Méér mensen, méér spullen, méér afval.

Méér regels, méér toezicht, méér controle.

Voller, drukker, ingewikkelder, conflicten.
Hoeveel méér van alles wordt het nog?

Er is wel een grens. En een afgrond.

De toekomst van onze samenleving?

“Ontwikkelt” onze soort zich in de knoop?

Gaan wij, mensen, naar de bliksem?

Of verzinnen we er iets op en fixen het?

We kunnen toch kiezen?

Met ons verstand en onze vrije wil…

Of schuilt daar nu juist de oorzaak?

Wetenschapsjournalist Walter Koning
zoekt het in dit boekje uit.

                                   Gizeh, zomer 2126

© 2017, Willem de Kleynen, Den Haag, Nederland

Uitgegeven in eigen beheer. Contact via info@gevaarlijker.nl

Website: www.gevaarlijker.nl

Colofon

Auteur:
Drs. Willem de Kleynen
Psycholoog, piloot.

Vormgeving voorplaat:
G.E.M. Hoogenboom.

Redactie/corrector:
Mr. Manja J. Sjardin.

Techniek/Ebook:
Dr. Ir. Serhat Sakarya.

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without prior permission of the publisher.

ISBN 978-90-820679-10

Je toekomst... is gevaarlijker dan je denkt

Sprookjes over je brein en de vrije wil

Hoofdstuk 1.              “t”

Voorzichtig als hij kon, verschoof Walter de deksel van de sarcofaag.

Een duimbreedte.

Geen geluid maken in de vervallen pyramide!

Hij leunde tegen een zijmuur van het gewelf.

...'Wat zoekt u?'

Galmde onverwacht een zware stem.

Verschrikt liet Walter de deksel los.

Schichtig keek hij achterom.

Van wie was die stem?

Niemand te zien.
Slechts een grote lege ruimte, omgeven door manshoge stenen en machtige pilaren.

Op de grond vooral gruis, met overal verzakte elementen. De eeuwen hadden oud pleisterwerk aangevreten en aan de voeten van de zuilen gebracht.

Een dikke laag stof lag langs de muren. Opgebouwd uit wat ooit schitterende fresco’s waren geweest, die de ruimte hadden verfraaid. Hier en daar was nog een fragment te zien.

De tempel oogde als een ruïne; tegelijk was het er van een morbide schoonheid.
Precies zoals je zou verwachten in zo’n oude pyramide, waar Walter het grafmonument uit lang vervlogen tijd verstoorde.

De stilte werkte beklemmend.
Een flauw licht, goudachtig van kleur, speelde door de ruimte. Waar het vandaan kwam viel niet te ontdekken. Precies als de stem van zojuist.

Walter voelde een tinteling langs zijn ruggengraat lopen.

In het midden van de ruimte stond een tafel. Groot, ovaal en leeg. Merkwaardigerwijs was de tafel schoon en glom als een spiegel. Hoe kon dat? Absoluut stofvrij. Ongerijmd!
Was dat door eerder bezoek? Door wie dan?

Twee stoelen stonden tegen de tafel aan.

Zó schoon en helder was het tafelblad dat Walter niet dichterbij durfde te gaan. Om geen sporen te maken, en om niets - wie weet wat - in beweging te brengen.

Hij meed de glanzende tafel, net zoals vroeger plechtige altaren in kerken hem op eerbiedige afstand hadden gehouden.

Zag hij water druppelen bij de tafel? Of had hij, misschien onbewust, druppels horen vallen?
Dat zou kunnen verklaren waarom het blad zo stofvrij en glanzend schoon was.
Hij spitste zijn oren.

Die stem?

Een raadsel...

Walter keek, met de schrik nog in zijn benen, opnieuw behoedzaam om zich heen.

Niets bewoog.

Dat verbaasde eigenlijk.

De stem had geklonken, alsof uit iemands mond.

Was het een stem in zijn hoofd geweest?
Walter bewoog niet; bang om de stilte te verstoren of om de stem nog ‘ns op te roepen.

...'Wat zoekt u?'

Klonk opnieuw de zware stem.

De hele ruimte leek ermee gevuld en resoneerde in Walters borstkas.

Geen idee waar het geluid vandaan kwam.
Zou hij zich verraden en gebeurde er dan iets bijzonders, als hij zou antwoorden?
Hij neigde ernaar om zich te verstoppen en onzichtbaar te worden.

Onzin.
Hij liep in de gaten, anders werd hij niet aangesproken. Beter doen alsof het normaal is dat ik er ben, overwoog hij. Dan komen er geen verwijten dat hij iets deed of doet, waarvan je weet dat het verboden is.

Je onschuldig voordoen...

Gewoon antwoorden.

In de ruimte spreken, vooruit!

Wel beleefd natuurlijk:

'Wat ik zoek?…'

Walter probeerde zijn stem zo neutraal mogelijk te laten klinken. Toch hoorde hij er een trilling in.

Hierbij kon hij het natuurlijk niet laten.

De situatie was tè bizar.

Zo’n hol zinnetje was te mager.

Walter besloot het risico te nemen en zijn kaarten open te leggen voor de onzichtbare die hem in de gaten leek te houden:

‘Wat ik zoek... Ik zoek naar een bepaald antwoord.’

Om niet de indruk te wekken dat hij de onbekende ander met een kluitje in het riet wilde sturen, voegde hij toe:

'Ik weet eerlijk gezegd niet precies waar ik naar zoek.'

Zou dat flauw grappig lijken? Op zijn best onduidelijk. Zou dat irritatie wekken?
De stem kwam alweer terug:

...'Dat begrijpen wij. Blijft onze vraag, wat denkt u dat u zoekt.'

Hij hoorde geen agressie of gevaar in de stem.

Walter ontspande een beetje.

Raar, deze situatie.
Maar de hele scène was raar.
De onwerkelijke sfeer bleef.

Kon ‘de Stem’ hem zien? Waarbij, of bij wie, zou de Stem horen? Waren er meer?

Laat ik maar terughoudend zijn, bedacht hij.

...'Wat u zoekt, was de vraag.'

Walter draaide op zijn voeten in het rond.
Waar zou in hemelsnaam die Stem vandaan kunnen komen? Geen clou.

Hij waagde het erop. Naar de stem in de ruimte:

‘Wat ik me vooral afvraag, hoe kan ik nu met u spreken; waar bent u?'

Hij voelde zijn hart bonken. Te vrijpostig?

Tenslotte hoorde hij hier helemaal niet.

Hij was een inbreker. Weliswaar zonder kwaaie bedoelingen, maar bewijs dat maar eens.

Hij wachtte.

 ...'Hoewel het niet onze gewoonte is, willen wij u informatie geven.
Toen u zojuist de deksel verschoof, opende u een akoestisch contact met ons.
Wij willen van u vernemen wat u op deze plek doet.'

Walter bedwong zijn neiging om de deksel van de sarcofaag terug te schuiven om na te gaan of het gesprek zou voortgaan.

Nee, dat leek te riskant, om zo met deze Stem te experimenteren.

Intussen moest hij een beter antwoord geven. Hij hernam zich:

'Ik ben op zoek naar hoe het verder moet met de mensheid in de toekomst.
Ik hoop een antwoord te vinden in andere tijden, misschien bij lang vervlogen tijden. Zo krijg ik allicht een idee waar ik zoeken kan naar informatie over de toekomst van de mensheid. Deze oeroude pyramide...’

Walter hield zijn adem in. Hij ergerde zich aan zijn gezwollen taalgebruik. Aanstellerig en dikdoenerig.

Wees concreet en duidelijk, bedacht hij. Walter voelde hoe zijn spieren gespannen waren. Angst! herkende hij.

Praat normaal. Dat is het beste.

Omdat er niets gebeurde, zette hij door:

'Ik probeer te weten te komen waarheen het leven leidt voor ons, mensen, ziet u.
De mensheid ontwikkelt zich naar mijn mening in een verkeerde richting. In de oude beschavingen die onder het zand van de woestijn begraven liggen zijn misschien sporen te vinden die aanwijzingen geven om wat…
Ja wat?
Door in deze ruïne terug te bladeren in de tijd probeer ik materiaal te vinden dat iets kan zeggen over onze toekomst.’

   ...'Dat heeft u goed bedacht.'  

Een antwoord. Gelukkig.
Hoewel de situatie ongerijmd bleef, leek er geen direct gevaar op de loer te liggen.

Walter raakte wat op z’n gemak.

"Ze", wie het ook waren, of wie het ook was, kwaadaardig ging het er in ieder geval niet aan toe.

Hij kreeg moed en besloot zijn kans te pakken. Deze stem, die wie weet wat vertegenwoordigde, wist meer.

Het raadsel van de kist liet hij even rusten. Concentreer je op het gesprek met de geheimzinnige Stem, hield hij zichzelf voor:

'Wie bent u eigenlijk als ik vragen mag? En waar bent U?'

   ...'U bent meneer Koning?'

'Ja dat ben ik, Walter Koning. Ik noem mijzelf wetenschapsjournalist omdat ik voortdurend op zoek ben…’

. . . ‘U nóemt uzelf?’

Walter schrok.

Het had bozig geklonken, en terecht.

Je scheept de ander af als je “ik noem mezelf” zegt als verklaring voor wie je bent. Was er geen beter antwoord?

…‘Welnu, wie bènt u?’

Moest hij nu… Hoe je op een dergelijke vraag reageert hangt af van wie die ander is.
Was de Stem de Politie?
Zijn naam was blijkbaar bekend… Hoe kon dat?

Of was het iemand die bij het gebouw hoorde, of misschien wel een tweede inbreker?
Die Farao’s? je weet het nooit…

Ach, waarom niet gewoon de waarheid?

‘Ik ben hier op eigen initiatief.
Van huis uit ben ik leraar biologie op een middelbare school. In de biologie, zag ik, draait het leven altijd om eten, proberen niet dood te gaan en dan weer eten. Vechten en concurreren. Ook op het schoolplein. Ik wilde naar iets beters op zoek. Naar de substantiële vragen van het leven.
Ik heb mezelf omgeschoold tot journalist. Nu wil ik in kaart brengen wat er aan de hand is in onze mensenwereld. Als onderzoeksjournalist boven water halen hoe op aarde…

…’U bent gedreven.’

De interruptie van de Stem beviel Walter.
Hij leek aanvaard te worden, dat gaf moed.

‘Ja… Als onderzoeksjournalist ontdekte ik dat besturing belangrijk is. Dat bracht me op de aansturing van samenlevingen. Welke principes regeren ons?’

Hij zweeg, wachtte af.
Heel even voelde hij zich weer de leraar op school. Alsof hij zijn gehoor de kans gaf om de informatie te verwerken en te reageren.

Het bleef stil.

De Stem luisterde?
Zijn zelfvertrouwen groeide.

‘Waar ik ook keek, overal in de hogere besturen werken dezelfde mechanismen als in de biologie. Concurreren, elkaar te slim af zijn, eigenbelang en strijd. Erger, want in het geniep; met twee gezichten.
De praatjes die erbij verkocht worden…’

…‘En toen?’

‘En toen? Ik ben gaan kijken wat…’

…‘Nee wij bedoelen “so what”?
U constateerde. Dat is aardig, maar wat deed het ertoe; wat u zag?’

‘Ik vreesde onze ondergang te zien naderen. Onverantwoord gedrag dat economische principes verwoest. Onbegrensde bevolkingsgroei die een overvolle aarde teweegbrengt.
Een atmosfeer die zwaar op de proef gesteld wordt en waar straks geen adem meer te halen valt.
Zeeën die landen gaan overspoelen. Conflicten, zij-tegen-wij,  vijand-denken. Gevolgen van inadequaat bestuur door bestuurders die met zichzelf en met de korte termijn bezig zijn.’

… ‘Stopt u maar wij weten ervan.
En nu bent u hier. Tintin revisited.’

Geschrokken keek Walter naar zijn benen.
Toch niet zo’n rare middeleeuwse Kuifje-pofbroek? Nee, gewoon zijn bekende oude spijkerbroek boven zijn gehavende gympen.
Hij voelde aan zijn haar. Een blond kuifje? Nee, de vertrouwde bruine warbos zat nog op z’n plaats.

Ook de stoffige rood/grijze trui die hij droeg, was nog dezelfde.
Voor het eerst sinds de Stem, glimlachte Walter. Zelfonderzoek… je weet maar nooit.
En, begreep hij, de Stem kon hem niet zien!
Dat maakte hem gelijkwaardiger.

Zelfverzekerder dan daarvoor zei hij:

 ‘Ja, de Egyptenaren hielden het duizenden jaren uit in hun geordende maatschappij. Wie weet vind ik bij hen basisprincipes die… Enfin ik zoek naar hoe wij mensen ons het beste kunnen gedragen om nog lang op aarde te mogen zijn. Waar gaan we heen als mensheid, hoe kunnen we ons anders gedragen, voor het te laat is.’

…’Principes zoekt u…

We hebben iets voor u.’

Op de achtergrond was geschuifel te horen.

Het geluid leek onverklaarbaar.

 ‘Waar bent u toch?’

   ...'Wáár wij zijn? Wij zijn waar jij bent, vandaar ons contact.

Wees niet bang voor vragen.

Ook niet voor antwoorden.

Strikte regels van de fysica gelden overal en zijn spijkerhard.
Er wordt niet getoverd.
Dat wil niet zeggen, dat ‘t ideaal is.

Intussen, je kunt jezelf lelijk bezeren als je doorgaat met zoeken.'

   'Ik begrijp niet precies wat u bedoelt.'

   ...'Dat hoort ook zo. Het is niet voor niets dat er voor u ongeautoriseerde delen zijn.

Ook al is ‘t uw bedoeling niet, u zou onoverzienbare ontwikkelingen in gang kunnen zetten in wat u de toekomst noemt... Ach, laten wij daarover niet spreken.’

Het was Walter opgevallen dat de Stem gaandeweg weer op "U" was overgegaan.

Dat was misschien onheilspellend.

Voorzichtig blijven, en vooral beleefd.

De Stem had veel onbegrijpelijks gezegd waardoor Walter niet wist wat verstandig was om te doen. Hij verkeerde in onzekerheid door zijn eigen ongerichte verhaal.

   ...'Kijk ‘s in de kist, daar ziet u een meter. Getallen.’  

Walter boog voorover en schoof de deksel verder open zodat hij in de kist kon kijken.
Daar lag in de hoek een meter met daarop een wijzer. Die stond vlakbij de één, net iets er onder:

'De meter staat bijna op de één, ietsje minder.’

Het bleef stil.

'Stem, de meter staat bijna op nul.’

De meter was intussen verder teruggelopen.

De stilte bleef.

Walter begreep dat verder aandringen op antwoord zinloos was. Het schoot hem te binnen dat de Stem had gezegd dat de strikte regels van de fysica overal gelden.

De kist afsluiten leek hem goed.

"Logisch" mompelde hij, als om te oefenen in de termen van een andere wereld.

Voorzichtig schoof hij de deksel terug.

Een klein plofje vergezelde het herstel van de aangetroffen toestand.

Teleurgesteld keek hij naar de deksel.

Je went snel aan vreemde dingen.

Het voelde alsof hij iemand had verloren. Wonderlijk!

Vreemd, eerst was hij bang voor die Stem geweest, nu kwam er onrust omdat de Stem er niet was.

De Stem deed kennelijk iets met hem.

Het leek hem goed dat te onthouden.

Zo peinzend, begonnen zijn ogen een patroon te ontwaren in het stof op de deksel van de kist.

Hij veegde het stof weg. Uit het schoongemaakte stukje staken, als speldenkoppen? goudachtige korrels.

Fanatiek veegde hij de deksel schoon. Steeds meer goudachtige speldenkoppen werden zichtbaar.

Toen de hele deksel zonder stof was deed Walter een stap achteruit. Het kon niet missen.

Een elegante “t” was te zien.

Walter nam het plaatje goed in zich op.

Geen idee wat het betekende.

Met staren kom ik er niet, bedacht hij.
Wat is mijn volgende stap?

Het contact met de Stem herstellen!

Walter wilde de deksel weer openen.

Zo had hij eerder contact gemaakt.

Misschien stond de meter te laag ?

Hij opende de deksel opnieuw:

'Stem...!'  

Niets te horen. Walter keek in de kist naar de meter. Beduidend minder dan “Eén”, las hij af.

Vandaar, begreep hij.
Later nog ‘s proberen.

Hij sloot de kist.

Vreemd, dat het zo logisch en gewoon leek om te communiceren via een kist.

Hij besloot de ruimte verder te onderzoeken.

Hij wilde niet beginnen met de "altaar"-tafel in het midden. Die zag er zó verlicht en openbaar uit, dat zou hem te veel blootstellen.

Walter begon zijn zoektocht langs de vervallen muren. Voorzichtig laveerde hij tussen de stukken steen en ingestort puin langs de wand.

Van pilaar naar pilaar ging hij de muren af.
Hij zocht naar nieuwe informatie.

Tekens of codes op de muur in de fragmenten van fresco’s?

Waren er voorwerpen die konden bewegen? Afbeeldingen die betekenis hadden?

Terwijl hij langs de muur schuifelde voelde hij, nauwelijks merkbaar, een warme luchtstroom. En hij hoorde een zachte suis, zoals soms bij ingangen van winkels voelbaar is. Met opnieuw nauwelijks hoorbaar, het geluid van vallende druppels er doorheen. Water? Zo diep in de kurkdroge woestijn, waar piramiden staan?

Walter zette zijn zintuigen maximaal open.

Hij voelde aan de muur. Niks vreemds.

Hij duwde tegen een pilaar. Geen beweging in te krijgen.

Hij veegde een stukje van de vloer schoon. Grote stenen platen, marmerachtig. Zo te zien, lagen die daar al oneindig lang.

Walter schuifelde verder.

De warme luchtstroom nam af, evenals het gesuis. Eén ding leek hem zeker, deze plek was in geen eeuwen door iemand betreden. Eenmaal in dit besef, overviel hem een merkwaardig gevoel van thuis. Geen dreiging, geen actie, eenvoudig niets.

Zijn blik dwaalde als vanzelf naar het midden van de ruimte.

De grote gladde tafel, dat was een ander verhaal. Het tamelijk felle licht waarin de tafel stond leek hem vijandig. Misschien was dat onzin.

Waarom lag daar geen stof of gruis?

Stapje voor stapje schoof hij aarzelend naar het midden.

Halverwege keek hij omhoog. Een lamp, die de tafel bescheen? Moeilijk als het was om tegen het licht in te kijken, kon hij niets onderscheiden.

Het bleef doodstil. Walter schuifelde verder in de richting van de tafel. Weer merkte hij de warme luchtstroom op. Dezelfde als daarnet? Het zachte gesuis bereikte opnieuw zijn oor. Sterker, naarmate hij dichterbij de tafel kwam.

Met voorzichtige stapjes liep Walter rond de tafel. Hij bekeek hem grondig. Een prachtig mahoniehouten blad van wel vijf meter lang en bijna twee meter breed.

Aan elke zijkant een uitnodigende stoel.

Hij bekeek de stoelen. Niets bijzonders.

Als ik zo blijf staan kom ik nergens, bedacht Walter. Weet je wat? Ik ga op zo’n stoel zitten.
Daar is een stoel voor. Ik doe alsof het zo hoort, alsof het normaal is; probeerde hij zijn angst weg te redeneren.

Voorzichtig pakte hij de leuning van een stoel.

Geen schok.

Hij verdraaide de stoel iets.
Er gebeurde niets.

Met zijn hand probeerde hij de zitting uit. Duwde erop, voelde eraan. Niks vreemds.

Zou hij het wagen? Walter aarzelde.

Hij zette een pas, zodat hij voor de stoel stond en liet zich achterwaarts zakken. Er gebeurde niets. Vlak boven de stoel stopte hij de neergaande beweging. Met zijn handen op de leuning, boven de stoel bleef hij zweven.

Hij keek rond. Zijn zintuigen tot het uiterste gespannen of er een verandering optrad?

Niets.

Langzaam liet hij zich zakken, met steeds een welbewuste pauze. Tenslotte landde hij voorzichtig op de zitting van de stoel.

Alles bleef zoals het was.
Hij ontspande, zittend aan de glimmende tafel op de uitnodigende stoel.

De warme luchtstroom voelbaar, alsof een airconditioning lauwe lucht verplaatste?

Minutenlang ging hij op in de stilte.

Geleidelijk aan begon hij te wennen. Het idee dat er niets zou gebeuren kreeg de overhand. Enigszins gerustgesteld verkende hij zijn situatie verder.

Wat was hier aan de hand?

Laat ik logisch nadenken.

“Logisch”? Met dank aan de Stem, mompelde hij met een beleefd knikje.

Een heimelijke glimlach trok over zijn gezicht.

Direct daarop hield hij zichzelf voor:
Onzin.
De situatie rationeel ordenen!

Zo lang hij leefde was hij nieuwsgierig.

Altijd op zoek naar de bodem.
Waarom zijn dingen zoals ze zijn?

Als vanzelf stuitte hij daardoor op grenzen. Grenzen van kennis, mogelijkheden en ideeën.

Zo was hij hier beland.

Bij de grens van vroeger, heden en toekomst?

De toekomst van de mensheid zag er niet best uit. Daarom was hij een zoektocht gestart.

Al peinzend viel zijn oog op een kwast in het mahoniehouten tafelblad. Zijn gedachten stokten. De kwast vertoonde een scherpe afbakening. Alsof hij ingesneden was en precies in het gat paste. Als vanzelf ging Walters hand naar de kwast en beroerde hem met de top van zijn wijsvinger.

De kwast leek los te zitten. Een knop?

Walter onderdrukte de neiging om erop te drukken. Wie weet wat er zou gebeuren...

Hij staarde naar de knop.
Zijn hand ging heen, en weer terug.

Aarzeling.

Er zijn films waar leden van de vergadering de grond in werden gezogen wanneer de baas op de knop drukte. Zou dit…

Hij stond op. Ging naast de stoel staan zodat hij weg kon springen. Met een vastberaden beweging drukte hij snel en kort op de knop.

Een toenemend gesuis was het gevolg.
De luchtstroom werd warmer.
Het licht werd scherper.

Na enkele seconden viel het licht in vlekken uiteen. Geleidelijk werd boven het glimmende tafelblad een patroon van langwerpige rechthoeken zichtbaar.

Ze zweefden naast elkaar in het licht.

Alsof hij ze kon aanraken. Of waren het licht effecten? De vormen werden scherper. Er ontstond een driedimensionaal beeld.

Het waren kisten! Grafkisten?
De kisten leken gelijk aan de sarcofaag langs de muur, waaruit de Stem gekomen was.

Tenslotte waren vier zwevende, doorzichtige kisten zichtbaar.

Walter keek achterom. Was de kist van de Stem daar nog?
Dat was het geval.
Gerustgesteld richtte hij zijn aandacht op de vier kisten boven de tafel.

Vreemd, hij kon die kisten waarnemen en tegelijkertijd het mahoniehouten blad zien. Zoals een ruit kan spiegelen, terwijl het ook mogelijk is om er doorheen te kijken.
Hoe dan ook, náár de kisten kijken lukte.

Er in kijken lukte niet.

Walter ging terug naar zijn stoel. Hij kreeg de neiging om met zijn hand tegen de kisten aan te duwen om te zien of ze echt waren.

Daar zag hij van af. Geen risico nemen.

Walter merkte ineens dat hij zich gelukkig voelde, ondanks de eigenaardige situatie.

Geen geweld zo op het eerste oog, gevaar of haast. Wel onbekende verschijnselen.

Dàt was interessant!

Zouden zijn vragen beantwoord worden? Tenslotte wist de Stem dat hij antwoorden zocht. Zaten de antwoorden in die kisten? Had de Stem de kisten voor hem neergezet?
Vast wel.

Hoe krijg ik ze open? vroeg hij zich af.

Goed nadenken.

Rustig zakte Walter terug in de stoel.

De situatie kreeg bijna iets behagelijks. Het goudachtig licht en wie weet de oplossing voor alle vragen in zicht?

Hij staarde naar de kisten.

Zijn oog viel op de deksels.

Evenals bij de eerste kist, meende hij kleine gouden korrels op de deksels te zien. Elke verzameling van goudgekleurde knopjes leek een bepaalde vorm weer te geven.

Leek de dichtstbijzijnde op een gerafelde “e”?

Hij keek achterom, naar de kist tegen de muur.
Vanaf zijn plaats ontwaarde hij de elegante “t”.
Die was óók uit kleine goudachtige knopjes samengesteld.

Zijn blik ging terug naar de vier kisten.
Op elke kist lag zo’n handjevol goudachtige knopjes. Moesten die in een bepaalde volgorde geplaatst worden? Misschien was er een code…

Hij vond het een aantrekkelijke gedachte en besloot het idee uit te proberen. Welke volgorde? Op de kist langs de muur zat een letter “t”, die leek "in gebruik".
Hoorde die kist er wel of niet bij?  

Moest je de letters aanraken of indrukken?

Zou hij zijn hand in het licht kunnen steken?

Walter stak zijn linkerhand langzaam uit, in de richting van het licht. Met heel kleine bewegingen bracht hij zijn hand verder en verder.

Er gebeurde niets.

Hij was als een boog zo gespannen. Klaar om zijn hand terug te trekken en achteruit te springen wanneer zijn vingertoppen het licht zouden bereiken.

Hij voelde enige warmte, meer niet.

Voorzichtig strekte hij zijn hand verder uit.

Afgezien van de warmte veranderde er niets.

Gerustgesteld trok Walter zijn hand terug. Kennelijk kon hij dichterbij komen als hij wilde.

Die vreemde kleine goudachtige knopjes aanraken?

Opnieuw griezelig.

Dan, met één snel gebaar stak hij zijn rechterhand vol in het licht, klaar om onmiddellijk terug te trekken.

Geen belemmeringen te bemerken.

Walter voelde z’n spanning wegvloeien.

Misschien nog ‘ns overleggen met de Stem...

Naar de eerste kist, waar de Stem uit gekomen was, lopen voor overleg?

Ze verslijten je voor gek, als je zo denkt, mompelde hij.

Met enkele passen was Walter bij de kist langs de muur.

De fraai vorm gegeven “t” - nu hij het eenmaal door had - schitterde hem tegemoet.

Tegelijk hoorde Walter dat het gesuis afnam. Ook het licht werd vager. Tenslotte verdwenen het geluid en het licht totaal. De kale, schone tafel bleef ongerept achter, alsof er nooit vier kisten zichtbaar geweest waren.

Hij wierp een blik op de kist tegen de muur:

'Stem...'

Er kwam geen antwoord.

Natuurlijk niet. Het akoestische contact moest eerst tot stand komen. Voorzichtig schoof Walter de deksel opzij.

De meter! Hoe ver stond de meter? Walter keek in de hoek. De meter stond op "twee". Bij "één" zou contact moeilijk zijn, dat had hij ervaren.
Bij "twee" zou het moeten lukken:

'Stem...'

   ...'Walter?'

Het werkte!

'Ja Stem, ik heb aan de tafel in het midden gezeten, en nadat ik op een houtkwast drukte verschenen er vier kisten. Ze leken uit licht te bestaan.’

Walter pauzeerde. Het hinderde hem dat hij tevoren niet goed had nagedacht over zijn boodschap.

   ...'Ja, wat wilt u van ons?
Het gaat om ùw leven.'

"Uw leven?" schrok Walter. Wat betekende dat? Oppassen geblazen!

Hij had zich beter moeten voorbereiden op wat hij met dit contact wilde. Hij keek op de meter. Die stond op anderhalf. Bij één zakte het contact weg, vermoedde hij.
Er was weinig tijd over.

   ...'Wat wilt U?'

Die vraag kwam Walter bekend voor.

Dat stelde gerust. Hij besloot de Stem zo zakelijk mogelijk zijn vragen voor te leggen.

Dat de Stem de juiste antwoorden kon leveren, daar was Walter intussen zeker van.

'Wat ik zoek, daarover piekeren bijna alle mensen, waarom de wereld is ingericht zoals die is. Waar komen de verschijnselen vandaan en waar gaan we heen met elkaar op aarde. Hoe ziet onze toekomst...’

De Stem onderbrak hem:

   ...’Dat is een goede zaak.
Gaat u vooral door.’

Het leek er inderdaad op dat Walter antwoorden kon vinden via de Stem! Snel op een reactie aandringen…
De haast maakte dat al zijn woorden tegelijk naar buiten wilden. Hij moest moeite doen om redelijk te blijven spreken.

'Misschien kunt u antwoord geven op mijn vragen?'  

Terwijl hij dit vroeg kroop er zorg door hem heen. Te brutaal om zo te spreken?

Hm, als dat zo zou zijn, dan was het nu te laat.
Zou hij als eerste mens antwoorden op de grote vragen krijgen?

Zijn hart bonsde in zijn keel.

   ...'Meneer Walter, de antwoorden die u zoekt, bestaan. Dat neemt niet weg dat het ontzettend mis kan gaan.
Het is goed dat u op zoek bent.  

Dit antwoord mag u als een aanmoediging beschouwen.’

Walter raakte overtuigd dat de Stem niets agressiefs in de zin had. Dat kalmeerde hem.

Bovendien scheen de Stem veel te weten!

Snel van de gelegenheid gebruik maken om antwoorden los te krijgen...

'Oké, waar kan ik zoeken naar antwoorden?'

   ...'Welke vragen bedoelt u precies?'

De antwoorden op de grote vragen zaten

eraan te komen!

Walters hoofd werkte op topsnelheid om de eerste vraag te kiezen. Zo rustig mogelijk vroeg hij:

‘Wat brengt de toekomst op aarde ons?’

Tegelijk leek duidelijk dat deze vraag te veelomvattend was, en niet concreet genoeg.

Voordat hij kon verbeteren kwam de Stem:

   ...'U leeft in 2026, het begin van wat u de eenentwintigste eeuw noemt?'

'Ja, dat klopt.'

Walter antwoordde gespannen. Misschien zinloos, knikte hij er geestdriftig bij.

   ...'Eerst ‘s weten wat uw hoofd bevat. Waar bestaat u uit?'

'Ik besta uit wat wij materie noemen. Moleculen en nog kleinere eenheden. Uit vlees en bloed… Voor zover ik weet.'

   ...'Hm… Uw geest, is dat iets aparts aan u?’

‘Mijn geest, dat is volgens mij een woord, voor wat er zoal in mij omgaat.
Een aanduiding voor wat ik denk, voel en waar ik voor sta.’

De Stem kon hem kennelijk niet zien, en moest van ergens ver weg achterhalen wat Walter voor ‘n wezen was. Kennelijk wist de Stem ook niet alles!

Zulke vragen kon hij aan.

Je bent biologieleraar of je bent dat niet.

Gerustgesteld door de ontwikkeling van het gesprek, kreeg hij er zelfs aardigheid in.

   ...'Kunt u uw ziel verklaren?'

Op deze vraag had hij niet gerekend.

Wat te zeggen?

'Dat is net zoiets als mijn geest. Daarmee bedoel ik mijn wezen.’

   ...‘Uw antwoord bevat geen verklaring.’

Walter werd ongerust. Als dat geen goed antwoord was...

‘Mensen weten dat soort dingen niet precies Stem. We zijn aan die woorden gewend, misschien zijn het slechts woorden. Gut, misschien bedoel ik wel met mijn ziel of geest, het product van mijn hersenen.’

   ...'Ogenblikje.'

Walter wachtte af, ontevreden over zijn reacties. Was hij te snel geweest?

De Stem was er waarschijnlijk ook niet blij mee.
"Verklaren"? Wat betekende dat eigenlijk?

Zou de Stem die vraag gesteld hebben doordat Walter eraan dacht? Hij vermoedde te doorzien hoe de Stem werkte.

Bent u daar nog?'

'Ja ja, ik ben er nog.'

   ... ‘We kunnen u niet de antwoorden geven die u wenst.
U behoort tot schaal veertien B.
Het spijt ons.'

Teleurstelling!

'U kunt mij het antwoord toch geven? Dan kan ik zelf vaststellen of ik het passende niveau heb. Wie bent u eigenlijk?'

Het was een lichte boosheid die hem deze vraag deed stellen.

   ...‘Kan een konijn begrijpen wat een chemische formule is?'

Walter had spijt van wat hij had gezegd, en gevraagd. Te brutaal?

Hij begreep waar de Stem naartoe wilde.

Maar hij wilde niet met een konijn worden vergeleken.

   ...'Er zijn grenzen, meneer Koning.’

Walter voelde dat het gesprek fout liep. Urgentie! de Stem moest weten dat hij geen kluns was. Hij blufte:

‘Grenzen zijn erom te verleggen. Ik begrijp bijvoorbeeld ook wel dat er meer bestaat dan lengte, hoogte, breedte; ook al ik dat niet kan zien.’

   ...'U hoeft zich niet te forceren.
U kent die drie dimensies, omdat u tussen bomen en bergen leeft.’

De tekst brak af. Er klonk gestommel en gerommel. Het werd stil.

Het had geklonken alsof er iets niet in orde was.

Walter probeerde:

‘Stem…’

   ...‘U vraagt om antwoorden op vragen waar uw systeem niet op gebouwd is.’

‘Kunt U een suggestie doen of een richting aangeven van het antwoord waar ik aan moet denken?
Gaat de mensheid overleven?'

   ...'Alhoewel alles veroorzaakt is,
is niet alles voorspelbaar.
De reden, dat u daar bent,

ach… de meter!'

Snel boog Walter zich voorover in de kist.
Wat deed de meter?
De wijzer stond alweer onder de één.

'Stem… Stem…'

Stilte...

Walter duwde de meter een beetje heen en weer. Hij probeerde boven de één op de meter uit te komen.

De stilte bleef hardnekkig. Verdorie!

Dit zou voorlopig geen zin hebben.

Waarom gaf de Stem niet meer informatie?
Zeker op die laatste vraag; of de mensheid zou blijven bestaan of hoeveel tijd de mensheid nog  restte.

Een ding was Walter duidelijk.
"U bent hier niet voor niets," had de Stem gezegd.
Er bestònden dus antwoorden.
Dat gaf vaste grond onder zijn voeten.

* * *