augustus 2017

Uitgeverij Spirit on Paper

www.uitgeverijspiritonpaper.nl

Schilderij omslag: detail ,

ISBN: 978-90-816851-6-0

NUR: 341

© Spirit on Paper

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke wijze dan ook, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

1.

Hij nam een slok water uit een flesje dat zojuist nog voor een klein schilderijtje had gestaan. Alsof het om een kostbare wijn ging liet hij het vocht langzaam door zijn mond rollen. De smaak was anders. Hij proefde het duidelijk.

“ Vettig,” concludeerde hij tevreden.

Een briesje streek langs zijn gezicht. Het bracht weinig verkoeling. De warmte van de lucht maakte de wereld zwaar en loom. Hij zat aan de grote tafel, die voor het geopende raam stond en voelde de behoefte aan activiteit in zich opborrelen. Eerst maar eens wat eten. Op zijn gemakje nam hij een grote grapefruit van de schaal. Zonder de moeite te nemen om een bordje te pakken, begon hij te pellen. Hij had er geen idee van waarom, maar hij vond het heerlijk om fruit en groenten te schillen.

Dat had hij altijd al gehad. Behoedzaam scheurde hij grote stukken bast van het fruit los en schoof ze op een hoopje. Vervolgens peuterde hij er minutieus zoveel mogelijk witte draden van de velletjes af. Soms nam hij de moeite om elk partje van zijn vlies te ontdoen. Maar vandaag niet. Een frisse, bittere smaak vulde de holte van zijn mond. Hij verbeeldde zich dat hij het nog beter proefde na de test met het water, die hij zojuist had uitgevoerd. Hij ging iets doen, besloot hij toen de grapefruit op was. Het was zonde om met dit mooie weer de hele dag binnen te zitten. Terwijl hij opstond en het afval van tafel raapte, zag hij een schittering weerkaatsen in de ruit. Door de zacht opbollende vitrage heen keek hij een paar tellen naar het dak van een Volkswagenbusje, dat door de straat manoeuvreerde. Rood met wit gestreepte gordijntjes schommelden voor de raampjes heen en weer.

Automatisch werden zijn gedachten meegezogen met de herinnering aan het rood met wit geblokte gordijntje, dat voor het pannenkastje in de keuken van zijn oma had gehangen. Het was altijd fris gewassen en keurig gestreken. Hij bevond zich weer voor haar granieten aanrecht met de bak groenten en aardappelen, die al voor het avondeten klaar stond. In zijn herinnering kon hij bijna de geur van haar favoriete schoonmaakmiddel opvangen. Oma. Ze ging zo vaak door zijn hoofd. Dan dacht hij aan de dingen die ze samen deden. Onbelangrijke dingen, die als een stempel zijn herinneringen kleurden. Zelf eieren mogen bakken toen hij klein was. Iets wat thuis uit den boze was. Met je vingers de bijna lege pindakaaspot leegschrapen en de vele spelletjes patience, waarbij de overwinning een met room gevuld kletskophoorntje was. Al deze ervaringen met haar waren van invloed op zijn leven. En er was meer waardoor hij regelmatig aan haar dacht. Vlak na haar overlijden kon hij haar aanwezigheid heel sterk voelen. Ze was er nog. Hij wist het zeker. Niet altijd. Alleen op de momenten dat hij ergens mee zat of juist wanneer hij lui de tijd aan zich voorbij liet gaan zonder in het bijzonder ergens aan te denken. Dan voelde hij dat ze er was. Soms liet ze zich in een droom aan hem zien, maar verder was hij niet in staat om haar fysiek waar te nemen. Af en toe was ze in dezelfde ruimte als hij. Dat wist hij gewoon. En dat hield hem wel eens bezig. Hij was ervan overtuigd dat het mens-zijn niet een tijdelijke toestand was, maar een vorm van een groter geheel. Hij wilde dat geheel graag leren zien en misschien wel een beetje begrijpen. Daarom besteedde hij met zijn gedachten vele uren aan het zoeken naar een inzicht in hoe het leven ongeveer in elkaar zou kunnen steken. Het leven op Aarde en het leven na de dood. Hij bleef er mee bezig, ook nadat hij haar aanwezigheid niet meer voelde. Op een ochtend, na jaren vol denkwerk, was hij wakker geworden en had hij het juiste idee te pakken. Tijd is beweging. Beweging maakt ruimte tot een aanwezigheid. Ze bevond zich dus aan de andere kant van de tijd. Zo voelde het en hij deed verder geen moeite om zijn gedachten te begrijpen. Het was zo en daarmee had hij een verklaring gevonden voor een concept dat de mensheid al heel lang bezighield.

De dromen van Stephanie, zijn vriendin, leken in de verste verte niet op de gedachten die hem bezighielden. Ze was ervan overtuigd dat je maar een keer leefde en daar wilde ze zoveel mogelijk van genieten. Hij vroeg haar wel eens waar ze over droomde en kreeg dan steevast een antwoord als ‘van een luxe jacht ergens aan een wit strand met palmbomen’. Met hem natuurlijk. Dat zeker weten. Of ‘ van een appartement in Dubai met die of die beroemdheid als vakantiebuur. Dat zou toch geweldig zijn!’ Hij vond haar wonderlijk en haar bijna schaamteloze naïviteit verraste hem keer op keer. De argumenten die ze bedacht om haar zin te krijgen maakten hem aan het lachen. Het hoogtepunt daarin was tijdens hun jaarlijkse strijd om de vakantiebestemming, die hij altijd verloor. Hij begon elke keer weer serieus, maar kwam dan al snel niet meer bij als hij hoorde wat ze zoal verzon om niet te hoeven rondtrekken. Wat ze ook bedacht had het kwam erop neer dat ze pertinent weigerde om met een rugzak door een of ander onhandig gebied te scharrelen of, erger nog, om ergens in een tentje te moeten slapen met koude voeten in een klamme slaapzak en plastic mokken op de grond. Hij snapte er niets van. Je was toch op de wereld om die te onderzoeken? Om mooie dingen te zien en te beleven?

In zijn hart begreep hij weinig van haar wensen en haar kijk op de dingen die zich in haar leven voordeden. En dat vond hij leuk. Bereninteressant. Ze wilde comfort, hield van dansen en van dingen bewonderen en bezitten. En dat niet alleen tijdens de vakanties. Over het algemeen behoorden die dingen tot de categorie onbereikbaar. Onbereikbaar door de leegte van de vakken in haar portemonnee. Ze liet zich er helemaal niet door weerhouden om regelmatig lekker te gaan shoppen en ze gebruikte daarvoor de creditcard uit zijn broekzak. Hij was altijd slordig en liet het ding vaak in de was achter. Ze viste hem er bereidwillig voor hem uit, maar maakte er ook graag gebruik van. Hij vond het niet erg. Ze was zijn trouwe maatje en bijzonder aangenaam om naar te kijken. Haar ogen lachten en ze bracht de boel in beweging.

Zij hield zich niet bezig met de dood en vond het schilderijtje maar een raar ding. Hij kon er geen genoeg van krijgen en sleepte het het liefst mee naar waar hij zat.

“Dat is toch raar!” had ze na een week haar ongezouten mening over hem uitgestort. “Wie loopt er nou met een schilderijtje te zeulen? Heb ik echt nog nooit meegemaakt, hoor.”

Hij had gegrinnikt en plagerig gevraagd waar ze zich druk om maakte. Dat wist hij natuurlijk maar al te goed. In haar oneindige drang naar het perfecte interieur paste een niet met zorg uitgekozen aquarelletje op geen enkele manier, ook al was het zonder de lijst niet groter dan zo’n negen bij achttien centimeter. De pasteltinten van de gele, roze en groene vlekken, die doorregen werden met subtiele paarse lijnen en het donkere, houten lijstje waren voor haar een vloek in het offwhite van de flat, dat tot in de kleinste details doorgetrokken werd. Alleen de diepgrijze muur achter de sidetable en de muisgrijze bank mochten in de woonkamer voor het contrast zorgen. Ook in de slaapkamer, waar ze offwhite gecombineerd had met enkele zalmkleurige accenten, vond ze het ding niet passen. Maar ja, daar trok hij zich helemaal niets van aan. Hij had ervoor gekozen om het schilderijtje door het huis te laten wandelen. Dat vond hij leuk. Dus stond het de ene keer op zijn nachtkastje, waar ze nog wel mee kon leven, en de volgende keer tussen de vazen van antique-crackelé op de sidetable, wat ze gruwelijk vond.

“Kijk Steph…,” had hij geprobeerd haar uit te leggen waar zijn drang om met het schilderijtje in hetzelfde vertrek te zijn vandaan kwam. “Als je met je hand eroverheen gaat dan voel je dat er energie vanaf komt. Die energie voel ik sowieso, al zit ik er op een paar meter bij vandaan. En ik word er blij van.”

Ze had hem als betoverd aangekeken en gehoorzaam haar hand boven het schilderijtje gehouden. Ze voelde niets.

“Nou, het moet niet gekker worden,” had ze gemompeld, terwijl ze haar wenkbrauwen optrok en er fijntjes aan toevoegde dat ze hoopte dat het vanzelf wel over zou gaan. Maar op dat punt was hij nog niet gekomen. Het was eerder erger geworden toen hij bedacht had om er water voor te zetten.

“Ik weet gewoon zeker dat de energie van het schilderijtje water kan instralen en dat je het op kunt drinken. Net als Emoto doet met geluid. En dat het gewoon heel goed voor me is,” verklaarde hij.

Alsof zij wist wie Emoto was. Ze stikte bijna van de lach toen ze zijn serieuze gezicht zag en had hem, een beetje meewarig, een zoen op zijn voorhoofd gegeven.

“Tsjonge, Harry Potter is er niets bij. Wie weet is dat ding op een dag wel opeens opgelost in het niets. Is de energie zomaar foetsie en die kleine aandachttrekker ook.” Hij keek haar strak aan. Lachte niet. En ze wist dat ze te ver was gegaan. Dat ze het niet in haar hoofd hoefde te halen om het weg te gooien. Te laten verdwijnen. Hij was zelden kwaad, maar als hij eenmaal kwaad was, dan duurde dat een klein etmaal en voelde zijn woede als een orkaan die elke hoek van het appartement uit zijn voegen blies. Dan maar liever toezien hoe hij met het ding liep te zeulen. “Grapje,” zei ze snel.

Eigenlijk wilde ze zich met hand en tand tegen zijn vreemde gedrag verzetten. Maar ze had zichzelf verraden en daarmee in het nauw gewerkt. Wie was zij om te bepalen dat zo´n klein voorwerpje niet in huis kwam. Nee. Dat kon ze niet maken. Ze moest er iets anders op verzinnen.

Het schilderijtje zelf kwam van een medium. Hij was toevallig op haar site terecht gekomen en had een bijzonder gevoel gekregen, dat hem zei naar haar toe te gaan. Hij had Steph gevraagd of ze mee wilde, maar daar had ze geen behoefte aan gehad. Wel wilde ze weten hoe het in hem op was gekomen om bij zo iemand een afspraak te maken en of hij de toekomst ging laten voorspellen.

“Ik wil weten wat er meer is tussen de hemel en de aarde. Ik kom hier niet vandaan. En dat voel ik al heel lang zo,” had hij simpelweg geantwoord.

Ik kom hier niet vandaan. Wat bedoelde hij daarmee? Ze had verbijsterd gereageerd en gevraagd of hij soms nog meer van dat soort malle dingen in zijn hoofd had. Ze hadden afgesproken er diezelfde avond over te praten. Blij met haar belangstelling maakte hij , vlak voor ze thuiskwam, het terras gezellig met een paar kaarsen en extra kussens in de stoelen. Zoals ze het graag had. Hij had een cavaatje opengetrokken en hapjes gemaakt om er eens helemaal voor te gaan zitten. Eindelijk kon hij dit stuk van hem met haar bespreken. Hij had uitgelegd hoe hij als kind al voelde dat hij een beetje anders was. Steph luisterde. Dacht hij. Ze kauwde aandachtig weg wat ze lekker vond. Hij vertelde over sterrenstelsels, energetische reizen en zijn idee over tijd en ruimte. Toen kreeg hij door dat ze al lang niet meer luisterde. Dat ze voor de vorm alleen maar af en toe ´huhum´ zei. Hij voelde dat ze het niet snapte, of niet wilde snappen. Dat kon ook goed. Maar hij gaf de moed niet op. Dit was belangrijk. Dit moest ze weten als ze verder wilden gaan in hun relatie. Hij begon een beetje nijdig te worden. Op dat moment liet ze zich op zijn schoot glijden en begon te zoenen. Toen wist hij dat hij dit nooit met haar zou kunnen delen.

Hij kon nog niet zeggen of hij het erg vond of niet. Het schilderijtje bleef in ieder geval.

Tijdens de afspraak met het medium was zijn blik op het schilderijtje gevallen. Hij moest er telkens naar kijken en wist dat het voor hem was. Dat het van hem was. Hij wilde het hebben. Na afloop had hij het opgepakt en terwijl hij ernaar keek, kreeg hij het gevoel dat hij erin kon verdwijnen. Dat hij zo tussen de lijnen door het kleurenvlak in kon gaan. En er gebeurde nog iets. Hij voelde hoe de energie ervan zich vermengde met zijn energie. Hoe het hem raakte en hij er blij van werd.

“Wat bijzonder!” had hij gezegd, nadat hij het gekocht had. “Ik vind het helemaal geweldig.”

Hij kocht zelden voor zichzelf een hebbedingetje, maar dit was anders. Dit was om te gebruiken. En het was er voor hem.

Hij vond zijn ingeving over het water geniaal en was niet van plan zich ook maar iets aan te trekken van Stephs commentaar. Hij kocht twee flesjes water. Haalde er het etiketje vanaf en zette er een op het aanrecht en een op de keukentafel voor het schilderijtje. Hij had er goed over nagedacht. De twee flessen moesten dezelfde inhoud hebben en onder dezelfde conditie zijn bewaard om ze goed te kunnen vergelijken. Toen Stephanie doorkreeg dat hij zijn experiment daadwerkelijk ging uitvoeren, was ze behoorlijk boos geworden.

“Heb je een verhouding met dat ding of zo?” had ze snibbig gevraagd.

Hij kon niet goed tegen ruzie en bedacht een strategie.

“Goh… dat is eigenlijk wel een goede. Een verhouding…”

De filosofische toer. Dat leek hem het beste. Bovendien was hij ook tamelijk in zijn wiek geschoten en hij wist dat hij haar ermee op stang kon jagen. Dan bedacht hij allerlei onzinnige dingen en wilde weten hoe het voor haar voelde. Voelde. Wist zij veel. Ze voelde zijn handen op haar huid en de striemen van plastic tasjes die ze overvol meezeulde uit de stad. Hij had gehoopt dat ze met haar tegenoffensief zou beginnen door hem met haar volle lippen de mond te snoeren, waarna ze uiteindelijk op bed zouden belanden. Maar deze keer lukte het niet.

“Begin je weer?” had ze hem toegebeten, waarna ze gepikeerd was vertrokken om zich bij haar vriendinnen te beklagen.

Hij had er geen idee van dat ze op dat moment hevig twijfelde aan hun relatie. Ze vond het allemaal maar raar en vroeg zich af of ze wel bij hem moest blijven nu ze een andere kant van hem te zien had gekregen. Een kant die ze totaal niet begreep en op geen enkele manier wilde begrijpen.

Tegenlicht flitste door de camera. Het liep tegen het einde van de middag, maar de zon scheen feller dan ze had verwacht. Nieuwsgierig bekeek ze het resultaat van de opname op het schermpje. Door de lichtbollen in het beeld kreeg het op de achtergrond gelegen kerkje een mystieke uitstraling. Fascinerend. Ze schoot nog een paar plaatjes en wandelde vervolgens op haar gemakje het dorp in. Het was rustig op straat en niet alleen vanwege het warme weer. Iedereen zat voor de televisie en keek naar de belangrijke finale van de wereldcup. Ze vond er niets aan, aan voetbal. Leuk om te doen als je er zin in had, maar ernaar kijken kon haar niet bekoren. Daarom was ze met haar fototoestel op pad gegaan. Om de drukte na afloop van de wedstrijd in de steden en bebouwde gebieden zoveel mogelijk te vermijden, had ze voor het strand gekozen. Kon ze in het zomerlicht mooie foto’s maken van golven, strandpalen en ribbels in het zand. En ze had gelijk gehad. Op het strand was het heerlijk rustig geweest. Er zaten wat families met kleine kinderen en een handjevol toeristen. Een prima achtergronddecor. Ze had een flink eind gelopen, in het zand gelegen voor spannende perspectieven, was tot haar knieën de zee in gewandeld en vervolgens door de duinen terug geslenterd. Bij haar beginpunt had ze zich, in de schaduw van een grote parasol op het terras van een strandtentje, getrakteerd op een uitgebreide lunch. Gelukkig hing er geen scherm te schreeuwen en was de boel verschoond gebleven van oranje vlaggetjes. Ze genoot van het grote gevoel van vrijheid dat haar doorspoelde en besloot nog even geen einde aan deze dag te maken. Vanuit de duinen had ze een dorpje zien liggen, waarvan de kerktoren eigenwijs in het landschap opdook. Daar zou de voetbalgekte misschien ook niet zo overduidelijk beleefd worden. Het was tenslotte zondag.

Toen ze het kerkje naderde zag ze dat het oud was. Heel oud vermoedde ze. Het weer had zijn sporen achtergelaten in de stenen muren. Het kerkje stond eenzaam en een beetje moe te zijn. Zo zag het er voor haar uit. Verloren op een vrolijk en fris grasveld. Omringd door een lang perk bloemen en struiken. Een grintpad leidde de kerkgangers naar twee zware, houten deuren, waarvan er een op een kiertje stond.

Ze kreeg de indruk dat er helemaal niemand was. En ook zij liep de kerk niet in, nadat ze wat foto’s had gemaakt. Ze stapte het gras op en nam wat afstand om het juiste licht voor plaatjes van de hoge glas-in-lood ramen te vangen. Het rook lekker. Naar oudheid en natuur. Vanuit haar ooghoek zag ze een klein bordje, waarop verzocht werd om het grasveld niet te betreden. Ze negeerde het, gras was van iedereen, en liep naar de achterkant van het gebouw.

Toen zag ze het standbeeld. Het stond in de schaduw van een grote boom. Gebiologeerd bleef ze een poosje staan om ernaar te kijken. Het was reusachtig groot en lichtte de donkere plek mooi op. Langzaam begon ze op het beeld af te lopen, terwijl ze voorzichtig een andere lens op haar camera draaide. Een gevoel van onbehagen bekroop haar. Vreemd, want ze was er zeker van dat het niets met het beeld te maken had. Een beetje onzeker keek ze om zich heen. Uit een kroeg klonk luid gejuich. Het geluid van toeters doorscheurde de stilte van de verlaten kerkring. In een zijstraatje zag ze een in oranje gestoken jongen met zijn handen in de lucht een rondje om een auto rennen. Ze keek ernaar. Grappige jongen. Ze glimlachte en schonk vervolgens de schaduw haar aandacht. Het beeld trok haar. Ze kon niet verklaren waarom. Het was een witgrijs gevaarte en stelde een engel voor. Een engel met grote vleugels.

Wat een vreemde engel. Het gezicht keek haar liefdevol aan. Ze voelde medelijden met het beeld. De vleugels waren veel te log en zwaar en hadden te weinig veren. Die paar veren konden nooit het gewicht van die enorme vleugels dragen. Arme engel. Gedoemd om op deze Aarde voor altijd te blijven staan. Ze liep er omheen. De grond rond het beeld was hier en daar bedekt met mos en op de verder onbegroeide bodem lagen oude takken en afgevallen bladeren. Ze ging onder aan het beeld in het stof zitten. Een moment voelde ze zich prettig. Beschermd. Alsof de engel over haar waakte. Ze richtte haar camera omhoog en het scherm vulde zich langzaam met de jurk van de engel, verdwijnend in de schouders en de wapperende haren in de verte van het beeld. De contouren werden aan de bovenkant omlijnd door een stukje blauw van de lucht. Het perspectief vervulde haar met blijdschap en ze schoot een aantal plaatjes.

Gedachten aan de zeldzame dagen waarop ze met haar vader langs de vaart slenterde doken door haar hoofd. De mooie blauwe luchten die ze bekeken en de wolken waarin ze engelen meenden te herkennen. Vader. Hoe zou het met hem zijn? Zou hij bij moeder zijn? Maar ze wilde hem niet roepen. En het voelde alsof ze dat wel deed.

“Nee hoor, blijf maar waar je bent,” riep ze in gedachten.

Ze richtte haar aandacht weer op het standbeeld. Mooie engel, lelijk beeld. Kalmte leek op te borrelen uit de aarde en vermengde zich met de zilte lucht en het stof van de zomer. Terwijl ze opstond vroeg ze zich af waar dat onrustige gevoel toch vandaan kwam. Niet van de engel, dat wist ze zeker.

“Kan ik wat voor je betekenen, dame?”

Een barse, zware stem, die zich tot haar richtte. De betekenis van de woorden leek haaks te staan op de klank waarmee ze voortgebracht werden. Als aan de grond genageld bleef ze staan. Alarmbellen gingen af in haar binnenste. Ze moest wegrennen. Heel snel. Of bellen. Naar 112. Maar haar lichaam weigerde dienst. “Nee, hoor. Dank u zeer,” bracht ze met een veel te hoog geluid uit.

Op de een of andere manier kon ze de persoon die tegen haar gesproken had niet lokaliseren.

“Kom maar even mee, moppie,” hoorde ze.

Nog voor het haar lukte om zich om te draaien drukte een grote hand haar lippen hard tegen haar tanden aan. Een andere hand pakte haar keel en begon die dicht te knijpen. De camera kletterde op de grond. Ze spartelde. Wilde haar nagels in die ruwe handen zetten, maar kreeg haar armen nauwelijks omhoog. Ze werd duizelig van benauwdheid en angst. De grove handen waren sterk en sleurden haar mee. Ze probeerde zich uit alle macht te verzetten. Haar gewicht in te zetten om de vaart van haar belager te vertragen. Nutteloos. Haar voeten kregen geen grip op de grond en ze voelde dat ze werd meegetrokken in de richting van het gebouw, dat de verbinding tussen haar en de mensen in de kroeg blokkeerde. Haar ogen traanden en ze knipperde tegen het licht van de zon.

Even later viel een deur met een doffe klap achter haar dicht en werd ze op de koude stenen vloer van de kerk gesmeten.

Hij bekeek het schilderijtje en voelde zich sterk en vol vertrouwen. Het strand. Daar zou hij naartoe gaan. Voetbal interesseerde hem geen fluit. Een paar maten hadden hem uitgenodigd om met z’n allen naar de finale te kijken, maar hij had er geen zin in gehad. Zo had hij er ook geen zin in om zijn motorpak aan te doen. Dus haalde hij een sweater uit de kast en verruilde zijn korte broek voor een paar stevige jeans. Hij stak wat losgeld in zijn zak en ging op zoek naar de sleutel van zijn motor. Steph had gelijk. Hij was een sloddervos. Gooide nooit zijn sleutels in het daarvoor aangeschafte bakje, offwhite natuurlijk, dat ze op een tafeltje in de hal had geplaatst. De enige sleutelbos die daarin lag was de hare. Die van hem vond hij deze keer op de vensterbank in de slaapkamer, naast een bloempot.

“Dag schilderijtje. Tot straks,” zei hij hardop.

Gniffelend bedacht hij dat Stephanie dit vooral niet moest horen. Maar wat kon het hem schelen wat zij ervan dacht… helemaal niets. Als hij gek wilde doen met een schilderijtje was dat zijn zaak. Gekke dingen hoorden bij hem en ze maakten hem blij. Brachten hem uit de sfeer van het normale. Lieten zijn fantasie de vrije loop, waardoor hij op mooie ingevingen kwam. Hij was trots op zijn idee over het water en het leek erop dat hij gelijk kreeg, want de smaak van het water dat voor het schilderijtje had gestaan was duidelijk anders dan de smaak van het water uit een zelfde flesje dat hij als testfles op het aanrecht had gezet.

Uitermate tevreden met zichzelf liep hij naar de kelder om zijn motor naar buiten te sjouwen. Hij had zin in zee. Steph was boos en zou, om hem op haar manier te straffen, zich niet voor de volgende dag weer eens vertonen. Dat deed ze altijd. Hij had dus alle tijd aan zichzelf. Eerst zou hij een duik nemen. Daarna zou hij wel verder zien. Misschien zocht hij wel stiekem een duinpan op om in de openlucht te overnachten. Het leek hem heerlijk om in de warme duinen te slapen met het geruis van de zee op de achtergrond.