Hoofdstuk 1

Het was al de derde zwerfhond die Ben Edgeworth die dag had lastig gevallen.

Het leek Ben nog maar een puppy, een gemengd ras met veel Duitse herder erin. Niet dat Ben nu een expert was als het om honden ging, maar hij hield wel van honden en had als kind ooit een Airedale gehad, die helaas onder een auto was gekomen welke te hard had gereden. Ben had er veel verdriet van gehad en het had hem bang gemaakt zich ooit weer aan een ander dier te hechten.

Ben drukte de pup weg met zijn voet. De hond, die gewend was afgewezen te worden, reageerde niet. Ben keek naar hem en schudde zijn hoofd, het hondje zag er miserabel uit met zijn dunne pootjes, smalle kopje en smerige staart. Hij was bijna helemaal zwart, met hier en daar een stukje bruine pels, en hij rook vies.

De werf, eigendom van een man die Petros heette, zat vol honden zoals deze, magere, zieke, ondervoede scharminkels die niemand wilde hebben. Ze zochten hier hun toevlucht, omdat de werf niet omheind was en vol lag met boten. Hier konden ze eten vinden, dankzij het afval dat door de werklui en zeelieden werd achtergelaten. Omdat er niemand om hun gaf, slopen de honden de hele dag rond over het met olie besmeurde terrein, niet alleen op zoek naar water en voedsel, maar ook naar een vriendelijk woord of zelfs maar een toevallige aai.

Normaal gesproken zou Ben wel een beetje bevriend geraakt zijn met het hondje, maar vandaag stond zijn hoofd er gewoonweg niet naar. Hij had te veel werk te doen aan de boot, die hij en Lukas, een scheepstimmerman, samen aan het bouwen waren. Een zeilboot met twee rompen, een catamaran. Vergeleken met andere zeilboten was een catamaran een simpel ding, een soort van veredeld vlot op drijvers met twee masten en een ruimte benedendeks om te slapen en te eten. Cats waren gemakkelijk te varen en relatief goedkoop te bouwen.

Ben en Lukas hadden de laatste vijf maanden samen aan de boot gewerkt. Ze waren aan het karwei begonnen op de dag dat Ben het verzekeringsgeld had ontvangen vanwege een ongeluk dat zijn ouders het leven had gekost. Zijn ouders waren ingehuurd om het jacht van een rijk iemand over te varen van Gibraltar naar een Caraïbisch eiland, waar de man juist een huis had gekocht.

Ben had meegewild met zijn ouders op het reisje van drie maanden, maar omdat hij op het punt stond de middelbare school af te maken, hadden ze het beter gevonden als hij achter zou blijven om zich op de eindexamens te concentreren.

‘Ik weet dat je liever bij ons zou willen zijn,’ had zijn vader gezegd, ‘maar nu je zo dichtbij de eindstreep bent, moet je het toch maar even uit zien te houden.’

Dus bleef Ben op Rhodos, terwijl zijn ouders de halve wereld rondzeilden op een grote, luxueuze boot. Het was niet het soort boot, dat zijn vader en moeder mooi vonden – ze noemden zulke boten patserig – maar ze namen de klus aan omdat het goed betaalde en ze genoeg geld zouden verdienen om een eigen zeilboot te kunnen bouwen, als ze in Griekenland terug waren. Het was altijd hun droom geweest om ooit een snel, fraai vaartuig te bezitten, dat, mits goed bestuurd, met de wind in de rug zou vliegen en hun een gelukkig en vrij gevoel zou geven. Ze waren van plan op de boot te gaan wonen en hem in de zomer te verhuren. Zeilend van de ene kant van de Egeïsche Zee naar de andere met vier of vijf betalende gasten aan boord, aldus werk en plezier combinerend.

Jarenlang hadden ze geld gespaard om hun eigen zeilboot te kunnen bouwen, geld dat ze verdiend hadden met het onderhoud van boten van andere mensen, of door als bemanning op die boten te varen. Het had al met al lang geduurd en de tijd was slechts langzaam verstreken. Met de dollars die je in loondienst verdiende kwam je niet zo ver, zeker niet als je buiten de Verenigde Staten woonde en privéscholen voor je enige kind moest betalen.

Daarom zag Ben ernaar uit de school achter zich te laten. Het zou helpen zijn ouders van hun financiële last te bevrijden, zodat ze aan hun eigen boot konden gaan werken. Bens ouders hadden een heel andere manier van leven opgegeven, toen ze voor het eerst de VS voor Griekenland verruilden. Ze waren leraar geweest aan een middelbare school, maar hun aanhoudende liefde voor de zee had hun ertoe gebracht hun banen op te geven. Ze gingen werken voor een Duitse zakenman die in een zeilblad een advertentie had geplaatst waarin hij een gezin zocht om op een jacht te passen waarvan hij de eigenaar was, de Kormoran.

Het jacht van de Duitser bevond zich op het Griekse eiland Rhodos, dat in het oosten van de Egeïsche Zee lag, niet ver uit de Turkse kust. Omdat werken voor de Duitser betekende dat ze zomers langs de legendarische Griekse eilanden konden varen, besloten Bens ouders zijn aanbod te accepteren. Ze namen afscheid van hun appartement op Long Island, verkochten hun auto en het grootste deel van hun bezittingen, en verhuisden naar Rhodos. Ben was toen tien. Het was moeilijk voor hem om zich van zijn vrienden en schoolkameraden los te maken en naar een ander deel van de wereld te vertrekken, waar Engels niet de eerste taal was. Maar in de loop der jaren was hij van Griekenland gaan houden. Wonen op de Kormoran en er ’s zomers mee rondvaren was een fantastische ervaring. Het bleek gemakkelijk om Grieks te leren en vrienden te maken. Het leven was echt heel mooi (hij vond zichzelf gelukkig en tevreden), totdat het ongeluk gebeurde.

Zijn ouders waren ontzettend ervaren zeelieden, die hun hele leven de Amerikaanse Oostkust op en neer waren gezeild en wisten wat ze aan de zee hadden, maar zelfs zij konden niet tegen de abnormale storm op, die opstak toen ze op weg waren naar Bermuda. Het was niet het orkaanseizoen, maar desalniettemin werden ze, bijna zonder waarschuwing, door een orkaan getroffen. Ze hadden nog geprobeerd eraan te ontkomen door de koers te veranderen en op volle snelheid naar het dichtst bij gelegen eiland te racen voor beschutting, maar de storm was te krachtig, te wild en verraderlijk. Meer dan tien meter hoge golven en windvlagen van zestig knopen met regen hadden hun te pakken gekregen. De boot kapseisde en zonk na een tijdje, de ouders van Ben met zich meenemend de diepte in.

‘Nu moet je thuis komen,’ zei Bens oom James. ‘Je bent te jong om alleen in Griekenland te blijven. Je moet terugkomen om te gaan studeren, zorgen dat je een opleiding krijgt.’

Maar Ben had geen zin om aan de wensen van zijn oom te voldoen. Met het geld dat hij ontving van de verzekering kon hij nu datgene doen, waar zijn ouders alleen maar van hadden kunnen dromen: zijn eigen boot bouwen. Niet alleen eraan beginnen en hem beetje bij beetje door de jaren heen bouwen. Nee, hij kon het zich veroorloven hem meteen helemaal compleet in elkaar te zetten. Geen fantastisch ding als de vijftien meter lange sloep waar zijn ouders van gedroomd hadden. Het zou een veel kleiner, eenvoudiger vaartuig moeten worden, zoals een catamaran. Maar het zou zeewaardig moeten zijn en ruim genoeg om op te wonen en te verhuren aan geharde zeelui.

‘Dat is een nog veel belachelijker idee,’ zei zijn oom, met een stem die steeds harder klonk van boosheid en afkeuring. ‘Hoe kom je erbij te denken dat je met zo’n boot geld zou kunnen verdienen?’

‘Ik ben een goede zeiler,’ verkondigde Ben. ‘Zeilen heb ik van mijn ouders geleerd en hun door de jaren heen op veel tochten geholpen. En ik ken de Griekse eilanden goed.’

‘Ik wil er niets van weten!’ blafte zijn oom. ‘Ik sta je niet toe je geld over de balk te gooien vanwege zo’n dwaas idee!’

Maar Ben was net achttien geworden en was, voor de wet, volwassen. Hij kon doen wat hij wilde met het verzekeringsgeld. Noch zijn oom James noch iemand anders kon hem tegenhouden. Toch wist hij wel dat hij een grote gok nam met zijn leven. Hij was helemaal alleen en wist niet al te goed hoe de wereld in elkaar zat. Als hij aan de toekomst dacht, kwam hem die soms angstaanjagend en bedreigend voor.

Hij was het aan zijn ouders verplicht om dapper te zijn, de catamaran af te maken en met hem Griekenland rond te zeilen, zoals zij dat gedaan zouden hebben als ze nog in leven waren. Dat hadden zij immers het liefste gewild, kapiteins te zijn op hun eigen boot, meesters van hun eigen lot. Die droom hadden zij niet waar kunnen maken, maar hij kon dat voor hen doen.

De catamaran afmaken was voor hem nu het enige wat van belang was. Het ging vóór alles, reden waarom Ben de hond wegschoof met de opmerking Fige, Grieks voor Ga weg.

Lukas die vlakbij een stuk hout door midden stond te zagen, glimlachte en zei: ‘Hoe weet je dat hij Grieks begrijpt? Misschien hoort hij wel bij een van de buitenlandse boten op de werf.’

‘Hij hoort bij geen enkele boot,’ zei Ben. ‘Hij is te smerig en bang voor een hond die de zee gewend is.’

Lukas was een lange, gezette man met wit haar en een zelfde witte, gekrulde snor. Hij legde zijn zaag neer en bestudeerde de hond eens aandachtig. ‘Daarin heb je gelijk,’ zei hij tenslotte. ‘Hij is broodmager, maar hij heeft iets speciaals over zich. Kijk eens naar die ogen.’

In die zachte, bruine ogen lag zeker iets meer dan alleen de gewoonlijke angst en wanhoop die de plaatselijke zwerfhonden vertoonden. De intelligentie en gevoeligheid waren even duidelijk als onverwacht aanwezig. De rechtopstaande, brede oren van de hond maakten de indruk van waakzaamheid alleen maar groter. Ben klom via de ladder op de catamaran om benedendeks naar de kombuis te gaan, waar hij wat proviand had opgeslagen. Tussen de dozen en blikken zocht hij iets wat een maaltijd voor de pup kon vormen. Tenslotte koos hij een blik macaroni.

De hond rook het voedsel al voordat Ben van de ladder naar beneden kwam. Bijna gek van verwachting zwiepte hij met zijn staart heen en weer. Maar toen Ben het blik neerzette en een stap terugdeed om te zien hoe de hond tot de aanval overging, was hij verwonderd het mormel te zien aarzelen. Hij benaderde het voedsel wel, en bracht zijn kop naar beneden, maar hij wou (of kon) niet eten. In plaats daarvan kwamen er jammerende geluiden uit zijn keel.

‘Misschien houdt hij niet van macaroni,’ grapte Ben.

De oude man bleef de hond vorsend opnemen. ‘Hij wil wel eten,’ zei hij, ‘maar hij kan niet. Er is iets mis met zijn spijsvertering, wormen misschien.’

‘Wat moeten we doen?’

De oude man dacht er een tijdje over na. Toen trok hij zijn conclusie:

‘Geef hem maar olijfolie.’

‘Olijfolie?’ Ben begon te lachen. ‘Olijfolie is voor salades.’

Het gezicht van de oude man betrok. ‘Jij weet er niks van,’ zei hij minachtend. ‘Olijfolie is net een medicijn. Het is goed voor honderden verschillende dingen. Je kunt het op je huid doen als die verbrand is door de zon, of op je hoofd wrijven om niet kaal te worden. Maar het is in het bijzonder goed voor maagkwalen.’

Als bewijs stak Lukas over naar het schuurtje waar hij zijn persoonlijke spullen had om terug te komen met een fles gevuld met een dikke, donkergele vloeistof. ‘Van mijn eigen bomen,’ zei hij trots. ‘Eerste persing, puur en weelderig als goud.’

Lukas goot de halve fles olie op een bord en zette het de hond voor die er voorzichtig aan begon te ruiken. Het was geen geur die hem bekend voor kwam. Hij keek vragend op naar Lukas, die hem bemoedigend toeknikte en in het Grieks aanvuurde. ‘Probeer het, het is goed voor je.’

De hond nam een likje. Het goedje ging gemakkelijk naar binnen, en weer keek hij op naar Lukas, ditmaal dankbaar en vol vertrouwen. Zijn aandacht weer op het bord richtend begon hij de inhoud ervan in een keer op te slurpen totdat het bord leeg was. Toen draaide hij zich om en wandelde zich om zijn bek likkend weg.

‘Die zien we nooit weer,’ zei Ben.

‘Je vergist je,’ antwoordde Lukas. ‘Hij gaat alleen maar zichzelf van binnen schoonmaken.’

Ze gingen weer aan het werk aan de catamaran, die na al deze maanden van hard werken bijna klaar was. Ze waren zo druk aan het klussen dat ze nauwelijks merkten dat de hond een uur of zo later terugkwam. Ditmaal ging de zwerfhond rechtstreeks naar de macaroni toe en begon die naar binnen te werken. Het was bijna komisch, de snelle manier waarop hij at, kaken aan een stuk door malend, zich zo hard concentrerend dat hij Ben en Lukas helemaal vergat. Binnen een paar minuten had de hond zijn maal verslonden met grote, luide slokken, begeleid door het opgewonden kwispelen van zijn staart.

Hij bleef maar doorgaan het blik uit te likken, dat zo schoon en helder werd, dat het glom als gepoetst zilver in het ochtendzonlicht.

Pas toen keek de hond op, zo dankbaar en trouwhartig, dat Ben, ook al wilde hij dat niet, voelde dat hij van hem begon te houden.