M. Verbeek

Troostlelie 2

De Kloof van Gruw

©Uitgeverij Parelzaad - 2013

Troostlelie 2 - De Kloof van Gruw

Copyright © 2013 Uitgeverij Parelzaad

Auteur: M. Verbeek

Druk: www.pumbo.nl

Omslagontwerp: M. Verbeek

Vormgeving binnenwerk: M. Verbeek

Fantasy/Young Adults

ISBN 978-90-820967-3-6

NUR 334

www.troostlelie.nl

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

DE TROOSTLELIE-SERIE:

1 - De geheimzinnige jas

2 - De Kloof van Gruw

3 - De slaapberen

4 - Opgejaagd

5 - Jellostar en de vuurtoren (2014)

Het korte  verhaal, Kerst in het Groene Huis, speelt zich af vóór deel 1 van de serie.

Dit verhaal is gratis te downloaden (e-Pub, of PDF) op www.troostlelie.nl.

Vooraf

Korte inhoud van boek 1: De geheimzinnige jas.

Larix koopt een tweedehands jas en vindt geheimzinnige voorwerpen in verborgen zakken. Ze komt erachter dat de jas van Faye geweest is en leest in Fayes opschrijfboekje dat zij tot haar dood toe bezig geweest is met een raadselachtige speurtocht naar zeven verlorenen.

Met hulp van twee stenen die ook in Fayes jas zaten, komt Larix in een andere wereld: Elmontestratia.

Weer terug in Vlaardingen krijgt Larix een kind te logeren. Gijs. Ze neemt hem mee naar Elmontestratia, maar als ze daar op weg gaan naar de Elmontestratiaanse speeltuin waar ze Gijs over verteld heeft, wordt Gijs onderweg meegenomen door een reusachtige raaf die hem in de Kloof van Gruw achterlaat.

Gijs draagt de tekens van de raaf en volgens de Elmontestratiaanse wetten moet dat betekenen dat Gijs een misdadiger is. Larix gelooft daar niets van en is woedend. Ze doet alles om Gijs te redden. Aan de hand van Fayes aantekeningen begint ze een speurtocht naar hem, maar een toegang tot de Kloof van Gruw is moeilijk te vinden.

Wat Larix niet weet, is dat Gijs in Vlaardingen buiten zijn schuld betrokken is geweest bij de beroving van een vrouw. Hij voelt zich hier erg schuldig over.

De kleine Gijs probeert zich te handhaven in de Kloof van Gruw. Dat valt niet mee. Gelukkig heeft hij veel steun van Kamilla, een hemelsblauw Elmontestratiaans wezentje, dat niet alleen vertrouwd is met Elmontestratia, maar ook, via de melona van Larix, af en toe een bericht naar haar weet door te seinen. Deze berichten zijn erg belangrijk voor Larix, zij probeert er aanwijzingen in te vinden over de plaats waar Gijs nu is.

Terwijl Gijs en Kamilla in de Kloof van Gruw de stad Rotsburgh verkennen, wijzen de vosmensen,  Boris en Gypsa, Larix de weg naar Wiadan, waar Lobelia Blauw woont. Larix is vol hoop: Lobelia Blauw heeft Faye gekend, misschien kan zij Larix erder helpen…

Hoofdstuk 1

DE weg van Dolia naar Wiadan was op het eerste gezicht heel eenvoudig. Op aanwijzingen van Boris en Gypsa was ik naar de noordgrens van Dolia gegaan en zag daar, ver weg aan de horizon, een lage heuvel, met op de top daarvan een hoge toren. Daar moest ik heen. Aan de andere kant van die heuvel zou Wiadan moeten liggen, maar daarvan was uiteraard nu niets zichtbaar. Wiadan lag in het dal.

Toch bleek de weg ernaartoe moeilijker dan ik in het begin gedacht had, want overal was water. Vennen, brede stromen, kleine beekjes en hier en daar moerasachtige gedeeltes, waar houten voetpaden overheen gelegd waren. Als ik daar liep voelde ik de planken veren onder mijn voeten. Meestal was er geen leuning aan de randen. In het begin vond ik het daarom een beetje griezelig, maar het zag er stevig genoeg uit en na verloop van tijd raakte ik eraan gewend en liep er helemaal op mijn gemak.

Ik moest wel voortdurend speuren naar een methode om naar de overkant te komen, want er waren wel wat bruggen, maar niet altijd als je ze nodig had. Eenmaal stond ik aan een breed, stilstaand water. Voor me lag een houten vlonder waar een kleine roeiboot vast lag. Een bord ernaast liet in plaatjes zien dat je er altijd voor moest zorgen dat er aan weerszijden van het water een bootje lag. Dat betekende dat ik eerst naar de overkant moest roeien, daar de andere boot aan mijn boot vastknopen, en met beide boten terug roeien. Dan de lege boot goed vastleggen aan de paal bij de vlonder, en daarna voor de derde maal de watervlakte over roeien, waarna ik mijn bootje dan aan de overkant kon laten liggen.

Roeien was iets wat ik nog nooit gedaan had. Ik had wel eens eerder in zo’n klein bootje gezeten, maar dan alleen als passagier.

Een geluk is dat ik niet bang ben op het water en dat ik prima zwemmen kan. Gevaar was er daarom niet bij. Ik besloot het te proberen. Het instappen vond ik een beetje griezelig, het kleine bootje wiebelde zo, maar toen ik eenmaal zat ging ik het leuk vinden. Het roeien ging natuurlijk niet denderend, ik werd drijfnat van het opspattende water en kon de boot niet goed besturen. Een paar keer begon de boot in het rond te tollen en kostte het me de grootste moeite de juiste richting weer te vinden. Maar al wiebelend en aan alle kanten water om me heen spetterend lukte het me tenslotte toch.

Na driemaal de watervlakte over geroeid te hebben, klom ik uit het bootje. Met pijnlijke rode handen stond ik aan de kant, moe van de ongewone inspanning, maar daarbij voelde ik me geweldig dat ik dit zomaar gekund had!

Verder weer.

Het lopen over de vlonders op moerasachtig gebied en laag water ging ik steeds leuker vinden. Avontuurlijk. En wat verbazend dat ik niemand tegen kwam! Geen mens, geen Elmontestratia-wezen. Niemand. Alleen vogels, libellen en vlinders. De dieren hier leken me niet veel anders dan in Nederland. Allerlei soorten ganzen, futen, eenden, meerkoetjes, en ook grutto’s en reigers. Ik zag zelfs twee kluten en bleef een hele poos stilstaan om daarnaar te kijken. Wat een prachtige vogels!

Als ik vanuit Vlaardingen soms naar de Foppenplas fiets om naar de vogels te kijken, speur ik daar altijd om me heen in de hoop een purperreiger te zien, dat deed ik hier dus ook, maar nee, net als in mijn eigen wereld bleken die hier toch zeldzaam te zijn. Ik zag er tenminste geen. Wel zag ik een paar lepelaars.

Na verloop van tijd ging ik vermoeden dat er nog een andere weg naar Wiadan moest zijn. Een gewone straat, waar ook die scooterachtige wagentjes zouden kunnen rijden. En fietsen, en waarschijnlijk ook een tram. Die rijden in Dolia toch ook overal? Waarom Boris en Gypsa me dan deze weg gewezen hadden, was misschien, omdat Faye ook altijd zo gegaan was. Achteraf jammer dat ik ze dat niet gevraagd heb.

Toen ik een paar uur gelopen had, was ik flink opgeschoten. Ik zag de toren op de heuvel nu van veel dichterbij. Er vlak voor bleek een weg te zijn die regelrecht naar de toren leidde. Als ik eenmaal op die weg liep, zou ik de top van de heuvel zo bereikt hebben. Maar eerst moest ik nog een paar lage zandheuvels over, begroeid met taai gras en kleine bloemetjes. Daarachter lag zowaar nog een klein bos. Mooi. Weer heel anders dan al het water hiervoor. Er slingerden smalle zandpaden tussen de begroeiing. Ik volgde zo’n pad, voortdurend de toren op de heuvel in de gaten houdend. Ik bedacht dat ik van tevoren de richting goed zou moeten bepalen als ik bij dat bos gekomen was. De toren zou vast niet zichtbaar zijn als ik tussen al die bomen liep.

Aan de rand van het bos gekomen, zag ik een laag houten hekje in een ruitvorm tussen de bomen. Nieuwsgierig boog ik me naar voren om te kijken wat daar in de grond stak.

Grafstenen.

Een kleine begraafplaats. Wat luguber, zo ineens.

Ik probeerde de teksten te lezen op de graven, maar de meesten waren in een vreemde taal op het grijze marmer (of een andere steensoort?) gegraveerd, vaak zelfs met mij volslagen onbekende lettertekens. Bij verschillende stenen lagen verse bloemen. Wie zou die hier neerleggen?

Ik keek om me heen met een vaag gevoel van ongerustheid. Waren hier andere wezens? Mensen misschien? Maar ik zag niemand. Ik ontdekte wel wat anders: een eindje voorbij de kleine begraafplaats stond een houten bank. Dat bracht me op het idee hier even uit te rusten, daar was ik hard aan toe zo onderhand.

Ik ging zitten en legde mijn rugzak en gitaar naast me op de bank. M’n benen trilden van de lange wandeling, maar toch voelde ik me goed. Wat was het hier mooi! En hoewel het wel erg ver lopen was, vlotte het toch goed, ik zou nu zo bij die toren zijn. Ik voelde me zo licht en blij, misschien toch nog wel het meest om het positieve bericht dat ik via mijn melona over Gijs ontvangen had.

Het ging goed met hem, ik zou hem vast en zeker snel vinden.

Ik nam een broodje en een appel uit mijn rugzak. Even eten.

Toen ik mijn rugzak weer sluiten wilde, viel mijn oog ineens op het woord ‘Faye’.

Daar stond Faye!

De letters waren goed leesbaar in de houten bank gekerfd.

Ik kon mijn ogen gewoon niet geloven, maar het was echt waar.

Wie had dat gedaan? Ik wist het op het moment dat de vraag in me opkwam. Faye zelf. Zij had hier gezeten, zoals ik hier nu zat, misschien wel met deze zelfde rok en deze zelfde jas aan, en zij had, terwijl ze rustte, haar naam in de bank gekerfd. Er had tenslotte ook een zakmesje in haar jas gezeten, dus het kon heel goed.

Hoewel alleen haar naam er stond, kwam het op me over als een groet.

Ook Faye was op weg geweest naar Wiadan, toen ze hier gezeten had, maar wel met een ander doel dan ik. Of... nee, misschien niet eens. Zij wilde de verlorenen redden en zocht daarom de weg naar de Kloof van Gruw. Ik deed hetzelfde, behalve dan dat het mij eigenlijk het meest te doen was om Gijs.

Denkend aan Faye, aan de jas, de rok, aan de melona en alles wat ik nu van Faye wist, kwam een nieuwe gedachte in me op. En zonder er over door te denken, zonder ook te bedenken wat er het gevaar van zou kunnen zijn, had ik de grensstenen al uit mijn jaszak gehaald en wreef de lichte kanten tegen elkaar.

De lucht begon te rimpelen, het was of er een mist optrok vanuit de grond, ik hoorde ook een zacht tinkelend geluid, een beetje anders dan bij Tiligue, maar het werkte, en even later zat ik in een ander landschap.

Mijn hart bonkte in mijn keel, er golfde paniek door me heen, wat deed ik nu toch? Wie weet waar ik was!

Ik zat nog steeds op een bank, maar in een heel andere omgeving. Was dit Nederland? Ik leek in de duinen te zitten. Rechts zag ik een hek met een grote kei eraan gebonden. Er liep een pad voorlangs dat uitkwam bij een houten gebouwtje. Een schuurtje? Voor me zag ik de water. De zee? Maar er was geen strand. Kon dit dan toch Noordzee zijn? Waar in Nederland is zee zonder strand? Bij Petten, meende ik me vaag te herinneren.

Ik bleef zitten. Keek scherp om me heen in de hoop iets te herkennen. Schuin rechts voor me zag ik midden op zee vage vormen, als kleine gebouwtjes of een toren. Dat kon niet. Midden in de Noordzee staan geen huizen. Was dit dan misschien het IJsselmeer, en zag ik daar dan huisjes aan de overkant?

Toen schoot een verontrustende gedachte door me heen. Zouden er nog meer werelden zijn? Zou dit weer een andere wereld kunnen zijn? Stel dat ik zou verdwalen in allerlei vreemde werelden? Dit was gevaarlijk! Ik leek wel gek dat ik dit zomaar gedaan had, gauw terug!  Maar ik was zo nieuwsgierig. Een paar stappen doen zou toch niet zo riskant zijn? Als ik goed onthield waar ik precies gezeten had?

Heel eventjes, ik zou dadelijk terug gaan... Ik stond op, keerde me om en liep een duinpad af. Het duin was niet hoog. Er bleek daar een bos te zijn met tussen de bomen, goed zichtbaar, een asfaltweg.

Dat zag er toch erg uit als mijn eigen wereld.

Opeens beweging tussen de bomen. Daar kwamen fietsers.

Ik hield mijn adem in toen ze dichterbij kwamen.

Heel gewone fietsen waren het, met mensen erop, geen vreemde wezens. Een jonge man, een jonge vrouw en twee kinderen. Ze fietsten hard. Ze zongen, zo vrolijk, zo uitgelaten blij. ‘Berend Botje ging uit varen, met zijn bootje naar Zuidlaren.’

Nederlands.

Zie je wel, ik was gewoon ergens in Nederland. Maar waar?

De fietsers waren voorbij en ik waagde me nog een paar passen naar de weg toe. Misschien was daar een wegwijzer?

Toen zag ik iets wat ik herkende. Een laag houten hekje tussen de bomen. Precies zoals ik daarnet in Elmontestratia gezien had. Was ook hier een kleine begraafplaats? Maar dat kon niet! Dat deed men in Nederland niet zomaar in een bos!

Ik liep er heen, en net als daarnet boog ik me voorover om te kunnen lezen wat er geschreven stond. Het was niet helemaal hetzelfde als in Elmontestratia, hier was maar één grafsteen. Of nee, geen grafsteen, een bord. Er stond een tekst op. Ik nam mijn opschrijfboekje uit mijn jaszak en schreef het over:

Oude begraafplaats.

Hier rust het stof uit vroeg’re dagen

Verborgen in een houten kist

Wilt eerbied voor deez’ rustplaats dragen

Daar zulks plicht en menschelijk is.

1902

Was ik in het verleden terechtgekomen misschien? Nee, die fietsers daarnet waren beslist mensen uit mijn tijd geweest.

Plotseling schoot door me heen dat ik mijn rugzak en mijn gitaar in Elmontestratia achtergelaten had, dat lag daar nu alleen op de bank. Dat was niet goed. Ik moest nu meteen terug. Later zou ik wel eens uitzoeken wat dit betekende, ik zou toch altijd gemakkelijk die bank terug kunnen vinden. Ineens gehaast liep ik terug naar de houten bank. Ik keek nog eenmaal goed om me heen. Het viel me nu pas op hoeveel vogels hier waren. Ook lepelaars, net zoals ik een half uurtje geleden in Elmontestratia gezien had.

Vreemd. Waar in de Noordzee of bij het IJsselmeer heb je zoveel vogels?

Ik ging zitten op precies de plaats waar ik daarnet gezeten had en wreef de donkere delen van de grensstenen tegen elkaar.

Tot mijn opluchting begon de lucht meteen te rimpelen, en zat ik een minuut later weer op de bank in Elmontestratia, naast mijn rugzak en mijn gitaar.

Hoelang was ik weggeweest? Niet lang. Een paar minuten. Waar was ik geweest? Dat was moeilijker te beantwoorden. Ik stond op, deed de gitaar op mijn rug, de rugzak voor mijn buik en liep weer verder. Ik bleef een poos doordenken over de plaats waar ik even rondgekeken had, en ook of dat iets te betekenen zou kunnen hebben, of die plaats belangrijk geweest was voor Faye, wat ze daar gedaan zou hebben. Misschien was dat wel de plaats waar zijzelf gewoond had? Maar ze had Tiligue ook gekend. Voor het eerst drong het tot me door dat ze dan dus ook Vlaardingen gekend moest hebben, dat ze misschien wel eens door mijn straat gelopen was. Wat deed ze eigenlijk in Vlaardingen? Zou Tiligue daar iets van weten?

Het bos was zo klein, dat ik, toen ik onder de bomen liep, het einde van het bos al kon zien, en daarachter de hoge heuvel. Hier begon ook de weg die ik van ver al gezien had. Een smalle weg die recht naar boven liep, tot aan de toren. Nu was het echt niet ver meer. Ik begon nieuwsgierig te worden naar Wiadan. Zou het op Dolia lijken? Tiligue had gezegd dat het kleiner was, en dat het een mooie plaats was. Faye had er zo over geschreven dat ik het gevoel gekregen had dat zij veel van Wiadan gehouden had, meer dan van Dolia. Hoe dichter ik bij de toren kwam, hoe haastiger ik ging lopen.

De toren zelf leek me een uitkijktoren te zijn. Of een watertoren misschien? Ja, dat was waarschijnlijker, nu ik erover doordacht. Allebei tegelijk kon natuurlijk ook. Zouden er mensen of andere wezens in de toren zijn? Ik wist het niet, maar het leek me goed mogelijk van wel. Als dat zo was moesten ze me al van ver aan hebben zien komen. Zou er misschien iemand naar buiten komen? Om me welkom te heten of zo? Of misschien om me het soort vragen te stellen die je bij een douane verwacht?

Onwillekeurig hield ik daarom een beetje in toen ik vlak langs de toren liep. De toren bleek gebouwd van kleine steentjes, allemaal met een glinsterend middelpunt, net als in Dolia. Blijkbaar deed men hier ook aan zonne-energie. De steentjes waren alleen niet rechthoekig. Ik stond even stil om ze beter te bekijken. Zevenhoekig leken ze te zijn. Allemaal?

Ja, inderdaad. Elk steentje was zevenhoekig. En omdat je van zevenhoekige stenen geen aansluitend mozaïek kunt maken, waren de grijze voegen tussen de stenen onregelmatig gevormd. Het resultaat was heel bijzonder, een beetje grillig, niet zo keurig als rechthoekige steentjes die zo netjes in rijen passen.

Ik liep weer verder.

Vlakbij de toren stond een hoge ligusterheg, waardoor ik nog steeds het dal niet kon zien. Er was achter de toren een opening in de heg met een groengeverfde, houten poort. Gelukkig stond die op een kier. In de poortopening was nog net een smeedijzeren trapleuning zichtbaar. Blijkbaar ging de heuvel daar zo steil naar beneden dat men er traptreden gemaakt had. Nieuwsgierig liep ik naar de poort, duwde die verder open en keek voor me uit het dal in. Mijn eerste indruk was: verblindende schittering, als het schijnen van honderden lampen. Ik deinsde van schrik even terug, knipperde met mijn ogen. Die eerste aanblik van Wiadan benam me letterlijk de adem. Het duurde even voordat ik begreep wat ik zag.

Geen lampen, maar de weerschijn van de zon in de glazen koepels op de daken. De huizen zelf waren zo bijzonder gebouwd, zo mooi geplaatst, het was het mooiste dorp dat ik ooit gezien had.

Alle huizen waren heel breed en heel laag. Met laag bedoel ik: ze hadden geen verdiepingen, en omdat het zo breeduit gebouwd was, kreeg je daardoor de indruk van laag. Echt laag waren ze eigenlijk niet. Toen ik ze later van dichtbij en van binnen bekeek was ik juist onder de indruk van het tegenovergestelde: de grote ruimte, de hoogte van elk vertrek.

Op het eerste gezicht kwamen de huizen op me over als cirkelvormig. Groene tuinen rondom elk huis. Veel bomen, veel bloemen. Wat een prachtig gezicht hiervandaan. Uniek! Nergens mee te vergelijken. Schitterende huizen, vooral ook in letterlijk opzicht, de glazen koepels middenop elk huis schitterden in de felle zon als reusachtige diamanten.

Het lukte me van deze afstand absoluut niet te begrijpen hoe de huizen in elkaar zaten. Er leken wel tientallen daken te zijn op elk gebouw. Rode pannendaken, als een golvende rode zee bij storm.

Uiteindelijk begon ik dan toch met de afdaling langs de trap met de leuning. Het was nog een heel eind. Het dorp lag inderdaad in het dal zelf, niet tegen de heuvel aan. Middenin het dorp stroomde een rivier met stenen oevers. Ik zag vanuit mijn hoge uitkijkplaats zoveel bruggen dat ik wel begreep dat het geen enkel probleem moest zijn, zo’n rivier midden in een dorp. Vlakbij de grootste brug stond een hoge toren, vol sierlijk metselwerk. Ik wist niet waar die toren voor diende. Als uitkijktoren leek het me wat overbodig, op de plaats waar ik nu liep kon je beslist veel verder kijken, maar wel had ik al geweten dat die toren er zou zijn. Gypsa had me aan de hand van die toren uitgelegd waar Lobelia Blauw woonde. Bij de toren de brug over, dan het meest rechtse huis aan het water. Volgens Gypsa zou ik het onmiddellijk herkennen aan de bloembakken vol bloeiende, rode geraniums onder de ramen.

Ze had gelijk, zelfs van deze grote afstand zag ik haar huis al, de felrode vlekken onder de ramen konden niet anders dan die geraniums zijn.

Wat genoot ik van de aanblik van dit idyllische dorp. Alles wat ik zag was sierlijk gebouwd, alles was harmonisch, evenwichtig, ook de kleuren.

Hoe dichter ik bij de huizen kwam, hoe beter ik ook de bewoners over de straten kon zien lopen. Er waren opvallend veel mensen uit mijn eigen wereld bij, dat viel me als eerste op, maar ik zag ook vossen zoals Boris en Gypsa, een paar van die kikkerachtigen en een grote, gekleurde vogel. Toen ik eindelijk de lange trap afgekomen was, kon ik meteen de straten in. Ik keek mijn ogen uit. Van dichtbij was de stad nog ongewoner dan vanuit de verte. Net als in Dolia hadden alle straatsteentjes, bakstenen en dakpannen in het midden een zonnecel ter grootte van ongeveer een twee-euromunt. Alleen was deze zonnecel niet rond, maar zevenhoekig. Elke straatsteen en baksteen was eveneens zevenhoekig. Alleen de dakpannen waren gewoon vierhoekig, maar die moesten natuurlijk ook goed aansluiten, anders zou er regenwater door kunnen. Ieder woonvertrek van de huizen zelf bleek ook vanuit een zevenhoekige ruimte te zijn ontworpen. Er waren in de huizen veel ramen, alles zag er zo licht en gastvrij uit. Zo open en vriendelijk.

Het was niet moeilijk het huis van Lobelia Blauw te vinden. Het huis dat ik daarnet, toen ik de lange trap afdaalde, al ontdekt had, bleek inderdaad haar huis te zijn. Het kon niet missen, er stond een smeedijzeren bord in de tuin, waarop stond dat hier haar atelier was, plus de tijden waarop ze bezoekers of klanten te woord kon staan.

Ik liep naar de voordeur en belde aan.

De deur zat in het midden van het gebouw. Aan weerszijden waren grote kamers zichtbaar. De linkerkamer was het atelier. Door de ramen naast de voordeur zag ik daar iemand bezig, met haar rug naar me toe, dat zou Lobelia Blauw kunnen zijn. De rechterkamer was de huiskamer met een open keuken erin.

De deur ging open en daar stond een knappe, nog tamelijk jonge vrouw, met een blond paardenstaartje in haar nek.

Ik verbaasde me; dit was beslist niet de vrouw die ik in de telefoon van Boris had gezien.

‘Jij moet Larix zijn! Ik zie het aan je jas!’, begroette ze me hartelijk, terwijl ze mij bij de beide handen pakte en die enthousiast schudde. ‘Heel hartelijk welkom! We verheugden ons zo op je komst. Mijn naam is Elaine Lama, ik ben Lobelia’s vriendin. Lobelia is op het moment druk bezig, ze kan niet zomaar weglopen bij haar werk omdat anders de verf uitdroogt.’

Ik haastte me te zeggen dat ik dat natuurlijk begreep, dat het niet gaf.

Elaine liet me binnen. Achter de deur bleek een smalle, hoge gang te zijn, de beide muren en de vloer versierd met prachtige gekleurde tegels in een kunstig mozaïek samengelegd. De gang was niet lang en liep uit in een heel lichte, zevenhoekige kamer. Elaine nam me mee naar het binnenplein aan het eind van de gang. Zo bleken ze het te noemen: het binnenplein. In mijn ogen was het eerder een serre.

Deze ruimte was heel hoog, zeker vijf, misschien wel zes meter. Het dak bleek de glazen koepel te zijn die elk huis hier had. De randen van het glazen plafond waren als baleinen van een paraplu, brede zilverachtige stroken. Ook weer zonnecellen natuurlijk. Daartussenin was het glas in kleine vlakjes verdeeld, als glas in lood. Misschien was het dat ook wel. De randen daarvan, het dichtst tegen de zilveren banden aan, waren gekleurd, voornamelijk rood en blauw. De ruimte daartussenin was ook van glas, maar niet helemaal doorzichtig, het was wazig glas. Iets doorzichtiger dan matglas.

Ongetwijfeld om de zonnehitte tegen te gaan.

In het midden van deze wijde, lichte ruimte stond een grote, zevenhoekige tafel, vol tijdschriften, theekopjes, een bordspel, een radio met een lange antenne en allerlei andere spulletjes, waaruit je kon opmaken dat hier regelmatig mensen zaten.

Om de tafel heen stonden zeven eenvoudige houten stoelen met losse kussens erop. Daarachter, tussen de stoelen in, zeven grote plantenpotten met bloeiende roze oleanders. Als bomen zo groot.

Het binnenplein bleek een doorgang te zijn naar alle kamers. De wanden van het binnenplan leken wel uit alleen deuren te bestaan. Niet allemaal kamers, leek me. Ook kasten misschien.

Elaine opende een deur aan de rechterkant en we gingen de zevenhoekige huiskamer binnen. Ook deze kamer bleek rust, ruimte, en een overvloed van licht en gezelligheid uit te stralen. Elaine zette koffie. Er stond een schaal met zelfgebakken cake op tafel. We gingen vlak bij het raam zitten. Ik keek af en toe naar buiten, alles hier was zo mooi. Ik kreeg, nog meer dan waar dan ook in Elmontestratia, het verlangen hier voor altijd te blijven, nooit meer terug te gaan naar Vlaardingen.

Elaine vroeg natuurlijk naar mijn gitaar, ik beloofde vanavond een stukje voor hen te spelen, net als ik voor Gypsa en Boris gedaan had de eerste avond dat ik daar was. Ze vroeg ook of ik een zus of een nicht van Faye was. Zoals ik al vaker gedaan had de laatste dagen, legde ik haar uit dat ik Faye niet persoonlijk gekend had, maar dat ik me wel sterk met haar verbonden voelde.

Na het koffie drinken, bracht Elaine me naar de kamer waar ik zou mogen logeren. Er bleken twee logeerkamers in dit huis te zijn, ik kreeg de kamer van Faye.

Het was voor hen echt Fayes kamer, niet zomaar een logeerkamer, er sliep hier eigenlijk nooit iemand anders.

Faye bleef hier vaak wekenlang, zei Elaine, er stonden nog wat spulletjes van haar. Haar handwerkspullen.

Ik werd erg nieuwsgierig. Dat Faye van handwerken hield had ik nog niet geweten, hoewel ik later bedacht dat ze natuurlijk ook mijn rok en jas gemaakt moest hebben, dus daar had ik het toch wel uit kunnen afleiden. En er had borduurgaren in de zak van haar rok gezeten. En kraaltjes.

Om bij mijn kamer te komen, staken we het binnenplein over, de rechterdeur daar was de deur van mijn kamer. Een halve zevenhoek. Toch nog een erg grote ruimte voor een logeerkamer, en ook weer mooi ingericht. Vrij luxueus zelfs. Ik had warm en koud water op mijn kamer, en een kacheltje, hoewel ik dat nu, in juli, natuurlijk niet nodig had.

Op een tegen de muur geschoven tafel, stond een houten kistje. Elaine deed het open. Het zat vol borduurstrengetjes, naaldenkokertjes, dunne haaknaalden, kraaltjes en verschillende schaartjes. Ik bekeek het met verbazing. Wat zou Faye hiermee gemaakt hebben? In de hoek was een kastdeur. Elaine opende die voor mij. Het bleek een inloopkast te zijn. Een heel grote ruimte, aan de ene kant vol laden, aan de andere kant een hangkast met kleerhangers en veel vakken waar van alles ingelegd kon worden. Zo te zien was alles leeg.

Ik zei dat ik graag mijn rugzak en gitaar uit wilde pakken, en even op bed liggen, ik was erg moe van de lange wandeling.

‘Maar natuurlijk!’, zei Elaine gastvrij, ‘Ga lekker even slapen! We eten pas over een paar uur, dan haal ik je wel. Als je soms in bad wilt? De badkamer is een van de rechterdeuren van het binnenplein, dat wijst zich vanzelf, het staat op de deur.’ Ze wees naar mijn bed waar dikke handdoeken en een stuk zeep klaar lagen.

Ik vond het wel aanlokkelijk, maar wilde eerst uitrusten.

Nadat Elaine de kamer uitgegaan was, deed ik mijn schoenen uit, ging op bed liggen en viel vrijwel onmiddellijk in slaap.

Hoewel ik maar kort sliep - meer dan een uur was het zeker niet - ontving ik, tot mijn blijdschap en verrassing, mijn tweede melonabericht.

Het begon weer met de gestileerde plataan die op mijn platte, ronde melona geschilderd staat. Wat is mijn melona toch mooi, dacht ik zelfs in mijn slaap. Het lijkt meer op een sieraad dan een papier-maché instrumentje om droomberichten mee door te geven.

Toen klonk dezelfde metalige stem als de vorige keer.

‘Goedemiddag. Hier een bericht met beeld en geluid voor Reismelona Tiligue-Faye. Beste ontvangst krijgt u via 8-smopuim met een droomresolutie van 25200 secs. Uw nieuws-lezer is Mamilla. Dan nu eerst de kommiers.’

Volgden er wat pieptoontjes, en daarna het vibrafoonmelodietje. Ik herkende het nu, het was hetzelfde als de vorige keer.

Het beeld vervaagde en er verscheen een speeltuin. Vrijwel gelijk aan de speeltuin die ik bezocht had in Dolia. Overal in de speeltuin speelden grote gekleurde vogels, vrolijk en energiek. Op de schommel zat een groene sprinkhaan met een mensengezicht lusteloos voor zich uit te staren. Een zachte vrouwenstem zei: ‘Vermoeid? Geen puf meer om iets nieuws te beginnen? Drink dagelijks een doosje dice, dan bent u binnen, gaat u winnen, en raken alle vogels van binnen, buiten zinnen van jaloezie.’

En net als die andere keer verscheen er een blauwe hand op het scherm die een grote dobbelsteen vasthield en die aan de sprinkhaan gaf. De sprinkhaan dronk langzaam het doosje leeg. Begon toen vrolijk hevig te schommelen totdat de schommel in salto’s ronddraaide. Daarna sprong de sprinkhaan eraf en schoot overal heen, een en al energie. De grote gekleurde vogels stopten met spelen en keken sip toe.

Ik begreep nu pas wat het was. Reclame natuurlijk!

Toch vond ik het leuk en ik werd nieuwsgierig naar die ‘dice’.

Weer kwamen hierna de donzige sneeuwvlokken, de klavecimbelmuziek en toen zag ik Tiligue, met op de bank een milla.

Mamilla zou dit moeten zijn. Ze boog haar hoofd zodat ik de letter M, waardoor ik haar naam wist, kon zien. Ook deze milla zwaaide naar me voordat ze begon te praten.

‘Kamilla en de kleine boef maken het nog steeds uitstekend. Volgen nu beelden van de plek des onheils.’

Het beeld veranderde, en daar waren Gijs en Kamilla.

Ze lagen languit in een klein vertrek. Een soort rond kamertje van grijze steen. Een grot? Maar dan wel een heel gezellige. Op hun buik lagen ze tijdschriften te lezen. Hoe kwamen ze daar aan? Verbazend!

Ik zag allerlei etenswaren liggen, dat deed me goed, ze leden in geen geval honger. Wat deed Kamilla het geweldig! Ze lachten en lazen elkaar voor uit die tijdschriften. Ik begreep niet helemaal waar het over ging, maar het was duidelijk dat Gijs op zijn gemak was en het daar helemaal niet slecht had. Ze hadden het over Rotsburgh, daar waren ze geweest, daar hadden ze boodschappen gedaan. Dat was natuurlijk de naam van die stad. Het horen van de naam van die stad deed me plezier, nu ik die naam wist zou ik de stad misschien gemakkelijker kunnen vinden.

Net als de vorige keer was het maar een kort fragment, maar wat vond ik het heerlijk het gezien te hebben!

Het beeld verwazigde tot donkergrijs. Daar waren de sneeuwvlokken weer, en, ja hoor, daar was die dice-reclame weer, de speeltuin met die vogels en de sprinkhaan. Een stem zei: ‘Dice voor iedereen.’

Even verdween het beeld, maar plotseling was daar Mamilla weer. Niet plezierig zwaaiend als daarnet, maar hevig ontdaan.

Stotterend bracht ze uit: ‘R..R...Rotsburgh! Milla’s horen jullie me: Rotsburgh!’

Toen werd ik wakker.