Reis naar de oorsprong

PARALLELLE WERELDEN DEEL II

REIS NAAR DE
OORSPRONG

1e druk maart 2016

Uitgeverij Spirit on Paper
www.uitgeverijspiritonpaper.nl

Omslagontwerp
Barbara Helmig, Invormgeving
www.invormgeving.net

ISBN 978-90-816851-4-6
NUR: 341

© Linda van den Boogert
Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd,
opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand
en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk,
fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke wijze dan ook,
na voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

parallelle werelden

Reis van de oorsprong terug naar het geheel

Deel i

Reis van het einde naar een nieuw begin

Deel ii

Reis naar de oorsprong

Deel iii

Reis in het geheel

Om de privacy van mijn reisgenoten te beschermen zijn hun namen en enkele uiterlijke kenmerken veranderd.

voorwoord

Dat er wezens bestaan, die we niet met onze ogen kunnen waarnemen, daarvan ben ik me al mijn hele leven bewust. Ik maakte kennis met ze op het moment dat ik me voor ze openzette. Niet via een vaag gevoel van contact, maar door het maken van een keuze.

Mijn wereld werd op z´n kop gezet. Ik leerde me overgeven aan het afstaan van mijn lichamelijk vermogen om via schilderen beelden en via schrijven woorden door te geven, die niet van mijzelf afkomstig waren. De nadruk ligt hierbij op het lichamelijk vermogen en niet op mijn geestelijke vermogens, waar regelmatig nogal wat van gevraagd werd.

Schilderijen, teksten en boodschappen werden me gegeven. Zo ook een reis naar de ruïnes van de Maya’s, die me beschreven werd in een droom. Ik koos er bewust voor om de aanwijzingen te volgen en daarmee kwam de reis tot stand. De reis die me terug zou brengen naar ‘de bron’, waarvan ik op het moment dat ik aan de reis begon niet precies wist wat ermee bedoeld werd. Ik maakte deze reis niet alleen. Om mij had zich een groep mensen samengesteld, die allemaal net zo nieuwsgierig waren naar de kennis die doorgegeven werd als ikzelf. Ook had ik een reisgenoot ontmoet. Vijf jaar voor ik wist dat ik op reis zou gaan; Cootje. En natuurlijk was ‘boven’ van de partij. Een verzameling van entiteiten, die engelenwezens zijn, van elementalen, die wezens van de aardse natuur zijn en van buitenaardsen, wezens die niet aardegebonden zijn, maar rondreizen om meer liefde door het universum te brengen. Samen met deze grote hoeveelheid anderen maakte ik een bijzondere reis.

Over de weg die ik bewandelde voor ik op reis ging vertel ik in het eerste deel van Parallelle Werelden, die van boven de titel ´Reis van het Einde naar een nieuw Begin´ meekreeg. In dit tweede deel neem ik je graag mee op reis naar de ruïnes van de Maya’s, naar de doorgevingen en inzichten die ons gegeven werden en naar mijn eigen belevenissen, die parallel bleken te lopen aan het thema van de dag.

EEN INGEWIKKELDE AANKOMST

het lichaam vertelt

Na een onstuimige maand vol ijs in het noorden van de Verenigde Staten en rampwinden in Nederland was het weer, een dag voor we vertrokken, rustig geworden. Ik had er alle vertrouwen in gehad, terwijl mijn gezin er maar het beste van hoopte en me de afgelopen dagen regelmatig, en een beetje plagerig, verslag had gedaan van ijsvelden rond Chicago en afgelaste vluchten in Nederland en Amerika. Het was allemaal goed gekomen. De wind was gaan liggen en alle wachtende passagiers waren inmiddels vervoerd.

Mijn vrienden van de Spirit on Papergroep organiseerden een feestje met hapjes en Mexicaanse muziek om de reis alvast een beetje in te leiden en de avond voor het vertrek deden Varg en de kinderen dat nog eens dunnetjes over. Ik had ernaar uitgekeken, had de dagen afgeteld en nu eindelijk het tijdstip van vertrek naderde sliep ik door alle gezelligheid en opwinding die nacht niet meer dan een paar uurtjes. Lang voor m´n wekker door de slaapkamer schreeuwde stond ik onder de douche. Even later sloop ik, om zo min mogelijk lawaai te maken, naar de woonkamer, waar ik stuitte op onze jongste, een lange sliert van zeventien, die helemaal niet had geslapen en me op de bank opwachtte om echt gedag te zeggen. Een kus, een zwaai en daar gingen we, Varg en ik. Op weg naar Cootje. Ze had gevraagd of we haar wilden ophalen, omdat ze niet in het bijzijn van haar kindertjes wilde vertrekken. Ze was ervan overtuigd dat die de boel zouden ophouden en het op die manier voor haar moeilijker zouden maken om er voor een paar weken vandoor te gaan. Ik vond het wel zo gezellig om de hele reis samen af te leggen. Met een tas vol lekkere broodjes voor onderweg zat ik opgewonden naar de donkerte van de omgeving te kijken. In het licht van de maan leek het of de wereld uitrustte van een fikse vechtpartij. Kale boomtoppen en afgewaaide takken trokken aan me voorbij terwijl Varg zorgvuldig onze C1 over de smalle landweggetjes manoeuvreerde.

Cootje stond al in de deuropening te wachten en stak enthousiast haar hand op om ons te begroeten. Een eenzame figuur. Zo in het donker viel me op dat haar silhouet, ondanks haar tengere gestalte, op dat van een kleine man leek. Het huis ademde rust en stilte. Er was niemand die haar uitzwaaide en dat maakte me een beetje triest als ik het vergeleek met alle gezelligheid waarmee ikzelf aan deze reis begonnen was. Varg liep naar haar toe om een loodzware koffer te sjouwen. Zelf trok ze een enorme reistas op wielen over de stoep en liep daarna terug om een laptoptas uit het gangetje te plukken, die ze behendig over haar schouder hing. Ze stapte in nadat Varg alle bagage in onze kleine auto had gepropt. Het paste allemaal maar net.

De vlucht was lang en voorspoedig met elementen die ons gunstig gezind waren. In Chicago verliep alles op rolletjes. We hadden er de tijd om iets te eten en rustig de vlucht naar Houston te nemen.

Daar namen we laat op de avond onze intrek in een mooi hotel, dat niet zo ver van het vliegveld lag. Cootje kieperde haar bagage in een hoek en begon enthousiast aan een inspectierondje van de kamer. Ze liep door de zithoek en zette de tv aan. Poseerde met uitgestrekte armen op het bed en op de bank. Bekeek uitgebreid de inhoud van een kast waar ze een strijkplank en kruimeldief uit te voorschijn haalde.

“Dát is handig,” zei ik met haar afkeer voor huishoudelijke taken, die net zo erg was als de mijne, voor ogen.

“Lindaaaa,” antwoordde ze en sloeg de deur met een klap meteen weer dicht. Het was het begin van een lachsalvo, waarbij de nodige onzin verzonnen werd. Cootje zette haar inspectie vrolijk voort en ik bekeek ondertussen de inhoud van het koelkastje op zoek naar een lekker wijntje. Dat stond er wel, maar ik zag er toch vanaf. M’n maag speelde een beetje op. Cootje dronk zelden alcohol en had niet de behoefte om op dat moment iets te drinken. Toen ze genoeg gezien had zette haar laptop op een bureau en begon een e-mail naar haar vader te tikken.

Ondertussen nam ik uitgebreid de tijd om te douchen. Het water stroomde over mijn hoofd en langs mijn lichaam, maar ik knapte er niet echt van op. Mijn maag liet zich steeds duidelijker voelen. Met het principe ‘wat je aandacht geeft groeit’ in mijn achterhoofd probeerde ik me op iets anders te concentreren. Ik trok m’n pyjama aan en legde m’n reispak klaar voor de volgende etappe van de heenweg. Het was er de tijd voor. De warme winterkleding kon de koffer in en ook al was het reispak niet echt ‘s zomers het was in ieder geval niet gevoerd. Nog een korte vlucht en dan stonden we in Mexico. Ik kon niet wachten. Wie had een kleine drie maanden geleden kunnen vermoeden dat ik naar Midden-Amerika zou gaan en dan nog wel op een heel bijzondere manier? Een enthousiast gevoel vulde mijn innerlijk en ik was blij. Alleen m’n maag, die loste niet op in het geheel van m´n ingewanden, maar bleef zijn aanwezigheid duidelijk voelbaar maken. Ik weet het aan het tijdstip en de lange tocht die we achter de rug hadden en hield mezelf voor dat na een nachtje slapen mijn lichaam weer helemaal uitgerust zou zijn. Ik had zelden last van lichamelijke ongemakken.

Het queensizebed zag er aantrekkelijk fris en comfortabel uit en was dat ook. Al snel was ik in een onrustige slaap vertrokken. Lang zou dit niet duren. Na een uurtje werd ik wakker. Compleet beroerd rende ik naar de badkamer, waar ik me de rest van de nacht bevond. Hangend boven de wc-pot. Wat was dit nu? Waarom was ik niet in orde? Het was lang geleden dat ik had overgegeven en voor we vertrokken was ik, voor zover ik kon nagaan, niemand tegengekomen die me had kunnen besmetten met een of andere ziektekiem. Ik zocht naar een verklaring. Had ik iets verkeerds gegeten misschien? Iets anders kon ik niet bedenken. Ik monterde mezelf op met de gedachte dat het allemaal wel weer goed zou komen wanneer ik me helemaal had leeg gekotst. Ze zouden me wel gewaarschuwd hebben als ik op dit moment beter niet had kunnen reizen. Zo ging dat met die dingen.

Tegen de ochtend zag ik er gelig uit met blauwe wallen onder m’n ogen. Cootje maakte er een grapje van en zei dat elke Europeaan die ze kende Mexico ziek verliet en er niet ziek aankwam.

“Die Montezuma,” kirde ze er lustig op los.

Ook ik deed m’n best om de sfeer vrolijk te houden, ondanks het vieze gebraak, en lachte dapper mee. Ik twijfelde of ik nog even op bed zou gaan liggen of beter een klein beetje voedsel en vocht tot me kon nemen. Ik besloot dat dit laatste waarschijnlijk het verstandigst was en trakteerde mezelf op een slok slappe thee en een droge cracker. Dan kon ik de reis doorstaan zonder beroerd te worden van een lege maag met het landen en opstijgen en had alle ellende mijn lichaam ongetwijfeld verlaten voordat we in Mexico aankwamen. Maar het lot bepaalde iets anders dan ik had bedacht. De slappe thee kwam er weer net zo snel uit. Over de cracker maar te zwijgen. Teleurgesteld liet ik me futloos op een bank in de foyer vallen, terwijl Cootje met de bagage in de weer was en een taxi regelde. Ik doezelde tot die er was. Sleepte me, gewapend met een plastic zakje, de auto in. Bij voorbaat schaamde ik me al over de gedachte dat ik een Amerikaanse taxi onder zou kotsen met gal. Dat bleef me gelukkig bespaard.

Op het vliegveld checkten we de koffers in en lieten ons in een vliegveldkarretje naar de desbetreffende gate rijden. Daar zocht ik een stoel die tegen een wand stond. Ik liet mijn hoofd naar achteren vallen en deed m’n ogen dicht. De geluiden van alle reizigers drongen helder tot me door. Het gekwebbel van Cootje niet. Dat was op de een of andere manier te dichtbij. Na een poosje voelde ik haar aanwezigheid niet meer in de buurt. Ik wilde kijken waar ze was gebleven, maar kreeg mijn ogen niet open.

“Laat maar,” dacht ik. “Even rustig zitten en dan kan ik er weer tegen.” “EHBO,” hoorde ik ze toen luid en duidelijk zeggen.

“EHBO? Dat klinkt niet zo best. Zouden ze die hier wel hebben?”

Ik verroerde geen vin.

“Linda, je moet naar de EHBO,” hoorde ik weer. Dwingender nu.

EHBO. Goh.

Ondertussen was Cootje weer terug. Ze aaide over m’n arm.

“Ik moet naar de EHBO,” zei ik, zonder m’n ogen te openen.

Onmiddellijk stoof ze weg.

Loeiende sirenes, geschud aan m’n arm. Een stem met een Amerikaans accent, dat me deed denken aan cowboyfilms, zei: “Miss Rozalinda, Linda, Miss Rozalinda.”

Op de ER belandde ik, in een gekke pyjama zonder achterkant, op een bed tussen apparaten waar slangen aan gekoppeld waren. Scans, hartfimpjes, echo’s en ik weet niet wat er allemaal uit de kast werd getrokken. Er was niets te vinden. Alleen magnesiumtekort, wat te maken had met het braken.

Aan het infuus. Het braken bleef. Drie dagen lang. Ik deed niets anders dan slapen en kotsen. Af en toe werd ik wakker. Dan voelde ik de lange vingers van Cootje, die over mijn arm streelde. Elke keer droomde ik daarna over Zurqe en Jyhuss uit Het Einde. Ik was in mijn bewustzijn totaal niet met het ¹boek bezig, maar die passage dook in mijn hoofd op wanneer ik haar aanraking voelde. In plaats van troostrijk vond ik het eigenlijk vervelend en ik kon niet verklaren waarom.

Na drie dagen was het plotseling voorbij. Ik werd vroeg in de ochtend wakker en zag alles heel helder. M’n lichaam voelde energiek aan. Daar lag ik dan. Schoongespoeld en van top tot teen onderzocht. De kamer was krap en muf. In een grote, leren stoel naast m’n bed lag Cootje opgerold te slapen.

Ik stond zachtjes op en merkte niets meer van enig lichamelijk ongemak. Ik douchte lang en uitgebreid. Waste m’n haren. Niet alleen van binnen wilde ik me schoon voelen, maar zeker ook aan de buitenkant. Als herboren trok ik m’n reisjurk en lange broek weer aan. Ik was er helemaal klaar voor. We konden verder. Cootje zat inmiddels rechtop in de stoel. Ze vertelde dat ze de kamer nauwelijks had verlaten en alleen af en toe wat te eten was gaan halen. Verder had ze de tijd gedood met haar laptop. Ik vond het lief van haar dat ze bij me was gebleven. Terwijl zij op haar beurt van de badkamer gebruik maakte, werkte ik een licht ontbijtje naar binnen. Het leed was geleden. We waren fris en opgewekt en klaar om het laatste stukje heenreis af te leggen.

De arts, die me behandeld had, was het er helemaal mee eens en beloofde om zo snel mogelijk alle papieren in orde te maken. Ondertussen verzamelden we onze spulletjes. Dat was niet zo veel, omdat de koffers ergens bij United Airlines waren blijven hangen. In een opwelling propte ik nog een paar ziekenhuisonderbroeken in m’n rugzakje, zonder me af te vragen waar dat goed voor was.

Het ziekenhuis inkomen was geen enkel probleem geweest, maar er weer uit vertrekken bleek een heel ander verhaal. Na een uurtje op het randje van het bed gewacht te hebben begonnen we vragen te stellen, want de behandelend arts liet zich niet meer zien. Een verpleegster kwam binnen en mompelde iets over een computerstoring waardoor de ontslagpapieren, die de arts moest ondertekenen, niet geprint konden worden en dat we die papieren echt nodig hadden, omdat we anders niets konden claimen bij onze verzekering. Het zou er waarschijnlijk op neerkomen dat we nog een nachtje moesten blijven, voegde ze achteloos aan haar relaas toe. Cootje en ik keken elkaar aan. Dat was de bedoeling niet. Er was al te veel tijd verspild.

“Bel de dokter maar,” probeerde ik de verpleegster aan te zetten om iets meer te doen dan alleen maar zeggen dat vandaag niets meer mogelijk was.

Het was nog steeds ochtend en een dag kan veel brengen.

“Dan schrijft ze gewoon met een pen op een papiertje dat ik uit het ziekenhuis ontslagen ben.”

De verpleegster keek me aan alsof ik gek was en stelde zich onvermurwbaar op. Mompelde iets over papieren met het logo van het ziekenhuis, die al lang niet meer gebruikt werden. Wat een smoes. Om aan te geven dat ik niet van plan was om me met een kluitje het riet in te laten sturen trok ik demonstratief een wenkbrauw op terwijl ik haar strak aankeek. Ik was vastbesloten om geen seconde langer dan noodzakelijk van de reistijd te verliezen. Terwijl ik nogmaals een gesprek aanging met de verpleegster, belde Cootje met een medewerkster van de alarmcentrale. Ze had bedacht dat de verzekeringsmensen ons vast wel wilden helpen om snel te vertrekken, omdat zij ook gebaat waren bij mijn ontslag uit het ziekenhuis. Mijn pogingen waren vruchteloos en Cootje leek eveneens weinig succes te boeken. Het gesprek dat ze voerde verliep niet zo lekker. Haar gezicht was een beetje rood aangelopen en ze herhaalde zinnen in krom Nederlands, wat ze altijd deed als ze opgewonden was.

“Vreselijk, die Polen,” mompelde ze geïrriteerd, nadat ze de verbinding verbroken had. “Kunnen zich niet eens fatsoenlijk verstaanbaar maken.”

Als ik niet behoorlijk gestresst was had ik er ongetwijfeld erg om moeten lachen. Cootjes accent en gevoel voor de grammatica van onze taal hadden zich, ondanks haar jarenlange verblijf in ons kikkerlandje, nog allerminst in haar systeem ontwikkeld. Maar ik kon er de grap niet van inzien. Op dat moment was ik met slechts één ding bezig: “Hoe kom ik hier uit?”

En toen kwam James binnen. Eén bonk emoties onder een onverstoorbaar Aziatisch gezicht. Hij was de vorige dag toegewezen als verpleegkundige op de kamer waar ik lag. Hij was toegewijd en vriendelijk en proefde meteen aan de sfeer dat er iets gaande was. Hij keek me aan en zonder me iets van de aanwezigheid van de verpleegster aan te trekken, barstte ik los over het laatste vliegtuig van die dag naar Mérida, dat we persé wilden halen omdat we met een reisschema te maken hadden én dat er in Mexico op ons gewacht werd én dat het moeilijk bleek om met de juiste papieren het ziekenhuis te verlaten. James knikte. Hij begreep het. Liet voorzichtig het woord ‘insurance’ vallen en verliet de kamer. Een kwartier later kwam hij terug met het hoofd van de afdeling. Deze had een map bij zich. Eerst bekeek ze de staat die aan mijn bed hing en vervolgens nam ze al het papierwerk met me door: alles wat er op medisch gebied gedaan was, een lijst medicijnen die ik in een Mexicaanse apotheek op kon halen, wat ik aan voedsel en verzorgingsproducten gekregen had en nog veel meer. Ik ondertekende alle vellen en bedankte James uitgebreid voor zijn hulp. De map met papieren paste nog maar net in m’n rugzakje.

Zo vertrok ik bijna zonder bagage naar onze eerste bestemming. Met alleen een tandenborstel, wat ondergoed, m’n fototoestel en recordertje, m’n papieren en de stenen die we als cadeautjes hadden meegenomen voor Gabriel, Mary en Ivar. Cootjes familie, waarvan ik een paar dagen voor vertrek te horen had gekregen dat ze allemaal mee gingen.

Op weg naar het vliegveld vroeg ik me af wat dit allemaal te betekenen had. Mijn maag, die zoals ik geleerd had, een sluis in de bovenste gelederen van het emotionele leven vormde, had opgespeeld. Waarom m’n maag? Hoe was dit veroorzaakt? En waarom was er niets te vinden terwijl ik drie dagen voor pampus lag? En dan de macht van het personeel van het ziekenhuis. Dat hield me ook nog wel even bezig. Zonder de hulp van James was het misschien niet gelukt om vandaag te vertrekken. Dan hadden we als het ware gevangen gezeten. Ik probeerde te begrijpen wat er precies voorgevallen was en of het verband hield met de hele reis als zodanig. Aan de andere kant was ik blij dat we verder konden en kon ik niet wachten tot we op de plaats van bestemming zouden zijn.

“Wat was er de bedoeling van?” appte Luus onderweg.

In mijn hoofd zag ik de tekst van Het Begin. Daar had het mee te maken. Ik groef in mijn herinneringen en haalde de tekst zo goed en zo kwaad als het ging naar boven. De geheugens. Die vormden de lijnen van de tekst. De geheugens en de ingewanden van de Aarde.

De Aarde is een lichaam. Ons lijf is de verbinding met de aardse materie en vormt een zelfde lichaam als de planeet, met ingewanden en geheugens. Over lichamelijke geheugens hadden we regelmatig tijdens de Ronde Tafel iets doorgekregen. Zo wist ik dat alles wat je beleeft omgezet wordt in ervaringen. En die ervaringen sla je niet alleen als herinneringen op in je hersens. Ze worden omgezet naar het geheugen dat zich in alle cellen van je lichaam bevindt. De verbinding tussen lichaam en ziel wordt gemaakt op het moment dat de eerste ervaringen zich omzetten. En dat begint bij de maag. Je ziel bevindt zich niet op een speciaal plekje ergens in je lijf, maar vormt een eenheid met alle cellen van je lichaam. Om daar te kunnen komen worden al je doorleefde emoties verwerkt in je ingewanden. Elk ingewand correspondeert met een verzameling verwerkingen rond een bepaalde emotie. Zo herinnert het lichaam zich wat je op geestelijk gebied beleefd hebt en maakt het voor je ziel ruimte om meer ervaringen op te kunnen doen.

Je lichaam en ziel zijn een samenwerkend geheel. Je lichaam weet. Jouw ‘ik’ beleeft.

De vraag van Luus gaf me iets om over na te denken. Ik pakte m’n recordertje en vroeg aan boven waarom ik aan het begin van de reis ziek was geworden. Ze legden uit: “De aanvang lag in het aanvaarden van het systeem van de eenheid van lichaam en ziel. Zodra de ziel op reis gaat en niet verbonden is met het lichaam is de reis een verloren doel. Het gaat om de eenheid en de samenwerking binnen de systemen van het Al. Dat zal aanstonds ervaren worden.”

Ik probeerde het te begrijpen. Voelde dat mijn gedachtegang op de goede weg zat. De reis was begonnen met mijn lichaam. Ik had last gekregen van mijn maag, die de sluis van mijn emoties naar mijn lichaam is. De emoties, die horen bij de ziel. Daarna had ik drie dagen lang geen emoties ervaren. Ik was verdwenen in een slaap en was me alleen bewust geweest van mijn lichamelijk ongemak. Op het moment dat ik ontwaakt was had ik te maken gekregen met een machtsspel. Ik kon niet zonder moeite uit het ziekenhuis vertrekken. En het woord macht herkende ik. Daar waren alle cursussen mee begonnen. Zodra de mens in de materie en een groep is, krijgt hij te maken met macht.

“Dit is Het Begin,” dacht ik.

Omdat ik niet goed wist hoe ik deze gedachten duidelijk en kort onder woorden kon brengen appte Luus terug: “De ingewanden en geheugens uit Het Begin.”

Ze liet weten dat ze het snapte.

ondertussen thuis

Thuis wachtte een ongeduldige groep mensen op berichten van het reizigersfront. Allemaal hielden ze de reis nauwlettend in het oog via whatsapp of de e-mail en onderling werd er heel wat afgebeld. Het was niet alleen voor ons reizigers een drukke en leuke tijd. Iedereen deed mee en gaf zich eraan over en iedereen was ervan overtuigd dat het oponthoud in het ziekenhuis een reden had en dat Cootje en ik de reis zouden volbrengen zoals de bedoeling was.

De hele groep had zich op een speciale manier met de reis verbonden. Zo waren er mensen die zich op de doorgegeven teksten stortten en alles noteerden wat we doorappten om te onderzoeken of er een verband bestond met onze berichten en de teksten. Anderen zorgden voor de lopende zaken en de communicatie onderling.

Bij het schrijven van dit tweede deel van Parallelle Werelden gaven ze aan dat ik hier, op deze plaats in dit boek, een cirkel moest invoegen waarin alle personen en hun plek binnen Spirit on Paper te zien zijn. Ik kreeg niet de kans om iedereen zomaar neer te zetten. Ze wezen de plaats binnen de cirkels aan waar de verschillende namen dienden te staan.

Tijdens het schrijven van deel drie zou me duidelijk worden dat dit een bijzondere cirkel met namen was. Wat ik er nu over op te merken heb zijn twee dingen:

Varg staat met een puntje naast de Ronde Tafel. Hij deed een poosje mee, maar besloot al snel dat hij liever hand- en spandiensten verleende, omdat hij zich niet kon overgeven aan wat zich allemaal rond de Tafel afspeelde.

Cootje wordt in het team genoemd, omdat ze er van het begin af aan al was. Eigenlijk deed ze nooit mee met vergaderingen en legde ze geen enkel contact met de overige leden. Toch kreeg ze haar plaats binnen de cirkel.

niet drie maar vijf

Inmiddels waren de gemoederen in Mexico net zo verhit als in Nederland. Ging het allemaal wel goed met me en kon ik verder reizen? Cootje belde wat af.

Eindelijk, het was ondertussen al laat in de middag, zette een taxi ons op het vliegveld in Houston af. We hadden door het oponthoud in het ziekenhuis weinig tijd om onze vlucht te halen en renden naar een incheckbalie om te vragen waar onze bagage was gebleven. Na wat gerammel op een toetsenbord verzekerde een vriendelijke medewerkster van United Airlines ons dat de koffers in Mérida stonden te wachten.

"Nee hoor," zeiden ze. "Die staan nog hier. Maar je krijgt ze niet op tijd mee."

Kak. Wat te doen? Ik hoefde niet te proberen om ze toch mee te krijgen, want dat zou ons niet lukken. Verspilde moeite. Cootje zeggen wat ik gehoord had? Ik schatte zo in dat die alles in het werk zou stellen om haar spullen te vinden, waardoor we het vliegtuig zouden missen en nog een dag in Houston moesten doorbrengen. Bovendien was het zaterdag. Ik had er geen idee van of er de volgende dag vluchten naar Mérida vertrokken. En we hadden geen tijd meer om dit uit te zoeken, want we moesten rennen naar de gate. Onze vlucht werd al omgeroepen. Spullen en nog meer oponthoud of zonder bagage de reis beginnen? Ik koos voor het laatste en hield mijn mond. Zonder de informatie van boven hadden we de baliemedewerkster ook geloofd, hield ik mezelf voor.

Halverwege de avond landden we waar we wilden zijn. In Mérida op het Mexicaanse schiereiland Yucatán. Bij het betreden van de vliegtuigtrap viel de tropische warmte op me neer. Ik snoof de geuren van de omgeving op. Door de donkerte was er niets anders te zien dan de verlichte gebouwen van het vliegveld. Een aantal bussen wachtten ons op en vervoerden ons naar de aankomsthal. Op m'n gemakje liep ik achter de grote groep mensen aan de hal binnen, die voorzien was van glanzende, koele tegels. In mijn binnenste vermengde zich een gevoel van gelukzaligheid met een zekere opwinding. Midden-Amerika. Daar stond ik dan. Een deel van de wereld waar ik graag eens had willen kijken na mijn ervaringen, vele jaren geleden, tijdens tochten door de Andes. Ik had nooit gedacht hier nog eens rond te mogen lopen. En zeker niet met een 'missie'.

Blij dat we er eindelijk waren probeerde ik Cootje te lokaliseren. Eindelijk, eindelijk. We waren er! Ik wilde haar even omhelzen. Door mijn getreuzel was ze veel eerder de deuren door gegaan dan ik. Toen ik haar in het vizier kreeg kon ik even niet geloven wat ik zag. Halverwege de hal stond een andere persoon. Ze had haar wat afhangende schouders ingeruild voor een kaarsrechte houding. En dat was nog lang niet alles. Voor mijn ogen voltrok zich iets waarvan ik nooit had kunnen bedenken dat het echt zou kunnen gebeuren. En dat terwijl ik toch al heel wat merkwaardige dingen had meegekregen. Het was zo wonderlijk dat ik mijn plan om haar een knuffel te geven prompt vergat. Haar lichaam richtte zich niet alleen rechter op dan gebruikelijk, haar huid begon langzaamaan te glanzen. Ze veranderde. Straalde zelfvertrouwen uit. Ze stond nog geen kwartier op deze bodem en ik zag haar veranderen in een compleet ander mens. Haar houding, de blik in haar ogen, maar vooral ook haar huid. De glans van haar armen en haar hals. Voor me stond iemand anders, dan degene waarmee ik in Nederland was vertrokken. De slang is onder zijn steen vandaan gekropen, ging door me heen. Ik stond erbij en keek ernaar. Wist niet precies wat ik ervan moest denken. Ik had nooit geweten dat iemand in zo'n ultra korte tijd in staat was om iets wat leek op een gedaanteverwisseling te ondergaan.

Ik wreef nog net niet letterlijk met mijn vingers over mijn ogen. Wat een merkwaardige ervaring was dit. Ondertussen was ik midden in de hal blijven staan en voor me hadden zich al lange rijen gevormd. Nog steeds verbaasd slenterde ik er naartoe om als laatste aan te sluiten. Mijn gedachten waren zo bezig met wat ik had gezien dat ik niet meer op Cootje lette. Ik probeerde in mijn geheugen te graven of ik ergens teksten was tegengekomen waarin dit fenomeen werd beschreven, maar er kwam niets bij me boven drijven.

"Linda," hoorde ik op dat moment de stem van Cootje helder en met een vloeiend Spaans accent door de hal galmen.

"Momentito."

Verbaasd zocht ik haar weer met mijn ogen op. Het duurde even voor ik haar in de picture kreeg. Ze bevond zich nu aan de andere kant van de ruimte en in plaats van dat ze naar me stond te zwaaien of iets dergelijks, zag ik haar kordaat op een man met een grote pet en tressen op zijn uniform af stappen. Ik moest er wel een beetje om lachen. Cootje was in haar kracht gekomen. Dat was duidelijk. De man stond achter een balie, waarop een embleem prijkte en die voorzien was van een soort luifeltje. Ik liep ook die kant maar uit. Het zou nog wel even duren voor ik aan de beurt was om door de douane te lopen en ik was nieuwsgierig naar wat Cootje aan het uitspoken was. Voor de balie stonden bewapende mannen in uniform, die ons nauwlettend in de gaten hielden. Cootje begon druk gebarend met de man met de pet te praten en wees op mij. De kerels met hun geweren richtten hun blik nu allemaal op mij en de meerderheid van de vele passagiers die netjes in de rij stonden te wachten ook. Langzaamaan begon ik een donkerbruin vermoeden te krijgen van wat Cootje aan het doen was en eigenlijk vond ik dat niet prettig.

Even later wenkte de man achter de balie me met een kort gebaar.

"Buenas noches. Pasaporte, por favor."

Dit was de balie voor het corps diplomatique.

"Beterschap," zei de man met de tressen vriendelijk na het stempelen van m'n paspoort.

Ik bedankte en nam m'n paspoort weer in ontvangst. We liepen door. Cootje stapte voor me uit. Een gevoel van onbehagen trok door me heen. Mijn vriendin had me niet betrokken in haar plan om via mij iets voor elkaar te krijgen. Waarom ik er in mezelf zo'n punt van maakte wist ik niet precies, maar het raakte me behoorlijk. Ik baalde ervan.

"Cootje," zei ik in het Nederlands. "Ik ben niet ziek."

Ze maakte een handgebaartje alsof ze al mijn woorden over haar schouder gooide. Zelfverzekerd schudde ze haar rossige haren en lachte haar grote, witte tanden bloot. Met een dikke knipoog zei ze: "Linda, dit is Mexico!"

Voor ik kon antwoorden voelde ik een kleine duw tegen m'n benen. Er stond een man achter me. Met een rolstoel. Een paar flinke scheldwoorden vormden zich in mijn hoofd.

"Señora," zei hij "... ik hoorde dat u zich niet goed voelt. Neemt u plaats. Ik rijd u overal naartoe. Geen zorgen."

Bewapende bewakers. De doorgang voor het corps diplomatique was nog niet zo ver achter ons.

"Het kost niet veel hoor," zei de man met de rolstoel. "Helemaal niets. Wat u wilt. Ik breng u gewoon tot de auto."

Grr. Ik wilde helemáál niet in die stoel gaan zitten. Evenmin voelde ik er iets voor om de man uit te leggen dat dit niets te maken had met het al dan niet betalen van een fooi. Cootje stak een duim omhoog en liep op haar gemakje door. Ondertussen trok ik aardig wat aandacht. Er spookte van alles door mijn hoofd. Zou het opvallen als ik de man gewoon een fooi gaf en vriendelijk voor de stoel bedankte, terwijl we net een enorme rij omzeild hadden onder het voorwendsel dat ik niet in orde was? En dat door via een zwaar bewapende doorgang het land in te komen. Zouden ze er de humor van inzien of haalden we ons een ongewenste hoeveelheid problemen op de hals? Om niet voor nog meer oponthoud en wie weet ellende te zorgen liet ik me maar in de stoel zakken.

Ik zuchtte. Dit was Mexico. Op dit moment zag ik hier de humor totaal nog niet van in. Eenmaal thuis zouden we er ongetwijfeld om lachen. Opgelaten liet ik me over het vliegveld rijden. De rolstoelman duwde me, boven m'n hoofd onverstaanbare dingen babbelend, door gangen en langs wachtruimtes naar de bagagehal. De koffers waren er, zoals ik al wist, niet. Die stonden nog ergens in Houston. Tijd om uit te stappen. Op deze manier ging ik echt de familie niet ontmoeten. Maar de rolstoelman hield me tegen. Drukte mijn schouder omlaag, zodat ik niet op kon staan.

"Señora," zei hij vriendelijk. "Het komt echt wel goed hoor. U krijgt uw bagage heus wel terug. Maakt u zich geen zorgen. Blijf lekker zitten. Ik weet waar u moet zijn. Ik breng u er naartoe. Geen probleem."

Op dat moment zag ik hem vanuit mijn ooghoeken aankomen. Gabriel. Lang met donker haar en donkere ogen. Getinte huid. Hij werd op de hielen gevolgd door een kleine vrouw met rood haar en een vrij lange jongeman, die op hem leek. Cootje liet al haar spullen voor de rolstoel vallen en stoof op haar vader af.

"Pappie!" riep ze, terwijl ze zich in zijn armen stortte.

Cootje en haar vader verschilden van uiterlijk als dag en nacht. Hij lang en vrij donker. Zij klein en licht. Toch waren hun energetische kleuren nagenoeg hetzelfde. Groen en geel. Na een stevige knuffel, omhelsde ze haar moeder wat afstandelijker en de jongen joviaal. Ook ik kreeg kussen en werd voorgesteld aan Mary en Ivar, Cootjes moeder en broer. Ik vroeg me nogmaals af waarom ze mee gingen. Cootje had in Nederland verteld dat Gabriel niet zonder zijn vrouw wilde reizen en dat ze gewend waren om er met de hele familie op uit te gaan. Ik vond het vreemd. Dat had ik toen gevonden en nu kwam dezelfde gedachte in me op.

De rolstoelman stond ondertussen geduldig te wachten tot we in optocht naar de andere kant van het vliegveld trokken, om daar te melden dat onze bagage niet was aangekomen.

Na een half uur verscheen iemand met de juiste formulieren. We kregen verontschuldigingen en de mededeling dat onze koffers niet voor maandag in Mérida zouden zijn. Het was weekeind en op zondag landde er geen vliegtuig uit Houston. Vervolgens bracht de rolstoelman me, zoals beloofd, helemaal naar de auto.

Wat een vreselijke aankomst. Eerst het ziekenhuis en nu dit. Maar eindelijk was ik aangekomen op de plaats van bestemming. Mijn humeur knapte op en ik bekeek de straten en huizen waar we langs reden. De hele familie wilde horen wat er allemaal in het ziekenhuis was gebeurd. Cootje deed in geuren en kleuren verslag.

We reden niet zo ver. Stopten bij een restaurant in de buurt van het vliegveld. Het was er druk en ik stak flink uit boven alle mensen die we tegenkwamen. Dat had ik wel verwacht, maar ik moest toch even wennen aan alle ogen, die me nakeken, terwijl we de zaal van het enorme restaurant doorkruisten. Toen we eindelijk zaten verontschuldigde ik me voor de gekke aankomst. Vertelde uitgebreid wat er gebeurd was en we moesten er allemaal hartelijk om lachen. Het ijs was gebroken en Gabriel bouwde het even later weer zorgvuldig op. Bij het betalen van de rekening zei hij scherp en zonder enige inleiding: "De komende weken gaan we niet alleen maar alle bestemmingen afrennen. Het is onze vakantie."

De manier waarop hij het zei deed een spanningsveld rond de tafel ontstaan. Verrast observeerde ik wat er gebeurde. Niemand zei iets. Mary sloeg haar ogen neer en Ivar keek de andere kant uit. Ook Cootje reageerde niet. Ik vroeg me af wat er precies aan de hand was. Vakantie? Zo had ik de reis nooit bekeken en dat was helemaal niet afgesproken. Weer stond ik voor een keuzemoment. Had ik er eerder voor gekozen om niet te melden dat we zonder bagage zouden aankomen en om in de rolstoel plaats te nemen, nu koos ik ervoor om net als de anderen mijn mond even te houden. Het liefst wilde ik een gesprek aangaan en de reden van onze komst nog eens doornemen, maar wellicht was het beter om eerst met Cootje te overleggen. Zij was de sleutel. Zij had alles geregeld en aan twee kanten besproken.

Terwijl de sfeer zich langzaamaan weer herstelde doemden allerlei vragen op in mijn brein. Welke verwachtingen en ideeën had iedereen die hier aanwezig was? Waarom gingen we met z'n vijven op reis en niet met z'n drieën? Ik moest aan Okke denken. Die zag al een aantal maanden 5.5 aan zijn geestesoog voorbij trekken. Had dit ermee te maken? Hoe pasten Mary en Ivar in het plaatje? En wat was de rol van Cootjes vader? Ging hij op ontdekkingstocht mee als Vanfu of bleef hij Gabriel? En als dit laatste zo was, waarom ging hij dan mee?

Met al deze vragen in mijn hoofd stapte ik na het eten de auto weer in. Ivar zat naast me. Een aardige jongen, die in leeftijd behoorlijk met zijn zus scheelde. Ze leken niet op elkaar. Hij had net als zijn vader donkere haren en een vrij donkere huid. Ik was blij dat ik me de Spaanse taal behoorlijk had eigen gemaakt en met hem kon kletsen. Hij had niet zoveel zin in deze reis. Dat liet hij me tussen neus en lippen door wel duidelijk merken. Vroeg zich af waarom hij mee moest. Het waren de feestdagen en hij had plannen gemaakt om met zijn vrienden kerst en oudennieuw te vieren. Opeens had hij te horen gekregen dat hij geacht werd om mee op reis te gaan. Hij wist weinig van wat we precies kwamen doen en zijn zus had hem verteld dat hij niet voor niets meeging. Dat hij een taak had. Nu wilde hij van mij graag horen wat deze taak was. Ik had er geen idee van en vertelde hem dat. Ondertussen overdacht ik wat hij zei. Hij was dus overgehaald, liever gezegd gedwongen, om deel te nemen aan de reis. Ik snapte er niets van.

Van Mary kreeg ik weinig hoogte. Ze keek me af en toe steels aan. Niet echt onaardig, maar ook niet bepaald hartelijk.

Daar zaten we dan. Met z'n vijven in een splinternieuwe, luxe stationwagen met lederen bekleding en airco voor en achter. Waar we precies naartoe gingen wist ik niet. Evenmin hoe de anderen over deze reis dachten. Cootje had het georganiseerd. Dus bij haar was ik aan het juiste adres voor antwoorden. In het Nederlands vroeg ik wat er speelde. Ze straalde.

"Linda, wees niet ongerust. We gaan naar alle bestemmingen en het wordt een groot feest. Jij bent de gast en een gast is bij ons een koning. Je zult ervan genieten," verzekerde ze me.

"Ik snap niet precies..."

"Weet je, ik heb al gezien dat jij hier heel veel succes gaat krijgen. Ik droomde het. Er is een huis voor je. In Mexico, waar je heerlijk zult wonen. Onvoorstelbaar toch?" ratelde ze verder, zonder me uit te laten praten. "We gaan echt wel naar die bestemmingen, hoor. En we gaan samen. M'n vader gaat altijd zijn eigen gang. Die maakt foto's en daar wacht nooit iemand op. M'n moeder houdt niet van lopen en Ivar zal haar gezelschap houden. Dus geen probleem, Linda. Wij lopen samen."

Ik had haar nog nooit zo zelfverzekerd gezien. Haar huid glom. Haar donkere ogen ook. 'Wij lopen samen.' De woorden herhaalden zich in mijn binnenste. Het beeld van de twee vrouwen die in het eerste hoofdstuk van Het ² Einde een grot binnengingen om een megaliet te halen flitste plotseling door mijn hoofd.

Het was 28 december 2013. Een dag die numerologisch het getal 1 had. Waarom ik het uitrekende wist ik niet, maar ik deed het en schreef het op in de notities van m'n telefoon.

dag van de herkenning

Midden in de nacht kwamen we bij onze eerste verblijfplaats aan. Cootje en ik namen onze intrek in een van de twee grote appartementen, die Gabriel geregeld had. Ze lagen op de eerste verdieping van een complex dat afgesloten werd door een hek. Beneden was een smalle, betegelde steeg, waar aan één kant grote planten stonden. Ze roken fris en exotisch in de avondwarmte. Ons appartement bestond uit twee verdiepingen, waarvan alleen de badkamer een afgesloten ruimte was. Ik kreeg een tweepersoonsbed toebedeeld en viel al snel als een blok in slaap.

Het gekrijs van een paar grote vogels buiten maakte me vroeg in de ochtend wakker. Ik bleef er een poosje naar liggen luisteren, want dat doe ik graag, naar het geluid van vogels luisteren. Ik stelde me voor dat ze groot en kleurrijk waren. Cootje lag nog diep in slaap op het bed aan de andere kant van de kamer. Zachtjes draaide ik het knopje van de ventilator om en ging op het randje van het bed zitten.

"Het is de dag van de herkenning," zeiden ze. "We gaan naar de bron en het ontwaken."

Ik appte het naar de groep.

Daarna douchte ik en hees me in mijn reisjurk. De vreselijke onderbroeken uit het ziekenhuis kwamen goed van pas. Een gouden ingeving. Ik besloot om zo lang mogelijk te wachten met het aantrekken van mijn warme, lange broek. Het was nu al heet.

Zachtjes opende ik de deur van de slaapkamer, die gemaakt was van een ruimte zo groot als de helft van de benedenverdieping, waardoor er een soort vide ontstaan was. Via een trap kwam ik in een ruim, vrij kaal vertrek met witte tegels op de vloer en witte wanden. Aan de meest koele kant stond een leren bankstel met een salontafel en een dressoir van donker hout. In een hoek was een pot met een enorme nepplant neergezet. Fel zonlicht viel naar binnen door het raam aan de andere kant van het vertrek. Daar was een witte keuken geïnstalleerd met een zitbar. Ik zette de voordeur open en ging op onderzoek in de keuken. Op het aanrecht en in de koelkast stonden allerlei spulletjes om een Europees ontbijt te maken. Daar hadden Mary en Ivar voor gezorgd. Ik vond het lief van ze. Mary had, toen we gisteren aankwamen, laten weten dat ze ervan overtuigd was dat ik niet aan de Mexicaanse maaltijden zou kunnen deelnemen, omdat zijzelf dat niet kon in Europa met het soort voedsel en het ritme dat wij gebruikten voor onze maaltijden. Ze kreeg er maag- en darmklachten van. Ik had bedacht dat ze zich daar weleens in zou kunnen vergissen, maar om niet eigenwijs te doen had ik het er de avond ervoor maar even bij gelaten. Ze zou het vanzelf wel zien. En ik ook. Het zou wat zijn als ze gelijk bleek te hebben. Dan zou ik flink balen.

Ik zette koffie en begon pap te maken. Boven bemoeide zich er direct mee en dat gaf me een heerlijk, saamhorig gevoel. Niet dat ik zelf geen pap kan maken, maar die samenwerking is fijn. Ik kreeg de hoeveelheid havermoutvlokken door, hoelang ik het water op een laag pitje moest opwarmen, wanneer ik het hoog moest zetten en diende te roeren om de luchtbelletjes eruit te halen. Daarna opgieten, even laten intrekken en nog eens roeren. Ik dekte twee plaatsen aan de eetbar en hoorde een zacht geklop op de deur. Het was Ivar. "Ik moest dit van mijn moeder geven," zei hij, terwijl hij me een grote, plastic tas gaf. "En zeggen dat we over een uur vertrekken."

"Oké," antwoordde ik.

Ik bood hem koffie aan, maar hij bedankte.

In de tas zaten t-shirts en shorts voor Cootje. Gelukkig maar, want ik voelde me er een beetje schuldig over dat ik niet gezegd had dat we zonder bagage zouden aankomen. Nu kon ze zomerkleding dragen en hoefde ze niet te lopen zweten in wintergoed.

Cootje verscheen even later met een slaaphoofd in de keuken. Ze liet zich het ontbijtje goed smaken.

"Lekkere pap, zeg," zei ze.

Ik gniffelde in mezelf.

"Wat is het?"

"Gewoon havermout."

"O."

Ze keek in haar kommetje alsof ze verwacht had dat het iets anders was.

Na het ontbijt was ze in een mum van tijd klaar om fris en fruitig de dag te beginnen. Ik moest er inwendig erg om lachen. Niet alleen haar uiterlijk, maar ook haar tempo leken te zijn aangepast aan deze omgeving.

Binnen het uur zaten we aan de tafel in het appartement naast ons. Ik had de stenen, die we als cadeautjes hadden meegenomen, bij me. Tot mijn verbazing had ook Gabriel twee pakjes bij zich, waarin voor ons beiden een prachtige stuk Mexicaans amber zat. Hij overhandigde ze met een welkomstspeech. Daarna gaven we hem het stuk hematiet, dat ik voor hem had doorgekregen. Hij bekeek het aandachtig en las het briefje, waarop stond waar dit stukje kwarts allemaal voor kon dienen. Even keek hij me recht aan.

"Ik heb last van hoge bloeddruk," zei hij.

Hij stopte de steen in zijn zak. Ik had hetzelfde al met de mijne gedaan. Mary was verguld met haar rozenkwarts en Ivar bestudeerde de gele calciet langdurig.

"Precies zoals in Het Einde staat," dacht ik. "Ze reisden op een stoel en hadden ³ alleen stenen bij zich.”

De stenen waren niet het enige dat me aan het boek deed denken. Dat deed ook de rijstijl van Gabriel. Behendig manoeuvreerde hij de auto met hoge snelheid langs gaten in het wegdek, vrachtwagens en al het overige verkeer dat zich op onze weghelft bevond. Hij was helemaal in zijn element en neuriede vrolijk telkens wanneer hij een scherpe bocht kon nemen. Gabriel stuurt.

Vanfu stuurt. We suisden over kruispunten en langs huizen. Net zo hard over tweebaanswegen als over snelwegen. Op die tweebaanswegen bevonden we ons regelmatig met drie auto's naast elkaar, omdat hij gewoon bleef inhalen wanneer er een tegenligger kwam. Het was beslist geen saaie rit.

Dat was het sowieso niet, want de sfeer in de auto was gezellig. Mexicaanse muziek schalde uit de cd-speler, versnaperingen gingen in het rond en de airco stond bij ons achterin op een aangename 19 graden. Dat vonden Gabriel en Mary veel te koud. De display van de airco voor in de auto vertoonde 24° C. Ik keek naar buiten of babbelde met Ivar. Mary was druk met al het eten bezig. Cootje lakte haar nagels. Gabriel maakte grapjes en riep af en toe: "Mi cuerpo pide salsa!" Wat zoiets betekent als "Mijn lichaam vraagt om saus." Vervolgens zette hij een andere cd op met zijn favoriete salsamuziek.

We stopten één keer. In een straat waar vrouwen en kinderen langs de weg liepen met souvenirs en jurken.

"Hier kopen we een jurk voor je, Linda," zei Gabriel.

Ik vond het erg aardig, maar twijfelde er geen seconde aan dat er in mijn maat niet een te vinden zou zijn. Gabriel sprak de vrouwen aan en één nam ons mee naar haar huis. Een wit blok cement, dat uit een enkele kamer bestond. In de voortuin hingen witte jurken, met kleurrijk borduursel langs de hals en onderkant, aan een lijn. Ze koos er een aantal voor me uit en daarna mocht ik mee naar binnen. Een van de jurken paste me prima als blouse. Een verademing! Het borduursel bestond uit roze bloemen met een rood hart.

"Wat toepasselijk," dacht ik. "De reis van de woede naar de liefde."

Ik moest aan Ellen en alle kleding denken, die we met een specifiek doel voor de reis hadden doorgekregen en gemaakt. De heenreis was nu achter de rug en m'n reisjurk legde ik opgerold achterin de auto. De eerste bestemming zou ik bezoeken in een blouse zoals de Maya-vrouwen droegen. Daar zat vast ook een bedoeling achter. Buiten werd ik van alle kanten toegejuicht en ik voelde me een beetje verlegen in de traditionele kleding van een ander volk.