Met dank aan mijn lieve vriendinnetje Shira Fox.
Ze werd door mij overvallen om het omslag van mijn boek te realiseren.
Ze heeft het voor elkaar gekregen en ik ben er ontzettend trots op!

ELENA

door

Bea Bambara

Calbona

Zernikeplaats 812

3068 JB Rotterdam

www.calbona.nl

calbona@gmail.com

Tel.: 010 – 84 36 177

Mob.: 06- 51 922 500

Productie: ScanLaser – Zaandam

ISBN: 978-94-90075-89-7
ISBN: 978-90-92040-01-2 (e-book)
NUR 341

© 2011

Niets van deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur/uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form by print, photo print, microfilm or any other means without written permission from the author/publisher.

Inhoudsopgave:

Mijn droom

One night stand

De Trein

Intuïtieve ontwikkeling

Sinaasappel/Mandarijn

De moorkop en de marktkraam

De wereld van dementie

0900/06/69

Martha

Het gebit

De stem

Het beloofde land

De Adonis, de Merlot en de Stem

Sixed Sense

De witte Dood

Verleden, Heden, Toekomst

Braziel

Rode lippen en de sterrenmix

Teder en Robuust

Accepteren en filosoferen

Het IJsje en de Gulden

Goddelijke energie en blauwe nagellak

De alternatieve Tupperwareparty

Het Feestje

De Aankomst

Mijn droom

Angstig, met een verstikkend gevoel, probeer ik uit mijn droom te stappen, maar hoe ik mijn best ook doe om mijn ogen open te krijgen, het lukt mij niet. Het is alsof mijn ogen vastgeplakt zitten of dat er iets zwaars op ligt. Ik zak steeds weer terug in dat waar ik zo heftig aan probeer te ontsnappen.

Ik zie en voel dat kleine meisje bibberend naast haar moeder staan. Het enige wat ze doet, is smeken of deze alstublieft op wil houden stiekem, als een dief in het donker, in haar papa’s jaszakken te snuffelen.

Haar papa is niet zo’n brave papa, daar is dat kleine meisje zich wel van bewust. Ze voelt dat hij ook wel eens plezier zoekt bij andere vrouwen, daar weet zij niets van, maar ze voelt het wel. Ze weet ook dat het haar mama gek maakt. Terwijl papa zijn roes aan het uitslapen is doorzoekt mama zijn jaszakken.

Wat gebeurt er als zij iets zal vinden? onbewust gaat er een rilling langs haar rug. Ze gaat op haar knietjes zitten en wacht tot haar moeder klaar is met zoeken. Het is vreselijk stil in het huis, de enige geluiden komen uit de slaapkamer waar haar vader luid ligt te snurken en uit de gang waar haar moeder de jas van papa doorzoekt.

Het meisje kijkt haar moeder angstig aan vraagt: ‘Ben je klaar mama?’

Met een diepe zucht staakt de vrouw het zoeken. Het meisje is opgelucht maar tegelijk verdrietig. Waarom is zij eigenlijk op deze wereld?, dat vraagt zij zich telkens weer opnieuw af. Zij houdt zielsveel van haar papa, maar ook van haar mama. Alleen heeft zij altijd het gevoel dat zij haar papa moet beschermen.

Haar papa, die zijn pijn en teleurstelling in wat het leven hem gegeven heeft wegdrinkt. Hij vlucht in de jeneverfles. Hij heeft het allemaal zo graag goed willen doen, precies zoals zijn moeder het hem verteld heeft. Maar zijn moeder zat vol haat, ze kon niet de liefde geven die hij verdiende. Hij vocht zijn leven lang tegen het leven en onbewust deed hij zijn kleine meisje emotioneel pijn. Het meisje dat helemaal niets meer begreep van de volwassenenwereld.

Nog steeds lig ik met vastgeplakte ogen in bed te worstelen om uit de verstikkende droom te komen. Dan volgt er weer een beeld; ik zie dat het kleine angstige meisje een dame is geworden. Een dametje van 16 jaar. Zij heeft praatjes en is verliefd op de wereld, de jongens waar ze zich veel mee bezighoudt. Ze is een Rolling Stone girl, ze stort zich overal en met volle overgave in. School is niets voor haar, zij houdt zich bezig met de bloemetjes en de bijtjes.

Haar papa had haar verteld dat werken voor haar beter zou zijn, zo konden de jongens ook op afstand blijven. Het meisje was een papa meisje, zij zorgde er voor dat hij veilig thuis zou komen als hij dronken op zijn fiets wilde stappen. Of samen op straat, als zij hem uit de kroeg had gehaald, dan hield zij hem vast zodat hij niet zo slingerde. Zij deed dit al vanaf haar zevende jaar en zag dit als haar verantwoording. Zij zou later trouwen met haar papa en altijd, heel haar leven, voor hem blijven zorgen.

Dan op een dag - het meisje is helemaal alleen thuis - wordt er aan de deur gebeld. Een indringend geluid. Het meisje loopt naar de deur en doet open. Zij kijkt in een paar strenge, doch vriendelijke ogen. Er staat een forse grote man voor haar.

‘Dag meneer.’

‘Dag meisje, is je mama thuis?’

‘Mijn mama? Nee, ik ben alleen thuis en mijn papa is aan het werk.’

Het meisje krijgt een onheilspellend gevoel, ze kijkt de man aan en vraagt angstig: ‘Is er wat met mijn papa?’

Ze vraagt het heel zachtjes want ze is bang voor het antwoord.

De man kijkt haar aan en zegt: ‘Jouw papa is alleen onwel geworden.’

‘Echt waar?’ Ze schrikt en pakt de man vast. Het is net alsof de man haar weg wil duwen, maar dan kijkt hij ernstig en zegt: ‘Jouw papa is dood.’

Dan is het meisje geen meisje meer, zij trekt de man aan zijn kleren en schreeuwt het uit van verdriet. Haar lichaam voelt zij niet meer. Zij is er niet meer. Ze zweeft ergens tussen hemel en aarde.

Zij zou altijd bij haar papa blijven en hij laat mij, haar alleen! Hij heeft het vechten tegen de wereld opgegeven.

Dat is het dan. Het meisje moet zich herstellen want haar mama komt zo en daar moet zij groot voor zijn. Ze sluit zich op in haar eigen wereld, een wereld waar haar papa geen deel meer aan zal nemen. Ze is stil en voelt de pijn, de pijn die haar altijd zal achtervolgen, zelfs in haar dromen.

Een hard geluid doet mij mijn ogen weer openen. Een geluid dat van binnen kwam. Ik ervaar het als een ophoping van emoties die hun uitweg naar buiten aan het zoeken zijn.

Ik zit stil in mijn bed, mijn handen tastend aan mijn lichaam, voelend of ik, ik nog wel ben. Ik, die toch zo van het leven houd. Ik, die nog steeds in de prins op het witte paard gelooft, mede doordat ik het altijd teveel gezocht heb in andere mensen. Ik, die zoveel passie met mij meedraag maar het niet kwijt kan aan juist die speciale man.

Ik laat alles even bezinken en neem dan een resoluut besluit. Ik pak de telefoon en bel mijn redder in nood.

‘Hallo met Piedro.’

‘Hoi Piedro, met Elena, ik heb een verstikkende droom gehad en heb zo’n ontzettende behoefte om een emmertje liefde te krijgen.’

‘Een emmertje liefde?’

‘Ja schat, ik heb een schouder nodig.’

‘Is goed, ik zit bij Ria’s theehuis, kom maar gezellig langs.’

Met dit antwoord ben ik eigenlijk al tevreden. Het gevoel te mogen krijgen dat iemand er voor mij is.

Nadat ik een verfrissende douche heb genomen poeder ik mijn neus, doe een beetje lip-gloss op en ga dan richting Ria’s theehuis. Eigenlijk zou ik meer willen dan alleen een schouder van Piedro. Die houdt alleen van mannen. Ik zou een echte passionele man willen waar ik alles aan kwijt kan. Voordat ik helemaal weer in de war raak van die gedachte, versnel ik mijn pas en ren naar Piedro.

One night stand

Nog nabibberend van mijn droom zit ik uiteindelijk veilig naast Piedro in Ria’s theehuis.

Piedro kijkt mij aan en met alle liefde die hij op dit moment aan mij kan geven neemt hij mij stevig in zijn armen.

‘Gaat het weer een beetje lellebel?’

Ik kijk hem aan en denk: lellebel?

‘Piedro, een andere benaming voelt wat beter – lellebel - alleen jij kan daar opkomen!’ Lachend druk ik mij nog even aan zijn borst, om dan maar weer tot de orde van de dag te komen.

Plotseling word Piedro’s blik ernstiger, hij kijkt mij aan en vraagt: ‘Wanneer heb jij HET eigenlijk voor het laatst gedaan?’

Het slokje thee dat ik net wil inslikken blijft halverwege mijn keelgat hangen. Ik kijk naar Piedro alsof hij iets heel vreemds heeft gevraagd.

‘Nou zeg, zo gek is mijn vraag toch niet!?’

‘Nee, dat nou ook wel niet, maar na dat ene avontuur waar jij mij moest komen redden, na dat avontuur was ik in de veronderstelling dat jij nooit meer over HET met mij zou willen praten.’

Met een gefronste en opgetrokken wenkbrauw kijkt Piedro mij aan. Ik zak wederom van schaamte door de stoel en zie het als een film aan mij voorbij gaan. In een fractie van een paar seconden herleef ik het weer en zit ik bij………

Het is nu zo ongeveer zes maanden geleden dat ik dit avontuur beleefde. Allebei stonden wij droog en dat uitte zich in wederzijdse irritaties. Piedro hoopte op een lekkere man, zo ook ik.

Het is druk in de kroeg waar Piedro en ik na veel omzwervingen uiteindelijk gearriveerd zijn. Er kan nog gerookt worden, dus hangt er een vieze blauwe walm. In mijn hart maak ik het liefst rechtsomkeert, maar Piedro weet mij over te halen te blijven. We zoeken een tafeltje en ik zie dat er dicht bij het raam nog een vrij is.

‘Kom Piedro, loop een beetje sneller, daar in de hoek kunnen we gaan zitten.’

Terwijl ik dit zeg loop ik snel naar het vrije plekje. Ik kijk nog even achterom en zie dan dat Piedro is blijven hangen bij, zo te zien, een enorme spierbundel. Ik loop terug en geef mijn maatje een flinke por in zijn zij en zeg: ‘DOORLOPEN!’ Met enige tegenzin loopt hij eindelijk door.

‘Biertje?’

Ik kan mij in deze kroeg even geen ander drankje bedenken.

‘Nee Ell, geef mij maar iets sterkers.’

‘Luister,’ zeg ik, lichtelijk geïrriteerd, ‘eerst een biertje, vanavond ben ik de baas.’ En snel bestel ik. Piedro zit er een beetje verslagen bij en ik zie hem stiekem gluren naar de man met de opgepompte spieren.

‘Piedro, beheers je en kijk nog even verder om je heen, ik zal wel met je meekijken.’

‘Nou, doe jij dat even niet zeg!’

Hij neemt een veel te grote slok van zijn biertje.

Om de avond niet helemaal een fiasco te laten worden, besluit ik om maar minder de baas te gaan spelen. Net voor ik mij wat milder op wil gaan stellen, valt mijn blik op een ontzettend mooi plaatje en alle boosheid voel ik uit mijn lichaam gaan.

Een probleem, ik had gedacht dat dit alleen mijn plaatje zou zijn, maar nee, ook Piedro zit er opeens heel anders bij. Hij schuift wat heen en weer op zijn stoel en tot mijn grote verbazing gaat hij ongegeneerd zitten flirten en wel met MIJN PLAATJE. Het moet nu echt niet gekker worden! Wat denkt hij wel dat hij alle mannen zomaar kan afpakken!

Veel tijd om hier over te gaan bakkeleien krijg ik niet, want het plaatje komt onze richting uit lopen… nou ja, lopen, het is een soort verleidelijk ritme zoals hij zich voortbeweegt.

En Piedro heeft geluk!

‘Hallo, mag ik mij even voorstellen, mijn naam is Kees.’

Bij het woord ‘Kees’ moet ik mijn opkomende lach inhouden. Er is natuurlijk niets mis met die naam, maar toch, voor zo’n plaatje en met dat ritme, daar fantaseer ik liever een exotische naam bij. Ik denk dat zijn vader uit Nederland komt en zijn moeder zal zeker ergens in Brazilië geboren zijn.

Piedro, die helemaal onder de indruk blijkt te zijn, steekt zijn hand uit en stamelt: Piedro, eh Piedro is mijn naam.’ En met een groot gebaar wijst hij mijn kant uit, ‘zij is EEN vriendin. Elena is haar naam.’

Ik knik naar de man en denk tegelijkertijd dat mijn vriend Piedro wel erg recht op zijn doel afgaat. Dan weet deze Kees in ieder geval dat Piedro en ik geen lovers zijn!

‘Mag ik bij jullie komen zitten?’

‘Ja natuurlijk,’ en Piedro schuift snel een eindje opzij zodat hij er zeker van is dat Kees naast hem zal gaan zitten.

‘Ik heb een date,’ zo vertelt de man. ‘Alleen ben ik er te laat achtergekomen dat mijn date Bi is en ik ga echt alleen voor de mannen!’

Dan kijkt de man met een mijn inziens een tikkeltje te overdreven zoete blik naar Piedro.

Oh, mijn God, tot overmaat van ramp zie ik mijn goede vriend helemaal smelten onder zijn zoete blik. Kees gaat verder met zijn verhaal. Uiteindelijk komt het hier op neer dat ik, zodra zijn date binnen zal stappen, ik ermee opgezadeld zal worden.

Zo te zien hebben Kees en Piedro andere dingen te bespreken.

‘Ach Elena, maak er gewoon een lekkere avond van, uiteindelijk laten we ons leiden door onze hormonen en jij weet net zoals ik dat we behoorlijk, nou ja, je weet wel staan!’

Op dit moment zou ik wel kunnen schieten op mijn vriend Piedro met zijn zoetgevooisde stem. Nog even en hij komt al klaar.

Ik leg mij er maar bij neer en wacht op de date van Kees, die inmiddels mijn date moet gaan worden.

Na enige tijd zo gezeten te hebben krijg ik steeds meer het gevoel het vijfde wiel aan de wagen te worden. Plotseling zie ik een man binnenstappen. Hij kijkt om zich heen en het is duidelijk dat hij iemand aan het zoeken is.

‘Is dat je date?’ vraag ik aan Kees.

Kees, die helemaal in mijn vriend Piedro is opgegaan, draait zijn hoofd naar de man. Hij staat onmiddellijk op en loopt op de zoekende man toe.

Nadat de twee even kort een gesprekje hebben gevoerd, lopen ze op ons af.

Kees vleit zich naast Piedro en de man kijk mij lachend aan. ‘Als ik het goed begrepen heb zijn wij vanavond aan elkaar verbonden?’

‘Ach, het is maar hoe je het wilt zien,’ zeg ik, enigszins uit het veld geslagen.

‘Mijn naam is Armand,’ en de man steekt zijn hand naar mij uit.

‘Elena is mijn naam,’ en ik leg gedwee mijn hand in zijn toch wel wat grote hand.

‘Ik neem op onze avond een wijntje, voor mij geen bier.’

Armand wenkt naar de ober.

Nou, onze avond, denk ik, dat weet ik zonet nog niet. Ik bestudeer de man van een afstandje; het is geen adonis, maar ik denk wel dat hij potent is. Mijn nieuwsgierigheid wordt geprikkeld en ik ben erg benieuwd hoe het zal zijn om door deze Armand genomen te worden.

Voordat ik wegzink in mijn fantasie, reikt Armand mij een glaasje wijn.

‘Alsjeblieft, geniet van deze rode wijn.’ Lachend kijkt hij mij aan.

Ik werp nog even een blik op Piedro. Het enige wat ik concludeer is dat deze al naar hoger sferen aan het vliegen is.

Dan besluiten Armand en ik om weg te gaan.

‘Jullie vermaken je wel hè!’ zeg ik vinnig tegen Piedro.

‘Ja schat, we zien elkaar later. Kijken jullie uit!’ en met een vette knipoog van Piedro verlaten Armand en ik het rokerige café.

Als twee vreemden lopen wij zwijgend naast elkaar. Ik sluit mij min of meer op in mijn eigen wereld, dan plotseling slaat Armand een arm om mij heen.

Het voelt veilig en warm en zo wil ik het eigenlijk houden. Geen polonaise aan mijn lijf vanavond.

Deze gedachten ervaar alleen ik - Armand denkt er totaal anders over, hij is duidelijk in een stemming waarvan ik op dit moment nog even niets wil weten.

‘Kom popje, wordt eens wat losser.’

Juist door deze woorden voel ik al mijn spieren verstrakken en voel ik mij vreselijk!

Armand zet zijn joker in en begint mijn schouders te masseren, dan schiet er een gedachte door mijn hoofd. Waarom doe ik zo vreemd? Ik wil toch met hem mee! Ik wil toch de liefde met hem bedrijven! Waarom voelt het dan net alsof ik in mijn eigen lichaam zit opgesloten? Ik heb een vrije wil, alleen op de een of andere manier blokkeer ik deze.

Masseren heeft hij zeker meerdere keren gedaan, ik begin los te komen, ik laat het toe om te kunnen genieten.

Armand voelt dat mijn lichaam aan het ontdooien is en daar maakt hij direct gebruik van. Hij stopt met masseren.

‘Kom meisje, we gaan naar mijn hotel.’

‘Hotel…?’ stamel ik.

‘Ja, ik ben tijdelijk in Nederland.’

Ik kan niet meer terug, mijn hormonen zijn wakker geworden en razen door mijn lichaam.

Na nog een kleine tien minuten te hebben gelopen komen wij aan bij zijn hotel.

We pakken de lift naar boven, op de derde etage stappen we uit. Mijn nachtelijke minnaar duwt de sleutel in het slot, het lukt hem niet direct de deur te openen. Na enig gedraai en met een beetje kracht vliegt de deur open.

Ik hoop dat Armand wat rustiger met mij zal omgaan, ik vind zijn handen steeds groter worden of verbeeld ik mij dat nu?

Eenmaal binnen probeer ik mijn jasje zo ontspannen mogelijk uit te doen. Ik zie hoe Armand likkebaardend naar mijn iets te laag uitgesneden decolleté aan het kijken is.

Ik probeer het te negeren.

Hij is erg opgewonden, ik zie en voel zijn spanning.

‘Zullen wij nog een wijntje drinken?’ vraag ik met mijn allerliefste glimlach.

‘Ja, lekker.’

Armand houd zich duidelijk in, maar na het vijfde slokje wijn (hij drinkt het als water) nemen de hormonen het bij hem over.

Tijd om na te denken krijg ik niet. De kleren worden van mijn lijf getrokken. Mijn slipje zie ik voorbij vliegen, mijn BH bengelt ergens op mijn rug, het haakje is aan mijn haar blijven steken.

Mijn God, wat een beest! Ik weet niet wat mij overkomt. Hij bijt mijn tepel er praktisch af, zijn tong glijd met een tempo als van een raket over mijn naakte lichaam, zijn grote handen kneden mijn borsten alsof het brooddeeg is.

Met alle macht die ik in mij heb duw ik Armand van mijn lijf.

‘Kan het wat rustiger!’ schreeuw ik bijna uit, ‘ik ben het sleutelgat niet! Kom, ga eens rustig zitten en relax een beetje. Op deze manier is het voor mij helemaal niet lekker meer!’

Gelukkig, na een kwartiertje heeft hij alles weer onder controle en worden mijn schouders gemasseerd. Heerlijk, alleen dat gehijg in mijn nek ervaar ik niet als prettig.

‘Sorry popje, je maakt mij ook helemaal gek.’

‘Geeft niet, maar het kan ook iets subtieler,’ en zachtjes geef ik mij aan hem over.

Nadat de derde fles wijn leeggedronken is, merendeels door Armand, liggen we als twee verschillende individuen op het bed. Ieder in zijn eigen wereld. Wat ben ik toch een naïeve trut. Ik wil zo graag liefde voelen. Liefde waar ik zo naar aan het zoeken ben, maar die mij ook bij de verkeerde mensen brengt.

Ik zie dat Armand in slaap is gevallen. Min of meer heb ik daarop gerekend zodat ik stiekem weg kan glippen.

Na nog even gecheckt te hebben dat hij echt slaapt, zoek ik stilletjes mijn kleding bij elkaar. In gedachten hoor ik mijn vader tegen mij spreken. Mijn vader, die altijd alle jongens op een afstand hield. Mijn vader die zijn dochter tegen alle boze mannen beschermde. En wat doet deze dochter nu! Deze dochter heeft niet goed naar haar vader geluisterd.

Maar had haar vader haar niet gewoon vroeger haar gang kunnen laten gaan en had haar vader beter haar niet meer emmertjes liefde kunnen geven i.p.v dat hij door zijn eigen verdriet het verdriet niet herkende van zijn eigen dochter.

Eindelijk ik heb mijn kleren weer aan en met een enorme kracht in mijn lijf ben ik vast besloten om weg te gaan. Armand wordt voorlopig niet wakker, dus sluip ik zachtjes het hotel uit.

Eenmaal buiten zie ik dat het aardedonker is geworden en tot overmaat van ramp sta ik op een wel erg verlaten plek.

Ik pak mijn telefoon en druk het nummer van Piedro in. Ik krijg een half slapende Piedro aan de lijn.

‘Kom mij nu ophalen,’ zeg ik op een dusdanige manier dat Piedro gelijk wakker is.

‘Ophalen!? Waar ben je dan?’

‘Weet ik veel! Ergens aan de rand van een bos. Het is veel te stil hier en ik ben bang!’

‘Weet jij wel wie er naast mij ligt!’

‘Kan mij geen reet schelen. Door jouw schuld sta ik nu hier.’

‘Oké, ik kom, even een broek aanschieten.’

Het is natuurlijk niet waar dat het Piedro zijn schuld is, maar dat is het enige wat mij nu een goed gevoel geeft. Rustig wacht ik op Piedro.

‘Ja, en ik heb je toch wel even laten wachten.’

‘Ik wist in de eerste instantie ook helemaal niet waar ik stond.’

‘Elena, wat vond ik dat erg zeg. Maar goed, ik heb je toch gered en ben speciaal voor jou uit mijn bed gekomen.’

‘En je weet dat jij altijd op mij rekenen kan, vanmorgen nadat je mij belde over je droom en zie, ik zit weer naast je en voorzie ik jou van een emmertje warmte.’

‘Ben je alweer wat bijgekomen van je droom?’

‘Ja, gelukkig wel, ik moet nu alleen ook weer bijkomen van ons opgerakelde avontuur. Waarom moet jij mij er nu ook weer aan herinneren!?’

‘Sorry POPJE,’ en Piedro begint zo hard te lachen dat iedereen rondom ons heen verschrikt onze kant op kijkt.

‘Piedro, kan het misschien wat zachter? Heel de wereld hoeft niet mee te genieten van mijn blunder!’

‘Ik begrijp soms ook helemaal niet wat mij ertoe brengt om dit soort capriolen uit te halen. Soms heb ik het gevoel alsof er nog iemand in mijn lijf zit die op zo’n moment het overneemt.’

‘Nou schat, dat is dan wel een bloedgeil iemand die, ehh, andere persoon. Nou, kom op, geen vervelende dingen meer vandaag. We nemen nog een lekker wijntje en proosten op onze dierbare vriendschap.’

‘Goed schat, op onze dierbare vriendschap.’

Samen klinken wij onze glazen.

‘Oh, en voor ik het vergeet, je kan vanavond weer naar bed met je favoriete Cd van Leonard Cohen, The Future. Ik heb hem weer gevonden.’

‘Dankjewel schat.’

Met in het vooruitzicht weer te kunnen te genieten van the song: Waiting for the Miracle, geniet ik nog even van het zonnetje op mijn gezicht.

De Trein

‘Hallo hallo,’ hoor ik aan de andere kant. Ik zit roerloos met de telefoon stijf vastgeknepen alsof ik iets vies in mijn handen heb. -KLIK - de verbinding wordt verbroken. Verdorie, dat is mijn bedoeling niet! Ik heb alle moed verzamelt en dan laat ik het toch zo aan mij voorbij gaan.

Even diep ademhalen …….. ik spreek mezelf streng toe en ik toets het nummer opnieuw.

‘Hallo, u spreekt met… ’

Ik laat de dame niet uitspreken. Ontzettend onbeleefd van mij, dat komt doordat ik in mijn nervositeit alles zo snel mogelijk aan haar vertellen wil. Ik ben te bang om ook maar iets te vergeten.

‘…Neem me niet kwalijk hoor, maar ik wil heel graag…

‘Rustig rustig, ik begrijp dat u een cursus bij ons wilt komen volgen?’

‘Ja heel graag.’

Ik vertel haar dat ik aan een enorme zoektocht ben begonnen. Al jaren raap ik stukjes van mijzelf op, maar tegelijkertijd verlies ik ze ook weer. Ik heb velen keren de tarotkaarten geraadpleegd en geluisterd naar wat zij mij te voorspellen hadden. Ook ben ik op zoek gegaan naar het juiste medium die het allemaal wat duidelijker voor mij zou kunnen maken. Uiteindelijk preekt die toch vaak weer in haar eigen straatje (enkele daargelaten).

‘Begrijpt u dat ik er helemaal tureluurs van ben geworden?’

‘Ja zeker begrijp ik dat, maar heb er vertrouwen in dat u nu aan het juiste adres hebt aangeklopt.’ Bij dit antwoord voel ik toch een beetje weerstand opkomen. Hoewel zij ontzettend vriendelijk is bekruipt mij toch het gevoel dat ik een potentieel slachtoffer van haar aan het worden ben. Overal hangt namelijk een prijskaartje aan en dit kaartje is niet misselijk.

Maar goed, ik gooi alle vooroordelen overboord en absorbeer als een uitgedroogde spons de informatie die mij gegeven wordt.

Na nog wat praktische tips verbreek ik met een overwegend goed gevoel de verbinding.

Ik besluit om Piedro - mijn steun en toeverlaat - onmiddellijk te bellen om hem het heugelijke nieuws te vertellen.

We spreken bij Ria’s theehuis af. Ik fris mij even op en bewerk mijn lippen met een prachtige lipglans van Dior. Dan een beetje kleur op mijn ogen niet te vergeten mijn mascara (zonder dat ga ik de deur niet uit). Met nog een snelle blik in de spiegel loop ik tevreden de deur uit.

Uit de verte zie ik hem al zitten; de eeuwige homo, soms een beetje een relnicht, maar toch ook begripvol en lief. Een vriend voor het leven.

‘Hoi schat, vertel, je hebt me vreselijk nieuwsgierig gemaakt.’ Piedro kijkt mij aan met een overdreven hemelse blik.

‘Eerst wat drinken en een lekker slagroomtaartje, graag net zo een als jij nu voor je hebt staan.’ Ik wijs op de overheerlijke slagroomsoes.

‘Nee Elena, voor jou een kwarkje.’ Piedro wuift naar de ober en besteld een kwarkpunt voor mij. Het woord tegenspraak komt niet in Piedro zijn woordenboek voor, dus accepteer ik zijn suggestie. Samen zitten wij te genieten van ons gebak.

‘Dus als ik het goed begrijp ga jij jezelf daar weer terugvinden? Ik wist niet dat jij jezelf kwijt was!’ zegt hij ironisch en proest het uit van het lachen, terwijl hij zich nog net niet verslikt in zijn soes.

‘Elena, denk nu toch eens even na. Hoeveel geld zal je dat wel niet gaan kosten! Heb jij ergens een geldboom staan? In dat geval kunnen wij samen beter gaan winkelen in de PC Hoofdtstraat. Kijk, als jij toch van je geld af wilt, weet ik een veel betere manier en geloof mij, daar krijg je zeker een verlicht gevoel bij, zowel letterlijk als figuurlijk.’ En hij hapt in zijn gulzigheid een te groot stuk van zijn slagroomsoes. Hij propt het als het ware in zijn mond.

Ik kijk hem beteuterd aan en denk –STIK.

Een beetje gelijk heeft Piedro wel, alleen zal ik dit nu echt niet aan hem toe gaan geven. Piedro hersteld zich, zet zich schrap in zijn stoel en zegt: ‘Oké, doe wat jij denkt dat goed voor je zal zijn. Uiteindelijk is het jouw weg en niet de mijne.’

‘Ja.’ Meer krijg ik op dit moment niet uit mijn mond. Om het middagje niet helemaal een fiasco te laten worden proosten we met een glas donkerrode Meer-lust Chardonnay op mijn intuïtieve ontwikkeling cursus.

‘Schat, beloof me wel dat je morgen in ieder geval op tijd op je cursus aan zult komen want tijd, dat is voor jou een breed begrip, en vergeet niet dat ik van je hou.’

We nemen afscheid en ik loop uiteindelijk na een wat zwaar gesprek toch vrolijk richting huis.

Nadat ik zo rond drie uur middernacht de slaap pas kon vatten - keer op keer herleefde ik mijn gesprek met Piedro - word ik ruw gewekt door het indringende geluid van mijn wekker. Een blik in de spiegel laat mij de moed in de schoenen zakken; wat een wallen! Hoe krijg ik die binnen nu en tien minuten weg!?

Na enig gezoek in mijn laatjes vind ik gelukkig nog een maskertje, speciaal voor dikke wallen! Ik smeer het vieze spul snel op mijn vochtophopingen en ga dan nog even een paar minuten liggen in de hoop dat mijn ogen er na het maskertje weer gladgestreken uit zullen zien.

Een stemmetje in mij vraagt zich af of het allemaal wel de moeite waard zal zijn. Ik negeer het en ga verder met mijn ochtendritueel. Na uiteindelijk nog een uur te hebben gekeuteld ben ik klaar om te gaan. Ik zet de stap erin en draai mijn verstand op nul.

Met een kop koffie in de ene hand en in de ander een vreselijk hete kroket, kom ik rennend het perron op lopen. Tot mijn schrik kan ik nog net het laatste stukje van de trein waarnemen, het is net alsof de trein mij uitlacht. Ik slik een te heet stukje van mijn kroket door en denk: SHIT wat nu!

Het is toch niet te geloven! Altijd zijn er vertragingen - alleen vandaag rijd alles op tijd.

Ik word keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn ego is gekrenkt en dit is nog maar het begin – dit is pas op het perron! Ik roep mezelf tot de orde en vraag me af hoe te beginnen om in ieder geval de eerste indruk bij ook de eerste intuïtieve ontwikkelingles goed te laten verlopen. Ik probeer van alles te verzinnen, maar tevergeefs. Het zweet staat inmiddels onder mijn armen. De wallen zitten er nog steeds en mijn haar is ook al ingestort.

Kroket -kroket – neem nog een kroket zegt een stemmetje in mijn hoofd. Ik verman mij en zeg tegen het gemene stemmetje: ‘Ben je nu helemaal gek geworden, ik wil geen stressvreetster meer zijn!’

Na een poosje ongeduldig te hebben gewacht zie ik de volgende trein aankomen. Ik loop rustig de trein in, inmiddels heb ik de controle teruggevonden. Ik zie een lege coupe en dat lijkt mij een goed idee om daar eens lekker te gaan zitten. Uiteraard zijn er anderen die ook hun zinnen hebben gezet op deze lege coupe. Zo ook een klein mannetje van ongeveer anderhalve meter met een enorme grote aktetas in zijn handen. Mijn blik wordt overduidelijk naar deze imposante tas getrokken. Er gaat een rilling door mij heen, ik voel mij als tienjarig meisje bij ons in de straat staan. Ze staat te wachten totdat zij naar binnen zal worden geroepen om plaats te nemen op de stoel. Daar binnen ziet zij de tas staan, de tas van mijnheer De Hertog, het mannetje met de enorme grote aktetas. Volgens dat meisje spookt het in die tas.

‘Mag ik naast u komen zitten?’

Tot overmaat van ramp komt het mannetje ook nog naast mij zitten.

‘Ja ja, gaat u gang.’ Ik schuif een stukje opzij en de man zet de ‘tas’ tussen ons in.

De trein vertrekt, ik doe mijn ogen dicht en dein mee in het ritme van de trein.