Lulu Wang

BRIEF AAN MIJN LEZERS

Van Lulu Wang zijn verschenen:

Het Lelietheater

Brief Aan Mijn Lezers

Het Tedere Kind

Het Witte Feest

Seringendroom

Het Rode Feest

Bedwelmd

Heldere Maan

Wilde Rozen

Nederland, wo ai ni.

Verkrijgbaar als papieren boek.

Verkrijgbaar als App.

Download hier de Androidversie van Nederland, wo ai ni (€7,99)

Download hier de Appleversie van Nederland, wo ai ni (€7,99)

De appstore van Microsoft 8 volgt.

www.luluwang.nl

NEDERLAND, WO AI NI

Lulu vertelt...

Demofilmpje 

Kortfilm 'Special Offer', gebaseerd op dit boek. 

© 1998, eerste druk, papieren versie, 2012 e-book

ISBN: 978-90-820579-1-1

NUR-code: 301

Redactie: Jan Vanhaelen

Fotokatern: © bij de afzonderlijke fotografen

Omslagontwerp en omslagbeeld: Ingo Leth

Zetwerk: Yves Blindeman

© Lulu Wang

Uitgeverij Lulu Wang, Lulu Wang Holding B.V.

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en van de uitgever.

Voor zover mogelijk hebben wij getracht de rechthebbende fotografen te vermelden. Daar waar dat eventueel niet gelukt is, kunt u contact opnemen met Lulu Wang via luluwanggz@gmail.com.

Brief aan mijn lezers

Oeroud maar kersvers

'...over enkele ogenblikken komen we aan te Amsterdam Centraal. Vergeet u niet bij het uitsta...'

'Leon! Ghjauw, we moeten d'ruit!' Het kleine Chineesje, getooid in HEMA-blokjestrui en Levi-spijkerbroek— discreet ontdaan van de sticker made in China, lees: gekloond in China — sprong van haar zitplaats op als een stuiterbal, trok aan de mouwen van haar vriends jasje, al ratelend met haar authentiek Limburgse zachte G.

'Rustig, Xiang, we komen er heus wel uit. Dit is trouwens het eindstation.'

Natuurlijk luisterde het iele ding niet naar de goede raad van haar partner. Ze stuiterde tussen de bank waarop ze zich tweeënhalf uur koest had gehouden en die waarop Leon zich achter zijn Computer Idee had verscholen, en sleepte haar rolkoffer, weekendtas en twee AH-zakken van onder haar stoel. Ondertussen keek ze uit het raam naar de zilvergrijze hemel en bad tot Boeddha dat de trein tussen het Amstelstation en het Centraal gekaapt zou worden — dan zou ze vandaag de vijftiende versie van haar manuscript niet hoeven inleveren en misschien nóg eens zesenhalf jaar aan haar werk kunnen sleutelen...

Zittend op de groenleren bank in Xiangs Maastrichtse flatje staren moeder en dochter ieder voor zich in hun eigen jampotje, dat nu een twee-in-één-functie uitoefent: als theebeker én thermoskan.

'Heb je dat gehoord, Xiang? Prof. dr. Huisman van de Leidse Universiteit vertelde me vorige week dat Hongwei komende zomer haar proefschrift zal verdedigen.'

De dochter schroeft het deksel van haar beker/kan nog iets waterdichter, schraapt haar denkvermogen bij elkaar en poogt zo snel mogelijk met een ander onderwerp aan te komen draven. Ze weet waar Moeders commentaar op uit zal draaien, en dat bezorgt haar bij voorbaat al de koude rillingen op de rug.

Maar Moeder is haar voor: 'Dat héb je, hè! Een ongeluk komt nooit alleen. En een geluk ook niet, dunkt me: die Hongwei heeft een relatie met een sinoloog, een doctor! Binnenkort gaan ze trouwen...'

Het overtreft Xiangs somberste verwachtingen. Niet alleen zij, ook haar vriend komt in deze ronde onder Moeders geschutvuur. Leon mag dan ingenieur zijn, hij is geen doctor, en geniet geen moddervet salaris.

Moeder zet haar beker annex kan op de salontafel en zendt haar volwassen kind een verzoenende blik toe. 'Niet om het een of ander, hoor, maar ik ben ervan overtuigd dat je qua intelligentie niet onderdoet voor Hongwei, en...'

Het deksel van Xiangs twee-in-één is met geen tang meer open te krikken. Ze houdt haar adem in. Hoe pervers het ook moge klinken, ze is razend benieuwd naar Moeders diagnose van haar mislukte leven en carrière. En die volgt dan ook genadeloos.

'Je zaait en zaait, maar oogsten doe je liever niet.'

Hier heeft Xiang niet van terug. Zeven jaar heeft ze aan dezelfde school gedoceerd. En wat heeft ze ermee bereikt? Ze heeft geen hogere academische titel behaald en geen enkele wetenschappelijke publicatie op haar naam staan — om nog maar te zwijgen van haar ondoordachte liefdeskeuze... Ze heeft wel een stok achter de deur — haar manuscript, maar ook dat heeft Moeders munitie-inzet uitgelokt. Waar haar ouder met 'zaait en zaait' op doelt is dat Xiang al een jaar of vijf op haar zogenaamde roman zit te broeden, zonder dat het kuikentje er uit wil kruipen.

'Moeder, beloofd: binnen een jaar zal mijn boek worden uitgegeven.'

De ouder knippert met haar ongelovige ogen en doet er het zwijgen toe.

Ineens wist Xiang niet meer of ze er verstandig aan deed op het wonder van een treinkaping te hopen. Hoe dan ook, het lot wilde dat de wonderen op deze gewone dinsdag zondagsdienst draaiden — precies om 12.00 uur wrikte de stalen regenworm zich veilig en wel de bestemde stationshal in en was zo te zien niet van zins nog maar een poot te verzetten.

'Uitgeverij V, Nieuwe Herengracht 3'

'Nee, Leon, eerst naar een café.' Xiang schudde met haar hoogzwangere tassen. 'Ik moet me toch eerst netjes omkleden?'

'Dan maar naar een café aan de Nieuwe Herengracht.' Leon was een geboren politicus, een compromis-mikker.

Onderweg begon Xiang in haar hoofd uit te rekenen hoeveel minuten ze te spenderen had aan het zich optutten voor het spiegeltje op het toilet van een of andere drink-en-plasgelegenheid.

Xiang trok haar lange zwarte Shanghai-dress nog langer, keek de lijnen van haar lijf onwennig aan, draaide met haar enkels en vroeg zich ernstig af of ze zich op deze levensgevaarlijk hoge hakken met succes naar straatnummer 31 zou kunnen zwenken.

'Wat zat je te dóen?! Waarom bleef je zo lang weg?' Leon wees naar de rij lege koffiekoppen op zijn bruine tafeltje en klaagde haar verder aan: 'Drie bekers koffie moest ik nemen om het half uur vol te maken! Anders zou ik door de kastelein met de nek aangekeken worden!'