Reis van het einde naar een nieuw begin

1e druk februari 2015

Uitgeverij Spirit on Paper
www.uitgeverijspiritonpaper.nl

Omslagontwerp
Barbara Helmig, Invormgeving
www.invormgeving.net

ISBN: 978-90-816851-0-8
NUR: 320

© Linda van den Boogert
Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd,
opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand
en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk,
fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke wijze dan ook,
na voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

PARALLELLE WERELDEN

Reis van de oorsprong terug naar het geheel

Deel I

Reis van het einde naar een nieuw begin

DEEL II

Reis naar de oorsprong

DEEL III

Reis in het geheel

In overleg hebben de meeste mensen besloten
om hun eigen naam in het boek te laten gebruiken.
Enkele namen zijn veranderd, omdat dit aangegeven is
of om de privéomstandigheden van de beschreven personen te garanderen.

13 OKTOBER

Een droom leidt de reis in. Een reis die ik, zonder dat ik het in de gaten heb, al 13 jaar aan het voorbereiden ben.

Ik droom regelmatig. Over dingen die belangrijk zijn voor de gebeurtenissen in mijn leven en ik weet dat dit er weer een is. Gedurende de nacht van 12 op 13 oktober word ik wakker met duidelijke beelden in mijn hoofd.

Ik ben onder de grond... het is donker... er zijn schuine wanden... op de een of andere manier heb ik het idee dat ik me in een piramide bevind... ik zie een gat in de grond... het is rond en niet zo groot... er komt helder water uit... het is een bron... het water vloeit via een smal stroompje vanuit de bron mijn gezichtsveld uit... ik kijk ernaar met andere mensen... ik weet niet wie het zijn, ik kan ze niet zien... er verschijnen 3 stenen of tegels... ze hebben een Maya-motief... ik herinner me niet of dat aan alle kanten was of alleen aan één kant... plotseling hoor ik in het Spaans: REGRESAMOS AL FUENTE (WE KEREN TERUG NAAR DE BRON)
Zo zag het er ongeveer uit:

Een merkwaardige droom. Maya-motieven. Een piramide. Terugkeren naar de bron. Ik heb geen idee wat het te betekenen heeft. Toch voel ik dat deze droom me iets te zeggen heeft. Daarom knip ik het lichtje van het nachtlampje naast m´n bed aan en maak snel een tekeningetje met wat krabbels in het boekje dat ik nooit nalees. Het zal vanzelf wel duidelijk worden, bedenk ik voor ik weer in slaap val.

De volgende middag moet ik er weer aan denken. Maya-motieven. Daar weet ik niets van. Mijn vriendin Cootje, die uit Amerika komt en in Mexico is opgegroeid, heeft me in het begin van onze vriendschap weleens de kaart van het gebied waar de Maya´s geleefd hebben laten zien en wat foto´s van ruïnes in de jungle van Midden-Amerika. Er stonden gebouwen met trappen en mensen in witte jurken op.

Haar verhalen gingen toen altijd over de tochten die ze met haar familie maakte en waarbij ze op matjes op de grond sliepen. Meer wetenswaardigheden had ze niet te melden en daar blijft het bij wat mijn kennis over de Maya’s betreft. Het houdt me weer even bezig. Ik kan uit de droom niet opmaken of de piramide die ik zag in de Mexicaanse bossen of het Egyptische zand stond, maar door de Maya-motieven ga ik ervan uit dat het om een piramide in Midden-Amerika gaat. En over ´de bron´ kan ik alleen verzinnen dat er wellicht een doorgeving over ´een´ of ´de´ bron komt. Ik vraag het aan boven, maar krijg geen antwoord.

Met boven bedoel ik een ondefinieerbaar gebied, waar de informatie vandaan komt, die sinds jaar en dag regelmatig in me opborrelt. Het is informatie over zaken waar ik totaal niets vanaf weet, of waar ik op dat moment niet mee bezig ben. Het komt gewoonweg in me op in de vorm van woorden of beelden. Dit gebeurt niet de hele dag door en ik lig er nooit van wakker. En ik krijg dus ook niet altijd een antwoord als ik iets vraag. Die informatie helpt me en laat me dingen weten, die op de een of andere manier blijken te kloppen. Ik noem het doorgevingen. Om het voor mezelf begrijpelijk te maken heb ik het over ‘ze’ wanneer ik het over de bron van deze doorgevingen heb en over ‘boven’ wanneer ik deze bron wil plaatsen. Eigenlijk weet ik helemaal niet of ze zich ergens boven me bevinden. Ik maak het op deze manier voor mezelf alleen maar gemakkelijker om te begrijpen. Ze geven dingen door en zijn er op de momenten dat ik het nodig heb. Ik heb een onvoorwaardelijk vertrouwen in de doorgevingen, maar ik luister er niet altijd naar. Soms ga ik gewoon m´n eigen gangetje om er in de regel na een poos achter te komen dat ik toch beter had kunnen luisteren. Ik heb er tot een aantal jaren geleden zelden over gesproken. Bang voor onbegrip en de afwijzing van anderen. Bang om als ‘labiel’ of ‘gek’ te boek te komen te staan. Maar de doorgevingen zijn er altijd al geweest. Horen erbij en geven me een gevoel van veiligheid.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Omdat ik de beelden uit de droom niet kan plaatsen verschuif ik ze naar de achterkant van mijn gedachten. Als wat de droom betekent van belang is, dan zal dat vanzelf wel duidelijk worden. Het leven gaat door in een gezin met vier tieners, een man waarvan het niet zeker is of het bedrijf waar hij werkt failliet gaat en mijn eigen geworstel om m´n praktijkje draaiende te houden. En daarnaast is er nog de vertaling van het boek dat ik via boven gechanneld heb. Met mijn Cootje ben ik begonnen met de vertaling ervan in het Spaans. Drukte genoeg en al snel denk ik niet meer aan de Maya´s en piramides. Nog diezelfde week laten ze plotseling iets weten wat me weer flink aan het denken zet: de reis kan aanstonds aanvangen.

Reis? Welke reis? Ik ga graag op reis, maar er staat voorlopig niets in de planning. Nou ja, als het doorgegeven wordt dan kan het bijna niet anders of ik ga op reis. Ik ben direct alert en enthousiast.

MEDIAMIEK SCHILDEREN

HET JAAR 2000

Ik zou niet lang hoeven wachten op een verklaring voor mijn droom. Ik ging daadwerkelijk een reis maken. Een reis naar de parallellen van een tekst, die ik drie jaar eerder, in 2010, had doorgekregen. Een reis naar de betekenis van al die merkwaardige ontmoetingen tijdens mijn leven. Een reis naar de ingewanden van de mens en de rui’nes van de bouwwerken, die de Maya’s op de Aarde nalieten. Wat begon als een wonderlijke en vaak hilarische reeks van voorvallen werd binnen enkele maanden omgekneed tot een geheel van kennis en terugkeren naar de bron.

Maar laat ik beginnen ergens bij een begin in de tijd. Daarvoor kom ik uit in het jaar 2000. Ik was me er toen helemaal niet van bewust dat ik op reis was gegaan. Ik volgde wat op mijn pad kwam. In persoonlijk en vooral ook spiritueel opzicht. In dat jaar bezocht ik met een van de kinderen een therapeut. Terwijl ze druk doende was met de houding van onze zoon, zei ze plotseling ins blaue hinein dat ik moest gaan schilderen. Met waterverf op papier. Ze kreeg het door. Doorgegeven boodschappen waren niet iets waar ik van opkeek. Kende het zelfs erg goed. Ik wist ook dat de beste doorgevingen op onverwachte momenten komen en niet altijd direct in een context te plaatsen zijn. Daarom wimpelde ik haar opmerking niet af en probeerde ik in plaats daarvan nog wat informatie los te peuteren. Ze kreeg er verder niets over door. Ik dacht er een poosje over na, maar kon niet bedenken waarom ik zou gaan schilderen. Ik ben best creatief, maar heb nou ook weer niet echte tekentalenten. Even bedacht ik dat ze misschien het enthousiasme van mijn man Varg had opgepikt. Die was met een cursus ’kunstschilderen voor beginners’ begonnen aan de vrije academie. Ik kon er voor mezelf op dat moment niets mee en sluisde de boodschap door naar de achterkant van mijn geheugen.

Een aantal maanden later kreeg ik via boven te horen dat ik naar een bepaalde mevrouw moest om een seizoen mee te doen met haar meditatiegroepje. Ik zag het helemaal niet zitten. Mediteren doe ik op mijn eigen manier. Lekker eigenwijs. Ik bedacht een scala aan excuses. Meestal als ik iets niet doe, dan is dat aan mij en hoor ik er niets meer over. Maar ik hoorde het weer. Niet een keer, maar steeds vaker. Telkens wanneer ik in bad lag. Tenslotte belde ik maar. Ik hoopte dat ze vol zat. Maar nee hoor. Heel vriendelijk zei de mevrouw dat er nog een plaatsje was. In gedachten voegde ik eraan toe: speciaal voor mij. Ik ging en het was verrassend leuk. Meestal abstracte beelden stroomden mijn hoofd door en de mevrouw, die het groepje leidde, leerde me hoe ik ze kon interpreteren. Dat bracht een enorme verandering in de manier waarop ik met de beelden om kon gaan. Tot dan toe nam ik beelden, die in mijn hoofd verschenen, aan voor gezien en deed ik er alleen iets mee wanneer ik ergens een verband legde. Zo had ik bijvoorbeeld wel vaker een schedel waar haren uit begonnen te groeien gezien. Helemaal niet eng. Het was een rustig beeld, dat voorbij trok en het duurde altijd kort. Ik had me natuurlijk regelmatig afgevraagd wat dat te betekenen had. De mevrouw legde uit dat het groeien van het haar duidde op toename van kennis.

Na een paar weken verscheen er op een mooie meditatieavond een speciaal beeld in mijn hoofd van een soort zilveren weg, die omgeven werd door de kleuren van de regenboog, die zich langs die weg herhaalden en uiteindelijk naar de zon of de maan leidden. Wanneer ik mijn ogen sloot zag ik het helder en vol diepte voor me. Ik vond het prachtig. Na een paar dagen werd ik tot mijn verbazing overspoeld door een intens verlangen om het te schilderen. Ik herinnerde me de ontmoeting en de woorden van de therapeut en haalde Vargs schildersspullen te voorschijn. Die was inmiddels weer over zijn bevlieging heen en alle spulletjes lagen keurig op me te wachten in een kast. Het beeld, dat in mijn hoofd verschenen was, bleef hangen. Ik kon het oproepen wanneer ik maar wilde. En daarmee begon het. Aan de keukentafel. Ik schilderde in eerste instantie na wat ik zag. Sloot mijn ogen om naar het beeld te kijken en zette daarna de lijnen op papier. Tenminste deed er een poging toe, want het was veel moeilijker dan ik had ingeschat. Lucht. Het lukte niet en ik zat er een beetje op te mopperen.

In de weken die volgden verschenen er na het eerste beeld nog een aantal van wegen langs kleuren die leidden naar trappen of de lucht. Ik oefende me suf. Maar de kleuren liepen uit in grote vlekken in plaats van subtiele wolkenvelden te vormen. Ik kreeg naast lucht bovendien water te zien. Wat een verschrikking. Hoe schilder je rimpelingen in een watervlakte zonder kanten en een lucht zonder kinderlijke wolkenpartijen? Ik had er op een dag niet veel zin meer in. Nutteloos. Waarom zag ik die beelden? Waarom moest ik ze schilderen als ik dat niet kon? In gedachten hield ik mijn hand boven een oefenpapiertje, terwijl ik me allerlei vragen stelde over het doel van de hele onderneming. Weer deed ik m`n ogen dicht. Nog een laatste poging wilde ik ondernemen. Daarna zou ik de spulletjes terug leggen voor de volgende die zijn of haar artistieke talenten wilde ontplooien. Toen gebeurde er iets wonderlijks. M´n hand werd overgenomen. Zacht en het voelde vertrouwd. Ik hield de penseel heel losjes vast en werd over het vel gestuurd. Daarna naar de verfdoos. Niet pats boem in een kleurtje, maar van kleur naar kleur. Het voelde bijna als een fladderende vlinder, die van kleurtje naar kleurtje vliegt om telkens een kleine hoeveelheid verf op te slurpen.

“We zullen je eens laten zien hoe je een luchie kan maken,” zeiden ze toen. Het was een hele geruststelling dat ze bij dat merkwaardige schilderen betrokken waren.

Mijn bestaan als mediamiek schilder was ingeleid. Dat was in het begin spannend en ook een beetje eng. Ze hielden zich namelijk ook na die ene zin weer stil. Gaven geen adviezen of antwoord op de vraag waarom ik dat mocht doen. Ik moest dus zelf in het vertrouwen komen en er zeker van zijn dat het goed was. Dat ging me niet gemakkelijk af. Na de eerste mediamieke penseelstreken begon ik me allerlei dingen af te vragen. Zoals of je laten leiden ook kon betekenen dat je lichaam ongewenst overgenomen werd. Dat er dingen konden gebeuren waar je helemaal niet voor koos.

Ik liet het schilderen ongeveer een maand voor wat het was. Maar nieuwsgierigheid won het. Ik besloot om er nog eens voor te gaan zitten. De energie die mijn hand overnam voelde vertrouwd en liefdevol aan en dat sterkte me. Ik hield het hele proces en mezelf met argusogen in de gaten. De uren en dagen daarna gebeurde er niets vreemds in mijn leven. Enkel de stilte van boven. Ik ging er nog eens voor zitten. De lijnen en vormen, die op papier verschenen intrigeerden me, maar ik was meer bezig met hoe mijn hand naar de verf en over het papier ging en wat ik daarna voelde in mijn lichaam. Uiteindelijk ging ik ervoor. In enkele weken tijd had ik door hoe ik mijn handen kon toevertrouwen aan de bewegingen. De beelden verdwenen. Die waren niet meer nodig. Kleuren werden gemengd en op papier gebracht. In het begin schilderde ik op een aquarelblok. Daarna werd me gezegd dat ik een groot vel moest nemen en op een plank moest plakken met water en band. In de winkel voor schilderbenodigdheden werd me door boven aangewezen wat ik moest kopen. Dat gebeurt vaker. Dan krijg ik een duwtje in mijn rug naar de juiste schappen en producten. Ik kocht het en Varg vertelde dat dit een bestaande techniek was die ’nat-innat’ heet. Dat had hij nog van zijn blauwe schildermaandag onthouden. Daar werd ik erg enthousiast van.

Het mediamiek schilderen was in eerste instantie vooral spannend om wat er met mij gebeurde. Nu verschoof mijn aandacht naar wat er op papier ontstond. Hoe het allemaal heette wat ik deed, daar had ik geen idee van. Heb dat nog steeds niet. Sta met een mond vol tanden als iemand me iets vraagt over de gebruikte technieken. Ik leerde dus mediamiek schilderen, met aquarelverf op papier. En daarmee koos ik een pad. Kleuren werden duidelijk. Uitgelegd. Niet via boeken of personen, maar via doorgevingen uit die andere wereld, die ik boven noem. En uiteindelijk begreep ik dat alles uit kleur bestaat. De bewegingen van het zielenleven en de bewegingen in de wereld zijn vertalingen van de kleuren die zich vormen in het geheel. Door de kleuren te verstaan verbreed je je kijk op je Zelf en op de omgeving. Dat leerde ik en daarmee belandde ik in de wondere wereld van de kleuren, van vormen en bewegingen.

Ik schilderde. Jaar na jaar. Organische vormen. Beweging. Kunst die je voelt. Energie. Maar ja. Vertel dat maar eens. Dat je niet zelf iets maakt, maar dat het via jou gedaan wordt. Stiekem gelach, onbegrip of afkeuring waren over het algemeen mijn deel. Soms werd iemand geraakt. Heel diep. Die moest en zou het schilderij dat hem of haar zo raakte hebben. Ik vroeg me daardoor af wat de reden was van dit gebeuren. Hoe kon een gewone huisvrouw plotseling mediamiek schilderen zonder dat daar een bedoeling achter zat? Waarom werden sommige mensen zo diep aangeraakt door die beelden? Dat vroeg ik keer op keer aan boven. En daar kreeg ik nooit een antwoord op. Maar ik bleef ermee bezig. Ik kon me niet voorstellen dat ze van boven zoveel energie stopten in mij als enkeling. De uren die ik achter een ezel doorbracht waren niet meer te tellen. Op een gegeven moment dacht ik dat het de bedoeling was dat ik de wereld liet weten wat er doorgegeven werd. Maar die wereld toonde geen interesse. Wat ik ook probeerde. Exposities bleven steken in het kleine circuit van een gemeentehuis of bibliotheek. Kunstkenners keken er niet eens naar omdat ik geen opleiding had genoten. Uiteindelijk gaf ik het op. Begreep ik dat ik had bedacht dat het de bedoeling was om het de wereld in te brengen en dat ik dit nooit via boven had gehoord. Dat ze tot grootse dingen in staat zijn, daarvan had ik al heel wat gezien. Misschien moest ik me er niet druk om maken en de dingen hun loop laten nemen. Uiteindelijk zou het allemaal wel op z’n plek vallen.

Door de jaren heen werden aan de kleuren woorden toegevoegd. De doorgevingen van boven kwamen vanaf dat moment niet meer alleen maar op persoonlijk vlak. Ik zette de kleuren van mensen, die mijn pad kruisten en er om vroegen, op papier en kreeg daar readingen bij door. Dan ging ik met mijn hand over de geschilderde beelden en vormden zich woorden over die lijnen in mijn hoofd. Deze geschilderde tekeningen, die zoveel vertellen, noemde ik espigrafieen.

Daarnaast begon ik woorden en beelden te ontvangen over grotere zaken die met het leven op Aarde te maken hadden. In 2014 werd me duidelijk waar het allemaal voor diende. Na het maken van die bijzondere reis.

COOTJE

2009

Terug naar het jaar 2009. Toen schilderde ik een wenskaartenlijn. De kaarten bleken aan te slaan en ik verkocht ze aan collega´s en tijdens exposities. Ook de aanloop voor de espigrafieen groeide en ik besloot om officieel een praktijkje op te zetten met een kleine uitgeverij voor de kaarten. Zo werd Spirit on Paper geboren.

In die tijd leerde ik Cootje kennen. Ze kwam uit Amerika. We ontmoetten elkaar tussen de klapdeuren op het bedrijf waar we, op verschillende afdelingen, werkten. “Hallo,” groette ik in het voorbijlopen de tengere vrouw met de opvallende, rossige lokken.

In plaats van door te lopen bleef ze staan en keek me aan. Peilde mijn energie. Dat zag ik. Stelde zich lachend voor en we gingen weer onze weg. Nog diezelfde ochtend dook ze opeens aan de tafel waar ik koffiedronk op. Ze duwde een briefje in mijn hand met haar adres en telefoonnummer en vroeg of ik een keer wilde komen eten. Ik mocht mijn hele gezin meenemen. Verwonderd dacht ik erover na. Ik vond het wel leuk om iemand uit een andere cultuur te leren kennen en haalde Varg over om mee te gaan. Dat viel niet mee. Hij had er niet zoveel zin in om bij mensen te eten, die we helemaal niet kenden. Om mij een plezier te doen stemde hij uiteindelijk in. We maakten een afspraak om een keertje kennis te maken.

Cootje woonde met man en kind een paar dorpen verderop. Het moment dat we haar gang in stapten zal ik nooit vergeten. Ik liep tegen een muurtje aan dat vol hing met ingelijste Spirit on Paperkaarten. Lijstjes met kleurige zelf gesneden passepartoutjes. Ik wist niet precies wat ik ervan moest denken. Het vleide me aan de ene kant wel. Toch kreeg ik er een onverklaarbaar onbestemd gevoel bij. In de woonkamer liet ze me nog een ingelijste Spirit on Paperkaart van engelenenergie zien.

“Gabriel, die is bijzonder,” zei ze. “Dat is mijn vader.”

Ik stond er versteld van. Ik had van meer mensen gehoord dat ze de kaarten inlijstten. Maar dit waren er veel en ze hingen wel erg pontificaal in het zicht. Ik kon het merkwaardige gevoel, dat me bij binnenkomst bekropen had, niet van me afzetten. Enkele dagen later kwam ze bij me thuis voor een espigrafie. Ze liep er meteen mee weg. Kon er geen genoeg van krijgen en de aantrekkingskracht die de schilderijen op haar hadden was zelfs voor mij ongelooflijk om te zien.

Ik had nog nooit iemand zoals Cootje ontmoet. Waar ze zin in had deed ze. En waar ze geen zin in had niet. Was iets niet mogelijk, dan wachtte ze tot het wel mogelijk werd en deed ze het alsnog. Alles wat frustrerend kon zijn wuifde ze met een handgebaartje over haar schouder weg en dat adviseerde ze ook aan anderen om te doen. En ze had voor mij een merkwaardige energie: heel sterk, maar op de een of andere manier niet aanwezig. Ik had zoiets nog niet eerder gevoeld. We raakten bevriend.

Op een dag, niet zo lang nadat we als vriendinnen met elkaar om begonnen te gaan, meldde ze simpelweg en bijna tussendoor dat ze ‘lid’ was geworden van Spirit on Paper. Dat verbaasde me natuurlijk, want Spirit on Paper was geen vereniging en had helemaal geen leden. Ik had er geen idee van wat ik haar kon laten doen. Maar ik vond het grappig en haar belangstelling deed me goed. Ze bracht gezelligheid en wakkerde mijn eigen enthousiasme aan. Dus bespraken we over het algemeen de schilderijen die doorkwamen. Op de een of andere manier was ze vanaf dat eerste moment altijd wel ergens aanwezig in mijn leven.

HET EINDE

2010

Alles ging z’n gangetje. Ik schilderde, maakte espigrafieen en vroeg me weer eens af waar al dat geschilder voor diende. Af en toe verzeil ik in zo’n periode. Dan lijkt het leven me saai en mis ik een doel. Ik begin me dan van alles af te vragen over nut en nutteloosheid. Het was januari 2010.

Of het kwam door mijn gedachtegang of omdat het er tijd voor was weet ik niet precies. Ik denk het laatste. Op een nacht was ik plotseling klaarwakker. Ik had gedroomd. Vanaf dat moment is mijn leven nooit meer saai geweest.

Ik had niet zo maar een paar beelden of een scene gedroomd, maar een compleet verhaal. Het speelde zich af op een andere planeet. De beelden waren realistisch. Mooi. En ze bleven hangen. De hele dag. Wat ik ook deed, telkens moest ik eraan denken en zag ik het weer voor me. Uiteindelijk besloot ik om wat ik gezien had maar uit te typen. Net als bij het schilderen werd het tikken overgenomen en vlogen mijn vingers over het toetsenbord. Zo ontstond een verhaal op papier. Woord voor woord doorgegeven. Tot de namen aan toe. Het ging over een andere planeet, waar een stuk ruimtepuin terecht was gekomen. De drie hoofdpersonen, Zurqe, Vanfu en Miold, gingen op reis om te onderzoeken waar het onbekende voorwerp vandaan was gekomen en wat het was.

Ik vond het een geweldig verhaal. Wie zou dit bedenken? Persoonlijk ben ik geen fan van sciencefiction, maar op de een of andere manier intrigeerde dit me. En alle beelden zag ik zo helder voor me. Ik was verbaasd ook over het typen, maar niet verbijsterd zoals ik bij de eerste mediamieke schildersessies was geweest. In de loop der tijd was ik aan heel wat gewend geraakt. Dit was gewoon een stapje verder. Na de kleuren kwamen de woorden. Het voelde als een logische voortgang van mijn mediamieke leven.

Nieuwsgierig of er meer zou komen installeerde ik me de dag erna weer achter de computer. En ja hoor. Er kwam weer een verhaal. Met een sneltreinvaart stond het op papier. Heel anders nu. Met hoofdpersonen die luisterden naar de namen Bram, Geert en Annie. Hollands en gewoon. Eigenlijk vond ik dat een beetje jammer, want dat eerste verhaal was zo mooi. Zo ver en onbekend. Nu had ik twee verhalen, dacht ik. Ik probeerde het nog eens. De personages uit de eerste tekst kwamen terug en de twee doorgegeven verhalen bleken bij elkaar te horen. Ze vormden twee verhaallijnen in een boek. Vervolgens zat ik nachten lang te tikken. Nieuwsgierig naar wat er ging gebeuren. Ik was niet alleen schrijver, maar ook lezer.

Tijdens het typen ging een heel nieuwe wereld voor me open. De personages kwamen in situaties terecht waar ik nog nooit over had nagedacht. Woorden over troep op de Mount Everest schoten uit mijn vingers. Ik wist niets over de Himalaya of bergbeklimmen. Dacht dat het een maagdelijk gebied was, waar dappere klimmers de elementen bevochten en met victorie terugkeerden of er hun laatste adem uitbliezen. Dat er een enorme hoeveelheid rommel te vinden is, was nooit bij me opgekomen. Ik surfte over internet, want ik wilde weten in hoeverre er een waarheidsgehalte in de teksten zat. Ik las over tonnen afval op de hellingen van de hoogste berg ter wereld.

Een soortgelijke ervaring had ik met ruimtepuin. Het heelal. Fascinerend. Ik koester de herinneringen aan mijn opa, met wie ik vroeger uren naar de sterren kon kijken terwijl ik luisterde naar zijn verhalen. Dat we met raketten, satellieten, ruimtestations en dergelijke die immense ruimte probeerden te doorgronden en stukjes ervan wilden veroveren, daar was ik me wel van bewust. Maar dat daar enorme hoeveelheden puinzooi, afkomstig van ons mensen op Aarde, te vinden is, dat had ik nooit bedacht. De avonturen van de personages verhelderden mijn kijk op mijn eigen omgeving.

Maar dat was niet alles wat het schrijven met me deed. Ik weet dat ze van boven wel eens trucjes uithalen met het bewustzijn. Dat zijn geen gemene toestanden, maar kleine afleidingen, die later weer rechtgetrokken worden en dienen in een groter geheel. Een ervan was het beschrijven van mijn eigen situatie terwijl ik die totaal niet herkende. Zo hebben we Opa, een entiteit die al jaren bij ons in huis verschijnt en degene die het wil bij staat met raad en daad. In het boek beschreef ik Bram. Die eigenlijk hetzelfde doet in het huis van de personages Annie en Geert. We hebben een hoekje in de tuin, waar een schommelbankje staat. Ik schreef erover, maar herkende het allemaal niet. Heel raar. Ik dacht bij het typen van de hoofdstukken over Annie en Geert aan een bekende van me. Zag haar voor me. Weliswaar met een ander huis op een andere locatie. Het huis in het boek kon ik tot in de details zien. Het lijkt in de verste verte niet op ons eigen huis. Of op dat van haar. Iedereen die het manuscript las herkende ons erin. Behalve ik. Maarrr... er is een verschil tussen Annie en mezelf. Ik heb namelijk nooit stapels met foto’s voor mijn neus gehad. Ik geef aan mensen door wat ik hoor en dat doe ik persoonlijk. Heel af en toe, wanneer de afstand te groot is, doordat er een oceaan tussen zit of zo, dan schrijf ik op wat ik doorkrijg. Maar dat komt niet zo vaak voor. Daardoor herkende ik mezelf niet in Annie. Toen ik het uiteindelijk inzag was het hele manuscript al af en lag het bij de drukker. En ik bedacht dat dat maar goed was ook. Ik weet niet of ik anders de doorgegeven woorden had willen beïnvloeden met mijn eigen inbreng.

Uiteindelijk lag het manuscript er. Het heette Het Einde. Beetje merkwaardige titel vond ik het wel. Het einde. Waarvan? De wereld? Ergens voelde het niet zo. Het was het einde van iets, waar ik niet mijn vinger op kon leggen.

Voor mij was het duidelijk dat het manuscript omgetoverd diende te worden in een boek. Daarvoor had ik niet alleen een inhoud nodig, maar ook een goede cover. En die werd aangereikt. Lag eigenlijk al klaar. Die lange, 13 jaar durende reis in mijn leven hing namelijk van bijzondere ontmoetingen aan elkaar. Zo ken ik Barbara. We waren collega’s en toen het in het bedrijf waar we werkten niet zo goed ging, stapten we tegelijkertijd op om voor onszelf te beginnen. Ik met Spirit on Paper, zij als grafisch vormgever. Naast vriendinnen zijn we al die jaren collega’s op afstand gebleven. Barbara is niet alleen erg creatief, maar ook intuïtief. Toen het manuscript klaar was vroeg ze of ze de cover mocht maken. Binnen no time kwam ze met een prachtige lay-out en zette ze er een ondertitel bij. Over het einde. Of gaan we naar een nieuw begin? Dat voelde voor mij heel goed. Een nieuw begin. Natuurlijk. Er is altijd een nieuw begin. Ik checkte het even bij boven en hoorde dat het inderdaad de bedoeling was. Barbara vroeg ook welk genre ze op de cover kon zetten. Ik hoorde ’vertelsel’. Een vertelsel vertelt wat er gebeurt in tegenstelling tot een verhaal, dat onware elementen bevat om een geheel aan elkaar te knutselen, werd me duidelijk gemaakt. Ik had nog nooit van het verschil tussen deze twee benaderingen gehoord, maar liet braaf ’vertelsel’ op de kaft zetten en bedacht dat het wel duidelijk zou worden waarom dit manuscript een vertelsel was en geen doorgegeven verhaal. In de optiek die ik toen had leek het me niet dat ik hier met een realiteitsgetrouw geschrift van doen had. Ruimtereizigers en pratende elementalen, zoals de wezens van de natuur genoemd werden. Het was een wereld waar ik, voor het doorkrijgen van Het Einde, niet veel meer van wist dan wat ik terloops tegen was gekomen.

Op de voorkant van de cover diende een schilderij te komen. Ik kreeg het door. Binnen een aantal dagen stond het op papier. Ze zeiden dat de betekenis van dit bijzondere schilderij tot me zou komen wanneer het er de tijd voor was. Ik kon toen niet bedenken dat ik er drie jaar op zou moeten wachten. Het zou tot 2013 duren voor de betekenis van alle vormen en kleuren van dit schilderij duidelijk werden uitgelegd. Toen was het boek klaar. Werd gedrukt en bestudeerd.

Het Einde werd uitgegeven en daarna gaven ze een tweede manuscript door: Het Nieuwe Eten. Dat kwam in 2011. Ik had niet verbaasder kunnen zijn. Na een flink aantal jaren had ik er de brui aan gegeven om te lijnen. En daarmee kon ik rustig mijn leventje leiden met op zijn tijd een lekker etentje en een drankje. Een éétboekje was dus wel het laatste waar ik zelf aan zou denken. Maar het kwam. Niet als dieetboekje, maar als aanwijzing voor een schonere omgeving. Daarmee kwam de ruimte waarin we leven in beeld.

En twee jaar later volgde nog een manuscript: De Voortgang van het Bestaan. Een tekst die me raakte en waarmee ik niet veel meer deed dan de inhoud ervan tot me nemen.

TOELATEN VAN HET ZWART

2010

Op het moment dat Het Einde verschenen was, wilden zich plotseling meer mensen met Spirit on Paper verbinden. Dat vond ik heel prettig. Want wat moest ik met een boek, waarvan ik geen idee had hoe ik het de wereld in kon brengen. Er vormde zich een team. En Cootje was het lid van de eerste orde, ook al deed ze nooit met het team mee. Dat maakte mij niets uit. Ze was er nu eenmaal. Enthousiast. Bijna onzichtbaar. Deed mee op haar manier. Met de andere leden van het team bedachten we mogelijkheden om het boek verder onder de aandacht te brengen dan alleen die van onze naasten. Ideeen begonnen te borrelen. We gaven het boek in eigen beheer uit en studiegroepen werden in het leven geroepen om de inhoud van het boek uit te diepen. Dat was een gouden idee, want mensen raakten geïnteresseerd. Niet alleen in het boek, maar ook in de wereld eromheen en vooral ook in zichzelf.

Nadat de studiegroepen afgelopen waren, vroeg een aantal cursisten of ik nog meer cursussen kon aanbieden. De deelnemers waren nieuwsgierig geworden naar boven en vooral ook naar zichzelf. Ik vond het een goed plan. Er was echter één probleem: hoe zette ik een esoterische cursus in elkaar? Ze schoten onmiddellijk te hulp. Op uiteenlopende manieren kwamen cursusprogramma’s tot stand. Ik twijfelde geen seconde aan boven, maar was dat wel zo geweest, dan zouden de cursussen een middel vormen om me van elke twijfel af te brengen. Ik kreeg namelijk regelmatig zeer vage omschrijvingen van een avond of opdracht. Die volgde ik gewoonweg en dan bleek uiteindelijk het hele programma netjes rond te lopen. Ik vond de inhoud en het verloop van de lessen een wonderbaarlijk gebeuren.

Het ontstaan van de cursussen was geen zwaar karwei en verliep niet altijd alleen maar achter de computer. Vaak gebeurden er dingen waar we erg om moesten lachen. Zo vroeg teamgenoot en vriendin Ellen een keer wat ze met haar creativiteit kon doen.

“Nouhou,” zeiden ze. "Je bent heel erg goed in knutselen. Maak maar een berg. Van papiermache. Met vijf slingers naar de top. En 19 kleivormen voor onderweg."

Maten werden doorgegeven, want het luisterde nauw. Ellen ging aan de slag. Bouwde een frame. Knutselde, plakte, schilderde en kleide. Het was een enorme klus om alles precies volgens plan te realiseren. Ze ploeterde er weken op.

"Enne, wat gaan we ermee doen?" vroeg ze, toen ze klaar was.

"Dit is de Berg van Weerstand," zeiden ze.

Bij die berg werden 19 vragen doorgegeven met elk een aantal subvragen. Ze vormden de basis voor een zoektocht naar het Ik. No-nonsense bijeenkomsten werden het. De boodschap was voeten in de klei en geen verhalen vertellen.

Cootje deed aan alle cursussen mee, behalve aan die ene, speciale cursus, die een spil binnen het geheel van Spirit on Paper zou gaan vormen. Deze cursus was anders. En de groep ook. De bezetting stelde zich langzaam samen tot een evenwichtig geheel van zes deelnemers, die allen een andere insteek met zich meebrachten. Ieders kwaliteiten werden ingezet om tot mooie doorgevingen te komen. We leerden vragen stellen en kwamen erachter dat fout juist heel goed is en leidt tot meer. Dat echt samenwerken leidt tot een groter geheel.

Door het onderling vertrouwen in de Ronde Tafel, zoals ze de cursus noemden, leerde ik mijn vermogen te ontwikkelen om wezens uit andere dimensies via mijn mond te laten praten door me lichamelijk met hen te verbinden. En dat kwam niet zomaar tot stand. Was nog enerverender dan m’n eerste mediamieke schilderervaringen. Luus, goede vriendin en Tafelgenote, zoals we alle deelnemers van die bijzondere groep noemen, zei op een dag tijdens het tweede jaar van de Ronde Tafel: "Lin, je moet ook het zwart toelaten."

Het zwart toelaten. Dat klonk op de een of andere manier eng. Tot voor die tijd had ik nooit zoveel met de kleur zwart. Ik was er niet bang voor. Verbond er geen kwade, duistere krachten mee. Dat had ik al lang daarvoor geleerd. Zwart staat voor het NIET WETEN. Toch was het niet de kleur die in mijn lijstje van favorieten voorkwam. Toelaten van het zwart. Ergens klonk het alsof het te maken had met een duister iets. Ik dacht erover na. Hield me vast aan mijn kennis over de betekenis van zwart.

Tijdens een Tafelronde deed ik het. In gedachten liet ik het toe. Ik ging ervoor zitten en zei tegen mezelf dat ik hierbij het zwart toeliet. Ik had er geen idee van wat er kon gebeuren. Voelde ook geen angst. We zaten gezellig met de groep aan tafel in de lichte ruimte van ons onderhuis. Opeens voelde ik een energie via mijn mond naar binnen glijden. Die bouwde zich langzaam op. Mijn gezicht kreeg een ander soort trekken. Mijn stem veranderde. Ik was me volledig bewust van wat er gebeurde. Alleen stroomden er woorden uit mijn mond, die ik zelf niet bedacht. Ik kon ze ook niet echt volgen. Pakte stukken van de grote lijnen van het verhaal. En raakte die ook weer snel kwijt. Het was een dame. Ik zag de kamer in het onderhuis in twee werelden. De ene kant was gewoon zoals die altijd is, met alle Tafelgenoten die me aanstaarden. Daar doorheen zag ik een groot vertrek. Rijk. Goudgele gordijnen met grote embrasses hingen voor hoge ramen. De tafel was onmetelijk lang met bloemstukken in vazen op hoge poten. Langs de muren stonden een soort buffetten met snuisterijen. Ik keek naar Onno, de Tafelgenoot die net voor iedereen koffie aan het inschenken was. Ik wist dat hij het was, maar dacht tegelijkertijd dat die lakei niet echt opschoot met zijn werk. Ik hield van manieren en stelde me voor als Juliana. Later vernamen we dat ze uit de 19e eeuw kwam en zich tijdens haar leven binnenskamers met een groep mensen had beziggehouden met esoterie. Ze begon met het geven van een rake beschrijving van de innerlijke besognes van de leden van de Tafel. Daarmee zette ze zich neer en haalde elke vorm van twijfel meteen onderuit. Zo kregen we vanaf het tweede jaar les van deze bijzondere gids, die ons met haar wijsheid en humor heel wat nieuwe inzichten bracht. Juliana kwam in eerste instantie alleen tijdens de Ronde Tafeldagen door. Later liet ze zich soms tijdens een andere cursus ook zien.

Tot op heden hebben we een voorbereidingsjaar van de Ronde Tafel beleefd en drie jaren waarin Juliana de Tafel leidde. We zijn er achter gekomen dat de cursussen niet zozeer bedoeld waren als opleidingen voor derden, maar voor ons, de deelnemers van de eerste orde. Want wij leidden de cursussen niet, dat deden ze. Ik fungeerde als medium en deed verder mee als cursist. Dat werd langzamerhand steeds duidelijker. Door mee te doen werden we opgeleid tot: het kunnen zetten van de stappen die zich zouden gaan voordoen in het leven van alledag. Deze stappen leidden van de wegen van het dagelijks leven naar die van de mystiek.

TOTEMDIERIN

2012

Er gebeurde veel in die jaren. Ik hoorde op een gegeven moment dat het de bedoeling was dat we met een groep gingen wandelen. In het donker, in de natuur. Om wat we leerden te beleven. En dat deden we. Het kwam geen seconde bij me op om het niet te doen. Door de aanwijzingen van boven te volgen is mijn leven een avontuur van ontmoetingen en inzichten. Het heeft me nog nooit iets gebracht waar ik later spijt van kreeg. Dus ging ik wandelen. Niet alleen, want dat was niet de bedoeling en bovendien zie ik mezelf niet in m’n eentje ’s nachts door natuurgebieden struinen.

We wandelden met een groep en Cootje ging mee. Tijdens het lopen voelde ik welke kant we werden opgestuurd en die volgden we. Op die manier kwamen we op de juiste plaatsen terecht. Het bracht ons nieuwe ervaringen. Ze lieten ons zien hoe je aan een gebied toegang vraagt en dat je het gebied dan beleeft. Dat je je dan verbindt met de energieën van het gebied. De kracht ervan is onnoemelijk groot. Je beleving is heel anders dan wanneer je er gewoon overheen wandelt. Door de toegang te vragen krijg je contact met de aardse energieën. Je voelt de sturing uit de grond. De woede die op sommige plaatsen hangt. De energie van de planten. Je ziet hoe dieren oplossen in de omgeving in de duisternis van de nacht. Niet door de donkerte, maar door de eenheid die ze energetisch met de grond vormen. We kregen van alles op energetisch gebied voorgeschoteld. Zo zagen we lichten op ons pad en hoe het licht van de omgeving werd ‘uitgedaan’. Voelden energieën die vanuit de grond kwamen. Of vanuit de lucht. Zagen hoe gebieden zich ´sluiten´ en hoe je kunt lopen op het ritme van de aarde.

Die wonderlijke wereld moesten we wel met elkaar beleven, anders zouden we waarschijnlijk niet geloven wat we zelf meemaakten. Maar ook daar werd voor gezorgd. Zo was er bijvoorbeeld Cesar. Iedereen mag meedoen met het programma. En tijdens het tweede seizoen wandelde hij mee. Cesar vond het allemaal geweldig. Paste prima in de groep en deed het op zijn eigen manier. Wanneer ik doorkreeg dat we toegang moesten vragen, dan stond hij vaak aan heel andere dingen te denken en vergat het te doen. Hij werd onze graadmeter. Zo liepen we op een avond over een pad langs een grasland. Het was een gebied met een boze energie, die vanuit de grond opsteeg en ons ongemerkt beïnvloedde. Maar dat wisten we op dat moment nog niet. Dat werd ons later verteld, toen we weer in het centrum terug waren. Eigenlijk liepen we allemaal een beetje te chagrijnen. Behalve Cesar. Hij had geen toestemming gevraagd en stapte fris en vrolijk tussen ons in. Plotseling zagen we een verschijning staan. De hele groep, behalve Cesar. Hoe hij zijn best ook deed, hij zag niets anders dan de donkere contouren van de omgeving. En hij vond het jammer, want hij wilde zo heel graag iets zien.

“Heb je toegang gevraagd?” informeerde ik, terwijl ik het antwoord al wist. “Nou, neehee, maar ik had iets heel leuks. Ik ben blij dat je erom vraagt,” antwoordde hij opgewekt. “Ik dacht: stel je voor als we hier met z’n allen nou lost waren. Net als in die serie. Ken je die? Hoe zou dat dan gaan? Moet je je voorstellen. Zijn we hier beland. Helemaal alleen. Wie zou dan met wie een relatie aangaan? Hoe zouden we jagen en de buit verdelen? Interessant he.”

We staarden hem verbijsterd aan. Hij bleek een belangrijke persoon, een graadmeter voor de groep te zijn, want elke keer weer hadden wij, degenen die elke aanwijzing volgden, dezelfde ervaring. Hij ook, als hij meedeed. Vroeg hij wel om toegang tot een gebied, dan zag en beleefde hij hetzelfde als wij. Maar wanneer hij de instructies niet opvolgde, dan beleefde hij niets. Alleen zijn eigen wandeling in het donker. Cesar als graadmeter en onze gedeelde ervaring nam elke mogelijke twijfel aan onze eigen belevingen weg.

We beleefden veel tijdens het wandelen. Alles rond natuurlijke energieën en het opdoen van ervaringen. Het sturen ging niet alleen via mij, maar ook anderen kregen de beurt om de weg te wijzen of een oefening te channelen. Cootje liet haar kracht tijdens de wandelingen zien. Iedereen was ervan onder de indruk. Nu begrijpen we dat deze wandelingen een voorbereiding op de reis waren. Tijdens een van de laatste wandelingen voor de reis leerden we om niet achteruit te kijken op je levenspad en hoe eng dat is.