aan hem te ergeren. Ze liet hem mooi in zijn eigen sop gaarkoken. Geert had het kunnen weten. Maar hij was nu eenmaal even niet zo vrolijk. Toen hij klaar was ging hij op de rand van het bed zitten. Voor de deur stonden drie grote tassen met afgedankte kleding.

De geur van kruiden en vis trok de gang door en de slaapkamer in. Annie had het deurtje van de oven vast een paar keer open gedaan. Het rook lekker. Hij kreeg er trek van. Mokkend liep hij naar de grote woonkeuken. Dat was een voorwaarde geweest, die ze hadden gesteld toen ze jaren geleden op zoek gingen naar een nieuw huis. Een tuin en een woonkeuken. Annie had het gezellig ingericht. De wanden hadden een Engelse verf, die de naam cooking apple green droeg. Alsof dat ergens op sloeg. Appelmoes was geel. De witte keuken stak er prachtig tegen af. Dat was waar. Ze had een tafereeltje van kippen die in een oude tuin scharrelden opgehangen en een aantal schilderijtjes van fruit in pastelkleuren. Hij zat graag in hun keuken. Nu liep hij er een beetje schoorvoetend naartoe. Ze zou hem niet komen halen. Dat wist hij. In het begin van hun huwelijk had hij het weleens uitgeprobeerd. In een nukkige bui hield hij zich dan driftig bezig met een of ander klusje. Maar hij kon klussen wat hij wilde, ze negeerde hem doodleuk en als hij vroeg waarom ze al gegeten had, antwoordde ze dat ze zijn behoefte om even alleen te zijn wilde respecteren. Hij was dan zelf de klos. Stond laat op de avond, met een rammelende maag, zijn eigen eten op te warmen. Zo was Annie. Hij hield van haar. Bewonderde haar. Annie was gewoon Annie. Zijn Annie. Maar nu was hij niet blij.

De tafel was gedekt met het roomwitte wedgwood servies. Ze hadden nog een servies, met mooie gekleurde randjes, maar dat bewaarden ze voor speciale gelegenheden. In het midden van de tafel stond een klein vaasje met verse bloemetjes uit de tuin. Licht mousserende wijn fonkelde in de glazen.

“En wat heb je vandaag allemaal uitgespookt?” informeerde Annie, terwijl ze een dampende ovenschaal op het rechaud zette.

Geert had zich voorgenomen kalm te doen of er niets aan de hand was. Maar dit was de wespenangel die zich diep in zijn fel boorde.

“Dat moet jij vragen. Met je spoken,” flapte hij er pijnlijk onaardig uit.

Een moment keken ze elkaar aan en omdat Annie niets zei, ging hij verder: “Ik heb het helemaal niet op de dingen die hier momenteel gebeuren, Annie. Je kunt te ver gaan. Als je overdag met ze bezig bent is het prima, maar het kan niet zo zijn dat onze dagelijkse gang van zaken erdoor gehinderd wordt. Ik heb geen oog meer dichtgedaan vannacht. Ik heb mijn werk niet af, omdat ik mijn gedachten er niet kon bijhouden. En bovendien gaat het veel te ver als dingen gaan bewegen. Véél te ver!.”

Annie keek hem aan. Hij begreep haar wereld niet. Stond er niet voor open. Ze hadden er oeverloos over gediscussieerd. Ze had hem verteld en uitgelegd. Hij had voorvallen van dichtbij meegemaakt en inderdaad had hij zijn ideeën een beetje bijgesteld, maar lang niet zo veel dat ze er openlijk en uitgebreid over spraken. Deze keer was Annie het wel met hem eens. Het mocht inderdaad niet zo zijn dat hij letterlijk aangeraakt werd. Dat was de bedoeling niet. Ze had al er een hartig woordje met Bram over gesproken. Maar dat kon ze Geert niet vertellen. Hij had moeite met het idee dat er meer in zijn leven rondwandelde dan hij zag. Hij vond het beangstigend en wilde het niet geloven. In de loop der jaren had hij zich verzoend met de gedachte dat ze contact had met voor hem spookachtige wezens uit een andere dimensie. Ze kwamen naar haar toe tijdens de sessies die ze in haar werkkamer hield. Daarna vertrokken ze weer. Dat was zijn beeld en daarmee kon hij leven.

Annie keek naar het patroon van lichtbolletjes dat haar wijnglas op het tafelkleed wierp. Bram zat tegenover haar. Hij had zijn meest onschuldige gezicht opgezet en prikte met zijn vinger in de vis.

“Niet doen viezerik,” wilde ze het liefst zeggen. Maar ze moest zich inhouden en vertrok geen spier.

Bram was zes jaar geleden bij hen komen wonen en daar was hij haar nog elke dag dankbaar voor. Toen zijn vrouw Riet overleed had hij niet gedacht dat ze meteen zou vertrekken. Maar ze was naar het licht gegaan. Linea recta. Hij had tijdens het hele stervensproces aan haar bed gezeten. Samen met haar ouders en zus wachtte hij op haar. Hij had tegen haar gepraat en haar gerustgesteld. Ze waren niet alleen met de familie geweest. Er stonden ook engelen klaar. Het deed hem erg denken aan de geboorte van zijn kinderen. Toen hadden ze eveneens om het bed gestaan om de baby te ontvangen, hij en de vroedvrouw en kraamverpleegster. Het gaf hem een spannend, maar ook veilig gevoel. Na drie dagen had Riet haar lichaam verlaten. Hun weerzien was emotioneel. Ze hadden elkaar bekeken en omhelst. Riet en hij. Het was zo fijn om weer een echt contact met haar te hebben. Maar Riet moest rusten. Nadat ze iedereen begroet en gesproken had werd ze meegenomen door een engel, die haar naar haar tijdelijke rustplaats bracht. Daarna zou ze verder gaan. Bram had zich verbaasd over het tempo van hun afscheid. Maar het was goed zo. Ook voor Bram. Op de een of andere manier wist hij dat.

Hij babbelde nog wat met zijn schoonfamilie. Ze waren allemaal blij en zagen er mooi uit. Licht en rustig. Een voor een gingen ze tenslotte mee met hun engelen. Maar Bram zelf wilde helemaal niet weg. Hij vond het fijn om zo een beetje over die aarde te struinen. Hij had eigenlijk nog geen zin om mee te gaan.

“Laat Rietje maar gaan,” dacht hij. “Ze heeft het verdiend.”

Hij zwaaide gedag. Natuurlijk zien we elkaar weer gauw. Maar hijzelf verzette geen stap. Terwijl hij daar stond te kijken en te denken en zich afvroeg wat hij moest doen viel hem het prachtige, warme licht van een engel op, die niet met de anderen was meegegaan. Het leek wel of hij op hem wachtte.

“Ben u hier voor mijn?” had Bram gevraagd.

Het licht antwoordde dat het inderdaad zo was. Dat hij mocht beslissen of hij ook mee wilde gaan.

“Eh... ken ik niet blijven? Ik vind het wel leuk tussen de mensen. Ik bedoel het niet verkeerd, hoor. Het is ongetwijfeld geweldig waar we naartoe gaan, maarre... ik zou liever nog effe blijven. Ken ik niet iets doen voor die dooien, die niet verder kunnen?”

Het licht was naar hem toe gekomen. Had hem omringd met het gevoel van een zachte deken vol liefde. Bram had zich nog nooit zo gelukkig gevoeld.

“Dat kan, Bram. Heel goed zelfs. Vraag maar om hulp als het nodig is en onthoudt dat je altijd over kunt gaan als je dat wilt.”

Het licht was opgelost en Bram was teruggekeerd naar de plekken die hij kende. Eerst ging hij terug naar zijn huis. Maar nu ook Riet overleden was vond hij er andere bewoners. Daar werd hij niet vrolijk van. En bij zijn kinderen in huis werd hij dat al helemaal niet. Hij zag precies was ze deden en niet moesten doen of wat ze juist nalieten, wat nog erger was. Het was ook niet de bedoeling dat hij daar was. Het waren zijn zaken niet meer en het was zijn leven niet. De kinderen hadden er recht op om het op hun eigen manier te doen. Bovendien deden ze het over het algemeen wel goed en was hij trots op hen. Hij lette op de kleine dingen en dan kon je wel op elk slakje zout leggen. Voor de kleintjes werd liefdevol gezorgd en ook die leidden hun eigen leventjes. Bovendien kon hij roepen wat hij wilde, er was er niet een die hem hoorde.

Dus ging hij op zoek naar iets anders. Hij had er geen idee van naar wat en ook niet waar. Hij doolde een beetje rond langs gezinnen en door parken. De oudjes, die daar zaten, vond hij wel leuk. Maar meestal hadden ze hun eigen entiteiten om zich heen en die waren niet zo gediend van het bezoek van een onbekende. In het begin had hij spijt van zijn beslissing. Dacht hij er regelmatig over na om van het hele plan af te zien. Maar op een dag kwam hij een entiteit tegen, die hem uitnodigde.

“Zin in een verzetje?” had deze gevraagd.

Bram was er maar achteraan gegaan. Hij had toch niets beters te doen. Ze gingen naar een huis, dat in de Schieveense polder in de buurt van Rotterdam, lag. Daar vond hij een samenkomst van vele entiteiten. Ze begaven zich allemaal naar een bepaalde kamer. Het was een grote ruimte met natuursteen op de vloer en witte wanden. Een muur bestond uit een grote glazen pui met in het midden openslaande deuren. Er hing dunne, witte vitrage voor, die een beetje opbolde in het briesje dat van buiten kwam. In het midden stond een grote tafel. De kamer zat vol met energieën van entiteiten en engelen. Bram herkende het verschil daartussen duidelijk. Twee vrouwen zaten aan de tafel. Een met blond haar en een met een vragend gezicht. De blonde had haar handen opengevouwen voor zich en vroeg aan haar engelen om haar te helpen. Ze was omgeven door een licht, dat haar uitstraling helemaal afsloot. Niet veel later verscheen een vrouw. Ze had engelenlicht om zich heen en schoof naar voren tot ze zich vlak bij de tafel bevond. Ze was lang geleden overleden en kwam van ver. Dat kon Bram duidelijk zien. Ze zag er anders uit dan alle entiteiten, die hij ooit was tegengekomen. Ze had de energie van een verlichte persoon, vond hij. De blonde vroeg of zij haar wilde helpen. De vrouw begon te visualiseren. Er ontstond een iele, energetische verbinding tussen haar en de blonde, die dwars door de beschermlaag heen trok. Ze visualiseerde een weg met veel kronkels en kleine sloten. Ze liet een fiets zien. De fiets was te groot voor haar, maar ze liep er trots naast.

“Dat is mijn oma!” zei de dame met het vragende gezicht. “Die woonde op een boerderij en vertelde vaak over haar jeugd. Het verhaal van de fiets ken ik heel goed.”

De vrouw met de fiets liet een boekje zien en een hart gevuld met stenen. De blonde gaf het door. De dame met het vragende gezicht begon zacht te huilen. De blonde vrouw bleef doorgeven wat ze zag en hoorde en beantwoordde geduldig de vragen van de ander of legde uit wat de vrouw met de fiets duidelijk wilde maken. Uiteindelijk vertrok de dame. Haar gezicht stond niet meer vragend. Ze had inzichten gekregen. Inzichten heelden. De zaken waren nog hetzelfde maar zagen er anders voor haar uit. Toen ze wegging vertrokken ook de meeste entiteiten. De blonde vrouw groette en bedankte de engelenenergie.

Bram bleef met een klein groepje over. Hij vond het fijn in deze kamer. De blonde vrouw begon wat te rommelen en zette een tuindeur wijd open. Plotseling richtte ze zich tot hen en vertelde de entiteiten in niet mis te verstane taal dat ze moesten vertrekken. Mopperend stonden ze op. Behalve Bram.

“Hé, dame,” zei hij.

Hij had er niet veel hoop op, maar hij kon het proberen. Zou wel fijn zijn om contact met iemand te hebben. Hij wilde niet tot de dolende zielen behoren, maar nu begon het er langzamerhand naar uit te gaan zien dat hij dat wel aan het worden was. Alleen. Zonder plaats. En van zijn bedoelingen leek helemaal niets terecht te komen.

De blonde vrouw draaide zich in zijn richting. Onmiddellijk vroeg ze weer engelenenergie om zich heen.

“Je hoeft niet bang te wezen,” zei Bram snel.

Ze had hem duidelijk gehoord.

“Wat wil je?”

En zonder zich ook maar een minuut te bedenken begon hij te vertellen. Over de ervaringen na zijn overlijden en dat Riet, zijn vrouw, definitief vertrokken was en over zijn plannen, die tot nu toe nog op niets waren uitgedraaid. Ze hoorde het rustig aan en sprak niet. Trok zich daarna terug in het licht van de engelenenergie.

“Ik weet het goed met je gemaakt,” zei ze uiteindelijk. “We sluiten een deal. Zoals je gezien hebt komen hier niet alleen mensen die op zoek zijn naar inzicht, maar ook zielen, die niet verder kunnen. Je mag hier een plekje zoeken om ze te helpen. Maar... ik wil onder geen beding gedonder in het huis. Mijn man heeft grote moeite met het accepteren van het idee dat geesten bestaan, laat staan dat ze zich in zijn huis bevinden. Zodra ik last krijg... van wie dan ook... is het afgelopen en moet je vertrekken.”

Bram had niet gedacht dat het zo gemakkelijk zou gaan. Hij was blij. Dolblij. Misschien zou het allemaal goed komen. Hij vroeg of zij enig idee had hoe hij zijn plannen kon verwezenlijken.

“Dat moet je aan je eigen engelen vragen,” zei ze en ze vertelde hem dat ze hem de weg zouden wijzen.

Bram vond haar een bijzondere vrouw, die Annie.

Sindsdien woonde hij in haar huis. Hij ving nieuwe entiteiten op en hield in de gaten wie er allemaal aanwezig waren bij de sessies die Annie met haar cliënten hield. Zodra hij er een tegenkwam die kwaad in de zin had, lichtte hij Annie in. Ze schakelden dan de engelen in. Maar wanneer de entiteit niet met het licht meeging, dan werd hij of weggestuurd of bij het clubje van Bram geplaatst. Het was een spel dat hij speelde om de entiteiten zover te krijgen dat ze overgingen en hij was er erg goed in geworden. Tijdens het eten schoof Bram graag even bij Geert en Annie aan. Het gaf hem een gevoel dat hij erbij hoorde. Dat hier zijn thuis was. In het begin stuurde Annie hem weg. Maar langzamerhand stond ze het toe. Een privilege dat ze nog nooit aan iemand had geschonken. Zo werd Bram de derde bewoner van Lepelaarlaan 3. En Geert wist er niets van af.

Afgelopen middag had Bram Annie verteld dat er een aantal nieuwe entiteiten waren gearriveerd. Er zat een lastig exemplaar bij. Ene Koos. Naargeestige man. Eigenwijs en volgens Bram met een schuldgevoel van hier tot aan de Coolsingel. Wilde perse goedmaken wat hij tijdens zijn leven verkeerd had aangepakt. En hij was verschrikkelijk boos. Daarom had hij zich de afgelopen nacht op een verkeerde manier gemanifesteerd. Bram had haar verzekerd dat hij die Koos wel onder de duim zou houden. Maar Annie had een probleem. Dat begreep Bram heel goed. Geert was bang geworden. En Bram baalde daarvan. Hij wilde iets doen om het goed te maken, ook al was het niet zijn schuld dat het bed had geschud. Hij richtte zijn aandacht op Annie en riep haar in gedachten.

Ze keek niet op van haar bord terwijl ze, gebruikmakend van dezelfde techniek, te kennen gaf dat ze luisterde.

“Waar Geert nou is hè, op dat werk, dat bennen linke jongens, Annie. Ik kwam Arie tegen, een ouwe maat van me. We kregen ’t d’r zo over en toe zei die dat ie Geert gezien heb daarzo. Want daar schijnt tie nogal eens rond te hangen, die ouwe Aai. Nou, die lui zijn niet vies van een beetje geweld hoor. D’r gaat daar veel poen om, zwartjes hè, en dat willen ze graag zo houwen. Dus Geert mot wel effe uitkijken als tie daar bezig is.”

Annie keek hem aandachtig aan. Een piepklein spinnetje liet zich langs een onzichtbaar draadje vanuit een bloem op de tafel zakken. Geert doopte stukjes stokbrood in het vocht van de visschotel en stak ze behoedzaam in zijn mond.

“Dank je, Bram. Ik zal het in mijn oren knopen.”

Het liefst wilde ze de boodschap direct overbrengen, maar ze wist dat het geen nut zou hebben. Geert zou haar een van zijn minzame lachjes schenken en er verder niet op ingaan. Ze zuchtte. Ze had hem zo graag over Bram willen vertellen. Maar toen Bram nog maar kort bij hen woonde, had ze het verstandiger gevonden dit niet te doen. En Geert had haar nog geen reden gegeven om van gedachten te veranderen.

“Ik heb de engelen gevraagd om extra over ons te waken,” zei ze na een poosje.

Geert keek haar aan. Engelen, entiteiten, geesten, voor hem was het allemaal een pot nat.

“Nou, we zullen dan wel zien hoe ze het doen,” zei hij tussen een paar happen door.

Ook hij had niet zoveel zin om er nog erg veel woorden aan vuil te maken. Annie wist nu precies hoe hij erover dacht en dat hij het meende. Bram stond van de tafel op. Hij had vergeten tegen dokter Dijksma te zeggen dat hij vanavond absoluut niet met elektriciteit mocht spelen.

Hij ging op zoek naar zijn groepje en vond iedereen bij de schommelbank. Het gezelligste hoekje van de tuin, vond hij. Het lag onder een grote boom en er stonden potten met hosta´s langs de heg om het terras. Bram ging om de boom heen en sloot zich achter het groepje aan. De entiteiten zaten te mopperen, want ze konden de geur van salie niet verdragen, waardoor ze naar buiten waren verbannen. Liever bevonden ze zich in getemperd licht. Soms zochten ze in dergelijke gevallen een ander huis om zich tijdelijk in op te houden. Maar je eigen huis was toch het fijnst en er was een nieuwe gekomen. Dat bracht weer leven in de brouwerij. Koos zat op de bank. Hij zag er droevig uit. Loes, was naast hem gaan zitten en babbelde zacht op hem in. Alle oren waren gespitst.

“Als dat maar goed gaat,” dacht Bram.

3

Razendsnel reisden Zurqe en Vanfu in de richting van de blauwe planeet. Hun nieuwsgierigheid was zo groot dat ze niet konden wachten om een eerste glimp van de planeet op te vangen. Hoe dichter ze bij de korst van deze planeet kwamen hoe interessanter het oppervlak er begon uit te zien. Zurqe probeerde het nare gevoel dat zich van zijn lijf meester maakte te negeren. Hij was veel te opgewonden om dit avontuur voortijdig te moeten onderbreken. De witte wolken waterdamp, waar ze doorheen suisden, intrigeerden hem. Hij had zoiets nog nooit gezien. Onder zich zag hij een landschap dat telkens veranderde in een veelvoud aan kleuren. Maar hoe dichter ze bij de korst kwamen hoe ellendiger hij zich begon te voelen. Al het vocht deed hem geen goed en de verdichte energie evenmin. Hij kreeg het er benauwd van. Voelde zich zwaar en moe. En dan die warmte! Alsof hij in een harnas werd geperst. Hij probeerde niets te laten merken en reisde achter Vanfu aan. Vanfu had nergens last van. Die stond bekend om zijn sterke lichaam en kreeg daar nu het bewijs voor. Hij had wel degelijk in de gaten dat de atmosfeer in hoge mate op zijn vriend inwerkte, want hij zag dat de fluctuatie van Zurqe´s energie uit balans begon te raken en dat hij steeds bevattelijker werd voor het opnemen van de energieën die hen omringden. Vanfu hield hem nauwlettend in het oog.

“Zal wel door het verblijf in de megaliet komen,” bedacht hij.

Toen ze het oppervlak tot op enkele honderden meters genaderd waren stelde hij voor om even ergens te rusten. Ze cirkelden rond de planeet tot ze bij een hoog punt kwamen. Daar besloten ze te landen. Het was er wit en verlaten. Ze hoorden alleen het fluiten van de wind. Het duurde even voor Zurqe begon op te knappen. Met gesloten ogen liet hij zich op de grond zakken en voelde hoe de zuiverende verkoeling van het ijs in hem optrok. Hij moest Vanfu gelijk geven. De beweging van hun uitstapje had hem goed gedaan. Dat voelde hij aan het steeds kalmer fluctueren van zijn lichaam. Hij liet de kou op zich inwerken en drukte het stukje seleniet tegen zijn borst. Een weldadige energie trok door hem heen.

“Sluit je aura af,” raadde Vanfu hem even later aan.

Zurqe had er altijd een hekel aan om dit te doen. En zeker nu, nu zijn lijf eindelijk weer normaal begon te fluctueren, had hij er weinig trek in om zijn energie te belemmeren in haar vrije baan. Maar hij wist dat het verstandig was. Ze bevonden zich op het terrein van andere wezens en het was beter om geen spontane verbinding tot stand te brengen voor je wist met wie je te maken had. Bovendien nam hij te veel van de gassen uit de atmosfeer op.

Zodra hij weer enigszins hersteld was keek hij om zich heen. Op het ijs lagen een aantal voorwerpen. Ze vormden een schril contrast met hun omgeving. Vanfu haalde er een naar zich toe en raakte het aan.

“Voorzichtig!” seinde Zurqe.

“Dit is ook levenloos. Ik voel het. Het past hier niet. Hoort hier op de een of andere manier niet thuis.”

Vanfu liet het ding zweven, draaide het rond en betastte het nog een keer. Wat een vreemd ding. En wat een merkwaardige kleur. Groen, maar van een soort dat hij nog nooit eerder had gezien. Op de een of andere manier kwam het hem niet als echt groen over. Hij kon het niet verklaren. Nadat hij niets meer aan het voorwerp kon ontdekken, speurde hij om zich heen op zoek naar een wezen. Het leek hem leuk om iemand van deze planeet te ontmoeten. Zurqe deelde zijn mening niet. Hij vond dat ze voorzichtig te werk moesten gaan. Hem leek het beter om de omgeving eerst eens te verkennen en om daarna wat over de omgangsvormen van de wezens die hier woonden te weten te komen. Maar wat hij nu zag duidde erop dat ze daar de kans niet toe zouden krijgen.

“Het is hier tweedimensionaal,” zei hij en wees op een kaal stuk ijs vlak voor hen.

Vanfu schudde licht met zijn hoofd om zijn geestesoog in te stellen op een andere frequentie. En toen zag hij het ook. Uit de grond steeg een witte mist op waaruit een klein wezen tevoorschijn kwam. Het zag eruit als een bonk geelbruine klei.

“Drié-dimensionaal,” riep het wezentje op een toon, waarvan de emotie hen niet bekend voorkwam.

Vanfu was blij dat zijn wens zo snel in vervulling ging en dat ze in staat waren de communicatietrillingen van het wezentje te begrijpen en andersom blijkbaar ook. Hij sloot zijn ogen een tel en boog daarbij lichtjes zijn hoofd bij wijze van groet. Het wezentje leek zijn boodschap niet te herkennen. “Driedimensionaal zeg ik toch,” krijste het.

Vanfu moest zijn best doen om de lach, die in hem opborrelde, te onderdrukken. Wat een kabaal maakte dit mannetje, of vrouwtje, dat kon hij zo één-twee-drie niet zeggen.

“O... juist ja... driedimensionaal.”

Hij dacht even na.

“ Als er drie dimensies zijn en wij bevinden ons in twee daarvan, waar kunnen we de andere dimensie dan vinden?” vroeg hij, eerder om contact met het wezen te houden dan om een echte vraag te stellen.

Het wezentje keek hem aan of hij water zag branden en schudde spottend zijn kleine kleihoofd.

“Erg pienter zijn jullie niet, zeg. Jullie zijn in de derde beland. En de eerste is verdwenen. Ja, ja. Voorgoed. De Aarde heeft ze niet meer nodig,” en het stampte woest op de grond, terwijl er fel licht uit zijn kleine oogjes straalde.

“Ja, ja. Die waren het eerst nodig. Die eersten. Ze hebben er heel lang over gedaan om zich te vormen tot wezens die kunnen bestaan op onze Aarde. Héél lang. En toen ze er eindelijk waren, waren ze ook zo weer verdwenen. Ze waren nodig om de Aarde tot een levende planeet te maken. Verder niks.”

Hij keek de twee bezoekers scherp aan.

“Ze zijn pleite... verschwunden!” ging hij verder. “Dat wisten jullie niet, hè! Dat heb ik wel door. Ja, ja.”

Zurqe wilde van alles weten, maar hij kon om de een of andere reden geen vraag bedenken. Wat een merkwaardig wezen. Hij werd gedreven door een emotie die Zurqe totaal niet kende.

“En de tweede dimensie?” hoorde hij Vanfu vragen.

“Tweede? Tweede?”

Het wezentje sprong op en neer en gilde uit het gat in zijn hoofd, dat nu groter was dan zojuist.

“Tweede? Wij zijn de opperdimensie. De... de... hoofddimensie. De dimensie. Alles draait om ons en de rest hangt erbij. Wij stabiliseren de Aarde. Wij zorgen voor de Aarde. Wij bewaken de ná-tuur.”

Hij stampte uit alle macht en vertrok zijn kleigezicht tot een boosaardige grimas. De mannen keken hem onderzoekend aan.

“Zonder ons zou niemand het overleven. Ze hebben ons nodig!”

Hij schudde zijn hoofd.

“Buitenlanders,” mopperde hij.

Hij keek hen afkeurend aan en spreidde vervolgens zijn kleine armpjes. Zacht begon hij een lied te zingen dat langzaam aanzwol tot een donderend geheel van lage, sonore klanken. Om hem heen vormde zich een lage wolk mist. Minstens een dozijn van dezelfde wezentjes doken naast hem op. Ze leken als kleiballen op te doemen uit de grond. Het mannetje gromde en spuugde en grauwde.

“Een kamp. Beneden,” snauwde hij zonder Zurqe en Vanfu verder een blik waardig te keuren.

De anderen begonnen op het ijs te stampen. Duwden het. Kneedden het met hun kleine, sterke handen. Tot het scheurde en er een losse ijsplaat ontstond. Ze tilden de plaat op en smeten die naar beneden. Het gevaarte raasde omlaag tot boven een gebied waar het ijs helemaal verdwenen was onder een pak sneeuw. Daar kwam het met een klap op de berghelling terecht en veroorzaakte een lawine.

“Kijk! Opruimen die zooi. Weg ermee! Daaronder zit zo’n troep makende bende. Die horen hier niet en komen toch. Ze hebben er hun leven voor over om hun rotzooi hier te dumpen. Ha... nou, deze zullen de top voorlopig niet bereiken. Nóóit bereiken. Weg ermee!”

De wezens klapten en sprongen. Nu vertoonden ze een emotie die Zurqe wel herkende: blijdschap. Geschokt vroeg hij zich af of hij goed begrepen had wat hij zojuist had gezien.

“Dus jullie zijn de opruimers?” vroeg Vanfu.

“Hè, hè. Hij heeft het door hoor. Juist ja. Wij zijn de beheerders van de natuur. Ruimen haar op en houden zo de Aarde in stand.”

“Wat fascinerend!” dacht Zurqe. “Twee dimensies in dezelfde ruimte. Maar ze werken en leven niet samen.”

“Kunnen jullie elkaar zien?” informeerde hij.

“Ha! Waar kom jij vandaan? Ik riep ze toch. Sjonge jonge jonge. Volgens mij is er een beetje te veel wind door je ijle hoofd gewaaid.”

De kleiwezens schudden meewarig hun hoofd en spuugden op de grond. “Sorry... verontschuldiging... ik bedoelde de wezens van die andere dimensie,” zei Zurqe snel.

Het wezentje draaide zich om en vertrok zijn kleigezicht weer naar een andere vorm. De anderen deden met hem mee. Ze wezen naar Zurqe en lachten hard en onaangenaam. Het wezentje zuchtte en stampte.

“Wij wel. Maar die niet. Die zien niks. Niks, zeg ik je.”

Hij had duidelijk geen zin meer om het gesprek voort te zetten, want hij trok de mist op en verdween samen met zijn soortgenoten.

Zurqe en Vanfu bleven een poosje stil naast elkaar zitten.

“Jammer dat hij weg is,” merkte Vanfu uiteindelijk op. “Ik had nog zoveel willen vragen.”

“Ja.”

Ze keken naar de voorwerpen met die merkwaardige kleuren. Ze lagen er net zo bij als het voorwerp dat op hun wereld was gevallen. Levenloos en voor zover zij konden zien zonder doel.

De mannen verdeelden de taken. Na een kort overleg waren ze tot de conclusie gekomen dat ze de blauwe planeet zo compleet mogelijk in kaart moesten brengen. Ze waren er nu en misschien zou hun reis een unieke gebeurtenis zijn. Daarom vonden ze het belangrijk om zo veel mogelijk details te verzamelen en die mee terug te nemen naar hun eigen wereld. De oudsten konden altijd nog besluiten of de informatie relevant was of niet. De primitieve techniek en het levenloze voorwerp, dat op hun vlakte was gevallen, hadden te maken met de blauwe planeet en de wezens die er woonden. Om een beeld te krijgen moesten ze dat dus allemaal bestuderen. Vanfu wilde zich met de omgeving bezighouden, met het landschap en het klimaat. De variatie die hij gezien had interesseerde hem enorm. Miold koos voor het verkennen van de tweede dimensie. Hij kwam er al snel achter dat hij zich prettig voelde in de bossen. De vreemde geuren, die hij er opving, vond hij ongewoon heerlijk. En in de tweede dimensie werden die geuren niet verstoord door allerlei deeltjes die in de lucht hingen en daar niet thuis hoorden. Zurqe wilde de wezens uit de derde dimensie onderzoeken. Door het gesprek met het kleiwezen legde hij een verband tussen die wezens en de levenloze voorwerpen. En daar waren ze uiteindelijk voor gekomen. Hij was de meest praktische van het stel. Vond hij zelf. Ze zouden hun verslagen vastleggen in de kristallen, zodat geen enkel detail vergeten kon worden en ze met een redelijk volledige rapportage terug konden keren naar hun eigen planeet.

Vanfu en Miold gingen meteen op pad. Maar Zurqe niet. Hij wilde zich voorbereiden. Voor hij er op uit ging vloog hij een aantal rondjes rond het kleine planeetje om te zien of zijn fluctuatie in orde was. Daarna sloot hij zijn aura af. Deze keer vergat hij niet een aantal selenieten in de plooi van zijn huid te stoppen. En hij bedacht een strategie. Hij koos ervoor om zich te concentreren op één enkel wezen. Volgens hem was dit de meest efficiënte manier om de wezens te doorgronden en via hen het belang van de levenloze voorwerpen te achterhalen. Als laatste verliet hij de veiligheid van de megaliet.

Eerst ging hij terug naar de bergtop. Hij had al gezien dat deze planeet veel gebieden kende waar de wezens dicht op elkaar woonden. Omdat hij niet goed kon uitmaken van welk belang de keuze van zijn onderzoekterrein zou zijn, besloot hij simpelweg te kijken waar hij uit zou komen. Hij had nog steeds last van de felle stralen van de ster en wilde die in zijn rug houden. Daarom zweefde hij de tegenovergestelde richting tegemoet. Zonder haast trok hij, vlak boven het oppervlak, over bossen en vlakten met zand. Hij passeerde gebieden met bergen en vloog over water. Het landschap was inderdaad spectaculair te noemen. De verscheidenheid aan kleuren en de bewegingen in de atmosfeer, die het oppervlak beroerden, verrasten hem. Hij had niet gedacht dat de essentie van de blauwe planeet mooi was. Maar ze was het wel. Aan de rand van een grote watervlakte matigde hij zijn snelheid.

Hij bevond zich nu in een gebied dat er alles behalve mooi uitzag. Vele geluiden en bewegingen brachten de lucht in beweging. En hij nam dingen waar, die niet in het natuurlijke landschap thuishoorden. Hier bevonden zich ongetwijfeld veel wezens. En hier blijven om zijn onderzoek te verrichten bracht een groot voordeel met zich mee; dan hoefde hij niet het water over. Dat grote gebied vol damp en vocht oversteken lonkte hem in de verste verte niet en hij had er evenmin veel trek in om zich weer op grotere afstand van de aardkorst te begeven. Deze omgeving moest goed genoeg zijn. Hij vond er vast wel een veilige uitvalsbasis.

Uiterst langzaam doorkruiste hij zijn plek. Hij zag bouwwerken en water en talloze wezens. Op een hoog bouwwerk, dat op een vierkante pilaar met donkere vlakken leek, streek hij neer. Een prima plaats om zijn terrein te observeren, vond hij. Hier zou hij veilig zijn. De bovenkant bood een open blik op de omgeving, zodat hij niet door onverwacht bezoek overvallen zou kunnen worden. Bovendien had hij vanaf hier een goed uitzicht op de wezens, waarvan hij er velen in de diepte beneden zag, zonder dat ze hem direct in het oog kregen. Tenminste daar ging hij maar van uit. Hij installeerde zich hoog boven de grond op de rand van het bouwwerk en bleef er een aantal omwentelingen van de Aarde zitten tot hij patronen begon te herkennen.

Zo kwam hij erachter dat licht en duisternis een rol speelden in het leven van de wezens van deze planeet. Van echte duisternis was trouwens geen sprake, want hoewel de atmosfeer donker was bleef het op en vlak boven de bodem licht door verschillende vormen die zoemden, flitsten, suisden en allerhande bewegingen en trillingen voortbrachten. Zurqe vond het vermoeiend. Door de permanente aanwezigheid van licht kon hij niet zo goed uitrusten als hij gewend was. Ook het constante lawaai werkte op hem in. Het was nooit en te nimmer echt stil. Onbekende geluiden, die de lucht bewogen met zware trillingen, bereikten hem permanent en dwars door het fluiten van de wind heen.

De wezens leken hun leven in een bepaalde mate op de omwentelingen van de Aarde af te stemmen, net zoals ze in zijn wereld deden. Zodra de stralen van de ster verdwenen nam het geluid af en zag hij er veel minder daar beneden. Het waren langzame wezens. Dat had hij al snel in de gaten. Ze bewogen zich uitermate traag en bleven altijd dicht bij hun grond. Hij had er niet een zien opstijgen. Om zich te verplaatsen gebruikten ze vaak reizende mediums, die een verschrikkelijke stank voortbrachten. De wezens bevonden zich niet alleen rond het bouwwerk, maar ook erin. Zodra de stralen van de ster op het bouwwerk vielen begonnen er veel naar binnen te gaan. En wanneer de stralen alleen nog het bovenste gedeelte raakten, dan kwamen ze weer te voorschijn en vertrokken ze.

Toen hij voldoende had gezien besloot hij dat het tijd was om zijn onderzoek dichter bij het oppervlak voort te zetten. Eerst wilde hij een kijkje in het bouwwerk nemen. Hij was benieuwd naar wat hij er zou vinden. Geduldig wachtte hij tot het helemaal donker was en hij zeker wist dat alle wezens uit het bouwwerk vertrokken waren. Hij hoopte voorwerpen te vinden die hij zou kunnen onderzoeken. De uiteindelijke confrontatie met zo’n wezen vormde de laatste stap van zijn plan. Eerst de levenloze dingen, daarna wilde hij de wezens ongezien vanaf een afstandje bestuderen en tenslotte zou hij de confrontatie aangaan. Maar dat zou hij heel voorzichtig aanpakken. Het moest een vriendelijke, respectvolle kennismaking worden. Dan zouden ze misschien niet zomaar van hem weggaan, zoals het kleiwezen had gedaan.

Langzaam liet hij zich door de elementen van het dak zakken en kwam in een kleine ruimte terecht. Het was er laag en nauw en gevuld met trillingen en energieën. Hij zag vele levenloze voorwerpen, waarvan sommige warm waren en geluid maakten en andere niet. Hij herkende iets dat hem deed denken aan een stoel. Zurqe moest even blijven hangen. Op het bouwwerk vond hij het al benauwend, maar dat was niets vergeleken met de sfeer die hier hing. Hij voelde zich ingesloten. Gevangen. De ruimte was aan alle kanten helemaal afgesloten. Er waaide geen zuchtje wind doorheen. Eigenlijk vond hij het minder leuk om hier te zijn dan hij in eerste instantie gedacht had. Hij bestudeerde de voorwerpen. Trok er doorheen. Maar het lukte hem niet zich een beeld te kunnen vormen van het nut van al die dingen. Ook de materie vond hij moeilijk. Hij herkende veel ervan niet als zijnde puur en oorspronkelijk materiaal. Wat hij hier zag bestond uit samenstellingen van verschillende materialen en gassen. Naast de ruimte bevond zich nog een ruimte en daarnaast nog één en nog één. Het bouwwerk was ingedeeld in kleine ruimtes naast en onder elkaar. Zurqe begon er doorheen te trekken en zag overal dezelfde voorwerpen; stoelen en dingen die hij niet kende, maar die zeker primitieve techniek waren. Sommige vertrekken kwam hij op elke laag een keer tegen. Zoals een ruimte die verdeeld was in kleine vertrekjes met witte dingen waar water in stond. Hij vroeg zich af waarom de lucht daar zo veel minder aangenaam rook dan in de andere vertrekken. Na ongeveer een kwart van alle kamers te hebben doorzocht, verhoogde zijn tempo, want hij dacht niet dat er veel meer te ontdekken viel. Hij had hulp nodig om erachter te komen waar de voorwerpen voor dienden.

Via gangen en plafonds zoefde hij door de ruimtes. Tot hij halverwege het bouwwerk dwars door een wezen schoot. Verschrikkelijk geschrokken stopte hij. Hij had zich nog zo voorgenomen onder geen beding met zo´n wezen in aanraking te komen. Nu was hij dwars door iemand heen gevlogen. Hij voelde zich enorm schuldig en begon zijn oprechte excuses aan te bieden. Maar het wezen zat op een stoel en had hem zo te zien niet eens opgemerkt. Het zat met zijn hoofd gebogen boven een voorwerp. Zurqe stond perplex. Hoe was dit nu mogelijk? Met een razende vaart was hij door een wezen gesuisd. Een echt, levend wezen. Het had niet bewogen en zelfs niet gereageerd. Zurqe voelde zijn eigen lijf. Het was allemaal zo snel gegaan dat hij er zelf gelukkig niets aan overgehouden had.

“Wat nu?” vroeg hij zich af.

Hij besloot om niet verder door het gebouw te trekken. Hij stond nu oog in oog met een wezen van de blauwe planeet en kon maar beter van de gelegenheid gebruik maken. Omdat het een stuk kleiner was dan hijzelf kromp Zurqe zijn gebruikelijke afmetingen in tot hij ongeveer even hoog was. Geruisloos ging hij voor het wezen staan en zei een beetje plechtig: “Hallo, mijn naam is Zurqe en ik ben van ver gekomen.”

Want ja, wat moest hij anders zeggen? Hij sloot zijn ogen even en knikte. Verwachtingsvol keek hij toe. Maar er gebeurde niets. Het wezen reageerde niet. Keek zelfs niet op. Zurqe deed nog een poging, maar nu met sterkere trillingen. Weer gebeurde er niets. Dat was jammer, maar hij had het kunnen weten. Als ze al niet reageren wanneer je er doorheen vliegt, dan kon je van een simpele begroeting natuurlijk niets meer verwachten. Zurqe zwaaide voor zijn gezicht. Daarna wapperde hij met zijn hand om zo veel mogelijk lucht tegen het wezen aan te laten waaien. Nog steeds geen reactie. Het wezen kon hem zien, noch horen. Dit had Zurqe helemaal niet verwacht. Met het kleimannetje uit de tweede dimensie had hij gemakkelijk contact kunnen maken. Even overwoog hij om een voorwerp te pakken en voor hem neer te leggen. Maar hij zag ervan af. Misschien zou hij schrikken.

Zurqe dacht na. Aan de ene kant was dit wel gemakkelijk, want dan kon hij deze wezens ongestoord bestuderen. Maar aan de andere kant maakte het de zaak behoorlijk ingewikkeld. Hoe moest hij nu zijn vragen stellen? “Ik zou me met hem kunnen verbinden.”

Dat besloot hij niet te doen. Bestuderen dan maar. Hij zoefde om het wezen heen. Van onder tot boven. Het had een vreemde huid met op verschillende plaatsen haren die onderling sterk van structuur verschilden. Zurqe wist wat haren waren. Hij kende ze van de kleine hu’umps, de diertjes die een paar planeten bij de zijne vandaan leefden. Ze hadden zes armpjes, waarmee ze gaten in de bodem groeven op zoek naar algen. Hun hele lijfje was bedekt met haren. Het lijf van dit wezen ook, maar dan niet overal en zeker niet gelijkmatig. Zurqe zag hoe de huid doorliep onder een tweede laag huid, die niet het gehele lijf bedekte. Hij had nog nooit zoiets gezien. De tweede laag was heel anders van samenstelling. Zurqe begreep het niet. Het wezen had twee armen en handen, net als hij, maar het had vijf in plaats van drie vingers aan elke hand. Zurqe rekte zich uit om het gezicht te bekijken. Hij stak zijn eigen bovenlijf onder de plaats waar het hoofd naartoe gekeerd was. Hij bestudeerde het dwars door de tussenliggende materie heen. Het was een heel merkwaardig hoofd. Het was vrij glad, met hier en daar ook weer haar, dat wel, en er zaten overal gaten. Aan de zijkanten, twee kleintjes aan de voorkant en eenzelfde groter gat als waaruit het kleiwezen zijn trillingen had voortgebracht. De ogen waren klein en vochtig. Zurqe nam het hoofd goed in zich op. Hij voelde een sterke neiging om het wezen aan te raken. Even twijfelde hij. Toen deed hij het gewoon. Hij hield hij zijn hand vlak boven die van de ander en stuurde er wat van zijn energie naartoe. Er gebeurde niets. Het wezen bleef roerloos zitten. Zurqe liet heel voorzichtig zijn hand over die van het wezen glijden. Het voelde warm en vochtig aan. Een beetje ruw ook. Het wezen keek even op, bewoog zijn hand en ging toen weer verder.

“Dat voelde hij!” dacht Zurqe verheugd. “Hij voelt de aanraking! Maar waarom doet hij verder niets?”

Zurqe dacht na.

“Hij voelt de aanraking... maar... hij voelt mij niet!”

Dat moest het zijn! Het wezen was zich bewust van de aanraking, maar niet van Zurqe’s aanwezigheid. En daarom negeerde hij het gevoel dat over zijn hand trok. Zurqe raakte opgewonden en vroeg zich af of hij zich toch maar met hem zou verbinden. Maar hij wist dat dit niet verstandig was. Door zijn enthousiasme moest hij niet te roekeloos worden, hield hij zichzelf voor. Een wezen met zo’n andere energie dan de zijne. Misschien deden ze elkaar iets aan. Hij kon het maar beter eerst met de anderen overleggen. Zurqe besloot dat dit het wezen was waar hij zijn studie op ging baseren en dat hij er voorlopig bij in de buurt zou blijven.

Het wezen ging nog een poosje door met waar het mee bezig was en Zurqe bekeek hoe het zuurstofrijke lucht zijn lichaam in haalde via de kleine gaatjes aan de voorkant van zijn hoofd om even later door dezelfde gaatjes de lucht, maar nu zonder zuurstof, weer terug te geven aan de ruimte. Daarbij ging zijn romp op en neer. Het functioneren van dit wezen begon Zurqe steeds meer te intrigeren.

Plotseling hief het zijn hoofd op en opende het grote gat. Er kwam warme lucht uit en Zurqe zag dat er dingen in dat gat zaten. En het rook vreemd. Zurqe kon niet zeggen dat hij het een prettige geur vond. Het wezen draaide zijn stoel en stond op. Toen zag Zurqe dat het nog twee armen had in plaats van een onderlijf. Het wezen begon te bewegen. Heel langzaam. En tot Zurqe’s grote verbazing bleef het, ondanks de kleine liftende bewegingen van die extra armen, permanent verbonden met de grond. Daarom stegen ze dus nooit op. Ze zaten vast aan hun Aarde. Hij volgde het wezen dat met zijn handen voorwerpen pakte en door het bouwwerk begon te gaan. Daarbij gebruikte het de bestaande openingen in de materie, waardoor het omringd werd.

“Wat merkwaardig,” dacht Zurqe. “En moeilijk ook. Het wezen heeft veel massa, waardoor het vastzit aan de aardkorst en het leeft omgeven door materie. Toch is het niet in staat de elementen van die materie te doorkruisen. Geen wonder dat ze zo traag zijn. Dat bewegen moet wel ongelooflijk veel energie kosten.”

Hij volgde het wezen naar een piepkleine ruimte van primitieve techniek. Dit vertrekje was van metaal en Zurqe vond het er wel heel erg klein. Hij rekte zich zo lang mogelijk uit om elke vorm van contact te vermijden. Hij kon zijn ogen niet geloven. Het wezen gebruikte bij elke handeling zijn vingers en armen. Het was niet alleen niet in staat om door materie te gaan, het kon evenmin voorwerpen bewegen door gedachtekracht te gebruiken. Met een van de vingers duwde het nu op een lichtgevend knopje in de wand. Zurqe was niet berekend op wat er volgde en voor hij er erg in had trok de bovenkant van de ruimte dwars door hem heen. Plotseling bevond hij zich in een nauwe, naargeestige koker, waarin het donkerder was dan buiten. Wat een rare ervaring. Geschrokken haastte hij zich terug naar beneden, op zoek naar het wezen. Maar dat was nog niet ver afgedaald en stond nog steeds in de kleine ruimte, die het dus nodig had om zich door het bouwwerk te laten zakken. Vanaf dat moment zorgde Zurqe ervoor dat hij constant naast het wezen in beweging bleef in plaats van zich te vergapen aan de omgeving. Even later verlieten ze tegelijkertijd het kleine, bewegende vertrek. Hij was er blij om. Hij was niet gewend aan afgesloten ruimtes en eerlijk gezegd vond hij er niets aan. Maar zijn vreugde was van korte duur.

Hij bevond zich nu in een gebied, waarvan hij op de een of andere manier vermoedde dat het zich onder de grond bevond. Het stonk er verschrikkelijk en de energie bleef hangen. Weerkaatste tegen de wanden. Scheen niet door de ruimte heen weg te kunnen vloeien. Er stonden levenloze voorwerpen. De reizende mediums, die hij vanaf het dak van het bouwwerk van veraf had gezien. Het wezen stopte voor zo’n ding, rommelde wat en haalde kleine voorwerpen uit zijn huid. Even later zag Zurqe een gat in de wand van het voorwerp verschijnen en het wezen ging erin zitten. Zurqe vroeg zich af of hij in het reizend medium zou plaatsnemen of het aan de buitenkant zou volgen. Dit laatste leek hem de beste optie. Hij had het gevoel dat hij niet in zo’n ding zou passen, zo klein zag het eruit. Opeens begon het ding te schudden en oorverdovend te brullen en of dat niet genoeg was blies het Zurqe vol met gassen waar hij compleet onwel van werd. Ondanks dat hij zijn aura nog zo goed had afgesloten vermengden de gassen zich in zijn lijf met zijn energie. Zurqe werd van de grond geslagen. Hij tolde om zijn as, steeg tot tegen het dak en voelde zich slap worden. Het voorwerp zette zich in beweging. Zurqe voelde zich duizelig en eng. Een moment vroeg hij zich af of hij niet beter terug kon gaan naar de megaliet. Misschien moest hij achter dit deel van het avontuur een punt zetten en een nieuwe strategie verzinnen. Het was wellicht gezonder voor hem om de wezens als groep van een afstandje te bestuderen. Maar hij liet het idee varen. Hij was al zo ver gekomen. En bovendien had het wezen zijn aanraking gevoeld. Dus er moest op de een of andere manier een contact mogelijk zijn. Hij schudde en fluctueerde, liet zijn aura los om de gassen te laten ontsnappen en trok het toen weer aan. Hij concentreerde zich op dat monsterlijke reizend medium en haakte een energetische lijn aan het dak ervan, waardoor hij zich liet meetrekken.

“Verschrikkelijk, wat een ellende,” dacht hij.

Ze verlieten het bouwwerk. Het idee om buiten te zijn lokte hem meer aan dan het water een oude zeerot deed. Maar hij kwam van een koude kermis thuis. In plaats van frisse, helende lucht kwam hij vele mediums tegen, die dwars door hem heen reden en hem nog meer vulden met hun gassen. Zurqe voelde er niets voor om helemaal op te lossen. Hij wilde in ieder geval nog terug naar huis en zijn lieve Jyhuss. Dus vermande hij zich, haakte de lijn los en begon op eigen kracht boven het medium mee te reizen. Zo moeilijk was het niet, want het tempo was buitengewoon laag.

Uiteindelijk begon het aantal mediums om hen heen af te nemen en nam de duisternis toe. Ze stopten voor een klein bouwwerk.

“Dat zal zijn huis wel zijn,” dacht Zurqe, terwijl hij zich afvroeg welke kleur zijn lichaam nu zou hebben.

Hij voelde zich grijs en verschrikkelijke vies.

Hij zag hoe het wezen naar binnen ging en maakte een rondje om het huis heen om te constateren dat ook dit bouwwerk helemaal dicht zat. Het was zo totaal anders dan zijn eigen huis. Niet dat hem dat verbaasde, maar hij had zoiets zelfs niet kunnen bedenken. Zijn huis had een fluctuerend dak van zachte, zilverkleurige energie, dat ruste op smalle pilaren van vier verschillende soorten mineralen. Het had geen wanden, zodat de wind er alle energie doorheen kon laten stromen. Dit huis was sterk en vast. De wind kon er, zo te zien, met geen mogelijkheid doorheen waaien. Ook al voelde hij zich uitermate onwel, hij volgde het wezen naar binnen. De energie, die er hing, was verschrikkelijk. Verdicht, stilstaand en warm. En overal zag Zurqe levenloze voorwerpen. Aan de wanden, op de grond en zelfs aan de daken. Vele van die voorwerpen straalden oude energieën uit. Het hele huis zat bomvol energetische rommel.

Zurqe hield het er niet lang uit. Hij kon zich niet herinneren zich ooit zo verschrikkelijk moe en onzuiver te hebben gevoeld. Hij besloot het huis zo snel mogelijk te verlaten om ergens in de buurt een beetje bij te komen. Hij wilde het wezen niet kwijtraken, maar nu zag hij zich genoodzaakt om even tot zichzelf te komen en het liefst wilde hij zich reinigen. Hij schoot door de eerste de beste muur die hij zag en kwam direct buiten in een gebiedje met planten terecht. Daar voelde het anders. De geur was aangenamer en de atmosfeer rustiger. Opgelucht keek hij om zich heen. Deze plek was goed genoeg om zich te schonen en dat kwam goed uit, want dan hoefde hij niet zo ver weg en kon hij zijn onderzoek straks misschien al weer voortzetten. Hij was blij dat de felle stralen van de ster nu de andere kant van de Aarde beschenen waardoor hij direct kon beginnen.

Hij steeg tot vele meters boven de grond en liet zich in een horizontale positie vallen. Sloot zijn ogen en liet de energie van het Al, van de Liefde en het Leven, vanuit een omgekeerde piramide naar het midden van zijn lijf stromen. Van daaruit vloeide ze door hem heen. Vulde hem. Reinigde hem. Onder hem verdween de vervuilde energie uit zijn lichaam, eveneens via een piramide, de lucht in in de richting van de grond. De energie die nu door hem stroomde voelde als een ware weldaad en hij wilde eeuwig blijven hangen.

“Wel ja, wel ja! Dump het maar weer bij ons! En wie denk je dat dat op gaat ruimen? Nou? Ik dacht echt dat jij van een ander slag was.”

Met een schok schoot hij overeind. Hij had het heel duidelijk gehoord. Duidelijke, iele klanken. Zurqe keek naar de grond. In eerste instantie zag hij niets. Hij wist zeker dat hij woorden gehoord had die hij kon verstaan en dat het geluid vanaf de grond was gekomen. Hij keek nog eens goed en ontwaarde toen, boven een plant met grote bloemen, een klein rood, glinsterend draadje. Hij ging ernaartoe en ontdekte dat het een wezentje met vleugels was. Ondanks de minuscule omvang vond hij het een mooi, zelfs sierlijk wezentje. En het leek erg veel op het wezen, dat hij voor zijn studie uitgekozen had.

“Hallo, ik ben Zurqe en ik kom van ver,” zei hij met een waardigheid in zijn stem waarvan Hqez nog wat zou kunnen leren.

“Ja, ja... houd je praatjes nou maar voor je.”

Zurqe keek het wezentje aan en wist niet meer wat hij moest zeggen. “Ik ben Imuba. En jij hoort hier niet thuis.”

“Neem me niet kwalijk. Ik... eh... ik ben op bezoek,” zei hij onzeker.

“Zo bedoel ik het niet. Ik bedoehoel...,” snibde het wezentje ongeduldig “...dit is niet jouw natuurlijke omgeving. Je voelt je hier niet prettig. En dat is geen wonder ook. Wat ik je zeg.”

Zurqe keek het wezentje aan. Hij was dolblij dat ze contact met hem legde en dat hij haar kon verstaan, maar haar manier van doen was zo... zo... anders.

“Hier. Ga even zitten onder de calendula. Dat is lekker.”

Imuba wees hem op een bos oranjegele bloemen. Gehoorzaam deed hij wat ze zei. Ze had gelijk. Hij voelde de aangename energie van de bloemen. Hij zat er lekker. Op zijn gemak haalde een brokje seleniet te voorschijn en voedde zich. Imuba bekeek het met grote belangstelling.

“Wil je het voelen?”

Hij dacht niet dat het kwaad kon als ze de seleniet aan zou raken. Ze was zo klein. Nietig zelfs. En hij wilde haar bedanken voor haar gastvrijheid. Imuba legde haar minuscule handje op de steen.

“Kijk...,” zei ze even later op een heel andere, langgerekte toon en vlijde haar gezicht en bovenlijfje over de steen “... hmmm... dat zijn de mooie dingen. Heel fijn. Zo lekker zacht en schoon. Heerlijk. Dank je wel.”

Ze glimlachte en begon met haar vleugeltjes te klapperen. Zurqe zag dat ook zij zich niet alleen boven de grond kon verheffen, maar eveneens in staat was zich met grote snelheid voort te bewegen.

“Ik moet even wat doen. Ben zo terug.”

Hij volgde haar met zijn blik en zag hoe ze naar een pol met verdroogde bloemen vloog. Ze wreef met haar handjes over haar buik en hield ze daarna onder de verdroogde bladeren. Elk blad ging ze af. Toen ze klaar was kwam ze terug.

“Kijk, dat doen wij elfen nou. Wij ruimen op. Zorgen dat de lucht lekker fris en schoon blijft. En af en toe helpen we de gnomen met de planten, omdat die de lucht helpen reinigen. De planten dan. We zorgen voor de schimmels die de dode bladeren zo verteren dat ze op de grond in kleine stukjes uiteenvallen. Die kunnen de wormen dan onder de grond trekken, waar ze omgekauwd worden tot vruchtbare stukjes die weer terug komen in de aarde. De volgende generatie kan daar weer lekker op groeien. En dat is opruimen. Wat ik je zeg.”

Zurqe knikte. Ondanks dat hij niet alle woorden kende, begreep hij de grote lijnen van het verhaal. Het begon hem nu ook te dagen wat Imuba en het kleiwezentje bedoelden met opruimen. Zij zorgden ervoor dat alles weer in de grote kringloop van de blauwe planeet terugkwam. Ze bewaakten de oneindigheid der dingen.

“Dus jij bent een elf. En wat zijn die wezens uit het huis dan?”

“Mensen,” zei ze vol minachting. “Vervuilers. Nuttelozen. Ze vreten de Aarde op, hollen haar uit. Maar iets terugdoen... ho maar! Kijk, als wij er niet zouden zijn, dan zouden ze die dode bloemen daar nutteloos laten staan. Stoppen er geen schimmeltje bij, of desnoods een bacterie, nee hoor... helemaal niks. En als ze dan zelf ook vinden dat dat nutteloos is, dan scheppen ze die hele pol gewoon uit de grond. Steken onderweg een aantal wormen doormidden, terwijl die zich juist de hele dag de zenuwen kauwen, maar maakt niet uit. En weet je wat ze dan doen? Verbranden! Nou zeg ik je... verbranden. Gewoon zo maar. Kijken niet of er nog een paar kevertjes of larven in zitten. Nee hoor, die gaan gewoon mee. De brandstapel op.”

Imuba raakte duidelijk over haar toeren. Zurqe wilde haar kalmeren, maar het enige wat hij kon bedenken was haar vertellen over zijn ontmoeting met het kleiwezen.

“Oh... een gnoom. Pas maar op. Ze wijzen je altijd de verkeerde weg. Maar ja, ze ruimen in ieder geval wel op. Dat moet ik je wel zeggen.”

Vervolgens foeterde ze nog een poosje door.

“Waarom gaan jullie niet met ze samenwerken?”

Zurqe wist niet of het een goede vraag was, maar het leek hem alsof ze niet geïnteresseerd was in zijn verhaal, en nog steeds kon hij geen goede vragen verzinnen. Was Vanfu er maar. Die kon dat altijd wel. Zurqe was geen prater. Hij observeerde liever. Maar hij was bang dat, als hij het gesprek zou beëindigen, ze zou vertrekken en hij haar nooit meer zou zien. Net als de gnoom. Hij wilde dat risico niet lopen.

“Samenwerken? Tsss... Ze zien ons niet. Horen ons niet. Niks. Zitten altijd achter hun mist. Kijk, ik fladder lekker een beetje heen en weer. In hun wereld. Dan hou ik een beetje in de gaten wat ze uithalen. Kom ik weer terug naar m’n eigen dimensie als het me te veel wordt. Maar zij kunnen alleen maar in hun eigen wereld kijken. En als ik in de hunne ben, dan... nou ja, wat ik zeg... ze zien je niet. Weten niet eens dat we bestaan. Gaan gerust bovenop je staan als je niet uitkijkt. Dus helemaal nutteloos, dat samenwerken van jou.”

Zurqe dacht diep na.

“Maar hoe kan dat dan? Ze zijn een dimensie verder,” vroeg hij uiteindelijk.

“Ja, dat weet ik ook niet hoor. Dat vragen wij ons bijna dagelijks af. Nou, ik moet gaan. Heb nog veel te doen. Toedeledoki.”

“O... moment... wacht even, alsjeblieft. Mag ik nog wat vragen?” vroeg Zurqe geschrokken.

“Als je maar opschiet. Zoals ik al zei: ik heb nog veel te doen.”

“Kan ik je misschien nog een keer spreken?”

Imuba begon te lachen.

“Dit is mijn terrein. Dus je kunt me hier altijd roepen. Zie je die zilveren blaadjes daar? Dat is judaspenning. Schud er maar aan, dan hoor ik je wel.”

En zonder verder nog een woord te zeggen vertrok ze.

Zurqe was er beduusd van. Al die woorden, die met grote snelheid uit het kleine gaatje in haar hoofd kwamen. En zoveel informatie. Hij had heel wat om over na te denken.

Nu hij zich weer beter voelde besloot hij zich toch nog een keer in het huis te wagen. Hij trok zijn aura dicht om zich heen en sloot die nog eens extra af met een laag energie. Toen ging hij naar binnen. Het lag er bezaaid met allerhande dingen. Hij kon er niet over uit. Een kakofonie, niet van klanken maar van voorwerpen van de meest uiteenlopende materialen. En alles gaf zijn energie af. Hij zag de energie van mensen, van metalen, van planten. Het leek wel of er geen einde kwam aan alle trillingen en kleuren, waarmee het mens zich omringde.

Zurqe vond de mens in een stoel voor een voorwerp, waar een enorme straling vanaf kwam. Hij hoorde dat er harde geluiden uitkwamen en zag lichtflitsen en raakte zo overstuur dat hij hevig begon te fluctueren. De straling was zo gewelddadig dat Zurqe er niet over peinsde zich erbij in de buurt te wagen. Hij wilde niet nog eens het risico lopen om bijna uit zijn energie geslagen worden. Maar hij wilde ook zijn mens niet uit het oog verliezen en daarom verschanste hij zich in een hoek schuin achter het voorwerp. De mens leek geen last te hebben van de straling. Op zijn gemakje zat hij er middenin en staarde hij naar het ding. De kleuren van de aura van de mens veranderden van bruin en rood naar blauw en groen. Hij pakte iets. Een stevig soort mandje en bracht het naar de grote opening in zijn hoofd. Zurqe zag hoe hij vloeistof vanuit het ding in zijn lichaam goot. “Het voedt zich!”

Zoals zoveel op deze planeet bestonden ook de wezens voor het merendeel uit water. Natuurlijk, het had water nodig om zichzelf in stand te houden. “Bent je daar eindelijk?” zei een zware stem, die vanachter hem door de wand kwam.

Geschrokken keek Zurqe om en zag hoe een mens voor hem ging staan. Deze mens zag er heel anders uit dan degene die hij als studieobject had gekozen. Dit wezen was niet verdicht. Het zag eruit als een kloon van de andere, maar had een onvergelijkbare energie. Het had veel en veel minder materie. En met een schok besefte Zurqe dat hij het had kunnen verstaan. “O... eh... ik kom van ver,” zei hij, omdat hij tot nu toe nog niet over een beter begin van een gesprek had kunnen nadenken.

“Dat moet wel ja. Zo’n engel als jij hebt ik nog nooit gezien.”

Zurqe wist niet wat de half-mens bedoelde en schudde zijn hoofd.

“Jongens, d’r staat hier een engel,” brulde het mens. “Trouwens, ik ben Bram.”

Via verschillende wanden kwamen meer van dergelijke mensen toegestroomd.

“lk ben Zurqe, niet engel,” probeerde Zurqe uit te leggen.

De mensen verdrongen zich om hem heen.

“Kom op jongens, houdt een beetje afstand, want zo kent ie er niet tegen. Zeg eens, engel, wat heb jou hierheen gebracht?”

Zurqe legde uit dat hij was gekomen om de mensen te bestuderen.

De mensen keken hem aan en begonnen door elkaar te praten. Zurqe kon het allemaal niet volgen.

“O, vraag maar op hoor... wij kennen je wel helpen. Wij zijn zelf ook mens... geweest dan... hahaha,” en Bram schudde van het lachen.

“Kom mee, dan gaan we naar haar kamer... kennen we effe op ons gemakkie babbelen... die tv, dat werkt alleen maar storend... en het maakt niet uit of we ´m uitknallen... gaat ie gewoon weer aan.”

Zurqe volgde Bram en de mensen naar een andere ruimte in het huis. Deze half-mensen konden wel door materie gaan. Ze wachtten niet op elkaar, maar dromden allemaal tegelijk de ruimte in. Daar waren ook veel dingen, maar het voelde er toch lichter. Het werd er wel ingewikkelder op, bedacht hij, nu hij met twee soorten mensen, die verschillende eigenschappen bezaten, te maken had. Maar voorlopig was hij blij dat hij een ingang had gevonden om direct te kunnen communiceren en dat deze half-mensen ook genegen waren dat met hem te doen.

“Die daar, dat is Geert,” legde Bram uit en hij wees met zijn vinger door de ruimte naar een wand. Zurqe veronderstelde dat hij zijn mens bedoelde. “En die is getrouwd met Annie. En Annie, die praat met geesten. Daarom zijn wij hier. Kennen we af en toe nog eens lekker lachen. Nou ja, en ze doet nog wel goeie dingen ook hoor.”

Zurqe begreep er helemaal niets van.

“En wat zijn jullie dan precies, Bram?” vroeg hij voorzichtig.

Een luid gelach steeg op.

“Die engel herkent geeneens een dooie!”

Ze schaterden het uit.

“Lekkere engel ben jij zeg. Je komt hier zeker stage lopen!”

Het duurde een poos voordat iedereen bedaard en weer enigszins geconcentreerd was. Iedereen behalve een mens met een veel langer lijf en zonder verplaatsarmen. Dit mens keek hem eerbiedig aan.

“Ben je echt een engel?” vroeg het met een lichtere stem dan die van Bram. Zurqe keek haar aan en schudde weer zijn hoofd.

“Nee,” zei hij.

“Luister,” kwam Bram tussenbeide. “Loes, laten we meneer eerst eens fatsoenlijk te woord staan. Wij bennen dooien. Eerst hadden wij ook een lichaam. Maar toen we dood gingen, floepte ik opeens uit dat lichaam. En de anderen hier ook. Je schrik je dood, als je daar niet op voorbereid ben. Ik denkt bij me eigen: zo, ouwe Bram blaast z’n laatste asem uit en dat was het dan. Maar nee hoor. Staat ik opeens naast me eigen, in dat ziekenhuis. Ziet ik hoe ik daar lig en moeders de vrouw maar huilen. Ja, is toch effe gek hoor, je weet niet wat je moet doen op zo’n moment. Ziet ik mijn vader en moeder en alle elf broers. Ik was de laatste, een nakomertje. Dan krijg je dat hè. Zegt m’n ouwe heer ‘Bram, kom, ga mee.’ Die goeie ouwe kerel. Heb hard gewerkt in z’n leven. Maar ik denkt bij me eigen: mooi dat ik niet gaat. Ik blijft nog effe hier. Nou, en toen zat ik vast. Ik nog gaan kijken hoe ze me lijf onder de grond stopten. Niet dat ik daar last van had hoor. Maar het is toch een akelig gezicht. Daar gaat ie dan, dacht ik. Maar ja, ik zag er al niet meer uit hoor.”

De anderen knikten instemmend. Ze hadden ongetwijfeld dezelfde ervaringen.

“Nou, ik een beetje bij moeders de vrouw in de buurt blijven hangen. Die zag me niet. Zat te treuren voor me foto. Maar ja, daar kon ik niks aan doen. Maar tegen het eind zag ze me wel, hoor. Toen heb ik haar getroost en gezegd dat het helemaal zo erg niet was. Dat we gauw weer samen zouden wezen. En toen ze dood ging, ziet ik me daar toch een licht! Allemachtig. Ik dach bij me eigen: kan me niet herinneren dat bij mij ook gezien te hebben. Maar dat kan ik ook best vergeten zijn. Een mens ken niet alles onthouden, nietwaar? Afijn, denkt ik eindelijk moeders de vrouw weer bij me te hebben, is ze weg. Gewoon weg. Nergens te bekennen. Ik denkt dat ze is meegegaan met van die jongens zoals jij.”

Zurqe knikte. Hij had er niet zoveel van begrepen en probeerde de essentie uit het verhaal te vissen.

“Kom jij ons halen?” vroeg een tamelijk klein mens met een waas van witte haren op zijn hoofd.

“Nee,” antwoordde Zurqe geschrokken. “Ik kom hier verkennen.”

Het leek hem het best niet direct alles te vertellen. Deze mensen dachten dat hij iemand anders was. Hij moest een manier vinden om uit te leggen wie hij was en waar hij vandaan kwam, maar omdat hij niet veel begreep van wat ze hem verteld hadden, was hij bang dat het omgekeerde ook het geval zou zijn. En hij wilde absoluut voorkomen een verkeerde indruk te wekken. Hij moest eerst heel goed nadenken.

“Mag ik vragen stellen?” vroeg hij.

“Haha,... een engel die aan ons vragen gaat stellen!”

Ze vonden het weer erg grappig en sommigen brachten hun handen naar hun hoofd of raakten de anderen aan. Het was een herrie van jewelste.

“Nou, kom maar op met die vragen,” zei Bram uiteindelijk.

Zurqe vertelde dat hij vele vragen had en dat hij eerst wilde weten hoe het menselijk lichaam werkte. Dat leek hem een goed uitgangspunt.

“Ik weet het! Ik weet het! Ik ben dokter!” riep de kleine mens met de witte haren.

Ze keken hem allemaal aan en knikten. Bram maakte voor hem plaats naast Zurqe, al ging het duidelijk niet van harte. De kleine man vertelde dat hij dokter Dijksma heette en alles wist van het menselijk lichaam. Hij luisterde aandachtig naar Zurqe’s vragen en probeerde zijn kennis zo goed mogelijk met deze bijzondere engel te delen. En dat viel niet mee, want hoe leg je uit aan iemand, die niet eens weet wat een mond is, wat hormonen en spijsvertering zijn? Hij deed zijn uiterste best om het functioneren van het lichaam zo duidelijk mogelijk weer te geven. Van geboorte en groei tot aftakeling en dood. Zurqe luisterde geconcentreerd. Sloeg elk woord op. Wat hij niet begreep, daar kon hij later misschien op terugkomen. Als hij in eerste instantie de kennis maar had. Toen dokter Dijksma eindelijk klaar was vroeg hij: “Heb ik nu mijn goede daad gedaan? Mag ik nu met je mee?”

Zurqe keek hem aan. Zag de hoopvolle kleuren rond zijn hoofd. Hij voelde een tomeloos medelijden met deze man. Hij wist niet waar deze dooien naartoe wilden, net zomin als hij wist waarom ze zich hier bevonden en toch niet tevreden waren met hun plaats. Zo te zien wilden ze allemaal weg en dachten ze dat hij degene was die hen kwam halen om naar hun geliefde bestemming te brengen. Hij had nog nooit over zo’n situatie gehoord en het stemde hem treurig.

“Ik zal er over nadenken,” zei hij tenslotte.

“Wil je nog meer vragen dan?” vroeg de Loes-mens.

“Ja,” zei Zurqe, die het eigenlijk tijd vond om terug te keren naar de megaliet.

Hij had zoveel in de kristallen op te slaan. Nu hij wist waar zijn mens woonde kon hij gemakkelijk heen en weer reizen. Hij had behoefte aan frisse lucht en verlangde ernaar met zijn vrienden te overleggen. Maar hij vond het zielig om deze dooien nu achter te laten. Ze keken hem zo vol hoop en nieuwsgierigheid aan.

“Ik wil graag weten hoe dat zit met die twee huiden,” zei Zurqe.

“Nou, toevallig, toevallig,” zei de Loes-mens blij. “Ik ben naaister geweest.” Ze begon trots te vertellen dat ze eigenlijk Louise heette, maar door Bram voor het eerst Loes was genoemd. Ze had tijdens haar leven, heel lang geleden, de crinolines voor de deftige dames gemaakt. Ze sprak over kleding, stoffen en materialen. Over beddengoed, gordijnen en het bekleden van meubels. Zurqe probeerde weer alles op te slaan. Het werd nu allemaal wel een beetje veel, maar hij haalde het niet in zijn hoofd haar te onderbreken. Ze praatte zo enthousiast. De dooien leek het allemaal niets te interesseren. Ze bleven omdat hij er was. Toen ze eindelijk haar mond hield voelde hij een lichte zucht van opluchting door de ruimte gaan.

“Dat was erg interessant en zeer waardevolle informatie,” zei hij. “Dank je wel.”

Loes trok haar schouders op en gniffelde. Zurqe was bang dat ze ook de gevreesde vraag zou stellen. Maar dat deed ze gelukkig niet.

“Ik heb nog wel een tip,” zei dokter Dijksma. “Straks als ze opstaan, kun je ze zien... in hun blootje.”

Weer werd er hartelijk gelachen.

Zurqe had zo geconcentreerd geluisterd, dat hij zijn mens, bijna vergeten was. Maar hij wilde hem best wel in zijn blootje zien, wat dat ook mocht zijn. De dooien mompelden dat het een goed idee was.

“Het is een echte engel, hè,” hoorde hij achter zich.

“Absoluut, van de eerste categorie. Vandaar dat ie niet weet hoe we in elkaar zitten. Kijk maar naar ‘m. Zo groot en zo licht. Het doet bijna pijn aan je ogen.”

“Ja. Mooi, hè.”

“Ik denk dat ie ons op de proef stelt.”

“Ja, we moeten bewijzen dat onze daden vergeven kunnen worden. Hij neemt ons natuurlijk niet zomaar mee.”

Het gebabbel en gespeculeer hielden aan tot het licht begon te worden. “Kom maar met me mee,” zei dokter Dijksma toen. “En we gaan alleen. Annie komt zo hierheen, dus wachten jullie maar hier.”

Zurqe volgde dokter Dijksma naar weer een andere ruimte. De dokter verplaatste zich erg langzaam en voorzag Zurqe in de tussentijd van de nodige informatie. Ze waren op weg naar de slaapkamer, waar Annie en Geert in bed lagen. Hij vertelde over een bed en over slapen. Over wakker worden en het ochtendritueel.

“Dit is de slaapkamer.”

Zurqe kwam in een vertrek waar een speciale geur hing. Hij zag naast het hoofd van zijn mens een hoofd met langere, gelige haren. Dat moest de Annie-mens zijn.

“Wat doen we nu?” informeerde hij.

“We zullen ze een beetje wakker maken. Dan beginnen ze de dag op hun gemak en kun je goed zien wat ze doen. Normaal is het ’s ochtends altijd haasten haasten. Vooral door Geert.”

Dokter Dijksma ging naar de kant waar Annie lag. Concentreerde zich, vrij lang vond Zurqe, en stootte toen met zijn gedachtekracht tegen een ding. Het vloog naar beneden en kwam met een klap tegen de wand terecht, waar het een oorverdovend geluid begon te maken.

Annie schoot overeind en dokter Dijksma in de lach.

“Ik heb de wekkerradio op de grond gesmeten,” zei hij trots.

Annie wreef in haar ogen. Ook Geert was wakker geschrokken. Hij geeuwde en ging overeind zitten.

“Snetver, de wekker is gevallen,” zei Annie en stuurde er in gedachten achteraan: “Stelletje deugnieten!”

Dokter Dijksma had er duidelijk plezier in. Geert gooide het dekbed van zich af en stond op. Zurqe bekeek hem van top tot teen. Nu begreep hij helemaal wat Loes hem verteld had over de kleding. Ook Annie stond op en liep naar Geert om hem een zoen te geven. Hij wreef even over haar rug. Zurqe vond het vreemde lijven, met al die verschillende soorten haar op verschillende plaatsen. Het zag er allemaal op een bepaalde manier ook week uit. De lijven hadden massa, maar oogden niet stevig. Dokter Dijksma begon uitgebreid te vertellen waaraan je kon zien dat Annie een vrouw was en Geert een man en waar al die verschillen toe leiden. Hij had zich voorgenomen die engel zo goed mogelijk van dienst te zijn, want hij wilde beslist niet tot degenen behoren die achter zouden blijven.

Zurqe volgde Geert. Deze ging naar een ruimte waar water door een ding uit het dak kwam. Hij zag hoe hij eronder ging staan en iets over zich smeerde en er even later weer afspoelde. Zurqe bekeek hem van alle kanten en zag de andere gaten in het lichaam. Toen hij genoeg had gezien ging hij terug naar de slaapkamer, want hij vond waterdamp niet prettig en al helemaal niet als ze nog warm was ook.

Dokter Dijksma en Annie waren niet meer in de slaapkamer. Zurqe keek rond. Ging op het bed zitten en raakte dingen aan. Al die energieën! Ze bleven overal aan vastkleven. Ze kruisten door hem heen. Deden hem verschillende emoties ervaren, ook al had hij zich nog zo goed afgesloten. Verwonderd vroeg hij zich af hoe ze erin konden overleven zonder zichzelf kwijt te raken. Toen zag hij het kledingding dat Geert om zijn bovenlijf had gehad. Het was ongetwijfeld doordrenkt met zijn energie. Zurqe nam een besluit. Hij visualiseerde er een goed afgesloten energetische bal omheen, verbond zich hiermee via een dun koord en kneep er stilletjes tussenuit. Bij de megaliet konden ze dit stukje Geert nog eens grondig bestuderen.

4

Het leven verliep niet meer zoals het was geweest. Geert kon niet loslaten wat er was gebeurd tijdens de nacht dat zijn bed bewoog. Hij had het meerdere malen met Annie besproken maar ze was er niet op ingegaan. “Het is toch weer als vanouds,” wierp ze telkens tegen.

Maar Geert wist het niet. Hij had het gevoel dat er meer in huis was dan hem lief was en hij kreeg dat idee maar niet uit zijn hoofd.

Hij bracht zijn vrije tijd zoveel mogelijk door in de tuin en ’s avonds bleef hij langer dan gebruikelijk voor de televisie hangen. Hij hoopte zo moe te zijn dat hij direct in slaap zou vallen en niet hoefde te denken aan wat er mogelijk zou kunnen spoken rond zijn bed. Annie´s verzekering dat er over hun gewaakt werd, stelde hem niet gerust.

Helaas begon de televisie kuren te vertonen. Telkens floepte het beeld aan en uit of zat hij tijdens een documentaire plotseling naar geruis te kijken, dat enkele seconden aanhield, waarna hij opeens midden in een film zat . En dat gebeurde dan drie of vier keer achter elkaar. Knorrig haalde hij het oude toestel, dat nog op zolder stond, te voorschijn en zette het neer. Maar het hielp niet. Dezelfde problemen bleven zich voordoen. Daarna probeerde hij het met dvd’s. Maar dat was van hetzelfde laken een pak. Hij raakte geïrriteerd.

“Zou het aan de kabel liggen?” vroeg hij aan Annie.

“Dat zou best eens kunnen,” antwoordde ze.

Annie keek zelden televisie. Het leek dus niet zo vreemd dat ze er weinig belang aan hechtte, ware het niet dat ze anders altijd maatregelen nam wanneer zich dingen voordeden, die in en om het huis geregeld moesten worden. Die pakte ze meteen aan. Ze schakelde een of ander bedrijf in of liet het hem opknappen. Ze hield er niet van als iets dat gedaan moesten worden bleef liggen, omdat het haar te veel van de belangrijke dingen afleidde, zei ze altijd. Haar laconieke antwoord maakte Geert een beetje achterdochtig. Het zette hem aan het denken. Ze legde dit wel erg gemakkelijk naast zich neer, vond hij.

Er begonnen zich meer en meer spinsels in zijn hoofd te weven. Stel je voor dat het geen storing was? Dat het te maken had met hun bed dat bewogen was. Dan werden ze lastig gevallen. Door een klopgeest. En dat verklaarde waarom Annie er in alle talen over zweeg. Ze was ongetwijfeld bezig om het weg te krijgen. Maar kreeg je zoiets wel weg? En was het niet vaker in de geschiedenis voorgekomen dat paragnosten overvallen werden door een geest die hen een halt toe riep? Die erover waakte dat ze stopte met dingen doorgeven uit de onzichtbare wereld? Die was tenslotte niet voor niets onzichtbaar. Ergens meende hij er ooit iets over gelezen te hebben. Hij besloot het op internet op te zoeken. Het idee alleen al maakte hem misselijk van ellende. The Haunted House in de Schieveense polder. Zijn huis. Hij moest er niet aan denken. Verbeeld je dat ze straks met hun bed door de kamer zweefden. Dat ze met stoel en al naar buiten gekiept werden, dwars door de ruiten. Of dat er constant iemand dingen in je oor fluisterde, zodat je nooit meer kon slapen. Misschien ging het zo ver dat ze je dingen konden laten doen! Normaal gesproken dacht je natuurlijk alleen aan een groot statig pand met een eeuwenoude geschiedenis en krakende vloeren en houten trappen. Niet aan een moderne bungalow tussen de weilanden. Maar met Annie wist je het maar nooit. Deze geest was niet op het huis afgekomen, maar op haar! Zijn ideeën begonnen steeds vastere vormen aan te nemen.

Het allerlaatste overtuigende argument zag hij in het feit dat ze er niets over zei. Ze vroeg niet eens of de televisie het weer gewoon deed. Een veeg teken. Het had dat te betekenen dat Annie zich er niet mee bezig hoefde te houden, omdat ze al wist hoe de vork in de steel zat. Anders had ze al lang maatregelen getroffen. Dat wist hij voor honderd procent zeker. Hij begon een plan uit te broeden.

“Zullen we een film opzetten?” stelde hij op een gewone doordeweekse avond voor.

Het regende een beetje, waardoor ze niet in de tuin konden zitten. Annie was na het eten niet naar haar kamer gegaan. Ze dronken koffie in de woonkamer. Dit leek Geert een mooi moment om zijn plan ten uitvoer te brengen. Hij popelde van ongeduld en zette de televisie alvast aan. Annie keek hem verbaasd in de ogen, want Geert was helemaal niet zo dol op films. Hij keek liever actualiteitprogramma’s of documentaires. En als er al eens naar een film gekeken werd dan gebeurde dat zeker niet door de week.

“Is goed,” zei ze. “Heb je iets in gedachten?”

Dat was nou weer onnadenkend van hem, verweet hij zichzelf. Hij had beter een leuke film kunnen kopen. Daar had hij niet aan gedacht. Domme zet.

“Nee, niet in het bijzonder. Kies jij maar iets,” zei hij.

Tot zijn verbazing liep ze naar haar kamer en kwam even later terug met een gekopieerde dvd.

“Heb ik een poosje terug van Els gekregen. Ze zei dat het heel spannend en mooi was.”

“Toch niet weer een of ander waargebeurd drama, hè?”

En meteen beet hij op zijn tong. Ook al moest hij anderhalf uur naar een waargebeurd drama kijken, hij zou het zonder mopperen doen in het belang van zijn test.

“Het is maar wat je voor waar aanneemt,” mompelde Annie, terwijl ze kaarsen aanstak en een blaadje met wijnglazen en kaasjes op de salontafel zette. Het was een designtafel van gebogen glas. Voorheen was haar voorkeur altijd uitgegaan naar een landelijk stijl, maar omdat de woonkamer niet zo groot was, had ze naar iets gezocht dat een ruimtelijk beeld gaf. En zo was ze op deze moderne tafel gestuit. Hij stond mooi op het katoenen kleed. Ze had eenzelfde bijzettafeltje gekocht en dat tussen de twee crèmekleurige ribcord banken gezet. Het geheel maakte een rustige indruk. Vooral in combinatie met de eikenhouten planken van de vloer. Ze was nog altijd erg tevreden met het resultaat.

“Hè gezellig. Een winterfeestje in de zomer. Trek jij hem even open?” vroeg ze, terwijl ze Geert een fles chardonnay gaf.“Het is een film van een paar jaar geleden. Els heeft ervan genoten zei ze. En Tim ook.”

Ze nestelde zich behaaglijk op een van de banken. Geert deed het grote licht uit en kwam naast haar zitten. Ze zagen Bruce Willis en een jongetje, dat hem ‘I see dead people’ bekende. Het kind werd geplaagd door de meest afschuwelijke geesten. Ze zagen eruit zoals ze dat hadden gedaan op het moment van hun overlijden, met gruwelijke verwondingen of ziektes. Ze wilden dat hij iets voor hen deed. Annie zat er helemaal in en Geert zat het uit.

“Wat een mooie film,” zei ze met een zucht toen de aftiteling begon.

Geert zweeg. Hij was behoorlijk van zijn stuk gebracht.

“Zie je nou dat er uiteindelijk niets aan de hand is? Ze willen alleen maar een beetje aandacht. En zo gruwelijk laten ze zich in het echt heus niet zien,” begon Annie haar nabeschouwing.

Geert mompelde ‘hmhm’ en haastte zich naar het toilet. Hij was klaarwakker en voelde er niet veel voor om direct naar bed te gaan. Aan de andere kant wilde hij onder geen beding met Annie van gedachten wisselen over deze film. Hoe eerder die verschoven werd naar zijn hoekje ‘kennis van genomen’ des te beter het voor hem was. Maar een ding was hem wel duidelijk geworden: de televisie had meer dan honderd minuten lang niet een keer kuren vertoond.

De dagen daarna verliepen volgens het vaste stramien maar Geert voelde zich niet prettig in zijn eigen omgeving. De film had zijn gevoel van onveiligheid alleen maar aangewakkerd. Hij wist dat er meer was tussen hemel en aarde en hij wist dat het dichterbij was dan hij wenste, maar hij had er nooit persoonlijk mee te maken gehad. Niet echt. Wat Annie vertelde had hij tot nu toe kunnen verbannen naar zijn hoekje voor ‘kennis van genomen’, dat hij veilig in zijn brein had gecreëerd voor situaties die hij niet aankon. Zo lukte het hem zich er gemakkelijker voor af te sluiten. Maar deze keer was het moeilijk. Met spijt in zijn hart dacht hij telkens terug aan de beelden van het jongetje dat tegen zijn wil bezocht werd door de meest gruwelijke spoken. Hij had geprobeerd een test te doen en dat was gelukt. De geesten in zijn eigen haunted house hadden tijdens de film niet gerommeld aan zijn toestel, wat ze de laatste weken om de haverklap deden. Hij had zijn ogen ervoor willen sluiten. Had willen bewijzen dat de kuren van het apparaat te wijten was aan een technisch mankement. Maar de test had het tegendeel bewezen. Annie hadden ze niet zitten pesten. Ze hadden haar rustig laten kijken. Welke draai hij er ook aan probeerde te geven, dit was wat zijn brein had geconcludeerd. Zijn wereld was onveilig geworden.

Hij deed zijn uiterste best om te kalmeren. Maar binnen in hem groeide een angst. Annie. Ze had altijd het beste met iedereen voor. Hoe ondankbaar sommige lieden ook konden zijn. Haar bedoelingen waren gestoeld op eerlijkheid, mededogen en respect. Maar wat nu als ze haar neus toch stak in dingen waar ze niet mee bezig hoorde te zijn? Als haar een halt werd toegeroepen door gene zijde? Door de wezens waar ze voor honderd procent op vertrouwde? En wat als die wezens helemaal niet zo zuiver en puur waren? Misschien hadden ze haar eerst jaren aan het lijntje gehouden en kwamen ze nu met een gruwelijke afrekening. Annie was een sterke vrouw, maar zelfs sterke vrouwen konden niet alles in het leven het hoofd bieden. En zij speelde met krachten die menigeen ver boven de pet gingen. Geert lag er nachtenlang van wakker. Hij probeerde een manier te bedenken om met haar te praten, maar de juiste woorden vormden zich niet in zijn brein. Hij zou het heel bijdehand moeten inpakken om haar zijn zorgen zo duidelijk over te brengen dat ze in zou zien dat hij gelijk had. Hij was ervan overtuigd dat ze er niet voor open zou staan, tenzij hij met niet te verwerpen argumenten kwam.

Hij zwoegde door het leven heen. ’s Ochtends vroeg vertrok hij naar zijn tijdelijke kantoor. Niet dat het daar een feest was om te zijn, want zodra hij binnenkwam veranderde de sfeer. De gezichten draaiden zich weg en gesprekken vielen dood. Stapte hij de lift in, dan werd hij met een zakelijk ´goedemorgen´ begroet en staarde iedereen voor zich uit, slechts wachtend op het geluid waarmee de lift aangaf op de juiste verdieping te zijn gearriveerd. Maar het maakte hem niets uit. Hij beet zich alleen maar steviger in deze riekende zaak vast, want dat er een luchtje aan zat stond voor hem als een paal boven water. Hij kon niet de hele nacht en ook nog eens alle uren van de dag met zijn hoofd bij de problemen thuis zijn. Hij had afleiding nodig. En een mogelijkheid om zijn unheimische gevoel te ventileren. Hij hoopte dit overdag in zijn werk te kunnen doen door een deel van zijn ongenoegen bot te vieren op deze tent. Dan had hij in ieder geval genoeg energie om de avonden op hun gebruikelijke manier door te brengen zonder permanent gespitst te zijn op elke beweging en elk geluid. Omdat hij nog niets had kunnen vinden wat op fraude of een andere vorm van misdaad leek, besloot hij om een lijst te vragen waarop vermeld werd welke chemische middelen Wegmet in al haar producten verwerkte. Ene Leo Harder, de meest gelikte van de twee directeuren, trok zijn gladde, gebruinde gezicht in een sarcastische lach toen hij het verzoek hoorde. “Leidt die lijst je naar je cijfertjes?” had hij op een suikerzoete toon gevraagd. “Je hebt toch al een lijst van alle producten die we inkopen gekregen? Je hebt weet ik niet wat voor lijsten gekregen. Het lijkt wel of je perse iets wilt vinden... dat er niet is.”

Geert liet zich niet van de wijs brengen. Hij hield stug vol. Hij moest het hard spelen en zou dat doen ook. En heimelijk had hij er plezier in. Het gaf hem de mogelijkheid om dagdelen lang niet aan thuis te denken. Uiteindelijk gaven ze hem een boekwerk, dat vol stond met namen, maar waarin niet vermeld werd welk middel Wegmet voor welke doeleinden gebruikte. “Hier heb ik niets aan,” meldde hij na de pauze, terwijl hij het naslagwerk met een klap op Harders bureau liet vallen. “Ik heb gezegd dat ik een overzicht wil van alle middelen die gebruikt worden en dat ik daarnaast wil weten welke samenstellingen jullie maken. Het lijkt me niet dat dat een vraag is die niet begrepen kan worden.”

Harders vernauwde zijn ogen tot spleetjes. Hij leunde beheerst achterover en keek Geert zwijgend aan. Geert zag door de zonnebankbruine huid heen lichtrode vlekken in zijn hals verschijnen.

“Ja hoor eens...ik kan ook een paar collega’s laten komen om de boel hier op z’n kop te zetten,” besloot hij dapper te dreigen.

Hij had nog nooit zoiets gedaan en hij sloeg een beetje op hol. Maar deze zaak deugde niet. Hij wist het. Hij kon het bijna aanraken en op dat punt moest hij zien te komen. En het voelde heerlijk. Vooral toen hij merkte dat zijn dreigement resultaten had. Eigenlijk was hij helemaal niet in staat om de boel door een paar collega´s op zijn kop te laten zetten en zeker niet zonder harde bewijzen. Hij ging ver zijn boekje te buiten. Maar wist die Harder veel. En bovendien kon het hem niets schelen. Leo Harder knikte tenslotte langzaam.

“Ik hoop dat we de juiste lijst voor je kunnen vinden,” zei hij zacht.

Geert hield zijn hoofd een beetje schuin en schonk de man ongewild een minzame glimlach. Tevreden verliet hij het vertrek.

Niet lang daarna verscheen de boekhouder met de lijst in het glazen kantoortje. De kleine man met de gekromde schouders wilde in eerste instantie meteen weer vertrekken, maar Geert hield hem aan de praat. Hij stelde hem wat vragen, die er helemaal niet zoveel toe deden, maar die hij voor zijn eigen gemoedsrust nodig had om naar de buitenwereld toe zijn verzoek een legitiem tintje geven. Bovendien had hij het idee dat hij, als hij het handig speelde, deze man op de een of andere manier wel wat inside-informatie zou kunnen ontfutselen. Aanvankelijk draaide hij om alle antwoorden heen en kon Geert niet nalaten naar het boord van zijn overhemd te kijken, dat niet goed om zijn dunne nek vol duidelijk zichtbare pezen en rimpelige huid sloot. Hij vond het afzichtelijk. Het hele mannetje stond hem niet aan. Hij vertikte het om hem bij de naam te noemen. De kleine gluiperd. Maar hij praatte graag en veel en dat was mooi. Geert lokte hem uit zijn tent en liet hem vertellen over de capriolen van ontelbare onbetrouwbare boekhouders, die zijn pad hadden gekruist, waarbij hij natuurlijk niet naliet deze lieden te veroordelen en Geert te verzekeren dat dit geen praktijken waren waaraan hij zich ooit schuldig zou maken. Geert luisterde en dacht na. Stelde geniepige vragen. Het gluiperdje was erg alert op de cijfers, dus moest hij er via een andere weg achter zien te komen wat hier precies gaande was. Het deed zijn hersenen kraken en hij vond het niet alleen leuk om te doen, maar hij genoot ervan. En uiteindelijk leek het erop dat hij beet had.

“Hier gaat het er allemaal heel eerlijk aan toe... gelukkig,” zei de accountant. “De bazen brengen spullen mee en die worden dan in het lab gebruikt.”

De bazen brengen spullen mee. Geert sloeg het onmiddellijk op, maar ging er niet op in.

“O ja, het lab. Daar worden toch ook nieuwe producten gemaakt? Kan je daar, ik noem maar wat, beroemd mee worden? Met het uitvinden van zo’n bestrijdingsmiddel? Of zit ik er nu helemaal naast. Niet dat het verder wat uitmaakt.”

Geert keek het gluiperdje niet aan en slurpte achteloos wat van de lauwe automatenkoffie naar binnen.

“Zo... of je daar beroemd mee kan worden. Een nieuw middel en je kostje is gekocht.”

“Heb jij daar nooit zin in gehad, om zoiets te proberen? Ik neem aan dat daar de mogelijkheden voor zijn binnen dit bedrijf.”

“Ik? Welnee, daar moet je creatief voor zijn. En dat ben ik niet. Naast het feit dat ik niets van scheikunde of chemie afweet. En van planten al helemaal niet. Geef mij maar cijfers. Harde, naakte cijfers. Wat jij doet, dat zou ik ook niet kunnen, hè. Anderen zo controleren.”

“Lulletje,” dacht Geert, maar hij zei dat hij er ook zo maar was ingerold en babbelde wat over dat hij altijd met de nek werd aangekeken en dat soort onzin. Hij zag het kereltje gniffelen.

“Zijn ze nu nog met iets bijzonders bezig of is het alleen maar productie op het moment?” probeerde hij.

“Nee joh, een revolutie. Zowaar ik hier zit. Als dat eenmaal op de markt is, dan kan de rest wel inpakken.”

“Jaja, dat zeggen die anderen natuurlijk ook.”

De accountant hield stug vol en verzekerde Geert dat hij de naam Wegmet de komende jaren nog vaak tegen zou komen in de bestrijdingsmiddelen-branche. Geert knikte gemoedelijk naar hem en gaf te kennen dat hij weer eens aan de slag moest. Toen hij alleen was kopieerde hij de lijst. In zijn kleine notitieboekje noteerde hij alle middelen op alfabetische volgorde met daarachter de hoeveelheden, die Wegmet in huis zou moeten hebben.

Bram trok mopperend door het huis. Hij kon het niet uitstaan dat dokter Dijksma maar gewoon zijn gang bleef gaan. Hij had hem nog zo gewaarschuwd. Hij had van Annie een fikse uitbrander gekregen en ze had gedreigd hem en zijn beschermelingen uit haar huis te verbannen als hij niet per direct het gesodemieter met de apparaten in huis een halt toeriep. Bram vond het erg vervelend. Voor haar en ook een beetje voor zichzelf. Hij had beloofd dat het nooit meer zou gebeuren. Op zijn erewoord. Nu was hij op zoek naar de schuldige om die op zijn beurt ervan langs te geven. Die Dijksma bleef maar kuren vertonen. Telkens weer verplaatste hij dingen en moest Bram maar achter hem aandraven om spullen op hun plaats terug te leggen. En, wat nog vervelender was, zijn gespeel met de elektriciteit nam steeds grotere vormen aan. Bram wist dat hij voorzichtig met zijn woorden moest zijn als hij zijn dekmantel niet wilde laten vallen. Maar hij was het langst hier in huis en had direct van Annie instructies gekregen.

Hij vond de dokter in de badkamer waar hij aan de kleine Tommy voordeed hoe hij de föhn kon laten werken. Kwam dat even goed uit. Op heterdaad betrapt. Het liefst wilde hij ze laten schrikken, maar dat was nog niet zo gemakkelijk als het entiteiten betrof. Daarom ging hij breed voor het tweetal staan en herhaalde hij ongeveer alle woorden die Annie tegen hem gebruikt had.

“En Tommy,” voegde hij er tegen de jongen hardvochtig aan toe “... het valt me erg van je tegen.”

Het ventje knikte en kijk naar de grond.

Dokter Dijksma beloofde ontstelt dat hij zich aan zou passen.

“Echt Bram, ik verzeker je dat ik ermee zal ophouden. Zowaar ik hier sta.” Bram hoopte het van harte. Hij had vaker gezien dat de dolende entiteiten zich verveelden en het erg vermakelijk vonden om met spullen, en vooral elektrische spullen, te spelen. Gelukkig wisten ze niet allemaal hoe het moest en meestal deden ze het heel stiekem, maar de dokter niet. Die had van het begin af aan al lak gehad aan de meeste regels. Bram kon het niet nalaten hem nog even zijn vuist te laten zien als teken dat hij het meende. De dokter keek hem bedremmeld na. Hij wilde hier niet weg. Ja, voorgoed. Dat wel. Maar anders niet. Hij had lang gedoold. Veel te lang. Eerst in zijn eigen praktijk. Vrouwen hadden zijn huis en praktijkruimte na zijn dood overgenomen en alles op zijn kop gezet. Veertig jaar was daar zijn thuis en zijn leven geweest. Hij had er mensen ontvangen en geholpen. Had er twee huishoudsters versleten en was er overleden. Z’n krantjes had hij er gelezen en met zijn goede vrienden geschaakt. Het pand was van hem en hij wilde er niet weg. Huisartsenpraktijk Aletta heette het nu. Het moest toch niet gekker worden in de wereld. In zijn tijd ging een mens gewoon naar de dokter. Een praktijk was geen bioscoop met een naam! De drie vrouwelijke huisartsen hadden zijn mooie woonruimte bij de praktijk getrokken en alles opgedeeld in kleine onderzoek- en behandelkamers en een grote wachtruimte met een open balie voor de assistente. Die kon permanent op de vingers gekeken worden en de telefoongesprekken waren voor iedereen hoorbaar. Hij vond het meer dan belachelijk en deed zijn uiterste best om het hele project tegen te werken. Tijdens de verbouwing had hij geleerd hoe hij voorwerpen kon bewegen. Uit pure frustratie liet hij hamers vallen en pakken spijkers onder vloerplanken verdwijnen. Dat was nog wel leuk geweest. Maar het had hem niets opgeleverd. Van zijn praktijk bleef niets over. Die meiden verpestten de hele boel. In de nieuwe omgeving blijven stond hem helemaal niet aan. Daarom was hij vertrokken en had hij enkele patiënten, die hem altijd na aan het hart hadden gelegen, opgezocht. Was ze gevolgd naar hun huizen. Maar ze hoorden hem niet. Sloegen zijn raad in de wind. Uiteindelijk was hij maar op pad gegaan. Reizend door ziekenhuizen en langs collega’s. Ook daar schoot hij niet veel mee op. Vaak werd hij verjaagd door andere entiteiten, die hun plek claimden. Of hij kon niet wennen op de nieuwe plaats, waar andere geuren hingen en geluiden gemaakt werden. Hij was alleen en had er spijt van dat hij niet gewoon was meegegaan toen het kon. Hij wilde over, maar wist niet hoe.

Toen had hij het huis van Annie gevonden en Bram. Op Bram zelf had hij het niet zo. Onbehouwen kerel. Maar hij vond gelijkgestemden en ze heetten hem welkom. En dat was fijn. Ze konden met elkaar over hun ervaringen praten en de uurtjes bij Annie in haar praktijk vond hij geweldig. Het liefst deed hij niets anders dan kijken hoe ze contact legde en dingen doorgaf. Hij wilde dolgraag via haar zijn ervaringen en tips als arts doorgeven. Hij kon haar zoveel vertellen. Regulier helpt spiritueel. In zijn hart moest hij er hartelijk om lachen. Tijdens zijn leven had hij elke patiënt die een alternatieve behandelingswijze voorstelde sterk afgeraden zich aan kwakzalverij bloot te stellen. En nu wilde hij niets liever dan het zelf doen. Van de andere kant dan. Het kon gek lopen. Maar jammer genoeg kreeg hij er de kans niet voor. Dat licht lag als een ondoordringbare laag om Annie heen en ook Bram was erg beschermend tegenover haar. Hij tolereerde geen enkele poging om haar tijdens sessies te benaderen.

Maar de dokter had wel zijn plekje gevonden. In de groep en in het huis. Hij voelde zich niet meer alleen en vond het hoe langer hoe fijner op deze plek. Het was leuk om met elektrische apparatuur te spelen. Maar ook dat mocht nu dus niet meer van Bram. Wat een flauwekul. Hij ging nooit te ver. Wist waar hij een grens moest trekken. Dat ‘die arme Geert’ er de stuipen van kreeg was niet zijn pakkie aan. Nee, hij maakte maar een dolletje. Lang niet zoals die Koos, die zich onlangs bij de groep had aangesloten. Die ging pas als een wildeman tekeer. Maar hij zou het niet in zijn hoofd halen zoiets te doen.

Dokter Dijksma baalde. Hij wilde zich niet door een havenarbeider op z´n kop laten zitten. Maar vertrekken was geen optie. Momenteel waren ze met z’n allen op zoek naar een oplossing om verder te komen naar een andere sfeer. Bram had steeds over engelen gesproken, die hen mee zouden nemen als ze eerst een aantal opdrachten volbrachten. Hij had er eerlijk gezegd niet zo veel vertrouwen in gehad. Totdat die engel was verschenen. Misschien had Bram toch gelijk. Hij wilde in ieder geval onder geen beding het risico lopen een kans te missen. Hij had het nu wel gezien hier op aarde. Je kon niets nuttigs doen. Hij had tenminste nog niet ontdekt hoe. Dikke slierten mist hingen in het ochtendgloren boven de weilanden. De wereld zag er verstild en veilig uit. Geen verre horizonten, maar een beschutte witte omgeving. Daar hield hij van. En je kon nu al zien dat het weer een prachtige dag in petto had. Hij reed op zijn gemak door de polder in de richting van de stad. Door het geopende raam kon hij de vochtige dauw voelen. Met radio 1 zachtjes babbelend op de achtergrond besloot hij dat het tijd was om maatregelen te nemen. Hij had gesurft op klopgeesten en wat hij allemaal was tegengekomen had hem niet vrolijk gemaakt. Verhalen van mensen die uit hun huis verjaagd werden en successtories van velen die zich aanboden als moderne exorcisten. En hij had evenzoveel wetenschappelijke sites gevonden, waarop voor allerhande verschijnselen een logische verklaring aangedragen werd. Hij kon er geen wijs uit. Daarna had hij lang en diep nagedacht. Met Annie leek niets aan de hand te zijn. Ze had het druk. Dat was niets nieuws. Hoe goed hij ook naar haar keek, hij kon niet de minste verandering in haar gedrag of handelen bespeuren. Daarom had hij besloten dat het zo niet langer door kon gaan. Hij voelde zich van haar verwijderd en dat was nog nooit gebeurd. Elke keer als hij naar haar keek kristalliseerden zijn gevoelens zich haarscherp voor hem uit. Ze hadden het fijn samen. Altijd al gehad. Dat ze niet alles konden delen was nooit een probleem geweest. Annie was een geweldige vrouw. Liefdevol, met humor en huiselijk. Het was in al die jaren nog nooit saai met haar geweest. Ze pakte dingen aan, die hij niet in zijn hoofd zou halen. En naast al die malle fratsen zorgde ze voor een gezellig, warm thuis. Voor iets lekkers en een bloemetje. Voor mooie spulletjes. Ze luisterde, maar zat niet permanent boven op zijn lip. En nu wisselden ze al weken lang weinig woorden. Ze waren niet boos op elkaar, maar hij had geen zin om te praten en zij liet hem met rust. Dat kon niet blijven doorgaan zo. Hij wilde zijn oude leventje terug. Hij moest er een eind aan maken. Aan zijn gevoel van onveiligheid en het heimelijke verwijt aan haar.

Dat was allemaal alleen gemakkelijker bedacht dan in de praktijk gebracht, want naast het incident met het bed en het geëmmer met de televisie, was er nog iets. Geert had geprobeerd het te negeren, maar dat lukte hem niet. Het bleef gestaag aan hem knagen als een rups aan een krop sla.

Het incident had een aantal dagen geleden plaatsgevonden in het nare kantoortje van Wegmet. Omdat hij voor elke case slechts een bepaalde tijd ter beschikking had, moest hij doorwerken. De tijd zou alleen verlengd kunnen worden wanneer hij met concrete aanwijzingen zou komen, die nader onderzoek legitimeerden. Maar hij had geen aanwijzingen. Alleen zijn jarenlange ervaring en zijn instinkt. Daarom besloot hij na sluitingstijd door te werken om lijsten door te lopen en aantekeningen te maken. Wanneer hij dit achter de rug had kon hij met zijn eigenlijke onderzoek beginnen: het doorzoeken van de magazijnen. Geert wist dat papier hem niets zou brengen. In de opslagplaatsen, daar was meestal een groot deel van de waarheid te achterhalen. Maar bij Wegmet hadden ze hem overladen met papierwerk. Hij wilde het niet zomaar naast zich neerleggen. Misschien vond hij een aanwijzing. Hij had zich erin vast gebeten en was zelfs bereid om er een aantal overuurtjes in te steken.

Een uur voor sluitingstijd had hij Annie gebeld om te zeggen dat hij met het eten niet thuis zou zijn omdat hij wat werk wilde afmaken. Bedaard maakte hij melding van zijn voornemen bij Leo Harder en onder gemopper kreeg hij de toegangscodes tot enkele deuren, waardoor hij het pand kon verlaten. Bureaus werden afgesloten en uiteindelijk waren alle werknemers vertrokken, zodat hij alleen achterbleef in het grote, kale gebouw. De mensen bij Wegmet werkten in een afgeleefde omgeving met versleten, donkergrijze vloerbedekking en wanden vol krassen en stootplekken. En hij had het meest aftandse kantoortje toegewezen gekregen, met een lage, ouderwetse systeemkast voor een van de glazen wanden, die hem deed denken aan een safe. In een hoekje stond een halfverdroogde ficus in een betonnen bak en boven zijn hoofd probeerde de constante flikkering van een tl-buis hem van de wijs te brengen. Een plaats waar je gemakkelijk ten prooi kon vallen aan je eigen lugubere gedachten.

“Verman je,” had hij zichzelf voorgehouden naarmate het donkerder werd en hij steeds meer afgeleid werd door verontrustende ideeën. “Hier is niets. Geen spoken. Niets. Zelfs die willen hier niet rondhangen.”

Hij had zich diep over zijn papieren gebogen. Er was meer te doen dan hij ingeschat had. Hij belde nogmaals naar huis om te zeggen dat Annie niet op hem hoefde te wachten en maar beter lekker naar bed kon gaan. Hij moest en zou wat afmaken.

Hij werkte snel en geconcentreerd door tot hij plotseling werd opgeschrikt door een vreemd gevoel dat over hem kwam. Hij kon het niet verklaren. Het was of er een windvlaag langs hem trok, die hem tot op zijn botten toe koud maakte. Het duurde maar even. Doodstil was hij boven zijn papieren blijven zitten. Nogmaals riep hij zichzelf tot de orde. Er was hier geen wind of tocht en al helemaal geen persoon. Hij moest zich vermannen. Hij werd zich echter gewaar van een verandering in de ruimte. Ook onverklaarbaar. Onbehagen maakte zich helemaal van hem meester. Hij was ervan overtuigd dat er iemand in het kantoor stond. Hij kon het voelen.

“Nee Geert. Het is je verbeelding. Je bent over je toeren en daardoor creëer je gekke ideeën in je hoofd,” hield hij zichzelf voor.

Maar het moest toch niet gekker worden. Hij likte langs zijn lippen en geeuwde. Dat deed hij altijd als hij ergens echt geen zin meer in had. Maar alles moest in proporties blijven. Hij was alleen. Helemaal alleen. Hij besloot zich niet van de wijs te laten brengen en werkte zich door de laatste cijfers heen.

En toen voelde hij het. Er was geen ontkomen aan. Hij werd aangeraakt! Een lichte tinteling streek over zijn hand. Daadwerkelijk over zijn hand. Geschokt hield hij zijn adem in. Het kon dus wel gekker worden. Misschien werd hij wel gek. Hij kon zich er niet van weerhouden om een moment op te kijken. Natuurlijk zag hij niets. Hij schudde het gevoel van zijn hand af en ging stug door met zijn cijfers.

Dat was het moment geweest waarop de hele zaak hem begon te irriteren. Kwam er dan geen eind aan? Hij was niet gek. Hij was een gewone, logisch denkende man. Vrouwen waren gevoelig voor dit soort dingen, maar die kwamen van Venus, of was het Mars? Het kon hem niets schelen ook. Hij werd boos. Heel boos. Hij liet zich niet verjagen. Niet uit zijn bed en niet uit dit kantoor. Ophoepelen, wegwezen, basta. Hij werkte zo snel hij kon door. Hij had besloten dit af te maken en dat ging hij doen ook!

Hij had er over nagedacht en had geprobeerd de hele ervaring af te doen als een verzinsel van zijn overspannen zenuwen, maar het liet hem niet los. Hij was er absoluut van overtuigd dat hij een aanraking had gevoeld. Hij probeerde het te vergeten, het uit zijn geheugen te wissen, maar dat lukte niet. Er was iemand en die iemand tastte zijn leven aan. Letterlijk. Geert wist niet wat hij eraan moest of kon doen. Het was allemaal zo onwerkelijk. Annie hield hem maar voor dat er niets aan de hand was. Voor hem voelde het zo helemaal niet. Maar wat kon hij eraan doen als zelfs zij dat niet deed? Misschien was het veel beter om zijn oude leventje op de een of andere manier terug te halen. Ooit had hij de gedachte aan de aanwezigheid van geesten naast zich neergelegd. Wellicht lukte hem hetzelfde te doen met het gevoel van aangeraakt te worden. Het zou natuurlijk kunnen dat hij zo op de toppen van zijn zenuwen liep, dat hij al deze verschijnselen zelf veroorzaakte. Daarover had hij ook ergens iets op internet gelezen. De waarschijnlijkheid ervan druiste volkomen tegen de feiten in en hij kon zichzelf er niet van overtuigen, maar het leek hem wel een mooie verklaring.

Inmiddels naderde hij de parkeergarage. Zodra hij de bebouwde kom was binnengereden had hij zijn raam gesloten en de airco aangezet. Jammer, want hij reed graag met het raam open, maar hij hield niet van de stank van de stad. Plotseling trapte hij boven op de rem. De auto achter hem moest hard op zijn eigen remmen staan en de bestuurder begon langdurig te toeteren en gebaren te maken. Het lukte Geert om zich uit de rij wachtende auto’s te manoeuvreren. Hij was nog net niet te dicht bij de slagboom. Als een speer reed hij terug naar huis.

Er was hem iets te binnen geschoten. Hoe had hij het kunnen vergeten? Toen hij thuis was gekomen op de avond van de aanraking lag Annie al te slapen. Hij was te wakker geweest om direct naar bed te gaan en te bang om met de spookgedachten vers in zijn hoofd te gaan liggen in een stil vertrek. Daarom besloot hij nog even een herhaling van Pauw & Witteman te kijken. De televisie zou wel weer haperen. Maar hij liet zich niet verjagen. Bang was hij geweest, maar ook strijdlustig. Hij herinnerde zich haarscherp hoe hij een grote bel oude jenever inschonk en de fles naast zich op het bijzettafeltje zette. Zijn schoenen schopte hij onder de salontafel, wat hij gewoonlijk helemaal niet deed. Op dat moment had hij met Annie willen praten, maar dat kon niet. Ze was nooit de vrolijkste als ze wakker werd gemaakt. Hij had zitten nadenken en was uiteindelijk, met nog een bel jenever in zijn kraag, zijn bed in gestapt. Hij had niet de moeite genomen om zijn kleding over het stoeltje te hangen of zijn manchetknopen uit zijn mouwen te halen. Hij had alles op de grond voor het bed gekwakt. En daarna had hij noch zijn overhemd, noch zijn manchetknopen teruggezien!

Na zijn gesprekje met dokter Dijksma ging Bram aan de tafel in de keuken zitten. Hij wilde even alleen zijn om na te denken. Hopelijk hield de dokter zich voorlopig gedeisd. Maar hij was niet het enige probleem. Koos was er ook nog. Vanaf het moment dat hij hem buiten in de tuin had opgevangen nadat Annie de slaapkamer had uitgerookt, had hij een vreemd gevoel bij die man. En niet alleen om wat hij in zijn boosheid gedaan had. Bram vond het een slecht teken, dat hij mensen in verwarring bracht door hun bed te laten bewegen als zij erin lagen. Dat was niet goed. Dat deed je niet. Maar die Koos was niet op de gebruikelijke manier naar binnen gekomen. Meestal kwamen de nieuwe entiteiten met iemand mee of doordat ze door iemand getipt waren. Bram vond ze dan ergens in Annie´s kamer. Doorgaans achteraan of in een hoekje. Ook degenen met minder aangename gedachten stelden zich in het begin voorzichtig op om te kijken wat er allemaal gebeurde bij en met Annie. Maar Koos had hij niet gezien. Hij had zijn brein afgezocht naar een herinnering aan zijn aanwezigheid tijdens een van de laatste sessie´s, had het aan de anderen gevraagd en allemaal zeiden ze hetzelfde: niet gezien. Dat betekende dat Koos zich of schuil gehouden had buiten de kamer of dat hij niet aanwezig was geweest toen Annie contact met gene zijde had gehad en dat hij dus zomaar bij mensen hun slaapkamer binnengegaan was om hen de stuipen op het lijf te jagen. Buiten had hij hem opgevangen. Gezegd dat hij welkom was in hun kleine gemeenschap en dat hij mocht blijven indien hij zich aan de regels wilde houden. Koos had geantwoord dat hij hulp nodig had, maar niet van andere dwaze zielen, die maar een beetje rondhingen. Toen vertelde Bram hem over hun project. Dat ze met behulp van Annie bezig waren om over te gaan naar het echte hiernamaals. Daar had Koos wel oren naar. Na wat gejeremieer had hij beloofd zich aan de strikte regels van de groep te houden, maar Bram vertrouwde hem niet. Deze man was te boos. Hij had zich vastgebeten in zijn eigen oplossing. Hij klaagde maar steeds over het diepe berouw dat hij ten aanzien van de slachtoffers van zijn daden voelde. Hij moest en zou het goedmaken. Hij wist zeker dat hij daarna verder kon. Een onhaalbare wens. Bram hoopte dat hij hem uit zijn cirkel zou kunnen trekken voor hij meer rare fratsen uit zou halen.

Tot nu toe had hij zich aan de regels gehouden. Maar Bram zag dat hij niet tot rust kwam. Dat hij diepbedroefd door het huis bleef ijsberen en niet veel contact met de anderen zocht. Bram hield hem constant in de gaten uit angst dat hij weer een aanval van razernij of pure stress zou krijgen en opnieuw hun gastheren zou belagen. Als dat gebeurde waren ze allemaal de pineut. Hij kon niet op twee plaatsen tegelijk zijn om én Koos én dokter Dijksma achterna te lopen. Onmogelijk, ook al was hij dood.

En toen was die buitenaardse gast verschenen. Voor Bram was zijn verschijning een direct geschenk uit de hemel. Die gozer bestond uit een licht! Het was ongelooflijk. Je voelde je zo fijn als je bij hem in de buurt was. Hij beweerde geen engel te zijn en in eerste instantie kon Bram dat niet geloven. Maar nadat hij met hem had gesproken wist hij dat hij de waarheid sprak. Bram maakte dat op uit zijn gebrekkige kennis over de wereld en haar bewoners. Het lukte hem zonder problemen de anderen voor te houden dat ze wel degelijk met een engel te maken hadden.

“Die is hier om ons te testen,” had hij hen verkocht. “We motten laten zien dat we het waard zijn om meegenomen te worden.”

Ze waren er allemaal ingetuind. Die Koos ook. Zo mooi was die man.

“Maar hoe doen we dat dan?” hadden ze gevraagd.

“Dat zal tie ons wel vertellen.”

Bram wierp zich op als gastheer van Zurqe. Hij was wel eigenwijs, die kerel, want hij wilde met iedereen praten en niet alleen met hem. Maar het lukte Bram regelmatig even met hem alleen een woordje te wisselen. Hij deed het dan voorkomen alsof hij belangrijke informatie had ontvangen.

“We motten over onze misdaden nadenken. En als ie die niet hebt, dan mot je maar nadenken over waarom je hier gebleven ben,” vertelde hij.

Zonder schroom begonnen de entiteiten te vertellen. Ze zaten in hetzelfde schuitje. De een had vreselijke dingen gedaan. De ander wilde gewoon niet weg. Sommigen werden vastgehouden door hun geliefden, die niet los konden laten. Dat waren degenen, die regelmatig verdwenen. Ze hadden allemaal hun eigen redenen om hier te zijn.

Bram had in de loop der tijd een theorie ontwikkeld. Als je echt wilde kon je weg. Je hoefde het maar te vragen. In het begin had hij dat zo verteld. Maar hij werd niet geloofd. Ze beweerden dat ze konden vragen wat ze wilden, maar dat er nooit een opening verscheen waardoor ze konden vertrekken. De zware jongens namen sowieso nooit zomaar iets van hem aan. Niet dat alle criminelen dolende zielen werden. Absoluut niet. Dat werden alleen degenen, die zich schuldig voelden en niet meegingen naar hun sfeer. Die wilden op de een of andere manier hier hun schulden inlossen. Net als die Koos. En vaak lukte dat niet. Daarom hield Bram zijn theorie voor zich en maakte hij er zijn eigen verhaal van. Hij speelde zijn spel stapje voor stapje uit. De eerste zet was: mensen laten inzien wat ze hadden gedaan. Dat was gemakkelijk, want dat wisten ze maar al te goed. Maar hij deed net of het heel belangrijk was. Als ze hun daden onder de loep hadden genomen dan koppelde hij er een punt van inkeer aan. Ze moesten zich voornemen dat ze een volgende keer niet meer in herhaling zouden vallen. Deze stap maakte punt drie gemakkelijker, want als ze tot inkeer waren gekomen, dan vonden ze in hun hart een plekje waar ze positiever over zichzelf konden denken. Zichzelf konden vergeven. Dat nam vaak nogal wat tijd in beslag. Velen bleven zeuren dat ze zichzelf niet konden vergeven. Maar als hij ze uiteindelijk zo ver had dat ze dat was gelukt, ook al was het maar voor een piepklein beetje dan kon hij verder. De groep speelde een grote rol in het proces. Mensen trokken naar elkaar toe en trokken elkaar over de streep daar waar het hem niet lukte. Als ze zover waren en ze het zichzelf gunden om verder te gaan, dan hoefden ze dat alleen maar te vragen. Dan kwam de grote finale. Ze riepen hun engelen aan. Rechtstreeks vanuit hun hart, omdat ze echt over wilden gaan. En dat was zo mooi. Elke keer weer de beloning voor zijn werk. Het licht dat verscheen en de entiteiten die erin oplosten.

Natuurlijk haakten regelmatig mensen af. Daar zat Bram niet mee. Die begonnen zich hier uiteindelijk te vervelen en vertrokken vanzelf. Hij speelde het spel mee. Werd een van hen. Dat werkte het best had hij gemerkt. Veel entiteiten waren lang alleen geweest en gewend geraakt alleen zichzelf te geloven. Meedoen was de oplossing. Samen op zoek gaan naar antwoorden. Meestal wendde hij voor via Annie aan zijn informatie te komen, maar die Zurqe had het hem deze keer erg gemakkelijk gemaakt. Hij kon zo voor een engel doorgaan. Ze geloofden zonder voorbehoud in hem. Bram zou met deze groep waarschijnlijk sneller zijn stappenplan doorlopen of misschien zelfs een aantal stappen kunnen overslaan. Moest die kerel natuurlijk wel een beetje meewerken.

Bram was nog niet op de hoogte van de problemen die Zurqe had veroorzaakt. Geert liep als een dolle door het huis.

“Mijn overhemd is weg. Verdwénen,” riep hij woest.

Annie keek hem verbijsterd aan.

“Waar kom je vandaan en wat bedoel je met weg?” vroeg ze.

“Precies zoals ik zeg. Ik heb afgelopen week mijn roze overhemd gedragen met de manchetknopen, die ik voor m’n jubileum heb gekregen. En het is allemaal weg. Zomaar.”

Annie bleef hem aanstaren. Ze wroette haar geheugen af op zoek naar een glimp van het overhemd en de manchetknopen. Ze kwam hem nergens tegen. Geert had de manchetknopen nog niet zo lang. Hij was geen man voor sieraden. Naast hun trouwring was een gouden dasklem het enige wat hij af en toe droeg. Toen hij 25 jaar aan de zaak was had hij natuurlijk een praatje vol anekdotes en bloemen gekregen en ook een mooi paar gouden manchetknopen. Hij was er trots op en zij had hem aangemoedigd om ze te dragen en niet in de kast te laten liggen.

“Weet je het zeker?”

“Ik ben niet gek! Het was het roze overhemd dat ik van Nina heb gekregen.”

“Dingen verdwijnen niet zo maar, Geert. Ik kijk wel even in de wasmand.” “Doe niet zo gek. Ik had het aan toen ik tot laat doorwerkte. Toen ik thuiskwam heb ik mijn kleren niet op het stoeltje gehangen, maar op de grond gegooid. Dáár.”

Hij wees op een lege plek voor het bed. Ongewild keek Annie naar het stoeltje, waar hij altijd zijn kleren overheen hing. Toen herinnerde ze zich dat ze inderdaad zijn lange broek van de grond had geraapt om die bij de was te doen. Maar een overhemd kon ze zich niet herinneren.

“Ik zeg toch dat ik het op de grond heb gegooid. Vanochtend drong het opeens tot me door dat ik tussen de gestreken overhemden het roze niet heb zien hangen. En dat ik het ook niet aan de waslijn heb gezien.”

Annie zei niets, maar hij zag het ongeloof in haar ogen. Ze controleerde de wasmand en de badkamer. Toen de kledingkast en het washok. Nergens zag ze het overhemd.

“Merkwaardig,” mompelde ze.

Geert keek haar scherp aan en hield het lege doosje van de manchetknopen onder haar neus. Even dacht ze dat hij in een driftbui zou uitbarsten. “Ik heb het roze overhemd van Nina aangehad en mijn manchetknopen zaten erin. Ik heb het hier, achter het bed, op de vloer gegooid en daarna heb ik het niet meer bij de was of de strijk gezien en al helemaal niet in mijn kast,” zei hij afgemeten. “Ik heb maar één roze overhemd en één paar manchetknopen, dus ik kan me niet vergissen.”

Annie snapte het niet. Ze had nog nooit meegemaakt dat iets zomaar verdwenen was en ze had toch al heel wat ongebruikelijke situaties beleefd. “Ja, ik weet het ook niet,” zei ze uiteindelijk.

Ze wist precies wat er in Geerts hoofd omging. Hij weet het aan de geesten, die door hun huis doolden. Het maakte hem erg onrustig, bang zelfs. Dat kon niet. Zo was het genoeg. Ze zou Bram en de entiteiten wegsturen. Boos liep ze naar haar kamer.

“Bram, hier komen. Nu,” riep ze in haar gedachten.

Bram stond ogenblikkelijk voor haar.

“Ik heb je gezegd dat ik geen gedonder meer in huis wilde. Nu is er eerst een wekker van mijn nachtkastje gegooid en vervolgens is het overhemd van Geert verdwenen. Ik wil weten waar het is gebleven en daarna vertrek je.”

Bram keek haar ontsteld aan.

“Dokter Dijksma heb al op z’n donder gehad voor de wekker, Annie. Heus, hij zal ’t nie meer doen,” prevelde hij. “Maar ik weet niks van een overhemd. Heb helemaal niemand gehoord over een overhemd. Ech waar nie.” Hij keek haar aan. Ze zag er erg daadkrachtig uit. Ongenaakbaar zelfs.

“Ik zal ’t nagaan,” zei hij toen ze geen antwoord gaf.

Verslagen ging hij op zoek naar de anderen. Hij riep ze bij elkaar en vertelde dat ze allemaal moesten vertrekken als het overhemd niet boven water kwam. Niemand wist iets van een overhemd.

“Roze met gouwe manchetknopen,” legde hij uit.

Ze besloten te gaan zoeken. Ze wilden deze plek niet verlaten. Het was er gezellig en je wist maar nooit waar je anders weer terecht zou komen. Bovendien was er nog de kans dat ze met z’n allen een manier zouden vinden om over te kunnen gaan. Dan konden ze zich bij hun geliefden voegen. Niet iedereen kon het iets schelen dat Geerts overhemd zoek was. Maar ze zochten allemaal mee. Zelfs Koos. Het hele huis, de tuin, garage en auto werd nagelopen. De vuilnis- en prullenbakken werden doorzocht. Ze werden toch niet vies. Ze gingen door kasten, laden en dozen. Maar nergens was het overhemd te bekennen. Ook zij snapten er niets van.

“Zou de engel het hebben meegenomen?” opperde Loes. “Hij was wel erg geïnteresseerd in kleding.”

Bram dacht na. Het was de enige mogelijkheid die overbleef. Maar waarom zou die dat doen vroeg Bram zich af. Hij droeg geen kleding. Wist niet eens wat het was. Voorlopig zat hij met een levensgroot probleem. Annie meende het toen ze zei dat hij moest opkrassen. Wat nu? Bram dacht en piekerde en uiteindelijk wist hij maar een oplossing; voor het eerst in al die jaren riep hij zijn engel aan.

5

De megaliet lag onaangeroerd in de kuil waar ze haar hadden achtergelaten. Miold voelde een zweem van opluchting door zich heentrekken toen hij haar zag liggen. Zijn belevenissen op de Aarde hadden hem behoorlijk vermoeid en nog nooit had hij zo´n behoefte gevoeld om uit te rusten. Met een gelukzalig gevoel dematerialiseerde hij door de wand heen. Op zijn gemakje ging hij in een van de stoelen zitten. Het witte licht van de seleniet trok door zijn innerlijk en vulde hem met weldadige trillingen. Hij sloot zijn ogen en volgde de golven energie die door zijn lichaam trokken. Na een poosje was hij weer de oude en trok hij met zijn gedachtekracht de mand met kristallen naar zich toe.

Zijn hoofd zat vol met informatie, die hij tijdens zijn ontmoetingen met de gnomen had verzameld. Hij was vaak met deze wezentjes samen geweest en ze hadden zich bereid getoond om met hem te communiceren, hoewel ze het enthousiasme van hun medewerking goed wisten te verbergen onder een dikke laag sikkeneurigheid. Hij luisterde en paaide ze met begrip voor hun situatie. Ze vertelden hem over de elfen en de lucht, de gnomen en de aarde en alle andere wezens, die hielpen de planeet in stand te houden. Ze namen hem mee de bossen in en lieten hem het evenwicht tussen de planten en de dieren zien. Hij zag het nut van de legers insecten die over de Aarde trokken en van de stromende luchtlagen, die zaden verspreidden. Ook hoorde hij over de mensen, een onderwerp waarvan de gnomen in vuur en vlam kwamen te staan. Het werd hem al snel duidelijk dat de mensen niet op goede voet stonden met de wezens van de natuur. Volgens de gnomen was dat in vroeger tijden anders geweest. Toen hadden de elementalen, zoals deze wezens genoemd werden, met bewondering opgekeken naar hun hogere soortgenoten. Maar de tijden waren veranderd. De gnomen beweerden dat de mens zich had ontpopt tot veelvraat, tot onverzadigbare en belust was op meer en meer. Hij had de Aarde klap na klap gebracht en deed er niets voor terug, zodat het kostbare evenwicht van de aardse omgeving in een wankele positie was beland. Miold luisterde en voelde hun emoties. Zodra het woord mens gebruikt werd begonnen de meeste gnomen te stampen en te spugen en te schelden. Miold schrok er elke keer weer van. Hij kende het fenomeen ´hekel hebben aan´ helemaal niet en wist niet hoe hij moest reageren op de gevoelens die de gnomen ten aanzien van de mensen aan de dag legden. Zijn verwarring werd nog erger toen hij hoorde dat er momenteel grote groepen elementalen waren die zich daadwerkelijk tegen de mensen keerden. Ze wilden de mens een lesje leren om wat hij deed met de natuur van hun planeet. Er waren er zelfs die erover nadachten de aarde een geweldige schok te bezorgen, zoals ze in de tijd van de dinosauriërs hadden gedaan. De wereld van de elementalen scheen hierover in tweespalt te zijn. Miold had gemerkt dat hij zijn aandacht niet meer vrij kon laten gaan waar die heen geleid werd. Zijn gedachten vulden zich telkens met ideeën over hoe het moest zijn als twee groepen verschillende wezens elkaar het slechtste toewensten en zelfs daden wilden ondernemen om elkaar het leven te bemoeilijken. Hij kon het niet begrijpen en wilde zijn hoofd leegmaken, zodat zijn gedachten weer hun vrije loop konden gaan. Zijn verlangen naar de vertrouwde sfeer van de megaliet werd steeds sterker en uiteindelijk had hij besloten dat het tijd was om eraan toe te geven.

Op zijn gemak vulde hij de kristallen en was blij toen hij het onderwerp tweespalt uit zijn hoofd kon laten vloeien. Wat een gekke wereld. Verschillende dimensies in dezelfde ruimte. De een diende de ander, maar de dienaar werd niet gezien. Nu hij weer ruimte in zijn gedachten had kon hij zijn ervaringen eenvoudiger overzien.

Hij was nog niet zo heel lang bezig met het vullen van de kristallen toen Vanfu door de wand heen zoefde. Ook hij voelde vermoeid aan. Miold begon te lachen.

“Ga lekker zitten,” zei hij vriendelijk.

Vanfu knikte en gleed in de stoel naast hem neer. Hij deed zo ongeveer hetzelfde als Miold had gedaan voor hij zijn herinneringen de kristallen in liet vloeien. Miold was erg nieuwsgierig, maar wachtte met het stellen van vragen. Toen Vanfu eindelijk de kristallen naar zich toe trok, veerde hij enthousiast op om mee te kijken.

Met bewondering zag hij hoe Vanfu de waterwereld in dook. Een wereld die er net zo intrigerend uitzag als de gebieden waar de gnomen hem mee naartoe hadden genomen. Vanfu werd er onmiddellijk omringd door wezens met ranke lijven, die uit water bestonden. Dat moesten de undinen zijn, de verzorgsters van dit element, waarover de gnomen hem verteld hadden. Het was gemakkelijk om met ze te communiceren, net als de kleiwezens met hem deden. Ze lieten Vanfu zien hoe ze de vele wateren, die de Aarde rijk was, in stand hielden. Ze zwommen met de vissen, zette ze aan elkaar schoon te houden en ze hielpen daar waar het nodig was. Ze verzorgden de waterplanten. Miold vond het mooie wezens. Hij zag hoe ze Vanfu lieten kennismaken met verschillende soorten bewoners van hun wereld en hoe hij besloot een poosje met een groep tuimelaars op te trekken. Ze namen hem zonder vragen op in hun midden, plaagden hem en elkaar, waakten over elkaar en bezochten boten en stranden. Vanfu vermaakte zich uitstekend en had graag nog een poosje met hen door de oceanen getrokken. Maar de weidsheid van de onderwaterwereld deed hem besluiten verder te gaan met zijn onderzoek.

Zonder overleg trok hij door het water. Sommige wezens bekeken hem nieuwsgierig, andere leken hem niet te zien en gingen door met hetgeen het dreef. Maar de onderwaterwereld was een grote wereld met veel verschillende lagen en niet alle wezens waren van eenzelfde sociale geaardheid. Iets waar hij op een onaangename manier achter zou komen. Tijdens een tocht naar een dieper gelegen gebied stuitte hij op een groep watergeesten die totaal niet bewust bezig waren met het verzorgen van de Aarde. Ze lagen gebogen over een enorme kolonie kleurrijke wezentjes, die aan de bodem van het gebied leken vast te zitten. De watergeesten keken niet op of om. Het enige waar ze in geïnteresseerd waren was zich tegoed doen aan het eten van de koralen. Ze functioneerden als aardwormen en hadden er geen baat bij andere wezens te kennen of te dienen. Ze communiceerden niet. Wel konden ze erg kwaad worden. Vanfu had aangenomen dat alle groepen waterwezens op eenzelfde manier met elkaar omgingen als hij gezien had bij de undinen en de dolfijnen. Toen hij de koraalgeesten tegenkwam sprak hij hen aan en stelde hij vragen. Hij stoorde ze onder het eten. Het was het enige wat ze deden en ze reageerden furieus. Hun boze lijven sidderden en schoten golven van woede op hem af. Ze raakten hem tot diep in zijn kern en zonder dat hij er iets aan kon doen raakte hij in de ban van hun gevoelens. Zijn gedachten tolden naar een steeds negatiever niveau en hij voelde zich steeds ellendiger worden. Hij probeerde ertegen te vechten, omdat hij wist dat de emoties die hij voelde niet bij hem hoorden en zeker niet uit hem voortkwamen. Het kostte hem groot moeite om zich van hun energie te bevrijden en op een gegeven moment voelde en leerde hij wat kwaad zijn was.

“Dat komt ervan als je zomaar contact legt met andere wezens in onze dimensie,” hadden de undinen hem plagerig uitgelegd.

“Maar hoe weet ik wie ik wel en wie ik niet kan benaderen?” had hij verongelijkt gevraagd. Hij was nog steeds een beetje onder de invloed van de energie van die watergeesten geweest.

“Dan moet je het maar aan ons vragen,” hadden ze hem voorgehouden. Vanaf dat moment was hij tijdens zijn waterstudie meestal dicht bij hen in de buurt gebleven. Geduldig legden ze hem van alles uit en lieten ze hem zoveel mogelijk aspecten van hun element zien. En zijn honger naar informatie was onverzadigbaar.

“Waarom ga je niet kennismaken met de vuurgeesten?” hadden ze een keer gevraagd.

En ze hadden elkaar lachend aangekeken.

“Als je echt iets wilt leren en niet bang bent voor een beetje... eh... avontuur... dan moet je daar eens gaan kijken.”

“Breng ze onze groeten over. Als je wilt.”

“En vertel maar meteen dat jij hebt geconstateerd dat wij de sterksten zijn.”

Vanfu had gezien dat onder hun woorden een diepere betekenis lag. Omdat hij de emoties daarin niet kende, besloot hij voorzichtig te werk te gaan. Ze legden uit hoe hij een vulkaan kon vinden.

Vanfu was naar de plaats gegaan die ze hem hadden aangewezen. Maar de hitte was er zo groot en de gassen zo krachtig dat het voor hem onmogelijk was zich in de vulkaan te begeven, of zelfs maar rond de top te gaan. Hij hoorde de bodem grommen en schudden en zag het zwarte gesteente rond de berg en de zwakke plekken tussen de stenen, waar dampen uit kwamen. Een interessant gebied... maar wat zou hij nu doen? Er in duiken was geen optie. Toch was dit gebied van grote waarde voor zijn studie. Hij trok er, in een wijdere cirkel, nog een keer omheen.

Aan de voet van de vulkaan stuitte hij op iets dat zijn aandacht trok. Een fel oranjegeel licht. Het bewoog omhoog. Het was erg heet en Vanfu moest ook hier een bepaalde afstand in acht nemen. Hij bevond zich aan de rand van een bos. Voor hem, in het licht zag hij bomen verzwolgen worden. Er tussendoor dansten wezens. Ze bewogen op het ritme van het licht. Vanfu bleef er geïntrigeerd naar kijken.

“Een toeschouwer! We hebben een toeschouwer!” hoorde hij plotseling. Enkele wezens kropen over de grond een stukje dichterbij en richtten zich hoog voor hem op.

“Hee... jij hebt geen lijf,” zei de grootste met een sissende stem.

“Neem mij niet kwalijk dat ik jullie werk aanschouw,” zei Vanfu nogal plechtig en voegde er snel aan toe: “De undinen hebben me naar jullie verwezen. Ik ben namelijk gekomen om de Aarde te bestuderen.”

Hij dacht dat het noemen van andere wezens uit de tweede dimensie het ijs misschien zou breken. En daar had hij gelijk in.

“De undinen? Hoe is het met die meiden?” vroeg het grote wezen. “Ze hebben het heel erg druk... met eh... de... watergeesten,” zei hij. Deze wezens leken een stuk gevaarlijker dan de undinen. Waarschijnlijk kwam dat omdat hij hun element niet kon verdragen. Het water was al behoorlijk lastig, maar dat kon zijn lijf nog aan. Dit element zou hij niet kunnen doorstaan. En hij wist niet of deze wezens hem net zo goed gezind waren als de undinen.

“Zo, dus die zijn ook weer bezig.”

Het wezen siste en rekte zich hoog boven hem uit.

“Bestuderen zei je? Hoezo?”

“Eh... ik ben Vanfu en ik kom hier niet vandaan. Mijn wereld is ver weg in een ander sterrenstelsel.”

De wezens sisten en boerden en begonnen hun oranje licht op de grond om hen heen te blazen. Daar ontstonden ook van die dansende lichtjes tussen de bladeren. Vanfu deed voorzichtig een stap achteruit.

“Op onze planeet is een voorwerp gevallen. Het brak een bloem. En het kwam hier vandaan. Van de Aarde,” zei hij snel.

De wezens stopten abrupt met hun bezigheden en keken hem aan.

“Aha, nu halen ze zelfs al vreemden naar binnen. En jij bent gestuurd om ze een lesje te leren?”

“Nee...”

Vanfu kon op dit moment niet iets bedenken wat hij de wezens van deze planeet zou kunnen leren. Ze gebruikten hun eigen kennis om zich in hun eigen wereld te handhaven. Wat zou hij kunnen toevoegen?

“Wat dan?”

“Wij komen op... verkenning.”

“Dus jullie komen eigenlijk kijken waar die rommel vandaan komt, als ik het goed begrijp.”

“Ja, zo zou je het kunnen zeggen, ja.”

Het wezen hikte en boerde en maakte zich klein, tot het zich omgevormd had tot een schitterende, transparante bal. Het was nog steeds warm, maar niet meer zo intens heet als zojuist.

“Vanfu, merkwaardige naam overigens, ik ben K’pona, een heerser van het vuur.”

“Vuur,” zei Vanfu.

“Ja, vuur, wij ruimen op en maken schoon. Met onze vlammen verzwelgen we oude rommel, zodat er weer plaats gemaakt wordt voor nieuw en jong materiaal.”

“Dus jullie ruimen allemaal. Jullie wezens van het water en de lucht, de aarde en het vuur.”

K’pona knikte.

“En wij kunnen misschien wat voor elkaar betekenen, beste vriend,” zei hij bedachtzaam.

Hij legde uit hoe ze tegengewerkt werden door de mensen.

“Telkens wanneer wij met een groot vuur de boel willen schoonmaken, gooien de mensen roet in ons eten. Met vliegtuigen en wagens vol water doven ze onze vlammen. Het duurt zeker drie keer zo lang eer we een gebied, dat echt aan vernieuwing toe is, kunnen platgooien. Dat maakt ons erg kwaad.”

Kwaad. Vanfu herinnerde zich nog levendig wat dat inhield. Hij hoopte niet dat K’pona en de zijnen ook nu weer kwaad zouden worden.

“En weet je wat zo erg is? Ze hebben op geen enkel gebied respect voor ons. Ze bestrijden ons. Niet alleen met water, maar met combinaties van materie, zoals schuim en andere chemische troep. Maar ze willen ons wel gebruiken als het hun uitkomt. Schieten ze vuurpijlen... hoor je... vúúrpijlen de wolken in om regen te maken. Wie bepaalt er nou wat waar gebeurt? Zij of wij?”

K’pona lichtte fel oranje op. Vanfu schrok en vroeg zich af of hij er maar beter vandoor kon gaan. Deze K’pona werd misschien wel kwaad. Maar er gebeurde niets.

“En hoe kunnen wij iets voor elkaar betekenen?” wilde hij weten.

K’pona begon feller te stralen. Hij leek bijna wit.

“Luister... maar beloof me eerst dat je er niet over zult praten met de undinen. Beloof je het?”

Vanfu wist niet wat beloven was, maar hij begreep dat K’pona niet wilde dat hij met de undinen sprak over wat hij nu te horen zou krijgen. Hij knikte.

“Hoe we het precies gaan aanpakken, weten we nog niet, maar eh... wij hebben een pact gesloten met de gnomen.”

Hij schudde langzaam heen en weer. Vanfu knikte. De gnomen en de vuurgeesten. Wat ze precies wilden doen begreep hij niet, maar hij zag wel in dat het niet veel goeds te betekenen had voor de mensen.

K’pona had hem verder ingewijd in de wereld van het vuur. Hoe je hem en de zijnen kon oproepen en doven. Hoe ze wind en zuurstof gebruikten. Dat ze in staat waren ongeveer alles te verbranden op de hele Aarde. Vanfu begreep waarom de undinen hem de boodschap hadden meegegeven en hij was blij dat hij die niet had overgebracht.

Vanfu en Miold keken bedachtzaam naar de kristallen. Miold liet zien wat hij van de gnomen had gehoord over de mensen.

“We zijn op een heel merkwaardige plaats terechtgekomen. Het voelt niet goed,” zei hij zacht. “Ik ben benieuwd wat Zurqe ons zal laten zien.”

Zurqe kwam een stuk enthousiaster terug dan ze verwacht hadden. Zijn reisgenoten zagen de vermoeidheid van zijn energie, maar ze zeiden niets. Zurqe legde het overhemdding op enkele meters afstand van de steen. Hij wilde hun reizend medium niet vervuilen. De anderen kwamen er omheen staan. Vanfu bleef op een afstandje hangen en trok zijn aura dicht om zich heen.

“Wat is dat?” vroegen ze.

“Dit is kleding. De mensen wikkelen hun lijf in kleding omdat ze niet in staat zijn het voldoende warm te houden,” legde Zurqe uit.

Vanfu snapte het niet. Hij was met de undinen en de vissen niet alleen in warme, maar ook ijskoude wateren geweest. Hij had de vuurgeesten ontmoet. Alle wezens leken geheel aangepast te zijn aan de temperaturen van hun omgeving of element. Dat leek hem ook logisch. Hoe kon het zijn dat een wezen ergens leefde waar de temperatuur van de omgeving niet bij hem paste? Hij vond het hoogst merkwaardig.

Argwanend bekeek hij het ding. Hij vond het maar niets dat het dicht in hun buurt was, op een plek waar het helemaal niet thuishoorde. De energie die het uitstraalde was rommelig, niet eenduidig. Het maakte hem voorzichtig. Hij wilde niet graag nog een onaangename ervaring opdoen. “Wat wil je ermee doen?” vroeg hij.

Zurqe voelde zijn twijfel en antwoordde voorzichtig: “Kennis vergaren.” Besluiteloos bleven ze er een poosje naar kijken.

“Misschien is het verstandig om eerst je informatie op te slaan?” stelde Miold voor.

Ook hij wist niet precies wat ze met het ding moesten doen. Het was in ieder geval niet uitnodigend genoeg om het aan te willen raken voor nader onderzoek. Zurqe knikte. Het ding kon wel even wachten. Hij zweefde de megaliet in en nestelde zich in een stoel en voelde. Naarmate hij zich langer in het gezelschap van zijn soortgenoten bevond merkte hij hoe zijn gemoedstoestand tot rust kwam. Hij had er niet bij stilgestaan hoe groot de impact van het bezoek aan de mensen op zijn wezen zou zijn, maar nu voelde hij het. Hoe hij ook geprobeerd had zijn energie af te sluiten voor alle trillingen op die planeet, ze hadden hem aangeraakt. Bezit van hem genomen en zijn binnenste doen trillen. En dan had hij het niet alleen over het verschrikkelijke incident met de gassen uit het reizend medium. Nee. Het was alles. De hele omgeving, het contact met de gnoom en de elf, met de dooien en het mens. Alles had hem aangeraakt, beroerd. Nu pas, in de veiligheid van een rustige atmosfeer en in het gezelschap van zijn soortgenoten herkende hij het. Het was hem gewoon overkomen. Hij voelde de rust, waaraan hij gewend was, langzaam maar zeker terugkeren in zijn binnenste. Ze verspreidde zich om hem heen. Hier was het niet meer nodig om zijn aura dicht te trekken en vlak om zich heen te houden. Hij was weer. Hoefde niet na te denken over wat ze meegemaakt hadden. Al zijn kennis zou straks opgeslagen liggen in de kristallen. De pure, zuivere kristallen, die ze vonden in de grotten van hun wereld. Zij bewaakten de herinneringen.

Hij begon te vertellen over zijn ontmoeting met zijn mens en de half-mensen, die zichzelf dooien noemden.

“Dat zijn de doden, de opgelosten,” viel Miold hem in de reden. De elfen hadden hem van alles verteld over de dood en sterven.

Zurqe veerde op. Hij had informatie nodig en nu kreeg hij die van zo heel dichtbij. Gretig slurpte hij de alle woorden van zijn vriend op.

“De planten bewegen op het ritme van de planeet mee,” legde deze uit. “Ze ontstaan uit het zaad, produceren dat zaad zelf en zodra ze volgroeid zijn, zetten ze zich om in vruchtbaar materiaal, waardoor het zaad weer kan groeien. Die volgen een cyclus op Aarde. Met die mensen gaat het net zo. Alleen... ze bestaan uit twee lagen. Hun lichaam, de materie, ontstaat uit zaad, gaat groeien, produceert zaad en wanneer het uitgegroeid is sterft het en vermengt zich met de materie van de Aarde. Maar ze hebben nog een tweede deel. Dat is hun eigenlijke wezen. De elfen noemden het de ziel. Wanneer hun lichaam sterft, verlaat de ziel het. Volgens de elfen gaat die ziel dan rusten en ervaringen bundelen en omdat ze niet Aardegebonden zijn, die mensen, kan een ziel verder gaan naar de volgende sfeer of terugkomen om nog meer ervaringen op te doen. En daarin verschillen ze van de elementalen. Die zijn aan de Aarde gebonden.”

Vanfu en Zurqe dachten er een poosje over na. Het was anders dan op hun wereld. Daar kwamen af en toe gewoon nieuwe personen bij. Ze kwamen uit een andere sfeer of dimensie. Het evenwicht werd bewaard doordat er regelmatig personen vanuit hun wereld verder gingen naar de volgende. Ze losten als het ware op. Iedereen wist dat ze niet echt oplosten, maar voor het gemak noemde men het zo. De opgelosten gingen gewoon een stapje verder.

“Misschien bevinden we ons aan het begin van een evolutie in een ander sterrenstelsel,” bedacht Zurqe.

“Misschien zijn wij ook ooit op een planeet als deze begonnen,” opperde Vanfu, een idee, waarvan de rillingen over zijn rug liepen.

“Ja, en dan gaan hun zielen verder en komen uiteindelijk bij ons terecht,” vulde Miold aan.

Op de een of andere manier trok het idee hem helemaal niet aan. Al die mensen, die dingen sloopten, en die dan uiteindelijk bij hen kwamen wonen.

“Dat is allemaal maar theorie. Het trekken van conclusies is niet aan ons. Dat is een taak voor de oudsten,” zei Zurqe. “Hebben de elfen verder nog iets over de half-mensen verteld?”

Het zat hem niet lekker dat de doden in het huis van zijn mens dachten dat hij hen mee zou kunnen nemen. Hij wilde teruggaan, want hij had zijn studie nog lang niet afgerond. Bovendien hadden ze hem met open armen ontvangen. Hij wilde ze niet teleurstellen. Maar het zou onmogelijk zijn om hen mee te nemen naar zijn wereld.

“Nee. Alleen dat het verschil tussen de tweede en derde dimensie is dat de mensen een keus hebben. Ze kunnen kiezen. De elementalen hebben veel minder keuze. Die zitten gebonden aan de Aarde en al hun handelingen zijn gericht op het in stand houden van hun planeet. Daarom botert het niet meer met de mensen.”

Zurqe knikte en dacht aan Imuba. Ook de kleine elf had zich niet al te positief over de mensen uitgelaten, terwijl ze toch een vriendelijk wezentje was. In stilte bestudeerden ze elkaars kristallen. Wat een wonderlijke planeet.

Toen iedereen uiteindelijk weer helemaal tot zichzelf was gekomen, begonnen ze te lachen. Deze reis was werkelijk een avontuur geworden.

“Zou een van de oudsten ooit zoiets hebben meegemaakt?” opperde Vanfu. Het zou best kunnen, want de oudsten waren er altijd en altijd al geweest. Zij zouden nooit oplossen. Ze waren in hun wereld om iedereen te helpen met wijze raad en bij te staan in zijn of haar tocht naar de volgende wereld. De oudsten beschikten over heel veel kennis. Maar of ze ooit op de Aarde waren geweest? Het idee dat Zurqe, Vanfu en Miold een ervaring opdeden, die de oudsten misschien nooit hadden opgedaan vulde hen met voorpret over hoe hun verhalen ontvangen zouden worden en de bewonderende reacties, die hun dat zou opleveren.

Vanfu dacht aan de vulkanen met het vuur. Vuur kenden ze niet op hun wereld. Er was warmte, zelfs hitte, maar vlammend vuur... hoe kon hij uitleggen wat dat precies was? En hoe kon hij uitleggen dat de aarde en het vuur plannen smeden tegen de mensen? Hij had de dreiging, die onder de situatie lag, gevoeld en nu hij erover nadacht voelde hij hem weer. Hadden de oudsten ooit te maken gehad met een dergelijke situatie? Vanfu wist het niet. Maar hij was in zijn eigen wereld, bij zijn eigen mensen, en besloot er verder niet meer over na te denken.

Zurqe had het overhemdding in de ruimte gehangen en draaide het langzaam rond. Met zijn gedachtekracht vulde hij het op. Nu was het net alsof er een mens in zat.

“Slim bedacht,” vond hij, terwijl hij er aandachtig naar keek.

Je armen er doorheen en het hing al over je rug. Hij herkende het materiaal van de vezels als plantaardig. Dat zette hem aan het denken. Die mensen waren dus in staat dit te maken van plantenvezels. Hmm. Het materiaal, waarvan de kleine schijfjes aan de voorkant gemaakt waren, kende hij niet. Geïntrigeerd pijnigde hij zijn hersens om een verband te leggen met een stof die hij wel kende, maar er schoot hem niets te binnen. Het nut van die schijfjes was hem duidelijk. Door ze in de sleufjes te wringen, kon je het ding helemaal om je heen sluiten. Hij deed het. Nu was het net of er een half mens voor hem hing. Ze moesten er alle drie hartelijk om lachen. Eén ding zette hem voor een raadsel: de twee metalen, ovaalvormige voorwerpen, die zich onderaan de armen bevonden. Hij keek en dacht na. Wat hadden die voor nut? De mouwen werden onderaan bij elkaar gehouden door dezelfde schijfjes en gleufjes als aan de voorkant. Het wilde hem maar niet dagen waar die dingen voor dienden. Bovendien was het materiaal heel anders dan de rest van het voorwerp. Het was metaal en daarmee van veel zwaarder materiaal dan het object zelf en de schijfjes. Hoe hij ook nadacht, hij kon niet tot een mogelijke oplossing komen.

“Heb jij enig idee?” vroeg hij aan Miold.

Zijn reisgenoot schudde zijn hoofd.

“Geen idee,” antwoordde hij om even later te vervolgen: “Dat ding hè, daar zit de energie van die Geert aan zei je. Zie je dat het langzaam vervaagt?” Zurqe had het ook gezien. Geerts energie loste heel langzaam op.

“We moeten er iets mee doen voor het niet meer kan,” zei hij.

“Oh nee,” kwam Vanfu tussenbeide. “Niet doen hoor. Jullie weten toch wat die watergeesten bij mij hebben aangericht! Het is echt héél gevaarlijk. Ik stem absoluut tegen.”

“Maar het zou ons veel kennis kunnen opleveren.”

“Ja, we kunnen een kijkje nemen ín zo’n mens. Hoe hij denkt en waarop hij zijn keuzes baseert.”

“Het zou een directe manier kunnen zijn om inzichten te vergaren.” “Toch blijf ik tegen,” hield Vanfu stug vol.

Toen hij ‘kwaad’ had ervaren duurde het vele omwentelingen eer hij weer de oude was. En daar was hij uit gekomen met de hulp van de undinen, die hem hadden schoongemaakt. Wie weet wat voor emoties die mensen nog meer kenden. Wat zou er gebeuren als één van hen er niet meer uit kon komen? Hoe erg hij het ook vond dat hij plannen dwarsboomde, hij kon er zijn goedkeuring niet aan geven.

“Toen ik bij hem was, heb ik hem aangeraakt en er is niets verschrikkelijks gebeurd,” zei Zurqe.

“Ik denk dat we het moeten proberen,” viel Miold hem bij. “We kunnen dan zien aan welke gevaren Zurqe bloot komt te staan wanneer hij daar alleen is. We zijn tenslotte niet bij elkaar. Wat als hij niet meer in staat is contact met ons te maken? We hebben van jou ook niets vernomen toen je in de problemen zat.”

Miold vond het niet prettig dit argument tegen zijn vriend te moeten gebruiken, maar de kwestie was te belangrijk. Vanfu zei niets. Hij dacht na. Hij wilde onder geen beding zijn vriend in gevaar brengen. Niet hier, maar zeker ook niet daar en al helemaal niet wanneer hij alleen was.

“Bovendien zien we nu dat die energie aan het vervagen is. Ik denk dat ze op den duur helemaal in de ether verdwijnt.”

Vanfu gaf uiteindelijk schoorvoetend toe.

Zurqe wachtte geen moment en verbrak de beschermlaag die hij om het ding had gelegd. Hij pakte het vast en sloeg het om zijn rug. Hij moest zijn armen inkorten om in die van Geert te passen en dat zag er komisch uit. Maar zijn vrienden konden er niet om lachen. Miold concentreerde zich op de schijfjes en even later zat Zurqe opgesloten in het ding.

Hij begon zich moe te voelen. Zijn schouders hingen omlaag en zijn nek verstijfde. Zurqe ervoer dit als hevige pijn. Hij wist niet hoe het was om een materieel lichaam te ervaren. Dit was werkelijk verschrikkelijk. Het leek wel of hij zijn hoofd niet meer kon draaien. De pijn trok door naar zijn schouders en rug.

“Niet aan toegeven,” dacht hij. “Het is niet mijn lichaam.”

De pijn trok door naar zijn hoofd en zijn voorhoofd begon te kloppen.

“Je geeft er toch aan toe,” hoorde hij Miold seinen.

“Zullen we het van je los trekken?” vroeg Vanfu.

Zurqe hief zijn hand op. Dat wilde hij niet. Hij concentreerde zich op de plek waar de pijn vandaan kwam, zijn nek. Langzaam maar zeker voelde hij hoe de zachtheid van zijn eigen energie weer terugkwam en daarmee de pijn uit de rest van zijn lichaam oploste. Hij keek zijn reisgenoten aan. Hij voelde zich zwaar. Alsof er iets bovenop hem lag en hij er niet onderuit kon komen. Bovendien had hij het gevoel dat hij naar beneden getrokken werd. Het was een gevaarlijk experiment. Dat moest hij Vanfu nageven. Hij keek zijn vrienden in hun ogen. Een gewaarwording die Zurqe erg opviel. Hij had er nooit zo bij stilgestaan, maar gewoonlijk keek hij de mensen om hem heen niet zo doordringend aan. Zij voelden elkaar.

“Hoe is het met je?” vroeg Vanfu.

“Ja, goed hoor.”

Door de vraag van zijn vriend voelde hij een warmte door zijn lijf trekken. Heel even maar. Het was een aangename sensatie. Maar hij begreep niet waarom hij zei dat hij zich goed voelde, terwijl dit helemaal niet zo was. “Vraag nog eens wat.”

Miold en Vanfu dachten na. Ze testten emoties. Maar omdat ze niet wisten wat die emoties waren wisten ze niet hoe ze die konden testen. Vanfu piekerde er niet over te beginnen over ‘kwaad’ en hij hoopte vurig dat Miold dit ook niet zou doen.

“Wat vind je fijn?” vroeg hij tenslotte maar.

Zurqe concentreerde zich. Opeens stond hij aan de rand van een grote watervlakte, die omzoomd werd door geel zand. Op het zand waren kleine mensen met weinig kleding. Ze lachten en maakten kuilen. Zurqe voelde zich tevreden, gelukkig zelfs. Aan zijn ene kant keek hij uit over het water. Het gebied aan zijn andere kant werd afgesloten door hoge zandbergen met planten erop. Hij was er veilig en voelde zich vrij. De andere twee mannen keken met hem mee.

“Ik voel me gelukkig,” zei hij.

Gelukkig. Jammer. Die emotie kenden ze. Heel goed zelfs.

Zo gingen ze een hele lijst emoties af als plezier, vertrouwen, geduld, verwondering, voorzichtigheid en saamhorigheid. De emoties die ze als hun laagste ervoeren, waren angst en verdriet. Geert kende ze allemaal. Hij ervoer zelfs liefde, hoewel dat op een veel kleinere schaal was dan zij dat kenden. Hij voelde liefde naar anderen, maar niet naar zichzelf. Dat was een punt van discussie voor de ontdekkingsreizigers, want dat konden ze niet bevatten. Hoe kon je nu van een ander houden, als je dat niet van jezelf deed? Ze praatten er lang over, maar zelfs met Zurqe in de hoedanigheid van Geert erbij kwamen ze er niet uit.

“Wordt eens kwaad,” zei Miold opeens.

Vanfu wilde er een stokje voor steken, maar Zurqe begon te trillen en te schudden. Hij wilde dingen pakken om te gooien en riep allemaal lelijke woorden. Daarna werd hij verdrietig. Intens verdrietig. Ze schrokken er erg van. Vanfu was blij dat het maar zo kort duurde. Het verwonderde hem wel dat dit alles was. Kort, hevig en dan verdrietig.

“Kom,” zei Miold. “Het is genoeg geweest.”

Ze floepten de schijfjes open en trokken het overhemdding van Zurqe los. Ze lieten het vallen op de grond aan de rand van de krater en hoewel er niet meer zoveel energie aan kleefde als eerst, legden ze er een stevige energetisch beschermlaag omheen. Zurqe voelde zich onwel. Bezorgd namen ze hem mee de megaliet in, waar hij zich in een comfortabele stoel liet vallen. Hij wilde zich eerst voeden en daarna zou hij zich door en door reinigen. Miold en Vanfu waren van mening dat het andersom beter was, maar ze hielden hun gedachten voor zich. Ze transporteerden de ervaring naar de kristallen en wachtten met het uitwisselen van hun ideeën en het trekken van conclusies totdat Zurqe weer helemaal de oude was.

6

Het licht van de engel was niet wit realiseerde Bram zich opeens. Door de schittering leek het wit, maar in feite was het geel. Zacht fluctuerend geel. Bram vond het adembenemend. Hij had geroepen en er was iemand gekomen. Een engel. Zijn engel. Bram had eerst een tijdje gestaan zonder iets te zeggen of te vragen. Hij voelde zich zo fijn. De engel liet hem. Toen bedacht hij dat hij geroepen had en dus wel iets moest zeggen.

“Er is een eh... probleem,” vertelde hij.

Nu hij hier was leken zijn zorgen opeens verdwenen. Er was helemaal geen probleem. Waar maakte hij zich nou eigenlijk druk om? Als hij niet bij Annie kon blijven, dan zocht hij toch gewoon een andere plek. Het hoefde niet in een woning te zijn. Een plek in een bos, of een oude schuur, het maakte niets uit waar hij was. Hij had zijn groepje en kon ze meenemen naar waar hij wilde. Hij ging de nieuwe entiteiten gewoon bij Annie ophalen, want die zouden daar toch wel blijven komen. En kon dat niet, dan kwam hij ze vanzelf wel ergens tegen. Hij zou ze meenemen naar zijn eigen, nieuwe plek. Zijn band met Annie zou blijven bestaan, daar zou hij wel voor zorgen, en hij kon natuurlijk altijd net doen of hij naar haar toeging om te overleggen en advies te vragen. Nu hij het zo bekeek was er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht. Helemaal niks aan het handje.

“Nou... eh... sorry,” zei hij. “Dur is geen probleem. Maarre... bedankt voor het komen. Heel fijn.”

“Het is goed dat je geroepen hebt, Bram.”

En het licht loste langzaam op.

Bram wilde het zo snel mogelijk aan Annie vertellen, maar ze had geen tijd. Was bezig met de voorbereidingen voor haar cursus.

“Jammer,” dacht hij. “Dan moet ik maar wachten.”

De verzoeken om een afspraak bleven maar binnenstromen. Annie had het altijd al druk gehad, maar de laatste tijd leek er geen einde aan te komen. Steeds meer mensen wilden een consult en de foto’s stapelden zich op. Haar agenda puilde uit. Ze werkte de hele week. Vaak ook ’s avonds en op zaterdag.

Maar de vrijdag was een speciale dag. Dan kwam haar groepje. Twaalf mensen vonden elke week de weg naar haar praktijk. Het waren enthousiaste mensen die hun spirituele ervaringen graag benutten. Ze mediteerden en deden oefeningen. Ze wisselden waardevolle informatie uit. Annie kreeg vaak dingen door die hen zouden kunnen helpen op het pad van hun ontwikkeling. Zelf hoorde ze over nieuwe of andere zaken, die ze kon vragen aan haar begeleiders, waardoor ook haar eigen inzichten telkens weer een stapje groeiden.

Normaliter had Annie erg veel zin in haar groep. Maar vandaag niet. Ze had zich niet goed voorbereid en was ook nog niet klaar met de kamer. Op vrijdagochtend was ze altijd in de weer om die op te ruimen en te reinigen. Ze zette de spullen, die ze zouden gebruiken, op tafel en versierde deze met kaarsjes en bloemen. Elke vrijdagmiddag wilde ze er een klein feestje van maken. Maar het was er vanochtend nog niet van gekomen. Ze had nog maar een uur.

Ze zette de deuren open en liet de geuren uit de tuin naar binnen waaien. Misschien zou dat helpen, een beetje frisse lucht.

Bram kwam op zijn gemakje voorbij. Ze zag wel hoe hij steels naar binnen gluurde. Vrijdags was de kamer verboden terrein voor elke entiteit, die niet nadrukkelijk uitgenodigd werd. En meestal waren het niet de zielen uit het gebruikelijke groepje die een uitnodiging kregen. Dat gold ook voor Bram. Annie wist dat hij het moeilijk had. En ze wist ook dat het niet aan hem lag dat er dingen in huis gebeurden die niet door de beugel konden. Maar ze kon het niet tolereren. Geert had recht op een gewoon, menselijk bestaan. Natuurlijk was hij niet zonder een bepaalde bedoeling met haar getrouwd. Maar hij mocht zijn eigen keuzes maken. Op zijn eigen tijd. Aan de andere kant wist ze dat Bram al zo veel had bereikt. Hij had talloze geesten een zetje de juiste kant op kunnen geven. En ook dat was de bedoeling. Hun systeem werkte. Zij verschafte een plaats en een luisterend oor en hij hield de energieën in en om het huis onder controle. Nu had ze hem gezegd te vertrekken. En daar voelde ze zich niet gelukkig mee. Het was geen goede beslissing. Aan de andere kant diende ze ook de omgeving van Geert te bewaken. Haar gedachten sprongen van de ene naar de andere kant.

“Hummmumhum...,” hoorde ze Bram vanuit de tuin aandacht trekken.

“Nee, Bram, nu niet. Ik heb absoluut geen tijd,” mopperde ze.

“Maarre... ik wilt alleen maar effe zeggen dat ’t allemaal goed komt, hoor Annie,” zei hij. “Maak je maar geen zorgen.”

Hij knikte tevreden en schonk haar een samenzweerderige knipoog.

Ze keek hem aan. Wat bedoelde hij precies?

“Bram...”

Haar mobiel ging.

“Annie, met Joke. We staan nog voor Gouda en hebben zojuist pech gekregen met het busje. De wegenwacht is gebeld, maar het kan nog wel eventjes duren voor die er is. Ik weet niet of het daarna nog zin heeft om te komen.”

“Oh Joke, dat is vervelend voor jullie,” zei Annie. “Als de wegenwacht geweest is, dan gaan jullie maar lekker terug naar huis. We zien elkaar volgende week.”

Ze babbelden nog even tot Annie de verbinding verbrak. Bram was vertrokken. Hij had haar nieuwsgierig gemaakt. Misschien maar beter ook dat hij er nu niet was. Hij was altijd lang van stof en de vier mensen die van het groepje over waren gebleven kon ze niet op het allerlaatste moment afzeggen, dus ze moest zorgen dat ze echt op ging schieten nu. Ze stapelde acht stoelen op en zette ze in het schuurtje. De overige vijf stoelen verschoof ze zo dat ze gezellig om de enorme tafel stonden. Ze haalden glaasjes en een kan water waar de hele nacht al steentjes in hadden gelegen. Eigenlijk wilde ze wat tijd voor zichzelf hebben. Dan kon ze nadenken. Ze hoopte dat Bram geen overhaast besluit had genomen en domme dingen wilde gaan doen om het haar gemakkelijk te maken. Zo was hij. Hij had wel vaker rare noodsprongen gemaakt. Maar het was een goede kerel en ze wilde niet dat hij zich onnodig toestanden op de hals zou halen.

Weer ging haar mobiel. Het was een mevrouw uit Hoek van Holland. Ze haalde elke vrijdag een vriendin in Vlaardingen op om samen naar de cursus te komen.

“Oh, Annie, het spijt me verschrikkelijk. We zitten op de EHBO. Stijn is uit een boom gevallen en kon niet meer op zijn voet staan. Sorry, dat we je op het allerlaatste moment moeten afbellen.”

Gebroken enkel flitste door Annie, maar ze zei het niet. In het ziekenhuis zouden ze ongetwijfeld tot dezelfde conclusie komen.

“Ach, het arme kind. Geeft niks hoor, Marjolein. Veel sterkte voor hem.” Nu had ze alleen nog een echtpaar uit Rotterdam. Dat vond ze wel een beetje al te gortig. Twee mensen in plaats van twaalf. Ze hoopte dat ze niet al onderweg waren. Snel toetste ze het nummer in en gelukkig waren ze nog thuis. Ze verontschuldigde zich dat ze af moest zeggen en sprak af deze middag op een ander tijdstip in te halen.

“Dan heb ik nu wat tijd voor mezelf. Mooi geregeld,” dacht Annie. “Dank u wel!”

Ze liet de kamer voor wat het was en liep de tuin in. De bloemen in de border leken elkaar te willen verdringen om ieder voor zich hun prachtige vormen het meest te laten opvallen. Annie plukte wat goudsbloemen en kamille. Ondertussen keek ze rond of ze Bram ergens zag. Maar de vogel was gevlogen en in geen velden of wegen te bekennen.

Ze haalde een vaas uit het schuurtje, liet er water in lopen en schikte de bloemen tot een lieflijk boeketje. Ze liep ermee naar het schaduwterrasje bij de grote boom en zette de vaas op het spekstenen blad van een tafeltje met een gietijzeren onderstel. Annie ging op de schommelbank zitten en maakte het zich gemakkelijk in de dikke kussens. De potten stonden er mooi bij. De hosta’s bloeiden uitbundig met paarse en witte bloempjes. Tussen de potten lagen keien, die ze had meegenomen uit verschillende landen waar ze ooit was geweest. Ze keek om zich heen en snoof de geuren op. Een merelpaartje rommelde tussen de bessen en in de heg kwetterden kleine mussen. Het terrasje werd omgeven door een lage beukenhaag. Dit was haar favoriete plekje in de tuin.

Annie haalde een stukje seleniet uit haar zak en sloot haar ogen. Ze verbond zich met de aarde en stelde zich open. Ze begroette haar begeleider en besloot om niet iets in het bijzonder te vragen. De inzichten, die ze nodig had, zouden haar wel gegeven worden. De wereld om haar werd helder. Ze voelde zich licht en aangenaam. Was zich al snel niet meer bewust van de geluiden in haar omgeving.

“Annie, niet schrikken,” hoorde ze.

Plotseling bevond ze zich ergens op een pleintje. Het was alsof ze in een film stond. De geluiden klonken zo gedempt dat ze ze niet hoorde en de hele omgeving was geurloos. Toch waren de beelden echt genoeg om te denken dat ze ze zou kunnen grijpen. Ze stond op een standbeeld en keek hoe vrouwen zich voor winkelruiten stonden te vergapen, hoe terrasjes gevuld waren met pratende, drinkende en etende mensen, hoe kinderen klapten voor de clown die op straat zijn geld verdiende. Het was warm en zonnig. Het was een toeristisch gebied. Dat zag ze aan de vele lange mensen in korte broeken, die zich tussen de veel kleinere, in halflange rokken en pantalons met vouw geklede bewoners van dit gebied bevonden. Ze wist niet precies waar ze was. De gevels zagen er pittoresk uit met hun zachtgele stenen en oude houten ramen. Het leek een dag als alle andere. Duiven pikten kruimels van de trappen van een kerkje. Toen kwam plotseling de nacht. Ze kwam snel. Te snel. Mensen sprongen op of bleven versteend staan. Een rommelend geluid vulde de lucht. Waar het vandaan kwam was in eerste instantie niet duidelijk. Het was er opeens. Toen begon de aarde te schudden en te scheuren. Ruiten sneuvelden, gevels braken. Auto’s verdwenen in een spleet in de grond. Mensen gilden en werden bedolven onder puin. Annie verstijfde van schrik en wilde terugkomen. Maar het licht omringde haar. Nam haar mee in zijn armen. Het bracht haar echter niet terug naar haar schommelbank.

Ze belandde aan de rand van een grote stad met talloze kronkelende straatjes vol verkeer. De stad lag aan de rand van een grote berg. Een vulkaan zo te zien, want Annie zag rookpluimen uit de krater van de berg komen. Maar de mensen leken zich er niet om te bekommeren. Ze deden hun boodschappen, wachtten op de bus, veegden hun balkonnetjes. Rolluiken werden omhoog gehesen om geraffineerde koopwaar te etaleren. Scooters ontweken behendig langzaam voortkabbelende auto’s. De vulkaan leek te zuchten en blies een eerste aswolk uit. Ook hier leek het leven een ogenblik te verstillen voordat de mensen begonnen te gillen en te rennen. Ze stapten in auto’s, op brommers en op fietsen. De asregens werden snel gevolgd door brokken gloeiend gesteente en al snel kwijlde lava uit de mond van de vulkaan. Het verkeer blokkeerde de uitgangswegen. Velen konden geen kant op, terwijl de vulkaan langzaam maar zeker de straten en stegen vol spuwde met haar alles verwoestende braaksel. Weer werd Annie opgetild en meegenomen.

Ze zag bosbranden, overstromingen en orkanen. Fabrieken ontploften, opslagplaatsen explodeerden. IJsplateaus brokkelden af.

“Nee, nee,” huilde ze.

Ze bewoog haar vingers en haar tenen. Schudde licht haar hoofd. Ze zat weer op haar schommelbank en veegde de tranen van haar gezicht. De mussen zochten ruzie en de merels aten zich vol.

“Wat is dit?” vroeg ze. “Waarom laten jullie me dit zien?”

Er kwam geen antwoord.

De dagen waren lang en de schaduwen vielen langs de ramen naar binnen. De mensen hielden zich bezig met hun bestaan. Het was een tomeloze beweging die zich door het leven trok. De mensen produceerden en wierpen weg. Sliepen, consumeerden, bedreven de liefde. Koos had zijn mens uitgezocht en was erachter gekomen dat ze niet haar hem luisterde. Hij had ervaren dat hij het bed van Annie en Geert kon optillen en laten vallen. Ze was wakker geworden maar had niet naar hem willen kijken. In plaats daarvan was gaan mopperen en schelden. Maar hij gaf zich niet zo maar gewonnen. Het kwam door die Bram, die was er als de kippen bij geweest en had hem gedwongen mee te gaan. Daarom was het hem niet gelukt om met Annie te praten. Hij had gewoon geen tijd gehad. Natuurlijk was ze geschrokken. Dat kon niet anders. Maar zodra ze van de schrik bekomen was had ze heus wel de moeite genomen om naar hem te luisteren. Die Bram had er gewoonweg tussen gezeten.

Nu zag hij haar zitten op de schommelbank. Alleen. Zonder Bram of iemand anders in de buurt. Hij wist dat de groep aan het overleggen was over de ontstane situatie en het verdwijnen van het overhemd. Ze hadden de woonkamer als vergaderruimte uitgekozen. Daar zaten ze meestal op vrijdagmiddag. Maar Koos had er geen boodschap aan. Hij wilde persoonlijk in contact komen met Annie. Zij moest hem de personen wijzen bij wie hij zijn schulden kon inlossen. En ze moest hem vertellen hoe hij dat precies kon doen. Hij had zijn zinnen erop gezet en zijn kans afgewacht. Nu had hij haar gevonden. Hij besloot het nog een keer te proberen. Als Bram met haar kon overleggen, waarom mocht hij dat dan niet? Hij had hulp nodig en zij was er toch om hulp te bieden? Nou dan. Hij ging ervoor en had er geen idee van dat het hem duur zou komen te staan.

Voor het terrasje stond hij stil. Annie zat in het witte licht. Het omringde haar van top tot teen. Hij bedacht zijn strategie. Moest hij meteen toeslaan of wachten tot ze klaar was? Wachten leek hem geen goed plan. Waarschijnlijk stond ze op om weg te gaan zodra ze klaar was en had hij geen tijd om de bank een stukje op te tillen of flink heen en weer te schudden. Dat viel nog lang niet mee. Het was hem vorige keer gelukt door al zijn woede en frustratie op het bed te richten. Daarmee had hij zijn energie zo’n geweldige kracht gegeven. Maar het had hem tijd gekost. Annie zat zo te zien diep in een meditatie. Dat gaf hem hopelijk genoeg tijd. Hij zou eerst proberen gewoon met haar te praten. Als hij hard genoeg schreeuwde dan lukte het hem vast wel om door de beschermlaag heen te dringen. Hij stelde zich voor de bank op en begon te roepen: “Hé... Annie... geef antwoord... ik moet weten hoe ik het moet doen, begrijp je?”

Toen ze niet reageerde werd hij kwaad. Precies wat hij nodig had. Hij riep nog een keer en nog een keer en werd steeds bozer. Hoe kon het dat ze hem niet hoorde? Ze was toch in een soort trance? Dan stond ze toch juist open voor de trillingen van de andere wereld? Hij begon echt heel kwaad te worden. Een klein gesprekje maar. Was dat teveel gevraagd? Hij richtte al zijn energie op de schommelbank en de vrouw die erop zat. Uiterst geconcentreerd bouwde hij zijn woede op en... hij werd opgetild. Voor hij er iets tegen kon doen werd hij meegezogen in de visioenen van Annie. Ze was ver weg. Bevond zich in een gebied vol water. Nog voor hij tijd genoeg had om te beseffen wat er met hem gebeurde, hij stond er ook.

Op het dakterras van een gebouw met lichtroze muren.

Om zich heen zag hij punten van daken boven de watermassa uitsteken. Er stonden mensen op. In de toppen van bomen zaten ook mensen. Ze zagen er ontredderd uit. Schreeuwden en huilden.

“Dit is een overstroming,” dacht hij verschrikt.

Hij speurde de omgeving af naar Annie. Geen spoor te bekennen. Wel zag hij overal om zich heen mensen loskomen van hun lichaam. Hun zielen doemden op boven het kolkende oppervlak. Velen werden meegenomen door engelenlicht, maar lang niet allemaal. Koos werd weer boos. Kwaad zelfs. En niet gewoon kwaad. Hij was ronduit nijdig. Wat had hij met haar visioenen te maken? Hoe kon het dat hij erin zat? Had ze dat expres gedaan? Wilde ze hem op deze manier te kennen geven dat ze niet met hem wilde praten? Stomme trut. Wat moest hij hier? Hier had hij toch niets te zoeken? Hij kende deze plek niet. Wist niet eens waar het op de aardbol lag. Hij bevond zich vlak bij een lantaarnpaal en zag hout en plastic rommel voorbij drijven. En lichamen. Levenden probeerden zich vast te klampen aan alles wat ze konden grijpen. Maar het water stroomde snel en nam alles en iedereen mee. Koos begreep er niets van. Hij wilde een praatje met haar maken. Meer niet. Hij had niets anders gedaan dan haar geroepen. Wat was dat voor een mens? Wat een puinhoop. Hoe moest hij hier vandaan komen? Een aantal zielen zagen hem en kwamen op hem af. Dat kon er ook nog wel bij. Van die hopelozen, die zeker van hem wilden horen hoe ze hier weg konden komen. Als hij dat wist dan was hij hier al na een seconde verdwenen. Hij keek ze woest aan en wilde zeggen dat ze op moesten hoepelen.

Maar ze begonnen geen gesprek met hem. Ze grepen hem en probeerden hem mee te trekken hun eigen wereld in. Koos schrok hevig en verzette zich uit alle macht. Wat was dat nou? Ze moesten hem loslaten! Hadden niets met hem te maken. Woedend probeerde hij zich los te rukken. Hij wilde niet meegaan met deze woeste figuren, die hem in hun energie opzogen. Maar ze waren sterk en gebruikten zijn eigen woede om hem in te lijven. Koos schold en tierde en probeerde zich in allerlei vormen te wringen om te ontkomen. Dit was niet de manier waarop hij weg wilde naar een andere sfeer. Dit voelde niet goed. Ze zogen hem mee naar... naar de afgrond... naar de hel... of wist hij veel waar naartoe. Hij raakte in paniek. De zielen bleven aan hem trekken. Ze sleurden hem mee in de kracht van hun gedachten. Hij zag ze vertrekken naar donkere sferen en hij wist dat hij daar niet thuis hoorde. Uit alle macht greep hij zich vast aan een beeld van Annie. Hij wilde terug naar haar huis en naar de groep. Hij riep haar aan. Huilde. Schreeuwde om hulp. Eindelijk zag haar staan met haar haren in de wind.

“Help me,” riep hij.

Zijn boosheid was totaal verdwenen. Net als zijn wens om haar te dwingen om hem te helpen. Hij dreef op zijn laatste krachten en voelde niets. Toen zag ook hij een helder licht. Het omsloot hem en zette hem terug op het terrasje.

Hij stond weer voor Annie en zag dat haar gezicht nat was van de tranen. Ze keek hem aan. Hij hield zijn mond. Wilde niet eens iets vragen. Hij knikte naar haar en ze glimlachte vaag. Hij ging de groep weer opzoeken. Zijn groep. Hij hoorde erbij. Niet bij de angstaanjagende zielen, die hij zojuist gezien had. Dat wist hij zeker. Daar hoorde hij niet thuis. Misschien zou hij de anderen vertellen wat hij had beleefd. Maar misschien ook niet. Koos was nog erg ontdaan toen hij zich weer bij de anderen voegde. De ervaring had hem tot diep in zijn wezen geraakt. Het zette hem ook aan het denken. Het licht had hem gered. Teruggebracht naar de plaats waar hij wilde zijn. Zijn boosheid had hem in problemen gebracht. Emoties speelden dus een rol of hadden in ieder geval een sterke kracht. Zoals altijd had hij tijd nodig om zijn ervaring te laten zakken voordat hij er goed over na kon denken. Deze keer was hij blij dat Loes hem aansprak.

“Hoe is het met je?” vroeg ze. “Ik zag dat je weg bent gegaan. Vind je het moeilijk dat we hier niet meer kunnen blijven?”

“Misschien niet meer kunnen blijven,” kwam dokter Dijksma tussenbeide. Hij had plechtig beloofd nooit en te nimmer meer met de televisie, de lampen, de wekker en de oven te spelen. Als hij het wel deed zou hij hoogstpersoonlijk excuses aan Annie aanbieden en vertrekken. Daarmee hadden ze het overhemd nog niet terug. Dat besefte hij ook wel, maar niemand had er een idee van waar het was gebleven.

“Wil je even met me mee?” vroeg Loes aan Koos.

Hij keek haar aan.

“Waarheen?”

“Het kindje van mijn achter achter achter, ik weet niet meer hoeveelste achterkleindochter.”

Koos knikte. Hij vond het best. Een beetje afleiding kon hij goed gebruiken. Even helemaal niet meer met zijn helse ervaring bezig zijn zou hem goed doen. En wat kon hem met de zachtaardig Loes overkomen? Hooguit een poosje verveling. Maar dat was goed genoeg om even bij te kunnen komen. Ook daarin vergiste hij zich.

Loes nam hem mee naar een vierhoog flat in een tamelijk troosteloze wijk met alleen maar dezelfde gebouwen. De gemeente had de boel willen opvrolijken door met frisse, vrolijke kleuren de wijk een gezelliger aanzicht te geven. Koos vond het een totale mislukking. Door die rare kleuren zag het beton er nog armoediger uit. Paars en groen en een mislukte kleur blauw. Vast een vergissing met de verfmengmachine en toen in de uitverkoop. Koos kon er niet vrolijk van worden. Loes nam hem mee naar een flatgebouw met oranjegele balustrades en voordeuren. Tot zijn grote verbazing ging ze via de entree naar binnen.

“Vind ik leuk,” legde ze uit, toen ze doorhad dat hij het maar merkwaardig vond. “Is het net of we echt op bezoek gaan.”

Koos onthield zich van commentaar en volgde haar door trappenhuizen en over de galerij van de derde verdieping. Door de laatste deur gingen ze naar binnen.

“Gelukkig belt ze niet aan,” dacht Koos en hij moest inwendig lachen.

Ze stonden in een hal. Het stonk er naar sigarettenrook en oud frituurvet. Koos zag een aantal deuren. Door de opening van een ervan zag hij een jonge vrouw met een erg kort shirtje dat een stuk van haar blote rug liet zien. Koos wist niet wat hij ervan moest denken. Ze gooide de inhoud van een doos snackjes in een frituurpan. Loes was verdwenen. Daar baalde hij een beetje van want nu moest hij haar zoeken. Hij keek de woonkamer in, waar een televisie stond te schallen. Een man zat met zijn voeten op tafel naar een voetbalwedstrijd te kijken. Geen Loes. Hij ging door een badkamer en een slaapkamertje waar een jongen zat te gamen.

Uiteindelijk vond hij haar naast het bedje van een peuter met dunne, aan haar hoofd geplakte krullen. De muren van het kamertje waren knalroze met levensgrote stickers van Disney-prinsessen er opgeplakt. Loes zat naast het ledikantje. De peuter stond tegen de spijlen geleund.

“Ben je zo’n grote meid?” vroeg Loes met een hele lieve klank in haar stem. Het kleintje wipte op haar beentjes op en neer en stak haar armpjes uit. Ze lachte breeduit en een druppel kwijl viel op haar pyjama. Koos was een beetje in verwarring. Hij had helemaal niets met een omgeving als deze, maar dat kleintje, dat haar armpjes naar Loes uitstak, dat... dat raakte hem diep. Dat had hij ook gewild maar het was hem niet gegeven tijdens zijn leven.

“Wat een schatje met haar bolle toet,” zei hij ontroerd.

Ze zag er zo verschrikkelijk onschuldig uit. Hij wilde dolgraag iets tegen haar zeggen, maar hij durfde het niet. Loes leek zijn gedachten te hebben geraden en moedigde hem aan.

“Ik?” vroeg hij geschrokken.

“Ja. Jij. Ze is helemaal niet verlegen, hè lieve schat. Jij vindt het helemaal niet eng dat deze meneer met die grote boze ogen bij je bedje staat, hè.” Ze grinnikte steels, terwijl ze hem aankeek. Het meisje kirde en lachte en maakte de geluidjes na die Loes voordeed.

“Kom liefje, nu moet je lekker gaan slapen. Omi gaat weer weg,” zei Loes na een poosje.

Ze legde haar ijle, energetische handen om het hoofdje van het kind. Het kleintje leunde er tegenaan en deed haar oogjes dicht. Ze gaf zich over aan de warme liefde die haar omringde. Koos werd er sentimenteel van.

“Ga mee,” gebood Loes hem na een paar minuten. “We moeten hier weggaan anders vertikt ze het om te gaan slapen. En als we zo vertrekken dan gaat ze huilen. Moet je maar opletten.”

Ze gniffelde.

“Dan wil ze bij ons zijn.”

Hij volgde haar gehoorzaam. Hij hoorde hoe het meisje inderdaad begon te huilen en hoe haar moeder even later naar het kamertje slofte. Loes ging hem voor naar de slaapkamer van de jongen. Koos schatte hem niet ouder dan zeven of acht jaar. Hoewel het buiten nog licht was waren zijn gordijnen dicht. Het kind zat met gekruiste benen in het schemerdonker op zijn bed. Zijn dekbed had hij als steuntje achter zich tegen de muur opgerold. Hij bewoog zijn vingers snel over een controller terwijl hij stuurbewegingen maakte. Op de televisie voor hem ramde een auto voetgangers en gebouwen. De jongen maakte de geluiden na. Hij liet een mannetje uit de auto stappen, stopte er een andere auto mee en schoot de bestuurder ervan dood. Het bloed spatte in het rond. Het mannetje sprong in de nieuwe auto en begon een zelfde rit te maken. De jongen riep ‘pjew, pjew’ en deed de gierende banden van de auto na. Koos vond het absurd. Loes blijkbaar ook. Ze was naast het kind gaan zitten en liet het beeld van de televisie een aantal keren ruisen.

“Ahh men!” riep de jongen en gooide de controller naast zich op het bed. “Hallo lieve Maik,” fluisterde Loes hem toe.

De jongen reageerde niet. Hij zette zijn benen voor zich en sloeg zijn armen om zijn knieën. Met een boze blik staarde hij voor zich uit. Koos voelde een eindeloos medelijden voor dit kind uit zijn binnenste opborrelen. De eenzaamheid van de jongen raakte iets in hem, iets van hem. Het liefst was hij op hem afgestapt en had hij hem stevig tegen zich aan gedrukt. Koos wist zelf niet waar deze gevoelens zo plotseling vandaan kwamen.

“Je weet toch wel dat ik je een geweldige jongen vind, hè,” zei Loes in zijn oor. “Je doet het zo goed. Ik ben heel erg trots op je.”

De jongen begon zachtjes te schommelen. Loes legde haar hand op zijn rug en begon heel voorzichtig te wrijven. Koos kon niet uitmaken of de jongen zich echt bewust was van de aanraking of niet. Maar hij zag hoe het kind zich ontspande. Zijn blik veranderde en hij schommelde rustig heen en weer. Loes bleef een poosje over hem wrijven en tegen hem praten. Uiteindelijk gaf ze hem een kus op zijn hoofd.

“Ga maar naar mamma, grote vent.”

Tot zijn verbazing zag Koos het kind even later opstaan en naar de woonkamer sjokken. Hij ging tegen zijn vader aan zitten en deed een aanval op het bord met snackjes. Loes lachte tevreden. Ze keek Koos aan en gebaarde dat hij stil moest zijn.

“Alsof wij herrie maken,” dacht Koos terwijl hij braaf achter haar aan ging.

Ze wierpen nog een laatste blik op het peutertje dat nu met een speen in haar mondje en met haar oogjes dicht lag te slapen. Loes zag er stralend uit toen ze vertrokken. Op de terugweg namen ze niet de lange route, maar schoten ze in een keer door naar de tuin van Lepelaarlaan 3.

Koos was helemaal van zijn stuk gebracht. Was van het ene uiterste in het andere gegaan. Van pure woede naar pure liefde. Eerst was hij ontvoerd in de dromen van een nog levende vrouw, waar hij ter nauwer nood uit kon ontsnappen en daarna was hij meegenomen door een andere vrouwe ,die hem een wereld had laten zien waarvan hij lange tijd gedroomd had, maar waarvan hij nu niet wist of hij die ooit werkelijk zelf had meegemaakt in het leven dat hij net achter de rug had en waarvan hij de herinneringen nog vers met zich meedroeg. Hoe kon hij die twee zaken met elkaar rijmen? Er moest een verklaring zijn want in alle jaren na zijn dood had hij nog nooit echt iets beleefd, behalve zich staande houden tussen de entiteiten die zijn wereld vulden. En nu had hij zomaar twee keer op een dag een diepgaande ervaring opgedaan. Hij moest erover nadenken en had ruimte en tijd nodig . Hij wilde het verband ontdekken en zijn les eruit leren. Want dat dit alles zonder reden was gebeurd ging er bij hem niet in.

Annie was geschokt. De gruwelijke beelden die ze had gezien stonden op haar netvlies gebrand. Al die onschuldige mensen die omkwamen in de vlammen of het water. Kindertjes die verdwenen onder puin. Ze kon er met haar verstand niet bij. Wat hadden die beelden haar te zeggen? Ze kende de bron waar deze informatie uit kwam maar al te goed en wist dat ze er voor honderd procent op kon vertrouwen. Nog nooit was ze in de steek gelaten of had ze verkeerde informatie gekregen. Als er al iets fout mocht gaan, dan lag het aan haar interpretatie. Maar ook daarin had ze in de loop der jaren veel geleerd en was ze gegroeid.

Maar wat moest ze ermee? Wat moest ze ermee? Ze kon niets bedenken. Ze had nog een paar uurtjes voor Geert thuis zou komen en besloot die te gebruiken om meer informatie te vragen. Dit had ze nog nooit meegemaakt en ze kon het niet zomaar uit haar hoofd zetten. Ze stond op van de schommelbank en liep naar haar kamer. Daar voelde ze zich het prettigst. Ze sloot de lange, witte vitrage, maar liet de tuindeuren openstaan.

Annie pakte een piramide van bergkristal en zette die onder haar stoel. Ze herhaalde het ritueel van die middag en vroeg waarom ze deze informatie aan haar hadden doorgegeven. Weer werd ze meegenomen. Nu niet naar een plek op Aarde, maar naar een gebied daar voorbij. Ze ging over gekleurde bergen naar een piramide van kristal. Daar mocht ze plaats in nemen. Nu kreeg ze geen beelden te zien, maar woorden te horen.

‘De mensen gaan hun weg. Ze kijken niet om naar hetgeen ze zien. Willen niet zien wat zo duidelijk is. Ze verstoppen hun puinhopen op aan het oog onttrokken plaatsen. Ze klagen over stank en lichtoverlast en verontreiniging van de lucht. Er worden mooie trucs verzonnen om de gang van zaken niet te verstoren. Roetfilters komen op de markt en afval moet gescheiden worden voor hergebruik. Klimaatconferenties worden druk bezocht en er is een film verschenen van Al Gore met de mooie titel An inconvenient truth. Maar echt aanpakken doen ze niets. Niets... in het belang van de wereldvrede en vooral ook van de economie.’

Annie kwam weer terug uit de piramide en ging over de bergen tot ze in haar kamer zat. Nu had ze spijt van haar vraag. Het antwoord had haar alleen nog maar meer in verwarring gebracht. Wat had dit te betekenen? De visioenen hadden te maken met de woorden, dat stond als een paal boven water. Ze dacht er diep over na. Vervuiling van de Aarde leidde tot grote natuurrampen. Andersom was het niet. Dat was een duidelijk gegeven. De mens was schuldig aan de vervuiling. De film van Gore. Die ging over klimaatveranderingen ten gevolge van het opwarmen van de aarde, waar de mens schuldig aan was. Ze had op de televisie gezien dat niet alle wetenschappers het daarover eens waren. Sommigen spraken van een evolutionaire stijging van de temperatuur. Maar opwarming was niet het sleutelwoord, dat was vervuiling. Vervuiling en rampen. Mensen en natuur.

Annie stond op en zette in de keuken een kopje thee. Terwijl ze wachtte tot het water kookte pakte ze een bloknootje en een potlood uit de la van de tafel. De mens en de natuur. De Aarde. Langzaam begon ze wat in haar gedachten opkwam te tekenen. Een grote cirkel, die de Aarde voorstelde. Ze zette er een poppetje en een boom op. Boven de boom verscheen een wolk. Aan de andere kant van haar wereldbol zette ze een berg neer. Een vulkaan met een rookpluim. Met willekeurige vormen schetste ze een paar continentjes en de oceanen arceerde ze met dunne strepen. Ze keek ernaar en tikte met haar potlood op het tafelblad.

Plotseling kreeg ze een ingeving: de Aarde begon zich te verzetten. Het draaide om de Aarde. De Aarde en de natuur. Die horen bij elkaar. De mens is hier, maar hoort hier niet. We zijn hier maar tijdelijk. We komen langs en uiteindelijk trekken we verder. De Aarde en de natuur. De mens is een vervuilende passant. De planeet schakelde natuurelementen in om er een einde aan te maken! Opeens kon ze het niet meer anders zien.

An inconvenient truth. De mensen zagen een gevaar voor het voortbestaan van de wereld als iets wat zij zelf veroorzaakten of als iets dat het gevolg was van het gewone pad der evolutie. Maar wat ze niet zagen was dat ze wel de aanleiding, maar niet de veroorzakers waren. De lucht, de aarde, het water en het vuur. Orkanen, aardbevingen, overstromingen en vulkaanuitbarstingen. De elementen lieten zich gelden en wel op een niet mis te verstane manier. Dat kon ze uit haar informatie destilleren. Maar waarom kwam deze informatie tot haar? In feite werkte ze er zelf net zo vrolijk aan mee, met haar autootje en de in plastic verpakte komkommers die ze kocht. Moest ze de mensen waarschuwen en voorhouden dat ze hun auto’s voortaan op water zouden moeten laten lopen? Wie zou naar haar luisteren? Annie was in een keer verlost van haar problemen rond Geert en Bram. Ze zag zich nu gesteld voor een velen malen groter probleem. Wat moest ze doen met deze informatie?

Geert kon met het laatste stukje van zijn rapportage over Wegmet beginnen. Nog een klein bezoekje aan een laatste magazijntje en het zat erop. Dan had hij genoeg gezien. Meer dan genoeg. Hij zou zijn verslag zo snel mogelijk afronden en dan kon hij weer naar zijn eigen stek.

De aanwezigheid was niet teruggekomen. Dat voorval kon hij afvoeren naar de afdeling ‘kennis van genomen’ in zijn brein. Hij had zin om vanavond iets gezelligs te doen met Annie en hij besloot haar mee te nemen naar het theater. Zijn vorige poging om zijn leven weer op orde te krijgen was onderbroken door het verdwijnen van zijn overhemd. Hij zou het opnieuw proberen en een avondje uit leek hem een goed idee. De theaterbon, die hij voor zijn jubileum van collega’s had gekregen, moest trouwens ingeleverd worden. De kans was groot dat hij anders ergens in een rommellaatje bleef liggen, net zolang tot hij er geen erg meer in had en ze hem over een paar jaar weer eens tegen kwamen. Hij kon hem maar beter gebruiken. Op de weg naar huis stopte hij bij een bloemenatelier en liet een mooie bos voor Annie maken. Hij wilde er niet van die Afrikaanse bloemen in hebben, die tegenwoordig helemaal in waren. Rozen in verschillende kleuren en iets fijns, iets met pluimpjes erbij. Hij liet er werk van maken. Het overhemd was weg en hij moest het uit zijn hoofd zetten. Niemand kon er iets aan doen en straks was het een vergeten episode, die alleen nog bij hem ergens aan de achterkant van zijn geheugen sluimerde.

Het huis was opgeruimd en rook lekker. Hij vond Annie op het terras met een kop thee voor zich. Misschien was het theater toch niet zo’n goed idee op deze mooie avond.

“Tadaa,” zei hij en haalde de bos vanachter zijn rug.

Haar gezicht stond droevig, maar hij zag dat haar ogen begonnen te stralen. Hij gaf haar een lange kus.

“Wat dacht je ervan als we vanavond eens uit eten gingen in de Zweth,” zei hij vrolijk.

“De lieverd,” dacht Annie en ze knikte met een glimlach.

“Kunnen we lekker buiten blijven zitten en laten we ons eens heerlijk verwennen.”

Annie lachte breeduit. Wat was het toch een smulpaap, die man van haar! Als de wereld dan toch verging kon ze maar beter het beste maken van de tijd die hun nog restte. Ze douchte en smeerde zich in met een lekker crèmepje. Ze trok een lichtblauwe zijden bloes aan en een halflange rok met grote bloemen. Totaal uit de mode, maar dat kon haar niets schelen. Zij vond hem mooi en ze wist dat Geert het een van haar leukste kledingstukken vond. Ze bond haar haren in een elegante rol en bracht wat lichte make-up aan op haar ogen. Uit haar kast diepte ze schoenen met een klein hakje op, die mooi bij de kleuren van haar rok pasten. Ergens moest ze ook nog een bijpassend tasje hebben.

Geert werd weer helemaal verliefd toen hij haar zo zag. Ze was het licht in zijn leven. Teder sloeg hij een arm om haar heen.

7

De voorwerpen bleven omgeven met onduidelijkheid. Ze dienden om bepaalde onvermogens in de fysieke structuur van de mensen te compenseren. Dat had hij geleerd van de kleding, de huizen en de reizende mediums. Maar de hoeveelheid voorwerpen was talrijk en hoe Zurqe zijn inzichten ook afzocht naar verklaringen, hij kon er geen vinden voor heel veel van de dingen die hij had gezien. En dan waren er de voorwerpen, die zich hoog boven het oppervlak van de kleine planeet bevonden en waar de mensen niet eens bij konden komen met hun gebondenheid aan het oppervlak van hun planeet. Voor die voorwerpen was hij gekomen en ze stelden hem voor een raadsel, waarvan hij de oplossing diende te vinden. Hij moest teruggaan. Nog een laatste keer.

Vanfu vond het een goed plan om nog een keertje op ontdekkingstocht te gaan. Het reizen in die fascinerende, onbekende omgeving beviel hem goed. Hij vertrok dan ook als eerste. Miold hield zich een beetje op de vlakte en verliet als laatste de veilige megaliet. Hij aarzelde. Iets in zijn binnenste weerhield hem ervan nog een bezoekje aan de tweede dimensie te brengen. Hij wist dat hij naar zijn gevoelens moest luisteren of ze in ieder geval met zijn vrienden zou moeten delen, maar hij deed het niet. Hij sloot ze op in de ijle weefsels van zijn etherische wezen en trok uiteindelijk achter zijn vrienden aan.

Zurqe liet zich voorzichtig door het dak glijden en kwam in het vertrek waar Geert voor het voorwerp met de stralen had gezeten. Hij hoopte wat rond te kunnen neuzen voordat hij door de doden ontdekt zou worden. IJdele hoop natuurlijk.

“Hé jongens, daar is tie weer, die engel!” galmde de stem van Bram, nog voordat Zurqe goed en wel om zich heen had kunnen kijken. Alle doden kwamen naar hem toegesneld en begroetten hem allerhartelijkst. Ze keken hem een beetje eerbiedig aan.

“Hebbie nog wensen?” informeerde Bram voorzichtig.

Zurqe dacht even na. Hier kon hij niet onderuit komen. Ongestoord rondsnuffelen zat er niet in. Hij koos ervoor van de nood een deugd te maken door hen een beetje uit te horen en daarmee meteen wat aandacht te schenken, wat ze op de een of andere manier nodig leken te hebben. Geduldig vertelde hij dat hij wilde weten wat ze hier precies deden en waarom ze niet naar een andere wereld waren gegaan na hun overlijden. Wat hij precies met die kennis kon doen wist hij niet, maar op de een of andere manier dacht hij hen misschien een beetje op weg te kunnen helpen als hij wat inzicht in hun problematiek zou hebben. De doden wierpen elkaar veelbetekenende blikken toe.

“Wel...,” begon dokter Dijksma.

“Uh... huhum... misschien wilt meneer zelf bepalen van wie hij wat horen wilt?” viel Bram hem direct in de reden.

De dokter keek hem stuurs aan, maar hield zijn mond.

Zurqe voelde een lichte spanning ontstaan en zag zich geconfronteerd met het maken van een keuze ten voordele van een enkele persoon. Een positie waarin hij zich alles behalve graag bevond. Maar de doden keken hem verwachtingsvol aan.

“Degene met het droevigste verhaal,” bepaalde hij.

Dat was een slecht idee, want ze vonden allemaal dat ze een droevig verhaal hadden.

“Ik ben begrafenisondernemer geweest”, zei een lange man met donkere ogen en kromme schouders.

Omdat hij de laatste was die reageerde vond Zurqe dat deze man zijn vraag mocht beantwoorden.

“Kunnen we misschien buiten het huis praten?” stelde hij voor.

De hele groep koerde dat ze liever niet in de felle zon zaten, maar uiteindelijk stemden ze in met het schaduwterrasje waar een schommelbank op stond. Ze namen hem mee naar het gebied van Imuba. Zurqe vond het er prettig. De hoge bomen waren oud en statig. In en langs hun knoestige stammen huisden wezens van verschillend formaat en uiterlijk. De kleurrijke bloemen boeiden hem. Alleen van het gras begreep hij niet veel. Het was overal even hoog en zo groen. Hij zag nergens polletjes of stengels met zaad. Het leek wel of die sprieten hadden afgesproken in hun gebied geen ruimte te laten voor andere gewassen.

“Laat die engel effe zitten en niet allemaal aan hem komen, jongens,” gebood Bram.

Ze waren bij een plekje gekomen dat overdekt werd door de brede takken van een boom met grote bladeren. Op de grond lagen kleine steentjes. In de schaduw van de boom stond een merkwaardige stoel met daaromheen planten in voorwerpen. Zurqe vond dit terrasje, zoals de doden het noemden, een vreemde plek. Hij nam plaats op de stoel. De man met de donkere ogen ging naast hem zitten. De anderen bleven om hen heen hangen of gingen op de grond zitten. Bram zat vooraan.

De man, die vertelde Koos te heten, boog zich voorover en leunde met zijn ellebogen op zijn bovenbenen. Zijn verhaal begon met een beschrijving van zijn jeugd en hoe hij op jonge leeftijd de noodleidende begrafenisonderneming van zijn vader overnam, nadat zijn ouders besloten hadden naar Canada te vertrekken om daar een nieuw leven op te bouwen. Koos ging niet mee. Hij had toen kennis aan een meisje en peinsde er niet over om van haar weg te gaan. Een jaartje later trouwden ze en tevreden bouwde hij zijn bedrijf uit tot een alom gerespecteerde onderneming. ‘Waar het leven eindigt, begint onze zorg’ was het motto. Hij kreeg het druk en het geld stroomde binnen. Hij stak het grotendeels in zijn bedrijf, legde in eerste instantie wat opzij en besteedde de rest aan overbodige luxe. Dat had hij van thuis uit niet meegekregen en het beviel hem uitstekend. Borrels bij zijn eigen zwembad, uitstapjes naar mondaine badplaatsen en een goedgevulde kledingkast. Hij vond het heerlijk. Maar zoals te verwachten viel begon het evenwicht een beetje zoek te raken. Zijn spaargeld raakte op.

Het geluk bleef hem evenwel toelachen, want op een dag kreeg hij de kans om naast zijn dagelijkse werkzaamheden ‘een aardig centje bij te verdienen’ en die liet hij niet liggen. Hij werd benaderd door een locale gangster, die van wat overschotten af moest. Koos zag er geen kwaad in. Die lui waren toch al dood. Omdat hij eigen baas was kon hij tijdens elke crematie eenvoudig een extra lichaam in de kist en vervolgens in de oven stoppen. Er was niemand die hem controleerde. Zo werkte hij heel wat overschotten weg. Maar naarmate de tijd verstreek, hij zijn bedrijf uitbreidde, een groter huis kocht en van vrouw wisselde, begon hij meer tijd voor zichzelf vrij te maken. Hij nam een aantal krachten in dienst en zette zijn zinnen op het produceren van een opvolger, wat met vrouw nummer één niet was gelukt. Met zijn nieuwe vrouw maakte hij er veel werk van, maar het vlotte niet. De uitstapjes veranderden in lange, romantische vakanties aan de Rivièra of op Jersey. Lange tijd dacht hij dat hij zijn leventje helemaal onder controle had, op de gezinsuitbreiding na dan.

Op een zonovergoten balkon met uitzicht over zee bladerde hij op een morgen door een van de zaterdagkaternen van een oude, Hollandse krant. Zijn blik werd gevangen door de vrolijke ogen van een klein meisje dat hem recht leek aan te kijken. Hij schatte haar een jaar of drie en ze zat bij haar opa op schoot, zo vermeldde het onderschrift. Vluchtig begon hij het artikel te lezen. Het ging over de vermissing van haar vader. Deze was al tien maanden spoorloos. De politie sloot een misdrijf niet uit, omdat de jongeman meerdere keren in aanraking met justitie was geweest in verband met oplichtingpraktijken. Zijn stoffelijk overschot was nog niet gevonden. Koos begon aandachtig te lezen. De vader garandeerde dat het een jongen met een gouden hart was, die de pech had gehad in aanraking te zijn gekomen met de verkeerde mensen. Het ging een poosje door over hoe de jonge vader altijd voor iedereen die hem na aan het hart lag klaarstond en over hoeveel hij om zijn gezinnetje gaf. Koos zoog ongewild elk woord in zich op en las dat de vader het elke dag weer betreurde dat zijn zoon zijn eigen dochter niet kon zien opgroeien. Bovendien raakte het hem diep dat hij zijn eigen kind geen waardig afscheid kon geven. Met de woorden ‘niet weten is ondraaglijk’ eindigde het artikel. De man was begrafenisondernemer.

Ontdaan liet Koos de krant zakken. Hij schudde zijn hoofd alsof hij alle letters eruit wilde gooien, maar ze kwamen hard aan. Ze haalden gevoelens naar boven, die hij de afgelopen jaren elke keer weer de kop had ingedrukt. Hij had zich blindgestaard op het geld en had zijn geweten gesust door te focussen op het feit dat het om overschotten ging -stoffelijk liet hij uit respect voor de fatsoenlijke overledenen altijd weg- van lui die toch al dood waren en hij bedacht ook steeds weer ‘wie te maken had met schorem, was zelf ook schorem’ en dat niemand ze zou missen. Maar na dit artikel kon hij er niet meer omheen. Het was bij hem ingeslagen als een bom en in de weken daarna begonnen de ogen van het kleine meisje aan hem te knagen. Hij had mensen laten verdwijnen. Had ze beroofd van een waardig afscheid. Hun nabestaanden laten zitten met onmenselijk verdriet. En niemand kon hem garanderen dat de nabestaanden geen gewone mensen waren, net als hij. Dat ze hard werkten voor de kost en niets te maken hoefden te hebben met onderwereldfiguren. Zijn schuldgevoel groeide en vrat zich langzaam een weg door zijn geweten, die hij met geen mogelijkheid meer af kon sluiten. Hij probeerde het van zich af te zetten. Maar telkens staarde het kind hem met haar onschuldige ogen vrolijk aan. Ogen die nooit haar eigen vader zouden zien.

Hij begon erover te dromen. Hij moest iets doen. Iets ondernemen. Voor de overledenen kon hij niets meer doen, maar voor de nabestaanden ook niet, want hij wist niet wie hij had laten verdwijnen. Hij kon er na een poosje niet meer tegen en besloot een punt achter zijn lucratieve bijverdiensten te zetten. Helaas kwam hij er niet zo gemakkelijk van af. Die zware jongens accepteerden het niet. Hij wist te veel, zeiden ze. Zat er tot over z’n oren in. Het eind van het liedje was dat ze hem in zijn eigen oven stopten.

Zurqe luisterde aandachtig. Af en toe stelde hij een vraag. Wat was een begrafenisondernemer, wat was een gangster, een stoffelijk overschot en waarom kon hij geen opvolger krijgen? Wat was schuldgevoel? Aan het eind van het verhaal had hij een aardig beeld gekregen van wat zich ongeveer had afgespeeld.

“Ik was natuurlijk helemaal van de kook, daar in die oven,” ging Koos verder. “Totaal in paniek. Ik wilde niet dood. Ik weigerde dood te gaan. Het was mijn tijd nog niet. Ik wilde dingen goedmaken. Al die mensen die ik niet kende, maar die ik wat had aangedaan. Ik wilde niet weg.”

Hij staarde een poosje voor zich uit. Niemand zei iets. Hun nieuwsgierigheid was bevredigd en eigen herinneringen namen de overhand.

“Nou ja. Toen was het net als bij Bram,” ging Koos na een poosje verder. “Ik zat vast. Ik kon niet meer weg. Ik zag hoe mensen, die ik goed kende, stierven en vertrokken.”

Zijn donkere ogen stonden steeds somberder.

“Het is niet dat ik niet weg wil. Maar ik zou niet weten hoe. En ik weet ook niet hoe ik het goed kan maken.”

Zurqe knikte. Hij wist niet wat hij kon zeggen. Deze mensen hadden een keuze gemaakt. Vlak na hun overlijden wilden ze niet weg.

“Hebben jullie allemaal een schuldgevoel?” vroeg hij.

Iedereen begon door elkaar te roepen. De anderen waren blij dat ze ook iets konden vertellen. Bram moest ze tot de orde roepen en Zurqe kreeg geen antwoord op zijn vraag. Zwijgend keken ze hem aan. Alle hoop was gericht op hem.

“Ik zal nadenken,” zei hij uiteindelijk. “Ik zal denken over wat ik voor jullie kan doen.”

“Dank je, engel. Dank je! Denk ook aan mij, alsjeblieft. En vergeet mij niet!” werd er geroepen.

“Tot die tijd,” ging hij verder “wil ik de gelegenheid krijgen om ongestoord mijn onderzoek in dit huis te kunnen voortzetten.”

Ze knikten.

“Hij komt natuurlijk voor Annie. Om te kijken of hij wat voor haar kan betekenen.”

“Nee joh, die is hier voor ons. Het is een test. Ik weet het zeker.”

“Misschien gaat er wel eentje dood, Annie of Geert, en komt hij die halen.” En weer hield hij de gemoederen een tijd bezig met de weinige woorden die hij had gesproken.

“Lopen altijd in de weg, die entiteiten,” mopperde een bekend stemmetje. “Wat ik je zeg. Dan zitten ze weer hier, dan weer daar. Maar zich nuttig maken, ho maar.”

Zurqe glimlachte naar het nietige wezentje dat met haar klapwiekende vleugeltjes ijverig langs hem heen schoot. Ze vloog vol tegen een aantal bloemen aan, schudde met haar handjes aan de kelken van andere bloemen, schoot stralen energie over het gras en klopte op de bast van de boom, waar Zurqe zojuist onder had gezeten. De doden leken haar niet op te merken.

“Nou moet je even stilstaan en voelen,” zei ze.

Zurqe, die al stilstond om naar haar te kijken, sloot zijn ogen.

“Hmmm,” zei hij langzaam “het is schoner, frisser, ruimer. En het ruikt lekker.”

“Dat bedoel ik maar.”

Imuba knikte tevreden.

“Dat is pas schoonmaken.”

“Hoe doe je dat?” wilde hij weten.

“Gisteren was je er niet. Ik heb nog naar je uitgekeken. Maar ja, ik weet ook wel dat je hier niet bent net als zij, om maar een beetje rond te lummelen. Toch keek ik of je er was. In ieder geval, toen was het weer de dag van het grote maaien. Het je het gras niet gezien? Ze snijden het af met een apparaat, waar messen aan zitten. Moet je je voorstellen. Jij bent een grasspriet, ik vind je niet mooi en dus snijd ik de helft van je af. Maar goed. Dat doet ie met een benzinemaaier. En dus gaan de gassen de lucht in en blijven hangen. Een grote stinkzooi is het dan. Wat ik doe is het volgende: ik zet de luchtlagen, waarin de dampen zich bevinden, in beweging, en duw ze meestal in de richting van de zee. Die lagen worden daar door mijn collega’s gereinigd. Ik ben meer voor het kleine werk. En als die laag vertrokken is, vul ik de nieuwe laag met de natuurlijke geuren uit de natuurlijke omgeving. Door planten en bomen in beweging te zetten komen hun geuren met kleine explosies vrij en zetten zich in de luchtlagen. Zo doen we dat dus.”

Zurqe begreep het. Die kleine elf had heel wat in haar mars, vond hij.

“Houd je niet van de doden?” vroeg hij.

“Entiteiten. Deze zijn entiteiten. Zijn wel dood, hoor, maar toch noemt iedereen ze entiteiten. En nee, ik hou er niet van.”

Imuba zuchtte. Ze had nog zoveel te doen. Maar ze mocht hem wel. Die lange met z’n rustige uitstraling en respectvolle blik.

“Deze figuren zitten hier vast. Soms omdat ze niet van een bepaalde plek weg willen of omdat iemand die nog niet dood is ze vasthoudt en soms omdat ze niet weg kunnen uit schuldgevoel over iets wat ze gedaan hebben. Ze willen het goedmaken, maar weten niet hoe. En er kunnen hele vervelende tussen zitten hoor. Wat ik je zeg. Die pesten en treiteren uit pure verveling.”

“En hoe gaan ze uiteindelijk weg? Of blijven ze hier voorgoed?”

“Je moet maar eens bij haar gaan kijken als ze klanten heeft.”

Ze vond het vervelend, maar ze had nu echt geen tijd om langer te kwebbelen.

“Kan interessant voor je zijn. Nou, ik zie je wel weer. Toedeledoki.”

En weg schoot Imuba. Een klein, rood draadje dat al snel niet meer te volgen was tussen de kleuren van de bloemen in de border.

Zurqe hoopte dat hij zonder verder oponthoud zijn speurtocht naar de voorwerpen kon beginnen en versnelde zijn vaart. Net voor hij naar binnen ging hoorde hij een vrouwenstem. Hij voelde verdriet in de klank ervan. Het liefst wilde hij er geen acht op slaan, maar de stem trok aan hem als een hellend vlak aan een bal. Hij volgde het geluid van de woorden en kwam op het stenen plaatsje voor de ruimte die Bram ´haar kamer´ noemde. Voorzichtig keek hij door een kleine opening naar binnen en zag Annie zitten in het gezelschap van een lange, magere vrouw. Annie richtte even haar blik op hem, maar ging toen weer verder met haar verhaal. Nog een kleine vertraging kon Zurqe zich wel permitteren. Op zijn gemakje bleef hij luisteren, vurig hopend niet door een van de entiteiten gestoord te worden.

“De toekomst hangt aan een zijden draadje. Het is een ongekend fenomeen dat zich voordoet. De gidsen hebben het mij gezegd en laten zien,” hoorde hij haar zeggen.

De vrouw tegenover haar keek haar respectvol aan. Annie sprak zacht.

“Ik weet niet wat ik ermee aan moet,” zei ze. “Ik denk niet dat ik er iets aan kan doen. Wie luistert er nu naar mij? Misschien moet ik er ook tegen jou niets over zeggen. Sorry Els. Ik wil je er niet mee belasten. Het spijt me. Ik had er niet over moeten beginnen.”

Els legde haar hand op Annie’s arm.

“Je moet het me wel vertellen, Annie. Je kunt er niet alleen mee blijven lopen. En ik ben in de loop der jaren aan heel wat gewend geraakt, hoor.” Annie knikte maar zei niets.

“Kom Annie, vertel het me...”

De vrouwen keken elkaar aan.

“Het is een grote ramp,” begon Annie uiteindelijk. “De mensen zullen het niet overleven. Ik weet het zeker. Het heeft geen zin om je te verstoppen of op te sluiten op de hoogste berg. We gaan er allemaal aan.”

Els staarde voor zich uit. Wat vertelde Annie nu? Ze gingen er allemaal aan? Maar dat kon toch helemaal niet? Het ging overal juist zo goed. Sinds het Verdrag van Bagdad hoefde de wereld niet meer te zuchten onder de dreiging van mogelijke terroristische aanslagen. Het was bijna overal rustig. De recessie had zich opgelost en volgens de voorspellingen gingen ze een nieuwe gouden eeuw tegemoet. Ze had een heilig vertrouwen in Annie’s gaven, maar dit was wel een heel merkwaardige boodschap. Ze wist niet hoe ze moest reageren.

“Ik moet er over nadenken,” zei ze tenslotte.

Annie knikte. Dat begreep ze wel.

Zurqe had aandachtig staan luisteren. Toen hij doorhad dat het gesprek ten einde was gleed hij voorzichtig de kamer in. Het rook er vreemd. Houterig met een zweem van bloemen, maar dan anders. Deze geur had er niet gehangen toen hij hier met de entiteiten was. Het voorwerp dat de geur afscheidde was een smal stokje, waar rook vanaf kringelde. Annie keek op en staarde naar de plek waar hij stond.

“Maak je maar bekend,” hoorde hij haar in gedachten zeggen.

Verrast keek hij om zich heen. Sprak ze nu tegen hem? Hij nam geen andere aanwezigheid waar. Zelfs de entiteiten waren er niet. Die zaten vast nog bij de schommelbank te overleggen. Zurqe kon zijn geluk niet op. Zo dadelijk had hij contact met een echt mens, die in contact stond met de wereld van de entiteiten.

“Ik ben Zurqe en ik kom van ver.”

“Ik groet je en verzoek je onmiddellijk weg te gaan. Je hoort hier niet.” Weer verraste ze hem. Hij begreep het niet. Moest hij deze ruimte verlaten?

“Vertrek, zeg ik je. Ga maar naar het licht. Ga mee met de engelen, die zullen je opvangen.”

Naar het licht? Welk licht? Zurqe wilde helemaal niet naar een licht. Hij was net binnen en had nog veel te doen. Bovendien wilde hij graag met haar praten over van alles wat met zijn missie te maken had en over wat hij zojuist gehoord had. Niet dat hij bij het laatste enig belang had, maar hij was gewoonweg nieuwsgierig geworden. Annie verzette zich hevig. Ze concentreerde uit alle macht haar energie op de plaats waar hij stond en begon het witte licht weer op te roepen. Zurqe wilde haar niet tot last zijn en respecteerde haar wens. Met een lichte buiging trok hij zich terug.

“Hè, wat jammer,” dacht hij.

Een beetje beduusd keerde hij terug naar de ruimte waar hij naar binnen was gekomen. Zijn aura zat dicht om hem heen en in plaats van te voelen richtte hij zijn aandacht op zijn zicht. Aandachtig bekeek hij de dingen die er stonden. Hij zag stoelen en heel veel voorwerpen. Maar niet alles was levenloos. Er stonden planten en in de hoeken zag hij mineralen. Rozenkwarts, amethist en kristal, dat niet zo helder was als hij het kende, maar het was wel kristal. Er zat een soort systeem in de ordening van alle voorwerpen, concludeerde hij. Nog steeds begreep hij van het merendeel van deze dingen niet waar ze toe dienden. Tenslotte keerde hij zich naar het voorwerp waar de straling vanaf was gekomen. Hij moest het zich niet te moeilijk maken. Dat ding had straling gegeven, net als de voorwerpen in de ruimte rond de planeet. Daar zou hij zich op focussen, anders werd het te veel. Het ding zag er nu net zo uit als de rest van de dingen in het vertrek. Maar hij wist dat dit hem meer kon vertellen. Daar was hij van overtuigd. Hij moest het verband tussen die twee verschillende voorwerpen uitpluizen. Hij had hulp nodig.

“Bram.”

Hij riep hem met lange trillingen, die ver door het vertrek en daarbuiten droegen. Bram stond ogenblikkelijk voor hem.

“Vertel maar, wat kan ik doen?” vroeg hij gretig.

Natuurlijk werd hij gevolgd door de hele meute.

“Volgens mijn wilt ie alleen met mijn praten, jongens,” zei Bram met onverholen trots in zijn stem.

Zurqe knikte. Niet dat hij de anderen wilde teleurstellen, maar het was zo vol als iedereen erbij bleef. En ook al voelde hij zich iets meer op zijn gemak, het bleef een afgesloten ruimte waar veel energieën hingen. Morrend vertrokken de entiteiten.

“Zegt het maar.”

“Kun je met uitleggen wat dat is en hoe het werkt?”

Zurqe wees op het ding.

Bram knikte gewichtig.

“Pas t’er op,” zei hij.

Hij ging vlak voor het ding staan, richtte theatraal zijn vinger op het voorwerp, en concentreerde zich. Er klonk een geluid en de straling begon. Zurqe moest een opwelling onderdrukken om zich terug te trekken in de hoek van de ruimte. Hij bleef staan en keek. Op het ding verschenen beelden. Afbeeldingen van mensen die bewogen en praatten. Het waren zeer goedgelijkende afbeeldingen, dat kon Zurqe niet ontkennen. Ze dansten en zongen en om hen heen flitsten lichten.

“Dit is een televisie,” zei Bram. “Geen breedbeeld, maar een ouderwetse. In mijn tijd hadden ze die nieuwe tv’s nog niet. Gaaf spulletje, hoor. We kennen wel een keertje gaan kijken bij de TV-shop. Is geweldig man, beetje dollen met de knoppies.”

Bram bleek dol te zijn op elektriciteit. Toen hij nog leefde mocht hij graag aan radio’s knutselen en had hij met zijn kleinkinderen op een enorme zelfgebouwde tafel een heel landschap met elektrische treintjes gebouwd. Ze hadden wel drie dorpen en een berg. De huisjes waren ’s avonds verlicht. Net als de piepkleine lantaarnpaaltjes en het fonteintje in het centrum van één van de dorpen. De wissels gingen op stroom en via een slim schakelsysteem zorgden de treintjes ervoor dat zelfs de slagbomen automatisch dicht gingen. Zurqe snapte er niets van, maar hij luisterde geduldig naar het enthousiaste verhaal.

“En de televisie? Heb je die ook zelf geknutseld?” vroeg hij, nadat Bram eindelijk tevreden naar hem keek en hij daaruit opmaakte dat het verhaal ten einde was.

En weer begon Bram uitgebreid te vertellen. Hij had het duidelijk naar zijn zin en probeerde geen detail over te slaan. Die buitenaardse kerel beviel hem wel. Het ging er Bram niet om wat de engel voor hem zou kunnen betekenen. Daar was hij niet mee bezig. Hij mocht hem. Hij was zo vriendelijk. Zo aardig. Tijdens zijn leven had Bram niet veel opgehad met aardige mensen. Hij kon er niet mee omgaan. Vriendelijke woorden het ene moment en even later lieten ze je vallen als een baksteen. Maar deze gast was anders. En als Bram erover nadacht dan had hij eigenlijk niet echt veel woorden gebruikt. Maar ja, ergens was het ook logisch. Hij kwam tenslotte van een andere planeet. Bram wilde hem helpen. En als hij van alles wilde weten over elektriciteit en de wereld, wie was hij, Bram, dan om daar vraagtekens bij te zetten. En dus deed hij zijn uiterste best om alle vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Zurqe zoog elk woord in zich op. Bram vertelde over beeldbuizen en drie kleuren, over programma´s, frequenties, zendmasten en satellieten. Daarna begon hij over telefoons en telegrafie. Het verhaal was eindeloos en Zurqe noteerde alles in zijn geheugen. Hij nam hem mee naar gebieden, waarvan Zurqe niet had gedacht dat ze via primitieve techniek te bereiken waren.

“Dus een satelliet vangt signalen op vanaf de Aarde, verstrekt ze en zend ze weer terug.”

“Juist,” knikte Bram. “En een heleboel mensen kennen die signalen dan ontvangen, zoals ik al zei.”

De mensen waren niet in staat om op een telepathische manier te communiceren. Daarom hadden ze een systeem uitgedacht. Zurqe vond het zeer interessant. Hij begreep nu waar de dingen in de ruimte rond deze blauwe planeet toe dienden.

Zurqe had zijn uitgangspunt gevonden. De mensen hadden voorwerpen gemaakt om hun eigen capaciteiten uit te breiden en hij begreep nu waar de voorwerpen die om de planeet hingen voor dienden. Hij wist genoeg.

“Waarom zijn er zoveel?” wilde hij nog weten.

“Dat heb met geld en politiek te maken.”

Bram vertelde, maar merkte dat Zurqe er niet meer met zijn volledige aandacht bij was.

“Wil ie nog wat weten?”

Het was dat hij geen mond had, maar Bram kon zweren dat hij hem een lach schonk. Bram deed er kies het zwijgen toe en onmiddellijk voegden de anderen, die op de een of andere manier het gesprek in de gaten hadden gehouden, zich bij hen.

Zurqe wilde het huis verlaten. Zijn taak zat erop.

“Ik dank jullie mijn vrienden,” zei hij. “Ik ga terug naar...”

“Heb je al nieuws voor ons, engel? Mogen we mee?”

Smekende ogen keken hem gretig aan. Plotseling voelde hij zich ellendig. Hij was niet degene die ze nodig hadden. Hoe kon hij dat duidelijk maken? Hij had zijn missie volbracht. Dit was niet zijn planeet en hij kende de problematiek van deze mensen niet goed genoeg om hen te kunnen helpen. Bovendien had het voor hem geen nut zich ermee te bemoeien. Maar hij was niet gewend om smeekbeden te krijgen en hij kon het niet aan om hen aan hun lot over te laten. Hij zocht zijn brein af naar een mogelijkheid om op de een of andere manier iets voor hen te kunnen doen. Ook al was het maar een piepklein gebaar dat hij kon maken.

“Wie zijn er meer, mensen als Annie of mensen als Geert,” vroeg hij uiteindelijk, niet aan iemand in het bijzonder.

“Ze zijn eigenlijk allemaal zoals Annie,” antwoordde Loes.

“Dat is mooi,” dacht Zurqe. Hij besloot om een andere Annie te zoeken, die wel met hem in contact wilde treden. De Annie’s waren van de wereld van de engelen en de doden op de hoogte en waarschijnlijk konden zij vertellen wat hij voor de entiteiten kon betekenen.

“...maar ze weten het niet,” ging Loes verder. “Dus gedragen ze zich net als Geert. Geen contact mee te krijgen.”

“Dus als ik iets wil weten...”

“Dan kun je het toch aan ons vragen!”

“Dat is zo,” zei Zurqe.

Als hij had kunnen zuchten, dan had hij het gedaan.

“Ik heb een voorstel,” zei hij. “Terwijl ik hier de zaken onderzoek, doen jullie wat jullie altijd doen.”

Onthutst keken ze hem aan. Moest die engel nu alweer iets onderzoeken? Hield hij hen aan het lijntje? Wat had het voor een engel voor nut om te weten hoe een televisie werkte? Ze snapten er niets van. Waarom deed hij zo onduidelijk? Als hij hen een opdracht gaf of zoiets, dan wisten ze tenminste wat hij van hen verlangde. Hoe konden ze op deze manier weten wat hij verwachtte?

“Jongens, je hoort ‘t. We gaan dus niet in de weg lopen,” hielp Bram hem een handje. “Laat die engel nou maar lekker z’n gangetje gaan.”

Hij gaf zelf het goede voorbeeld en vertrok naar een andere ruimte. Zurqe bleef alleen achter en vroeg zich af wat hij kon doen.

Het was al lang donker en in het huis klonk geen geluid meer, dat door de mensen werd veroorzaakt. Hij concentreerde zich op Geert en zag dat hij in de slaapkamer was. Zurqe ging erheen. Geert lag weer ingepakt en Annie lag naast hem. Annie zag er druk uit. Ze droomde en nam beslissingen. Ze waakte over het huis en vertrok af en toe uit haar lichaam om zich naar andere plaatsen te begeven. Geert lag er rustig bij. Hij droomde ook, maar zijn dromen waren meer gebundeld.

Toen besloot Zurqe iets te doen waarvan hij wist dat het niet helemaal in de haak was. Hij kromp zich in totdat hij naast het bed kon staan en niet boven het liggende hoofd van zijn mens uitstak. Hij draaide met zijn hand voor het punt, waar hij Geerts zesde chakra zag draaien. Dat deden ze thuis wel vaker wanneer iemand zich niet goed voelde en behoefte had aan inzicht. Geert bewoog onrustig. Kwam terug uit een diepe slaap.

“Geert,” seinde Zurqe.

Geert opende een tel zijn ogen en sloot ze weer.

“Wat wil je?” vroeg hij in zijn slaap.

“Geert, je moet Annie vragen wat we voor de entiteiten kunnen doen. Je moet het me vertellen.”

Geert zuchtte en kreunde en sliep verder. Maar Zurqe wist dat hij hem gehoord had. Hij draaide zijn hand weer voor Geerts voorhoofd en keerde terug naar de megaliet om zijn ervaringen aan de kristallen te geven.

8

Het eindeloze gekibbel van de mussen klonk vrolijk boven het lichte geruis van wuivende takken en bladeren uit. De lucht was zwaar met de geuren van bloemen en bomen. Imuba had erg haar best gedaan, want ze wilde aan Zurqe laten zien hoe groot de kracht van de elementalen op de Aarde was. Waarom precies wist ze niet, maar ze hechtte er op de een of andere manier belang aan. Misschien was het gewoon haar ijdelheid. Ze vond het heerlijk om te showen met haar kunsten. Maar er was niemand die er op lette. Zurqe was er niet en de bewoners van Lepelaarlaan 3 waren druk bezig met andere dingen.

Koos bevond zich in het tarweveld, dat achter de tuinen van Annie en Geert en hun buren lag. Hij had zich tussen de stengels verscholen. Een slimme plek vond hij zelf, want geen van de entiteiten hield zich ooit zo laag bij de grond op. Ze bleven er liever een stukje boven. Hij was de rumoerige aanwezigheid van zijn lotgenoten ontvlucht om na te denken. Rustig liet hij alles wat gebeurd was nog eens de revue passeren tot zijn gedachten bleven hangen bij Zurqe. Misschien was die engel nog niet zo´n verkeerde optie en zou hij hem inderdaad meenemen of in ieder geval de weg wijzen, zoals Bram beweerde. Koos had hem alles eerlijk verteld. Ook hoeveel wroeging hij had. Daarmee had hij laten zien hoe hij veranderd was en dat hij het goed voorhad met zijn medemensen. Die engelen waren er toch om te vergeven? En gisteren had hij een belangrijke les geleerd. Daar was hij van overtuigd. Het draaide om emoties. Emoties hadden een grote rol gespeeld tijdens die ervaringen. Boosheid bracht hem niets. Misschien was dat de link naar zijn vastzitten hier. Misschien verbond boosheid hem aan die anderen, die hem hadden willen meesleuren en waar hij bijna niet aan durfde te denken uit angst dat ze hem zouden opsporen en alsnog meenemen. Het waren woeste en vooral ook woedende wezens geweest. Ze hadden hem gezien en herkent als een van hen. De enige verbinding met hen was zijn boosheid van dat moment geweest. Nu schaamde hij zich er een beetje voor. Hij was heel erg kwaad geweest, daar in dat visioen van Annie. Hij staarde langs een gouden aar omhoog. De dikke tarwekorrels puilden bijna uit hun vel. Toen zijn boosheid verdween hadden ze hem laten gaan. Dat had hij geleerd. Emoties waren niet zonder consequenties. Hij vroeg zich af of de anderen er misschien ook last van hadden. Of zij hier ook vastzaten doordat ze diep in hun binnenste boos waren. Het tarwe stond hoog boven hem. Bijna onbeweeglijk in de lucht. Hoewel hij zich van Loes niet kon voorstellen dat ze boos was. Ze was gisteren zo lief geweest tegen haar achternogwatkleinkinderen. En eerlijk gezegd had hij haar nog nooit boos gezien. Hij dacht erover na of hij zich kon herinneren of ze ooit verteld had waarom ze hier was. Misschien zou hij het haar vragen. Aan de andere kant moest hij er wellicht niet al te veel waarde aan hechten. Had zijn verblijf in deze tussenwereld mogelijk helemaal niets met zijn boosheid te maken. Lag het allemaal aan zijn vastberadenheid om zijn schulden af te lossen. Maar hij wist niet bij wie hij moest zijn en ook niet hoe hij het kon doen. Hij zou die mensen op kunnen zoeken en gewoon aardig kunnen zijn. Net als Loes gisteren. Hij had gezien dat het werkte. Dat was de clou! Loes had hem laten zien hóé hij zijn schulden kon inlossen. Koos voelde zich plotseling blij. Dat was het! Hij wist nu hoe hij het kon doen. Gewoon die lui een beetje helpen vanaf deze kant. Maar ja, dan wist hij nog steeds niet over wie hij het had. Hij dacht na en zijn vertrouwde somberte keerde terug. Van het hele aflosidee begon hij hoe langer hoe meer in te zien dat het gewoonweg niet haalbaar was. Misschien moest hij er maar helemaal vanaf zien, van dat inlossen van zijn schuld. Hij zou de engel kunnen vragen of dat mogelijk was. Wat dan ook, als hij eenmaal wist wat hij moest doen, dan zou hij ervoor gaan. Want hoe het ook zat, Koos wilde mee. Hij wist het nu helemaal zeker. Misschien kon hij op een andere manier goedmaken wat hij verkeerd had gedaan. Die engel, die was hier niet zomaar.

“Volgende keer doe ik het helemaal anders,” beloofde hij plechtig aan zichzelf en aan iedereen die hem zou kunnen horen.

Hij vond dat hij goed bezig was. Hij voelde zich een stuk rustiger nu. Tevreden keek hij om zich heen en zag het tarwe bewegen. Een muis schoot tussen de aren door. Vogels stegen op en fladderden weg. Zijn aandacht was getrokken. Voorzichtig gluurde hij boven de tarwearen uit. Hij zag niets. In de verte begon de grond te trillen. Koos overwoog om te vertrekken. De angst van gisteren zat er nog goed in. Voor geen goud wilde hij nogmaals zielen tegenkomen, die van hetzelfde kaliber waren als die woeste gasten van de overstroming. Maar hij kon zich niet voorstellen dat zich hier zoiets zou voordoen. Bovendien leek het hem veiliger zijn schuilplaats niet te verlaten. Hij bleef waar hij was. Het gerommel nam toe en hij hoorde hoe het tarwe begon te ruisen.

“Vreemd,” dacht hij en drukte zich dieper in het gewas.

De grond onder hem begon te dreunen alsof er een trein aan kwam stormen. Een moment later raasde een windvlaag achter hem langs over het veld. In een rechte baan. Koos zag de kleine wezens met hun bruingele kleilijven niet. De gnomen, op hun beurt, waren zo druk bezig om hun soortgenoten in het geheim op te roepen, dat ze langs hem heen raasden zonder zich van hem bewust te zijn. Ze flitsten in de tijd van een diepe zucht van de ene kant van het tarweveld naar de andere om over weilanden en langs wegen hun tocht voort te zetten. Koos was bang. Bleef roerloos liggen terwijl de wind langs hem trok. Toen het geweld al lang voorbij was en de aren weer teruggeveerd waren naar hun oorspronkelijke positie durfde hij zich pas te bewegen.

Er was niets en niemand te zien. Hij geloofde niet dat hier entiteiten een rol speelden, want die herkende en zag hij. En meer spoken bestonden er volgens hem niet. Maar dit was toch verdacht. Spookachtig eng zelfs. Besluiteloos bleef hij waar hij was en vroeg zich af of hij er melding van moest maken of er maar beter over kon zwijgen.

Het was niet te geloven dat zoveel mensen bezig waren met het schoonvegen van hun bedrijf en hun leven. Geert kwam het telkens weer tegen. Zodra hij verscheen probeerde men de rommel op te ruimen door dossiers via de papierversnipperaar aan zijn ogen en die van de rest van de wereld te onttrekken. Hij had zijn onderzoek bij Wegmet afgerond en was inmiddels weer teruggekeerd naar zijn eigen werkplek. Hij was er blij om. Nog niet zo heel lang geleden was het pand gerenoveerd en hij had een belangrijke stem gekregen bij het kiezen van de kleuren voor de inrichting van zijn kantoor. Hij keek nu tegen lichte wanden en een mooie linoleum vloer van donkerblauw aan. Langs de muren liep een streep roomwit. Er stonden grote potten met palmen erin en het meubilair was van glanzend gelakt hout. Hij was ermee in zijn nopjes. De dagen in het aftandse kantoortje bij Wegmet kon hij nu snel vergeten.

Maar wat hij daar ontdekt had niet. Bij Wegmet waren ze, net als hij bij zoveel andere bedrijven gezien had, met een geheel eigen manier van administreren op de proppen gekomen en, net als hij verwacht had, bleken de cijfers niet te kloppen. Het noteren van alle grondstoffen was een goed plan gebleken. Hij had zijn ogen goed de kost gegeven en ontdekt dat ze geld hadden uitgegeven aan grondstoffen, die nergens terug te vinden waren. Niet in producten en niet in magazijnen. Daarnaast had hij een partijtje spul zien staan, waarvan nergens een naam genoteerd stond. ´Onderzoeksmateriaal´ was hem uiteindelijk uitgelegd. Nou, dat zou hij dan mooi even laten onderzoeken. Hij had de hoeveelheid kleine tanks genoteerd en om de samenstelling gevraagd. Die zou hem vandaag doorgefaxt worden. Zijn verslag kon worden afgerond. De chemici zouden het vanaf hier van hem over nemen. Tevreden zette hij zijn handtekening onder de datum. Hij hoefde niet meer naar terug keren naar dat grimmige stelletje schorriemorrie. Een beter woord kon hij voor deze types niet bedenken. Ze hadden gedacht hem om de tuin te kunnen leiden met het papierwerk. Maar zijn jarenlange ervaring had hem geleerd dat papieren slechts een schijnwereld toonden. Dat hij er op uit moest om te onderzoeken of wat er op de papieren stond ook daadwerkelijk te vinden was. En bij dit bedrijf was dit dus niet het geval geweest. Geert had geprobeerd te doorzien waar hun middelen naartoe waren gesluisd. Maar eigenlijk deed dat er niet toe. De verslagen waren bekeken en zijn rapport kon worden ingediend. Met een gerust hart kon hij aan de volgende klus beginnen.

“Meneer, er is telefoon voor u,” hoorde hij zijn secretaresse door de deur roepen.

Vreemd. Het apparaat op zijn bureau rinkelde niet.

“Kun je even doorverbinden, Liesbeth?” vroeg hij.

“Dat doe ik ook.”

Hij nam de hoorn en drukte op het groene telefoontje. Hij hoorde alleen een lange toon.

“Nee, hoor. Ik krijg hier geen verbinding,” riep hij door de openstaande deur.

Liesbeth kwam binnengestapt.

“Da’s gek,” zei ze, na een blik op het apparaat te hebben geworpen. “Bij mij gaat ie gewoon over.”

Ze liep terug en merkte op dat de verbinding verbroken was.

“Geeft niet,” stelde Geert haar gerust. “Als het belangrijk is bellen ze wel terug.”

Hij besteedde er verder geen aandacht meer aan en stortte zich op een nieuw dossier. Weer kwam de secretaresse even later binnengelopen.

“Er is iets met de verbinding, denk ik. Ik zal de technische dienst bellen. Zojuist heb ik nog een telefoontje doorverbonden, maar ikzelf hoorde uw telefoon ook niet overgaan.”

“Heb je geen naam genoteerd?”

“Nee, meneer, die wilde hij niet zeggen. Vroeg alleen of u er was. Het was dezelfde van daarnet. Klonk toen ook al niet zo aardig, moet ik eerlijk zeggen.”

Geert legde het dossier neer. Er schoot slechts een gedachte door zijn hoofd. Alweer iets? Dat kon toch niet. Zijn bed, zijn overhemd, de televisie, de aanraking en die hele rare droom vannacht, waarin hem verteld werd dat hij moest uitvissen hoe entiteiten verder konden naar de volgende sfeer. Wist hij veel. Hij zou het Annie kunnen vragen, maar daar had hij niet zoveel trek in. Hij wilde zich helemaal niet bezighouden met al die abnormale zaken. Het was maar een droom geweest, had hij tenslotte bedacht, want wie zou er nu zo’n vraag kunnen stellen? Toch had hij er de hele rit naar zijn werk over nagedacht. Een neerslachtig gevoel van angst trok vanaf zijn maag omhoog naar zijn keel. Begon het hier nu ook al, op zijn vertrouwde kantoor? De plek waar hij zich veilig voelde voor al het boze uit de buitenwereld? Als hij naar buiten keek zag hij alleen maar wolken en daar buiten, op de rest van de verdieping, bevonden zich mensen met wie hij lachte en vertrouwelijke gesprekken voerde. Dit was zijn wereld en hier voelde hij zich veilig. Hij had er meer dan genoeg van. Maar hij werd deze keer niet boos. Alleen heel, heel erg moedeloos. Dit kon, mocht en wilde hij niet.

“Ik ga naar huis,” besloot hij.

“Liesbeth, ik ben vanmiddag thuis,” zei hij terwijl hij in het voorbij lopen het rapport ‘Wegmet’ op haar bureau liet vallen.

Ze knikte en staarde hem verbaasd na.

Geert liep naar buiten. Stak de parkeerplaats over en opende het portier. De knuppel kwam hard op zijn achterhoofd neer. Hij hoorde het suizen van de lucht, die verplaatst werd door de snelheid van de klap, maar had geen tijd om zich om te draaien. Een vlammende pijn schoot door hem heen.

Toen hij bijkwam lag hij in een plas, ergens binnen, met zijn handen achter zijn rug gebonden. Hij probeerde zijn ogen te openen, maar het leek wel of ze met de klap voorgoed waren dichtgeslagen. Hij hield zich stil en luisterde. Als er iemand stond te wachten tot hij weer bij bewustzijn was, moest hij die voorzijn en elke minuut, die hij krijgen kon, gebruiken om na te denken en zijn situatie te overzien. Maar hij hoorde niets. Geen ademhaling, geen geruis van kleding, geen voetstappen die op hem af kwamen lopen. Zijn kleren waren aan een kant doorweekt van het vocht. Het stonk. Waarnaar kon hij niet zeggen. Hij had het gevoel dat hij beland was in een film. Dit overkwam mensen die iets op hun kerfstok hadden. Dat had hij niet. Hij deed gewoon zijn werk. De situatie was hem pijnlijk duidelijk; hij had zich gemengd in zaken die hem niet aangingen. Althans volgens sommigen. Als inspecteur hoorde hij dat te doen. Nu was hij meegenomen en hij vreesde wat er ging gebeuren. Hij kon helaas niets aan de zaak veranderen. Het rapport was waarschijnlijk al door Liesbeth op de daarvoor bestemde afdeling ingeleverd en misschien zelfs al door andere ogen onder de loep genomen.

Hij probeerde zijn handen te wrikken, maar een tie-wrap sneed pijnlijk in zijn vlees. Zijn enkels waren niet vastgebonden. Hij probeerde op zijn knieën omhoog te komen, wat nog niet meeviel. Telkens verloor hij zijn evenwicht. Hij zette door, kon niet anders. Niet denken maar doen, hield hij zichzelf voor. Toen het hem gelukt was en hij op zijn knieën zat, probeerde hij te gaan staan. Dat viel helemaal niet mee. Hij nam het zich kwalijk dat hij de laatste jaren nooit iets aan sport had gedaan. Zijn pogingen om een of beide voeten plat op de vloer te krijgen en zich zo op te drukken mislukten jammerlijk en uiteindelijk gaf hij het op. Door de spleetjes van zijn ogen gluurde hij om zich heen. Een traan droop pijnlijk in een wondje naast zijn bovenlip. Langzaam kroop hij op zijn knieën verder, naar de wand, waar hij gelukkig niet zo ver vandaan was neergelegd, of gegooid. Aan zijn pijnlijk heup te voelen hadden ze dat met hem gedaan. Hij merkte hoe de stof van zijn pantalon scheurde en voelde de huid van zijn knieën schaven. Hij zette zijn tanden op elkaar. Op zijn schroeiende benen kroop hij verder. Toen hij eindelijk bij de wand was rustte hij even uit.

“Nergens aan te denken. Nergens aan denken,” hield hij zichzelf voor.

Hij moest ontstappen. Er bestond niets anders dan ontsnappen uit deze helse situatie. Hij was bang dat hij van angst in zijn broek zou plassen wanneer hij eraan dacht dat zijn belagers elk moment terug konden komen en hem zouden slaan en schoppen en misschien nog wel erger dingen met hem zouden doen. Hij moest zich focussen. Hij kon lopen en die mogelijkheid moest hij benutten.

Aan de wand te voelen bevond hij zich in een loods. Met zijn wang tegen het metaal schoof hij stukje voor stukje omhoog. Tergend langzaam. Elke keer een korte pauze en dan luisteren of hij ook maar het geringste geluidje hoorde. Tot hij eindelijk stond. Zijn hoofd leek uit elkaar te willen spatten. Het liefst zou hij gaan liggen en wachten tot de pijn weggetrokken was. Hij voelde zich duizelig en misselijk en het feit dat hij zijn ogen nog steeds niet goed kon openen maakte het er niet beter op. Door kiertjes probeerde hij te zien of hij ergens een streep licht kon ontdekken.

De ruimte was groot en er hing overal een vieze lucht. Geert kon niet thuisbrengen wat hij rook. Hij bleef een poosje tegen de wand geleund staan, omdat hij niet wist welke kant hij op moest gaan. Hij mocht niet radeloos worden. De mensen die hem gekidnapt hadden waren geen zachtaardige jongens, dat stond vast. En ze zouden terugkomen. Ook daarvan was hij overtuigd. Hij moest dus elke minuut die hij had goed gebruiken en zijn gedachten erbij houden. Hij moest hier weg. Hij kon zich voortbewegen en hij kon nadenken. Dat was al heel wat. Die lui waren hier niet binnen. Misschien stonden ze voor de deur. Grote kans. Als hij die al kon vinden, dan was het misschien niet handig om daardoor gewoon maar naar buiten te gaan. Verstoppen. Het was hier groot en er stond rommel. Ze zouden net zolang zoeken tot ze hem zouden vinden. Hij moest dus door een wand vertrekken. Via een punt, waarvan ze het niet verwachtten. Maar zijn handen waren zo strak vastgebonden, dat hij er geen beweging in kreeg. Ze sliepen trouwens, nu hij eraan dacht en zijn schouders deden ook erg zeer. Hij kon wel huilen.

Geert zocht zijn brein af naar een mogelijkheid. Tenslotte kwam er slechts een enkel idee in hem op. Hij moest hulp roepen via andere kanalen. Het flitste door hem heen. De gebeurtenissen van de afgelopen weken hadden hem een ding duidelijk gemaakt. Hij was er gevoelig voor, of hij wilde of niet. Dus kon hij het ook gebruiken. Volgens Annie vonden gebeurtenissen nooit zonder reden plaats. Hij besloot haar te roepen. Langzaam probeerde hij zich te ontspannen. Het kostte hem heel veel moeite want zijn gehoor was gespitst op elk mogelijke geluid. Zijn gedachten gingen naar huis. Naar de kamer van zijn vrouw. Hij stelde zich voor hoe ze aan haar tafel zat en bezig wat met foto’s van onbekende mensen.

“Annie... Annie,” riep hij in gedachten zo hard hij kon. “Ik ben in een loods. Ik weet niet waar. Je moet de politie bellen. Help!”

Hij herhaalde zijn bericht eindeloos, zodat het uiteindelijk op een mantra begon te lijken.

Annie had het druk. Ze was er met haar hoofd niet bij vandaag. Een vaag gevoel van onrust trok door haar heen. Het was ook niet mis wat ze allemaal gezien had. Het vergaan van de mensheid. Want daar kwamen al die rampen toch op neer. Ze wist niet wat ze ermee aan moest en kon het maar niet uit haar hoofd zetten. Dan was er Geert, die door haar gedachten spookte. Ze voelde zich in paniek wanneer ze aan hem dacht. Dat kon toch niet. De arme schat. Ze moest hoe dan ook zien te voorkomen dat hij geraakt werd door de dingen die zij in huis haalde. En Els. Natuurlijk had ze gek gekeken toen ze haar gisteren vertelde over haar visioenen. Annie had niet anders verwacht. Maar voor het eerst in al de jaren, dat ze met elkaar omgingen, had ze gezien dat Els haar niet geloofde. Dat snapte ze wel, maar toch deed het pijn. Ze had Els er niet mee mogen lastig vallen. Dat was dom van haar geweest. Ze zou haar vanavond bellen om te zeggen dat het haar speet. Arme Els. Ze had haar hoofd gevuld met afschuwelijke gedachten. Hoe had ze zo onnadenkend kunnen zijn!

Rusteloos nam ze een stapel foto’s voor zich. Maar ze kon zich niet concentreren. Zag de jongen, die ze in haar handen hield, onder een brok beton liggen. Onder de flat waar hij in woonde. Ze kon er vrede mee hebben dat hij maar een kort leventje zou leiden deze keer. Dat stond dan al vast. Alleen de manier waarop hij zou kunnen overlijden vond ze verschrikkelijk. En dan te bedenken dat zij er misschien iets aan zou kunnen doen. De gedachten tolden door haar hoofd. Dat bonkte trouwens of het een lieve lust was. Ze had nooit last van hoofdpijn, maar vandaag dook het opeens op. Ze rolde haar schouders om te kijken of die vast zaten.

“Hè, dat kan er ook nog wel bij,” mopperde ze.

Ze legde de foto’s neer en liep naar het medicijnkastje in de badkamer. Zelden gebruikte ze reguliere medicijnen. Maar ook die waren aan de aardse bewoners geschonken. En ze had momenteel behoefte aan een paardenmiddel. Ze wilde haar gedachten op een rijtje zetten en verder gaan met haar dingen. Voor zolang het nog mocht duren. Ze vulde een glas met water en sloeg twee tabletjes paracetamol achterover. Daarna ging ze de tuin in. Het rook er lekker. Uit het schuurtje haalde ze haar mandje met klein tuingereedschap. Ze moest maar eens een dagje tot rust komen en een beetje in de aarde wroeten. Ze ging op haar knieën in het gras zitten en begon onkruid uit de border te trekken. Annie vond het altijd heerlijk om in het gras te zitten. Maar vandaag hielp het niet. Haar hoofd was gevuld met beelden van natuurrampen en An inconvenient truth. In plaats van te kalmeren en van alle kleuren en bloemen te genieten voelde ze hoe haar gevoel van onrust veranderde in een lichte paniek. Bram kwam nieuwsgierig naar haar toe en vertelde haar trots over zijn ontmoeting met de engel en tot welke conclusies hij gekomen was. Annie glimlachte.

“Je hoeft niet weg te gaan, Bram,” zei ze. “Maar je kent mijn voorwaarde en die blijft van kracht.”

Bram knikte tevreden.

“Annie, mag ik je wat vragen?” vroeg hij plotseling.

Ze knikte.

“Waar hebbie zorgen over?”

Annie zuchtte en vroeg zich af of het enig nut had om Bram van haar visioenen op de hoogte te stellen en of dat ze hem daarmee zou belasten. Net als ze bij Els had gedaan.

“Kom Annie, voor de draad ermee. Een mens ken niet in z’n up met zorgen lopen, das niet gezond,” spoorde hij haar aan.

En Annie vertelde. Wat kon het haar ook schelen. Bram was een sterke, volwassen kerel. En een hartaanval kon ze hem zeker niet bezorgen. Ze deed verslag van alle rampen die men haar had laten zien, van de woorden die tot haar waren gekomen en van de conclusies die ze getrokken had. Bram vloot zacht.

“Das geen kattenpis,” zei hij.

“En weet je wat nog het ergst is?”

Hij schudde zijn hoofd.

“Dat ik er geen idee van heb wat ik ermee kan of moet doen.”

Hij knikte begrijpend.

“Kijk, het is een waarschuwing. Daar kennen we wel vanuit gaan. De vraag is allenig: mot je er wel wat mee of is het alleen maar dat je ‘t weet?”

Annie keek hem onderzoekend aan. Die goeie ouwe Bram was zo gek nog niet. Misschien hoefde ze er inderdaad helemaal niets mee te doen.

Ze had in de loop der jaren heel erg veel geleerd en met al haar kennis hoefde ze niet altijd iets te doen. Het leidde naar een geheel van inzichten en daarmee kon ze de mens als een geheel zien en hem als geheel benaderen in haar praktijk. De mens bestond uit een innerlijk wezen, dat al vergevorderd was op de lijn van de evolutie, en uit een materieel wezen, dat naar waarheden zocht en naar manieren om zich staande te houden in dit leven. De beide levens gecombineerd zorgden voor het geheel. Haar inzichten verkreeg ze over de innerlijke mens die gewend was om op een hoger niveau te trillen dan hij over het algemeen hier op aarde deed. Door de trillingen aan te raken kon deze mens beter omgaan met de materie, waar hij zich in bevond, en die hij uiteindelijk weer af zou leggen om zich te voegen bij het oude geheel van zijn ziel. Een nieuw boek van ervaringen, opgedaan in dit leven, kon hij dan meenemen om toe te voegen aan zijn levensboom. Maar de innerlijke mens wilde niet altijd naar boven komen. In veel gevallen was het te diep verstopt en hadden mensen hulp nodig om hun innerlijke wezen te herkennen of zelfs maar in te zien dat ze een innerlijk alter ego hadden. Het was een gegeven waarmee de wereld van de paragnosten op de kop werd gezet door de mensen die zich rationeel plachten te noemen. In wezen waren deze laatste groep mensen volgens Annie het diepe gevoel met hun innerlijke ik kwijt.

Annie lachte. De gedachte dat ze niet als bode tegen een publiek van dovemansoren hoefde te fungeren luchtte haar op. Ze bedankte Bram voor zijn wijze raad.

Toen Geert genoeg had geroepen begon hij zijn ogen iets meer open te krijgen. Ergens in de verte meende hij een smalle streep te zien, die op licht leek. Dicht tegen de wand begon hij erheen te sluipen.

“Ik ben hier niet voor gemaakt,” jammerde hij in zichzelf. “Ik ben een gewone man, met een doorsnee baan en een vrouw, die niet zo heel erg doorsnee is oké, en een huisje in de polder. Dit hoort mij niet te overkomen. Ik ben geen Indiana Jones of hoe al die stoere mannen van tegenwoordig ook mogen heten. Ik ben gewoon Geert en ik kan niet klimmen en heb een broertje dood aan sporten. Hoe kun je dit mij aandoen? Hoe kom ik hier uit?”

Hij moest er niet aan denken dat hij met iemand zou moeten vechten. Hij zou verschrikkelijk zijn best doen. Echt heel erg. Maar bij voorbaat had hij het gevecht al verloren. Daarvan was hij overtuigd. Klagen hielp. Het was net of hij niet alleen was. Of iemand hem hoorde en hulp zou regelen. Hij liep voorzichtig door tot hij bij een obstakel kwam. Een vorkheftruck stond tegen de wand geparkeerd. Hij durfde er niet omheen. De wand bood hem een gevoel van betrekkelijke veiligheid. Hij was bang om de ruimte in te gaan. Bang om dingen tegen te komen die hij niet wilde zien. Hoewel hij zijn ogen beter kon openen begon de pijn in zijn hoofd te verergeren. Steken trokken door zijn schedel en tranen liepen over zijn gezicht. Het liefst ging hij even zitten om een beetje bij te komen. Maar dat was dollemanspraat. Dat besefte hij ook wel. Met gespitste oren drukte hij zich tegen de vorkheftruck aan. Hij móést de uitgang zien te bereiken.

Het was een komen en gaan van entiteiten in de tuin. Ze vroegen zich af waarom Annie niet werkte en waarom ze in de tuin en niet in haar kamer zat. Allemaal voelden ze dat er iets aan de hand was. Dat Annie overmeesterd was door een gevoel van paniek en dat ze er niets mee deed.

“We moeten uitzoeken wat er aan de hand is,” zei Loes.

“Waarom? Het hoort bij haar leven,” mopperde dokter Dijksma.

Hij hield er niet van als mensen hun patiënten lieten wachten. Dat hoorde niet. Bovendien was hij in een slechte bui. Hij mocht niks meer. Niet een beetje spelen met elektriciteit of spullen. Die engel was er weer tussenuit geknepen, dus dat schoot ook niet op. En aan de adviezen van Bram hechtte hij geen waarde. Dus verveelde hij zich weer eens.

“Ze is toch niet ziek,” voegde hij eraan toe, waarmee hij zich het ongenoegen van de menigte op de hals haalde.

“Wat denk jij, Bram? Moeten we iets doen?” vroeg Loes.

Bram keek naar Annie. Hij had haar angst gevoeld en vond het een ongewone ervaring. Zo kende hij haar niet.

“Er is wat aan de hand. En niet met haar,” zei hij.

Ze keken hem aan.

“Ze is bevangen... door een gevoel van paniek... het heb haar als ’t ware in beslag genomen. Ik durf tur iets onder te verwedden dat het naar haar komt en niet iets vanuit haar zelf is,” ging hij door.

Ze begaven zich naar het grasveldje en gingen om Annie heen staan. Ze keek niet op, maar werkte door. Een jongen met een rond brilletje op zijn neus ging voor haar staan. Door zijn kleine handen richtte hij stralen op haar. Hij nam haar energie in zich op en werd Annie.

“Ja,” zei hij met zijn ogen dicht. “En ik hoor Geert.”

Een geroezemoes trok door de tuin.

“Moeten we haar waarschuwen?”

“Ssst,” zei Bram. “Waar is Geert? Kent je dat zien, Tommy?”

De jongen had nog steeds zijn ogen gesloten. Hij begon te beven en greep naar zijn hoofd.

“Mijn hoofd,” zei hij. “Er is iets met mijn hoofd. En het is donker. Ik zie geen steek.”

“Waar ben je? Bent je bang?”

“Ja. Ik wil hier weg. Ik moet hier weg.”

Hij begon te jammeren en te klagen. Annie was inmiddels naar de schommelbank gelopen en in gesprek met Els.

“Oké,” zei Bram. “Geert zit in de problemen en we motten uitvissen waar ie is.”

“Dat is lekker gemakkelijk gezegd. Hoe doen we dat?” vroeg dokter Dijksma, die zich weer helemaal de oude begon te voelen nu er iets te beleven viel.

Bram verplaatste zich naar de schommelbank en gaf pardoes een klap tegen te telefoon. Annie keek verbaasd op.

“Hè, wat is er nu weer, Bram? Dat zouden we toch niet meer doen! Ik ben in gesprek.”

“Hang op, ‘t is Geert,” antwoordde Bram.

“Els, ik bel je terug,” riep Annie door haar mobiel.

“Je kent gerust wel zeggen dat je verkeerd bezig ben. Je heb je helemaal niet afgeschermd. Zo hebt ik je nog nooit meegemaakt, Annie,” voegde Bram er boos aan toe. “Tommy kon zich zonder moeite met je verbinden.” Annie keek hem geschrokken aan en was een en al oor. Langzaam begon het besef te dagen dat ze zich had laten meeslepen vandaag. Meeslepen door emoties die gedeeltelijk van haarzelf waren en gedeeltelijk van haar man afkwamen. Ze had het niet herkent en voelde zich dommer dan ooit.

9

De rust in de megaliet voelde als een weldadig bad met etherische olie. Zurqe liet de energie over zich heen komen. Met gesloten ogen was hij alleen maar. Er was niets dat hij hoefde te doen. Niets waar hij over moest denken. Alleen maar zijn. Hij laadde zich helemaal op.

Met een voldaan gevoel ordende hij daarna de mand met kristallen. Hij maakte drie stapeltjes. Van ieder een. De zijne deelde hij op in mensen, entiteiten, voorwerpen. Eerst bedacht hij om de mensen en de entiteiten samen te houden, maar omdat de problematiek van de entiteiten anders was dan die van de mensen, scheidde hij ze. Imuba viel onder de categorie elementalen en dat vond hij het terrein van Miold. Dus daar maakte hij geen apart onderdeel van. Het kristal over mensen was het minst gevuld. Hij wist niet goed of het nodig was meer informatie over de mensen te verzamelen. Het waren intelligente wezens met beperkingen. Veel van die beperkingen compenseerden ze door middel van techniek. Ze lieten voorwerpen handelingen verrichten waar ze niet toe in staat waren. Misschien waren er ook wel voorwerpen die ze iets lieten doen waar ze wel toe in staat waren. Maar hij had zoveel voorwerpen gezien. Hij wist niet of het de moeite waard was om alles te onderzoeken. Zijn reisgenoten en hij waren gekomen om na te gaan waar het voorwerp vandaan kwam dat op hun wereld terecht was gekomen. Dat had hij ontdekt. Het kwam van een satelliet. Er hingen er vele in de ruimte om de Aarde en zoals hij het begrepen had waren ze lang niet allemaal nodig. Zurqe begon in een nieuwe kristal de conclusies uit zijn gedachten op te slaan. Hij smukte het op met vele voorbeelden. Toen hij klaar was dacht hij na over de entiteiten. Hij had beloofd ze te helpen voor zover hij dat kon. Hij had Geert ingeschakeld om een oplossing te vinden. Dus hij moest terug gaan. Nog een allerlaatste keer.

Nadat Zurqe zijn bezigheden had afgerond en op het punt stond om een kijkje te nemen op deze planeet, kwam Miold met een vaart teruggeschoten. Hij fluctueerde. Zijn lijf danste op en neer van de spanning.

“Ik moet iets vertellen!” riep hij.

Zurqe keek hem verwonderd aan.

“De undinen en de elfen zijn erachter gekomen dat de gnomen en de vuurwezens een pact hebben gesloten tegen de mensheid. Ze willen nu weten wat wij als buitenstaanders ervan vinden.”

Zurqe had niet verbaasder kunnen zijn. Werden zij nu betrokken bij interne problemen? Dat kon toch niet waar zijn. Wat hadden zij met de aardse toestanden te maken? Maar Miold hield voet bij stuk. Het was erg belangrijk en hij wilde weten welk standpunt ze in moesten nemen.

“Ga je eerst maar reinigen en voeden,” zei Zurqe. “Dan roep ik in de tussentijd Vanfu naar hier.”

Hij zag dat Miold duidelijk onder de invloed was van de Aardse energieën. Het was niet normaal dat hij zo opgewonden was. Hij knikte naar hem.

“Doe maar,” zei hij zacht.

Miold zag dat er geen ontkomen aan was. Zurqe zou niet naar hem luisteren voor hij zich had overgegeven aan het reinigingsritueel. Hij hief zich een aantal meters boven de grond, liet zich horizontaal vallen en begon met de reiniging. Zurqe maakte zich ondertussen zo groot mogelijk en begon lange, lage trillingen uit te zenden. Vanfu kwam niet veel later aangesneld. Ook hij zag er geagiteerd uit en Zurqe raadde ook hem aan zich eerst te reinigen.

Nadat iedereen gereinigd en gevoed was, keerde de vertrouwde kalmte terug. Miold en Vanfu begonnen te lachen. De impact van de Aarde was veel groter dan ze hadden verwacht. Nu ze hun vertrouwde zelf weer voelden merkten ze het duidelijk. Miold keek naar de wanden met het zachte, lichtdoffe seleniet. De glans ervan was zo subtiel. Hij bekeek de diepte die erin zat.

“Thuis,” dacht hij. “Ik ben weer thuis. Dit is mijn wereld. En die bevalt me goed.”

Hij dacht terug aan zijn reis door de bossen en begon te vertellen over de vele gnomen, die nergens te vinden waren. Ze hadden zich verschanst en hij kon niet uitvissen waar dat precies was. Hij vermoedde dat ze zich ergens bij het vuur ophielden. Het element dat hij nauwelijks kon benaderen. Terwijl hij door het bos liep te bedenken wat hij nog meer kon doen, behalve het uithoren van de gnomen, kwam hij een grote groep elfen tegen. Ook zij hadden zich verbaasd afgevraagd waar de gnomen naartoe waren gegaan. Er was zoveel werk te verzetten en als de gnomen het lieten verslonzen, draaiden zij voor veel meer extra werk op. Miold had zich opeens tussen een weerwar van twinkelende draadjes bevonden. Hij wist niet hoe hij het had. Ze vlogen om hem heen en door elkaar, ze riepen en speculeerden en zonden krachtige stralen uit met hun kleine handjes. Miold had zich niet op zijn plaats gevoeld en vluchtte naar een meer open gebied. Zo kwam hij bij een grote watervlakte. Op het zand langs het water lag een enorme vis. Mensen stonden er omheen, gooiden water over het dier en bonden lange, dikke lijnen om hem heen. Ze trokken en riepen. Groeven geulen langs zijn lijf. Maar er waren te weinig mensen om hem van zijn plaats te krijgen. De vis leefde. Ook zag Miold dat er wezentjes omheen cirkelden, die hij nog niet eerder had gezien. Ze zagen er uit als bollen water, die soms bijna menselijke vormen aannamen. De undinen bleven bij de kop van de vis. Betastten hem rond zijn mond en ogen. Ze zongen voor hem. De vis leek met hen te communiceren. Miold zag twee werelden die parallel aan elkaar hetzelfde doel hadden. Ze waren er om de vis te helpen. De energie van de vis nam langzaam af. Miold zag hoe de mensen nog harder werkten om de vis het water in te krijgen en hoe de undinen met hogere tonen voor de vis zongen. Het getrek aan de vis deed hem geen goed. De undinen zongen en lieten het water sneller opkomen dan de bedoeling was. Toen het water hoog genoeg op het zand sloeg, begonnen ze het met kracht rond de vis te stuwen. Vanaf de andere kant hielpen ze het water een handje door het met meer kracht terug te duwen. Het zand rond de vis begon sneller weg te slaan. Zo werd het voor de gravende mensen gemakkelijker om de vis los te scheppen. Het werkte. De vis kwam los en terwijl de mensen met alle kracht trokken verschoof hij. Na uren keerde de vis terug naar het gebied waar hij thuis hoorde. Miold sloeg de actie met verwondering gade. Ze werkten samen, de mensen en de elementalen. Waarom konden ze dat niet altijd doen?

“Dat was een hele operatie, vind je ook niet?”

Verbaasd keek Miold om zich heen en zag een kleine waterbol naast zich. Hij had niet gemerkt dat ze naar hem toe was gekomen.

“Het was mooi om te zien. Ik ben blij dat de vis gered is.”

De undine glimlachte.

“Je bent zeker een van hen, van die andere planeet,” zei ze.

Miold knikte.

“lk heb met die andere ook gesproken. We hebben hem naar de vuurgeesten gestuurd.”

Nu glimlachte Miold en keek naar de watergeest. Ze was mooi op haar eigen manier. De golven van haar lijf weerkaatsten het licht van de sterren. “Vanfu heeft me over jullie verteld. En over wat jullie allemaal doen in de wereld van het water,” zei hij. “Wil je niet even mee om een kijkje te nemen?”

Miold bedankte. Hij voelde de waterdamp nu al door zijn wezen trekken en het idee om zich er helemaal mee te vullen sprak hem niet erg aan. Zijn bewondering voor Vanfu groeide.

“Dit is een mooi slot voor mijn onderzoek,” dacht hij.

Hij had de elementalen op verschillende gebieden in actie gezien. Van de elfen en gnomen had hij veel gehoord over hoe de elementalen over de voorwerpen en de mensen dachten. Nog meer informatie had hij niet nodig. Er was zoveel te zien op deze planeet. Hij wilde uiteindelijk ook graag weer terug naar huis.

Hij maakte aanstalten om te vertrekken.

“Als je de gnomen ziet, doe ze dan maar de groeten. Als je wilt kun je ze vertellen dat we ze binnenkort zullen verrassen met een aantal fikse overstromingen,” zei de undine.

“Ik kom ze niet tegen. Sorry. Ze zijn zoek.”

“Wat?” riep de undine verrast en ze stelde zich als een grote watermassa voor Miold op. “Wat bedoel je met: ze zijn zoek?”

“Zoals ik zeg,” antwoordde Miold geschrokken. “Ik was in het bos om ze nog wat te vragen en ik kon er geen een vinden. Toen kwam ik elfen tegen en die wisten ook niet waar ze zijn.”

De undine keek om zich heen. Alsof ze naar iets zocht.

“Wacht,” zei ze fel. “Niet weggaan.”

Ze zong een korte zin van heel hoge klanken. Uit het water rezen meer undinen op. Ze vervormden hun lichamen tot bollen en gleden om hen heen. De undine deed verslag van wat Miold zojuist verteld had.

“We moeten uitzoeken waar ze zijn,” riep ze. “Ze zijn wat aan het beramen. Dat kan zomaar niet. We kunnen het niet toestaan.”

De undinen knikten en begonnen te huilen met een prachtig lied. Miold voelde regendruppels op zijn lijf vallen. Hij vond het helemaal niet prettig. Hij had er nu wel genoeg van om zich tussen de aardewezens te bevinden en wilde terug naar de megaliet.

“Dat zijn wij niet, die de regen veroorzaken,” zei de undine, die hem als eerste had aangesproken. “Dat zijn de elfen. Je weet toch wel dat die de lucht beheersen. Wij zorgen voor de waterdamp en zij gaan daar verder mee aan de slag en zorgen ervoor dat die waterdamp op bepaalde plaatsen neervalt in de vorm van regen. Je kunt het proces niet zomaar zelf z’n gang laten gaan. Dan wordt het een rommeltje. Dan zou het op veel plaatsen altijd regenen en op andere plaatsen, die ook water nodig hebben, nooit.” Ze keek hem aan en kalmeerde een beetje.

“Daarom zijn we zo geschrokken dat de gnomen er niet zijn. Alles grijpt in elkaar, zie je. De elfen zijn van de lucht, maar wij vullen die lucht met water. Zo zijn de gnomen van de aarde en vullen zij de lucht met zaden en geuren en wij vullen de aarde met water, zodat die vruchtbaar blijft. Snap je?”

Miold knikte.

Langzaamaan begonnen zich vele elfen bij hen te voegen. Het flitste, regende, en bewoog om hem heen. Er werd gesproken, geroepen en gezongen. Plotseling hielden ze stil en staarden hem aan.

“Ja, ik zie het aan hem. Hij weet er meer van,” riep een kleine elf.

Miold voelde zich onbeholpen. Hij had aan het verhaal van Vanfu gedacht. Aan wat hij vertelde over het pact tussen de vuurgeesten en de gnomen. Waarom had hij daar niet mee gewacht? Waarom had hij zich niet rustig leeg gehouden en zijn informatie thuis verder verwerkt. Nu hadden ze zijn gedachten gezien.

“Je moet ons vertellen wat je weet. Het is van levensbelang,” zeiden ze.

Miold voelde zich in het nauw gedreven. Die wezens hadden zo’n krachtige wil, dat hij ze niet kon weerstaan. Ze hielden hem als het ware vast. Wilden tegen elke prijs horen wat hij wist. Uiteindelijk vertelde hij wat Vanfu gezegd had over zijn bezoek aan de vuurgeesten. Onmiddellijk stoven een groot aantal elfen weg.

“We zijn blij dat je het ons verteld hebt,” zei de eerste undine. “Mijn naam is Nori.”

“Ik ben Miold. Ik vind het vervelend dat er problemen zijn in jullie wereld.” Het liefst wilde hij vertellen dat het zijn problemen niet waren, zodat hij terug kon keren naar de megaliet. Maar Nori hield hem aan de praat.

“Dat is lief van je. We moeten even wachten tot de elfen terug zijn. Dan kunnen we beslissen wat we gaan doen.”

“Ik denk dat ik er maar eens vandoor ga,” probeerde Miold.

“Nee. We moeten wachten,” hield Nori hem tegen.

“Ik vrees dat ik niets voor jullie kan betekenen,” zei Miold een beetje timide.

De elfen en undinen begonnen weer om hem heen te flitsen en draaien en kwebbelen. Met hun commotie zette ze zijn energie op z’n kop. Miold begon zich nu ook opgewonden te voelen. Zijn lijf zette uit en kromp weer in. “Je moet blijven,” riep een brutale elf. “We hebben straks een onafhankelijke persoon nodig.”

“Onafhankelijke persoon?”

“Ja. Wij elementalen zijn met elkaar verbonden en moeten elkaar steunen. Maar als de wind uit verschillende richtingen waait hebben we een tunnel nodig, die ons allemaal dezelfde kant uit laat stormen. Dat moet een onafhankelijk persoon zijn. En jullie zitten er middenin, dus zijn je soortgenoten en jij de aangewezen personen.”

“Ik zal dat eerst moeten overleggen,” verweerde Miold zich.

Het werd hem nu allemaal wel erg heet onder zijn lijf. Hij kon en wilde zich niet mengen in de zaken die een andere wereld dan de zijne aangingen. Zij hadden een voorwerp op zijn wereld laten vallen en daarom was hij nu hier. En hij hoorde hier niet te zijn. Beslissingen beïnvloeden druiste helemaal tegen zijn gevoel voor ethiek in. Hij besloot zijn standpunt stevig te verdedigen en daarna te vertrekken. Uiteindelijk was hij veel sneller dan deze wezens.

Maar voor hij iets kon zeggen kwamen de elfen terug. Op de voet gevolgd door de gnomen, die rondom hen uit de aarde opdoken. Ze begonnen hout uit de bossen te slepen en op het zand te leggen. De elfen vuurden salvo’s stralen op het hout en het vloog in brand. De vlammen begonnen te dansen en te sissen.

“Zo, nu zijn we allemaal samen.”

Nori nam het woord en maakte zich hoog en breed.

“Wat zijn de meningen?”

Er ontstond een levendige discussie. Het vuur siste, het water zong, de lucht knetterde en de aarde schudde. Samen creëerden ze een fantastisch schouwspel. De vlammen en het hout maakten een geweldig vuur. De lucht nam het water op en cirkelde er omheen, waardoor het vuur in toom werd gehouden.

“Wel, daar komen we dus niet uit,” klonk opeens de stem van Nori boven alles uit.

Alle wezens hielden zich plotseling koest. De gnomen gingen tegenover het vuur, vlak bij de waterkant, staan. De elfen namen tussen het vuur en de gnomen plaats aan de rechterkant en de undinen deden hetzelfde aan de linkerkant. Door al het heen en weer geschuif was Miold in het midden terecht gekomen.

“Wij, de verzorgers van het water, vinden dat de mensheid een lesje geleerd mag worden. Wij richten ons uitsluitend op ons doel en dat is het verzorgen van het water en alles wat daarin en daarvan leeft. De mensen bestaan ook uit water en daarom willen we ze niet vernietigen. We zullen blijven doorgaan met ons werk, op de maner zoals we dat nu ook doen. We zullen de aarde niet schoonvegen met overstromingen, daar waar dat niet nodig is.”

De gnomen stampten en spuugden op de grond.

“Die mensen verzieken alles. Alles. Ze houden zich niet bezig met de elementaire wetten van het gebruik van de Aarde. Ze dumpen er maar op los. Straks valt er niets meer te verzorgen en zijn niet alleen zij zelf de klos, maar wij ook. Dan heeft niemand meer iets om voor te zorgen. Wij willen de aarde laten schudden en beven. Niet op één plaats, maar overal tegelijk, zodat hun land scheurt en barst en in zee verdwijnt.”

“Dat kan niet,” riepen de undinen, “dat is ons terrein.”

“Wij, de verzorgers van de lucht, willen dat de mensen hun lesje leren. Ze vervuilen en vervuilen onze lucht met dioxiden, fijnstof en benzeen. Wij willen zien hoe hun pijpen breken en de fabrieken met de grond gelijk gemaakt worden. Maar we sluiten ons aan bij het water. De mensheid zal haar eigen les moeten leren.”

“Dat is niet genoeg!” siste het vuur nijdig. “Ze vervuilen alles, overal. Onze gebieden zitten helemaal vol met hun troep, waarvan we niet eens alles opgeruimd krijgen. Het breekt gewoon niet af. We hebben er genoeg van. Verbranden die hap!”

“Ja!” vielen de gnomen bij. “Wij laten de grond scheuren en beven. En het vuur barst uit de vulkanen. Er zullen overal stukken aarde weggeslagen worden en wat blijft, zal platgebrand worden. Dan kunnen we uit het water nieuwe gebieden omhoog laten rijzen, waar wij op een schone, vernieuwde aarde kunnen werken. Het is eerder gebeurd.”

“Dat mogen wij niet doen,” hielden de undinen vol.

“Genoeg,” gebood Nori. “De discussie is gevoerd. We worden het niet eens. Hij,” en ze wees op Miold “...is de onafhankelijke. Hij is niet voor niets op dit tijdstip op onze planeet. We zullen hem uitleggen waarom hij moet beslissen.”

Ze legde hem met voorbeelden uit hoe lucht het vuur deed branden, water in zich opnam en zaden vervoerde. Hoe planten de lucht zuiverden, het vuur voorzag van brandstof en water transporteerde.

“En zo kan ik nog eindeloos doorgaan. Snap je dat we niet kunnen handelen, zonder dat dit consequenties heeft voor de anderen?”

“En wat dacht je van de dieren?” probeerden de elfen om hem met een laatste poging te overtuigen van het gelijk van hun standpunt.

“Dus Miold, ga. Overleg met je soortgenoten wat wij moeten doen. Tolereren we de vervuiling van de aarde? Of grijpen wij in en behouden we haar alleen voor alle wezens in onze dimensie? We verwachten je hier weer terug.”

Miold stond perplex. Nog nooit had hij zich bezig gehouden met de vernietiging van welk wezen dan ook. En nu werd van hem verwacht dat hij een beslissing nam over de vernietiging van een hele dimensie. Hij deed zijn mond open om te protesteren, maar Nori hield hem tegen.

“Overleg. Ga er gewetensvol mee om,” gebood ze.

Miold keek haar aan en was blij dat hij kon vertrekken. Iedereen kwam weer in beweging.

“Denk erom, we weten je wel te vinden,” siste K’pona naar hem.

Miold keek zijn vrienden aan en vroeg zich af of hij het helemaal verkeerd had aangepakt. Vanfu en Zurqe stelden hem gerust. Er hoefde helemaal niets beslist te worden. De elementalen moesten hun eigen strijd voeren. “Volgens mij hebben we meer dan genoeg materiaal om mee naar huis te nemen,” zei Vanfu. “Ik stel voor dat we vertrekken.”

“Zo gemakkelijk zal het niet gaan,” bekende Zurqe. “Ik heb de entiteiten beloofd terug te komen om te zien wat ik voor ze kan doen.”

Nu keken Vanfu en Miold Zurqe aan. Miold voelde er niets voor om nogmaals geconfronteerd te worden met de elementalen en hun strijd. Misschien was het helemaal niet zo gek dat hij niet terugkeerde. Ze zouden op hem wachten en in de tussentijd doorgaan met hun werk. Al doende vergaten ze vast en zeker hun meningsverschillen en loste het hele gebeuren zich vanzelf op. Ze hadden elkaar tenslotte nodig. Dat was het mooiste scenario en de kans erop was groot. Bovendien had hij nooit gezegd dat hij inderdaad terug zou komen. Ook Vanfu, die op de blauwe planeet heel wat had meegekregen van de commotie, had niet zoveel zin om terug te gaan naar de Aarde met haar turbulentie.

“Wat nu?”

“Ik zal alleen naar de Aarde gaan en zo snel mogelijk terugkomen,” zei Zurqe.

“En wat als de elementalen je opzoeken?”

“Dat zal wel meevallen. Ik heb tot nu toe alleen maar Imuba gezien.” Maar ook Zurqe was er niet helemaal gerust op. Nu had hij twee problemen: de entiteiten, waarvan hij niet wist wat hij kon doen om hen te helpen en de elementalen, waarvan hij niet wist wat hij kon doen om hen te ontlopen, zodat hij hen niet hoefde te helpen.

10

De hele dag was Annie in de weer geweest met haar gedachten en nu had ze een hoofd dat nergens meer over na leek te kunnen denken. Geert. Geert was in problemen. Maar hoe dan? Ze probeerde zich met hem te verbinden, maar het lukte niet. Ze hield het paniekerige gevoel en daarmee leek het afgelopen te zijn. Ze was boos op zichzelf. Dat ze juist vandaag zo afwezig was. Ze had nog wel een tablet genomen. Hoe had ze zo dom kunnen zijn.

“We moeten iets doen Bram,” zei ze. “We moeten iets doen.”

“We kennen hulp inroepen,” opperde hij.

Bram was blij dat ze met hem wilde overleggen. Dat ze hem bij haar problemen betrok.

“Hoe bedoel je?”

“Nou, ik weet altijd waar mijn kinderen zijn. Als ik Geert mot zoeken weet ik niet waar tie is. Maar vraag je aan me waar die kleine van Ingrid is, dan weet ik haar zo te vinden. Geen idee hoe dat ken. Maar volgens mijn werkt dat zo. Je weet waar je levende familie is. Die ken je voelen. Dus voor Geert motten we z’n ouders of zo vragen.”

“Goed plan. Goed plan,” zei Annie.

“Uh, kennen we misschien naar je kamer gaan? Daar vinden we het fijner overdags.”

“Tuurlijk.”

Annie stond op en rende naar haar werkkamer. Geert in de problemen en zij had het niet gezien. Wat verschrikkelijk! Ze trok haar stoel onder tafel en maakte een verbinding met haar engelen. De entiteiten zagen een licht verschijnen dat ze duidelijk konden onderscheiden van het daglicht dat door de deuren naar binnen viel. Annie vroeg of ze hulp konden bieden bij het vinden van haar man.

“We zouden graag willen weten waar hij is,” zei ze.

Ze wachtten even. Niemand zei een woord. Een kleine, mollige vrouw met een keurig permanentje met blauwspoeling kwam naar voren. Ze was de moeder van Geert. Ze visualiseerde een loods en een waterkant. Een haven. Een dikke ketting lag om een bolder met drie uitsteeksels geslagen. De kop van de bolder was wit. Voor de bolder liep een gleuf in het beton van de kade. Die hoorde daar niet thuis. Annie bedankte haar hartelijk voor de informatie. Moeder zei nog dat ze goed moest luisteren.

“De haven in Rotterdam, jongens,” riep Bram.

Ze schoten weg om te zoeken naar de beschreven plaats. Annie wilde het liefst meegaan, maar ze wist dat dit geen zin had. Ze kon beter wachten tot ze wist waar ze naartoe moest rijden. Ze belde naar Geerts kantoor. Er was niemand meer. Een keurig articulerende stem op een bandje vertelde haar dat het kantoor morgen vanaf half negen weer bereikbaar was. Annie zuchtte. Ze had geen privénummers van Geerts collega’s. Die stonden in zijn mobieltje en agenda en die had hij bij zich. Ze gingen met niemand uit zijn werkkring vriendschappelijk om. Dat had Geert nooit gewild. Werk en privé hield hij strikt gescheiden. Ze overwoog om de politie te bellen. Dat had geen zin. Wat moest ze zeggen? Mijn man had een uur geleden thuis moeten komen, maar is er nog niet? Ik weet zeker dat hij in de problemen zit omdat ik dat voel en omdat zijn overleden moeder me verteld heeft dat ze hem zag in een loods ergens bij de havens van Rotterdam? Els bellen? Die kon, net als zij, ook niets doen. Annie wachtte. Stelde zich in op Geert. Voelde paniek en overal pijn. Het maakte haar gek. Ze moest iets doen. Ze sloot alle ramen en deuren. Trok haar schoenen aan en ging snel nog even naar het toilet.

Geert had er geen vertrouwen meer in dat hij ooit het einde van de loods zou bereiken voor zijn belagers verschenen. Hij had het gevoel dat hij al uren onderweg was. Het was aardedonker en overal kwam hij obstakels tegen. Wat begon met een vorkheftruck bleek een eindeloze rij machines te zijn. Hij durfde niet voorlangs te blijven lopen voor het geval iemand de loods binnen zou komen en het licht aan zou doen. Dan werd hij meteen gesignaleerd. Daarom liep hij om elk obstakel heen tot hij weer bij de wand kwam. Zijn hoofd deed pijn en zijn polsen ook. En zijn schouders en knieën.

“Ik moet het redden. Ik moet het redden,” hield hij zich voor.

Waarom had hij nog niets van Annie opgevangen eigenlijk? Misschien moest hij zijn mantra herhalen.

Opeens hoorde hij een geluid tegen de muur. Stokstijf bleef hij staan en luisterde. Hij hoorde stemmen. Aan de andere kant. Zo zacht hij kon schuifelde hij dichter naar de wand. De stemmen kwamen van buiten. Van voor hem. Stukje bij beetje sloop hij langs obstakels. Het zweet gutste over zijn rug. Hij mocht geen geluid maken. De stemmen werden luider. Het geluid tegen de muur herhaalde zich een paar maal. Uiteindelijk dacht hij dat hij zich op gelijke hoogte van de mensen aan de andere kant van de wand bevond. Hij bleef staan.

“... hem doen?” hoorde hij.

“Wachten. Hij heeft het spul gezien. Nou weten ze niet of we hem om zeep moeten helpen of niet. Ze zijn bang dat ze de politie op hun dak krijgen omdat hij daar als laatste gewerkt heeft. En ze zijn bang dat hij de politie inschakelt over het spul.”

“Wat een gezeik zeg. Poten in het beton en in de haven pleuren, zou ik zeggen.”

Geert schrok zich een ongeluk. Ombrengen? Poten in het beton? Zijn adem stokte in zijn keel.

“Annie, oh Annie. Help me toch! Annie!”

Hij barste bijna in snikken uit, maar kon zijn huilen nog net inslikken. Voorzichtig deed hij een paar stappen achteruit. Hij moest hier weg. Die lui konden hem horen. Hij wilde rennen. Weg. Weg. Hij moest een machine zien te vinden die reed. Dan kon hij dwars door de wand heen rijden. Een zachte wind streek langs zijn wang. Geert bleef staan. Hij had het duidelijk gevoeld. Net als toen in het kantoor. Hier stond geen wind. Het stonk en het was warm. Heet zelfs. Nergens kwam tocht door.

“Annie?”

Weer streelde iemand zijn wang. Hij sloot zijn ogen.

“Moeder...”

In zijn gedachten zag hij haar staan. Met haar zondagse blauwwitte pakje. Ze lachte naar hem.

“Moeder! Moeder!”

Hij moest zijn best doen om het niet hardop te zeggen. Hij wilde lachen. Haar vastpakken. Ze had hem gevonden!

“Annie! We hebben hem gevonden.”

Annie stond op, griste haar tas van het tafeltje in de gang en rende naar buiten.

“Wijs me de weg, Bram. Hard tegen me praten in de auto.”

Bram wees de weg. Links, rechts, nee volgende rechts. Voorbij die grote boom de weg volgen. Uiteindelijk reden ze op een toegangsweg naar de havens.

“En nu?” vroeg Annie ongeduldig.

“Zet ‘m daar maar neer,” gebood Bram.

Annie keek hem aan.

“Hier? In the middle of nowhere?”

“Je denk toch niet dat je daar in je uppie naartoe ken?”

“Eh... hallo... waarom zijn we hier dan? We kunnen hem niet aan zijn lot overlaten!”

“Dat doen we ook niet. Zijn moeder is al bij ‘m. En wij bekijken onze strategie. Met een beetje spoken gaat het waarschijnlijk wel lukken. We bennen tenslotte met een grote groep. Zodra de kust veilig is kom ik je halen.” “Daar heb ik geen tijd voor, Bram.”

“Je zal wel motten, juffie.”

Bram liet haar alleen achter. Van streek zette Annie haar auto op de vluchtstrook. Ergens wist ze dat hij gelijk had. Maar haar man was in de problemen. In gevaar. Nu moest ze zich weer overgeven aan nietsdoen. Ze vond het onuitstaanbaar.

“Twee kerels buiten de loods. Ongure types.”

Binnen enkele seconden was Bram weer terug.

“De loods heb een schuifdeur, die dicht is met een hangslot aan een ketting. Een stevige. Geert is alleen binnen.”

“En die schuifdeur is de enige toegang?”

“Ja.”

“Dan is het nu tijd om de politie te bellen.”

De grond begon licht te trillen. Vlammen verschenen aan de hemel. Een diep geroffel trok vanuit de aarde omhoog. Schepen trokken aan hun kettingen. Klapten tegen de kadewand. Het leek alsof een oorlog uitgebroken was. Anne staarde verschrikt om zich heen.

“Draai de auto om.”

Annie gehoorzaamde direct. Dit advies kwam niet van Bram, maar uit een haar zeer bekende bron. Ze startte en keerde de auto. Nu liet de ze motor lopen. Water kwam vanaf de havens over de weg gestroomd.

“Geert!”

“Wacht.”

Het vuur verspreidde zich. Klauwde langs stoffen over de grond. Overal klonk het geluid van alarmen en sirenes op. Het kabaal was oorverdovend.

Geert stond in het donker en ook hij voelde de grond trillen en rook de geur van vuur.

“Naar de andere kant van de loods rennen!”

Hij hoorde geen woorden, maar hij wist het. Moeder. Zo goed als hij kon begon hij naar de andere kant van de loods te hollen alsof zijn leven er van afhing. Hij zag nog niet zo goed en het leek wel of de plassen dieper werden. Hij struikelde een paar keer, maar op de een of andere manier was het nu gemakkelijker om op te staan. Hij dacht niet meer aan zijn belagers. Hier voltrok zich een ramp. Hij wist het. Had er geen idee van hoe dat kwam, maar hij wist het gewoon. En hij zat er middenin. Rennen moest hij. Kom op Geert. Rennen.

In de hoek van de loods, waar hij recht op af rende, ontplofte iets. Een geweldige klap beukte hem tegen de grond. Zijn oren sloegen dicht. Rook en stof omringden hem. Maar hij krabbelde op. Iets in hem zei dat hij nu niet op mocht geven. Vlammen begonnen langs voertuigen en wanden te lekken. De hitte werd bijna ondraaglijk. Hij keek even om zich heen en zette zich weer in beweging. Strompelde bijna naar de plaats waar het vuur was ontstaan. Toen hij dichterbij kwam voelde hij het, wind. De ontploffing had een gat in de wand van de loods geslagen. Hij nam een spurt en rende naar buiten. Het licht verblindde zijn ogen en de rook om hem heen benam hem de adem. Maar hij holde en holde. Bij een hek zag hij haar staan.

Annie rende naar hem toe en begon hem mee te trekken aan zijn arm. Ze moesten maken dat ze hier weg kwamen. Ze duwde hem op de achterbank van de auto en stoof er vandoor. Politie- en brandweerwagens scheurden voorbij. Ze reed zo hard ze kon in de richting van de polders. Toen ze buiten de bebouwde kom kwamen, zette ze de auto langs de kant.

“Jongen toch,” zei ze zachtjes terwijl ze hem in haar armen nam.

“Wat is er allemaal gebeurd?”

Voorzichtig sneed ze met de lifehammer de tie-wrap door. Geert kon geen woord uitbrengen. Hij huilde aan een stuk. Annie leidde hem naar de passagiersstoel en startte de auto weer. Dikke rookwolken begeleiden hen naar hun huis.

Daar nam ze hem mee naar de badkamer. Hij leunde zwaar op haar. Voorzichtig kleedde Annie hem uit en waste hem. Ze smeerde zijn wonden in en magnetiseerde ze. Hij had het gevoel alsof hij door een wals het beton was ingedrukt. Elk vezeltje in zijn lichaam deed zeer. Met moeite sleepte hij zich van de badkamer naar de bank in de woonkamer en liet zich langzaam in de kussens zakken. Nu hij veilig was kon hij geen stap meer verzetten.

“Een flinke hersenschudding, maar verder geen blijvende schade. Een of ander chemisch goedje heeft je ogen geïrriteerd,” las Annie in zijn energie. Geert sloot zijn ogen en snoof diep de vertrouwde geur van zijn huis op. Hij dronk water en daarna een beetje thee. Annie zat naast hem en depte zijn gezicht met het vocht van een komkommer. Met zijn ogen nog steeds dicht begon hij te vertellen. Over Wegmet, de klap op zijn hoofd en de stank in de loods. Over hoe bang hij was geweest en bijna niet kon gaan staan. En over de mannen.

“Ze hadden het over een spulletje. Weet je wat ik denk, Annie. Ik denk dat ze illegale chemicaliën hebben geïmporteerd. Er was een geldtekort. Ze hadden iets gekocht, wat ik nergens terug kon vinden. Ze hebben het verwerkt in een nieuw soort pesticide en ik heb er met mijn neus bovenop gestaan.”

Annie concentreerde zich op Wegmet. Ze zag een vat pesticiden dat vermengd werd met gevaarlijke chemische stoffen.

“Ja,” riep Geert. “Au, mijn hoofd!”

“Kalm aan, schat. Blijf rustig liggen en houdt je ogen maar dicht.”

“Zie je wel. Ze hebben een mengsel gemaakt! Een illegaal mengsel van spul uit hun assortiment en verboden rommel. Dat zal uitstekend werken en ze hebben er ongetwijfeld een markt voor. Wat een rotzakken.”

Annie dacht na. Een illegaal middel, waarmee ze de aarde wilden vergiftigen. Ze gaf Geert een zoen op zijn hoofd.

“Kom, dan breng ik je naar bed.”

“Nee, ik moet nog wat vertellen, Annie. Ik heb mijn moeder gezien. In de loods. Ze was er. Ik weet het zeker. Ze heeft me geholpen.”

Annie lachte.

“Weet ik. Ze heeft ons laten zien waar je was.”

Geert kon er niet over uit dat hij echt een geest gezien had. En nog wel de geest van zijn moeder.

“Ze was er echt. Ze heeft dingen tegen me gezegd,” ging hij vol ontzag verder. “Weet je, ze had haar deftige kleren aan. Ach... moeder. Ze heeft me gered. Hoe is het mogelijk, hè. Dat je eigen moeder, die al jaren dood is je kan redden.”

“Zullen we dan nu naar bed gaan?”

Annie was moe. Ze kon haar ogen bijna niet meer open houden en wilde gaan slapen.

“Nog een ding.”

Ze onderdrukte een geeuw. Blij dat hij weer bij haar was en zijn oude enthousiasme had hervonden. Ze keek hem aan.

“Vannacht heb ik een alien gezien.”

Annie trok haar wenkbrauwen op.

“Een alien?”

“Ja, een buitenaards wezen. Hij was heel licht en bewoog een beetje. Hij had grote ogen en geen neus, mond of oren. Heel apart.”

“En hoe weet je dat het een alien was?”

“Geen idee. Ik weet het gewoon.”

“Wat wilde hij?”

“Weten hoe entiteiten over kunnen naar de sfeer waar ze horen te zijn. Ik moest het nog aan jou vragen.”

“Nou, laten we het daar morgen maar even over hebben.”

Annie zuchtte. Ze was blij dat het goed was afgelopen en dat Geert zijn eigen ervaringen had opgedaan en herkent. Maar stilletjes deed het haar ook een beetje zeer dat hij nu zo enthousiast was over iets waar hij al jaren tussen leefde.

Op dat moment deed zich een geweldige explosie voor in het gebouwtje van de zilversmid, die aan hun weggetje was gevestigd. Ruiten sneuvelden en brokstukken van het pand vlogen door de lucht. Een ervan kwam op hun schuurtje terecht, dat gedeeltelijk instortte. Annie had zich bovenop Geert geworpen en prees zich gelukkig dat ze de overgordijnen had dichtgetrokken. Na een paar seconden richtten ze zich op.

“Wat was dat?” vroeg Geert.

“Blijf jij maar hier. Ik ga wel even kijken.”

“Nee, Annie. Ik ga mee.”

“Niks ervan.”

Ze wachtte zijn antwoord niet af en liep naar buiten. De lucht was oranje gekleurd en ze kon het vuur horen knetteren.

“Wat gebeurt er overal, Bram?” vroeg ze zacht.

“Kortsluiting. Op de een of andere manier verschijnt er overal grondwater en ontstaat er kortsluiting. Door de brand ontploffen allerlei stoffen.”

Annie knikte treurig. Het was dus al begonnen. Ze ging terug haar huis in en sleepte Geert mee naar bed. Ze kon er niets aan doen en wilde tegen hem aan liggen. Ze tolde van vermoeidheid. In de slaapkamer veegde ze het glas bij elkaar op een hoopje in de hoek.

“Ruim ik morgen wel op,” mompelde ze in zichzelf.

Snel trok ze het dekbed van Geert af en klopte het voor alle zekerheid uit voor het bed. Geert lag al te slapen. Ze haalde de oude hoover tevoorschijn en zoog de glassplinters in een razend tempo op. Eindelijk kon ze in haar bed stappen en zich tegen de rug van haar man aan opkrullen.

Bram en de groep zaten in Annie’s kamer. Ook daar lag het vol met scherven, maar daar hadden de entiteiten geen last van. Ze zaten om Hannah, Geerts moeder, heen. Ze was nog even meegegaan om te kijken hoe het haar zoon verging. En ze vond het gezellig om even terug op Aarde te zijn. “Enne... hoe kom je nou aan die overkant terecht?” informeerde Koos. “Weet u dat misschien?”

Hannah lachte. Haar licht scheen door het vertrek.

“Heel gemakkelijk,” zei ze. “Als je een groot licht ziet, dan hoef je het alleen maar te vragen. Het is je engel en die neemt je graag mee.”

Ze keken elkaar aan. Dat was gemakkelijk. Ze hoefden alleen maar te wachten tot er een engel op zou duiken. En die engel was er al een poosje.

11

Het huis was stil en leeg. Zurqe kwam aan tijdens de donkere periode. En wat hij gehoopt had was gebeurd. Hij vond Geert en Annie in hun bed en had nog geen entiteit gezien. Geert sliep licht en rusteloos deze keer. Hij draaide en woelde en kreunde. In tegenstelling tot Annie, die juist heel diep sliep. Dit was niet het enige wat hem opviel. Op de een of andere manier voelde het er anders dan de vorige keren. Maar Zurqe had geen tijd om zich bezig te houden met zijn omgeving. Hij kwam met een missie en wilde die zo snel mogelijk volbrengen. Zurqe kromp zich weer in en draaide zacht zijn hand voor de zesde chakra van Geert.

“Geert,” zei hij zachtjes.

Maar Geert antwoordde hem niet vanuit halfwakende, dommelende toestand. In plaats daarvan sperde hij zijn ogen wijd open.

“Wat... in ’s hemelsnaam!”

De gedachte schoot zo sterk uit zijn hoofd dat Zurqe met een schok achteruit deinsde en in de ruimte ernaast terecht kwam. Hij had even tijd nodig om zich te verstellen van de schok. Hij was niet gewend te schrikken en zijn energie fluctueerde hevig. Maar er zat niets anders op dan terug te gaan en voorzichtig begaf hij zich weer in de slaapkamer. Geert zat rechtop in bed. Hij zag Zurqe.

Zurqe boog zijn hoofd in een kleine buiging en seinde: “Ik kom van ver en ik ben Zurqe.”

“Wat kom je doen?”

Het klonk niet echt ontspannen, maar hij stuurde Zurqe niet weg.

“Ik kom je vragen om me te vertellen hoe de entiteiten van hier los kunnen komen. Hoe moeten ze dat doen?”

“Geen idee.”

Hij ging weer liggen en draaide zich met zijn rug naar Zurqe toe. Zurqe was perplex. Het had hem een goed idee geleken om via Geert aan informatie te komen, maar het bleek niet te werken. Hij zou iets anders moeten verzinnen. Nu lag Geert met zijn hoofd van hem afgedraaid. Dat was helemaal niet de bedoeling.

“Geert, kijk naar me,” zei Zurqe zo vriendelijk mogelijk.

Hij moest zijn chakra weer in dezelfde positie brengen zoals hij deze had aangetroffen. Maar Geert luisterde niet. Hij duwde zijn hoofd in zijn kussen. Zurqe wist niet wat hij moest doen. Hij kon hem zo niet achterlaten. Dat mocht niet. Eerlijk gezegd had hij hem niet eens mogen aanraken en met zijn energie mogen rommelen.

“Geert, luister.”

Geert verroerde zich niet. Zachtjes raakte Zurqe hem aan. Met een ruk gooide Geert zijn dekbed van zich af, sprong op en knalde het licht aan. Zurqe hing op zijn plaats genageld van schrik. Beide mannen stonden in de ruimte te bedenken wat ze moesten doen.

“Wat doe je?” klonk plotseling de slaperige stem van Annie.

Ze zat rechtop in haar bed en hield haar ogen dichtgeknepen tegen het licht.

“Hij is er weer. Ik heb hier geen zin in. Dat weet je. Stuur hem weg! Alsof we niet al genoeg problemen hebben.”

Gisteren had het hem heel bijzonder geleken, dat hij de geest van zijn moeder had gezien en ook nog door een vriendelijk buitenaards wezen benaderd was. Maar nu hij er daadwerkelijk tegenover stond, vond hij het niet meer zo leuk. Het was eng. Haalde zijn oude angsten naar boven. Annie schudde even met haar hoofd en probeerde haar ogen verder te openen. Maar het lukte haar niet. Ze zaten dichtgeplakt door de slaap.

“Ik zie niks,” zei ze. “Ga nou maar weer slapen.”

“Daar staat ie. Dat moet jij toch wel zien!” riep Geert verontwaardigd uit. “Ik ben nog helemaal niet wakker. Morgen kijk ik wel.”

En ze ging weer liggen. Toen ze merkte dat Geert geen vin verroerde voegde ze er half onverstaanbaar aan toe: “Ik vraag wel om hulp voor je. Kun je trouwens zelf toch ook.”

Ze draaide zich om en sliep direct weer in.

Geert bleef staan waar hij stond. Hij was doodop, maar klaarwakker. Hij draaide zijn hoofd naar Zurqe, maar durfde hem niet aan te kijken. “Ik ga m’n bed niet in zolang hij daar staat,” dacht hij.

Zurqe wist niet wat hij moest doen. Misschien was dit een goed moment om verder contact te leggen. Als hij het met liefdevolle woorden probeerde, zou Geert misschien inzien dat hij niets kwaad in de zin had. Maar hij wilde de man niet in paniek brengen. De mannen bleven roerloos tegenover elkaar staan. Plotseling vulde de kamer zich met een groot, prachtig licht.

Zurqe keek ernaar en herkende zulke lichtfrequenties vanuit zijn eigen wereld. Het licht nam achter Geert plaats en vouwde zich om hem heen. Geert ontspande. Het licht sloot zijn zesde chakra en vulde hem, als een zacht donzen deken, met warmte. Het keek Zurqe aan en knikte vriendelijk. Een ogenblik voelde Zurqe zich zelfs prettig op deze planeet. Geert liep verdoofd naar zijn bed. De uitdrukking op zijn gezicht was veranderd. Hij zag er kalm uit. Zodra hij in bed lag, viel hij in een diepe slaap.

“Kun jij me helpen?” vroeg Zurqe.

“Laat je niet verleiden. Dit is niet jouw wereld.”

Dat was zo. Maar hij had zijn woord gegeven.

“Dom.”

Dat was ook zo.

“Ze moeten het zelf doen,” gaf het licht als laatste advies voor het verdween.

Het licht had gelijk. Maar Zurqe voelde zich nog niet echt uit de brand. ‘Ze moeten het zelf doen.’ Het klonk logisch. Ze wisten helaas niet wat ze moesten doen en Zurqe al helemaal niet.

Zurqe ging ervan uit dat hij zojuist een engel had gezien, zoals de entiteiten het bedoelden. Hij dacht dat Annie dit had bedoeld toen ze had gezegd dat ze om hulp zou vragen. Als dat zo was, dan had ze dat ongetwijfeld vaker gedaan. Waarom hadden de entiteiten die engelen dan niet aangesproken? Hij snapte er nu nog minder van. En waarom hadden die engelen de entiteiten dan niet geholpen? Langzaam maar zeker werd hij gevuld met de gedachte dat hij zich had gemengd in zaken die veel ingewikkelder lagen, dan hij op het eerste gezicht had vermoed.

Er lag rommel in de tuin. Het gemaaide gras zag er armoedig uit. De stenen van een schuurtje en een half afgebroken schutting lagen er her en der over verspreid. Veel planten waren geknakt. De mensen hadden een troep van de tuin gemaakt, vond Zurqe. De schommelbank was ingestort en de boom stond scheef met een deel van zijn wortels boven de grond. De ruiten van het huis waren gesneuveld en stukken van het dak lagen op de stenen plaats. De entiteiten hadden zich in de tuin verzameld. Ze zagen er opgewonden uit. Om hen heen zoefde Imuba. Ze werd vergezeld door een aantal andere elfen. De elfen hadden het druk met de planten. Ze dwarrelden erom heen en schoven schimmels onder hun bladeren en aaltjes bij de wortels. Nu zag Zurqe ook dat er gnomen rond de boom stonden. Ze hielpen hem de sappen door zijn stam te vervoeren op de plaatsen waar hij beschadigd was. De gnomen stampten de aarde rond de wortels, die nog onder de grond zaten, stevig aan om te voorkomen dat de boom zou sterven.

Terwijl Zurqe het hele schouwspel gadesloeg begon hem te dagen dat de elementalen met de uitvoering van hun plannen waren begonnen. Wat die plannen precies inhielden wist hij niet. Maar hier was schade aangericht. Veel schade. Het zag ernaar uit dat de aarde had gebeefd.

“De engel!”

Bram had hem in gaten voor hij kon vertrekken. De entiteiten stoven op hem af.

“Je wist zeker dat dit zou gebeuren, hè? Daarom bleef je zo lang weg.”

“Wat een toestanden! En er zijn er velen van ons bijgekomen. Maar die zijn nog niet hier. Die staan zich nog te vergapen boven hun lichaam.”

“Nu heb je zeker geen tijd meer om ons mee te nemen.”

“Ja, je mot zeker eerst de goeien helpen.”

Ze spraken door elkaar heen en bombardeerden hem met vragen. Het tumult had de elfen even van hun bezigheden afgeleid.

“Daar is ie!” hoorde Zurqe de hoge tonen van hun stemmen roepen.

Toen kregen ook de gnomen hem in de gaten.

“Zo, ben je daar eindelijk! Wat is dat voor gedoe om ons maar te laten wachten. Denk je dat we eeuwig de tijd hebben?”

Ze stampten en sprongen met hun kleilijven hard op de Aarde. De grond begon er weer van te trillen.

De entiteiten bleven hun vragen op Zurqe afvuren. Zurqe kon zien dat ze zich niet bewust waren van de aanwezigheid van andere wezens in de tuin. Toen ze de aarde voelden schudden, schoten ze verschrikt de lucht in.

“Ga maar snel met ons mee,” zei Imuba. “Nori wacht al.”

Zurqe staarde haar aan.

“Het spijt me Imuba, maar wij kunnen ons niet in jullie zaken mengen. Wij weten te weinig van jullie planeet en elementaire wetten,” zei hij.

De elfen sloten hem verontwaardigd in. De gnomen volgden hun voorbeeld.

“Het is niet aan jullie om dat te beslissen. We hebben toch uitgelegd waarom een onafhankelijke partij noodzakelijk is.”

Maar Zurqe hield vol. Hij wilde en kon geen beslissing nemen over het lot van wezens, die niet tot zijn soort behoorden. En zelfs over hen mocht hij geen beslissingen nemen.

De aarde beefde en met een oorverdovend lawaai stortte water zich door de greppels, die tussen de akkers liepen. Vanuit de sloot achter de tuin verrees plotseling een enorme waterzuil. Het was Nori. Uit haar watermassa stroomden kleine waterbollen, die zich tussen de elfen begaven.

“Dus de onafhankelijken weigeren hun taak serieus te nemen?” vroeg ze woedend.

“Wij mogen ons niet in andermans zaken mengen. Wij kunnen niet beslissen.”

Nori spreidde haar armen. Enkele elfen schoten hoog de lucht in. Ze brachten luchtlagen in beweging. Waterbollen voegden zich bij hen en transformeerden zich tot wolken. De kleine handjes van de zo lief ogende elfjes schoten ze vol elektriciteit. De wolken knalden tegen elkaar op. Gnomen stelden zich in kleine cirkels op de grond, onder de botsende wolken, op en trokken grillige bliksemflitsen naar beneden. Naar de top van een oude boom. Donderknallen verbraken de nachtelijke stilte. Het onweer hield minutenlang aan en uiteindelijk sloeg de bliksem in de boom en het ernaast gelegen tarweveld. Een hevige vlammenzee laaide op. Het vuur verspreidde zich razendsnel over het veld tot aan de rand van de sloot. De dansende vlammen sisten en spuugden.

“Het is jullie taak,” zei Nori, alsof er niets aan de hand was.

En waarschijnlijk was dit voor haar ook zo. De entiteiten hingen in de lucht boven de tuin en staarden naar de vlammen. Eindelijk hielden ze zich stil. Annie en Geert waren ondertussen naar buiten gerend en stonden ontredderd te kijken. Een buurman riep dat hij 112 al gealarmeerd had. Zurqe bekeek de chaos en de verwildering. Hij wist niet wat hij moest doen.

“Onze wetten zeggen het volgende: wanneer de elementen niet met elkaar in overeenstemming zijn, zal de aarde een onnatuurlijke crisis beleven. De polen zullen verschuiven rond de as en de wereld zal kantelen, waardoor de klimaten veranderen en de Aarde een nieuwe natuurorde zal ontvangen. De elementalen die dit hebben aangericht zullen terug gaan naar hun oorsprong in de kern van de aarde en zullen zich opnieuw moeten opwerken tot ze hun taken wel kunnen volbrengen. Er zal een nieuwe generatie elementalen ontstaan, die de zorg voor de Aarde zal overnemen. Zo zal geschieden.”

Ze pauzeerde even om haar woorden kracht bij te zetten.

“De mensen, de dieren én elementalen zullen allemaal ten onder gaan.” De elfen, gnomen, undinen en vuurgeesten hielden zich muisstil. Alleen het geknetter van het brandende tarwe was te horen.

“Dus bepaalt een onafhankelijke partij welke richting de elementen zullen kiezen. Is die onafhankelijke partij er niet, dan treden de wetten in kracht.” Ze keek Zurqe scherp aan. Haar golvende lichaam fonkelde in een dieprode kleur.

“Dat is wel vaker gebeurd,” zei ze zacht. “Maar nu hebben we een onafhankelijke partij, is het niet? Denk je dat het toeval is, dat jullie hier op dit moment terecht zijn gekomen? Gedreven door de overlast van de mensen? Natuurlijk niet! Zo naïef ben je niet. Jullie zijn de beslissende factor. Totale vernietiging of een harde les.”

“Dat kan ik niet doen. De wetten van mijn wereld zeggen dat een ieders wil gerespecteerd dient te worden,” zei Zurqe dapper.

Alle elementalen keerden zich tegen hem. Als een grommende, sissende, gillende massa kwamen ze zingend op hem af. De elementen verbonden zich tot een vlammende wervelwind. Ze zogen hem op. Zurqe verzette zich hevig. Hij kromp ineen en wilde zich tot ver boven hen uitrekken om zo te vertrekken. Maar hij had niet op de kracht van hun woede en aantal gerekend. Ze knaagden aan hem. Zogen de energie in banen uit hem en braken hem. Trokken het licht uit zijn lijf. Zurqe voelde zijn kracht afnemen. Hij probeerde zijn licht uit te stralen, maar het lukte hem niet meer dan een zwak schijnsel te produceren. Hij had zijn vrienden moeten inseinen, zodra hij had gezien dat de elementalen zich op dit deel van de aarde verzamelden. Hij had zich aan een seleniet moeten voeden toen zijn energie uit balans raakte door de schrik van het ontwaken van Geert. Hij had. Maar hij had het allemaal niet gedaan. Langzaam maar zeker begon hij op te lossen.

“Hé jongens, kijk nou, die engel is in de problemen!” schreeuwde Bram plotseling.

De entiteiten waren druk bezig met de politiewagens en brandweer, die in aantocht waren. Nieuwsgierig voegden ze zich bij Bram, die boven de bloemenborder in de tuin van Geert en Annie hing te kijken naar de vlammenzee. Ze keken naar de plaats waar Bram naar wees en zagen Zurqe als een iel schijnsel vlak boven de grond hangen. Hij was klein, smal en hing erbij als een oude, verkreukelde lap. Leek in de verste verte niet meer op de elegante, hoge verschijning die hij was.

“Onze engel!” gilde Loes, de naaister.

Als een razende schoten de entiteiten naar hem toe. Dwars door de elementalen heen. Ze braken hun krachten. Deze probeerden zich woedend te verweren. Met de kracht van een orkaan bliezen de elfen door hen heen. De waterbollen wrongen zich om hun hoofden om hen te verdrinken. De gnomen zetten hun kleivoeten af tegen de grond en beukten met kracht tegen hun lichamen. Het vuur van de vlammen hechtte zich aan hun kleding. Maar de entiteiten merkten er niets van. Ze waren nog wel aan de Aarde gebonden, maar op een heel andere manier dan voor hun dood. Ze waren onaantastbaar voor de aardse elementen. Nori gilde van woede. Ze stortte zich in de sloot en spoelde via de tuinen de huizen in. De entiteiten bekommerden zich niet om de omstandigheden. Ze vingen Zurqe op. Omringden hem met hun hoop.

“Onze engel,” zei Bram, met een brok in zijn keel. “ ’t Is een goeie kerel.” Hij streelde hem. Wat er aan de hand was wist hij niet. Maar dit was niet goed. Kon niet goed zijn.

“Kom jongen. Kom,” zei hij zachtjes.

Koos legde zijn hand op de tanende energie. Zijn droevige ogen zagen er somberder uit dan de anderen ooit gezien hadden. Velen volgden zijn voorbeeld. Er waren er ook velen die vertrokken. Als de engel niet meer was, kon hij ook niets voor hen doen.

“Laten we maar bij ‘m blijven,” zei Bram. “Ik weet niet hoe een engel ken sterven, maar hij hoeft het niet in z’n uppie te doen.”

Vele handen troostten Zurqe. Vulden hem met hun liefde. Zijn energie keerde terug. Beetje bij beetje. Tegen de ochtend was hij moe, beschadigd, maar wist hij weer wie hij was en waar hij zich bevond. Hij voelde de liefde van een vreemde energie in zich. Maar hij zag niemand van hen. Waar hij ook keek.

Het leven buiten de megaliet verliep koortsachtig en dromerig. Vanfu kon zich er niet toe zetten zijn verslagen te completeren. Zijn gedachten waren bij Zurqe, met wie hij geen contact kon leggen. Miold voelde zich verplicht de elementalen te bezoeken, maar wist dat dit niet de bedoeling was. Hij had gehoopt op weg naar huis te zijn met een lading informatie en mooie ervaringen. In plaats daarvan voelde hij zich vreemd verlegen met een situatie die niet de zijne was. Het knaagde aan hem.

“Zullen we een kijkje gaan nemen?” vroeg Vanfu, die het onrustige gevoel niet uit zijn binnenste kon verdrijven.

“Waarom?” vroeg Miold.

“Ik weet het niet. Mijn gedachten worden naar Zurqe getrokken, maar ik kan me niet met hem verbinden.”

Miold sloot zijn ogen en seinde lange trillingen uit. Er kwam geen antwoord.

“Er is iets mis. Ik weet het nu zeker,” zei Vanfu bezorgd. “Ik ga erheen.”

“Dat kan niet. We weten niet waar het huis van die Geert is.”

Miold begon zich nu ook grote zorgen te maken. Het was een slecht teken als iemand geen antwoord gaf wanneer hij werd geroepen. En het was een nog slechter teken wanneer ze zich niet met elkaar konden verbinden, waardoor ze elkaar zagen op de plaats waar ze verbleven.

“Ik kan hem niet eens zien. Jij?”

Miold schudde zijn hoofd. Hoe hij ook probeerde, hij kreeg geen beeld van Zurqe te pakken. Het leek wel of hij opgelost was. Ze vulden hun huidplooien met seleniet en vertrokken. Op zoek naar hun vriend.

Rond de hoogste bergtop hing een merkwaardige stilte. De energie was er laag.

“Er is iets in de dimensie van de elementalen. Ze zijn weggetrokken van dit gebergte,” zei Miold.

De vrienden keken elkaar verontrust aan. Zurqe onvindbaar en nu waren de elementalen ook vertrokken. Het leven zag er plotseling veel minder rooskleurig uit dan een omwenteling geleden. Toen hadden ze gedacht probleemloos naar huis terug te kunnen gaan met een mand vol informatie.

“We moeten de elementalen zoeken. Zij zullen ons kunnen vertellen waar hij is.”

Vanfu keek Miold aan. Hij wist dat de dapperheid die hij nu aan de dag legde heel wat van hem vergde. Miold had zich veel liever niet meer op deze blauwe planeet laten zien. Nu ging hij de wezens zoeken, die hij zo nadrukkelijk probeerde te vermijden.

“Laten we gaan,” zei hij.

Ze vlogen een rondje om de Aarde en kwamen langs een gebied waar de lucht een andere beweging vertoonde, dan ze eerder hadden opgemerkt. Het wervelde er en ze zagen de kleine oranje punten van vuur gloeien. “Daar zijn vast elementalen aan het werk.”

Vanfu en Miold zoefden er heen. Wat ze zagen deed hen versteld staan. Overal stonden en liepen mensen. Ze gilden en huilden. Huizen stonden in brand. Vlammen likten over de akkers. Vanfu wist dat de omgeving in dit deel van de wereld er geordend uitzag. Huizen in rijtjes. Stukjes land verdeeld in rechte lappen en gescheiden door smalle waterbaantjes. Nu was het gebied bezaaid met brokstukken van allerhande materialen. Bomen lagen ontworteld en de lucht hing vol met stof en roetdeeltjes.

Nori kwam en begroette de twee vreemdelingen.

“Kom,” zong ze met haar prachtige stem. “Het is een beetje uit de hand gelopen. Ik zal jullie naar hem toe brengen.”

Vanfu keek haar aan. In haar stem herkende hij een tweede laag. Maar hij kon niet grijpen wat die was.

“Mond houden,” seinde hij Miold in.

Hij herinnerde zich de woorden van de undinen, die ze hem wilden laten overbrengen aan de vuurgeesten. Hij was toen blij dat hij het niet had gedaan.

Ze volgden haar tot ver boven de grootste watervlakte, die ze op de Aarde hadden gezien. Nori ging hen voor naar een klein, vulkanisch eilandje, midden in de oceaan. Onderweg voegden zich vele elfen en undinen bij hen. Vanfu vertrouwde het niet. Zurqe hield niet van water. Dat wist hij. Bovendien was hij naar de Aarde teruggekeerd om de entiteiten te helpen en die bevonden zich in een gebied waar veel mensen waren. Bij het huis van Geert en Annie. Hij pakte een seleniet en drukte die in Miolds hand. “Niet loslaten,” zei hij en voor de elementen vat op hem kregen schoot hij er vandoor. Tot ver boven hun laag. Hij had, via de seleniet, een sterke lijn tussen hem en Miold gespannen en concentreerde zich op wat zich ver onder hem afspeelde.

Nori en de elfen deden net of ze de ontsnapping van Vanfu de gewoonste zaak van de wereld vonden en sponnen al lachend een net om Miold. Hij maakte zich in de tussentijd leeg. Stopte zijn gedachten in de seleniet, die ze via de lijn afvoerde. Toen hij leeg was, haalde hij een andere seleniet uit de plooi van zijn huid en begon zich overmatig te voeden. De steen gaf hem zoveel van haar kracht dat ze uiteindelijk uiteen spatte. Miold straalde, maar voelde zich alles behalve stralend.

Nori liep hem in de weg. Ze had de lijn gezien en probeerde die te verbreken. Maar door de kracht van Miolds energie lukte dat haar niet. Ze zag de kleine steen uit elkaar vallen. Ving de stukjes op en bestudeerde ze.

“Hm,” dacht ze. “Ze gebruiken dus ook de kracht van de natuurlijke elementen uit hun wereld en de omgeving van de etherische sferen. Ze zijn sterker dan ik dacht. Die ander was natuurlijk al verzwakt toen hij hier kwam.”

Ze liet hem verder met rust tot ze hun bestemming bereikten. Daar zette ze hem aan de rand van een krater, die rustig kabbelende lava in de diepte van haar binnenste herbergde.

“Je bent dus teruggekomen,” zei ze.

Miold knikte licht.

“Je hebt er anders wel de tijd voor genomen.”

“Ik heb mijn geweten gebruikt om de kwestie te overleggen,” antwoordde hij.

“We hadden ook niet anders verwacht.”

De berg trilde. De aarde- en vuurelementen konden elk moment verschijnen. Ze moest opschieten.

“Wat heb je besloten?”

“Dat wij, vanuit onze wetten, geen beslissing mogen nemen.”

Ze schoot omhoog en spoot over hem heen.

“Deze discussie hebben we al gevoerd. Dit is niet wat we van je verwachten. Jij hebt je in onze wereld begeven en daardoor zul je je aan onze wetten moeten houden.”

Ze schakelde de elfen in die op de lijn begonnen in te hakken met harde windstoten. Maar Vanfu vulde de lijn met zijn kracht.

“Wat moet ik doen?” seinde Miold naar boven.

“Houd je leeg!”

Hij had gelijk. De elementalen pikten zijn gedachten direct op.

“Zo... dus je weet het nog niet.”

Nori keek hem triest aan.

“En nu? Moeten we wachten tot de we compleet zijn om je te laten zien waartoe we in staat zijn? Het is je vriend ook niet goed bekomen.”

Miold keek haar aan en voelde zich intens verdrietig.

“Je moet kiezen! Je bent hier niet voor niets!”

“Ik heb niets te kiezen.”

Met een oorverdovend gestamp klommen de gnomen op uit de grond. De temperatuur rond de krater begon te stijgen. Lava pruttelde en sputterde. Kleurde oranje.

“We zijn er nu dus allemaal.”

Nori klonk teleurgesteld.

“Wat is de stand van zaken, aarde?” informeerde ze.

“Noord-Europa ligt plat. Niet alles is dood, maar de verwoesting is hevig.

Noord-Amerika brandt.”

Nori knikte. De strijd der elementalen was begonnen. Zij had nog niet haar toestemming gegeven om gebieden drastisch op te ruimen. De elfen evenmin. Dat ze hadden meegewerkt in een klein gebied wilde niet zeggen dat ze daarmee zwijgend hadden ingestemd om halve continenten plat te gooien. Ze had gedaan wat ze kon.

Miold zag haar worsteling. Die undine was niet uit op vernietiging. Dat had hij in het begin, op het zand, al gezien. Maar nu voelde hij haar verdriet.

“Ik beslis,” zei hij langzaam.

De elementalen staarden hem aan. Elfen en undinen schaarden zich om hem heen in golvende bewegingen. De bergwanden vulden zich met kleine, geelbruine kleiwezens. In de diepte van de krater sisten lage vlammen. Hij liet de seleniet uit zijn hand glijden en verbrak daarmee de lijn.

“Het water reinigt haar gebied. Ze geeft de voorwerpen terug aan de mensen. De lucht reinigt haar bovenste lagen en de ruimte boven het water. De aarde bewaakt haar bergen en gooit de voorwerpen in de dalen. Het vuur verbrand alle voorwerpen.”

Nori keek hem aan. Ze liet de woorden in de lucht hangen als een loden last.

“Dan heb je ieders wens vervuld,” zei ze tenslotte zacht. “Behalve die van jezelf.”

De mensheid zou ten onder gaan. Ze zouden ontploffen door de gevaarlijke stoffen die ze overal gedumpt hadden. Het vuur zou hun omhulsels verbreken en de gassen en radioactiviteit zouden zich ophopen in de onderste luchtlagen tot ze als een deken het land bedekten. Misschien zouden er mensen overleven. Zij, die zich op zee bevonden. Maar hun overlevingskans was uiteindelijk klein en bovendien waren dat er niet genoeg om de mensheid binnen enkele honderden jaren terug te brengen op het niveau waar ze nu was. De elfen en undinen zagen hun wens vervuld door zich uitsluitend bezig te houden met hun taken: het opruimen van hun element. De gnomen en de vuurgeesten kregen hun zin door het mogen vernietigen van de mensen. De hevigste klappen zouden de dieren oplopen, waarvan vele soorten ophielden te bestaan. Maar de evolutie deed haar werk. Dierenfamilies ontstonden en stierven uit om plaats te maken voor nieuwe soorten. Zo was het altijd geweest.

“Maar jij?” herhaalde ze.

Tranen dropen over haar golvende lichaam. Dit was niet de bedoeling.

“Ik heb gekozen,” zei Miold vriendelijk en liet zich achterovervallen. “Ik los op en ga een leven terug. Als ik dat geleefd heb, kom ik weer in mijn wereld. En wanneer er dan een voorwerp uit de ruimte valt, ga ik niet mee om uit ze zoeken wat de oorsprong ervan is.”

De vlammen lichten op toen zijn energie de lava raakte. Ook al wilden de geesten van het vuur hem geen kwaad doen. De wetten van hun element deden zich gelden.

Vanfu en Zurqe keerden terug naar huis. Ze plaatsen het voorwerp in een grot en legden de kristallen er omheen, zodat iedereen zou weten wat het was en waar het vandaan was gekomen.