Hete Sneeuw

Sylvia Peters

Hete Sneeuw
* Copyright ©2011 DS PRojects / Sylvia Peters
* Auteur: Sylvia Peters
* Druk: www.pumbo.nl
* Foto op omslagontwerp: ©JFVuarand
* Vormgeving : DS PRojects
* ISBN 978-90-817596-3-2
* http://www.sylviapeters.eu
* http://www.pumbo.nl/boek/hete-sneeuw

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever en/of auteur.

Ook verkrijgbaar van dezelfde auteur:

#HOT isbn : 978-90-817596-0-1 /
#HOT isbn e-book: 978-90-817596-1-8

Met dank aan mijn geweldige, lieve en gezellige vriendengroep, die me eerst een fantastische vakantie heeft bezorgd en daarna inspiratie voor mijn boek. Wel wil ik laten weten dat hoe leuk en inspirerend jullie ook zijn… De personages in dit boek, zijn geboren uit mijn geest en vertegenwoordigen niet jullie leuke en minder leuke eigenschappen.

Daarnaast wil ik graag Christine Laevers uit België bedanken. Zij had er enorme ‘goesting’ in, om voor mij de teksten van de Belgische hoofdpersonen van een Belgisch tintje te voorzien.

En natuurlijk met grote dank aan Eva van het Strand’, die zelf ook zo mooi schrijft, voor haar redactionele ondersteuning.

Namen hoofdpersonen in boek:

*Youri en Yara | *Lennert en Lianne
*Niels en Naomi | *Steve en Selma
*Huub en Helene | *Bram en Britt
*Peter en Pascalle | *Edinho en Elise
*Rick, skileraar |
*Jesse en Charissa, | hotelmedewerkers

De aankomst en de eerste dag

Chatel ligt er prachtig bij. Het is een vermoeiende rit geweest met veel sneeuwval onderweg, maar wel de moeite waard. Voor ze, ligt een prachtig winters landschap in kerstsfeer. Ondanks dat de feestdagen al voorbij zijn, heeft ieder hotel nog sfeervolle verlichting hangen. Bomen met duizenden lampjes erin, schitterende sterren en fonkelende sneeuwpoppen. Het ziet er gezellig uit. Het Franse dorp is redelijk authentiek. Geen betonnen flatgebouwen, maar veel chaletbouw en kleine straatjes met smalle trappen. Veel winkeltjes waarvan de meeste sportzaken zijn of alleen skiverhuur. Hier en daar een vuurkorf, souvenir- en kledingwinkels en uitbaters met lokale specialiteiten maken het pittoreske plaatje af. “Wat een gezellig dorp, hier ga ik me wel vermaken” zegt Lianne zacht. Eindelijk komt haar vakantiegevoel weer een beetje terug. De dertien uur in de auto voor een rit van net negenhonderd kilometer zijn haar niet goed bevallen. Het zweet staat nog steeds in haar handen. Eerst die sneeuw onderweg, gladde wegen, file, slecht zicht en tot overmaat van ramp ook nog de sneeuwkettingen omdoen, om de pas over te gaan. Niets voor haar met die afgronden ernaast. Dit was natuurlijk allemaal voer voor dertien uur irritaties tussen haar en Lennert. Ze had zich nog zo voorgenomen om er een gezellige rit van te maken. Hij weet toch dat ze zich niet comfortabel voelt op de rijksweg en helemaal niet als hij zo hard rijdt. Daar waren ook de omstandigheden niet naar. Maar ze zijn er. Terwijl de navigatiestem aangeeft: “bestemming bereikt,” zien ze het hotel. Hotel Panoramic staat er in grote letters. “Daar staat de auto van Naomi en Niels,” zegt Lennert. “Youri en Yara zijn er ook al!” Voor de deur staan meerdere auto’s geparkeerd. Een aantal van deze auto’s zijn bekend. Zo te zien is bijna iedereen er.
Het gaat er op kamernummer 111 ook niet zo gezellig aan toe. Ook Naomi en Niels staan onder spanning. Hun relatie staat de laatste tijd al onder druk. De reis is goed gegaan, lang maar gezellig. Totdat ze bij het hotel aankomen. Niels wil gelijk de bar in. “Zullen we niet even eerst de koffers uitpakken?” Naomi heeft haar koffer al op bed gelegd om de spullen er uit te halen. “Moet dat nu? Kunnen we eerst niet even wat drinken?” Naomi zucht: “ik weet precies hoe dat gaat. Dan is het gezellig en blijven we hangen, daarna gaan we eten en dan willen we naar bed. Uiteindelijk hebben we het nog niet gedaan.” Niels lacht: “Jezus mens, we hebben vakantie hoor. Vier dagen zonder de kinderen, relax mens… Thuis mag je weer stressen.” Zo grappig vindt ze het niet. Ze kent hem langer dan vandaag. Hij duikt straks met een slok op zijn bed in en zij kan de koffers uitpakken, net zoals ze thuis de spullen ingepakt heeft. “Ga jij maar… Ik doe het wel weer. Net zoals altijd.” Niels zucht. “Wat hebben we het weer zwaar.” Hij legt zijn koffer op het bed, pakt de netjes opgevouwen stapeltjes met kleding eruit en smijt ze in de kast. De twee planken liggen gelijk vol. “Zo… Dat is gebeurd, als je me zoekt… Ik ben in de bar. Ga je mee?” Naomi kijkt hem boos aan: “nee, ik kom straks. Ga jij maar naar je vrienden.” Haar lol is er al vanaf. Wat Naomi betreft laten ze de koffers ingepakt staan en vertrekken ze morgen naar huis. Waarom krijgt hij het toch altijd voor elkaar om bij haar de irritatie en boosheid in een mum van tijd te laten opvlammen. Straks is hij het weer vergeten en haar woede laait door. Dat heeft even tijd nodig. Hij kijkt haar verbaasd aan en legt een hand op haar schouder: “ben je nu weer boos hierom?” Ze geeft geen antwoord meer. Als hij niet eens begrijpt waarom ze boos is, dan zoekt hij het zelf maar uit. Terwijl ze naar de badkamer loopt, hoort ze de deur van de hotelkamer dicht slaan. “Hé, Lennert, zijn jullie er ook al? Gezellig, kom op joh, we gaan een biertje halen en kijken of de anderen er al zijn. Met een beetje geluk zijn we nog voor het eten dronken.” Naomi hoort ze lachen op de gang. Ze zou wel willen gillen.
In de kamer naast die van Naomi en Niels, nummer 112 is de sfeer een stuk warmer. De koffers staan nog in gepakt en kleren liggen op de grond. De douche staat aan. Steve en Selma staan samen onder de douche. “Zal ik je nog even inzepen, schat?” vraagt Selma lachend. Haar handen vol badgel wrijven over het lichaam van Steve. Plagend over zijn borst naar beneden, zijn geslachtsdelen net ontwijkend. Weer omhoog, stoppend bij zijn tepels om met haar nagels zacht een rondje om zijn tepels te trekken. Ze laat een schuimende baan achter op zijn harde borst om daarna weer langzaam naar beneden te gaan. Heel zachtjes laat ze haar vingers licht rusten op de aanzet van zijn penis. Om vervolgens het stijve lichaamsdeel met haar vingers te volgen naar de top. Ze hoort Steve zijn adem inhouden. Toch wil ze hem verder plagen. “Ik ben ook nog vies, ik ga eerst mezelf inzepen.” Ze vult haar handen met de blauwe gel en begint haar lichaam er mee in te zepen. Sensueel begint ze de lijnen van haar hals te volgen om aan te komen bij haar borsten en ze te masseren tot het twee glimmende, schuimende bergjes zijn. Haar weg vervolgt zich naar haar platte buik, haar smalle heupen. Bij d’r venusheuvel stopt ze. Haar handen blijven even rusten. De toppen van haar vingers voelen de warmte. Zonder dat er zeep of water aan te pas komt, weet ze dat het daar ook glad en nat is. Ze draait zich om. “Wil jij mijn rug even doen?” vraagt ze lief. Dat laat Steve zich geen twee keer zeggen. Hij pakt de tube en vult beide handen met de gel. Terwijl hij haar schouderbladen masseert, zet hij een stapje naar voren. Zijn kloppende penis raakt net haar billen aan. Langzaam zakken zijn handen. Haar onderrug, haar billen. Dan houdt hij het niet meer. Hij pakt haar heupen en duwt zachtjes met zijn been haar benen uit elkaar. Iets door zijn knieën zakkend duwt hij zijn penis in haar. “Hier zal ik je ook even schoon spuiten” gromt hij. Terwijl hij Selma’s borsten vast pakt begint hij langzaam te stoten. Hun gladde lichamen bewegen geil langs elkaar heen. Het is een smalle douche, maar veel ruimte hebben ze niet nodig. Selma’s handen tegen de douchewand geven Steve steun. Het ritme verandert. Langzaam wordt het sneller en sneller. Dan voelt Selma dat het zover is. Zijn spieren verkrampen en de bewegingen worden geforceerder. “Oh schatje, ik kom…”
De gasten van kamer 113 waren er als eerste. Youri en Yara zitten al een uur aan de bar. Langzaam hebben ze bijna iedereen binnen zien druppelen. Yara heeft snel de spullen op de kamer een plekje gegeven en Youri heeft de skispullen beneden in het hok gezet. Hij is al aan zijn vierde bier bezig. Vermoeid van de reis, merk je dat de alcohol goed zijn werk kan doen. Hij wordt al wat drukker en is in een geanimeerd gesprek met de barkeeper. Dan komen Lennert en Niels de bar inlopen. “Hoi makkers, waar bleven jullie nou zo lang? Kunnen die auto’s van jullie niet harder dan honderd?” Ze slaan elkaar lachend op de schouders. “Hé Yara, zit jij ook al aan de drank? Jullie hebben toch niet alles opgedronken, hè?” vraagt Niels met een knipoog. Terwijl hij haar een kus geeft, wenkt Lennert de barkeeper. “Zij hebben nu genoeg gehad, nu zijn wij aan de beurt. Weet je wat? Geef ze maar zo’n klein glaasje met iets lekkers. Voor ons ook, maar dan met een grote bier ernaast.” De barkeeper lacht. Hij weet wat er gaat gebeuren. Een paar drankjes voor het eten, snel aangeschoten. Na het eten storten ze in en liggen ze binnen een uur op bed. De drank en de vermoeidheid van de reis eisen dan hun tol. “Zijn de anderen er al?” vraagt Niels aan Yara. Ze knikt. “Steve en Selma, Huub en Helene heb ik binnen zien komen en Bram en Britt. De rest heb ik nog niet gezien.” Ze heeft het nog niet gezegd of Lianne komt de bar in met Edinho en Elise. Weer worden er schouders geslagen en gekust. Lianne trekt een gezicht naar Yara met een knik naar Lennert. “Was ie weer vervelend onderweg?” vraagt Yara zachtjes. “Oh, ik zou hem soms wel kunnen…” antwoordt Lianne in haar oor terwijl ze voorover buigt om Yara een knuffel te geven. “Laat gaan, geniet! We hebben vier dagen om te genieten. Vier dagen om te feesten en te beesten! Laten we dat ook doen dan!”