© 2015, Willem de Kleynen, Den Haag, Nederland

Uitgegeven in eigen beheer. Contact via info@gevaarlijker.nl

Website: www.gevaarlijker.nl/drinken

Colofon

Auteur:
Drs. Willem de Kleynen
Psycholoog, piloot.

Redactie/corrector:
Mr. Manja J. Sjardin.

Ontwerp en Fotografie:
Gerhard van Roon.

Illustraties:
Cartoons: Tjeerd Royaards.
Krantenknipsels: Telegraaf, Metro, Nrc, et al

Techniek/Ebook:
Dr. Ir. Serhat Sakarya.

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without prior permission of the publisher.

ISBN 978-90-820679-8-9

Prettig leven naast andermans roes

De meeste mensen drinken alcohol.
Wat betekent andermans roes... voor mij?

Wanneer drank de baas is over anderen…

Iedereen die wel ‘ns dronken of aangeschoten mensen tegenkomt, herkent het.

Het zijn gewone tafereeltjes.

Andermans roes . . .

Lastig wordt het als je te maken krijgt met mensen die aan de drank zijn - in je directe omgeving.

Je partner, je buurman of je baas.

Heb je in de gaten wat er gebeurt?  

Bij mij – mijn naam is Bob Keizer – rolde dat muntje op zijn plaats toen een collega me plompverloren overviel:

1. Normaal ?

In de gang van ons notariskantoor - naast de koffieautomaat, zoekend naar een muntje in mijn broekzak - zei ik tegen mijn collega Lex:

   ‘Dat was nou weer ‘ns een lekker feestje gisteravond. Dikke pret.’

   ‘Is dat zo Bob?’  zei Lex, terwijl hij me aandachtig bekeek.

   ‘Je loopt er anders niet al te best bij vandaag. Je ziet er knap afgedraaid uit.’

Ik waaide zijn opmerkingen weg:

   ‘Er werd natuurlijk ook stevig gedronken door iedereen, zo’n soort vrolijke boel was het.’

   ‘Toch sta je er knap verkreukeld bij Bob... En wat zie ik toch aan je?’

   ‘Niks joh.’

   ‘Ja,’ - Lex keek onderzoekend naar me - ‘die drinkers zullen dan wel lol hebben, wij dragen de lasten.’ 

   ‘Ach,’ zei ik, ‘dat feesten, dat moet ook op z’n tijd. Hoort erbij, heel normaal.’

   ‘Drinkers om je heen?’  zei Lex, ‘chaos, onvoorspelbaarheid…’

   ‘Je moet het leuke er wel een beetje van willen inzien,’ hield ik vol.

   ‘Het leuke?’ - Lex trok een vies gezicht – ‘voor jou? Leuk om er naast te zitten? Zwabberen, emoties, ruziën en agressie... Kijk ‘s naar je eigen alco-vriendin Bob, hoe is dat gedoe dan?’

   ‘Mijn Andrea’s gedoe?’

   ‘Ja,’ zei Lex, ‘ik begrijp eerlijk gezegd niet dat je ‘t uithoudt. Had ze je – hoorde ik - aangevallen of zoiets?’

   ‘Welnee, schei uit man. Gewoon een beetje ruzie over niks.’

   ‘Noem het maar niks. Er was een ziekenwagen aan te pas gekomen toch?’

   ‘Dat wel. Nee, dat was iets anders.’

   ‘Ze was gewond toch?’

   ‘Nee hoor.’

   ‘Die ziekenwagen dan?’

   ‘Die was voor iemand anders.’

   ‘Ik dacht voor jouw vriendin?’

   ‘Nee hoor, nee nee.’

   ‘Jij was dat meisje aan het zoenen toch?’

   ’Nee, ach joh, zo’n gek moment.’

   ‘Zij draaide anders mooi het ziekenhuis in.’

   ‘Ja, maar dat was Andrea niet.’

   ‘Toch wel degene met wie jij druk was?’

   ‘Ja Lex, ik weet best wie je bedoelt.’

   ‘Nou, hoe kon dat dan Bob?’

Ik moest even denken. Gelukkig had ik het muntje dat ik al die tijd gezocht had boven water. Dat gaf me wat pauze. Muntje in de koffiemachine stoppen, keuzeknopjes….

   ‘Ja God,’ zei ik toen het apparaat eenmaal liep, ‘dat meisje viel, denk ik. Misschien. Kan, ze was knap teut.’

   ‘Gevallen?’ vroeg Lex, ‘terwijl jij haar aan het zoenen was?’

   ‘Joh Lex, ik herinner me het niet zo in detail. Ik had - bij wijze van uitzondering, ik ben zelf gestopt met drank, dat weet je toch? -  die avond ook iets gedronken namelijk. Ze hadden me een cocktail aangesmeerd en als je dat ontwend bent, dan onthoud je slecht.’

   ‘Bob, laat me nou niet lachen. Het verhaal gaat dat jij met dat meisje in een gangetje stond en dat zij even later in het ziekenhuis lag. Hoe kan dat dan?’

   ‘Ja dat weet ik dus niet zo precies.’

   ‘Oh oh. Jij en zij daar in dat gangetje…, en ineens ligt zij in het ziekenhuis. En jij weet niks? Wat heb je dan tegen de politie verteld? Die hebben het opgeschreven.’

   ‘Lex, man schei toch uit.… we stonden daar achterin die afgehuurde soos, en ineens – heel raar – was ze verdwenen. Alsof ze verdampt of vervlogen was. Weg, foetsie.’

   ‘Wat was het dan Bob?’

   ‘Dat weet ik dus niet. Feit is dat ze later op de grond in de kelder werd gevonden. Bewusteloos en met een schedelbasisfractuur.’

   ‘Terwijl jij haar vast had?’

   ‘Dat zeggen ze, dat ik haar vasthield. Ik was daar in dat gangetje met de sigarettenautomaat bezig.

We stonden daar gewoon en misschien, ze zwaaide op haar benen, heeft ze even achteruit geleund – misschien hoor - want waar ze was, daar was eerst een muur. Dat bleek dus een deur te zijn achteraf, waarachter een trap steil naar beneden naar die kelder voerde.

Daar lag ze ineens. Plat op de grond, twee meter lager.

Ik wist dat niet, ik hoorde dat later. Ze was ineens weg. Ik ben gewoon naar mijn tafeltje gegaan. Maar daar aan ons tafeltje, daar was ze ook niet. Heel idioot.’

   ‘Oh Bob, ‘nou zie ik ineens wat er met je is, je hebt geen bril meer op! heb je lenzen?’

   ‘Nee,’ reageerde ik, ‘mijn bril is gisteravond gesneuveld.’

   ‘Ach....’ reageerde Lex, ‘is er nog verder iets gebeurd?’  

Lex keek slimmig - hij dacht natuurlijk dat hij me gevangen had:

   ‘Bonje, klapjes?’

   ‘Welnee man,’ zei ik, ‘alleen die bril. Dat is niks.’  

   ‘Noem het maar niks allemaal! Een in het ziekenhuis, jouw bril geslachtofferd en Andrea weer giftig.

Leuk avondje.’

   ‘Dat komt allemaal wel weer goed, en mijn Andreaatje corrigeert zich wel weer.’

   ‘Ja dát verhaal kennen we. Al duizend keer beloofd.’

   ‘Nou zeg Lex… ze bedoelt het heus goed.’

   ‘Bob, eerst pas jij je op allerlei manieren aan bij je drinkster, en vervolgens ga je haar verdedigen?’

    ‘Ho even Lex, ik wacht het gewoon rustig af.’

   ‘Afwachten, met jouw lot in dronkemanshanden? Afwachten brengt je van kwaad tot erger.’

   ‘Kalm een beetje alsjeblieft...’

   ‘Kalm, waarom? De dingen van de drinkers gladstrijken, dat is verraad aan jezelf. Ga eens na waar je automatisch allemaal al rekening mee houdt, en wat je me nou net eigenlijk allemaal weer vertelt...’

   ‘Ja, als je alles gaat optellen.’  

Ik was het gesprek al meer dan zat, maar Lex was niet alleen mij collega, ook mijn teamleider. De baas dus.

   ‘Ja interessant Bob! Waarom, waarom?

Waarom pas je jezelf zo aan, wat levert het eigenlijk op?’

   ‘Boekhouden Lex, dat doen we op kantoor, niet thuis. En vanmiddag is m’n bril trouwens weer klaar, ik moet wel wat eerder weg straks.’

   ‘Je zou het toch eens aan Hennie moeten vragen,’ zei Lex, ‘die had ook zo’n last van andermans drankpartijen.’

   ‘Hennie?’ reageerde ik - allang blij dat het ergens anders over ging - ‘is zij zo’n goed voorbeeld dan?’

   ‘Nou, zij heeft het wel mooi opgelost,’ zei Lex, ‘met haar zogenaamde lieverds, die feitelijk alleen maar lastig waren.

Vraag haar ‘ns, hoe zij haar eigen leventje weer in een prettig spoor heeft kunnen krijgen. Ze praat er graag over.’

Het liefst had ik Lex voor bemoeial uitgemaakt.

Maar zo zonder de gisteren gesneuvelde bril, dat maakte me wat hulpeloos. En dan het feit dat ik die middag eerder weg moest om die bril - iets waarvoor ik hem nodig had. Met ‘n:

   ‘Hmm… ik zal eens zien,’ maakte ik me er vanaf.

Toch… Enkele maanden later was alles veranderd.

Lex was opnieuw degene tegen wie ik het vertelde:

* * *

2. Bob

‘S-ochtends vroeg, lopend door het gangetje van ons notariskantoor, zag ik door een openstaande deur collega Lex aan zijn buro zitten. Ik was net terug van mijn vakantie. Ik stopte en zei vanuit de gang:

   ‘Bevrijdingsdag!’

   ‘Bevrijdingsdag?’ reageerde hij. 

   ‘Ja, helemaal,’ zei ik, ‘Andrea zit weer bij haar moeder thuis!’

Bij hem binnenstappend vervolgde ik: ‘Mijn wijntje-sherrytje-portje meisje is terug bij af, voorlopig ben ik weer alleen.’

Lex keek me verglaasd aan.

Ik legde uit:

   ‘Je herinnert je nog dat je me inwreef dat ik voortsukkelde met mijn aangeschoten Andrea?’

   ‘Zeker.’  

   ‘Ik ben dat nu nuchtertjes aan het oplossen. Operatie: “Terug-naar-Ma” loopt, zolang ze blijft hijsen.’

Lex schoof zijn toetsenbord demonstratief ver van zich af. Hij maakte een uitnodigend gebaar om tegenover hem te komen zitten.

   ‘Drie dikke relaties heb ik erop zitten Lex,’ zei ik eenmaal in de stoel tegenover hem, ‘ik weet intussen hoe het leven in elkaar zit – dat is het voordeel als je op dit notariskantoor werkt.

En nu – vierenveertig jaar oud - zit ik er weer precies zo bij, als toen ik twintig was. Ik eet weer afhaalchinees terwijl ik naar de televisie kijk en neem als lunch hele zakken chips met flessen cola. Moederziel alleen, want Andrea is voorlopig weg. Zo is de stand in mijn leven.’

   ‘Nou, gefeliciteerd,’ antwoordde Lex vrolijk, ‘nieuwe ronde nieuwe kansen, zo te horen.’

Daar kon ik niet echt om lachen. Somber zei ik: ‘Andrea en ik hebben vier jaar als stelletje in mijn huis gewoond, eer het tot me doordrong.’

   ‘Laat ‘ns horen,’ zei Lex.

Ik stond op, sloot de deur van zijn kamertje en ging weer tegenover hem zitten.

   ‘Ik ben eenvoudig administratief medewerker hier Lex,’ begon ik, ‘verwacht geen doortimmerd juridisch verhaal oké?’

Hij knikte.

   ‘Andrea en ik kennen elkaar een jaar of zeven en het is lang leuk geweest. Erg outgoing, veel drank. Er was altijd wat te feesten. Ik dronk destijds vrolijk mee. We beleefden van alles, kenden iedereen en kwamen overal. Het was een toptijd, leve de lol en reuze pret.’

   ‘Maar…, dat blijft natuurlijk niet goed gaan. Er werden auto’s in elkaar gereden, er vielen bekeuringen. De dingen werden niet meer goed gedaan en gezondheden begon te wiebelen. Het begon allemaal herhalerig te worden en op een gegeven moment was de lol er af.’

   ‘Aan alle kanten ging het rammelen. Zakelijk, lichamelijk en wat dacht je van persoonlijk! Met altijd drank in je kraag krijg je daar na lange tijd toch trekjes van.

En wie je dan naast je tussen de lakens vindt… Want drank zal dan de lust wel opjagen in het begin, er komt tenslotte van passie niks meer terecht als je tegen duizeligheid en overgeven aan het vechten bent.

De dagen begonnen ook steeds vaker te eindigden in wezenloos geklets  en soms kwam er agressie om de hoek kijken.

Ik had er ineens helemaal genoeg van en stopte met de drank.

Tijd voor nieuwe dingen.’

   ‘Moeilijk?’  vroeg Lex, ‘vond je het moeilijk om te stoppen?’

   ‘Nee, dat niet. Ik had de beste therapie bedacht die er bestaat. Het was makkelijk.’

Lex keek verbaasd. ‘Ik ben benieuwd,’ zei hij, ‘want ik ken nogal wat klantjes, die er niet doorheen komen.’

   ‘Het is,’ zei ik, ‘eenvoudig, zoals alle goeie dingen. De hele methode bestaat alleen maar uit:

   “Nee - niet, dank u.”

   ‘Dat moet je beter uitleggen Bob.’

   ‘Er is niks uit te leggen, dat is juist het geheim. Zo kom je er in één seconde van af.

Niet meer doen. Niet meer over praten.’

   ‘En dan maar genieten van de bijwerkingen: Van je frisse hoofd, van je nieuw energie en van het gevoel dat de hele wereld aan je voeten ligt. Mooi of niet?’

   ‘Zo stopte ik dus. Andrea ging door waar ze gebleven was. Ze wilde niet, of de hemel zal weten waarom, ze ging gewoon verder met drinken. We zaten in die trein en we stommelden domweg voort.’

   ‘Tot jij me bij die koffieautomaat aansprak. Dat zetje duwde mijn ogen open. Ik ging er tegenaan.’

   ‘En?’ vroeg Lex.

   ‘Ja, toen ging het dus mis. Ik wilde dat zij ook zou stoppen. Jammer, op de een of andere manier lukte haar dat van geen kant. We kregen er bonje om.

Tenslotte werd ik zó moe van het gedoe, dat ik geregeld heb dat Andrea voorlopig weer bij haar moeder woont.

Ingeleverd bij ma, en nu hoop ik dat ze bij zinnen komt.’

   ‘En jij Bob?

   ‘Wat ik doe is overal aankloppen. Bij mensen die ook met andermans drank te maken hebben. Misschien vind ik iets waar ik wat aan heb, en al die situaties schrijf ik op een paar kladjes.

Ik heb er al aardig wat.’

   ‘Mag ik die kladjes eens zien?’ vroeg Lex. 

   ‘Ik tik die verhalen uit. Ze komen er aan.’  

* * *