Quian

OMEGA – MISSIE MENSHEID

Roman

2012

Altena-tca Zwolle

 Een boek dat blijft hangen...

Eerder verschenen van dezelfde auteur:

Alpha (Uitgeverij Lemmens)

© 2012 Quian

Foto omslag: © Jan Altena

Vormgeving: Altena-tca

Druk: www.pumbo.nl

NUR: 301

ISBN/EAN: 978-90-819656-2-0

www.pumbo.nl/boek/omega

Geboorte van een nieuwe tijd

'Het moment van 12 Bakthun en 13 Ahau is de tijd dat onze voorouders en de mensen van wijsheid zullen terugkeren.'

(Maya-oudste Don Alejandro)

1

Gedachteloos waadt Vaisa door het ondiepe water langs de oever van het smalle stroompje, in de beschutting van haar nieuwe thuis. De zon schijnt; het is nog steeds lekker nazomerweer. Vanmorgen heeft ze niet de moeite genomen zich aan te kleden. Waarom zou ze? Ze heeft deze plaats gekozen omdat het de enige plek is waarvan ze overtuigd is dat niemand haar ziet, dat niemand haar vindt. Op één persoon na dan, maar die komt niet, hij is te ziek om haar te zoeken.

Voor het eerst sinds ze hier is, is ze bijna gelukkig. Ze voelt zich vrij met het frisse water dat om haar voeten stroomt en de zachte wind die over haar blote huid aait. Even zijn de zorgen en het verdriet vergeten. Even is er alleen maar de herinnering aan haar jeugd en die heerlijk eenzame, ruisend geluidloze natuur om haar heen. Bijna twintig jaar lang is ze hier niet geweest en toch is het na die paar dagen al weer zo vertrouwd, zo vol van oude goedheid.

Ze gaat zitten op een grote, gladde steen, haar tenen spelen met het water. Ze strekt haar hals, leunt wat achterover met een steuntje van haar rechterhand schuin achter zich, en kijkt nietsziend naar de helderblauwe lucht alsof ze ver daarboven iets zoekt.

Ze zucht, knippert haar blik terug naar het hier en nu en laat de zon haar gezicht, haar borsten en haar buik koesteren. Al zijn haar gedachten helemaal leeg, toch zuigt haar onderbewuste deze ogenblikken in zich op en zal ze het zich later herinneren als heerlijk, bevrijdend.

Na een hele poos kijkt ze, traag naar haar omgeving terugkerend, om zich heen. Ze neemt het landschap rondom haar in zich op alsof ze het voor altijd in haar herinnering wil branden, het wil plakken over die andere nog zo verse herinneringen van nog geen uur lopen hier vandaan. Ze ziet, voelt en ruikt het beekje, de kreken, het riet en het zeldzaam heldere water dat een eind verder uitloopt in de zee die van hieraf onschuldig oogt, zoals het twintig jaar geleden ook was, al is die zee nu verder van haar vandaan dan toen. De afstand maakt haar schuilplaats alleen maar beter, realiseert ze zich. Niemand zal haar hier storen en zolang ze in de beschutting van de rotsen blijft zal niemand haar zelfs kunnen zien.

Ze kijkt om naar de plaats waar ze daarstraks vandaan kwam, waar ze vannacht was. Net als vroeger is de doorgang naar haar grotwoning zelfs van zo dichtbij nauwelijks te zien. Het puin dat jaren geleden, waarschijnlijk tijdens een aardbeving, van de overstekende rotswand naar beneden is gekomen, verbergt het overgebleven deel van de grot perfect. Van hieraf lijkt het net of er alleen maar ontoegankelijke rotsblokken zijn met daarboven een gladde, steile wand. Van boven is het uitzicht net zo, weet ze, net zoals ze weet dat het bijna onmogelijk is, daar te komen.

Aan alle kanten vrijheid, en dat is het enige waar Vaisa op dit moment behoefte aan heeft. Hier heeft ze die gevonden. Met een zucht staat ze op en loopt verder het beekje in, naar de diepe, rustige kom, net voor de bocht. Een paar seconden blijft haar adem hangen in het koude water, maar even later spettert ze vrolijk rond.

Voor even is ze blij, is de realiteit ver weg.

2

Op zijn gemak keek John om zich heen. De vorige keer dat hij hier was had het restaurant bovenop de beroemdste van de vuurbergen er nog behoorlijk verwaarloosd uitgezien. Toch was het nooit gesloten geweest, wist hij, wat eigenlijk een wonder mocht heten gezien de volledige ineenstorting van het toerisme, een jaar of twintig geleden. Nu was het zelfs weer heel aardig opgeknapt, al was het er nog steeds niet druk. Verderop zaten zes pensionado's bij het raam te kletsen. Ze zagen er tevreden en bruingebrand uit. Even kreeg hij de neiging bij ze aan te schuiven, maar dat zou die vreemde, aangename betovering van dit moment verbreken, een betovering waar hij nog een half uurtje van kon genieten voor Guillermo hem zou komen verstoren en zaken weer voor zouden gaan.

Gek eigenlijk dat dit eiland zo’n rustgevende invloed had op hem. Hij, de man met zo’n totaal andere afkomst en manier van leven, met twee nationaliteiten die niets met dit eiland te maken hadden, die dit vreemde stukje vreemde grond als zijn prettigste thuis beschouwde. Hij dacht terug aan de wandeling die hij net had gemaakt, tussen en langs de spelingen van de natuur. Door de lavasintels met hun prachtige, diepdonkere kleuren, langs minikraters met hun grillige holten, geplakt tegen de wand van de vulkaan, ver onder de grotere krater bovenop, en langs grijszwarte hellingen met sintelzand waar hier en daar een kleine, felgroene struik het waagde te overleven. En dat was nog maar een heel klein stukje van die onmetelijke Timanfaya, het prachtige natuurgeweld waar je uren door kon dwalen, voorzover de natuur en de spaarzaam aangelegde paden je dat tenminste toestonden. Hier was bijna overal de natuur de baas en diende de mens zich te schikken. Was dat maar vaker zo, bedacht John een beetje weemoedig. En bleef dat maar zo. Hier op Lanzarote zat dat voorlopig wel goed, maar elders op de wereld ging nog steeds veel natuur in rap tempo verloren.

Even niet aan zaken denken, verweet hij zichzelf. Even blijven genieten van het nu en van de fijne herinneringen die hier liggen.

Het restaurant was bovenop de jongste vulkaan van het eiland gebouwd, midden in dit unieke natuurgebied. Het stond tegen de rand van de grote krater, pal boven één van de kleinere, nog hete kratermonden. Na de laatste uitbarsting was de lava hierboven gestold tot er nog maar een kleine opening overbleef, die de grotere holte er onder als het ware overkapte. Toen hij hier lang geleden voor het eerst met zijn vader was geweest, hadden er nog kippetjes liggen garen op het rooster dat in de hal over de krateropening was gelegd. Het duurde uren voor ze goed gaar waren, maar deze vulkaan, die al meer dan een eeuw rustig was, had toch nog wel voldoende stille activiteit om het voor elkaar te krijgen. Het rooster en de kratermond lagen in de hal van het restaurant en je moest er overheen om binnen te komen. De kippetjes lagen wat verhoogd op een soort barbecue en leidden de aandacht af van het feit dat het vloerrooster minstens net zo heet was. John herinnerde zich hoe een toerist zijn fototoestel even op dat rooster op de grond had gelegd om iets uit zijn tas te halen. Helaas was de plastic behuizing daarna een stuk minder fraai. Ook met plastic slippers kon je maar beter vlot doorlopen, wist hij. Dit was allemaal opgezet voor het toerisme, dat begonnen was in de jaren zestig van de vorige eeuw en dat nog geen driekwart eeuw later net zo hard was ingestort als het daarvoor groeide en groeide. Sneller nog zelfs. Met een jaar of zes was het in feite een bekeken zaak geweest en werden de eilanders teruggeworpen in de armoede van de grootouders van hun opa’s en oma’s. Gelukkig was het hier boven in de economisch goede jaren gebleven bij dat ene gebouw en de goed in het landschap ingepaste smalle weg die destijds alleen toegankelijk was voor de speciale toeristenbussen. De grillig woeste natuur had er nauwelijks onder geleden. 

John nam een slokje van zijn heerlijk koele Malvasia en liet de wijn zijn papillen vullen met de mineralen van de Geria, dat andere natuurwonder hier. Door mensen aangelegde wijngaarden waarbij iedere wijnstok zijn eigen kuil plus een rond muurtje van lavastenen had, waar hij beschermd werd tegen de wind en waar ’s nachts de douw opgezogen werd door de minisinteltjes die het grove zand van de vruchtbare grond vormden. Telkens wanneer hij de wijn proefde, meende hij een vleug van die karakteristieke mineralen te proeven die zijn hersenen in direct verband brachten met iets vulkanisch. Onzin misschien; een afwijking van hem? Maar dan wel een waar hij intens van kon genieten en die hij zich niet liet afnemen door cynici die het gewoon een goede wijn vonden en verder niets. Hoe dan ook, de wijn was in ieder geval zó goed dat er vrijwel geen fles het eiland verliet. Zelfs de voorraad die in de slechte jaren was opgebouwd en toen onverkoopbaar leek, begon al weer aardig te slinken. De eilanders waren zo trots op hun Geria dat voorstellen vanuit Europa om de grond anders – nuttiger – te gaan gebruiken telkens weer in de kiem werden gesmoord. Hoewel hij er zelf een voorvechter van was om waar mogelijk luxe verbouw te vervangen door gewone land- en tuinbouw, sloot hij zich graag aan bij de mening van de Lanzaroters.

Nu dwaalden zijn gedachten toch weer af naar werk, realiseerde John zich terwijl hij nog een slokje nam. Een telepatisch signaal? Hij keek in de richting van de ingang en zag Guillermo binnenkomen. Oké, lang genoeg gedroomd, zei hij tegen zichzelf terwijl hij opstond om zijn vriend en zakenpartner te omhelzen.

‘Ik zie dat je het weer niet kunt laten,’ lachte Guillermo, op het half lege glas wijzend. ‘En ik moet zeker ook nog eens geloven dat je alleen híer ‘s ochtends drinkt?’

‘En je gelooft het ook nog! Voor jou geldt trouwens hetzelfde, al kom je nooit van het eiland af, en dat geeft te denken,’ antwoordde John quasi ernstig terwijl hij de ober wenkte en met een gebaar hetzelfde voor Guillermo bestelde. ‘Wel, hoe gaan de zaken hier?’ Terwijl John het vroeg voelde hij het antwoord al aankomen.

‘Tot gisteren uitstekend. Maar ik heb het gevoel dat we nu in een dip terechtkomen.’

Het gezicht van Guillermo stond ondoorgrondelijk, maar John wist dat het spelletje nog een poosje door zou gaan. Een beetje vliegen afvangen en dollen tot het glas leeg zou zijn en ze serieus verder zouden gaan: het was min of meer het gebruikelijke ritueel geworden, behalve als er echt iets aan de hand was. Het antwoord van Guillermo was een zeker teken dat alles met Solsen naar wens verliep.

‘Tja, ik dacht al zoiets en daarom heb ik mijn bezoek maar wat aangepast en er een weekje bij aangeplakt. Dan kan ik de zaak mooi eens even totaal reorganiseren.’

Het zorgeloze gezwam duurde inderdaad tot hun glas leeg was. Samen zaten ze nog een minuutje in stilte van de laatste slok te genieten, voor Guillermo opstond en voorstelde: ‘Zullen we dan nu de nieuwe installaties maar eens gaan bekijken? Ik neem tenminste aan dat je daarvoor in dit afgelegen oord afgesproken hebt?’