© 2014, Willem de Kleynen, Den Haag, Nederland

Uitgegeven in eigen beheer. Contact via info@gevaarlijker.nl

Website: www.gevaarlijker.nl/leven

Colofon

Auteur:
Drs. Willem de Kleynen
Psycholoog, piloot.

Redactie/corrector:
Mr. Manja J. Sjardin.

Ontwerp en Fotografie:
Gerhard van Roon.

Techniek/Ebook:
Dr. Ir. Serhat Sakarya

Schilderijen voorplaat & schetsen:
Trudy Hoogenboom te Emst, NL.

Bronnen van afbeeldingen:
Beeldmateriaal is gespecificeerd in de eindnoten en/of met toestemming gebruikt. Divers beeldmateriaal: © iStockphoto.com.

Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this publication may be reproduced, stored in a retrieval system or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording or otherwise, without prior permission of the publisher.

ISBN 978-90-820679-9-6

Proloog:

Spanning en sensatie...

Dàt zoekt Wouter Keizer (piloot).

Dat werkt, tot hij teveel van het lekkers snoept.

Wouter gaat onderuit in z'n drukke leven.

Hij knakt.

Maar dat kàn natuurlijk niet - in zijn beroep.

Herstelt hij, of belandt hij in een vrije val?

Kunnen de Wouters van deze wereld

hun roer omgooien?

DEEL 1

Hoofdstuk 1

’s-Gravenhage.

‘Een dronken piloot?’

‘Geen haar op me hoofd die eraan denkt om bij jou in te stappen Wouter,’

‘... en die vliegt notabene met de Koningin...,

zegt ie.’

Bron 1

Op haar kruk, in het ouderwetse kroegje-op-de-hoek, ondanks moderne verboden een rokerig hol, trok de overdadig opgemaakte vrouw van bijna middelbare leeftijd een vies gezicht naar de twee mannen aan haar tafeltje:

‘Gestoord... een aangeschoten vlieger.’

Haar grote, kwistig kersenrood opgemaakte lippen kregen door de afkeurende grimas iets clownesks. Ze stak haar vinger omhoog en slingerde die in de rondte, in vastberaden afkeuring. Alsof alle andere gasten haar mening moesten weten.

Het hoge tafeltje waaraan ze zat - in het midden van het kleine café, op een lange steel vast gemonteerd op de vloer - bood het houvast dat ze voor haar manoeuvre nodig leek te hebben.

De andere stamgasten, stelletjesgewijs aan de her en der langs de wanden verspreide lage tafeltjes, lieten haar verontwaardigde uitroep voorbijgaan. Die waren wel gewend aan optredens van Bets, wanneer ze “iets” op had.

Alleen twee onbekende mannen, op veilige afstand samen aan de lange bar, gaven haar aandacht.

Niet dat ze luisterden naar wat er zo krachtig uit Bets royaal bemeten mond kwam.

Ze bekeken haar om een heel andere reden.

Bets mixte élégance, met iets waar mannen nu eenmaal graag naar kijken. Ze combineerde het met iets vulgairs, en dat alles bijeen in ruime mate. Het wankele evenwicht ertussen maakte haar spannend en op een oer-manier aantrekkelijk.

‘Gelul Bets,’ verdedigde Wouter zich. Ook hij gebruikte hun hoge tafeltje om z’n evenwicht te houden.

‘Als ik vlieg dan drink ik niet, en als ik drink dan vlieg ik niet.’

Wouter z’n tong had er moeite mee, maar het ging goed. Tot zijn tevredenheid kwam de zin er in één keer vloeiend uit.

Hij had zijn verweer tamelijk zacht uitgesproken. In het café luidkeels over zijn werk praten, vermeed hij liever. Zijn gedempte toon was tegelijk een poging om Bets wat zachter te zetten.

‘Jongen, ik zie aan je kop dat je liegt,’ antwoordde Bets op ongegeneerde sterkte.

‘Hier kijk zelf.’

Ondanks haar aangeschoten toestand graaide ze in één haal een spiegeltje uit haar tas. Ze reikte naar de overkant van het tafeltje en hield het ding triomfantelijk voor Wouter zijn gezicht.

Haar volle vrouwelijkheid vond halverwege het tafeltje steun op haar elleboog. Zonder die ondersteuning was de beweging nooit goed afgelopen. Dan was er van alles op de vloer geëindigd.

Plotseling zag Wouter zichzelf van dichtbij in de wiebelende spiegel.

Best een knappe kop, vond hij.

Stoere brede Germaanse trekken, toegegeven, met misschien iets afhangende oogleden boven zijn helder blauwe ogen. Maar voor zijn vroeg-middelbare leeftijd nog altijd een puike snoet met een blonde kuif haar.

Na deze geruststelling probeerde hij om zijn eigen aanblik ook sympathiék te vinden.

Gemakkelijk ging dat niet; zijn gezicht oogde merkwaardig draaierig in de spiegel.

Tegelijk voelde hij iets vreemds; een duizeling.

Wouter schrok. Iets met zijn gezichtsvermogen?

Een evenwichtsstoornis?

Het wiebelige gedoe ontstond natuurlijk door de onvaste spiegel zo dichtbij zijn ogen - in Bets haar uitgestrekte arm, waarmee ze hem verrast had.

Bets hing ver over het tafeltje heen naar Wouter toe, zodat hij uitgebreid zicht gekregen had op haar opgestuwd decolleté.

Zijn ogen schoten heen en weer. Van het wulpse panorama, onder de spiegel door, naar zijn gezicht in de spiegel. In dat afwisselend ver weg en dichtbij kijken móest dat duizelen welhaast ontstaan.

Vanuit zijn ooghoek zag hij de twee mannen aan de bar elkaar aanstoten en zich naar Bets wenden. Wat een gevulde bloes allemaal teweeg kan brengen, realiseerde hij zich.

De overdosis aan visuele dynamiek dwong hem zijn blik af te wenden. Hij richtte zijn ogen op de deur van het kroegje, op zoek naar vastigheid.

Terwijl zijn blik zich instelde op die grotere afstand voelde hij de draaierige sensatie nadeinen.

De andere man aan hun tafeltje, Bets haar middelbare echtgenoot, jasje-dasje kantoorman, bebrild met een stevig rood montuur, viel haar bij:

‘Wat jij ‘n risico’s neemt Wouter...

Als ik, stel, morgen landelijk publiceer:

“Piloot van de Koningin drinkt teveel”,

dan ben je de pineut.’

Superieur achterover leunend observeerde hij zijn plotselinge opponent.

‘Ja mooi,’ reageerde Wouter - hij hield zijn hoofd angstvallig rechtop, het draaierige gevoel van daarnet was hij niet vergeten - ‘zet daar dan tegelijk bij:

“Journalist Wolf Scheringa verzint het

nieuws tegenwoordig zelf, in aangeschoten

toestand. Koop die krant!”

Dat zal je hoofdredacteur leuk vinden...’

‘Nieuws gaat niet over mij Wouter. Nieuws is nieuws.’

Wolf Scheringa zijn gezicht trok strak en werd wittig. Hij pakte op besliste wijze de bril van zijn grijze-haren-hoofd; vouwde hem samen en stopte het montuur zelfverzekerd in de binnenzak van zijn colbert. Als een notabele op een 18de eeuws doek, die zojuist een vonnis had uitgesproken.

‘Nieuws, uit wel beschonken bron,’ kaatste Wouter terug. ‘Trouwens... Privacy makker. Bemoei je met je eigen zaken.’

‘Dit zíjn mijn zaken Wouter.

Als jij morgen met je straalvliegtuig - met de Royal Family - koninklijk de plomp ingaat, heb ik vergeefs belasting betaald.’

‘Mooi,’ reageerde Wouter spottend, ‘mocht ik neergaan... dan in stijl.

Morgen vlieg ik trouwens niet. Wij hanteren vierentwintig uur tussen bottle en throttle.’

Wolfs vingers maakten een roffel op de tafel:

‘Ik heb liever dat je zuinig bent op onze peperdure poppenkast. De familie is altijd goed voor extra oplagen.’

‘Krijg ik tips van jou hoe ik moet werken?’

‘Wouter, jij wordt vorstelijk betaald en vervolgens vlieg je ladderzat in het rond.’

‘Wolf, je gaat te ver. Als je kritiek op mij wilt hebben, best... Maar je kletst uit je nek, en van vliegen begrijp je geen snars. Hou je bij je knipselkrantje. Je hebt niet voor niks op de kleuterschool knip- & plakles gehad. Daarvoor betaalde ik de belasting.’

‘Jongens...,’ kwam Bets sussend tussenbeide, ‘we zitten hier om in te nemen. Koest, dit is niet de tweede kamer:

“Order, order!”

‘Theodore, een rondje wil je?’

De royale glimlach waarmee ze de bestelling plaatste werd vervolgens op de mannen aan haar tafeltje losgelaten.

Dat werkte.

Theodore kwam achter zijn tap vandaan met een blad waarop drie glazen stonden. Diens elegante jacquet met vlinderdas- volkomen overdresst voor het eenvoudige kleine café met lambrisering uit de vijftiger jaren - gaf de plek op een grappige manier toch cachet.

Zwierig plaatste hij de volle glazen op hun tafel.

Even bleef Theodore naast hen staan. Woordeloos informeerde hij of alles naar wens was.

Al die tijd bleef Bets haar twee mannen bezweren met haar nog steeds niet te missen glimlach.

Wouter vermoedde waar Theodore zijn tijd en aandacht vandaan kwamen. Vanaf diens positie moest er een prachtig uitzicht zijn in Bets haar fraai gevulde bloes.

Wouter vond Bets wel wat.

Maar ze hoorde bij Wolf. Nu opstaan en weggaan zou hem in ieder geval niets brengen en wie weet? Volhouden, besloot hij.

Besloot? Hij voelde dat hij niet in de hand had waar zijn lust en passies hem heen dreven.

De middag ging over in de avond. Niemand gaf op. Uiteindelijk dronken ze alle drie ernstig teveel.

‘Verschrikkelijk...’ liet Wouter op een moment weten, ‘ik trek het niet meer. Ik moet mijn liefje bellen, vragen of ze me wil komen halen.’

Omdat hij zijn mobiel niet bij zich had stond hij op en slingerde de kleine gang in, achter het café.

Daar stonden automaten met sigaretten en er hing een telefoon aan de muur.

Deuren leidden er naar toiletten en andere ruimten. Verf bladderde van de muren en her en der waren aankondigingen van cultuurprogramma’s tegen de muur geplakt.

Typisch achter de coulissen in een ouwe kroeg.

Slecht verlicht, als gevolg van verbouwingsaktiviteiten die in een dieper gelegen kelder plaatsvonden, kostte het moeite om zijn huisnummer aan de praat te krijgen. De oude telefoon had veel geheimen voor Wouter zijn conditie. Bovendien twijfelde hij aan zijn eigen telefoonnummer. Een zes of een nul aan het eind. Of andersom, was de nul misschien een negen?

Uit zijn binnenzak viste hij zijn paperassen tevoorschijn waar hij zijn eigen nummer uit opdiepte.

Tenslotte lukte het om zijn Marianne, lief en betrouwbaar als altijd, aan de lijn te krijgen.

Die beloofde hem met haar auto te komen halen.

Terug aan het tafeltje, zei Wouter:

‘Bets, ik word opgehaald. Laten we alvast ons afscheid bezoenen.’

Bets keek half lacherig naar Wouter.

‘Ze hoort bij mij man,’ zei Wolf ontremd door drank en geïrriteerd door jaloezie. ‘Neem er zelf een. Één, bedoel ik.’

‘Heb ik, heb ik.’

Wolf kon het niet waarderen:

‘Laat haar. Privacy weet je wel?’

‘Flauwe kul,’ mopperde Wouter op zijn zeebenen. ‘Kom, de laatste ronde. Ik word zo opgehaald.’

‘De grote piloot moet door een Bob gered worden,‘ schamperde Wolf, ‘Bobbelien deze keer. Zijn eigen blonde vlam, die hij zijn liefje noemt, is de klos.

Wíj nemen gewoon een taxi.’

Met groot doorzettingsvermogen gooiden ze de laatste glazen achterover.

Wouter raakte het overzicht kwijt.

Toen zijn recht-door-zee Marianne hem ophaalde en zonder te verblikken of te verblozen bij Theodore de rekening betaalde, gaf hij het op, de gang van zaken te bepalen. Dankbaar slofte hij achter haar dansende paardenstaart aan naar buiten.

Omkijken deed hij niet meer. De herinnering aan de draaierige sensaties door het spiegeltje van Bets weerhield hem.

*

‘Wouter... waar ben je mee bezig, joh. Je ziet eruit als een zak aardappelen.’

Marianne’s verontruste toon, in de auto op weg naar huis, paste bij haar kraakheldere verschijning. Hoewel net terug van haar werk in het ziekenhuis, oogde ze aantrekkelijk fris en fit.

‘Waar is je auto eigenlijk?’

‘Oh nee, daar komt de preek,’ schoot Wouter uit zijn slof, ‘die Wolf Scheringa is trouwens een lul.’

Wouter zakte onderuit en trok een gezicht of hij in slaap viel. Hij schaamde zich heimelijk over zijn toestand en over zijn kinderachtige gedrag. Een volwassen vent, en dan zulke taferelen?

Aan zijn verstand lag het niet. Dat liet zich makkelijk overtuigen. Maar voor alles vanaf zijn neus naar beneden lag dat anders. Chaos.

De puber in me leeft nog, dacht Wouter. Of bèn ik die puber? Wouter besefte dat zijn woorden niet goed weergaven wat er in hem woelde. In een caleidoscoop van verwarde gedachten gaf hij het denken op.

Marianne slikte het ingebakken ongerijmde verwijt manhaftig.

Ze zweeg en bracht de restanten van haar knappe piloot zorgzaam naar huis en hoopte op morgen, een betere dag.

*

‘Met Wouter Keizer,’ pakte hij de volgende middag de telefoon op.’

‘Met Theodore,’ klonk het zangerig. ‘Ik heb hier je portefeuille met van alles erin.

Ook je nummer vond ik, sorry hoor. Het boeltje lag op de sigarettenautomaat bij de kelderingang.’

‘Ach.... dank je Theo. Ik kom er onmiddellijk aan.’

Wouter beloofde hun poes, Kimmetje, die leek te schrikken van het onverwachte vertrek, spoedig te zullen terugkeren.

*

Even later wandelde hij het kroegje in.

Waarom had hij gehoor gegeven aan het telefoontje van Theodore?

Op zoek naar de roes?

Ontsnappen aan de reguliere wereld?

Wat was er mis om, met de poes op schoot, een beetje voor je uit te dromen?

Of om met Marianne, ’s-avonds thuis, de fijnste vrouw van zijn leven...

Wat zoek je in die kroeg?

Journalist Wolf Scheringa en zijn Bets zaten er al.

Op hun vaste stek, midden in de ruimte.

Theodore bracht hem zijn portefeuille.

‘Theodore.. Merci beaucoup kerel, je bent fantastisch. Ik was het ding gister straal vergeten. Dan mag ik wel een rondje aanbieden?’

‘Daar waren we gebleven,’ verklaarde Bets op opmerkelijk zwoele toon naar Wouter. Ze helde iets naar hem over, wat, naar Wouter onmiddellijk besefte, haar decolleté goed zou doen.

Ze pakte zijn arm terwijl ze zei: ‘Voor mij een dubbele whisky, schat.’

Wolf bestelde een bier, evenals Wouter.

‘Dat was gisteren flink raak mensen,’ begon hij het gesprek, terwijl hij zich zo laat mogelijk afwendde van het zicht op haar borsten.

‘Hoeveel waren het er?’

Wolf declameerde pontificaal:

“Het is geen vent, die niet aan een drankje is gewend”.

‘Proost!’ hief Bets haar glas. Haar mond glom meer dan ooit door de lippenstift: ‘Een likje lak en ik bloei weer als een roosje in de morgendauw.’

Het had zwoeler dan anders geklonken.

Wouter vond haar heerlijk. De vorige avond had geen schade toegebracht aan haar verschijning, constateerde hij.

Ze bleven met z’n drieën aan het vertrouwde tafeltje plakken. Wouter gluurde heimelijk naar Bets. En Bets? Hij meende dat ze wel in was, voor iets.

Hield Wolf hen in de gaten?

Geleidelijk liep het kroegje vol met veel bekende gezichten van de vorige dag. Bitterballen, nieuwe

glazen... Het tempo zat er lekker in.

‘Ik zag dat je auto een prent heeft,’ zei Wolf.

‘Ik geloof je, antwoordde Wouter. ‘Je mag in deze buurt maximaal enkele uren parkeren en ik kan mijn car niet meer vinden, al sla je me dood. Moet ergens in de buurt staan. Ik zweer bij de heilige Antonius dat ik niet weet waar ik hem heb neergezet. Waar zag je hem staan?’

‘Had je wat gedronken dan knappert?’ Bets aaide over Wouters wang.

‘Straal bezopen was ie, toen hij gisteren werd opgehaald,’ zei Wolf chagrijnig.

‘Opgehaald, ik?’

‘Ja jij... Ik mag toch hopen dat je met je vliegtuig anders omgaat.’

‘Wolf hou je daar buiten. Je kletst onzin. Waar je geen verstand van hebt, daarover moet je zwijgen. “Worüber man nichts sagen kann, darüber muss man schweigen”, hoe heette die Duitse filosoof?’

‘Jongens beginnen jullie alweer te ruziën?’

‘Welnee, Wolf moet zich niet met mijn zaken bemoeien.’

‘Hij kan z’n eigen auto niet eens vinden,’ schimpte Wolf. ‘En dat moet de oceaan over vliegen.’

Tegen Wouters oorspronkelijke bedoeling in, werd het snel veel later dan gedacht. En vooral nat.

Hij durfde niet opnieuw naar huis te bellen om Marianne te vragen. Gister had hij een beetje lelijk tegen zijn liefje gedaan, wat hij nu juist probeerde te vergeten.

En zijn auto? geen idee. Hij besloot een taxi te bellen. Evenals de vorige avond schoof hij het slecht verlichte gangetje in; zijn mobiel had hij thuis gelaten.

Taxi bellen... Dat telefoonnummer stond in vette letters met viltstift op de muur gekrast, wist hij.

Met zijn aandacht bij de telefoon stond hij te piekeren wat hij moest zeggen toen hij klik-klak, klik-klak hakjes dichterbij hoorde komen.

Bets maakte haar entree in het smalle gangetje. Op weg naar het toilet? Bevallig vleide ze zich tegen de deur die het gat naar de kelder afsloot.

‘Wouter, schat,’ lispelde ze verlokkend, ‘luister ‘s...’

Onvast bleef ze staan.

Wouter liet de telefoon in de steek.

‘Kom ‘s...’

Wouter stond al tegenover haar.

Ze strekte haar rechterhand uit naar Wouter en trok hem naar zich toe.

Wouter meende dat hij, hinderlijk, ergerlijk, precies zoals de dag daarvoor iets merkwaardigs met zijn evenwicht voelde. Misschien doordat zijn ogen zo snel, zo dicht op haar fraaie gezicht focusten? Of was het de drank?

Twee kleine stapjes op de plaats waren nodig om weer te stabiliseren.

‘Jullie moeten niet zo lelijk doen tegen elkaar.’ Koket keek ze hem aan, terwijl ze hem nog iets meer naar zich toe trok.

‘Jullie zijn allebei schatten van mannen.’

Haar lippen golfden alsof ze eigenlijk te groot waren voor haar mond. Kersenrood glimmend, één en al belofte.

Wouter was als gevolg van op haar beweging vlakbij haar gekomen.

Plagerig leunde ze vervolgens iets achteruit zodat de afstand tussen haar en Wouter groter werd.

Wouter draaide zijn hoofd snel in de richting van het café, schielijk kijkend of Wolf misschien..., maar nee.

Terwijl hij zijn hoofd naar Bets terugdraaide, merkte hij opnieuw een korte duizeling.

Automatisch herstelde hij zijn evenwicht; de benodigde motoriek werkte op de automatische piloot.

Tijd om erover na te denken was er niet, want op hetzelfde moment zag hij de deur achter Bets wijd open. Hoe kon dat?

Zo was het niet geweest. Had ze in haar onvaste bewegingen, achterwaarts, de deur opengeduwd met haar rug?

In de milliseconden die het Wouter kostte om die gedachten rond te krijgen - hij had wel iets anders aan zijn hoofd - zag hij een reflexachtige beweging, deze keer bij Bets.

Toen, sneller dan Wouter kon bevatten, verloor ze haar evenwicht en viel ze op haar hakjes achterover.

Wouter graaide instinctief naar Bets om haar tegen te houden maar door haar plotseling maaiende armen miste hij.

Direct achter de deur was een diep gapende leegte.

Slechts de bovenste sport van een vrijwel verticaal staande ladder, die door werklui werd gebruikt, was te zien.

Als in slow motion zweefde Bets ruggelings de diepte van de kelder in. Geluidloos. Haar benen schampten langs de ladder, zonder houvast te krijgen. Haar armen zwiepten tevergeefs alle kanten op terwijl ze de steile trap afstuiterde, de diepte van de kelder in. Met haar mond wijd open sloeg ze vol tegen het beton.

Precies zoals Wouter ooit een parachutist, wiens parachute dicht bleef, had zien vallen; vertraagd voor zijn geestesoog.

Haar gezicht vervormde onbegrijpelijk toen het beton een eind aan haar schedel maakte. Het bloed spatte alle kanten op.

Het duurde enkele seconden eer tot Wouter doordrong wat er gebeurde. Alsof er een kortsluiting in zijn hoofd optrad; leek de hele scene te bevriezen, waarbij Bets’ verpletterde gezicht, morsdood, langs hem heen in het niets staarde.

Dit kon niet waar zijn! Ontkenning, afkeer, paniek en schrik streden met elkaar om voorrang in zijn hersenen.

Na enkele seconden hernam hij zich. In één klap nuchter, alsof hij niets gedronken had, nam zijn ratio het voortouw. Niets zou meer helpen.

Hij moest hier niet blijven staan.

Hij kon nog weg, en niet erin verwikkeld raken.

Met grote uiterlijke kalmte sloot hij de deur van het trapgat en wandelde alsof er niets gebeurd was, het café weer in.

Volkomen normaal en zonder een krimp, passeerde hij Wolf, die in zijn eentje aan het wachten was met een glas bier in z’n hand.

‘Taxi gelukt,’ zei Wouter stoïcijns, ‘er wordt buiten op me gewacht.’ Terwijl hij zich naar buiten werkte door het zware gordijn dat de uitgang bij de buitendeur afsloot, zwaaide zijn hand achterwaarts naar Wolf en kroegbaas Tim:

‘Tot ziens.’

Met kalme tred verliet Wouter het café, om aan de lange wandeling naar huis te beginnen.

Toen begon hij te trillen.

Bets... afschuwelijk. Zo’n joviaal levenslustig prachtig mens. Dood. Was het zijn schuld? Natuurlijk niet. Ze was dronken en ze viel zelf. Arme, arme Bets.

Maar toch... Het lukte hem niet zichzelf vrij te pleiten. Drank... Andere rare fratsen... Nu zag je wat ervan kwam. Waar gaat het heen? Dat kan niet goed blijven gaan. Je gaat naar de verdommenis. Verschrikkelijk...

De spijt begon.

Liederlijk, zijn manier van doen. Terugdraaien was onmogelijk. Hij schaamde zich diep. Stom, een volwassen vent komt niet terecht in dit soort taferelen. Was het maar niet gebeurd. Had hij maar niet toegegeven, voor de zoveelste keer, aan zijn eigen onvolwassen gedoe.

Wolf? Beslist een uitslover en blaaskaak, maar dit verdiende hij niet. En wat als Marianne het te weten kwam? Hij wilde niet dat zijn lief zulke dingen rondom hem moest aanhoren. Kon hij dit voor haar weghouden?

Met grote zelfbeheersing ging Wouter na of er tot op dit moment iemand was die Bets had zien vallen, of haar had zien liggen.

Ze gingen haar straks missen. Wolf als eerste waarschijnlijk. Dan zouden ze haar vinden en even later roepen hoe dit had kunnen gebeuren.

Had iemand het gezien? Nee.

Toen hij het kroegje verlaten had, was er niets aan de hand.

Wouter nam een gevaarlijk besluit.

Hij zou van niets weten. Zo hoefde Marianne geen ellendig verhaal met hem in de hoofdrol te verwerken.

Soms is een goede smoes respectvoller dan de waarheid.

Zwijgen dus... Als het graf.

Zo zou hij zichzelf en Marianne vrij houden.

... Wat kan een mens zich vergissen.

* * *