DEEL I

LIEFDE

Zondag 5 september 2004

‘Wat heb jij een lelijke rok aan! Had je niets leukers kunnen aantrekken?’ Ik knipper met mijn ogen en zie een blij hoofd met twee pretoogjes en een brede glimlach. Wow, wat een leuke vent! ‘Sorry? Heb je het tegen mij?’ De leuke man verontschuldigt zich en geeft aan niet gecharmeerd te zijn van spijkerrokken. We raken in gesprek en we raken niet uitgepraat. Hij is het helemaal; geboren in 1966 (een goed jaar, weet ik uit ervaring), bedrijfskunde gestudeerd in Groningen, ondernemer, lid geweest van het studenten-corps. Helemaal opgewassen tegen een vrouw van de wereld als ik. Negen jaar ouder, precies goed, dat betekent een stuk meer levenservaring en levenswijsheid dan jongens van mijn leeftijd. Kortom, een potentieel interessant relatie-object.

Frank heeft een open en eerlijk gezicht en hij zegt gewoon waar het op staat. Geen geslijm of gedraai eromheen: beng! Dan maar een rotopmerking over mijn kleding.

Hoeveel mannen zijn de laatste jaren niet op mij afgekomen met de gebruikelijke teksten als: ‘Hey mooie vrouw, wat heb jij een mooie lippen / neus / wenkbrauwen / ogen / lach...’

Pfff, daar win je de oorlog niet mee en zeker niet het hart van een vrouw.

Ik besluit om maar niet direct mijn mobiele nummer te geven aan deze vreemdeling. Hij mag mijn visitekaartje hebben. Dag Frank, het was een topavond en ik hoor wel van je. Hij zoent me op mijn mond direct nadat ik zeg dat hij vooral niet moet denken dat ik in grandcafé Amstelhaven ga zoenen met een onbekende man. Maar deze leuke man is eigenwijs en zoent me toch. En hij laat mijn hart sneller kloppen.

De volgende dag op kantoor blijkt er een technisch probleem te zijn met de mailserver. De externe mail kwam niet binnen zo blijkt later in de ochtend. Oh nee! En nu dan? Hij heeft me vast wel gemaild ondertussen!

Bij systeembeheer vraag ik of ze echt niet mijn niet-bezorgde e-mail van die ochtend ergens vandaan kunnen plukken, dat er waarschijnlijk echt iets heel belangrijks tussen zat.

Hmm... ik denk na over een oplossing. Wat als hij een
e-mail heeft gestuurd en hij krijgt geen antwoord? Zou hij een foutmelding ontvangen en me op mijn kantoornummer bellen? Nee, niet zo wanhopig doen. Je bent geen Bridget Jones, spreek ik mezelf toe. Als hij echt interesse heeft, stuurt hij nog wel een mail of belt hij. Relax. Bovendien, ik ben toch al gelukkig met mijn leventje als vrijgezel, en ik ga binnenkort twee maanden op reis. Dus het is wel prima zo, laat maar. Ik concentreer me weer op mijn werk. Zucht... Ik bereid me voor op de business trip naar Argentinië met mijn collega Laura. Buenos Aires, here we come!

Woensdag 8 september 2004

Op Schiphol, na het inchecken, besluit ik toch nog even de zakelijke e-mail te checken. Tijdens de reis Amsterdam Zuidoost en Schiphol zijn er twaalf nieuwe berichten in mijn inbox bijgekomen. Een directeur die ons succes wenst op de beurs, een collega die ons gaat missen en heel jaloers is met een smiley, een bericht van een zakenrelatie die we gaan bezoeken, een bericht van de beursorganisatie en nog een paar klantjes. Geen Frank. Graag of niet hoor, laat dan maar. Ik kijk op mijn horloge en schrik van de tijd. Laura en ik rennen naar de gate en kunnen direct doorlopen om te boarden.

We komen aan in de hoofdstad van Argentinië. Buenos Aires is geweldig! Wat een bruisende stad, en zo groot. Ik word direct vrolijk van de sfeer van deze stad. We sluiten ons direct aan bij een paar leuke Argentijnen die op de beurs werken. We hebben een vol programma en staan tot tien uur ’s avonds op de beurs. Dan begint de avond en gaan we met een groep uit eten en we eten de heerlijkste biefstukken van de wereld. De Argentijn Robbie staat volledig tot onze beschikking en brengt ons naar de leukste plekjes in de stad. We hebben een leuke klik en veel lol.

De drie beursdagen vliegen voorbij en we maken ons weer klaar voor de terugreis. Bij het uitchecken krijg ik een CD in mijn handen. ‘Dear Anne, just to remember me, thank you for the wonderful time. Love, Robbie’. Met Robbie zijn we veel opgetrokken op de beurs. Na de beurs liet hij ons de mooiste plekjes van Buenos Aires zien. Ik heb leuke gesprekken met hem gehad. Wat ontzettend schattig, jeetje, die Argentijnen zijn toch wel hoffelijk. De CD is van Alejandro Sanz, de Spaanse Marco Borsato, heerlijk ontspannen muziek met veel van hetzelfde.

Maandag 13 september 2004

Teruggekomen loop ik als een zombie naar mijn werk. Oh jetlag, ga weg, laat me met rust. Ik stuur een vriendelijk mailtje naar Robbie om hem te bedanken voor de CD en voor de geweldige tijd. ’s Avonds val ik bijna in slaap achter mijn computer, totdat een berichtje op MSN verschijnt: ‘Hi beautiful, are you there? X Robbie’. Die heeft me snel gevonden. Die doet vanuit Argentinië beter zijn best dan ene Frank. Ik doe mijn best me te concentreren en merk dat mijn ogen dichtvallen tijdens het typen. ‘Sorry, too tired. Have to go to bed.’

Na dertig uur wakker te zijn geweest, lig ik weer in mijn fijne bedje. Slapen. Eindelijk. Morgen heb ik een dag vrij om even bij te komen.

Dinsdag 14 september 2004

Na twintig uur slapen word ik versuft wakker ergens aan het einde van de middag. Ik besef dat ik twintig uur niet gegeten heb, sleep mezelf uit bed, stap onder de douche en ga naar de Albert Heijn. Ik koop een heleboel lekkers en een appel voor de balans. Braaf eet ik eerst de gezonde appel op terwijl ik naar huis loop. Thuis val ik hongerig aan op de toastjes met brie, de chips, de chocola (natuurlijk) en een glaasje rosé erbij. Mmm, dat smaakt goed, ik voel me gelijk een stuk minder brak. Gezellig; mijn huisgenootje komt thuis en ze drinkt een wijntje mee. Tussendoor doe ik mijn computer aan en zie ik dat ik drie nieuwe berichten heb van mijn aanbidder uit Argentinië. Niet te gretig jongen, daar knap ik op af. Als ik online ben, begint Robbie direct MSN-berichtjes op me af te vuren. Ik zet MSN op afwezig en ga rustig bijkletsen met mijn huisgenootje. Ik heb haar zoveel te vertellen over Argentinië; het was zo gaaf!

Na twee flessen wijn en een bord pasta is het tijd om naar bed te gaan. Klaarwakker besluit ik mijn Argentijnse vriend maar eens aandacht te geven. We raken in gesprek en niet uitgepraat. Om vier uur ’s nachts is het klaar en besluit ik ook mijn bed in te kruipen. Ik droom over verre reizen en leuke ontmoetingen, maar niet specifiek over mannen. Geen Robbie of Frank.

Woensdag 15 september 2004

Ik spreek Robbie weer net voordat ik naar bed ga. Hij zegt dat hij geen zin meer heeft om te chatten. Nou ja prima hoor, even goede vrienden. Lekker belangrijk. Het volgende bericht slaat in als een bom: ‘So I decided to book my ticket to Europe. I will arrive in Brussels this Sunday.’ Wat? Huh? Oh! Ehm. Tja. Leuk?

Ja, Robbie is erg leuk, maar hoe goed ken ik hem eigenlijk? Het voelt spannend dat hij deze kant op komt. Zijn zus is getrouwd met een Belg en hij had al plannen om die kant op te gaan. Hij heeft zijn reis vervroegd, omdat hij mij weer wilt zien. Halsoverkop neem ik de maandag vrij en besluit zondag met de trein naar Brussel te gaan.

Zondag 19 september 2004

Daar komt hij aan: Robbie, maar dan in België. In mijn herinnering was hij een stuk knapper en groter. Hij is blij mij te zien in ieder geval. Hmm, ik weet het nog niet precies. Zijn zwager en zus blijken leuke mensen te zijn, maar wat moet ik nou met die Robbie? We hadden zulke leuke gesprekken in zijn stad, het communiceren gaat nu onhandig. Net voordat we gaan
slapen, doet hij een poging mij te zoenen. Daar heb ik helemaal geen zin in. Ik voel nul aantrekkingskracht. Ik denk terug aan die heerlijke zoen van Frank. Ga ik hem ooit nog zien?

Maandag 20 september 2004

Na mijn bezoek aan Brussel ga ik weer met de trein terug, ik heb echt zin terug om naar huis te gaan.

Ik kom thuis en ik start mijn computer op. Meteen zie ik twee e-mailberichten van Robbie. Of hij komend weekend bij mij in Amsterdam kan langskomen? Ik denk aan de film How to lose a guy in 10 days... Kunnen we dat versnellen? Zucht.
Eigenlijk heb ik er niet zoveel zin in, maar ik kan hem moeilijk weigeren. Hij heeft mij heel Buenos Aires laten zien en het is toch een aardige jongen. Maar na de avonturen in Argentinië en Brussel heb ik vooral behoefte aan rust. Niemand om me heen, thuis op de bank, filmpje kijken en totale ontspanning. Aan de andere kant; hij komt de hele wereld overvliegen om mij te zien, dus Anne, loop niet zo te zeiken. Misschien is het hartstikke leuk.

Zondag 26 september 2004

Sinds vrijdag logeert Robbie bij mij in Amsterdam. Na het pannenkoeken eten aan de Oudezijds Voorburgwal, thee-drinken in het Vondelpark, wandelen in het Red Light district en loungen bij een strandtent in Bloemendaal aan Zee, ben ik behoorlijk klaar met de tourist-tour. Ook ben ik behoorlijk uitgepraat met Robbie.

Zondagavond Amstelhaven-avond. Mijn vriendinnetje Kora belt zoals gebruikelijk: ‘Hey An, we gaan vanavond toch wel hè? Je hebt al twee weekenden overgeslagen. Ik heb zin in Amstelhaven!’ ‘Maar Kora,’ sputter ik tegen, ‘ik heb hier een Argentijn op bezoek, wat moet ik daarmee?’ ‘Is hij leuk genoeg?’, vraagt Kora. ‘Ja, hij is erg aardig.’ ‘Anne, met aardige mensen kan je de grachten volgooien. Vraag of hij niet moe is misschien.’ ‘Dat kan ik niet maken, Kora! Ik vraag wel of hij nog zin heeft om mee te gaan naar een café.’ Robbie heeft zeker zin om wat leuks met mij te doen, dus we gaan op pad.

We komen het grandcafé binnen. De band speelt lekkere muziek. Het is warm. Druk. Gezellig. Kora zwaait vanaf de bar. Ik stel haar voor aan Robbie. Ze fluistert in mijn oor: ‘Die gozer had je best thuis kunnen laten.’ Okay. We bestellen een dubbele wodka lime en een biertje voor Robbie. Wat een mazzel heeft hij dat hij mee mag. Zondagavond is standaard Holy Sunday. De Kora & Anne avond. Geen mannelijke introducés toegestaan. Net als Holy Friday. Alleen zaterdag is vrije avond. Op zondag zijn we vaak moe van het weekend en willen we het weekend relaxed samen afsluiten. Samen lachen, dansen en lol maken.

Amstelhaven is ook zeker niet de plek om een man op te duiken, daar heb je betere kroegen voor, bijvoorbeeld bij de Noordermarkt in de Jordaan. Maar onze grote liefdes ontmoeten we liever in het Vondelpark of in Bloemendaal. Er lopen toch veel kansloze gevallen rond in Amstelhaven: qua vrouwen zijn wij wel de jonge bloempjes en een ideale target voor gretige mannen. Een pick-up place met overschot aan last-minute vrouwen van (bijna) veertig die nog graag een vent willen scoren om nog last-minute moeder te worden. Maar de sfeer is goed, de muziek is goed. Dit is de beste kroeg om te zijn op zondagavond in Amsterdam.

Onze favoriete band speelt en Kora en ik staan vooraan bij het podium te dansen. Bij de bar zit eenzame Robbie met zijn biertje. Ik draai me om en kijk ineens in de ogen van een leuke man. Een blij hoofd met pretoogjes en een brede glimlach kijkt me aan. ‘Frank!’ ‘Anne! Zo leuk om jou weer te zien! En wat zie je er lekker uit vanavond, leuk jurkje! Veel beter dan de vorige keer.’

De aantrekkingskracht tussen ons is niet te weerstaan: dit is hem! Even vergeet ik de Argentijn, maar ik zie vanuit mijn ooghoeken dat Kora hem entertaint. Ze probeert hem te leren dansen. Maar we hadden het over Frank. Zucht. Ik smelt weg, wat een heerlijke lach. Je gaat direct stralen als je zo’n leuke man ziet.

Na uitgebreide marktverkenning en veldonderzoek te hebben gedaan als vrijgezel in Amsterdam, was ik allang tot de conclusie gekomen dat er een hoop sukkels rondlopen in Amsterdam. Veel mannen sneuvelden bij mij in de eerste ronde. Mijn meest gebruikte tekst is simpel en duidelijk: ‘Schatje, laat maar. Ik heb jou niet nodig, jij hebt mij niet nodig. Laten we geen tijd verspillen aan moeilijke dingen.’ Soms vrees ik om net zo te worden als zij: de mannen. Ooit was ik het lieve, bescheiden meisje uit de provincie. Nu ben ik een stoere vrouw in Amsterdam met iets van bindingsangst en een tikkeltje arrogantie. Vrijheid, blijheid is mijn motto, en de man die waarde toevoegt aan mijn leven moet ik nog tegen komen. Totdat ik Frank voor de tweede keer zie. Hij is nog leuker dan de eerste keer. Voordat ik het weet, trekt hij mij mee naar achter en begint me uitgebreid te zoenen. Maar oh jee, loopt hier niet ergens een verliefde arme ziel uit Argentinië rond? Oh, dit kan ik echt niet maken! Wat een slecht verhaal. Ik moet het nu uitleggen aan Frank, voordat dit uit de hand loopt. Frank pakt me stevig beet en zoent me opnieuw, lief en zacht. Ik maak me voorzichtig los. ‘Wacht Frank, ik moet je wat vertellen over de afgelopen twee weken...’ Ik vertel over de Argentijn en dat ik Frank echt veeeel leuker vind. ‘Wat een slecht verhaal!’, zegt Frank meteen. ‘Maar je bent wel eerlijk. En je bent een interessante vrouw! Met of zonder Argentijn, ik vind het heerlijk je weer te zien.’

Kriebels in mijn buik! Dan kijkt hij me plotseling aan en vraagt: ‘Hey lekker ding, waarom heb je niet op mijn mailtje gereageerd eigenlijk? Ik heb je direct op maandagochtend een mail gestuurd, ik had zin in een leuke emailwisseling met het meisje-in-de-lelijke-rok, en dan reageer je niet eens!’

Als ik het emailfiasco uitleg, begint hij hard te lachen. Na een hoop blablabla, schiet me ineens te binnen dat ik hier binnen ben gekomen met een Argentijn en dat Kora hier nog is. En daar is Kora, die is een andere leuke man tegengekomen. Ik loop terug naar de bar en zie daar Robbie op dezelfde kruk aan de bar zitten met hetzelfde glas bier, time flies when you are having fun. Hmm. Begin me beetje schuldig te voelen. Als een man mij dit zou flikken, dan zou ik uit mijn vel springen. Ik laat Frank achter en loop even naar Kora. Ze zegt dat Robbie jaloers reageerde op Frank en dat zij hem wijs had gemaakt dat Frank mijn collega is en, toe maar waarom niet, dat hij homo is. Goed verzonnen Kora! Robbie ziet er niet echt overtuigd uit. Ik ga naar hem toe en vraag of hij het leuk heeft. Hij zegt moe te zijn en wil graag naar huis. Hmm. Okay, dat kan. Twee minuutjes okay? Ik loop weer naar achter op zoek naar Frank. Hij zocht mij ook en zegt: ‘Je denkt toch niet dat ik je voor een tweede keer laat gaan? Ik wil nu je mobiele nummer hebben!’ We wisselen nummers uit, ik zoen hem gedag en roep hem na dat we elkaar vast snel weer zien. Ik loop terug naar de bar en waar eerst Robbie nog zat, staat nu een lege barkruk. Oeps, opsporing verzocht, Argentijn vermist in kroeg. Misschien is hij naar het toilet. Dan maar buiten kijken; en daar staat hij op de brug bij het Amstelhotel. Dan gaat mijn mobieltje, één nieuw bericht. ‘Hey lekker ding, jammer dat je zo snel wegging. Argentijn al gevonden? Anders kom je terug naar mij, hier hebben we lol. X Frank.’

Ik besluit met Robbie naar huis te gaan en houd een taxi aan op straat. 80% top avond gehad, de overige 20% zit nu naast mij en de 80% laat ik achter. Het leven is hard, voor een
Argentijn, maar ook voor een Nederlands meisje dat verliefd is.

Maandag 20 september 2004

Maandagochtend. Argentijn op de trein gezet naar Brussel.
Daaag. Veel plezier bij je zus. Die komt niet meer terug. Ik haast me naar kantoor en open mijn mailbox.

33 berichten en dan zie ik zijn naam... Frank! Ik open zijn bericht: ‘Zie je wel dat ik je gelijk had gemaild! Werkt je mailbox nu wel?’

Daaronder het bericht van drie weken geleden dat begint met ‘Hoi lief-meisje-met-de-lelijke-rok...’ Een lach op mijn gezicht, mijn maandag kan niet meer stuk.

De rest van de dag blijven we mailen. Dinsdag ook. En woensdag belt hij. Donderdag e-mail en sms. De spanning wordt opgevoerd en we besluiten een eerste officiële date te hebben op vrijdagmiddag.

Vrijdag 1 oktober 2004

Ik word wakker en de zon schijnt... Een goed begin van de dag. Tjakkaa! Vol vertrouwen kijk ik uit naar de eerste officiële Anne-en-Frank-date. Meestal heb ik twijfels bij een date, maar nu weet ik zeker dat hij door de eerste ronde komt. Bovendien heeft Kora hem al goedgekeurd. Hmm. Het gaat hem tot dusver te makkelijk af. Even afwachten hoe hij zich straks gedraagt.

Maar eerst de werkdag zien door te komen. In mijn baan als opleidingsmanager ga ik vandaag actief op stap met een nieuwe groep internationale studenten. Na een leuke, lange dag met iets teveel bier kom ik thuis en waggel ik naar mijn bed. Met mijn mobiel in mijn hand, weet ik nog net een sms te sturen naar Frank: ‘Lieve F, mijn vrijdagmiddagborrel heb ik reeds achter de kiezen, lig nu even op bed, spreek je later...’ Ruim twee uur later ontwaak ik uit een diepe slaap met nog steeds mijn mobiel in mijn hand. Drie berichten ontvangen tijdens mijn afwezigheid. Berichtje van Kora, mijn zusje en één van Frank. Ik open zijn berichtje eerst: ‘Ik dacht ook aan een dutje doen voor het stappen... of wat dacht je van een diner in bed?’

Een half uur later staat mijn liefde, in zijn nieuwe rol als pizzakoerier, bij mij voor de deur. Hij belt aan, en ‘Mario’ meldt zich via de intercom. ‘Ik kom twee pizza’s brengen.’ Ik doe de deur open, en daar staat hij weer met zijn brede glimlach en pretoogjes. Hij zoent me direct op de mond. Stoere vent.

Al zoenend laat ik hem binnen en neem de pizza’s in ontvangst. Zo begint onze pizzadate-in-bed. Mijn held op sokken, braaf met kleren aan, alleen zijn schoenen mag hij van mij uittrekken. We gaan het niet te makkelijk maken natuurlijk.

Mobieltjes zetten we op stil, en af en toe lichten ze op. Het is natuurlijk vrijdag, Holy Friday, de avond dat ik met vriendinnen in de kroeg hoort te zijn om het weekend in te luiden. Wij zijn vandaag bij mij thuis en vergeten de rest van de wereld. We praten, we lachen, we zoenen, we genieten. Een roes van verliefdheid over ons heen. Opeens is het vier uur ‘s nachts. We liggen nog steeds op bed met onze kleren aan, een beetje plagerig om elkaar uit te dagen, maar hij gedraagt zich netjes en dringt zich niet op. 1-0 voor Frankie, hier hou ik van!

Zaterdag 2 oktober 2004

Om negen uur worden we wakker en liggen we in elkaar verstrengeld. We kijken elkaar aan en we lachen verliefd naar elkaar.

Wat heb ik dit lang niet meer gevoeld. Dit voelt zo lekker! Liefde met de hoofdletter L. Ik begin me een onwijze softie te voelen, maar het voelt zo goed. Dan begint hij te praten. ‘Hey wijffie, ga eens even koffie zetten! Je hebt toch Schoevers gedaan?’

Ik staar hem aan alsof hij gek geworden is. ‘Sorry hoor, ik laat me door niemand commanderen. Ik wil best koffie zetten als het MIJN initiatief is. Vertel mij NOOIT wat ik moet doen. Dus lekker ding, je weet waar de keuken en het aanrecht is. Daar staat het koffiezet apparaat. Zoek het uit!’ Pffff, alsof ik na één date transformeer van een zelfstandige vrijgezel in een dienstbare huisvrouw. No way. ‘Ontbijt heb ik trouwens ook niet in huis’, zeg ik.

Hij gaat naar de keuken om zijn eigen koffie te zetten en ik ga lekker douchen. Als ik uit de badkamer kom, is hij klaar voor vertrek. Hij heeft zijn koffie al op en zijn schoenen en jas al aan. Zo lang heb ik toch niet gedoucht? Heb ik iets verkeerd gedaan? ‘Nee joh, ik had je toch verteld dat ik vandaag een reünie heb van de middelbare school? Ik moet om half elf in Alkmaar zijn en daarna ga ik met mijn jaarclubgenoten in Groningen de kroeg in. Dus ik moet er echt vandoor. Het was gezellig. Dag lieve Anne.’

Een laatste kus en dan is hij weg. Misschien maar beter zo, het gevoel is zo heftig dat ik het even moet laten bezinken. Wow. Ik denk aan de dates van de afgelopen jaren, waardoor ik het gevoel kreeg dat mijn leven leuker en gemakkelijker was zonder een vent. Ik heb geen lesbische gevoelens, maar ik vind dat mijn vriendinnen stuk voor stuk interessanter en leuker zijn dan de gemiddelde man die ik heb ontmoet.

Het vrijheid-blijheid gevoel is altijd sterk aanwezig in mijn leven. Ik denk aan de gesprekken die ik met Frank had, over onze dromen, reizen, gevoelens, over zijn bedrijf en over mijn werk. Ik heb hem verteld dat ik twee maanden verlof heb aangevraagd om op reis te gaan. Iets wat ik altijd al wilde doen, waar nu de tijd rijp voor is, nu ik nog niet gesetteld ben. Vrij en ongebonden, ik kan gaan en staan waar ik wil, doen waar ik zin in heb. Hij begrijpt me volkomen (dat komt doordat hij
negen jaar ouder is en meer levenservaring heeft dan de
jongens van mijn leeftijd!) en dat geeft me een gevoel van rust. Hij vindt het onwijs leuk dat ik deze reis wil maken. Ik haat het als mannen mij meteen willen claimen en voor zichzelf willen hebben. Daar knap ik zo op af. Ik leid mijn leven, jij leidt jouw leven. Ik ben gelukkig met mezelf, jij kunt een betere toegevoegde waarde leveren als je je maar niet teveel met mijn leven gaat bemoeien. Bij twijfel niet doen, dus ik begin liever niet aan iets waar ik niet 100% achter sta.

Frank heeft echter met vlag en wimpel de eerste ronde doorstaan. Eindelijk iemand die niet gelijk sneuvelt. Ik weet niet waar hij het geleerd heeft, maar ook over gevoelens kan hij praten.

Ik heb zin om een ticket te boeken. Snel, voordat het te laat is. Dit is mijn eerste reis alleen en Thailand lijkt me een veilige en relaxte bestemming. Na een paar uur zoeken op internet heb ik een goede deal gevonden. Düsseldorf-Bangkok, vertrek op 11 november, 11 januari terug. Exact twee maanden. Voor € 640,-. Klinkt goed. Voordat ik me bedenk, reserveer ik de vlucht.

Dan piept mijn mobieltje. Een sms van Frank: ‘Vanaf de ringweg naar Sneek, wil ik je even laten weten dat ik je leuk vind. X’.

Goed zo jochie, ga zo door. Ik besluit om niet direct te reageren. Vijf minuten later heb ik al twee sms’jes teruggestuurd. Geen reactie meer. Okay, nu ik toch de telefoon in mijn hand heb, bel ik Kora om verslag uit te brengen. We bellen een half uur, en beseffen ons dat we in dezelfde tijd elkaar al op hadden kunnen zoeken. We spreken alsnog af en gaan shoppen in Amsterdam.

Zondag 3 oktober 2004

Vanavond blijf ik thuis, lekker in pyjamabroek op de bank voor de tv. Ik zet de computer aan. Ik ben een beetje aan het chatten met mensen, en plots zie ik Frank online. Oeps, ik was helemaal vergeten dat hij zich had toegevoegd op mijn MSN. Wie zal het eerste berichtje sturen? Ik wacht vijf lange minuten: er gebeurt niets. Dan begin ik wel. ‘Hey Frank, hoe was je schoolreünie?’ Zijn reactie is stuitend: ‘Hoi. Ben brak, krant aan het lezen.’ Huh? Wat is dit nou weer? Hier kan ik toch helemaal niets mee?! Geen idee wat ik hierop kan antwoorden. Ik wacht weer vijf lange minuten, het is stil aan de overkant.