Colofon

Copyright © Peter Mannee 2012

Omslagontwerp en vormgeving: Stef Mannee

ISBN: 978 90 818 0721 0    

NUR: 280

www.petermannee.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Het waterkanon van Kobus

Ergens onder de blauwe hemel gaat op een zonnige zaterdagmorgen de voordeur van een huis open. Er stapt een jongen naar buiten.
Hij heeft een vriendelijk gezicht met een paar heldere ogen. En als hij je daarmee aankijkt, dan kan hij binnen een paar tellen zien wat voor mens je bent.
Zo’n jongen is het. Hij gebruikt zijn hoofd, dat joch. Dat zie je zo.

Al van jongs af grasduint Gido in boeken en tijdschriften die iedereen te moeilijk vindt voor zijn leeftijd. En dat geeft nog wel eens een conflict. Zoals pas nog in de bibliotheek, toen hij op zijn jeugdkaart boeken voor volwassenen wilde lenen.
‘Waarom mag ik niet lezen wat ik wil?’ had hij gevraagd. ‘Ik ben geen kind meer!’
Het haalde niets uit, want die boeken kreeg hij niet mee.
‘Wat een stramdenkers!’ had Gido bij zichzelf gemopperd, waarna hij het probleem oploste door voortaan op de leeskaart van zijn vader boeken te ruilen.

Maar vandaag is er geen vuiltje aan de lucht en is Gido naar buiten gestapt met iets wat hem heel dierbaar is. Het is een pas verkregen schat.
De afgelopen dagen heeft hij die verzorgd en vertroeteld en hij verwacht nu elk moment zijn vriend Bas om zijn nieuwe bezit te komen bewonderen.

Gido kijkt om zich heen. Op straat is niemand te bekennen, behalve een jongen van een paar huizen verderop. Hij draait hem de rug toe. Iedereen mag kijken, maar niet die konijnenkeutel van een Frits. Die doet altijd zo hatelijk. Dat is er een die het mooi vindt om lelijk te doen en daar begrijpt Gido niets van. Wat is daar nou leuk aan?

Hij drentelt wat heen en weer en vraagt zich af waarom Bas niet op komt dagen. Wat hij had willen voorkomen, gebeurt toch.
De lange buurjongen slentert met zijn handen in zijn zakken naderbij en vraagt nieuwsgierig: ‘Wat hebbie?’

Gido draait nog wat verder van hem weg, maar over zijn schouder heen ziet Frits wat hij vasthoudt.
‘Krijg nou wat… een blaffertje.’
‘Een hondje heet dat,’ verbetert Gido.

Natuurlijk heeft Frits gelijk iets aan te merken. ‘Wat hep ie een rare kop… hij hep drie oren in plaats van twee.’
‘Overdrijf niet zo,’ zegt Gido. ‘Hij is gewoon op z’n koppie gevallen en daar heeft hij een bult van. Dat is alles.’
‘Hoe komp dat… dat ie op ze knar is gevallen?’

Aan de ene kant heeft Gido helemaal geen zin om met die Frits te praten, maar aan de andere kant mag die best weten hoe dapper zijn hondje is.
‘Hij gaat in de tuin achter de katten aan,’ begint Gido te vertellen, terwijl hij probeert zijn stem niet al te trots te laten klinken. ‘En als ze dan een boom invluchten… klimt hij erachteraan. Hartstikke gaaf gezicht!’

‘Kan niet,’ deelt Frits mee. ‘Een hond klimp niet in een boom.’
‘Mijn hondje wel, dat is nou juist de mop,’ antwoordt Gido. ‘Maar halverwege de boom begint hij te twijfelen… dan schiet ‘m te binnen dat hij daar eigenlijk niet hoort te wezen… en dan valt hij naar beneden… op z’n koppie.’

Nu hij eraan terugdenkt, vindt hij het opnieuw grappig en zielig tegelijk. Vertederd kijkt hij naar zijn hondje. ‘Wat is ie leuk, hè.’
‘Stom zal je bedoelen,’ zegt Frits.

Het gezicht van Gido betrekt. Hij had kunnen weten dat er uit de mond van die lange dropveter niets dan narigheid komt.
‘Wat voor ras is het?’ wil Frits weten.
‘Hij is van het vier-poten-en-een-staart ras,’ zegt Gido kortaf.

Bij het uitzoeken van een hondje had hij gezocht naar een diertje waar pit in zat, dat nieuwsgierig genoeg uit zijn oogjes keek om dingen te verkennen en te ontdekken, en dat vriendelijk van karakter was, maar toch ook een beetje eigenwijs, want daar hield hij van. En toen hij dat allemaal in dit hondje terugvond, wat zou hij zich dan nog druk maken over het ras?

‘Laat ‘m is een stukkie lopen,’ commandeert Frits.
Gido draait zich om en loopt weg. Voor hem is het gesprek afgelopen.
Achter zijn rug roept Frits spottend: ‘Mag ie niet lopen van de dokter?’

Dat laat Gido niet op zich zitten. Hij denkt: dat beestje loopt op een manier waar die spillepoot nog wat van kan leren! Om het betere voetenwerk van zijn hondje te showen zet hij het op de grond en begint ermee heen en weer te wandelen.

‘Ik zie ‘t al,’ zegt Frits op een verachtelijk toontje, ‘’t is een vuilnisbakkie.’
Deze woorden vat Gido op als een persoonlijke belediging. ‘Val met je neus in de koeiekakkie,’ reageert hij koel. Eraan toevoegend: ‘Je bent zélf van het vuilnisbakkenras, maar Kobus niet… toevallig!’

Aanstellerig begint Frits zich op zijn knieën te slaan van zogenaamde pret omdat het hondje Kobus heet. ‘Je kan ‘m beter Kameel noemen… die hep ook een bult.’

Gido’s hondje, dat ongezien bezig was Frits schoenveters in tweeën te bijten, gaat nu over op het zwaardere werk. Ze moeten niet zijn baasje uitlachen, daar houdt hij niet van.
Hij tilt een pootje op, richt zijn ‘waterkanon’ en geeft plankgas. Meteen schiet er een krachtige straal te voorschijn die regelrecht in de schoenen van de lachebek verdwijnt.

Frits reactie is die van een apparaat waar de stekker uit wordt getrokken. Midden in een buigende beweging komt hij, met zijn handen vlak boven zijn knieën, tot stilstand.
Je ziet hem denken: Waar komt dat warme, natte gevoel nou opeens vandaan? En waarom hoor ik het bruisende en kletterende geluid van een waterval?

Hij kijkt naar beneden en ziet hoe Kobus een denkbeeldige brand in zijn schoenen staat te blussen. Van schrik maakt Frits een geweldige bokkensprong.
‘Rotbeest!’ schreeuwt hij.

Scheldend en tierend loopt hij weg, daarbij ritmisch begeleid door zijn soppende schoenen. Zijn smerige taal wordt tijdelijk onderbroken op het moment dat een van de schoenveters waaraan Kobus heeft geknaagd, breekt en Frits languit gaat over zijn eigen benen.

‘Nou weet je vast één ding over zijn ras,’ roept Gido hem na. ‘Zijn plas is eersteklas!’
Tegen kleine Kobus zegt hij prijzend: ‘Goed gedaan, jochie!’ En hij geeft hem een welverdiende knuffel.