M. Verbeek

 Troostlelie 1

De geheimzinnige jas

©Uitgeverij Parelzaad - 2013

Troostlelie 1 - De geheimzinnige jas

Copyright © 2013 Uitgeverij Parelzaad

Auteur: M. Verbeek

Druk: www.pumbo.nl

Omslagontwerp: M. Verbeek

Vormgeving binnenwerk: M. Verbeek

Fantasy/Young Adults

ISBN 978-90-820967-1-2

NUR 334

www.troostlelie.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

DE TROOSTLELIE-SERIE:

1 - De geheimzinnige jas

2 - De Kloof van Gruw

3 - De slaapberen

4 - Opgejaagd

5 - Jellostar en de vuurtoren (2014)

Het korte  verhaal, Kerst in het Groene Huis, speelt zich af vóór deel 1 van de serie.

Dit verhaal is gratis te downloaden (e-Pub, of PDF) op www.troostlelie.nl.

PROLOOG

FAYE

Wanhopig strompelend over de scherpe keien, zich met blote armen een weg banend door de doornige struiken, had ze wel willen krijsen van angst, maar haar stem was uit haar weggegleden, verlamd door ontzetting.

Weg van hier, weg van hier, maar waarheen kan ik gaan?

Ze veegde langs haar ogen. Geen tranen, maar bloed. Ook bloed op haar armen, maar dat waren maar schrammen, dat was het ergste niet. Het ergste was het verlies van haar kleine grijze tas.

Afgerukt.

Nu kon ze niet meer terug.

Nooit meer?

Plotseling leek ze aan het einde van de wereld gekomen te zijn. Een snel stromend beekje, smal en diep, en daarachter een loodgrijze steile rotswand, hoger dan ze kijken kon. Een moment van verbijstering, dan voorzichtig iets van hoop. Was ze hier zo dicht bij haar grensplaats? Snel keek ze naar links.

Ja!

Maar meteen stortte haar hoop weer in. Ze was haar tas immers kwijt, de toegang was gesloten. Snel nu! Verder!

Waren hier holen? Spleten waarin je schuilen kon?

Schichtig keek ze achterom, maar de takken achter haar kraakten niet, het was stil.

Vlug!

Ze sprong het beekje over, klauterde omhoog, zich vasthoudend aan kleine, taaie struiken, totdat ze een smal platvorm bereikte.

Achter een groene struik, verborgen voor wie het niet wist, ontdekte ze een kleine inham.

Veiligheid.

Voorlopig tenminste.

Waarschijnlijk.

Misschien.

Uitgeput liet ze zich op de harde, stenen bodem vallen.

Nu kon ze huilen.

En rusten.

Bijna bovenin een van de bomen, dicht bij de beek, zat een donkergroene milla. Hij zag de vrouw over de beek springen, zag waar ze zich verborg, wachtte een kwartier en pas toen ze niet meer tevoorschijn bleek te komen, liet hij zich uit de boom zakken, hangend aan een hand, zijn lange ledematen steeds verder uitrekkend, totdat zijn voeten maar een halve meter boven de grond hingen. De milla sprong en rende terug.

Hoofdstuk 1

DE voordeur van een hulpcentrum zou niet mogen klemmen. Onwelkom, zo voelt het, alsof je er eigenlijk niet in mag, alsof de deur je toeroept: Keer om! Wat heb je hier te zoeken? Er wordt hier hulp verleend ja, maar niet aan jou, niet aan jou...

Toch ging ik naar binnen, liep de gele gang door tot het eind en ging op een van de donkerbruine plastic stoelen zitten. Op de tafel lag een leesmap met tijdschriften, maar daar keek ik niet naar. Ik pakte mijn bibliotheekboek uit mijn tas.

Vanuit het kantoortje halverwege de gang klonken stemmen.

Zo is het vaak: de therapeuten en psychologen drinken daar koffie, praten met elkaar, soms zelfs luisteren ze er hun voicemail af en hoor je knoerthard allerlei cliënten verontschuldigend vertellen waarom ze hun afspraak niet na kunnen komen. Vaak met de meest gênante details.

Hoef ik dus niet uit te leggen dat ik voor niets ter wereld zo’n voicemail in zou spreken. Ik bel liever tien keer terug.

Het is mij altijd een raadsel geweest waarom geen van die therapeuten ooit op het idee komt dat er een paar meter verderop cliënten zitten te wachten. Cliënten met oren aan hun hoofd. Er is in die koffiekamer een soort loket waarachter een receptioniste zit. Zelfs als ze de deur dichthouden hoor je echt alles.

Ik hoorde een van de psychologen jolig roepen: ‘Mokkagebak, slagroomgebak, slingers, wie heeft er hier de loterij gewonnen?’

‘Ik, ik!’, riep Brian.

Brian is mijn therapeut, dus werd ik nieuwsgierig en keek op uit mijn boek. Ik hoorde een stoel schuiven, er klonk gelach, gerinkel van kopjes of glazen, en een beetje brallerig ging Brian verder: ‘Hiep, hiep hoera! ‘t Is feest vandaag, het is vandaag mijn laatste dag! Sjonge, als je toch eens wist hoe opgelucht ik ben! Mijn laatste dag! Ik kan het nog haast niet geloven! Maar het is waar! Brian gaat het echte werk doen jongens, het werk waarvoor hij in de wieg gelegd is. Mag ik eindelijk ophouden met dit rotter dan rotter dan rotw... hm hm, laat ik me maar een beetje inhouden, jullie mochten eens jaloers worden, haha! Maar ik heb het gemaakt, man! Ik ben weg!’

Ik kon me voorstellen hoe hij al pratende, vergenoegd zijn handen wreef.

‘Hoe reageerden je cliënten?’ vroeg een vrouwenstem (de receptioniste dacht ik).

‘O, die weten het nog niet allemaal. Dat moet ik vandaag nog afhandelen. Ik moet er nog vier. Ja, dat is roerend natuurlijk! Ze barsten allemaal in snikken uit. Heerlijk voor mijn ego!’

Luid gelach.

Er sloeg een deur, een telefoon rinkelde, er kwam iemand naast me zitten. Plotseling klonk er muziek door de gang en verzwakte het geluid uit de koffiekamer.

Ik zat verbijsterd.

Verstijfd.

Kon niet geloven wat ik zojuist gehoord had.

Brian weg? Nee, dat kon niet, dat kon niet, dan ging ik dood.

Brian weg? Nee, o nee, laat dat niet waar zijn, alstublieft God, laat dat niet gebeuren, ik verdraag het niet, ik kan het niet.

Ik slikte en slikte, overwoog net weg te rennen toen ik de bekende stappen naar me toe hoorde komen.

Daar stond Brian. Hij keek me vriendelijk aan, knikte me toe en net als anders stond ik op en liep zwijgend achter hem aan.

We gingen het kleine kamertje in. Ik keek als verdwaasd om me heen. Was dit werkelijk de laatste keer? De gatenplant in de hoek, het grijze bureau, de oranje kunststof stoelen, de kapotte luxaflex voor het raam.

Ik ging zitten en wachtte.

Brian, tegenover me, keek me ernstig aan. Vaderlijk.

Ik begreep dat ik geacht werd iets te zeggen. Iets van: ‘Is er iets? Je doet zo vreemd!’ En dan zou hij met zijn nieuws komen.

Ik voelde me bitter worden.

Alle cliënten barsten in tranen uit, strelend voor zijn ego... Mooi niet, mannetje! Ik zeg niks. Als je iets te zeggen hebt, knap je het zelf maar op.

We zwegen dus allebei een vrij lange tijd.

Uiteindelijk begon hij te spreken met zo’n lage, rustige Sinterklaasstem die therapeuten wel vaker opzetten.

‘Larix, ik heb je iets heel moeilijks te zeggen.’

(lange stilte)

‘Moeilijk voor jou, maar ook ik vind het heel, heel erg wat ik je nu zeggen moet. Geloof me, Larix, dit is voor mij even zwaar als voor jou.’

Hij zweeg weer, en ik dacht aan het ‘hiep, hiep hoera’ van daarnet, en het ‘rot, rot, rotter dan rotwerk’, dus bleef ik zwijgen.

Breedvoerig vertelde hij mij dat hij hier in het hulpcentrum geen echte vaste baan had, dat hij elk jaar opnieuw afwachten moest of hij nog langer aan kon blijven of niet. Nu had hij ergens anders vast werk gevonden, en ja, dat moest hij wel aannemen, hoe erg hij het ook vond voor zijn cliënten. Liever zou hij mij niet loslaten, liever zou hij mij vragen bij hem in therapie te blijven, ik was voor hem echt een heel bijzondere cliënt.

En ik, ezel, stomme idioot die ik ben, vroeg dociel: ‘Kan dat niet dan? Waar is je nieuwe werk, ik kan daar dan toch naar toe gaan?’

Je denkt misschien: waarom veegde je de vloer niet met hem aan?

Waarom schold je hem niet verrot? Maar ik was zo geschokt. Als je jezelf nooit met hart en ziel hebt overgeleverd aan een therapeut, weet je niet hoe dat is. Nee, ik was niet verliefd op hem, dat was het niet, maar ik had mijn hele leven aan hem toevertrouwd, hem dingen van mezelf verteld die zelfs de spiegel in de badkamer niet van me wist. Ik had ook hoop gekregen op herstel, hoop op echt goede hulp waardoor ik misschien, heel misschien, ooit toch nog eens een normaal mens zou worden. Het was vooral deze voorzichtige hoop die al maandenlang mijn leven verwarmde, en die me nu bijna wurgde van ellende.

Maar terwijl ik mijn eigen zielige bedelstem hoorde, voelde ik een ander deeltje van mezelf in opstand komen. Houd je bek stom kreng!

Zeg niks meer. Verander in een etalagepop, dat kan je wel.

Denk aan vroeger op school, zelfs bij het ergste getreiter huilde je nooit.

Word een etalagepop! Zo een met een kale kop en een brutaal gezicht vol piercings, zoals ze bij die spijkerbroekenwinkel vlakbij de HEMA hebben.

Ik luisterde naar dit stemmetje, veranderde dus in een etalagepop, zat heel stil. Rechtop. Niet dat dat nou zo zichtbaar was, ik zag er heus niet opeens etalagepopperig uit, ik keek open en vrij als een mens, maar ik voelde me onkwetsbaar worden, voelde in gedachte de piercings in mijn plastic neusvleugel.

Brian boog naar me toe en keek me vriendelijk aan. Met een bedroefde, gebroken stem zei hij dat het niet kon. Het was heel jammer, heel erg voor mij. Hij schoof de doos tissues naar me toe, maar ik deed of ik het niet zag. Er zou binnenkort wel een andere psycholoog komen, het kon misschien een of twee maanden duren, maar toch echt niet langer. Brian zou natuurlijk met die persoon mijn geval doorspreken, en dan zou het allemaal gewoon verder kunnen gaan.

‘Oké’, zei ik rustig, heel nonchalant, en stond op. ‘Dan ga ik nu maar, verder praten heeft dan toch ook weinig zin.’

‘Hoe voel je je, Larix?’ vroeg Brian met een stem vol intense belangstelling, en verschoof nogmaals uitnodigend de tissuedoos.

‘O, best’, zei ik. ‘Het komt me in feite wel goed uit om wat vroeger naar huis te gaan, nu kan ik nog naar de bibliotheek, dat is er gisteren bij ingeschoten.’

Energiek stak ik mijn hand uit, schudde de zijne en wenste hem succes met zijn volgende baan.

Ik liep naar de deur, maar Brian hield me tegen.

Zo kon het niet, we moesten het eerst goed doorspreken.

Nu ja, ik heb geen zin het gezeur allemaal op te schrijven, voordat hij me liet gaan. Toen ik eindelijk de gang door liep, terugging naar de klemmende voordeur, voelde ik triomf. Het was gelukt! Ik had niet zitten jammeren, behalve dan dat ene zielige zinnetje in het begin.

En van mijn nachtmerries zou hij niets weten.

Die zouden komen. Hij is de derde therapeut die me plotseling laat vallen, die me terug dondert de put in, dus ik weet waar ik het over heb, ben al vertrouwd met het gillend wakker schrikken in de nacht, met het gevoel alles en alles verloren te hebben. De wanhoop.

Ze hebben altijd hun mond vol over alle fouten die volwassenen gemaakt zouden hebben in je vroegste jeugd, die therapeuten, maar geen van dergelijke fouten neemt zulke vormen aan als hun eigen onbetrouwbaarheid.

Stel Trouw schrijft de volgende wedstrijd uit: ‘Schrijf een zo kort mogelijk sprookje’, dan win ik geheid de eerste prijs:

DE HULPVERLENER

Er was er eens een hulpverlener die hulp verleende.

- einde -

Gniffelend hierover stapte ik op mijn fiets.

Ik fietste hard, zonder om me heen te kijken, en langzaamaan verdween het gevoel dat ik van plastic zou zijn, voelde ik geen piercing meer in mijn neusvleugel. Langzaamaan werd ik weer gewoon mezelf, Larix.

Pas toen ik het koud kreeg, kwam ik op het idee op mijn horloge te kijken. Van schrik viel ik bijna van mijn fiets. Ik had bijna drie uur gefietst, waar was ik eigenlijk? Ik keek om me heen. Zag huizen die ik nooit eerder gezien had. Straten vol voorbijrazende auto’s.

Het regende. Hoe lang al? Mijn lange, zwarte haar droop.

Ik stapte af. Dacht na. Ik had volgens mij rondjes gefietst in een soort nieuwbouwwijk.

Ik was toch vast niet zo ver van huis.

Zou dit een onbekende wijk in Vlaardingen kunnen zijn?

Hm... leek me toch van niet.

Ik liep naar de winkels, bekeek de etalages. Niets ervan herkende ik. Ging een zijstraatje in, en daar gebeurde het:

Er hing een jas in de etalage.

Een donkerblauwe jas, wijd en zwierig, met een brede rand van aan elkaar genaaide, fluweelachtige lapjes in donkere, warme kleuren. De lapjes waren rijk geborduurd, met hier en daar een glinsterend kraaltje. Het was de mooiste jas die ik ooit in mijn leven gezien had en ik werd op slag verliefd.

Ik graaide in de zak van mijn drijfnatte jack en keek hoeveel geld ik bij me had. Vijfentwintig euro en wat kleingeld. Dat is natuurlijk nooit genoeg voor een jas en mijn pinkaart had ik niet bij me.

Toch zette ik mijn fiets tegen de muur en ging de winkel binnen.

Zo’n klein winkeltje was het! Niet al te licht, maar heel sfeervol.

Er was iets ongewoons aan deze winkel en al gauw begreep ik wat het was: dit waren tweedehands spullen. Kleren, maar ook boeken, koffiekopjes, speelgoed, kleine meubels zelfs.

Tweedehands spullen...? Opeens laaide de hoop in me op.

Ik liep naar de toonbank waar een jong meisje zat te breien met verbazend dikke breipennen, en vroeg haar of ik de jas uit de etalage mocht passen.

Ze was vriendelijk, stond dadelijk op en liep voor me uit naar het raam. Handig greep ze achter een soort kamerscherm en zwierde de jas naar voren.

Ik trok hem aan. Hij paste perfect.

Er doorstraalde mij een warmte die ik niet beschrijven kan. Als troost. Als vriendelijkheid. Alsof deze jas een harnas was die mij niet alleen beschermen zou tegen regen en kou, maar ook tegen de kille blik van mensenogen, tegen geringschatting en eenzaamheid.

Ik durfde het bijna niet te vragen: ‘Hoe duur is deze jas?’

Het meisje keerde een kartonnetje om dat aan de rand van de mouw bevestigd zat. Negenentwintig euro en tachtig cent.

Een verkoperstruc natuurlijk: net geen dertig.

Op de toonbank schudde ik mijn portemonnee leeg.

Eerst de twee briefjes van tien en een van vijf, daarna het kleingeld. Achtentwintig euro en zestig cent.

Ik grabbelde in mijn broekzakken, in mijn andere jaszakken, en geloof het of niet, ik kwam op exact het gevraagde bedrag.

Het voelde aan als een voorteken. Als een bewijs dat deze jas voor mij bestemd was.

Het meisje lachte en vertelde dat dit de winkel van haar oom was. Hij zou wel opkijken als hij vanavond thuiskwam; vanmiddag werden deze kleren gebracht, en een paar uur later had ze de jas al verkocht! Geweldig toch? Ze had hem nét pas in de etalage gehangen!

Ze pakte mijn mooie, nieuwe, blauwe jas in bruin papier en deed hem in een plastic tas. Ik nam hem aan en liep naar de deur, maar ineens keerde ik me weer om en vroeg haar of ze misschien wist wat de kortste weg naar het station was. Toch best slim? Maar ze vroeg: ‘Welk station?’

‘Het treinstation’, zei ik, ‘Het dichtstbijzijnde’.

‘Dan moet u Centraal hebben.’ Ze kwam met me mee naar buiten en wees me hoe ik fietsen moest.

Niet ver was het, al heel snel zag ik het stationsgebouw.

Zie je wel, Schiedam was dit.

Nu wist ik hoe ik terug naar Vlaardingen moest, en ik reed naar huis.

Als ik me probeer te herinneren of ik in die begintijd iets besefte van de waarde van mijn jas, lukt het me eigenlijk niet daar een bewijs voor te vinden. Zeker, ik had dadelijk in de winkel al het gevoel gehad dat de jas me meer gaf dan warmte alleen. En zo bleef het ook; als ik bijvoorbeeld ‘s ochtends om vijf uur mijn huis verliet om kranten te bezorgen, leek alles anders te zijn dan vroeger.

De jas leek me wel energie te geven. Ik was opmerkzamer, keek veel intenser dan ik vroeger deed. En sterker was ik. Ja, dat ook.

Neem nu de dag dat het kaartje van het hulpcentrum kwam, zes weken nadat Brian vertrokken was. Ik was die middag de stad in geweest en vond toen ik thuiskwam de post op de mat. Een kaartje van het hulpcentrum met de mededeling dat ik me volgende week donderdagmiddag om twee uur moest melden voor een intakegesprek met een nieuwe therapeut.

Dag en uur al ingevuld. Geen vraag, maar een bevel, ze gingen er blijkbaar vanuit dat iemand als ik toch geen belangrijke bezigheden kon hebben. Ik droeg op dat moment mijn mooie jas waarin ik me zo gelukkig voelde, en volgens mij had het daarmee te maken dat ik zonder aarzeling het kaartje verscheurde.

Zonder aarzeling; dat is wat die jas voor me deed, het nam mijn onzekerheid weg, mijn slaafsheid. Vroeger zou ik beslist gegaan zijn.

Begrijp me goed: ik ben niet tegen psychische hulp, maar ik bereikte er echt niets. Het probleem is dat die lui zo in clichés denken. Net zoiets als wanneer een heel dikke man naar zijn huisarts gaat, en die huisarts dan elke klacht van hem - wat dan ook - wijt aan zijn overgewicht. Alsof dikke mensen immuun zouden zijn voor elke ziekte. Zo wordt bij mij alles waar ik het moeilijk mee heb, altijd maar weer geschoven op het feit dat ik geadopteerd ben. Oké, dat niet alleen, ook nog dat mijn adoptieouders wat nonchalant met me omgegaan zijn.

Maar zij waren wel de enigen die me in huis namen en ook hielden.

Alle zogenaamde ouders daarvóór dankten me steeds na vrij korte tijd weer af. Dat mijn (laatste) ouders mij onderdak gegeven hebben, en de gelegenheid om in zekere welvaart op te groeien, daarvoor zal ik ze altijd dankbaar blijven. Ze zijn niet alleen goed geweest voor het kindje, Larix, maar ook voor de volwassen vrouw die ik nu ben, want ik heb hun mooie huis geërfd en ik vind het een heerlijk idee dat ik daar mijn leven lang mag blijven wonen.

En dan nu met een nieuwe psycholoog weer helemaal van voren af aan beginnen? Alsjeblieft zeg!

Daarom scheurde ik de kaart doormidden en dacht er verder niet meer over na. Nee, ik heb het niet afgezegd. Ik dacht: dat merken ze vanzelf wel.

Het moment dat ik m’n jas met nieuwe ogen ging bekijken, is toch niet eerder geweest dan na het concert, geloof ik.

Op een vrijdagavond. Ik weet de datum niet meer precies, maar het was eind mei. Een gitaarconcert. Zoals altijd met klassiek gitaar, was er niet echt veel publiek en de grote kerk was dus vrijwel leeg.

Dat komt zo’n concert overigens alleen maar ten goede, de akoestiek is dan veel beter.

Er speelde een mij onbekende gitarist, een conservatorium UM-student. Hij speelde wat moderne werken, zoals je van een student verwachten kan, maar ook mijn favoriete Thema met variaties, van Sor.

Ik ga altijd zo ver mogelijk van het andere publiek zitten en zat dus in m’n eentje achter in de kerk, in een kerkbank bijna tegen de muur.

De rechte, houten leuning van de bank maakte het me moeilijk om een goede zithouding te vinden. Steeds leek er iets in mijn rug te prikken. Na een poosje ongemakkelijk met mijn rug heen en weer bewogen te hebben, zonder dat dat hielp, voelde ik aan de buitenkant van mijn jas of er soms iets aan vastgekleefd zat. (Een klierig buurkind dat er een bordje met ‘lege bovenkamer te huur’ op gespeld had of zoiets...)

Maar er zat niets.

Dan was het zeker die bank.

Maar nee, ik was toch al veel vaker naar concerten geweest in deze kerk, andere keren had ik toch ook nergens last van gehad?

Misschien een prijskaartje of zo, binnen in de jas? Of zo’n plastic ding dat ze in kledingzaken aan kleding bevestigen om diefstal te voorkomen? Ik voelde dus binnenin, maar nee, dat was het ook niet.

Uiteindelijk deed ik de jas maar uit en het probleem was verholpen.

Toch vergat ik het niet. ‘s Avonds laat weer thuisgekomen, legde ik mijn jas plat op tafel en voelde er met beide handen overheen.

Daar midden op de rug zat wel degelijk wat. Iets rechthoekigs.

Maar hoe kon ik daar bij komen?

Van buiten was op die plek geen zak, van binnen ook niet.

Wel liep er in de voering een brede, donkerblauwe band van de ene mouw naar de andere. Die band was alleen aan de bovenkant vastgenaaid en hing glad naar beneden. Ik vouwde de band omhoog, en daar bleek een ritssluiting verborgen te zitten.

Ik opende de rits. Een vrij grote, diepe zak en daarin nog een tweede zakje, kleiner en ook gesloten met een ritssluiting.

In de grote zak vond ik een opschrijfboekje van briefkaartformaat. Het had een zachtkartonnen kaft, daarom had ik het niet eerder gevoeld.

Het boekje had zo’n vijftig pagina’s - niet dik dus - en alleen de eerste vijf daarvan waren beschreven. Mooi handschrift trouwens. Kleine secure bloklettertjes in bruine inkt.

Behalve het boekje zat er in de grote zak ook nog een papieren envelopje met daarin achthonderd euro.

Daarna keek ik in de kleine zak en vond daar een dunne, bruinschrijvende balpen. Dat was natuurlijk de pen die gebruikt was voor het opschrijfboekje. Ook was er een schijf van papier-maché. Heel plat en opvallend mooi om te zien; een waar kunstwerkje.

De doorsnee van de schijf was ongeveer vijf centimeter, de kleuren waren helder: het meest rood en blauw. Een fijn mozaïeken rand waarbinnen met sierletters ‘Faye’ geschreven stond.

Op de andere kant van de schijf - Wat was het? Een munt? Een sieraad misschien? - stond een boom. Onder het groene blad ervan hingen kleine balletjes. Niet zoals bij een kersenboom, het leek me eerder een plataan.

Ieder kleurvlakje was zwart omlijnd, zodat het wel iets van een glas-in-loodraam had, behalve dan dat het niet doorschijnend was. Logisch natuurlijk, omdat het van geverfd papier-maché was.

Bovenin zag ik een klein gaatje. Als je daar een draad of een heel dun kettinkje door zou rijgen, zou je het om je nek kunnen hangen.

Natuurlijk was ik opgetogen over deze vondsten!

In eerste instantie toch vanwege het hoge geldbedrag.

En natuurlijk onderzocht ik de jas hierna zorgvuldig om te zien of er soms nog meer geheime zakken in verborgen waren.

Ik vond er twee.

Beide in de normale jaszakken die leeg geweest waren toen ik de jas kocht. Het waren handige zakken met een ritssluiting, zodat je er veilig je portemonnee en je sleutel in bewaren kon, ik had ze dus al veel gebruikt, maar nu pas zag ik de brede blauwe band bovenin de zakken. Ook hier bleek de band omhoog te kunnen en zat er een ritssluiting onder. Ook deze zakken hadden twee verdiepingen; een grote zak tot aan de zoom van de jas en een kleiner zakje bovenin de grote zak.

De grote zakken bleken leeg te zijn, maar in de kleine zakjes vond ik een blauw zakmesje en twee kiezelstenen, plat als een geldstuk, maar ovaal van vorm.

De ene steen was zilvergrijs met bruinrode aders, en aan de andere kant melkwit met roze aders. De andere steen was eveneens zilvergrijs, maar dan met grauwblauwe aders en aan de andere kant wit met lichtblauw.

Best mooi, maar zoals ik al schreef: veel meer dan platte kiezelstenen waren het in feite niet en in vergelijking met de andere vondsten vond ik dit daarom een beetje teleurstellend.

Het geld, daar dacht ik toch het meest aan in het begin.

Achthonderd euro! Zo’n groot bedrag! Ik had het gevoel een schat gevonden te hebben. Mocht ik het houden, of moest ik het naar die winkel terugbrengen? Of zou ik moeten proberen te achterhalen van wie die jas geweest was en het dan als een eerlijke vinder teruggeven?

Dat laatste was natuurlijk het meest eerlijk, maar ik betwijfelde of de eigenaar van die winkel zomaar zo’n adres doorgeven zou - als hij dat al had. Hoe komt kleding eigenlijk in een zaak voor tweedehands spullen terecht? In dit geval was het beslist niet de eigenares van de jas zelf die de jas verkocht had. Zij zou zeker niet vergeten zijn de zakken te legen, vooral dat geld had ze nooit kunnen vergeten volgens mij. Dat opschrijfboekje trouwens ook niet. Zou ze overleden zijn?

Dat leek me inderdaad het meest waarschijnlijk.

Plotseling herinnerde ik me iets: de verkoopster had me verteld dat deze kleren die middag pas gebracht waren en dat ze het geweldig vond de jas een of twee uur later al verkocht te hebben.

‘Kleren’ had ze gezegd, meervoud.

Zouden er misschien nog andere kledingstukken bij deze jas gehoord hebben, waar ook dit soort verborgen zakken in zaten?

Zou het de moeite waard zijn daar nog eens heen te gaan, om te zien of ik er wat van vinden kon? Het was maar een klein winkeltje, helemaal onmogelijk leek het me niet. Dan kon ik meteen eens polsen of het winkelmeisje iets wist van de herkomst van deze jas.

En natuurlijk heb ik die avond ook de inhoud van het opschrijfboekje gelezen. Ik heb het bij me en zal het hieronder overschrijven. Op het kaft zat een klein etiketje geplakt waar ‘Logboek 6’ op geschreven stond. De inhoud van het schriftje was:

‘misschien niet.

Frerik zou ook kunnen, alhoewel onwaarschijnlijk. (Is althans mijn mening - Barrels ziet het als een reële mogelijkheid.)

De maskerlingen? Let op hun handen, die vertellen je meer dan hun gezicht. (Wist ik al!)

Kijk ze NOOIT aan als je met ze praat, hun gezichtsuitdrukking zegt je toch niets, let liever op hun handen.

Eigenlijk hetzelfde punt dus, alweer een advies van Barrels, maar goed, hij heeft gelijk. Ik vind dat gedoe met die handen trouwens niet zo’n probleem, moeilijker is om voortdurend te blijven bedenken wie ze zijn en wat ze zijn, en vooral ook dat ze wel net doen of ze allemaal hetzelfde zijn, maar in werkelijkheid zijn er wel degelijk verschillen tussen hen.

Zorg dat je je informatie steeds bij je hebt.

Goed advies, voor mij meestal geen probleem, maar het kan niet altijd.

Schrijf, schrijf, schrijf! Wederom advies van Barrels.

Snap ik, is geen probleem.

Door te schrijven vind je eerder overeenkomsten, juist via details die op het moment zelf te onbelangrijk lijken om te onthouden.

Uiteraard. Dat heb ik al ondervonden.

Ik heb er al zeven ontdekt waarvan ik vrij zeker ben.

1. Erwin van Mekeren; 33, 9 maanden geleden

2. Loek Stimmerling; 18, 7 maanden geleden

3. Thea Kite; 5, 5 maanden geleden

4. Noncha Moelena; 41, 3 maanden geleden

5. Mikel Dorreboom; 12, 7 weken geleden

6. Hanna of Anna van Moordrecht; 12, 4 weken geleden

7. Sem Teerlijn; 15, vorige week

Nr. 4. Wat ik over Noncha Moelena ontdekt heb, zou ik het liefst zo snel mogelijk doorspreken met Barrels, dat komt later. Misschien kan ik haar wel weg krijgen, maar wat zou ik graag willen dat ik daarover eerst overleggen kon.

Nr. 6. Hanna of Anna. Deze namen worden door elkaar gebruikt, ik kon er niet achter komen welke van de twee de juiste was. Belangrijk is ook dat Mikel en Hanna (of Anna) bij elkaar in de klas zaten (brugklas havo). Het zou kunnen dat Hanna (of Anna) op zoek was naar Mikel - nog uitzoeken (Barrels).

Tot zover mijn reactie op Barrels’ adviezen.

Dan verder hieronder nog wat aantekeningen van mezelf.

Mijn grootste vraag op dit moment blijft toch: hoe hebben zij de weg gevonden? Door wie of wat zijn zij overgehaald of geleid? De balaai? Ik vermoed van wel. Maar hoe? En waarom? Ik bedoel: waarom zijn er tegenwoordig opeens zoveel?

Ik vrees hier voor iets ongewoons, iets ongeloofwaardigs, iets boosaardigs. Het zal niet meevallen hier hulp bij te krijgen, zelfs Barrels zal waarschijnlijk vinden dat dit idee te ver gaat. Dus eerst bewijzen zoeken.

Een andere vraag: waar komt iedereen binnen?

Allemaal via Wiadan bij mijn eigen grensplaats?

Of Dolia?

Hier moet achter te komen zijn. Ik zal er zo snel mogelijk naartoe gaan om vragen te stellen aan de mensen die ik daar ken. Vooral in Dolia. Als ik hun antwoorden op een rijtje heb gezet, overleg ik verder met Barrels.

Ouders inlichten?

Nee! Geen valse hoop wekken.

Ik ben er niet zeker van of hun leven nog te redden is, ik vrees van niet. De maskerlingen weten meer dan ze zeggen, dat ben ik met Barrels eens. Ik denk dat we ons op Dolia moeten richten.

Wiadan niet, dat weiger ik te geloven.

Als ik meer weet, schrijf ik verder.’

En hier stopt het.

Hierna werd dus deze jas te koop aangeboden, wat betekende dat? Wie was de persoon die in dit schriftje geschreven had?

Een vrouw nam ik aan, want het boekje zat in een damesjas.

Het leek dus volgens het etiketje voorop het zesde schriftje te zijn, dat was dan de reden dat het halverwege een zin begon.

Denkend aan de papier-machéschijf waarin ‘Faye’ geschreven stond, bedacht ik dat dat misschien (waarschijnlijk?) haar voornaam was.

Waar zouden de andere vijf schriftjes zijn?

En die zeven namen, waren dat zeven mensen die overleden waren?

Zou Faye misschien detective geweest zijn?

Opeens had ik het gevoel het gevonden te hebben: Faye was detective en onderzocht een misdrijf! Ja, zo was het vast!

Wie was Barrels? Ook een belangrijke vraag. Zou ik die Barrels kunnen opsporen? Is het een voor- of een achternaam? Het leek me een achternaam.

Wat zijn maskerlingen? Let op hun handen, kijk ze niet aan. Zakkenrollers misschien? Of zo’n jeugdbende uit een grote stad? In elk geval moesten het onbetrouwbare lieden zijn.

Zou Barrels misschien de opperdetective zijn? Haar baas? De persoon aan wie Faye verslag moest uitbrengen over haar onderzoek? Zou kunnen, ja, dat paste er precies in.

De getallen achter de namen, waren dat leeftijden? Leek me van wel, bij de twee waar een twaalf achter stond, werd vermeld dat ze allebei in de brugklas zaten. Dat vond ik behoorlijk overtuigend. Ja dus, dat waren leeftijden. En de tijd erachter was dan de tijd dat ze vermoord waren?

Nee, dat klopte niet. Als ze vermoord waren, zou er niet staan dat Faye de ouders geen hoop wilde geven. Wanneer zouden ze hoop krijgen? Als ze niet wisten wat er met hun kind aan de hand was, als dat kind vermist was.

Dat moest het zijn: een lijst met vermiste personen, en Faye vermoedde, of wist waar ze waren. Maar waar was Faye dan zelf gebleven? Ook vermist? Of overleden?

Stap één moest zijn: terug naar de winkel in Schiedam, en uitzoeken of er daar nog meer spullen van Faye terechtgekomen waren, en zoveel mogelijk informatie proberen te krijgen over wie ze geweest was.