Amsterdam. Zondag 4 mei.

Geert

Vanochtend ben ik op een hele vreemde manier wakker geworden. Ik werd gewekt door het geluid van kerkklokken. Nochtans is er in de hele buurt - jammer genoeg - niet één kerk. De dichtstbijzijnde kerk is de Westerkerk. Gedurende het hele jaar dat ik hier nu woon heb ik nooit kerkklokken gehoord. Ik was het zoete geluid dat ze maakten dan ook reeds vergeten.

Vroeger ja, vroeger bij ons thuis, in Antwerpen, werd ik dagelijks gewekt door die romige metalen klank. Om zes uur ‘s ochtends voor de vroegmis. Tot er allemaal jonge mensen in de buurt kwamen wonen. Die namen het niet dat ze door onze pastoor gewekt werden. Na vele discussies werd er overeen gekomen dat hij enkel nog op zondag zijn klokken mocht luiden. De hoogdag. Om vijf voor tien begon hij - eerst nog wat aarzelend - maar al vlug met overmatige spelvreugde. Wat wil je? Zes dagen lang had hij tandenknarsend langs de toren met het gerafelde touw moeten lopen en de drang moeten onderdrukken er een stevige slinger aan te geven. Op zondag mocht hij voluit. Een kletterend recital van de koperen klepel tegen de bronzen binnenwand. Maar om vijf over tien moest hij ophouden. Hij gaf nog een stevig haal en de klok bengelde uit zichzelf nog wat na tot het geklingel langzaam uitstierf.

Ik ging dan altijd naar de bakker. De Joodse bakker op de Belgiëlei. Die verkocht warm brood vers uit de oven. Bij Roger, het kruideniertje op de hoek, kocht ik een paar dozen sinaasappelsap, wat yoghurt, eieren en spek. Ik dekte de tafel feestelijk met blauwe servetjes, stak wat kaarsen aan en zette Radio Drie op. Dan ging ik naa de slaapkamer, schoof de gordijnen open en zei: “Heb je zin in een heerlijke dag, LouLou?”

Meestal kwam er een diep geronk of zacht gevloek als antwoord.

“Kijk eens hoe vrolijk de zon schijnt! De vogeltjes fluiten!”

Ik ging op de rand van het bed zitten en streelde haar haren. Ze draaide zich dan om, greep me met een snelle beweging bij de arm en drukte mijn hoofd dicht tegen het hare in de kussens.

Zo bleef ik dan wel vijf minuutjes gelukkig liggen maar werd toen wat zenuwachtig.

“Schatje,” fluisterde ik zachtjes maar natuurlijk antwoordde ze niet. Ik maakte me voorzichtig los en ging wat lezen. Tot ik een half uurtje later LouLou hoorde gorgelen in de badkamer. Dan ging ik op de rand van het bad zitten en keek naar haar. Hoe ze zich aankleedde. En dan gingen we samen ontbijten. Zij maakte de omeletten met spek, want dat kon ik niet. Dat waren we zo overeen gekomen.

Maar vanochtend stopte de klokken sneller met luiden. Ik heb het me ingebeeld, dacht ik. Ik kroop het bed uit en bleef even voor de spiegel staan van mijn kledingkast. Ik word toch een beetje dik, dacht ik. Ik deed mijn kamerjas aan en zette water op voor koffie. Zoals iedere ochtend ging ik aan tafel zitten en schreef de eerste regels in mijn dagboek. Tot het water kookte. Maar toen ik het gas uitdraaide, hoorde ik weer de klokken. Ik had dus niet gedroomd. Tenminste niet daarover. Wel over een meisje waarmee ik danste. Echter toen ik haar in een rock ’n roll beweging over mijn schouders zwaaide, viel ze plat met haar gezicht op de stenen vloer. Dat moet pijn doen, dacht ik nog maar ik was al wakker. Door het klokkengelui.

13u25 is het nu. Voor ik het weet, valt de avond. Rook ik nog een sigaret en kruip tussen de lakens. Soms wou ik wel eens dat ik ineens wakker werd en dat ik het voorbije jaar waarin ze me zo vaak bedrogen heeft, gedroomd had. Dat we nog in Antwerpen woonden waar het leven zoet was. Dat ík voor een keer te lang geslapen had. De kerkklokken niet gehoord had. Dat LouLou de gordijnen openschoof en zei dat ze een eitje gebakken had. En dat ik me dicht tegen haar aandrukte en gelukkig huilde.

Bodegraven. Zaterdag 10 mei.

Christine

Interview met Ronald Jan Heijn. Mooie man met, ik zeg dat soort dingen echt nooit, maar werkelijk het lekkerste kontje dat ik ooit heb gezien. Ik keek zo serieus mogelijk. Maar had intussen stiekeme fantasie over hoe onze lichamen eerst tegen elkaar zouden staan tegen zijn lemen muur om vervolgens in elkaar te verdwijnen. Hoe zijn volle lippen me zouden zoenen, hoe zijn tong zou bewegen langs mijn hals, hoe hij zachtjes zou bijten in mijn oorlelletje, hoe zijn vingers onder mijn truitje zouden verdwijnen, zijn handen mijn billen zouden vasthouden om ons zo nog dichter tegen elkaar te drukken terwijl Ronald Jan Heijn in de lijn van de Celestijnse Belofte vertelde dat mensen van nu een c’tje zijn die met zichzelf een rondje moeten vormen. Vroeger hadden ze daar volgens hem iemand anders voor nodig, nu moet je het zelf doen. Ik knikte en verliet daarna snel zijn wonderschone woning, zag nog wel zijn echtgenote die met de baby naar beneden kwam. Vreemd soort schuldgevoel.

Op de terugweg kwam ik aurareader Ineke Hilhorst tegen. Ik zei haar dat ik bij Ronald Jan was geweest. En zij vertelde spontaan dat we in een vorig leven getrouwd zijn geweest.

‘Maar misschien moeten we nu nog iets afronden? Seksueel ofzo?’, probeerde ik nog.

Amsterdam. Maandag 12 mei.

Geert

Met een angstig hart begin ik dus een nieuw leven.

Waarvoor? Voor wie?

Ik zal proberen eindelijk te integreren in Amsterdam. Andere mensen leren kennen dan alleen LouLou, die me alle anderen deed vergeten, behalve dan de acteurs waar ik mee werkte, hobby’s misschien, aan me zelf sleutelen en voor de rest hard werken aan mijn droom.

En tobben, huilen, wanhopig zijn en stilletjes hopen dat LouLou langskomt. Dat ze me belt of schrijft dat ze me mist.

Bodegraven. Dinsdag 13 mei.

Christine

Ik bel Veronique -mooi en meedogenloos- over mijn schokkende ontdekking dat ik niet langer de kwaliteit van het instant -stapelverliefd- worden bezit. Iets waarin ik in mijn tienerjaren was gediplomeerd: hoe spiritueel, gepassioneerd of sprookjesachtig de mannen die ik tegenkom ook zijn. Ben ik een krankzinnig uitvloeisel van de moderne tijd? Gelukkig: langer dan drie dagen houdt zij een verliefdheid ook niet vol. Gestimuleerd door haar woorden, leg ik haar mijn interview voor met Ronald Oibibio Heijn die beweerde dat hij nooit verliefd is geweest op zijn vrouw. “Hij zei: als het ‘echt’ is, ben je dat ook niet. Dan weet je: die persoon is mijn tweelingziel. Dus we hoeven geen verliefdheid na te streven!” -”Naar Ronald Jan moet je niet luisteren, daar moet je hele andere dingen mee doen”, stelt Veronique beslist voordat ze me uitvoerig deelgenoot maakt van haar nieuwste verovering -voor -een -nacht.

Vrij zijn. Het heeft een bepaalde waardigheid.

Amsterdam. Woensdag 14 mei.

Geert

Ik ben De Wilde Man van Robert Bly aan het lezen. God, wat heeft die man gelijk! Het gaat over mannelijkheid. Mannelijk gedrag is in onze maatschappij synoniem geworden voor lachwekkend gedrag. Ieder machovertoon wordt hardop bespot. Maar met korte rokjes, weelderige haardossen, diepe decolletés, nee, daar wordt niet om gelachen. Daar wordt naar gefloten, bewonderend gekeken, dat wordt bezongen en aanbeden. Geen enkele kans heb je nog om je mannelijkheid te bewijzen. Jagen doe we in de diepvrieskisten in de supermarkt. Vissen idem dito. Vuur maken we met een aansteker. Vechten laten we voor ons doen in de boksring. Dansen doen we als nichten. Krachtdadig optreden wordt hoofdschuddend afgekeurd. Meisjes worden vrouwen. Jongens blijven jongens. Zelfs in bed kunnen we geen echte man meer zijn. We dragen onnozele boxershorts met Mickey Mouse erop. We bevredigen onze vrouwen en krijgen als beloning een eja-chocolaatje. Want we respecteren de vrouw. Verafgoden haar. En onze eigen mannelijke identiteit verloochenen we. We zijn zo tweeslachtig geworden dat als deze mentaliteit zich genetisch voortplant, binnen een paar honderd jaar onze testikels eraf vallen. Vanwege overbodig.

Bodegraven. Donderdag 15 mei.

Christine

Vandaag zou ik lunchen met Matthijs in het Amstel Hotel. Maar hij kreeg ruzie met zijn ex-vrouw en liet me zeggen dat hij niet kon komen. Dus zat ik er alleen.

Naast me zat een man die verdacht veel leek op Tom Cruise. Vooral qua postuur. Toen ik nog eens naar hem keek, schoof hij zonder te vragen of het goed was, aan mijn tafeltje. Hij heet Harry, Harry Kwakman, en hij gaat de wereld veranderen, zei hij me. Zijn temperament doet me denken aan een vulkaan die tot uitbarsting is gekomen. Hij bestelde garnaalkroketjes voor ons en zei dat we gaan trouwen. Omdat hij dat had besloten. Zijn lef beviel me wel. Dus ik hoop dat ik verliefd op hem word.

Amsterdam. Vrijdag 23 mei.

Geert

Weet je wat het probleem van deze tijd is?

Meisjes hebben veel te veel vrijheid. Meisjes willen alles; zichzelf ontwikkelen, een carrière, een leuke man, kinderen, vrienden, zelfstandigheid; alles willen ze en dat heeft de volgende gevolgen;

- minder werk (de arbeidsmarkt verdubbelt)

- minder liefde (niemand heeft nog tijd om zich serieus met liefde bezig te houden)

- gefrustreerde kinderen (met de kinderen houdt zich al helemaal niemand meer bezig)

Ellende troef dus!

Kunstenaar Panamarenko zei deze week in Humo: “Vrouwen - en vooral dat vreselijke seksgedoe - interesseren me echt niets. Verliefdheid is puur tijdverlies. Waarom moeten twee verliefde mensen per se aan elkaar zitten te frunniken? Kunnen ze niet gewoon samen werken aan een vliegende schotel? Is het nu echt nodig om samen in een bed te liggen wroeten tot je allebei doodop bent? Verliefde mensen zijn mensen die per definitie niet bij elkaar passen en door de gewelddadige macht van de seks naar elkaar worden toegetrokken.”

Bodegraven. Dinsdag 27 mei.

Christine

Harry Kwakman heeft me gevraagd of ik over hem wil schrijven. Hij heeft alvast een hotel geboekt in Wenen, want hij wil de juiste omgeving voor een brochure over de menselijke verbeeldingskracht deelde hij me mee. ‘Brochures maak ik nooit’, zei ik hem. Maar hij hield niet af. Ik vind hem verrassend, geestig en gepassioneerd; allemaal eigenschappen die me bevallen.

Amsterdam. Zaterdag 31 mei.

Geert

Gezien het feit dat LouLou nu al een maand niets heeft laten weten, groeit het vermoeden dat zij een beslissing heeft genomen. Volgens mijn intuïtie is ze weer verliefd geworden op haar regisseur Lucas. Of op vage filosoof Menno. Of op acteur Donald. Of op iemand die ik nog niet ken. Ik moet niets meer hopen, niets meer verwachten. Het enige satanische genoegen dat me dit geeft, is dat deze heren nu moeten omgaan met haar ontrouw. Hun beurt om zich stuk te bijten van jaloezie. Ha! De rollen zijn omgekeerd. Nu kan ik al die mannen bedriegen met haar!